ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ

               

 

 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  Kατά την πρόσφατη περίοδο έγινε μια προσωρινή παύση των αναρτήσεων αυτής τής σελίδας. Αυτή οφείλεται σε κάποιες αμφιβολίες που είχαν προκύψει στον γράφοντα σχετικά με την φύση των πρόσφατων εξελίξεων, που εκφράστηκε και με κάποιες παλινωδίες στις εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν. Έτσι για να αποφευχθεί ο η προχειρότητα στα γραφόμενα που κατατίθενται στον δημόσιο διάλογο, επιλέχθηκε μια αναμονή, μέχρι να διαμορφωθούν αντιλήψεις, που η προβολή τους να ανταποκρίνεται στα απαραίτητα μέτρα υπευθυνότητος. Θεωρώ, ότι ενδιάμεσα έχουν προκύψει εκείνες οι εξελίξεις, που επιτρέπουν μια κατά βάση συνεκτικότερη αξιολόγηση των τρεχουσών συγκυριών, ούτως ώστε να καθίσταται σκόπιμη η συνέχιση τής παρούσης προσπάθειας.

  Η αδυναμία που καταγράφηκε δεν είχε στατικό χαρακτήρα, καθώς η κριτική παρακολούθηση των εξελίξεων συνεχίστηκε αμείωτη, ενώ τα συμπεράσματα που είχαν συναχθεί κάθε φορά, έτυχαν προβολής με σχολιασμούς σε φιλικές ιστοσελίδες, άλλοτε συχνότερα και άλλοτε διακοπτόμενες από φάσεις εσωστρέφειας αναλογισμού.
  Παρά την προσωρινή αυτή παύση είχαν προετοιμαστεί ήδη με επαρκώς επεξεργασμένο τρόπο στο προηγούμενο διάστημα μια σειρά προσεγγίσεις σε ουσιώδη ζητήματα για την επεξεργασία τής θεωρητικής δομής μιας γενικής μεθόδου, που άξιζε να προβληθούν στον δημόσιο διάλογο. Όμως η μονομερής αναφορά σε θεωρητικού χαρακτήρα ζητούμενα, χωρίς την παράλληλη αναφορά σε ζητήματα επικαιρότητας, καταλήγει τελείως αφηρημένη, χωρίς να ανταποκρίνεται στις εμφατικές προσδοκίες για αναφορές στα ζωτικά προβλήματα τού σήμερα.
  Παρ' όλα αυτά, το καταστάλαγμα σε μια σειρά συνιστωσών στην διαδικασία συγκρότησης μιας αναλυτικής μεθόδου αποτελεί στόχευση κυριαρχικής σημασίας για τον γράφοντα και είναι βασικό πρόταγμα αυτής τής σελίδας. Παρότι η μονομερής αναφορά στο γενικό, με παραμερισμό τού συγκεκριμένου, δεν μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη ενός ιστολογίου, που επιλέγει να είναι μια ζωντανή καταγραφή των εξελίξεων, η κριτική αποτίμηση των όποιων καταστάσεων και δεδομένων, όταν διεξάγεται σε ευκαιριακή βάση, χωρίς ένα επαρκώς δομημένο μέτρο, είναι εξίσου ελλιπής και ατελέσφορη. Έτσι οι επιγνώσεις που δομήθηκαν ενδιάμεσα κρίνεται ότι έχουν εξαίσια σημασία και θα αποτελέσουν μια βασική πτυχή όσων εκτεθούν εδώ προσεχώς.

 
  Η εκπόνηση μιας βασικής αναλυτικής μεθόδου, βάσει τής οποίας τα επί μέρους ως τρέχοντα, ή ζητήματα που αφορούν το παρελθόν, αρμόζει να προσμετρούνται είναι αποφασιστικής σημασίας. Διότι η έλλειψις δεν οδηγεί σε στέρεα συμπεράσματα καθότι:

 1. Οι προσεγγίσεις που διαμορφώνονται ευκαιριακά, με προσανατολισμό την εκάστοτε συγκυρία, παραμένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων, χωρίς διεισδυτική ικανότητα, έχοντας αποκομμένα αποσπασματικό χαρακτήρα. Ακόμη και στην περίπτωση που εντάσσουν στην προβληματική τους, όλους εκείνους τούς παράγοντες, που εκδηλώνονται κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ο περιορισμός τού χρονικού φάσματος δεν επιτρέπει να αντληθούν στην επιφάνεια όλες εκείνες οι προεκτάσεις των υπό πραγματεία ζητημάτων, που εδράζονται στο παρελθόν. Η εξέταση τής εξέλιξής τους όμως στην πορεία τού χρόνου είναι απαραίτητη στην προσπάθεια εντοπισμού τής ουσίας τους. Ο περιορισμός τής οπτικής σε ένα πολύ μικρό μέρος τής εκδήλωσης ενός φαινομένου, έστω κι αν είναι ενδεικτικός για την σύντομη τρέχουσα φάση, δρα παραμορφωτικά ως προς την ουσία του. Για να καταστεί αυτή η πραγματικότητα κατανοητή, μπορούμε να αναφέρουμε ένα σχηματικό παράδειγμα από την γεωμετρία. Υπάρχει ο κανόνας, ότι το μήκος ενός τόξου, που αντιστοιχεί σε μια πολύ μικρή γωνία τής περιφέρειας των 360°, στο μέγεθος περίπου μιας μοίρας, ισούται με την αντίστοιχη χορδή. Έτσι η βραχυπρόθεσμη εξέτασή μας διαπιστώνει ένα ευθύγραμμο τμήμα, εκεί που ουσία τοιύ τόξου αποτελεί καμπυλότητα ως μέρος τού κύκλου. Αυτός είναι και ο λόγος, που η περιορισμένη οπτική προσδίδει εντύπωση ότι η γη είναι επίπεδη. Η επέκταση τού φάσματος τής παρατήρησης σε επαρκές μέγεθος συμβάλλει αποφασιστικά στην διάγνωση των πραγματικών ιδιοτήτων τού φαινομένου.

