ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ: ΟΤΑΝ Ο ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ

σκίτσο τού Μποτίλια στο Πέλαγος

1. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΑΔΕΧΘΗΚΕ

Με το μυθιστόρημα “Δον Κιχώτης” το πρώτο μέρος τού οποίου εκδόθηκε το 1605 και το δεύτερο το 1615, επισφραγίζει ο Miguel de Cervantes το τέλος τού ιπποτισμού. Ήταν η Ισπανία, ως χώρα τού Μεσογειακού νότου, η περιοχή που βρήκε εκκίνηση στην συγγραφική φαντασία η διακωμώδηση εκείνων των ιπποτικών μορφών, που είχαν αναχθεί σε θρύλο στην Ευρώπη μετά την παρέλευση μιας εποχής, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ιπποτικός κύκλος. Με τα στίφη των σταυροφοριών που εξαπολύθηκαν με στόχο την λεηλασία για το ρημαγδιό τής Ανατολής, έκλεισε ο κύκλος τής επικράτησης τής Ρωμανίας και ξεκίνησε ο κύκλος μεταφοράς τού κέντρου των εξελίξεων από την Νέα Ρώμη εκ νέου στην Παλαιά. Όμως αυτή είχε αλλοιωθεί πλήρως από την κατάκτηση των Φράγκων κατά τον ένατο αιώνα, ενός λαού απροκάλυπτα βάρβαρου, που επέβαλε τις δυαρχικές δοξασίες του, αποδίδοντας θεία υπόσταση στις ενέργειες τού κακού.

Με την επιβολή τού δόγματος „filioque“, που επέμενε στην προέλευση τού Πνεύματος τόσο από τον Πατέρα όσο και από τον Υιό, εγκαθιστούσε δογματικά δίπλα στην Μονάδα, που εξέφραζε το Τριαδικό Δόγμα μέσω αγαπητικής κοινωνίας Προσώπων, μια ακόμη δεύτερη αυτοτελή μονάδα. Το Πνεύμα, με υποτιθέμενη προέλευση από περισσότερες εκπορεύσεις, αναγόταν έτσι επί ψευδεπιγράφου οπτικής σε νοθευμένο κοκτέιλ, σε μια βίαιη προσπάθεια παραμερισμού στο υπερβατικό βίωμα τής Αρχής των Πάντων.

Στην Ρωμανία είχε παραμεριστεί κατά τον δέκατο αιώνα από την διοίκηση τής Κωνσταντινουπόλεως η στρατιωτική ιεραρχία, που ήταν αυτή που τής εξασφάλιζε την επιβίωση από την πληθώρα των παντός είδους εχθρών, που επιτίθονταν εναντίον της από κάθε κατεύθυνση. Οι στρατιωτικοί είχαν φροντίσει να ανήκει η γη στούς καλλιεργητές, ούτως ώστε ο αγρότης να είναι ταυτοχρόνως και οπλίτης κατά την διαδικασία υπερασπίσεως τής γης του. Η αδηφαγία όμως τής αυτοκρατορικής καμαρίλας σε συνεργασία με την μοιραία ιδιοτέλεια των τοπικών αρχόντων απέσπασαν την γη από τούς μικροϊδιοκτήτες, συγκεντρώνοντάς την σε εκμεταλλευτικά λατιφούντια κατά το δυτικό πρότυπο. Η στρατιωτική ιεραρχία περιθωριοποιήθηκε από τούς θεσμούς άσκησης τής εξουσίας, ενώ η άμυνα παραμελήθηκε. Οι κρατούντες επιδόθηκαν έκτοτε σε σπουδές “ειδικού τύπου”, με υποτιθέμενη έμφαση στην Κλασσική Ελληνική Ελληνική Γραμματία. Στην ουσία όμως οι μελέτες είχαν πολύ συγκεκριμένο και συγκαλυμμένο διπλής κατευθύνσεως περιεχόμενο. Η πρώτη αφορούσε μια έντονη ενεργοποίηση στην σφαίρα τής συνείδησης των λογίων τής εποχής των έργων τού Αριστοτέλους. Με την κατίσχυση τής νοησιαρχίας αποσκοπείτο η κάμψις τής Χριστιανικής Πίστεως σε πλαίσια εκκοσμίκευσης τής νοοτροπίας των ταγών. Η Πίστις όμως καθώς και η στρατιωτική ετοιμότητα και ευρωστία αποτελούσαν τούς δυο κυρίαρχους πυλώνες έδρασης τής αυτοκρατορίας. Ο δεύτερος άξονας μελετών εστιαζόταν στην προώθηση κειμένων τού αποκρυφισμού, με καλυμμένο τρόπο διάδοσης τού εωσφορισμού σε ανώτατους κύκλους τής εξουσίας. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής τής πρακτικής ήταν ο Μιχαήλ Ψελλός, ο οποίος μετέφρασε και πρόβαλλε συν τοις άλλοις τούς “Χαλδαϊκούς Λόγους”, που είναι κείμενο Βαβυλωνιακής μαγείας. Ο πολύ σημαντικός ιστορικός τής περιόδου τής Ρωμανίας Αντώνης Καλδέλλης σε ένα πόνημά του για το έργο “Χρονογραφία” τού Μιχαήλ Ψελλού, που αναφέρεται στούς βίους κάποιων αυτοκρατόρων, περιγράφει την διπρόσωπη πρακτική, που ενώ ασκείται απαξιωτική κριτική σε πρακτικές λαϊκής μαγείας τής αυτοκράτειρας Ζωής σε βά ση Αριστοτελικής νοησιαρχίας, από την άλλη προωθούσε αυτός μαγικού περιεχομένου κείμενα.
Ο Ψελλός και το κύκλωμά του οργάνωσαν σε μονή τού όρους Όλυμποςτής Βιθυνίας το “Τάγμα τού Ναού τής Ανατολής”.