 
  Εάν περιορίσουμε την παρατήρησή μας στην τρέχουσα συγκυρία, ή έστω στην συγκεκριμένη χρονική φάση, ή ακόμη και περίοδο μεγαλύτερης διάρκειας, προκύπτει η εντύπωση μιας γραμμικής εξέλιξης,. Εάν επεκτείνουμε όμως την παρατήρηση σε βάθος χρόνου, τότε καθίσταται διαπιστώσιμη η ύπαρξη κύκλων, που διέπουν την εξέλιξη. Αυτοί οι κύκλοι είναι μεγαλύτερης ή μικρότερης διάρκειας, αναλόγως των χρονικών πλαισίων, που απαιτεί η εκδήλωση τους. Οι κύκλοι μεγάλης διάρκειας περιέχουν περισσότερους κύκλους μικρότερης διάρκειας. Ο χρονικός περιορισμός τής έρευνας όσο αφορά την διάρκεια ενός φαινομένου δεν επιτρέπει να εντοπιστούν εκείνα τα χαρακτηριστικά και οι ιδιότητές του, που διέπονται από προγράμματα και ζυμώσεις, που αφορούν κύκλους μεγαλύτερης διάρκειας.
  Με βάση αυτήν την αναλυτική θεώρηση αρμόζει να συστηματοποιηθεί η χρονική διάρκεια στις εξής τάξεις μεγέθους. Τα χρονικά δεδομένα που αποδίδονται σε κάθε κατηγορία, ισχύουν μόνον ενδεικτικά και δεν μπορούν να διέπονται από ακρίβεια.
     1. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΣΥΓΚΥΡΙΑ, με διάρκεια περίπου πέντε έτη
     2. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ, με διάρκεια περίπου δεκαπέντε έτη
     3. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου εβδομήντα έτη
     4. ΜΕΣΗ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου εξακόσια χρόνια
     5. ΜΑΚΡΑ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου χίλια χρόνια
    6. ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΠΕΙΡΩΜΑ, διαρκείας περισσότερων χιλιετιών. Η διάρκεια αυτής τής περιόδου απαιτεί ειδική διερεύνηση και στηρίζεται κατά τον γράφοντα σε σπειροειδή εξέλιξη, που προσεγγίστηκε στην σειρά αναρτήσεων με τίτλο “Ναυαγός τού Χρόνου”.
 

  2. Μια επαρκής αναλυτική διαδικασία δεν πρέπει να διέπεται μόνον από βάθος χρόνου, αλλά οφείλει εκτός από χρονικό βάθος να προσανατολίζεται και σε εύρος θεματικής. Αυτό σημαίνει, ότι αρμόζει να εντάσσει στις θεωρήσεις της την προβληματική που έχει συναχθεί από όσους περισσότερους τομείς γνώσεων έχουν αναπτυχθεί μέχρι τώρα. Γι αυτό έχω επιλέξει την συνωμοσιολογία, ως πεδίον τής αναλυτικής μεθόδου, διότι αυτή, εκτός ότι προσπαθεί να εισχωρήσει στο μη άμεσα προφανές είναι η κατ' εξοχήν διεπιστημονική μέθοδος, καθότι καλείται να εντάξει στην αναλυτική διαδικασία όλες τις βασικές επιγνώσεις τού συνόλου των επιστημών και τής φιλοσοφίας. Πλην όμως η επιδίωξη μια καθολικής έδρασης των ερευνητικών της προσπαθειών, δεν μπορεί να αρκείται μόνον στα προηγούμενα. Σύμφωνα με την Πλατωνική φιλοσοφία η γνώσις είναι ενθύμησις. Ο Πλάτων έχει εντάξει στην φιλοσοφία του τις επιγνώσεις σημαντικών προγενέστερων αυτού φιλοσόφων, που συγκαταλέγονται στο σύνολο των Προσωκρατικών φιλοσόφων. Οι βασιικότεροι αυτών είναι ο Πυθαγόρας, που διατύπωση την αρχή εξέλιξης με βάση την παγκόσμια αρμονία. Μια αρχή, που στηρίζεται στην διαδοχή δεκατριών συμπάντων (φάσεων) με μέτρο τον χρυσό αριθμό. Αυτά εντάσσονται στην ενότητα τής Μονάδος ως ΑΡΧΗΣ των πάντων. Η Αρχή, ως Ενότης ή Τετρακτύς (1+2+3+4=10, 1+0=1) δεν υπόκειται σε χρονική υπόσταση, που χαρακτηρίζει την διαδικασία τού γίγνεσθαι, ως άναρχος Αρχή, αλλά θεσμοθετεί τα πλαίσια των όντων (αρχές) που βρίσκονται υπέρ άνω τού χωροχρόνου και τον διέπουν.
  Η σύγχρονη κβαντική φυσική διαπίστωσε, ότι δίπλα στην ύλη και την ενέργεια υφίσταται ένας τρίτος παράγων καθοριστικού χαρακτήρα, που διαμορφώνει τα δυο προηγούμενα. Αυτός είναι η πληροφορία, ως φέρουσα αυτό που πληρεί (in-form-ation) τις βασικές εκφάνσεις τής ύπαρξης. Η πειραματική διερεύνηση των οντοτήτων τού μικροκόσμου, διεισδύοντας σε ολοένα και μαγαλύτερο βάθος τής σύστασής τους, διαπιστώνει ότι αυτή απολήγει σε κάποια αριθμητικά δεδομένα. Αυτή είναι μια μορφή πληροφορίας. Η πληροφορία έχει ψηφιακή δομή, όπως εξ άλλου πιστοποιεί η μεταφορά και η επεξεργασία της στα σύγχρονα ψηφιακά μέσα. Ο John Shannon διαπίστωσε στα μέσα τής δεκαετίας τού '40 για λογαριασμό τής General Electric, ότι η πληροφορία διαδίδετο με πολύ μεγαλύτερη ευκρίνεια υπό ψηφιακή μορφή, ακριβώς διότι η φύση της είναι ψηφιακή, όπως εξ άλλου κβαντισμένη είναι και κάθε μορφή ύπαρξης (ύλη και ενέργεια). Με αυτές τις επιγνώσεις τεκμηριώνεται η διδασκαλία τού Πυθαγόρου που εξήγγειλε ως ιερώτατα πάντων τους αριθμούς.
  

  Ενταγμένα στην Πλατωνική φιλοσοφία είναι και τα φιλοσοφικά πορίσματα τού Παρμενίδου, τού Εμπεδοκλέους και τού Ηρακλείτου. Και οι τρείς αυτοί Σοφοί τονίζουν την πλάνη των αισθητηριακών προσλήψεων, που ενώ έχουν αποφασιστική λειτουργική συμβολή στην καθημερινή επιβίωση τού ανθρώπου, δεν αποκαλύπτουν την ουσιαστική φύση των πραγμάτων. Χαρακτηριστικές είναι οι ρήσεις τού Ηρακλείτου “Η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί” και “αρμονία κρυφίη φανερής κρείτων”. Η διακήρυξη τού Εμπεδοκλέους “ταυτόν το είναι και το νοείν”, όπου το νοείν δεν ανάγεται στην νόηση, αλλά στην δημιουργική λειτουργία τού Λόγου ως παρέμβαση τού Νου, πιστοποιεί την κυριαρχία τού Πνεύματος. Η γνώση κατά τον Eμπεδοκλή παρέχεται από την περιφέρεια τού αίματος. Με αυτήν την διατύπωση εννοεί την λειτουργία τής αναπνοής, η οποία μεταφέρει το οξυγόνο στούς ιστούς, αναβιβάζοντας την λειτουργία τους. Σύμφωνα με όσα εξηγεί ο Βίλχελμ Ράιχ στο βιβλίο “Βιοπάθεια τού Καρκίνου”, ο ανώμαλος πολλαπλασιασμός των κυττάρων οφείλεται σε ανεπαρκή παροχή οξυγόνου σε αυτά. Η συνέπεια αυτής τής χαμηλής ενεργειακής στάθμης συνεπάγεται στατική ανισορροπία μεταξύ τού κυτταροπλάσματος και τού πυρήνα. Σε αυτές τις συνθήκες, αντί να διασπασθεί ο πυρήνας σε δυο τμήματα στα πλαίσια μιας ομαλής μίτωσης, θραύεται σε πολύ περισσότερα. Στην διαδικασία τής αναπνοής έχει καθοριστική σημασία η ελαστικότητα των μυών τού στήθους. Η στρέβλωση τού χαρακτήρα όμως οδηγεί σε σκλήρυνση αυτών των μυών, στα πλαίσια τού φαινομένου που ο Ράιχ ονόμασε “συναισθηματική σκλήρυνση”, ή “συναισθηματική πανούκλα”. Αυτή η διαπίστωση αποτελεί μια απτή και πραγματιστική ερμηνεία τής διδασκαλίας τού Πλάτωνος, ότι η γνώση δωρίζεται στους εναρέτους.

  Ο Παρμενίδης στο φιλοσοφικό πόνημα υπό μορφή ποιήματος “Περί Φύσιος” αποκαλύπτει, ότι η αληθής γνώση δεν αποτελεί νοητικό αποτέλεσμα βάσει αισθητηριακών προσλήψεων, αλλά δωρίζεται από την Θεά. Εκτιμώ ότι αυτή είναι η θεά Μνημοσύνη. Η Μνημοσύνη γέννησε τις εννέα Μούσες, που προάγουν τις καλές Τέχνες. Όμως βασική για όσους καλλιεργούν αυτές είναι η καλλιτεχνική έμπνευση, σαν διαισθητική διαδικασία.
  Οπότε η Πλατωνική αναφορά τού Πλάτωνος ότι η γνώση είναι ενθύμηση, προφανώς δεν ανάγεται σε ανάσυρση δεδομένων από κάποια μνήμη που βρίσκεται στο εσωτερικό κάθε ανθρώπου. Αυτή η μνήμη αφορά τα πεδία πληροφορίας, με τα οποία ο άνθρωπος επικοινωνεί μέσω τού οργάνου ενεργητικής πνευματικής επιφοίτησης, που είναι η επίφυση.