https://osmth-greece.org/anazitontas-rizes-naitikou-tagmatos

Αυτοί κατόπιν μύησαν τούς τρεις ιδρυτές τού Τάγματος Των Ναϊτών Ιπποτών υπό τον Gottfried von Buillon ως πυρήνα των σταυροφοριών κατά την τριετή παραμονή τους στην Κωνσταντινούπολη πριν τις σταυροφορίες.
Οι Σταυροφόροι αφού λεηλάτησαν την Ανατολή, με τον πλούτο που λήστευσαν ίδρυσαν τις τράπεζες, που αποτέλεσαν την βάση για την οικονομική ανάπτυξη τής δύσεως, και αφού ρήμαξαν την Ανατολή, αυτή αποχώρησαν παρέχοντας την δυνατότητα στούς Τούρκους να επικρατήσουν με εξαίρεση τις νησίδες κυριαρχίας, με την τής Αυτοκρατορία τής Νίκαιας, το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, το Δεσποτάτο τού Μιστρά και την Κωνσταντινούπολη μετά την απελευθερωσή της το 1261 από τον αυτοκράτορα τής Νίκαιας Μίχελ Παλαιολόγο.

Αφού είχε ολοκληρωθεί η φάση τής καταλήστευσης και γενικής περιθωριοποίησης τής Ανατολής βάσει σχεδίου που είχαν προωθήσει οι εωσφοριστές στην Ρωμανία, είχε περάσει η κύρια ανάπτυξη στην πρωτοβουλία τής δύσεως, ενώ στα κατάλοιπα τής Ρωμανίας είχε αρχίσει να ριζώνει η συνείδηση τής Ελληνικότητας σε αντιπαράθεση προς τούς Λατίνους, με βάση το πρόθεμα “Έλληνες εσμέν" ”κάτω από τον ιδρυτή της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κωνσταντίνο Λάσκαρη (1204-1205) και τον φωτισμένο μαχητή αδελφό του Θεόδωρο Β' Λάσκαρη (1254-1258). Αυτοί ήταν που διατύπωσαν πρώτοι τον όρο “Μεγάλη Ιδέα”, σαν προοπτική “απελευθερώσεως τής σύνολης Ελληνικής Πατρίδας”. Το επόμενο στάδιο πρόβλεπε κατάργηση τής φάσης των Ιπποτών (με διάρκεια περίπου 600 χρόνια, από τον όγδοο αιώνα μέχρι το 1400, σύμφωνα με την διάρκεια τού τύπου 4 χρονικών κύκλων που χαρακτήρισα στην προηγούμενη ανάρτηση ως “ΜΕΣΗ ΕΠΟΧΗ”). Τότε ήταν σκόπιμο να διαλυθούν τα ιπποτικά τάγματα, όπως έγινε το 1314 με την καταδίκη των Ναϊτών από τον Φίλιππο τον Ωραίο, βασιλιά της Γαλλίας. Ο κλεμμένος πλούτος και οι τράπεζες, έπρεπε να περάσουν από την δικαιοδοσία των μακελάρηδων στα χέρια των σαράφηδων, επαγγελματιών τραπεζιτών τού σχεδίου, ώστε με την μεταφορά τής τεχνογνωσίας που μετέφεραν επίσης εωσφοριστές τής Ρωμανίας να ξεκινήσει μια στρεβλού τύπου τεχνολογική ανάπτυξη. (Ειρήσθω εν παρόδω, ότι τόσο οι Σταυροφορίες όσο και η Αναγέννηση επωάσθηκαν από ελληνοφώνους μέσα στην Ρωμανία με βάση το γενικό σχέδιο επικυριαρχίας σε βάρος τής ανθρωπότητος, εφόσον τίποτε ισχυρό δεν μπορεί να οργανωθεί, εάν δεν στηρίζεται στην μαθηματική δομή τής Ελληνικής Γλώσσης και στην τεχνολογνωσία που αυτή έχει προάγει. Αυτό το ζήτημα θα εξετασθεί σε ιδιαίτερη αναφορά αποτίμησης των κύκλων μεγάλης διάρκειας επιβολής τού γενικού σχεδίου, ώστε να προσπαθηθεί και η σταθμισή του στην σύχρονη φάση).