  Η αναφορά τού Πλάτωνα (όπως αναλύθηκε σε προηγούμενες αναρτήσεις) ότι ο τρόπος για να έχει πρόσβαση ο άνθρωπος στην πραγματική επιστήμη, δηλαδή την ουσιαστική γνώση, όπως αυτή αποκαλύπτεται στον διάλογο “Θεαίτητος”, είναι η κατασκευή ενός “περιστερεώνα”. Αυτή η παρομοίωση παραπέμπει στα ταχυδρομικά περιστέρια, τα οποία οδηγούνται στον παραλήπτη τής είδησης που τούς έχει προσδεθεί, πλοηγούμενα από τα πεδία πληροφορίας, με στόχο να συναντήσουν το ταίρι τους, που κρατείται εκεί. Την πλοήγηση των πτηνών μέσω των πεδίων πληροφορίας ανακάλυψε ο βιολόγος Rupert Sheldrake μέσω πειραμάτων που διεξήγε (αυτά περιγράφονται στο βιβλίο “Τα Πέντε Πειράματα που Άλλαξαν τον Κόσμο).
  Επί πλέον ο Παρμενίδης κάνει μνεία στην επενεργούμενη λοβοτομή των δυο λοβών τού εγκεφάλου, η οποία επενεργείται μέσω πνευματικής, νοητικής και ψυχολογικής χειραγώγησης, εμποδίζοντας να δομούνται ορθές κρίσεις και λαμβάνονται ισορροπημένες αποφάσεις. Διαπιστώνεται δηλαδή, ότι οι αρχαίοι Σοφοί είχαν φτάσει σε διαπιστώσεις, που η αντισυμβατική επιστήμη κατόρθωσε για πρώτη φορά να διαγνώσει, όπως συνέβη στην περίπτωση τού Rupert Sheldrake σχετικά με τα πεδία πληροφορίας και τού νευροεπιστήμονος Iain Mc Gilchrist σχετικά με την μελέτη των δυο λοβών τού εγκεφάλου και την λοβοτομή.

  Από αυτά που εκτέθησαν προηγουμένως συνάγεται, ότι η συνωμοσιολογία, όπως και κάθε σοβαρή γνωσιολογική επίγνωση δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα νοητικών διεργασιών και εμπειρικής έρευνας. Ο Παρμενίδης εμμένοντας στην αξία τής διαίσθησης ως πρωταρχική πηγή γνώσεως, αποδίδει επίσης στην λογική και στην εμπειρία μεγάλη αξία, ως διαδικασίες συμπληρωματικές στην διαίσθηση. Κατά συνέπεια, όταν ένας ερευνητής με ανοικτό πνεύμα και αγαθές προαιρέσεις μελετά, ερευνά και συλλογίζεται, προσαρτώντας στην κρίση του πληροφορίες, αυτή η προσπάθεια, πέραν τού πραγματιστικής της αξίας, συνιστά ταυτοχρόνως και πρόσκληση στο Πνεύμα, συνειδητά ή ενδόμυχα, να τού αποκαλυφθεί η βαθύτερη ουσία αυτών που ερευνά, η οποία δεν καθίσταται προσβάσιμη μέσω συμβατικών διαδικασιών. Σε αυτό έγκειται και η ορθότητα τής ρήσεως “δεν είναι η γνώση το φως, αλλά το φως η γνώση”. Ο συνδυασμός μελέτης και ενδοσκόπησης συνθέτουν την ενδελεχή έρευνα. Αυτή είναι η οπτική, που αρμόζει να κυριαρχεί στην διαμόρφωση τής συνωμοσιολογίας και στην ενασχόληση με αυτήν.
  Για μια διεξοδικότερη τεκμηρίωση των ανωτέρω, θα γίνει εδώ προσεχώς μια εκτενής αναφορά στην “υποδοχή” και στα αντίστοιχα χωρία τού Πλατωνικού “Τιμαίου”.

 

2. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΡΙΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ

  Η έδραση μιας αναλυτικής μεθόδου οφείλει να στηρίζεται στην φιλοσοφία, βάση τής οποίας είναι η οντολογία, ως έρευνα τής ουσίας των όντων. Χωρίς συνεκτικό προβληματισμό περί τής ουσίας ενός υπό εξέταση φαινομένου και τού γενικότερου πλαισίου που αυτό εντάσσεται, η έρευνα έχει αποσπασματικό χαρακτήρα και η αντίστοιχη μελέτη παραμένει στην επιφάνεια. Έτσι εκτός από τον περιορισμό των χρονικών πλαισίων στην εξέλιξη ενός φαινομένου, η μελέτη και η έρευνα σχετικά με αυτό, περιορίζεται και από την έλλειψη ενός αναλυτικού οργάνου, που μπορεί να αναδεικνύει την ουσία του.