Τότε άλλαξαν πολλά σχετικά με το “ηρωικό πνεύμα” των ιπποτών, που προπαγάνδιζαν οι συστημικοί μηχανισμοί, φτιάχνοντας θρύλους για ιππότες που απελευθέρωναν πριγκίπισσες σε πύργους που πολιορκούσαν δράκοι. Μαζί με την λήξη τού ιπποτισμού είχε παρέλθει και η περί ηρωισμού προπαγάνδα, καθότι ο μηχανισμός τής διεξαγωγής των πολέμων είχε αλλάξει άρδην. Δεν ήσαν οι έφιπποι σιδηρόφρακτοι πλέον οι αχθοφόροι τής υλικής βίας. Οι τράπεζες είχαν μεταφέρει τόσο την θωράκιση όσο και την δύναμη του πυρός σε μηχανές και οπλικά συστήματα, που είχαν αυξημένο κόστος. Έτσι, εκεί που προηγουμένως ήταν καθοριστικής σημασίας το ανθρώπινο σθένος και μαχητική αποφασιστικότητα, τον ρόλο άσκησης επιβολής είχαν αναλάβει πλέον οι επενδυτικές ικανότητες των αντιπάλων σε κατασκευάσματα τής ανερχόμενης τεχνολογίας. Η πυρίτιδα, τα πυροβόλα όπλα και τα μεγάλα κανόνια είχαν μετατρέψει την πάλη σώμα με σώμα, που ίσχυε πιο πριν, σε συγκρούσεις εξ αποστάσεως. Αυτοί που διέθεταν πιο αποτελεσματικό εξοπλισμό σε πλοία, πυροβολικό, σύγχρονα τουφέκια, πολεμοφόδια και καλύτερο εφοδιασμό με τρόφιμα με μεθόδους καλλιέργειας που είχαν στείλει το ξύλινο ινί στο μουσείο, είχαν το προτέρημα αυξημένης ισχύος. Γι αυτό προσέτρεχαν στους τραπεζίτες τής εποχής, που δάνειζαν ταυτοχρόνως όλα τα εμπλεκόμενα στρατόπεδα. Οι τράπεζες είχαν καταστήσει το πνεύμα του ηρωισμού ανενεργό, ξαποστέλνοντάς το στα αζήτητα και αντικαθιστώντας το με την ισχύ τού χρήματος.

Ο μόνος λαός, που για λόγους εθνικής επιβίωσης διατήρησε αμείωτο το πνεύμα του ηρωισμού μέχρι σήμερα, είναι οι Ρώσοι. Δεν ήταν μόνο ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Νιέφσκυ που δρομολόγησε την έπαρση ψυχής στην αντίσταση ενάντια τους Τεύτονες ιππότες, τούς Σουηδούς εισβολείς και τούς Μογγόλους. Οι στρατιές τού Ναπολέοντα βίωσαν μια πολύ σκληρή ολοκληρωτική ήττα μέσα στα χιόνια τού ρωσικού χειμώνα από την υψηλή μαχητικότητα των Ρώσων. Και όποιος θυμάται το λόγο που απηύθυνε ο Στάλιν στην εκίννηση τού Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, με το “Θέλετε να βιάζουν οι Γερμανοί τις μανάδες και τις γυναίκες σας;”, μπορεί να αισθανθεί τον παλμό αυτών που ακολουθούσαν στην άμυνα άοπλοι τούς οπλοφόρους, για να παραλάβουν τα όπλα τους, όταν αυτοί έπεφταν από τα εχθρικά πυρά, λόγω τής στενότητος των υλικών μέσων. Η ηγεσία τού Κρεμλίνου είχε ανυψώσει τότε και το θρησκευτικό αίσθημα των αμυνόμενων, καλώντας τούς ιερείς να κτυπούν τις καμπάνες των ναών. Στην σύγχρονη εποχή έχει ριζώσει ο ηρωισμός στην λαϊκή ψυχή τής Ρωσίας και δεν χρειάζεται καν η ηγεσία να προβαίνει σε εμψυχωτικές ρυθμίσεις. Αυτό που επιζητούν πλέον οι Ρώσοι είναι ένα κομμάτι ψωμί και συνθήματα για την σωτηρία τής Πατρίδος.

Πλην όμως αυτή η ετοιμότητα αναπτύχθηκε με την αιγίδα τής ηγεσίας. Και όσο κι αν εκφράζει γνήσιους λαϊκούς πόθους, η προέλευσή της δεν παύει να έχει πατερναλιστικό χαρακτήρα, χωρίς να είναι μια αυτόβουλη διαδικασία, έχοντας ως μοναδική αφετηρία την δεξαμενή τής συλλογικής κοινωνικής θελήσεως.

2. ΑΠΟΤΗΝ ΠΑΤΕΡΝΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΤΑΣΗ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΥ

Όταν η νομιμοποίηση τού συστήματος στέκει σε ανθεκτικά ερείσματα στην πρόσληψη των πολιτών, τότε η αντίληψή τους αποδέχεται τον πατερναλιστικό χαρακτήρα της. Η συστημική αυστηρότητα, ή για αναφερόμαστε περισσότερο ρεαλιστικά, η καταπίεση στο κοινωνικό κοτέτσι, μετατρέπει τούς ανθρώπους εκόντες άκοντες σε κότες, εφόσον έχουν πρόσβαση μέσω τής προσαρμογής στο υπόλοιπο καλαμπόκι από τον κόπο τους, που τούς επιμερίζει το σύστημα.

Αυτό που αντιλαμβάνονται ως προσαρμογή όμως, είναι στην ουσία υποταγή. Εστιάζοντας την προσοχή τους σε υλιστικά εισοδηματικά δεδομένα καθώς και σε αυτό που θεωρούν καταξίωση μέσω τού επιδιωκόμενου κύρους στον περίγυρό τους και εφόσον οι συνθήκες τού περιβάλλοντα χώρου δεν έχουν υποβιβαστεί ακόμη σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην καθίστανται στοιχειωδώς ανεκτές, κρίνουν την στάση υποταγής, πιο σύμφορη επιλογή από ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να μετατρέψουν το ορνιθοτροφείο σε κατάστημα εμπορίας κρέατος κότας.
Έστω κι αν η υποταγή τούς περιορίζει δραματικά τις προϋποθέσεις να αναπτύσσουν αυτόβουλα την προσωπικότητά τους και να ρυθμίζουν οι ίδιοι τις συνθήκες τής ζωής τους, αρκούνται να κινούνται μέσα στο μονοδιάστατο τρόκολο, που οι κανόνες τού κατεστημένου καθορίζουν, αποδεχόμενοι μια συστημική μάσκα ψευδούς ευημερίας. Σε τελευταία ανάλυση θεωρούν, ότι παρά την αλλοτρίωση που υφίστανται, οι κανόνες αυτοί είναι αναγκαίο κακό και ότι η αποδοχή τους ανταποκρίνεται στην μέση αναμφισβήτητη αποδοχή τους, που τούς καθιστά αυτονόητους.