  Εκείνη η πολιτική, κοινωνική και οικονομική θεωρία, που επικράτησε επί μακρόν σε πολλά μήκη και πλάτη τού πλανήτη, που περιλαμβάνουν τόσο βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρας, όσο και χώρες που ήσαν ελάχιστα ανεπτυγμένες, είναι ο Μαρξισμός. Αυτός μπορεί μεν να είναι μια στρεβλή θεωρία, που αποδείχθηκε ακατάλληλη για την ερμηνεία των σύγχρονων φαινομένων και μη αποδοτική ως βάση για την σύνθεση ανατρεπτικών και απελευθερωτικών οραμάτων, πλην όμως η ισχύς και η τεράστια επιρροή που απέκτησε στο παρελθόν οφείλεται στην συγκρότηση μιας μεθόδου με αξιοζήλευτα συστηματικό τρόπο, έστω κι αν κάποιες από τις αφετηρίες του παραμόρφωναν την πραγματικότητα. Η θεωρία αυτή είχε άριστα επεξεργασμένη φιλοσοφική βάση. Παρότι οι αφετηρίες αυτής τής βάσης ήσαν πλήρως εσφαλμένες, το λογικό εποικοδόμημα που στηρίχθηκε επάνω σε αυτές έγινε εφαρμόζοντας αυστηρή λογική συνέπεια και αξιόλογη έρευνα των συναφών δεδομένων, με αποτέλεσμα να αποκτήσει αυτή η θεωρία πολύ σημαντική επιρροή στους διανοουμένους, οι οποίοι είχαν καθοριστική συμμετοχή στην διαμόρφωση των μέσων αντιλήψεων, πριν οι κοινωνίες καταντήσουν έρμαια των μιντιακών μέσων.
  Ο Μαρξισμός στηρίχθηκε φιλοσοφικά σε δυο έννοιες, αυτοπροσδιοριζόμενος ως “Διαλεκτικός Υλισμός”. Ο υλισμός ήταν ο συρμός τής εποχής που αυτός εμφανίστηκε, αλλά και όσων ακολούθησαν. Η επιστήμη αφ' ενός γοητευμένη απο τα τεχνολογικά επιτεύγματα, που εισήλθαν τότε σε έξαρση, τα οποία διευκόλυναν σημαντικά τις συνθήκες τής ζωής και παρείχαν πρωτόγνωρες δυνατότητες, μέσω κυρίως των ατμομηχανών, αλλά και τρομοκρατημένη από τις καταστροφικές συνέπειες αυτών των τεχνολογιών στην διεξαγωγή των πολέμων, θαμπώθηκε από αυτές. Η ευεργεσία τους άρμοζε να γίνει κτήμα τής σύνολης κοινωνίας, ενώ η καταστροφική τους επίδραση ήταν αναγκαίο να χαλιναγωγηθεί. Ο Μαρξ πρότεινε μια γραμμική αντίληψη τής εξέλιξης με συνεχείς τάσεις βελτιωτικής ανόδου, παρερμηνεύοντας την ρήση τού Ηρακλείτου “Τα πάντα ρει”.
  Την έννοια τής διαλεκτικής είχε παραλάβει ο Μαρξ από τον Χέγκελ, ο οποίος όπως αυτός ισχυρίστηκε, την είχε στηρίξει με το κεφάλι προς τα κάτω, επειδή τής είχε προσδώσει μεταφυσικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με αυτήν, η σύγκρουση των αντιθέτων, που για τον Χέγκελ αφορά την σφαίρα των ιδεών, ενώ για τον Μαρξ διέπει την κοινωνική σφαίρα, οδηγεί μέσω τής σύνθεσης σε ένα ανώτερο επίπεδο. Όμως για τον Πλάτωνα η διαλεκτική ήταν μια μαιευτική μέθοδος διαλόγου, όπου ο Σωκράτης με αφετηρία τις γνώμες των συνομιλητών του, πρόβαλλε αντεπιχειρήματα αμφισβήτησής τους, χωρίς να προβαίνει ποτέ ο ίδιος σε σύνθεση. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ ο Σωκράτης ζητούσε από τούς συνομιλητές του να δώσουν ορισμούς στις υπό εξέταση έννοιες, ο ίδιος δεν προέβαινε ποτέ σε ορισμούς. Η σύνθεση ήταν μια διαδικασία, που ανέθετε ο Πλάτων στούς ίδιους τούς μελετητές των γραφομένων του, βάση τής πρακτικής, ότι ο συγγραφέας αναλύει και ο μελετών συνθέτει.

  Η απόδοση συγκρουσιακού χαρακτήρα στην διαλεκτική από τον Μαρξισμό, είχε σαν στόχο την διάσπαση των κοινωνιών και την διαπάλη μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, στα πλαίσια μιας ψευδεπίγραφης “ταξικής πάλης”, αφήνοντας τελείως έξω από το κάδρο τής ανάλυσης το τραπεζικό κατεστημένο, τα συμφέροντα τού οποίου ο Μαρξισμός πρακτόρευε, ειδικά των Ρότσιλντ, όπως καταγγέλλει ανοικτά ο ανταγωνιστής του στα πλαίσια τής Πρώτης Διεθνούς Ενώσεως των Εργατών Μιχαήλ Μπακούνιν. Μπορούμε να συμπεράνουμε τελικά, ότι ενώ ο Μαρξισμός απέτυχε ενδιαμέσως πλήρως στην επίτευξη των στόχων που διακήρυξε, εφόσον η συμμετοχή των εργατών στα εξουσιαστικά δρώμενα είναι απανταχού ανύπαρκτη, κατάφερε να πραγματοποιηθούν οι κρυφή και μη ομολογημένοι στόχοι του, που ήταν η επιβολή των τραπεζών στο σύνολο οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Με τον τούρμπο καπιταλισμό έχει συρρικνωθεί η πραγματική οικονομία δραματικά, εκμηδενίζοντας σχεδόν την δύναμη των παραδοσιακών καπιταλιστών και εργατών μέσω τής πλήρους επιβολής τής χρηματοπιστωτικής φούσκας. Οι επενδύσεις των χρηματιστικών υπεροίκων προωθούν επιλεγμένα καταστροφικούς τομείς για την ανθρωπότητα, όπως η πολεμική βιομηχανία, η δυστοπική ψηφιακή τεχνολογία και τα ενέσιμα δηλητήρια. Ταυτοχρόνους έχουν προσπορευτεί την ιδιοκτησία τής πλειοψηφίας των ακινήτων και λοιπών υποδομών, των λεγόμενων assets. Με τις δοτές κρίσεις ακινήτων, όπως αυτές τού 2008 καταβροχθίζουν τις μικρές και μεσαίες ιδιοκτησίες, συγκεντρώνοντας συντριπτικό ποσοστό τού παγκόσμιου πλούτου. Με τον έλεγχο των ακινήτων αφυδατώνουν τις μικρές και μεσαίες κπιχειρήσεις κατασκευών, ενώ, όπως καταδεικνύει η γεωμετρική άνοδος τής αξίας των ευγενών μετάλλων απαξιώνεται δραστικά η αξία τού χρήματος πάσης μορφής και ωθούνται οι κοινωνίες σε δραματική ένδεια, ενώ τα κράτη είναι υπερχρεωμένα σε αυτούς τούς κολοσσούς.
  Ο Μαρξισμός προσδιόρισε την θεωρία του και με επιστημολογικούς και κοινωνιολογικούς όρους, όπως ο προσδιορισμός “Επιστημονικός Σοσιαλισμός”. Και επιδόθηκε ομολογουμένως με πολύ συστηματικό τρόπο στην αποτίμηση σημαντικών επιστημονικών δεδομένων τής εποχής του, ρόλο που ανέλαβε στα πλαίσιά του ο Φρίντριχ Ένγκελς με βιβλία όπως “Η Καταγωγή τής Οικογένειας τής Ατομικής Ιδιοκτησίας και τού Κράτους” και “Ο Ρόλος τής Βίας στην Ιστορία”. Αυτές οι μελέτες αύξησαν επίσης την επιρροή του, διαδικασία που αποδεικνύει την αξία των συστηματικών εργασιών στην προοπτική επηρεασμού τής κοινής γνώμης και των οραμάτων για την πορεία των κοινωνιών.

  Άρα η εκπόνηση ενός αναλυτικού οργάνου, που στοχεύει στην επιτυχή ερμηνεία των συγκεκριμένων δεδομένων και στην σύσταση μιας ρεαλιστικής προοπτικής για την κοινωνική ανατροπή, είναι αναγκαίο να συγκροτείται βήμα προς βήμα με με σύστημα και αυστηρότητα, να στηρίζεται εναργώς σε στέρεες φιλοσοφικές βάσεις  με έδραση στην οντολογία και να εντάσσει στα συμπεράσματα του τις βασικές επιγνώσεις των κύριων επιστημονικών κλάδων, όπως αυτές έχουν εξελιχθεί κατά την τρέχουσα εποχή.  

 

3. Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΟΣ.

  Οι σύγχρονες συγγραφές περί Ορθοδόξου Χριστιανικής Οντολογίας έλαβαν χώρα από τον κύκλο των θεολόγων, που χαρακτηρίστηκαν παρά την θέλησή τους ως “νεοορθοδόξοι”, δεδομένου ότι στην Ορθοδοξία δεν χωρούν καινοτομίες, επειδή αυτή στηρίζεται στην Ιερά Παράδοση και αυτό που την ζωογονεί, είναι η στροφή προς αυτήν, τόσο ως μελέτη των αντίστοιχων θεολογικών συγγραμμάτων τού παρελθόντος, όσο και ως βίωμα όσων συμπεριλαμβάνει η διδασκαλία τους.
  Επικεφαλής αυτής τής κίνησης υπήρξε ο λαοφιλής και διακεκριμένος θεολόγος Χρήστος Γιανναράς, ο οποίος εκτός από την συγγραφή αρκετά πρωτότυπων και ως κάποιον βαθμό ριζοσπαστικών θεολογικών πονημάτων, επιδόθηκε με έμφαση σε επέκταση των παρεμβάσεών του σε ζητήματα πολιτισμικά, όπως η Νεοελληνική Ταυτότητα, καθώς και με αρθρογραφία στον τύπο, γλωσσικά κ.α. Τα ζητήματα όμως στα οποία απέφυγε αναφορές ο Χρήστος Γιανναράς, είναι η ιστορία, η γενικότερη θρησκειολογία καθώς και το ζήτημα των μυστικών εταιριών και τού εωσφορισμού, που είναι ιδιαίτερα καυτό και μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες στην αποδοχή κάποιου από το σύστημα. Πλην όμως τα ζητήματα αυτά είναι κεντρικού ενδιαφέροντος για την πανεπιστήμη τής Συνωμοσιολογίας. Επίσης, η αναφορές τού εν λόγω θεολόγου στους συγγραφείς τής Κλασσικής Γραμματείας υπήρξαν ελάχιστες και ήσαν έντονα επιδερμικές, χωρίς να αποκαλύπτουν κάποια σοβαρή ενασχόληση με αυτές, ενώ κάποια ενασχόλησή του με τούς Ευρωπαίους φιλοσόφους καθίσταται στο έργο του προφανής, χωρίς όμως να χαρακτηρίζεται από εμβάθυνση.

  Οι θέσεις τού Χρήστου Γιανναρά με οντολογικό περιεχόμενο βρίσκονται διάσπαρτες στο συνολικό έργο του, όπως στο "Πρόσωπον και ο Έρως", ενώ συστηματοποιούνται στο βιβλίο “Προτάσεις Κριτικής Οντολογίας”.
  Πυρήνας τής συγκεκριμένης αυτής διατύπωσης τής εν λόγω προβολής τού Ορθοδόξου Χριστιανικού δόγματος είναι η κοινωνία προσώπων επί αγαπητικής βάσεως, που επισφραγίζει και το δόγμα τής Αγίας Τριάδος, ενώ μέσω αυτής διαχέεται και ως πρόταγμα στην Εκκλησία τού Ιησού Χριστού. Ως αφετηρία σε αυτήν την αποτύπωση δογματικού περιεχόμενου αναφέρεται συχνά ο ΧΓ. στον Ηράκλειτο και την παροιμιώδη ρήση του «Καθ’ ὅ,τι ἃν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δὲ ἃν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα». Αυτό που εν πολλοίς αγνοείται, είναι ότι αυτός που πρόβαλλε επίσης πολύ έγκαιρα στην βιβλιογραφία το πρόθεμα τού κοινωνείν με αναφορά στον Ηράκλειτο με ελάχιστες παραπομπές σε Χριστιανικά κείμενα, αλλά έντονη ανάλυση τής Νεοελληνική ιδιοσύστασης είναι ο Βασίλης Φράγκος στο βιβλίο “Ελληνική Φιλοσοφία τού Προσώπου”. Επίσης ο Χρήστος Γιανναράς με αφορμή την συγκεκριμένη επισήμανση αναφέρεται επίσης στην αξία τής Εκκλησίας τού Δήμου ως κοινωνικού και πολιτικού θεσμού, ενώ είχαν προκύψει αντίστοιχες αναφορές τού Κορνήλιου Κααστοριάδη σε βιβλίο του για την Αθηναϊκή Δημοκρατία.
  

  Πλην όμως η αγαπητική κοινωνία προσώπων πραγματώνεται / βιώνεται σε συλλογικό επίπεδο στα πλαίσια τού Εκκλησιαστικού Γεγονότος με την εν Χριστώ Ζωή, ενώ σε προσωπικό επίπεδο βιώνεται μέσω τού Ασκητικού Επιτεύγματος με την αναχώρηση στην εσωτερική έρημο με βάση την προσευχή και την εν Χριστώ Ζωή, που απευθύνεται σε κάθε πιστό.
  Πλην όμως, κατά την εκτίμηση και το βίωμα τού γράφοντος, η επιταγή / πρόσκληση για ενεργό συμμετοχή στην εν Χριστώ Ζωή δεν εξαντλείται στα προηγούμενα, σύμφωνα με τις Γραφές, αλλά και όσα σημαντικότατα συνάγουν, τόσο οι Διδασκαλίες των Μυστικών Πατέρων τής Εκκλησίας, όσο και το μύχιο περιεχόμενο των επισημάνσεων των Αρχαίων Φιλοσόφων, επί των οποίων εδράζονται αυτοί, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τού γράφοντος σε σημαντικά ζητήματα, δεδομένο που παρακάμπτεται με ελάχιστες εξαιρέσεις . Δεδομένου ότι, οι προσπάθειες κατανόησης έξω από ακαδημαϊκά πλαίσια και μετατροπής σε βίωμα τής Αρχαίας Φιλοσοφίας, είναι στην εποχή μας ισχνή.
  Στο δεύτερο άρθρο τού Συμβόλου τής Πίστεως, το αναφερόμενον εις τον Υιόν γράφεται “δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο“. Το εγένετο είναι χρόνος παρελθόντος. Για να πληρωθεί το Θείον Σχέδιον στην ζωή τής Εκκλησίας εστάλη ο Παράκλητος. Άρα η πορεία τού ανθρώπου μέσα στην Εκκλησία έχει Αγιοπνευματικό περιεχόμενο και αποστολή. Ως εκ τούτου κύριο μέλημα των πιστών δεν είναι “η σωτηρία τής ψυχής” και μάλιστα σε βάση αντιμισθίας, αλλά  Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ. Γι αυτό και μετά την Ανάσταση τού Κυρίου φθάνει η εορτή Των Φώτων. Οπότε ερχόμεθα μέσω τού φωτισμού στα τού Παρμενίδου περί Θείας Δωρεάς τού Πνεύματος και τα λοιπά Πλατωνικά συμφραζόμενα. Υπό αυτήν την θεώρηση κύριο μέλημα των πιστών δίπλα στην προσευχή, ως κοινωνία Πρόσωπον προς Πρόσωπον προς το Θείον, είναι η Ενόρασις. Αυτή περιγράφεται διεξοδικώς από την διδασκαλία των Μυστικών Πατέρων, μέσω τής Νοεράς Προσευχής και άλλων δρααστηριοτήτων. Άρα, το αναλυτικόν όργανον στην διαδικασία τής μελέτης και τής έρευνας οφείλει να εδράζεται σε ενορατικές διαδικασίες, όπως και ο Μέγας Αμφισβητίας τού Σπηλαίου Σωκράτης με την προτροπή “Σκάπτε ένδον” εγκαλεί.

  Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα οντολογικής υφής εκφράζεται από την “Επί τού Όρους Ομιλία”. Εκεί κατατίθενται οι αρχές των επιλογών των πιστών με μακαρισμούς, όπου εξαίρονται “οι πτωχοί τω πνεύματι”, οι πεινόντες και διψόντες την δικαιοσύνην και υπέρ αυτής διωκόμενοι. Παρεμπιπτώντως προκύπτει σε συγχετισμό με τα προηγούμενα, ποια δέον να είναι η σχέση τού πιστού με την πολιτική και το κίνημα χειραφέτησης τής κοινωνίας. Επί τού προκειμένου έχει τύχει σημαντικής παρεξήγησης η Ευαγγελική ρήσης “τα τού Καίσαρος τω Καίσαρι και τα τού Θεού τω Θεώ”. Αυτή παρερμηνεύεται ως προτροπή αποχής τού πιστού από τα πολιτικά δρώμενα, ως αντιφάσκοντα, ή τουλάχιστον μη εναρμονιζόμενα με την πνευματικότητα και την αποστολή των πιστών. Αυτή η παρερμηνεία όμως παρακάμπτει τα ιστορικά ψευδομένα τής εποχής που εμφανίστηκε και έδρασε ο Ιησούς Χριστός. Τότε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε αναγνωρίσει στα υπόδουλα έθνη το δικαίωμα τής διατήρησης τής θρησκείας τους και την εφαρμογή ανάλογων ιεροπραξιών, υπό μια καθοριστική προϋπόθεση. Άπαντες όφειλαν να θυσιάζουν μια φορά τον χρόνο στον Αυτοκράτορα προσάπτοντας σε αυτόν θεία ιδιότητα και αποστολή. Η συγκεκριμένη απαίτηση, η οποία εφαρμόζετο με άσκηση βίας δεν ήταν μόνον μια τεράστια βλασφημία, ανάγοντας ένα άνθρωπο σε θεία μέτρα, αντίστοιχα με αυτά των εκάστοτε λατρευομένων θεοτήτων. Επί πλέον προσέδιδε θείο και μεταφυσικό χαρακτήρα στο δουλεμπορικό ρόλο τής συγκλήτου, η οποία επέβαλλε κατακτητικούς πολέμους, ώστε να γεμίζουν με νέο ανθρώπινο εμπόρευμα τα σκλαβοπάζαρα. Ακόμη είχε καθιερωθεί στην Ρώμη το απεχθές θέαμα των μονομαχιών, που μετέτρεπε τούς πολίτες σε αιμοδιψείς βοϋεριστές. Έτσι η κρατική επιβολή προσλάμβανε εωσφορικό χαρακτήρα, αναβιβαζόμενη σε εξαναγκαστική λατρεία τού σκότους. Ο Ιησούς Χριστός με αυτή την προτροπή εγκάλεσε σε άμεση αποχή από αυτήν την εωσφορική ανωμαλία, αρνούμενος την δήθεν θεία υπόσταση τού ηγεμώνος και την αναβίβαση του σε ίδιο βάθρο προσκύνησης και απόδοσης τιμών με το Θείον. Έτσι αναδείχθηκε σε μέγα αντιρρησία ενάντια στην κρατική βλασφημία, ενάντια στην εξαναγκαστική κρατική αυθαιρεσία και στην βίαιη πνευματική αλλοτρίωση, που επέβαλλαν οι κρατούντες. Με αυτό τον τρόπο εγκαλεί σε ανατροπή τής βίαιης εωσφορικής κρατικής κυριαρχίας, χαρακτηρίζοντας τα μη όντα τής κακίας και τού σκότους “άρχον τού κόσμου τούτου”. Ο Πλάτων, εάν ευτυχούσε να Τον είχε γνωρίσει, θα Το χαρακτήριζε ως τον κατ' εξοχήν οδοδείκτη τής εξόδου από το σπήλαιον, γονυπετής ενώπιόν του.

  Ότι σημαντικότατοι Πατέρες τής Εκκλησίας εθήτευσαν στην Πλατωνική Ακαδημία, δεν είχε χρησιμοθηρικά ελατήρια προσπορισμού τής “θύραθεν σοφίας” με στόχο την εναπόκτηση άρτιων ρητορικών ικανοτήτων, αλλά ήταν εντριβή σε εκείνον τον χώρον, που είχε απεργαστεί την συγκεκριμένη στρατηγική, τακτική και πρόγραμμα δράσης για την μεγάλη αντίρρηση. Διότι δεν μπορεί να σταθεί η Μεγάλη Κατάφαση στο Φώς, εάν ταυτοχρόνως δεν επενεργείται η Μεγάλη Άρνηση στο σκότος. Όπως πιστοποιεί ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης, ο άνθρωπος καλείται να πει το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι στη βάση αμοιβαίας οργανικής συνοχής.
  

  Το αίτημα κατακεραυνώσεων των μηχανισμών τής επιβολής πολέμων, ως αιματοκύλισμα για λόγους πονηρής επιβολής είναι συνυφασμένο με την εσωτερική συγκρότηση τού ειρηνοποιού. Το ρήμα “ποιώ” έχει άμεση ενεργητική εκφορά και αφορά να καθόμαστε ειρηνικά και παθητικοί απέναντι στούς μηχανισμούς επιβολής αδίκων πολέμων. Αλλά και η κινητοποίηση υπέρ τής κατισχύσεως τής δικαιοσύνης με τρόπο ανυποχώρητο και ανεξαρτήτως κόστους αποκαθιστά την έννοια τού δικαίου, πέρα από τα σχήματα law and order τού πουριτανισμού.
 

  Όμως το βαθύτατα παρεξηγημένο “μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι”, είναι εκείνη η προτροπή, που καθίσταται στην τρέχουσα εποχή, που χαρακτηρίζεται από την έλευση και παρέμβαση τού αντιήρωα, ως κοινωνικό πρότυπο, περισσότερο επίκαιρη από ότιδήποτε άλλο. Με αυτήν την προτροπή καλούνται οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι τής διπλανής πόρτας, να αναλάβουν τις τύχες τους στα χέρια τους, παραμερίζοντας από το προσκήνιο τις λινάτσες των “ειδικών”, των επαγγελματιών πολιτικών, των γραφειοκρατών και των ισχυρών τού χρήματος. Τα κοράκια τής δοτής ενημέρωσης, τούς τεχνικούς τής ψευδεπίγραφης κοινωνιολογίας, τούς μεγαλοκατόχους τής συστημικής περιχαρακωμένης iγνώσης, καλείται να παραμερίσει προσεχώς ο “little big man“, το “μεγάλο ανθρωπάκι”, πόυ προβάλλει ως αντιήρωας στις μέρες μας στο προσκήνειο, δονούμενος από την δίψα αποκατάστασης τής δικαιοσύνης, τής αξιοκρατίας, τής ειρήνης, τής κοινωνικής χειραφέτησης, ευταξίας και ευημερίας, αναβιβάζοντας τον καθημερινό άνθρωπο σε ιστορικό υποκείμενο διαμόρφωσης τού κοινωνικού γίγνεσθαι, αφαιρώντας εμπράκτως την πρωτοβουλία από τα ενεργούμενα αέναα τρωκτικά. Περισσότερα με το ζήτημα αυτό θα εκθέσω στην επόμενη ανάρτηση με θέμα το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού. “Εν τη αδυναμία μου ενδυναμούμαι”, είχε διακηρύξει ο Απόστολος Παύλος, μεταθέτοντας την ευθύνη για το μέλλον σε αυτούς που μέχρι εχθές θεωρούνταν κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο, ως παθητική δεξαμενή άντλησης επιρροής από τούς κρατούντες, τούς μοχλούς τού άρχοντος τού κόσμου τούτου.

  Εν κατακλείδι αρμόζει το αναλυτικό όργανο να υπηρετήσει την γνήσια, φρόνιμη και χρηστή δόμηση τής ανατροπής σε όλους τομείς, αξιοποιώντας την λαϊκή ευσέβεια και την κοινωνική ετοιμότητα για δράση, που στηρίζεται στην βάση ανιδιοτελούς προσφοράς και αυτοθυσίας.