Ταυτοχρόνως, καθώς το σύστημα τούς έχει εντάξει πλήρως στην λογική του και στις διαδικασίες αναπαραγωγής του, τούς παρέχει ταυτοχρόνως και τα πλαίσια μιας εικονικής κριτικής, ενταγμένης πλήρως και απαράβατα εντός των καθεστηκίων ορίων, ώστε να συντηρούν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας και αυτονομίας, τρέφοντας τα ψυχολογικά τους σύνδρομα, που δομούν την ονείρωξη ότι η κότα είναι αετός. Έτσι βαφτίζοντας το ψάρι κρέας και έστω κι αν η πτήση τους δεν μπορεί να σηκωθεί πάνω από ένα μέτρο ύψος το πολύ, προτάσσοντας την αίσθηση τής ασφάλειας και τής σταθερότητος έναντι τής ελευθερίας και τής αυτονομίας, θεωρούν ότι αποθέτουν αυτά εκούσια στην δικαιοδοσία τού συστήματος. Αντιλαμβανόμενοι το σύστημα ως μη παρακαμπτόμενο εγγυητή των προηγούμενων, το θεωρούν τελικά ως αναγκαία σκέπη τους, ακριβώς όπως ο πατέρας ασκεί αυστηρότητα στα οικογενειακά μέλη, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους. Αυτή είναι η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Αποδεχόμενοι ότι κάθε τέκνο μπορεί να έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, ενώ όλα είναι εκ φύσεως φορείς τού πατρικού γονότυπου, αποδέχονται να μοιάζουν στον πατέρα ως φυσικό νόμο. Όπως είχε διαπιστώσει γλαφυρά ο Μάνος Χατζηδάκης, αποδεχόμενοι το τέρας ξεκινάμε να τού μοιάζουμε.

Έτσι οι άνθρωποι θεωρούν δικούς τους τούς συστημικούς θεσμούς που τούς αλλοτριώνουν. Ταυτίζονται με αυτούς, εντάσσονται σε αυτούς και τούς υπηρετούν, κάτω από μια ψευδεπίγραφη ομπρέλα τού έθνους, ενώ την επιβίωση, ή ακόμη και την διάσωσή του θεωρούν ότι εναπόκειται στην αρμοδιότητα τού κατεστημένου. Παρότι αυτό δυναμιτίζει εκ θεμελίων μεσοπρόθεσμα την υπόστασή του, με πρακτικές αθρόας εισροής αλλοφύλων και αντικατάστασης τού γηγενούς πληθυσμού από αυτούς και με ταυτόχρονη αθρόα μετανάστευση σαν αποτέλεσμα τής βάναυσης πτωχοποίησης και τής πλήρους απουσίας προοπτικής για στοιχειώδη επιβίωση. Επιπρόσθετα παρά την απροκάλυπτη εκποίηση των εθνικών πλουτοπαραγωγικών αποθεμάτων στούς ξένους, την καταστροφή τού περιβάλλοντος και την μετατροπή του σε σεληνιακό τοπίο βάσει σχεδίου, την εκποίηση όλων των βασικών υποδομών τής χώρας σε ξένες δυνάμεις, την ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων οργανισμών, που ενώ χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε ως θέρετρα παρκαρίσματος αργόμισθων “ημετέρων” και κομματόσκυλων, δεν είχαν περιέλθει στην ιδιοκτησία μάς ακατάσχετης κερδοσκοπίας, την επιβολή αποπληθυσμού με ενέσιμα δηλητήρια, την επιβολή πλήρους καταστροφής σε ολόκληρους κλάδους ής οικονομίας με αποτέλεσμα την αύξηση τής εξάρτησης μέσω εισαγωγών με ταυτόχρονη εξαναγκαστική έξοδο τού παραγωγικού πληθυσμού από πατρογονικές εστίες που λειτούργησαν στην διάρκεια αιώνων, την έξαρση τής διαφθοράς και την μετατροπή τού κράτους σε φέουδο ολίγων οικογενειών και των μηχανισμών εκδίκασης σε κλίκες παρανόμων, την προώθηση τής έξαρσης των ναρκωτικών και την μετατροπή τού κέντρου των μεγάλων πληθυσμιακών κέντρων (εφόσον δεν μπορούμε πλέον να αναφερόμαστε σε “πόλεις”) σε γκέτο αθλιότητος, που φοβάται και αποφεύγει να εισέλθει ένας οικογενειάρχης με τα παιδιά του, την απόσπαση των κατοικιών από τούς ιδιοκτήτες για ψίχουλα από αρπακτικές κάσσες μεγάλων αλλοδαπών συγκροτημάτων καταλήστευσης μέσω μιας στοχευμένης υπερχρέωσης λόγω τής έξαρσης τής ένδειας με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, πρόλα αυτά λοιπόν δεν παύουν αι οι κότες να ταυτίζονται με τούς θεσμούς, αναφερόμενοι στην “δημοκρατία μας”, στην “εθνική μας άμυνα”, στην “παιδεία μας” και να στέκουν υπερήφανοι μπροστά στο εθνόσημο που προσαρμόζεται σε εισαγόμενα οπλικά συστήματα στην βάση αύξησης τού εξωτερικού δανεισμού, χωρίς την εκπόνηση εθνικής στρατηγικής και αποτελεσματικών αμυντικών σχεδίων, καθώς τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων προσφεύγουν σε διαμαρτυρίες και παραιτήσεις.

Και παρότι οι εξωτερικοί εχθροί εποφθαλμιούν και απειλούν απροκάλυπτα και σε μεγάλη κλίμακα την απόσπαση μεγάλων περιοχών τής χώρας, ενώ εξοπλίζονται με γοργή ταχύτητα, καταλαμβάνουν γειτονικές χώρες, ρίχνουν τα στρατεύματά τους μονίμως σε πολεμικές αντιπαραθέσεις αυξάνοντας την πολεμική τους εμπειρία και επισυνάπτουν παρασκηνιακές συμφωνίες και προβαίνουν σε διανομές τρίτων χωρών με αυτούς που θεωρούμε δήθεν συμμάχους και συνεγγυητές τής εδαφικής ακεραιότητος τής χώρας, παρότι αυτοί προδίδουν ολόκληρους λαούς για μια χούφτα πετρέλαιο, όπως συνέβη πρόσφατα από τις ΗΠΑ με το φτινιάρικο ξεπούλημα των Κούρδων. Και ενώ διοχετεύονται ασύστολα τα οπλικά συστήματα τής χώρας σε πολεμικές διενέξεις που δεν την αφορούν στο ελάχιστο, επισύροντας την οργή ισχυρών δυνάμεων, που βρίσκονται σε συνεχή επέλαση.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια συντελείται μια συνεχής διολίσθηση, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο το χείλος τού γκρεμού. Στην επερχόμενη όμως φάση ξεκίνησε πρόσφατα η υδρόγειος εισέρχεται σε γαλαξιακούς χώρους, όπου κυριαρχούν ανατρεπτικές ενέργειες τελείως διαφορετικές από ότι στο παρελθόν. Και αυτό έχει συμβεί μετά από προηγούμενη “τρέχουσα συγκυρία” (χρονική κατηγορία 1, με διάρκεια περίπου πέντε ετών) , που η δυτική κυριαρχία είχε δείξει τα πιο επιθετικά δόντια της, ενώ το μέλλον που πρόβαλλε ήταν μια εξόχως απειλητική δυστοπία. Ταυτοχρόνως καθόσον το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό έχει απαξιωθεί πλήρως, ήταν επόμενο να εγείρουν νέα σκιρτήματα στην κοινωνική ψυχοσύνθεση.

Φθάνοντας το κόπρανο στην κάλτσα, δεν απομένει άλλη επιλογή στις κότες, από το να προβούν σε μια αυτονόητη πια αντιπαραβολή κόστους και οφέλους των πάγιων επιλογών τους, ξεκινώντας να ενθυμούνται ότι φέρουν κάποιες ανθρώπινες ιδιότητες. Και ενώ το κατεστημένο και οι αμετανόητα προσδεμένοι σε αυτό εξακολουθούν με έμφαση τον χαβά τού αυτοευνουχισμού τής χώρας, οι κότες ξεκινούν να διαπιστώνουν άμεσο πρόβλημα με το κοτετσόσυρμα τής περίστασης. Διότι δεν είναι πλέον ο κίνδυνος που τις απειλεί ο χασάπης, αλλά τα βουνά κουτσουλιάς, κάτω από τα οποία αυτές αναζητούν εισπνοή με ίχνη αέρος.

Καθώς λοιπόν έχει απέλθει η όποια σταθερότητα τού συστήματος, οι κότες αναλογιζόμενες ότι έχουν ήδη ξεπουπουλιαστεί, καταργούν την πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Η τεχνητή απειλή “το κατεστημένο ή το χάος” έχει μετατραπεί στην διαπίστωση “το κατεστημένο έχει ήδη επιβάλλει το απόλυτο χάος”. Ξεπερνώντας τα συστηματικά διλήμματα, αναζητούν κάποια λύση, έστω κι αν το σύστημα χαρακτηρίζει κάθε επιλογή έξω από τα όρια τού ως βαρβαρότητα. Έτσι γίνεται επίκαιρος ο στίχος τού Κωνσταντίνου Καβάφη, που αφορά τις συνθήκες πλήρους καταπτώσεως και αλλοτρίωσης, ότι “ήσαν κι αυτοί μια κάποια λύση”, εφόσον οι ταγοί και η αποδοχή τους έχει οδηγήσει σε συνθήκες χειρότερες πάσης βαρβαρότητος.

Επειδή λοιπόν δεν υφίστανται άλλες δυνατότητες, αισθάνεται η κοινωνία, ότι εάν δεν αποτολμήσει να αναπτύξει διαφορετική οπτική από πριν και εάν δεν αναλάβει δικές της πρωτοβουλίες, έχει χάσει τα πάντα από χέρι, πριν καν η συστημική χειραγώγηση ανοίξει εκ νέου φύλλο με μια κραυγαλέα σημαδεμένη τράπουλα, που τα φύλλα της πλέον αποτελούνται από χαρτί τουαλέτας. Τότε απορρίπτεται η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας και επιζητείται διέξοδος και ηγέτης στην βάση αντικατοπτρισμού.

Εφόσον η κοινωνία διεκδικεί πλέον την πρόσβαση στο προσκήνιο και παραμερίζοντας τις προηγούμενες τεράστιες αγκυλώσεις της, αισθάνεται να ότι έφθασε η ώρα να αναπτύξει αυτή έξω από την συστημική πεπατημένη πρωτοβουλίες. Και ο Μπροστάρης αναζητείται στην βάση τού αντικατοπτρισμού, ως πρόσωπο αδέκαστο, τολμηρό και ανυποχώρητα αποφασισμένο, πλην όμως πρόσωπο απλό και καθημερινό, που δεν ανήκει στην όποια δοτή και εατθαίρετα επιβεβλημένη ελίτ με τα ψευδεπίγραφα φτιασιδώματα τού δήθεν “έμπειρου” και “ειδικού”. Τουτέστιν ένα πρόσωπο στο οποίον θα μπορεί ο κάθε “ταπεινός και καταφρονημένος”, σύμφωνα με την ομώνυμη νουβέλα τού Ντοστογιέφσκυ, να καθρεφτίζει το δικό του πρόσωπο. Νουβέλα, όχι μυθιστόρημα. Διότι ο όρος νουβέλα περιέχει το νέο ως βολή, πέρα από μυθοπλασίες. Έχει φθάσει πλέον η ώρα για τον επερχόμενο αντιήρωα, για το “μεγάλο ανθρωπάκι”. Το ανθρωπάκι που αναπτύσσεται έξω από τα όρια τής περιθωριοποίησής του, που δεν υπόκειται πλέον στούς ονειδισμούς τού “Άκου Ανθρωπάκο”, που συνέθεσε ο Μπέρτολντ Μπρέχτ.

Έφτασε η ώρα που ο ανεμόμυλος παίρνει εκδίκηση από τον Δον Κιχώτη, σε μια προοπτική να παραμεριστούν στην συνείδησή του τα συστημικά “ρεμάλια ήρωες”, όπως χαρακτήρισε ο Νίκος Τσιφόρος τούς σταυροφόρους.
Πρόκειται για μια εκφορά, που παρόλη την ορμητικότητά της διέπεται από μια απέραντη τρυφερότητα διεμβολισμού τού ατομικού περιβλήματος με διάχυση στο κοινωνικό συνεχές, όπως την αποκαλύπτει στο ποίημα “Μόνωση” ο Γιάννης Ρίτσος:

...Κι όμως τα βράδια νοσταλγώ: στον ίσκιο ενός καλού

κι αγαπημένου φίλου αβρά να γείρω να ξεϊδρώσω

ρόδο που φύτρωσε άγονα στην άμμο του γιαλού,

του βλέμματος να ρουφώ τη ζαφειρένια δρόσο.

Ν’ ακούω κοντά μου μια καρδιά να πάλλει δυνατά,

ένας παλμός ν’ ανθεί για με και να κρατώ ένα χέρι

στα λυπημένα χέρια μου, κι ο νους μου να κοιτά...

τη λάμψη του στα μάτια ενός που δέχεται και χαίρει.

Γιά ποιούς ειδικούς και έμπειρους μιλάμε; Μήπως δεν ήταν ένα παιδί αυτός που αποκάλυψε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός;