OTAN Ο CARLOS SANTANA ΣΤΟΛΙΣΕ ΜΕ ΡΟΔΑ ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΗΡΩΑ

 

 

 

1. ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

   Η προσέγγιση στο φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού δεν προέρχεται από διάθεση παροχής στήριξης σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και μια συγκεκριμένη πολιτική κίνηση σε παραταξιακή βάση. Η επιλογή μου προσανατολίζεται ανέκαθεν στην διαπίστωση, ότι η κοινωνία χρειάζεται ένα πλέγμα πρωτοβουλιών και κινήσεων με ποικίλα περιεχόμενα και στοχεύσεις που εναρμονίζονται και επιδιώκουν να συγκεραστούν μέσα σε ένα γενικότερο ρεύμα, που προωθεί τα ζητούμενα τής κοινωνίας και επιδιώκει να δώσει λέσεις στα κοινωνικά αδιέξοδα. Όταν εγείρεται αίτημα για αποκλειστική κατοχή τής αλήθειας αποποιονδήποτετε, ανεξαρτήτως τού ρόλου που αυτός επωμίζεται και τού τρόπου που οργανώνει την σκέψη του, παραβιάζεται η διαπίστωση που πρόβαλλε ο Ηράκλειτος, “ότι ενώ ο Λόγος είναι κοινός, ο καθείς νομίζει ότι διαθέτει την δική του φρόνηση”. Γι αυτό εγκαλεί στην συνέχεια “ΔΙΟ ΕΠΕΣΘΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ”. Ο προσδιορισμός “έπεσθαι” σημαίνει προσανατολισμό και επιδίωξη σε κάτι γενικότερης ισχύος, που δεν μπορεί να περιχαρακώνεται σε ιδιοκτησιακά όρια οποιουδήποτε προσώπου ή συλλογικότητος. Ακόμη και René Descartes, που θεωρείται ο πατέρας τής συστηματοποίησης τού ορθολογισμού, ενώ θεωρεί τον ορθό λόγο ικανότητα όλων των ανθρώπων, δηλώνει στις αρχές τού βασικού έργου του “Πραγματεία Περί τής Μεθόδου”, ότι η μέθοδος την οποίαν αναλυτικά παραθέτει, συνιστά την δική του επιλογή στην προσέγγιση ζητημάτων. Γράφει ότι πρόκειται για την μέθοδο που ακολούθησε ο ίδιος, χωρίς να εγείρει αξίωση γενικής ισχύος γι αυτήν, αναμένοντας ότι κάποιοι από αυτούς που θα την μελετήσουν, θα μπορούσαν να αντλήσουοφέληλη από αυτήν την μελέτη, για τις δικές τους αναζητήσεις. Αυτή η οπτική δεν απολήγει στον σχετικισμό, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν αλήθειες γενικής ισχύος. Όταν ο Ηράκλειτος προτάσσει την ισχύ τού κοινού Λόγου στην επί μέρους φρόνηση, εννοεί ότι η αναγωγή των απόψεων και εκτιμήσεων σε θέσφατα γενικής ισχύος, δογματίζει υποκειμενισμούς, που δεν μπορούν εκ φύσεως να αποτελούν δόγματα. Καθότι τα δόγματα προϋπάρχουν στην σφαίρα των υπερκείμενων γενικών αρχών και αξιών, ή όπως διακήρυξε ο Πλάτων στην σφαίρα των Ιδεών. Διαφορετικά προσφεύγουμε στον Νομιναλισμό, που εμμένει ότι έννοιες διαθέτουν αποκλειστικά όνομα και όχι συγκεκριμένο περιεχόμενο, το οποίον καλείται να καθορίσει ο καθείς σε υποκειμενική βάση. 

   Αυτή η διαπίστωση, που είναι η ουσία τού Σχετικισμού, μπορεί να ισχύειει για οτιδήποτε, εξαιρουμένων όμως των αρχών και αξιών γενικής ισχύος. Αυτά δεν μπορούν να τέμνονται, να υφίστανται εκπτώσεις και βολικές προσαρμογές κατά το δοκούν. Έννοιες, όπως η Ελευθερία, Δικαιοσύνηνη, η Αξιοκρατία, η Ενσυναίσθηση ως Φιλανθρωπία και σεβασμός έναντι τής Δημιουργίας ως ενόργανο ή ανόργανο περιβάλλον, η Αλληλεγγύη, ο Σεβασμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η Πρόσβαση στις στοιχειώδεις προϋποθέσεις επιβίωσης κλπ. δεν επιδέχονται υποκειμενικχειραγώγησηση στην βάση οποιονδήποτε προφάσεων. Και η στρέβλωση, ή η αμφισβήτηση τους αποτελεί ρήξη προς τον Κοινό Λόγο.

 
   Κατά συνέπεια η προσπάθειά μου να προσεγγίσω το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού επιχειρείται από την σκοπιά ενός παρατηρητού των κοινωνικών και πολιτικώδρώμενωνων, με διάθεση να δοθούνύν ερμηνείες, μεταβαίνοντας από την εκτίμηση τού συγκεκριμένου φαινομένου μέσω αφαίρεσης στηφαινομενολογίαία τής εποχής. Διακρίνοντας εκείνες τις βαθύτερες αιτιάσεις που διέπουν τις τάσεις στην τρέχουσα συγκυρία αποσκοπείτεαι αφ' ενός να γίνει μια αποτίμησή τους, αλλά και να σταθμιστούν οι προοπτικές μελλοντικών εξελίξεων.
 

   Δεν μπορνα αποκρύψωψω, ότι η συμπάθειά μου, αλλά και η επιβράβευση των επιλογών τής Μαρίας Καρυστιανού, εδράζεται στο δεδομένο των αξιών που αυτή προβάλλει, με εμμονή στην δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Διότι θεωρώντας ότι οι αξίες αποτελούν μια αναπόσπαστη ενότητα, που όταν προσδένεται κάποιος ψυχή και σώματι σε αυτές, αυτομάτως οδηγείται βήμα προς βήμα και στις υπόλοιπες. Και αυτός είναι ο λόγος, που δεν θεωρώ καθοριστικής σημασίας στην τρέχουσα φάση την δόμηση ενός προγράμματος. Όμως θα ήταν μονομερής και θα υποβίβαζε αδίκως τις συνολικές ζυμώσεις μέσα στην κοινωνία και το πολιτικό γίγνεσθαι, ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι μοναδικός, αποκλειστικός, ή ακόμη και ο κατ' εξοχήν φορέας που εμφορείται στο προσκήνιο από αυτές τις ιδέες. Φυσικά και ευτυχώς υπάρχει ακόμη μια πληθώρα καλοθελητών, προσωπικοτήτων και οργανωμένων φορέων, που πρόσκεινται σε αυτές και σε παρόμοιες αξίες.
  Αυτά όμως που διακρίνουν την Μαρία Καρυστιανού, προσδίδοντάς της προοπτικές υπεροχής μέσα σε αυτό το συνολικό ρεύμα, είναι ο δυναμισμός τής μαχητικότητας που επιδεικνύει και το δεδομένο, ότι αυτή πλέον εκφράζει και συμπυκνώνει την θέληση και τις ελπίδες πολύ μεγάλου μέρους τής ανήσυχης κοινωνίας. Παρότι λοιπόν η δραστηριότητες της υπέχουν δεσπόζουσα θέση στο ρεύμα κοινωνικής ανατροπής τής κακοδαιμονίας που μαστίζει την χώρα, ευχή τού γράφοντος είναι, όλοι όσοι συμβάλλουν σε προσωπική βάση, ή με οργανωμένες συλλογικότητες, να συγκεραστούν με βάση το ομόθυμο, σε πιδίωξηξη στόχων με συντονισμό από κοινού, στην πορεία ωρίμανσης αυτού τού ρεύματος. Καθότι στην βάση τής αυτονομίαςας, δηλαδή τής πρόθεσης τής κοινωνίας να καθορίζει και να διαχειρίζεται η ίδια όσα την αφορούν, χωρίς να τα εναποθέτει σε δικαιοδοσία άλλων σε βάση εκπροσώπησης ή υπαταγής, δεν στηρίζεται στον ατομισμό, αλλά στο κοινωνείν. 

   Και η διακηρύξεις κάποιων, ότι “εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να συνεργαστούν με κανένάλλονον φορέα”, αποκαλύπτει παραταξιακή νοοτροπία και έλλειψη πολιτικής εμπειρίας. Η τάση επιβολής ενός συγκεκριμένου μοντέλου, ανεξαρτήτως τής όποιας πολυπραγμοσύνης τους και των διακηρύξεών τους για σεβασμό τής αρχής τής πλειοψηφίας, παραμερίζει την αρχή τής αυτονομίας, που είναι και η βάση τήαυτοδιαχειριζόμενης κοινωνικής οργάνωσης τού μέλλοντος, η οποία περιλαμβάνει βασικά μέτρα, όχι μόνον στην διάκριση των εξουσιών, αλλά και σημαντικές ρυθμίσεις αποκέντρωσης στην λήψη αποφάσεων, με εναπόθεσή τους σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο εκτός ελέγχου και ετεροκαθορισμού από την κεντρική εξουσία, αλλά και σεβασμό τής αυτοτέλειας τής Εκκλησίας και των άλλων θρησκευτικού χαρακτήρα συγκλήσεων.

  Μια βασική επίγνωση που προσέφερε το λαϊκό κίνημα στο παρελθόν, είναι η στρατηγική τής σύκλισης και τής σύγκλησης (εκ τού συγκλίνω και συγκαλώ) τού “μπλοκ των δυνάμεων τής αλλαγής”. Αυτή αφορά την συμμαχία και σύμπραξη προσώπων και φορέων, που μπορεί να διέπονται από διαφορετική κοσμοθεωρία, ιδεολογία, νοοτροπία και στρατηγικές στοχεύσεις, πού όμως είναι επιτεύξιμη η από κοινού επίδειξη ΕΝΔΙΑΜΕΣΩΝ ΤΑΚΤΙΚΩΝ στόχων, οι οποίοι μπορούν να συμβάλλουν ανεξαρτήτως των επί μέρους προθέσεων, στην οδό χειραφέτησης και απελευθέρωσης τής κοινωνίας. Καθότι η ανατροπή δεν επιτυγχάνεται με άλματα, αλλά με στοχευμένα και συγκεκριμένα βήματα, στην πορεία των οποίων δοκιμάζονται οι επί μέρους στρατηγικές. Διότι η πειθώ που εδράζεται στις διαθέσεις έχει πολύ μικρότερη πειθώ από αυτήν που προέρχεται ως πείρα από καταξίωση των όποιων επιλογών στην πράξη.
  Μετά από τα τραύματα που επέφερε στην μέση κοινωνική ψυχοσύνθεση ο εμφύλιος στην Ελλάδα, αγνοείται η ιστορική σημασία τού ΕΑΜ, στο οποίον εσφαλμένα αποδίδεται μονομερής ιδεολογική επικράτηση τής ιδεολογίας τής αριστεράς σε αυτό. Οι περισσότεροι από τούς Μαυροσκούφηδες που οργάνωσε ο Άρης Βελουχιώτης, ήσαν παραδοσιακά οπαδοί τής βασιλείας. Κινητοποιήθηκαν σε πατριωτική βάση.

   Η διάσπαση μεταξύ δεξιάς και αριστερής ιδεοληψίας ανάγεται, όπως έχω εξηγήσει σε άλλα κείμενα, σε λοβοτομή των εγκεφαλικών λειτουργιών. Το προσωπικό στοιχείο δεν μπορεί να λειτουργήσει ορθά χωρίς την εναρμόνισή του με το συλλογικό. Όπως και η μονομερής στήριξη στην συλλογικότητα είναι αδιέξοδη χωρίς ανάδειξη τής προσωπικότητος ενός εκάστου στα πλαίσια τού κοινωνείν. Αυτή η διάσπαση έχει εν πολλοίς ξεπεραστεί, παρότι δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητος ο αριθμός και η επιρροή αυτών που εμμένουν προσκολλημένοι σε παραταξιακές ιδεοληψίες, αναφερόμενοι σε είδωλα τού παρελθόντος που η ζωή παραμέρισε. Η Μαρία Καρυστιανού έχει κατανοήσει πολύ δημιουργικά αυτήν την εξέλιξη και ευτυχώς δεν είναι καθόλου μόνη της σε αυτήν την προσέγγιση, που δεν περιορίζεται μόνον σε όσους εκδηλώνουν αποχή σε αυτήν.

2. Ο ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΥΓΕΙΕΣ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΘΑΡΜΕΝΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

   Δεν είναι μόνο ο καθημερινός άνθρωπος, που στην προσδοκία ενός επερχόμενου ηγέτη με χαρακτηριστικά αντιήρωα αντικατοπτρίζει τον εαυτό του σε αυτόν. Ανάλογο φαινόμενο, όμως σε μια τελείως διαφορετική βάση, συμβαίνει και από τούς ενεργούμενους τού παρωχημένου κατεστημένου, ασχέτως τής απεγνωσμένης προσπάθειας αρκετών από αυτούς να προβάλλονται με ψευδεπίγραφο προσωπείο “αποκατάστασης τής δημοκρατίας” ακόμη και μέσω υποτιθέμενων κινηματικών διαδικασιών.
   Επειδή το φαινόμενο Μαρία Καριστιανού εισάγει κάτι τελείως νέο, πέραν πάσης πεπατημένης, το κατεστημένο και η κομπανία του έχουν μπερδευτεί τελείως, όσο αφορά την αντιμετώπισή του.  Εγκλωβισμένοι σε παρωχημένες πρακτικές, που θεωρούν το κράτος και τούς θεσμούς δικό τους προνόμιο, καθώς και την λήψη των σχετικών αποφάσεων και την διαμόρφωση των επιλογών για το μέλλον αποκλειστική δικαιοδοσία των “έμπειρων” και “ειδικών” τζιτζιφιόγκων, που έχουν εκπαιδευτεί στούς οργανισμούς και ιδρύματα αναπαραγωγής και διοχέτευσης ελεγχόμενων “γνώσεων”, αδυνατούν να κατανοήσουν τις ζυμώσεις που συμβαίνουν στην πορείας μιας επερχόμενης νέας εποχής, που ήδη έχει περάσει το κατώφλι των εξελίξεων.

  Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εθιστεί μέχρι το απόλυτο βάθος τής σκέψης τους να λειτουργούν με στερεότυπα και ταμπέλες. Ότι δεν χωράει στα κουτιά τής λογικής τους, επιμένουν να αξιώνουν ότι αυτό δεν δικαιούται να υπάρχει. Αντικαθρεφτίζουν τα πάντα επάνω στην επιφάνεια τής δικής τους δυσμορφίας, η οποία στερείται πλήρως βάθους. Και εάν κάτι δεν προσαρμόζεται σε αυτήν την διαδικασία, τότε πασχίζουν απεγνωσμένα να το πειθαρχήσουν. Εάν αυτό δεν υποκύψει στην επιβολή πειθάρχησης, τότε προσπίπτουν σε ακατάσχετες εξάρσεις, κραδαίνοντας την λήψη νομικών μέτρων και προβαίνοντας με τερατολογίες, αποσκοπώντας σε στρίμωγμα τού “σκοτεινού αντικειμένου ενός διαψευσθέντος πόθου χειραγώγησης” στα κουτιά, που αυτοί θεωρούν χώρο τού κακού. Πολιτικοί οπαδοί τής νόησης τού Προκρούστη, διαγιγνώσκουν τότε, ότι έξω από την κρέβατο δεν βρίσκονται μόνον τα πόδια τής ανυπακοής στην πεπατημένη, αλλά και μέρος των γεννητικών οργάνων, που απειλούν να αναπαράγουν την μισητή από αυτούς κοινωνική χειραφέτηση.
   Αντικατοπτρίζοντας τα πάντα στην παραμόρφωση τού δικού τους συστημικού καθρέφτη, όταν δεν προκύπτει είδωλο τής αποδοχής τους, αναλαμβάνουν ιερό αγώνα για την θραύση τού κατόπτρου, αγνοώντας την δοξασία, ότι το σπάσιμο τού καθρέφτη επιφέρει επτά χρόνια γρουσουζιάς. Στην δική τους περίπτωση όμως τα επτά αυτά χρόνια μπορεί να αποδειχθούν επτά τέρμινα ζόρικης διάρκειας μέχρι να εκλείψει η αυθαίρετα επιβληθείσα κυριαρχία τους (εδώ η singular logic βάζει τα γέλια από αμηχανία).

  Παρελκύοντας την Μαρία Καρυστινού σε στημένες συνεντεύξεις στα ελεγχόμενα από αυτούς μίντια, προσπαθούν να σπρώξουν την Μαρία Καρυστιανού σε τοποθετήσεις, στις οποίες αυτοί προσπαθούν να προσδώσουν “ανεπίτρεπτα” λάθη, που “υποσκάπτουν” δήθεν “τα κοινωνικά κεκτημένα” και τα “φιλελεύθερα ήθη”. Δεν είναι όως εις θέσιν λόγω τής στενοκέφαλης προσεγγίσεώς τους, να αξιολογήσουν σωστά τις επιπτώσεις των πράξεών τους, ούτε να κατανοήσουν το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού. Διότι το φαινόμενο που αυτή εκδηλώνει, δεν αφορά μόνον ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά την γενικότερη κατίσχυση στις επερχόμενες εξελίξεις τού αντιήρωα, που έρχεται να δώσει διέξοδο στις προσδοκίες τής κοινωνίας για τον τρόπο που λειτουργούν οι επερχόμενοι ηγέτες. Διότι, άσχετα σε ποια λάθη, ή περιορισμούς, ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, ή δολίως κατασκευασμένα από συστημικούς μηχανισμούς, αυτά επενεργούν ενίσχυση τής αποδοχής και τής επιρροής τής Μαρίας Καρυστιανού, ως αντιήρωα, που δεν στηρίζεται σε προηγούμενη πολιτική εμπειρία, αλλά στην ακαταμάχητη ειλικρίνεια προώθησης αγνών προθέσεων.
   Εάν διάβαζαν με προσοχή οι λεγάμενοι την σωρεία πικρόχολων σχολίων που αποκόμισαν στα βίντεο που ανήρτησαν με στόχο την δυσφήμηση τής Μαρίας, ίσως ξεκινούσαν να κατανοούν, ότι η κοινωνία έχει παύσει να δέχεται τον πουριτανισμό, που προωθεί δήθεν την συντήρηση των παραδοσιακών αξιών, στην υποκριτική βάση τού “έξω κούκλα και μέσα πανούκλα”. ΚΑΘΟΤΙ Ο ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟΣ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ, ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ.

3. ΤΟ ΗΓΕΤΙΚΟ ΠΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΑΝΤΙΗΗΡΩΑ

 

Oh, Maria, Maria
She remind me of a West Side Story
Growing up in Spanish Harlem
She's living the life just like a movie star
She fell in love in East L.A.
Stop the looting, stop the shooting
Pick pock′ing on the corner
See as the rich is getting richer
The poor is getting poorer
Se mira Maria on the corner
Thinking of ways to make it better
Then I looked up in the sky
Hoping of days of paradise

  Η Μαρία Καρυστιανού, όταν ερωτήθηκε ποιος μπορεί να είναι ηγέτης στο κίνημα που αυτή προωθεί, απάντησε ότι αυτό θα το αποφασίσει η βάση τού κινήματος. Στην συνέχεια όμως φιλοτέχνησε το πορτραίτο της λέγοντας: “Αυτό που περιμένω δεν είναι προγράμματα και εμπειρία. Τι να σάς πω εγώ για την άμυνα και την παιδεία, εφόσον δεν έχω καταπιαστεί με αυτά. Αυτά που θεωρώ κυρίαρχα είναι η πλήρης ειλικρίνεια και αταλάντευτη μαχητικότητα”.

 
  Τα ιστορικά παραδείγματα μάς έχουν δώσει την εικόνα όσων καλείται να εκπληρώσει ένας ηγέτης. Αυτά δεν είναι η εκπόνηση προγραμμάτων, που μπορούν να ανατεθούν σε πιστά, μη συμβατικά επιτελεία. Η βασική λειτουργία τού ηγέτου έγκειται σε δυο ιδιότητες:
   1. Να αποτελεί σύμβολο για όλους όσους καλούνται να ενταχθούν σε αυτήν την πορεία. Ένα τέτοιο σύμβολο συγκεντρώνει στο πρόσωπό του την δημιουργική ικανότητα τής βάσης. Αποτελεί συμπύκνωση των επιμέρους θελήσεων σε δέσμη αγκύρωσης στα πεδία πληροφορίας. Και η Μαρία Καρυστινού έχει κατακτήσει ήδη αυτήν την απαραίτητη ποιότητα για την εκπλήρωση ηγετικού ρόλου.
2. Να μπορεί να ενσωματώνει στο πρόσωπό της όλες τις πολυποίκιλες τάσεις που συνάδουν με τις στοχεύσεις και τα προθέματα τού κινήματος. Η Μαρία Καρυστιανού παραμερίζοντας τα διλήμματα των παραταξιακών διασπάσεων δεξιάς και αριστεράς ωθεί σε συγκερασμό τούς πόθους τής κοινωνίας. Αυτός είναι ο λόγος, που την αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τόσο τα δεξιά, όσο και τα αριστερά κατεστημένα. Διότι αυτά αποτελούν στεγανά, που πασχίζουν να αποκλείσουν τούς απλούς ανθρώπους στην πορεία να αναχθούν αυτοί σε πρωτοπορεία τού πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Γι αυτό οι δηλώσεις των κάθε είδους "πολιτικών" προσώπων εστιάζονται αποκλειστικά σε διατυπώσεις με περιεχόμενο συμπόνοιας, ενώ τής αρνούνται καθέτως την ικανότητα πολιτικής παρέμβασης. Η Μαρία Καρυστιανού εξαίροντας την αξία τής αποκατάστασης τής Δικαιοσύνης και τής Αξιοκρατίας, αυτομάτως δρομολογεί σε ταυτόχρονη επέλαση όλο το σύστημα αρχών και αξιών. Όπως ανακοίνωσε έχει δεχθεί εκατοντάδες έγγραφες ανιδιοτελείς προσφορές από καλοθελητές με αξιόλογοι θητεία στους διάφορους τομείς. Αυτή θα φιλοτεχνήσουν όλες τις λεπτομέρειες τής βλάστησης στο τοπίο τής ανατροπής.

  Έτσι δεν πρόκειται για τομή αρχηγικού τύπου. Ο Αντιήρωας δομεί την Φαντασιακή Θέσμιση τής Κοινωνίας, όπως ανέλυσε αυτήν ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο ομώνυμο έργο του, στην βάση ενός νέου μη συμβατικού τύπου Λαϊκού Ηγέτου στην κατεύθυνση τής προώθησης τής αυτονομίας, στηριγμένη στην αποκατάσταση τού κοινωνείν, που διακήρυξε ο Ηράκλειτος και αποκατέστησε στην υπερβατική μας συνείδηση ο Χρήστος Γιανναράς. Με την σύζευξη τού προσωπικού με το συλλογικό, υπερβαίνουμε την λοβοτομή, που επί μακρόν στάθηκε τροχοπέδη στην διαμόρφωση τής δράσεως και των οραμάτων μας.
Στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά με αναφορά στο Ωροσκόπιο τής Μαρίας Καρυστινού έγινε αναφορά στα σχόλια σχετικής αναρτησης στο ιστολόγιο Διόδος, όπου και άλλοι σχολιαστές κατέθεσαν χρήσιμα στοιχεία σχετικά. 

https://diodotos-k-t.blogspot.com/2026/01/blog-post_766.html#more 

4. ΟΤΑΝ ΜΕ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΡΣΛΑΝΗΣ ΣΤΟ ΜΠΑΡ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΜΟΥ

Γεια σου Αλέξη, τον χαιρέτησα με θολά μάτια.
Γιατί είσαι θλημένος; με ρώτησε.
Χρόνια και ζαμάνια ταμπουρωμένοι στα πληκτρολόγια και δεν είδαμε ακόμη κάποιο φώς, είπα.
Έλα ρε φίλε μου, μού απάντησε. Θυμήσου την κριτική τού Εργοδότη Δημοσίων Έργων, όταν αναρτήθηκε το κείμενό σου για την Μέθοδο στο ιστολόγιο Διόδοτος. Δίπλα στούς κύκλους διαρκείας, τρέχουν πια οι εξελίξεις με τρομερή ταχύτητα. Οι κύκλοι μικραίνουν τόσο πολύ, που αποκτούν διαστάσεις σημείου.
Μα όταν ο κύκλος γίνει σημείο, ταυτίζεται η περιφέρεια με το κέντρο, παρατήρησα.
Τότε ο Αλέξης μού είπε κλείνοντας μου το μάτι: “Άρα καλά προχωράμε. Φιλαράκι φεύγω. Η θητεία μου τελείωσε. Ραντεβού λοιπόν όχι στα γουναράδικα άλλο πια, αλλά στα καταστήματα ειδών καθαρισμού. Σκουπόξυλα και χλωρίνη".

 

 

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ

                                              σκίτσο τού Μποτίλια στο Πέλαγος

1. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΑΔΕΧΘΗΚΕ

   Με το μυθιστόρημα “Δον Κιχώτης” το πρώτο μέρος τού οποίου εκδόθηκε το 1605 και το δεύτερο το 1615, επισφραγίζει ο Miguel de Cervantes το τέλος τού ιπποτισμού. Ήταν η Ισπανία, ως χώρα τού Μεσογειακού νότου, η περιοχή που βρήκε εκκίνηση στην συγγραφική φαντασία η διακωμώδηση εκείνων των ιπποτικών μορφών, που είχαν αναχθεί σε θρύλο στην Ευρώπη μετά την παρέλευση μιας εποχής, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ιπποτικός κύκλος. Με τα στίφη των σταυροφοριών που εξαπολύθηκαν με στόχο την λεηλασία για το ρημαγδιό τής Ανατολής, έκλεισε ο κύκλος τής επικράτησης τής Ρωμανίας και ξεκίνησε ο κύκλος μεταφοράς τού κέντρου των εξελίξεων από την Νέα Ρώμη εκ νέου στην Παλαιά. Όμως αυτή είχε αλλοιωθεί πλήρως από την κατάκτηση των Φράγκων κατά τον ένατο αιώνα, ενός λαού απροκάλυπτα βάρβαρου, που επέβαλε τις δυαρχικές δοξασίες του, αποδίδοντας θεία υπόσταση στις ενέργειες τού κακού. 

   Με την επιβολή τού δόγματος „filioque“, που επέμενε στην προέλευση τού Πνεύματος τόσο από τον Πατέρα όσο και από τον Υιό, εγκαθιστούσε δογματικά δίπλα στην Μονάδα, που εξέφραζε το Τριαδικό Δόγμα μέσω αγαπητικής κοινωνίας Προσώπων, μια ακόμη δεύτερη αυτοτελή μονάδα. Το Πνεύμα, με υποτιθέμενη προέλευση από περισσότερες εκπορεύσεις, αναγόταν έτσι επί ψευδεπιγράφου οπτικής σε νοθευμένο κοκτέιλ, σε μια βίαιη προσπάθεια παραμερισμού στο υπερβατικό βίωμα τής Αρχής των Πάντων.

 
  Στην Ρωμανία είχε παραμεριστεί κατά τον δέκατο αιώνα από την διοίκηση τής Κωνσταντινουπόλεως η στρατιωτική ιεραρχία, που ήταν αυτή που τής εξασφάλιζε την επιβίωση από την πληθώρα των παντός είδους εχθρών, που επιτίθονταν εναντίον της από κάθε κατεύθυνση. Οι στρατιωτικοί είχαν φροντίσει να ανήκει η γη στούς καλλιεργητές, ούτως ώστε ο αγρότης να είναι ταυτοχρόνως και οπλίτης κατά την διαδικασία υπερασπίσεως τής γης του. Η αδηφαγία όμως τής αυτοκρατορικής καμαρίλας σε συνεργασία με την μοιραία ιδιοτέλεια των τοπικών αρχόντων απέσπασαν την γη από τούς μικροϊδιοκτήτες, συγκεντρώνοντάς την σε εκμεταλλευτικά λατιφούντια κατά το δυτικό πρότυπο. Η στρατιωτική ιεραρχία περιθωριοποιήθηκε από τούς θεσμούς άσκησης τής εξουσίας, ενώ η άμυνα παραμελήθηκε. Οι κρατούντες επιδόθηκαν έκτοτε σε σπουδές “ειδικού τύπου”, με υποτιθέμενη έμφαση στην Κλασσική Ελληνική Ελληνική Γραμματία. Στην ουσία όμως οι μελέτες είχαν πολύ συγκεκριμένο και συγκαλυμμένο διπλής κατευθύνσεως περιεχόμενο. Η πρώτη αφορούσε μια έντονη ενεργοποίηση στην σφαίρα τής συνείδησης των λογίων τής εποχής των έργων τού Αριστοτέλους. Με την κατίσχυση τής νοησιαρχίας αποσκοπείτο η κάμψις τής Χριστιανικής Πίστεως σε πλαίσια εκκοσμίκευσης τής νοοτροπίας των ταγών. Η Πίστις όμως καθώς και η στρατιωτική ετοιμότητα και ευρωστία αποτελούσαν τούς δυο κυρίαρχους πυλώνες έδρασης τής αυτοκρατορίας. Ο δεύτερος άξονας μελετών εστιαζόταν στην προώθηση κειμένων τού αποκρυφισμού, με καλυμμένο τρόπο διάδοσης τού εωσφορισμού σε ανώτατους κύκλους τής εξουσίας. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής τής πρακτικής ήταν ο Μιχαήλ Ψελλός, ο οποίος μετέφρασε και πρόβαλλε συν τοις άλλοις τούς “Χαλδαϊκούς Λόγους”, που είναι κείμενο Βαβυλωνιακής μαγείας. Ο πολύ σημαντικός ιστορικός τής περιόδου τής Ρωμανίας Αντώνης Καλδέλλης σε ένα πόνημά του για το έργο “Χρονογραφία” τού Μιχαήλ Ψελλού, που αναφέρεται στούς βίους κάποιων αυτοκρατόρων, περιγράφει την διπρόσωπη πρακτική, που ενώ ασκείται απαξιωτική κριτική σε πρακτικές λαϊκής μαγείας τής αυτοκράτειρας Ζωής σε βά ση Αριστοτελικής νοησιαρχίας, από την άλλη προωθούσε αυτός μαγικού περιεχομένου κείμενα.
   Ο Ψελλός και το κύκλωμά του οργάνωσαν σε μονή τού όρους Όλυμποςτής Βιθυνίας το “Τάγμα τού Ναού τής Ανατολής”. 

https://osmth-greece.org/anazitontas-rizes-naitikou-tagmatos 

  Αυτοί κατόπιν μύησαν τούς τρεις ιδρυτές τού Τάγματος Των Ναϊτών Ιπποτών υπό τον Gottfried von Buillon ως πυρήνα των σταυροφοριών κατά την τριετή παραμονή τους στην Κωνσταντινούπολη πριν τις σταυροφορίες.
  Οι Σταυροφόροι αφού λεηλάτησαν την Ανατολή, με τον πλούτο που λήστευσαν ίδρυσαν τις τράπεζες, που αποτέλεσαν την βάση για την οικονομική ανάπτυξη τής δύσεως, και αφού ρήμαξαν την Ανατολή, αυτή αποχώρησαν παρέχοντας την δυνατότητα στούς Τούρκους να επικρατήσουν με εξαίρεση τις νησίδες κυριαρχίας, με την τής Αυτοκρατορία τής Νίκαιας, το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, το Δεσποτάτο τού Μιστρά και την Κωνσταντινούπολη μετά την απελευθερωσή της το 1261 από τον αυτοκράτορα τής Νίκαιας Μίχελ Παλαιολόγο.

 
  Αφού είχε ολοκληρωθεί η φάση τής καταλήστευσης και γενικής περιθωριοποίησης τής Ανατολής βάσει σχεδίου που είχαν προωθήσει οι εωσφοριστές στην Ρωμανία, είχε περάσει η κύρια ανάπτυξη στην πρωτοβουλία τής δύσεως, ενώ στα κατάλοιπα τής Ρωμανίας είχε αρχίσει να ριζώνει η συνείδηση τής Ελληνικότητας σε αντιπαράθεση προς τούς Λατίνους, με βάση το πρόθεμα “Έλληνες εσμέν" ”κάτω από τον ιδρυτή της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κωνσταντίνο Λάσκαρη (1204-1205) και τον φωτισμένο μαχητή αδελφό του Θεόδωρο Β' Λάσκαρη (1254-1258). Αυτοί ήταν που διατύπωσαν πρώτοι τον όρο “Μεγάλη Ιδέα”, σαν προοπτική “απελευθερώσεως τής σύνολης Ελληνικής Πατρίδας”. Το επόμενο στάδιο πρόβλεπε κατάργηση τής φάσης των Ιπποτών (με διάρκεια περίπου 600 χρόνια, από τον όγδοο αιώνα μέχρι το 1400, σύμφωνα με την διάρκεια τού τύπου 4 χρονικών κύκλων που χαρακτήρισα στην προηγούμενη ανάρτηση ως “ΜΕΣΗ ΕΠΟΧΗ”). Τότε ήταν σκόπιμο να διαλυθούν τα ιπποτικά τάγματα, όπως έγινε το 1314 με την καταδίκη των Ναϊτών από τον Φίλιππο τον Ωραίο, βασιλιά της Γαλλίας. Ο κλεμμένος πλούτος και οι τράπεζες, έπρεπε να περάσουν από την δικαιοδοσία των μακελάρηδων στα χέρια των σαράφηδων, επαγγελματιών τραπεζιτών τού σχεδίου, ώστε με την μεταφορά τής τεχνογνωσίας που μετέφεραν επίσης εωσφοριστές τής Ρωμανίας να ξεκινήσει μια στρεβλού τύπου τεχνολογική ανάπτυξη. (Ειρήσθω εν παρόδω, ότι τόσο οι Σταυροφορίες όσο και η Αναγέννηση επωάσθηκαν από ελληνοφώνους μέσα στην Ρωμανία με βάση το γενικό σχέδιο επικυριαρχίας σε βάρος τής ανθρωπότητος, εφόσον τίποτε ισχυρό δεν μπορεί να οργανωθεί, εάν δεν στηρίζεται στην μαθηματική δομή τής Ελληνικής Γλώσσης και στην τεχνολογνωσία που αυτή έχει προάγει. Αυτό το ζήτημα θα εξετασθεί σε ιδιαίτερη αναφορά αποτίμησης των κύκλων μεγάλης διάρκειας επιβολής τού γενικού σχεδίου, ώστε να προσπαθηθεί και η σταθμισή του στην σύχρονη φάση).

 
  Τότε άλλαξαν πολλά σχετικά με το “ηρωικό πνεύμα” των ιπποτών, που προπαγάνδιζαν οι συστημικοί μηχανισμοί, φτιάχνοντας θρύλους για ιππότες που απελευθέρωναν πριγκίπισσες σε πύργους που πολιορκούσαν δράκοι. Μαζί με την λήξη τού ιπποτισμού είχε παρέλθει και η περί ηρωισμού προπαγάνδα, καθότι ο μηχανισμός τής διεξαγωγής των πολέμων είχε αλλάξει άρδην. Δεν ήσαν οι έφιπποι σιδηρόφρακτοι πλέον οι αχθοφόροι τής υλικής βίας. Οι τράπεζες είχαν μεταφέρει τόσο την θωράκιση όσο και την δύναμη του πυρός σε μηχανές και οπλικά συστήματα, που είχαν αυξημένο κόστος. Έτσι, εκεί που προηγουμένως ήταν καθοριστικής σημασίας το ανθρώπινο σθένος  και μαχητική αποφασιστικότητα, τον ρόλο άσκησης επιβολής είχαν αναλάβει πλέον οι επενδυτικές ικανότητες των αντιπάλων σε κατασκευάσματα τής ανερχόμενης τεχνολογίας. Η πυρίτιδα, τα πυροβόλα όπλα και τα μεγάλα κανόνια είχαν μετατρέψει την πάλη σώμα με σώμα, που ίσχυε πιο πριν, σε συγκρούσεις εξ αποστάσεως. Αυτοί που διέθεταν πιο αποτελεσματικό εξοπλισμό σε πλοία, πυροβολικό, σύγχρονα τουφέκια, πολεμοφόδια και καλύτερο εφοδιασμό με τρόφιμα με μεθόδους καλλιέργειας που είχαν στείλει το ξύλινο ινί στο μουσείο, είχαν το προτέρημα αυξημένης ισχύος. Γι αυτό προσέτρεχαν στους τραπεζίτες τής εποχής, που δάνειζαν ταυτοχρόνως όλα τα εμπλεκόμενα στρατόπεδα. Οι τράπεζες είχαν καταστήσει το πνεύμα του ηρωισμού ανενεργό, ξαποστέλνοντάς το στα αζήτητα και αντικαθιστώντας το με την ισχύ τού χρήματος.
 

   Ο μόνος λαός, που για λόγους εθνικής επιβίωσης διατήρησε αμείωτο το πνεύμα του ηρωισμού μέχρι σήμερα, είναι οι Ρώσοι. Δεν ήταν μόνο ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Νιέφσκυ που δρομολόγησε την έπαρση ψυχής στην αντίσταση ενάντια τους Τεύτονες ιππότες, τούς Σουηδούς εισβολείς και τούς Μογγόλους. Οι στρατιές τού Ναπολέοντα βίωσαν μια πολύ σκληρή ολοκληρωτική ήττα μέσα στα χιόνια τού ρωσικού χειμώνα από την υψηλή μαχητικότητα των Ρώσων. Και όποιος θυμάται το λόγο που απηύθυνε ο Στάλιν στην εκίννηση τού Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, με το “Θέλετε να βιάζουν οι Γερμανοί τις μανάδες και τις γυναίκες σας;”, μπορεί να αισθανθεί τον παλμό αυτών που ακολουθούσαν στην άμυνα άοπλοι τούς οπλοφόρους, για να παραλάβουν τα όπλα τους, όταν αυτοί έπεφταν από τα εχθρικά πυρά, λόγω τής στενότητος των υλικών μέσων. Η ηγεσία τού Κρεμλίνου είχε ανυψώσει τότε και το θρησκευτικό αίσθημα των αμυνόμενων, καλώντας τούς ιερείς να κτυπούν τις καμπάνες των ναών. Στην σύγχρονη εποχή έχει ριζώσει ο ηρωισμός στην λαϊκή ψυχή τής Ρωσίας και δεν χρειάζεται καν η ηγεσία να προβαίνει σε εμψυχωτικές ρυθμίσεις. Αυτό που επιζητούν πλέον οι Ρώσοι είναι ένα κομμάτι ψωμί και συνθήματα για την σωτηρία τής Πατρίδος.

 

   Πλην όμως αυτή η ετοιμότητα αναπτύχθηκε με την αιγίδα τής ηγεσίας. Και όσο κι αν εκφράζει γνήσιους λαϊκούς πόθους, η προέλευσή της δεν παύει να έχει πατερναλιστικό χαρακτήρα, χωρίς να είναι μια αυτόβουλη διαδικασία, έχοντας ως μοναδική αφετηρία την δεξαμενή τής συλλογικής κοινωνικής θελήσεως.  

2. ΑΠΟΤΗΝ ΠΑΤΕΡΝΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΤΑΣΗ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΥ

 
   Όταν η νομιμοποίηση τού συστήματος στέκει σε ανθεκτικά ερείσματα στην πρόσληψη των πολιτών, τότε η αντίληψή τους αποδέχεται τον πατερναλιστικό χαρακτήρα της. Η συστημική αυστηρότητα, ή για αναφερόμαστε περισσότερο ρεαλιστικά, η καταπίεση στο κοινωνικό κοτέτσι, μετατρέπει τούς ανθρώπους εκόντες άκοντες σε κότες, εφόσον έχουν πρόσβαση μέσω τής προσαρμογής στο υπόλοιπο καλαμπόκι από τον κόπο τους, που τούς επιμερίζει το σύστημα. 

   Αυτό που αντιλαμβάνονται ως προσαρμογή όμως, είναι στην ουσία υποταγή. Εστιάζοντας την προσοχή τους σε υλιστικά εισοδηματικά δεδομένα καθώς και σε αυτό που θεωρούν καταξίωση μέσω τού επιδιωκόμενου κύρους στον περίγυρό τους και εφόσον οι συνθήκες τού περιβάλλοντα χώρου δεν έχουν υποβιβαστεί ακόμη σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην καθίστανται στοιχειωδώς ανεκτές, κρίνουν την στάση υποταγής, πιο σύμφορη επιλογή από ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να μετατρέψουν το ορνιθοτροφείο σε κατάστημα εμπορίας κρέατος κότας.
   Έστω κι αν η υποταγή τούς περιορίζει δραματικά τις προϋποθέσεις να αναπτύσσουν αυτόβουλα την προσωπικότητά τους και να ρυθμίζουν οι ίδιοι τις συνθήκες τής ζωής τους, αρκούνται να κινούνται μέσα στο μονοδιάστατο τρόκολο, που οι κανόνες τού κατεστημένου καθορίζουν, αποδεχόμενοι μια συστημική μάσκα ψευδούς ευημερίας. Σε τελευταία ανάλυση θεωρούν, ότι παρά την αλλοτρίωση που υφίστανται, οι κανόνες αυτοί είναι αναγκαίο κακό και ότι η αποδοχή τους ανταποκρίνεται στην μέση αναμφισβήτητη αποδοχή τους, που τούς καθιστά αυτονόητους. 

  Ταυτοχρόνως, καθώς το σύστημα τούς έχει εντάξει πλήρως στην λογική του και στις διαδικασίες αναπαραγωγής του, τούς παρέχει ταυτοχρόνως και τα πλαίσια μιας εικονικής κριτικής, ενταγμένης πλήρως και απαράβατα εντός των καθεστηκίων ορίων, ώστε να συντηρούν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας και αυτονομίας, τρέφοντας τα ψυχολογικά τους σύνδρομα, που δομούν την ονείρωξη ότι η κότα είναι αετός. Έτσι βαφτίζοντας το ψάρι κρέας και έστω κι αν η πτήση τους δεν μπορεί να σηκωθεί πάνω από ένα μέτρο ύψος το πολύ, προτάσσοντας την αίσθηση τής ασφάλειας και τής σταθερότητος έναντι τής ελευθερίας και τής αυτονομίας, θεωρούν ότι αποθέτουν αυτά εκούσια στην δικαιοδοσία τού συστήματος. Αντιλαμβανόμενοι το σύστημα ως μη παρακαμπτόμενο εγγυητή των προηγούμενων, το θεωρούν τελικά ως αναγκαία σκέπη τους, ακριβώς όπως ο πατέρας ασκεί αυστηρότητα στα οικογενειακά μέλη, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους. Αυτή είναι η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Αποδεχόμενοι ότι κάθε τέκνο μπορεί να έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, ενώ όλα είναι εκ φύσεως φορείς τού πατρικού γονότυπου, αποδέχονται να μοιάζουν στον πατέρα ως φυσικό νόμο. Όπως είχε διαπιστώσει γλαφυρά ο Μάνος Χατζηδάκης, αποδεχόμενοι το τέρας ξεκινάμε να τού μοιάζουμε. 

   Έτσι οι άνθρωποι θεωρούν δικούς τους τούς συστημικούς θεσμούς που τούς αλλοτριώνουν. Ταυτίζονται με αυτούς, εντάσσονται σε αυτούς και τούς υπηρετούν, κάτω από μια ψευδεπίγραφη ομπρέλα τού έθνους, ενώ την επιβίωση, ή ακόμη και την διάσωσή του θεωρούν ότι εναπόκειται στην αρμοδιότητα τού κατεστημένου. Παρότι αυτό δυναμιτίζει εκ θεμελίων μεσοπρόθεσμα την υπόστασή του, με πρακτικές αθρόας εισροής αλλοφύλων και αντικατάστασης τού γηγενούς πληθυσμού από αυτούς και με ταυτόχρονη αθρόα μετανάστευση σαν αποτέλεσμα τής βάναυσης πτωχοποίησης και τής πλήρους απουσίας προοπτικής για στοιχειώδη επιβίωση. Επιπρόσθετα παρά την απροκάλυπτη εκποίηση των εθνικών πλουτοπαραγωγικών αποθεμάτων στούς ξένους, την καταστροφή τού περιβάλλοντος και την μετατροπή του σε σεληνιακό τοπίο βάσει σχεδίου, την εκποίηση όλων των βασικών υποδομών τής χώρας σε ξένες δυνάμεις, την ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων οργανισμών, που ενώ χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε ως θέρετρα παρκαρίσματος αργόμισθων “ημετέρων” και κομματόσκυλων, δεν είχαν περιέλθει στην ιδιοκτησία μάς ακατάσχετης κερδοσκοπίας, την επιβολή αποπληθυσμού με ενέσιμα δηλητήρια, την επιβολή πλήρους καταστροφής σε ολόκληρους κλάδους ής οικονομίας με αποτέλεσμα την αύξηση τής εξάρτησης μέσω εισαγωγών με ταυτόχρονη εξαναγκαστική έξοδο τού παραγωγικού πληθυσμού από πατρογονικές εστίες που λειτούργησαν στην διάρκεια αιώνων, την έξαρση τής διαφθοράς και την μετατροπή τού κράτους σε φέουδο ολίγων οικογενειών και των μηχανισμών εκδίκασης σε κλίκες παρανόμων, την προώθηση τής έξαρσης των ναρκωτικών και την μετατροπή τού κέντρου των μεγάλων πληθυσμιακών κέντρων (εφόσον δεν μπορούμε πλέον να αναφερόμαστε σε “πόλεις”) σε γκέτο αθλιότητος, που φοβάται και αποφεύγει να εισέλθει ένας οικογενειάρχης με τα παιδιά του, την απόσπαση των κατοικιών από τούς ιδιοκτήτες για ψίχουλα από αρπακτικές κάσσες μεγάλων αλλοδαπών συγκροτημάτων καταλήστευσης μέσω μιας στοχευμένης υπερχρέωσης λόγω τής έξαρσης τής ένδειας με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, πρόλα αυτά λοιπόν δεν παύουν αι οι κότες να ταυτίζονται με τούς θεσμούς, αναφερόμενοι στην “δημοκρατία μας”, στην “εθνική μας άμυνα”, στην “παιδεία μας” και να στέκουν υπερήφανοι μπροστά στο εθνόσημο που προσαρμόζεται σε εισαγόμενα οπλικά συστήματα στην βάση αύξησης τού εξωτερικού δανεισμού, χωρίς την εκπόνηση εθνικής στρατηγικής και αποτελεσματικών αμυντικών σχεδίων, καθώς τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων προσφεύγουν σε διαμαρτυρίες και παραιτήσεις. 

   Και παρότι οι εξωτερικοί εχθροί εποφθαλμιούν και απειλούν απροκάλυπτα και σε μεγάλη κλίμακα την απόσπαση μεγάλων περιοχών τής χώρας, ενώ εξοπλίζονται με γοργή ταχύτητα, καταλαμβάνουν γειτονικές χώρες, ρίχνουν τα στρατεύματά τους μονίμως σε πολεμικές αντιπαραθέσεις αυξάνοντας την πολεμική τους εμπειρία και επισυνάπτουν παρασκηνιακές συμφωνίες και προβαίνουν σε διανομές τρίτων χωρών με αυτούς που θεωρούμε δήθεν συμμάχους και συνεγγυητές τής εδαφικής ακεραιότητος τής χώρας, παρότι αυτοί προδίδουν ολόκληρους λαούς για μια χούφτα πετρέλαιο, όπως συνέβη πρόσφατα από τις ΗΠΑ με το φτινιάρικο ξεπούλημα των Κούρδων. Και ενώ διοχετεύονται ασύστολα τα οπλικά συστήματα τής χώρας σε πολεμικές διενέξεις που δεν την αφορούν στο ελάχιστο, επισύροντας την οργή ισχυρών δυνάμεων, που βρίσκονται σε συνεχή επέλαση.

   Μέσα σε αυτά τα πλαίσια συντελείται μια συνεχής διολίσθηση, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο το χείλος τού γκρεμού. Στην επερχόμενη όμως φάση ξεκίνησε πρόσφατα η υδρόγειος εισέρχεται σε γαλαξιακούς χώρους, όπου κυριαρχούν ανατρεπτικές ενέργειες τελείως διαφορετικές από ότι στο παρελθόν. Και αυτό έχει συμβεί μετά από προηγούμενη “τρέχουσα συγκυρία” (χρονική κατηγορία 1, με διάρκεια περίπου πέντε ετών) , που η δυτική κυριαρχία είχε δείξει τα πιο επιθετικά δόντια της, ενώ το μέλλον που πρόβαλλε ήταν μια εξόχως απειλητική δυστοπία. Ταυτοχρόνως καθόσον το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό έχει απαξιωθεί πλήρως, ήταν επόμενο να εγείρουν νέα σκιρτήματα στην κοινωνική ψυχοσύνθεση. 

   Φθάνοντας το κόπρανο στην κάλτσα, δεν απομένει άλλη επιλογή στις κότες, από το να προβούν σε μια αυτονόητη πια αντιπαραβολή κόστους και οφέλους των πάγιων επιλογών τους, ξεκινώντας να ενθυμούνται ότι φέρουν κάποιες ανθρώπινες ιδιότητες. Και ενώ το κατεστημένο και οι αμετανόητα προσδεμένοι σε αυτό εξακολουθούν με έμφαση τον χαβά τού αυτοευνουχισμού τής χώρας, οι κότες ξεκινούν να διαπιστώνουν άμεσο πρόβλημα με το κοτετσόσυρμα τής περίστασης. Διότι δεν είναι πλέον ο κίνδυνος που τις απειλεί ο χασάπης, αλλά τα βουνά κουτσουλιάς, κάτω από τα οποία αυτές αναζητούν εισπνοή με ίχνη αέρος.

  Καθώς λοιπόν έχει απέλθει η όποια σταθερότητα τού συστήματος, οι κότες αναλογιζόμενες ότι έχουν ήδη ξεπουπουλιαστεί, καταργούν την πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Η τεχνητή απειλή “το κατεστημένο ή το χάος” έχει μετατραπεί στην διαπίστωση “το κατεστημένο έχει ήδη επιβάλλει το απόλυτο χάος”. Ξεπερνώντας τα συστηματικά διλήμματα, αναζητούν κάποια λύση, έστω κι αν το σύστημα χαρακτηρίζει κάθε επιλογή έξω από τα όρια τού ως βαρβαρότητα. Έτσι γίνεται επίκαιρος ο στίχος τού Κωνσταντίνου Καβάφη, που αφορά τις συνθήκες πλήρους καταπτώσεως και αλλοτρίωσης, ότι “ήσαν κι αυτοί μια κάποια λύση”, εφόσον οι ταγοί και η αποδοχή τους έχει οδηγήσει σε συνθήκες χειρότερες πάσης βαρβαρότητος.

   Επειδή λοιπόν δεν υφίστανται άλλες δυνατότητες, αισθάνεται η κοινωνία, ότι εάν δεν αποτολμήσει να αναπτύξει διαφορετική οπτική από πριν και εάν δεν αναλάβει δικές της πρωτοβουλίες, έχει χάσει τα πάντα από χέρι, πριν καν η συστημική χειραγώγηση ανοίξει εκ νέου φύλλο με μια κραυγαλέα σημαδεμένη τράπουλα, που τα φύλλα της πλέον αποτελούνται από χαρτί τουαλέτας. Τότε απορρίπτεται η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας και επιζητείται διέξοδος και ηγέτης στην βάση αντικατοπτρισμού. 

   Εφόσον η κοινωνία διεκδικεί πλέον την πρόσβαση στο προσκήνιο και παραμερίζοντας τις προηγούμενες τεράστιες αγκυλώσεις της, αισθάνεται να ότι έφθασε η ώρα να αναπτύξει αυτή έξω από την συστημική πεπατημένη πρωτοβουλίες. Και ο Μπροστάρης αναζητείται στην βάση τού αντικατοπτρισμού, ως πρόσωπο αδέκαστο, τολμηρό και ανυποχώρητα αποφασισμένο, πλην όμως πρόσωπο απλό και καθημερινό, που δεν ανήκει στην όποια δοτή και εατθαίρετα επιβεβλημένη ελίτ με τα ψευδεπίγραφα φτιασιδώματα τού δήθεν “έμπειρου” και “ειδικού”. Τουτέστιν ένα πρόσωπο στο οποίον θα μπορεί ο κάθε “ταπεινός και καταφρονημένος”, σύμφωνα με την ομώνυμη νουβέλα τού Ντοστογιέφσκυ, να καθρεφτίζει το δικό του πρόσωπο. Νουβέλα, όχι μυθιστόρημα. Διότι ο όρος νουβέλα περιέχει το νέο ως βολή, πέρα από μυθοπλασίες. Έχει φθάσει πλέον η ώρα για τον επερχόμενο αντιήρωα, για το “μεγάλο ανθρωπάκι”. Το ανθρωπάκι που αναπτύσσεται έξω από τα όρια τής περιθωριοποίησής του, που δεν υπόκειται πλέον στούς ονειδισμούς τού “Άκου Ανθρωπάκο”, που συνέθεσε ο Μπέρτολντ Μπρέχτ.

  Έφτασε η ώρα που ο ανεμόμυλος παίρνει εκδίκηση από τον Δον Κιχώτη, σε μια προοπτική να παραμεριστούν στην συνείδησή του τα συστημικά “ρεμάλια ήρωες”, όπως χαρακτήρισε ο Νίκος Τσιφόρος τούς σταυροφόρους.
  Πρόκειται για μια εκφορά, που παρόλη την ορμητικότητά της διέπεται από μια απέραντη τρυφερότητα διεμβολισμού τού ατομικού περιβλήματος με διάχυση στο κοινωνικό συνεχές, όπως την αποκαλύπτει στο ποίημα “Μόνωση” ο Γιάννης Ρίτσος:

 

...Κι όμως τα βράδια νοσταλγώ: στον ίσκιο ενός καλού

κι αγαπημένου φίλου αβρά να γείρω να ξεϊδρώσω

ρόδο που φύτρωσε άγονα στην άμμο του γιαλού,

του βλέμματος να ρουφώ τη ζαφειρένια δρόσο.

Ν’ ακούω κοντά μου μια καρδιά να πάλλει δυνατά,

ένας παλμός ν’ ανθεί για με και να κρατώ ένα χέρι

στα λυπημένα χέρια μου, κι ο νους μου να κοιτά...

τη λάμψη του στα μάτια ενός που δέχεται και χαίρει.

 

  Γιά ποιούς ειδικούς και έμπειρους μιλάμε; Μήπως δεν ήταν ένα παιδί αυτός που αποκάλυψε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός;

 

3. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΩΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙΑΣ

Το θέμα θα συνεχιστεί προσεχώς στο δεύτερο μέρος.

ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ

               

 

 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  Kατά την πρόσφατη περίοδο έγινε μια προσωρινή παύση των αναρτήσεων αυτής τής σελίδας. Αυτή οφείλεται σε κάποιες αμφιβολίες που είχαν προκύψει στον γράφοντα σχετικά με την φύση των πρόσφατων εξελίξεων, που εκφράστηκε και με κάποιες παλινωδίες στις εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν. Έτσι για να αποφευχθεί ο η προχειρότητα στα γραφόμενα που κατατίθενται στον δημόσιο διάλογο, επιλέχθηκε μια αναμονή, μέχρι να διαμορφωθούν αντιλήψεις, που η προβολή τους να ανταποκρίνεται στα απαραίτητα μέτρα υπευθυνότητος. Θεωρώ, ότι ενδιάμεσα έχουν προκύψει εκείνες οι εξελίξεις, που επιτρέπουν μια κατά βάση συνεκτικότερη αξιολόγηση των τρεχουσών συγκυριών, ούτως ώστε να καθίσταται σκόπιμη η συνέχιση τής παρούσης προσπάθειας.

  Η αδυναμία που καταγράφηκε δεν είχε στατικό χαρακτήρα, καθώς η κριτική παρακολούθηση των εξελίξεων συνεχίστηκε αμείωτη, ενώ τα συμπεράσματα που είχαν συναχθεί κάθε φορά, έτυχαν προβολής με σχολιασμούς σε φιλικές ιστοσελίδες, άλλοτε συχνότερα και άλλοτε διακοπτόμενες από φάσεις εσωστρέφειας αναλογισμού.
  Παρά την προσωρινή αυτή παύση είχαν προετοιμαστεί ήδη με επαρκώς επεξεργασμένο τρόπο στο προηγούμενο διάστημα μια σειρά προσεγγίσεις σε ουσιώδη ζητήματα για την επεξεργασία τής θεωρητικής δομής μιας γενικής μεθόδου, που άξιζε να προβληθούν στον δημόσιο διάλογο. Όμως η μονομερής αναφορά σε θεωρητικού χαρακτήρα ζητούμενα, χωρίς την παράλληλη αναφορά σε ζητήματα επικαιρότητας, καταλήγει τελείως αφηρημένη, χωρίς να ανταποκρίνεται στις εμφατικές προσδοκίες για αναφορές στα ζωτικά προβλήματα τού σήμερα.
  Παρ' όλα αυτά, το καταστάλαγμα σε μια σειρά συνιστωσών στην διαδικασία συγκρότησης μιας αναλυτικής μεθόδου αποτελεί στόχευση κυριαρχικής σημασίας για τον γράφοντα και είναι βασικό πρόταγμα αυτής τής σελίδας. Παρότι η μονομερής αναφορά στο γενικό, με παραμερισμό τού συγκεκριμένου, δεν μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη ενός ιστολογίου, που επιλέγει να είναι μια ζωντανή καταγραφή των εξελίξεων, η κριτική αποτίμηση των όποιων καταστάσεων και δεδομένων, όταν διεξάγεται σε ευκαιριακή βάση, χωρίς ένα επαρκώς δομημένο μέτρο, είναι εξίσου ελλιπής και ατελέσφορη. Έτσι οι επιγνώσεις που δομήθηκαν ενδιάμεσα κρίνεται ότι έχουν εξαίσια σημασία και θα αποτελέσουν μια βασική πτυχή όσων εκτεθούν εδώ προσεχώς.

 
  Η εκπόνηση μιας βασικής αναλυτικής μεθόδου, βάσει τής οποίας τα επί μέρους ως τρέχοντα, ή ζητήματα που αφορούν το παρελθόν, αρμόζει να προσμετρούνται είναι αποφασιστικής σημασίας. Διότι η έλλειψις δεν οδηγεί σε στέρεα συμπεράσματα καθότι:

 1. Οι προσεγγίσεις που διαμορφώνονται ευκαιριακά, με προσανατολισμό την εκάστοτε συγκυρία, παραμένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων, χωρίς διεισδυτική ικανότητα, έχοντας αποκομμένα αποσπασματικό χαρακτήρα. Ακόμη και στην περίπτωση που εντάσσουν στην προβληματική τους, όλους εκείνους τούς παράγοντες, που εκδηλώνονται κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ο περιορισμός τού χρονικού φάσματος δεν επιτρέπει να αντληθούν στην επιφάνεια όλες εκείνες οι προεκτάσεις των υπό πραγματεία ζητημάτων, που εδράζονται στο παρελθόν. Η εξέταση τής εξέλιξής τους όμως στην πορεία τού χρόνου είναι απαραίτητη στην προσπάθεια εντοπισμού τής ουσίας τους. Ο περιορισμός τής οπτικής σε ένα πολύ μικρό μέρος τής εκδήλωσης ενός φαινομένου, έστω κι αν είναι ενδεικτικός για την σύντομη τρέχουσα φάση, δρα παραμορφωτικά ως προς την ουσία του. Για να καταστεί αυτή η πραγματικότητα κατανοητή, μπορούμε να αναφέρουμε ένα σχηματικό παράδειγμα από την γεωμετρία. Υπάρχει ο κανόνας, ότι το μήκος ενός τόξου, που αντιστοιχεί σε μια πολύ μικρή γωνία τής περιφέρειας των 360°, στο μέγεθος περίπου μιας μοίρας, ισούται με την αντίστοιχη χορδή. Έτσι η βραχυπρόθεσμη εξέτασή μας διαπιστώνει ένα ευθύγραμμο τμήμα, εκεί που ουσία τοιύ τόξου αποτελεί καμπυλότητα ως μέρος τού κύκλου. Αυτός είναι και ο λόγος, που η περιορισμένη οπτική προσδίδει εντύπωση ότι η γη είναι επίπεδη. Η επέκταση τού φάσματος τής παρατήρησης σε επαρκές μέγεθος συμβάλλει αποφασιστικά στην διάγνωση των πραγματικών ιδιοτήτων τού φαινομένου.

 
  Εάν περιορίσουμε την παρατήρησή μας στην τρέχουσα συγκυρία, ή έστω στην συγκεκριμένη χρονική φάση, ή ακόμη και περίοδο μεγαλύτερης διάρκειας, προκύπτει η εντύπωση μιας γραμμικής εξέλιξης,. Εάν επεκτείνουμε όμως την παρατήρηση σε βάθος χρόνου, τότε καθίσταται διαπιστώσιμη η ύπαρξη κύκλων, που διέπουν την εξέλιξη. Αυτοί οι κύκλοι είναι μεγαλύτερης ή μικρότερης διάρκειας, αναλόγως των χρονικών πλαισίων, που απαιτεί η εκδήλωση τους. Οι κύκλοι μεγάλης διάρκειας περιέχουν περισσότερους κύκλους μικρότερης διάρκειας. Ο χρονικός περιορισμός τής έρευνας όσο αφορά την διάρκεια ενός φαινομένου δεν επιτρέπει να εντοπιστούν εκείνα τα χαρακτηριστικά και οι ιδιότητές του, που διέπονται από προγράμματα και ζυμώσεις, που αφορούν κύκλους μεγαλύτερης διάρκειας.
  Με βάση αυτήν την αναλυτική θεώρηση αρμόζει να συστηματοποιηθεί η χρονική διάρκεια στις εξής τάξεις μεγέθους. Τα χρονικά δεδομένα που αποδίδονται σε κάθε κατηγορία, ισχύουν μόνον ενδεικτικά και δεν μπορούν να διέπονται από ακρίβεια.
     1. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΣΥΓΚΥΡΙΑ, με διάρκεια περίπου πέντε έτη
     2. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ, με διάρκεια περίπου δεκαπέντε έτη
     3. ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου εβδομήντα έτη
     4. ΜΕΣΗ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου εξακόσια χρόνια
     5. ΜΑΚΡΑ ΕΠΟΧΗ, με διάρκεια περίπου χίλια χρόνια
    6. ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΠΕΙΡΩΜΑ, διαρκείας περισσότερων χιλιετιών. Η διάρκεια αυτής τής περιόδου απαιτεί ειδική διερεύνηση και στηρίζεται κατά τον γράφοντα σε σπειροειδή εξέλιξη, που προσεγγίστηκε στην σειρά αναρτήσεων με τίτλο “Ναυαγός τού Χρόνου”.
 

  2. Μια επαρκής αναλυτική διαδικασία δεν πρέπει να διέπεται μόνον από βάθος χρόνου, αλλά οφείλει εκτός από χρονικό βάθος να προσανατολίζεται και σε εύρος θεματικής. Αυτό σημαίνει, ότι αρμόζει να εντάσσει στις θεωρήσεις της την προβληματική που έχει συναχθεί από όσους περισσότερους τομείς γνώσεων έχουν αναπτυχθεί μέχρι τώρα. Γι αυτό έχω επιλέξει την συνωμοσιολογία, ως πεδίον τής αναλυτικής μεθόδου, διότι αυτή, εκτός ότι προσπαθεί να εισχωρήσει στο μη άμεσα προφανές είναι η κατ' εξοχήν διεπιστημονική μέθοδος, καθότι καλείται να εντάξει στην αναλυτική διαδικασία όλες τις βασικές επιγνώσεις τού συνόλου των επιστημών και τής φιλοσοφίας. Πλην όμως η επιδίωξη μια καθολικής έδρασης των ερευνητικών της προσπαθειών, δεν μπορεί να αρκείται μόνον στα προηγούμενα. Σύμφωνα με την Πλατωνική φιλοσοφία η γνώσις είναι ενθύμησις. Ο Πλάτων έχει εντάξει στην φιλοσοφία του τις επιγνώσεις σημαντικών προγενέστερων αυτού φιλοσόφων, που συγκαταλέγονται στο σύνολο των Προσωκρατικών φιλοσόφων. Οι βασιικότεροι αυτών είναι ο Πυθαγόρας, που διατύπωση την αρχή εξέλιξης με βάση την παγκόσμια αρμονία. Μια αρχή, που στηρίζεται στην διαδοχή δεκατριών συμπάντων (φάσεων) με μέτρο τον χρυσό αριθμό. Αυτά εντάσσονται στην ενότητα τής Μονάδος ως ΑΡΧΗΣ των πάντων. Η Αρχή, ως Ενότης ή Τετρακτύς (1+2+3+4=10, 1+0=1) δεν υπόκειται σε χρονική υπόσταση, που χαρακτηρίζει την διαδικασία τού γίγνεσθαι, ως άναρχος Αρχή, αλλά θεσμοθετεί τα πλαίσια των όντων (αρχές) που βρίσκονται υπέρ άνω τού χωροχρόνου και τον διέπουν.
  Η σύγχρονη κβαντική φυσική διαπίστωσε, ότι δίπλα στην ύλη και την ενέργεια υφίσταται ένας τρίτος παράγων καθοριστικού χαρακτήρα, που διαμορφώνει τα δυο προηγούμενα. Αυτός είναι η πληροφορία, ως φέρουσα αυτό που πληρεί (in-form-ation) τις βασικές εκφάνσεις τής ύπαρξης. Η πειραματική διερεύνηση των οντοτήτων τού μικροκόσμου, διεισδύοντας σε ολοένα και μαγαλύτερο βάθος τής σύστασής τους, διαπιστώνει ότι αυτή απολήγει σε κάποια αριθμητικά δεδομένα. Αυτή είναι μια μορφή πληροφορίας. Η πληροφορία έχει ψηφιακή δομή, όπως εξ άλλου πιστοποιεί η μεταφορά και η επεξεργασία της στα σύγχρονα ψηφιακά μέσα. Ο John Shannon διαπίστωσε στα μέσα τής δεκαετίας τού '40 για λογαριασμό τής General Electric, ότι η πληροφορία διαδίδετο με πολύ μεγαλύτερη ευκρίνεια υπό ψηφιακή μορφή, ακριβώς διότι η φύση της είναι ψηφιακή, όπως εξ άλλου κβαντισμένη είναι και κάθε μορφή ύπαρξης (ύλη και ενέργεια). Με αυτές τις επιγνώσεις τεκμηριώνεται η διδασκαλία τού Πυθαγόρου που εξήγγειλε ως ιερώτατα πάντων τους αριθμούς.
  

  Ενταγμένα στην Πλατωνική φιλοσοφία είναι και τα φιλοσοφικά πορίσματα τού Παρμενίδου, τού Εμπεδοκλέους και τού Ηρακλείτου. Και οι τρείς αυτοί Σοφοί τονίζουν την πλάνη των αισθητηριακών προσλήψεων, που ενώ έχουν αποφασιστική λειτουργική συμβολή στην καθημερινή επιβίωση τού ανθρώπου, δεν αποκαλύπτουν την ουσιαστική φύση των πραγμάτων. Χαρακτηριστικές είναι οι ρήσεις τού Ηρακλείτου “Η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί” και “αρμονία κρυφίη φανερής κρείτων”. Η διακήρυξη τού Εμπεδοκλέους “ταυτόν το είναι και το νοείν”, όπου το νοείν δεν ανάγεται στην νόηση, αλλά στην δημιουργική λειτουργία τού Λόγου ως παρέμβαση τού Νου, πιστοποιεί την κυριαρχία τού Πνεύματος. Η γνώση κατά τον Eμπεδοκλή παρέχεται από την περιφέρεια τού αίματος. Με αυτήν την διατύπωση εννοεί την λειτουργία τής αναπνοής, η οποία μεταφέρει το οξυγόνο στούς ιστούς, αναβιβάζοντας την λειτουργία τους. Σύμφωνα με όσα εξηγεί ο Βίλχελμ Ράιχ στο βιβλίο “Βιοπάθεια τού Καρκίνου”, ο ανώμαλος πολλαπλασιασμός των κυττάρων οφείλεται σε ανεπαρκή παροχή οξυγόνου σε αυτά. Η συνέπεια αυτής τής χαμηλής ενεργειακής στάθμης συνεπάγεται στατική ανισορροπία μεταξύ τού κυτταροπλάσματος και τού πυρήνα. Σε αυτές τις συνθήκες, αντί να διασπασθεί ο πυρήνας σε δυο τμήματα στα πλαίσια μιας ομαλής μίτωσης, θραύεται σε πολύ περισσότερα. Στην διαδικασία τής αναπνοής έχει καθοριστική σημασία η ελαστικότητα των μυών τού στήθους. Η στρέβλωση τού χαρακτήρα όμως οδηγεί σε σκλήρυνση αυτών των μυών, στα πλαίσια τού φαινομένου που ο Ράιχ ονόμασε “συναισθηματική σκλήρυνση”, ή “συναισθηματική πανούκλα”. Αυτή η διαπίστωση αποτελεί μια απτή και πραγματιστική ερμηνεία τής διδασκαλίας τού Πλάτωνος, ότι η γνώση δωρίζεται στους εναρέτους.

  Ο Παρμενίδης στο φιλοσοφικό πόνημα υπό μορφή ποιήματος “Περί Φύσιος” αποκαλύπτει, ότι η αληθής γνώση δεν αποτελεί νοητικό αποτέλεσμα βάσει αισθητηριακών προσλήψεων, αλλά δωρίζεται από την Θεά. Εκτιμώ ότι αυτή είναι η θεά Μνημοσύνη. Η Μνημοσύνη γέννησε τις εννέα Μούσες, που προάγουν τις καλές Τέχνες. Όμως βασική για όσους καλλιεργούν αυτές είναι η καλλιτεχνική έμπνευση, σαν διαισθητική διαδικασία.
  Οπότε η Πλατωνική αναφορά τού Πλάτωνος ότι η γνώση είναι ενθύμηση, προφανώς δεν ανάγεται σε ανάσυρση δεδομένων από κάποια μνήμη που βρίσκεται στο εσωτερικό κάθε ανθρώπου. Αυτή η μνήμη αφορά τα πεδία πληροφορίας, με τα οποία ο άνθρωπος επικοινωνεί μέσω τού οργάνου ενεργητικής πνευματικής επιφοίτησης, που είναι η επίφυση.

  Η αναφορά τού Πλάτωνα (όπως αναλύθηκε σε προηγούμενες αναρτήσεις) ότι ο τρόπος για να έχει πρόσβαση ο άνθρωπος στην πραγματική επιστήμη, δηλαδή την ουσιαστική γνώση, όπως αυτή αποκαλύπτεται στον διάλογο “Θεαίτητος”, είναι η κατασκευή ενός “περιστερεώνα”. Αυτή η παρομοίωση παραπέμπει στα ταχυδρομικά περιστέρια, τα οποία οδηγούνται στον παραλήπτη τής είδησης που τούς έχει προσδεθεί, πλοηγούμενα από τα πεδία πληροφορίας, με στόχο να συναντήσουν το ταίρι τους, που κρατείται εκεί. Την πλοήγηση των πτηνών μέσω των πεδίων πληροφορίας ανακάλυψε ο βιολόγος Rupert Sheldrake μέσω πειραμάτων που διεξήγε (αυτά περιγράφονται στο βιβλίο “Τα Πέντε Πειράματα που Άλλαξαν τον Κόσμο).
  Επί πλέον ο Παρμενίδης κάνει μνεία στην επενεργούμενη λοβοτομή των δυο λοβών τού εγκεφάλου, η οποία επενεργείται μέσω πνευματικής, νοητικής και ψυχολογικής χειραγώγησης, εμποδίζοντας να δομούνται ορθές κρίσεις και λαμβάνονται ισορροπημένες αποφάσεις. Διαπιστώνεται δηλαδή, ότι οι αρχαίοι Σοφοί είχαν φτάσει σε διαπιστώσεις, που η αντισυμβατική επιστήμη κατόρθωσε για πρώτη φορά να διαγνώσει, όπως συνέβη στην περίπτωση τού Rupert Sheldrake σχετικά με τα πεδία πληροφορίας και τού νευροεπιστήμονος Iain Mc Gilchrist σχετικά με την μελέτη των δυο λοβών τού εγκεφάλου και την λοβοτομή.

  Από αυτά που εκτέθησαν προηγουμένως συνάγεται, ότι η συνωμοσιολογία, όπως και κάθε σοβαρή γνωσιολογική επίγνωση δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα νοητικών διεργασιών και εμπειρικής έρευνας. Ο Παρμενίδης εμμένοντας στην αξία τής διαίσθησης ως πρωταρχική πηγή γνώσεως, αποδίδει επίσης στην λογική και στην εμπειρία μεγάλη αξία, ως διαδικασίες συμπληρωματικές στην διαίσθηση. Κατά συνέπεια, όταν ένας ερευνητής με ανοικτό πνεύμα και αγαθές προαιρέσεις μελετά, ερευνά και συλλογίζεται, προσαρτώντας στην κρίση του πληροφορίες, αυτή η προσπάθεια, πέραν τού πραγματιστικής της αξίας, συνιστά ταυτοχρόνως και πρόσκληση στο Πνεύμα, συνειδητά ή ενδόμυχα, να τού αποκαλυφθεί η βαθύτερη ουσία αυτών που ερευνά, η οποία δεν καθίσταται προσβάσιμη μέσω συμβατικών διαδικασιών. Σε αυτό έγκειται και η ορθότητα τής ρήσεως “δεν είναι η γνώση το φως, αλλά το φως η γνώση”. Ο συνδυασμός μελέτης και ενδοσκόπησης συνθέτουν την ενδελεχή έρευνα. Αυτή είναι η οπτική, που αρμόζει να κυριαρχεί στην διαμόρφωση τής συνωμοσιολογίας και στην ενασχόληση με αυτήν.
  Για μια διεξοδικότερη τεκμηρίωση των ανωτέρω, θα γίνει εδώ προσεχώς μια εκτενής αναφορά στην “υποδοχή” και στα αντίστοιχα χωρία τού Πλατωνικού “Τιμαίου”.

 

2. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΡΙΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ

  Η έδραση μιας αναλυτικής μεθόδου οφείλει να στηρίζεται στην φιλοσοφία, βάση τής οποίας είναι η οντολογία, ως έρευνα τής ουσίας των όντων. Χωρίς συνεκτικό προβληματισμό περί τής ουσίας ενός υπό εξέταση φαινομένου και τού γενικότερου πλαισίου που αυτό εντάσσεται, η έρευνα έχει αποσπασματικό χαρακτήρα και η αντίστοιχη μελέτη παραμένει στην επιφάνεια. Έτσι εκτός από τον περιορισμό των χρονικών πλαισίων στην εξέλιξη ενός φαινομένου, η μελέτη και η έρευνα σχετικά με αυτό, περιορίζεται και από την έλλειψη ενός αναλυτικού οργάνου, που μπορεί να αναδεικνύει την ουσία του.

  Εκείνη η πολιτική, κοινωνική και οικονομική θεωρία, που επικράτησε επί μακρόν σε πολλά μήκη και πλάτη τού πλανήτη, που περιλαμβάνουν τόσο βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρας, όσο και χώρες που ήσαν ελάχιστα ανεπτυγμένες, είναι ο Μαρξισμός. Αυτός μπορεί μεν να είναι μια στρεβλή θεωρία, που αποδείχθηκε ακατάλληλη για την ερμηνεία των σύγχρονων φαινομένων και μη αποδοτική ως βάση για την σύνθεση ανατρεπτικών και απελευθερωτικών οραμάτων, πλην όμως η ισχύς και η τεράστια επιρροή που απέκτησε στο παρελθόν οφείλεται στην συγκρότηση μιας μεθόδου με αξιοζήλευτα συστηματικό τρόπο, έστω κι αν κάποιες από τις αφετηρίες του παραμόρφωναν την πραγματικότητα. Η θεωρία αυτή είχε άριστα επεξεργασμένη φιλοσοφική βάση. Παρότι οι αφετηρίες αυτής τής βάσης ήσαν πλήρως εσφαλμένες, το λογικό εποικοδόμημα που στηρίχθηκε επάνω σε αυτές έγινε εφαρμόζοντας αυστηρή λογική συνέπεια και αξιόλογη έρευνα των συναφών δεδομένων, με αποτέλεσμα να αποκτήσει αυτή η θεωρία πολύ σημαντική επιρροή στους διανοουμένους, οι οποίοι είχαν καθοριστική συμμετοχή στην διαμόρφωση των μέσων αντιλήψεων, πριν οι κοινωνίες καταντήσουν έρμαια των μιντιακών μέσων.
  Ο Μαρξισμός στηρίχθηκε φιλοσοφικά σε δυο έννοιες, αυτοπροσδιοριζόμενος ως “Διαλεκτικός Υλισμός”. Ο υλισμός ήταν ο συρμός τής εποχής που αυτός εμφανίστηκε, αλλά και όσων ακολούθησαν. Η επιστήμη αφ' ενός γοητευμένη απο τα τεχνολογικά επιτεύγματα, που εισήλθαν τότε σε έξαρση, τα οποία διευκόλυναν σημαντικά τις συνθήκες τής ζωής και παρείχαν πρωτόγνωρες δυνατότητες, μέσω κυρίως των ατμομηχανών, αλλά και τρομοκρατημένη από τις καταστροφικές συνέπειες αυτών των τεχνολογιών στην διεξαγωγή των πολέμων, θαμπώθηκε από αυτές. Η ευεργεσία τους άρμοζε να γίνει κτήμα τής σύνολης κοινωνίας, ενώ η καταστροφική τους επίδραση ήταν αναγκαίο να χαλιναγωγηθεί. Ο Μαρξ πρότεινε μια γραμμική αντίληψη τής εξέλιξης με συνεχείς τάσεις βελτιωτικής ανόδου, παρερμηνεύοντας την ρήση τού Ηρακλείτου “Τα πάντα ρει”.
  Την έννοια τής διαλεκτικής είχε παραλάβει ο Μαρξ από τον Χέγκελ, ο οποίος όπως αυτός ισχυρίστηκε, την είχε στηρίξει με το κεφάλι προς τα κάτω, επειδή τής είχε προσδώσει μεταφυσικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με αυτήν, η σύγκρουση των αντιθέτων, που για τον Χέγκελ αφορά την σφαίρα των ιδεών, ενώ για τον Μαρξ διέπει την κοινωνική σφαίρα, οδηγεί μέσω τής σύνθεσης σε ένα ανώτερο επίπεδο. Όμως για τον Πλάτωνα η διαλεκτική ήταν μια μαιευτική μέθοδος διαλόγου, όπου ο Σωκράτης με αφετηρία τις γνώμες των συνομιλητών του, πρόβαλλε αντεπιχειρήματα αμφισβήτησής τους, χωρίς να προβαίνει ποτέ ο ίδιος σε σύνθεση. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ ο Σωκράτης ζητούσε από τούς συνομιλητές του να δώσουν ορισμούς στις υπό εξέταση έννοιες, ο ίδιος δεν προέβαινε ποτέ σε ορισμούς. Η σύνθεση ήταν μια διαδικασία, που ανέθετε ο Πλάτων στούς ίδιους τούς μελετητές των γραφομένων του, βάση τής πρακτικής, ότι ο συγγραφέας αναλύει και ο μελετών συνθέτει.

  Η απόδοση συγκρουσιακού χαρακτήρα στην διαλεκτική από τον Μαρξισμό, είχε σαν στόχο την διάσπαση των κοινωνιών και την διαπάλη μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, στα πλαίσια μιας ψευδεπίγραφης “ταξικής πάλης”, αφήνοντας τελείως έξω από το κάδρο τής ανάλυσης το τραπεζικό κατεστημένο, τα συμφέροντα τού οποίου ο Μαρξισμός πρακτόρευε, ειδικά των Ρότσιλντ, όπως καταγγέλλει ανοικτά ο ανταγωνιστής του στα πλαίσια τής Πρώτης Διεθνούς Ενώσεως των Εργατών Μιχαήλ Μπακούνιν. Μπορούμε να συμπεράνουμε τελικά, ότι ενώ ο Μαρξισμός απέτυχε ενδιαμέσως πλήρως στην επίτευξη των στόχων που διακήρυξε, εφόσον η συμμετοχή των εργατών στα εξουσιαστικά δρώμενα είναι απανταχού ανύπαρκτη, κατάφερε να πραγματοποιηθούν οι κρυφή και μη ομολογημένοι στόχοι του, που ήταν η επιβολή των τραπεζών στο σύνολο οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Με τον τούρμπο καπιταλισμό έχει συρρικνωθεί η πραγματική οικονομία δραματικά, εκμηδενίζοντας σχεδόν την δύναμη των παραδοσιακών καπιταλιστών και εργατών μέσω τής πλήρους επιβολής τής χρηματοπιστωτικής φούσκας. Οι επενδύσεις των χρηματιστικών υπεροίκων προωθούν επιλεγμένα καταστροφικούς τομείς για την ανθρωπότητα, όπως η πολεμική βιομηχανία, η δυστοπική ψηφιακή τεχνολογία και τα ενέσιμα δηλητήρια. Ταυτοχρόνους έχουν προσπορευτεί την ιδιοκτησία τής πλειοψηφίας των ακινήτων και λοιπών υποδομών, των λεγόμενων assets. Με τις δοτές κρίσεις ακινήτων, όπως αυτές τού 2008 καταβροχθίζουν τις μικρές και μεσαίες ιδιοκτησίες, συγκεντρώνοντας συντριπτικό ποσοστό τού παγκόσμιου πλούτου. Με τον έλεγχο των ακινήτων αφυδατώνουν τις μικρές και μεσαίες κπιχειρήσεις κατασκευών, ενώ, όπως καταδεικνύει η γεωμετρική άνοδος τής αξίας των ευγενών μετάλλων απαξιώνεται δραστικά η αξία τού χρήματος πάσης μορφής και ωθούνται οι κοινωνίες σε δραματική ένδεια, ενώ τα κράτη είναι υπερχρεωμένα σε αυτούς τούς κολοσσούς.
  Ο Μαρξισμός προσδιόρισε την θεωρία του και με επιστημολογικούς και κοινωνιολογικούς όρους, όπως ο προσδιορισμός “Επιστημονικός Σοσιαλισμός”. Και επιδόθηκε ομολογουμένως με πολύ συστηματικό τρόπο στην αποτίμηση σημαντικών επιστημονικών δεδομένων τής εποχής του, ρόλο που ανέλαβε στα πλαίσιά του ο Φρίντριχ Ένγκελς με βιβλία όπως “Η Καταγωγή τής Οικογένειας τής Ατομικής Ιδιοκτησίας και τού Κράτους” και “Ο Ρόλος τής Βίας στην Ιστορία”. Αυτές οι μελέτες αύξησαν επίσης την επιρροή του, διαδικασία που αποδεικνύει την αξία των συστηματικών εργασιών στην προοπτική επηρεασμού τής κοινής γνώμης και των οραμάτων για την πορεία των κοινωνιών.

  Άρα η εκπόνηση ενός αναλυτικού οργάνου, που στοχεύει στην επιτυχή ερμηνεία των συγκεκριμένων δεδομένων και στην σύσταση μιας ρεαλιστικής προοπτικής για την κοινωνική ανατροπή, είναι αναγκαίο να συγκροτείται βήμα προς βήμα με με σύστημα και αυστηρότητα, να στηρίζεται εναργώς σε στέρεες φιλοσοφικές βάσεις  με έδραση στην οντολογία και να εντάσσει στα συμπεράσματα του τις βασικές επιγνώσεις των κύριων επιστημονικών κλάδων, όπως αυτές έχουν εξελιχθεί κατά την τρέχουσα εποχή.  

 

3. Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΟΣ.

  Οι σύγχρονες συγγραφές περί Ορθοδόξου Χριστιανικής Οντολογίας έλαβαν χώρα από τον κύκλο των θεολόγων, που χαρακτηρίστηκαν παρά την θέλησή τους ως “νεοορθοδόξοι”, δεδομένου ότι στην Ορθοδοξία δεν χωρούν καινοτομίες, επειδή αυτή στηρίζεται στην Ιερά Παράδοση και αυτό που την ζωογονεί, είναι η στροφή προς αυτήν, τόσο ως μελέτη των αντίστοιχων θεολογικών συγγραμμάτων τού παρελθόντος, όσο και ως βίωμα όσων συμπεριλαμβάνει η διδασκαλία τους.
  Επικεφαλής αυτής τής κίνησης υπήρξε ο λαοφιλής και διακεκριμένος θεολόγος Χρήστος Γιανναράς, ο οποίος εκτός από την συγγραφή αρκετά πρωτότυπων και ως κάποιον βαθμό ριζοσπαστικών θεολογικών πονημάτων, επιδόθηκε με έμφαση σε επέκταση των παρεμβάσεών του σε ζητήματα πολιτισμικά, όπως η Νεοελληνική Ταυτότητα, καθώς και με αρθρογραφία στον τύπο, γλωσσικά κ.α. Τα ζητήματα όμως στα οποία απέφυγε αναφορές ο Χρήστος Γιανναράς, είναι η ιστορία, η γενικότερη θρησκειολογία καθώς και το ζήτημα των μυστικών εταιριών και τού εωσφορισμού, που είναι ιδιαίτερα καυτό και μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες στην αποδοχή κάποιου από το σύστημα. Πλην όμως τα ζητήματα αυτά είναι κεντρικού ενδιαφέροντος για την πανεπιστήμη τής Συνωμοσιολογίας. Επίσης, η αναφορές τού εν λόγω θεολόγου στους συγγραφείς τής Κλασσικής Γραμματείας υπήρξαν ελάχιστες και ήσαν έντονα επιδερμικές, χωρίς να αποκαλύπτουν κάποια σοβαρή ενασχόληση με αυτές, ενώ κάποια ενασχόλησή του με τούς Ευρωπαίους φιλοσόφους καθίσταται στο έργο του προφανής, χωρίς όμως να χαρακτηρίζεται από εμβάθυνση.

  Οι θέσεις τού Χρήστου Γιανναρά με οντολογικό περιεχόμενο βρίσκονται διάσπαρτες στο συνολικό έργο του, όπως στο "Πρόσωπον και ο Έρως", ενώ συστηματοποιούνται στο βιβλίο “Προτάσεις Κριτικής Οντολογίας”.
  Πυρήνας τής συγκεκριμένης αυτής διατύπωσης τής εν λόγω προβολής τού Ορθοδόξου Χριστιανικού δόγματος είναι η κοινωνία προσώπων επί αγαπητικής βάσεως, που επισφραγίζει και το δόγμα τής Αγίας Τριάδος, ενώ μέσω αυτής διαχέεται και ως πρόταγμα στην Εκκλησία τού Ιησού Χριστού. Ως αφετηρία σε αυτήν την αποτύπωση δογματικού περιεχόμενου αναφέρεται συχνά ο ΧΓ. στον Ηράκλειτο και την παροιμιώδη ρήση του «Καθ’ ὅ,τι ἃν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δὲ ἃν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα». Αυτό που εν πολλοίς αγνοείται, είναι ότι αυτός που πρόβαλλε επίσης πολύ έγκαιρα στην βιβλιογραφία το πρόθεμα τού κοινωνείν με αναφορά στον Ηράκλειτο με ελάχιστες παραπομπές σε Χριστιανικά κείμενα, αλλά έντονη ανάλυση τής Νεοελληνική ιδιοσύστασης είναι ο Βασίλης Φράγκος στο βιβλίο “Ελληνική Φιλοσοφία τού Προσώπου”. Επίσης ο Χρήστος Γιανναράς με αφορμή την συγκεκριμένη επισήμανση αναφέρεται επίσης στην αξία τής Εκκλησίας τού Δήμου ως κοινωνικού και πολιτικού θεσμού, ενώ είχαν προκύψει αντίστοιχες αναφορές τού Κορνήλιου Κααστοριάδη σε βιβλίο του για την Αθηναϊκή Δημοκρατία.
  

  Πλην όμως η αγαπητική κοινωνία προσώπων πραγματώνεται / βιώνεται σε συλλογικό επίπεδο στα πλαίσια τού Εκκλησιαστικού Γεγονότος με την εν Χριστώ Ζωή, ενώ σε προσωπικό επίπεδο βιώνεται μέσω τού Ασκητικού Επιτεύγματος με την αναχώρηση στην εσωτερική έρημο με βάση την προσευχή και την εν Χριστώ Ζωή, που απευθύνεται σε κάθε πιστό.
  Πλην όμως, κατά την εκτίμηση και το βίωμα τού γράφοντος, η επιταγή / πρόσκληση για ενεργό συμμετοχή στην εν Χριστώ Ζωή δεν εξαντλείται στα προηγούμενα, σύμφωνα με τις Γραφές, αλλά και όσα σημαντικότατα συνάγουν, τόσο οι Διδασκαλίες των Μυστικών Πατέρων τής Εκκλησίας, όσο και το μύχιο περιεχόμενο των επισημάνσεων των Αρχαίων Φιλοσόφων, επί των οποίων εδράζονται αυτοί, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τού γράφοντος σε σημαντικά ζητήματα, δεδομένο που παρακάμπτεται με ελάχιστες εξαιρέσεις . Δεδομένου ότι, οι προσπάθειες κατανόησης έξω από ακαδημαϊκά πλαίσια και μετατροπής σε βίωμα τής Αρχαίας Φιλοσοφίας, είναι στην εποχή μας ισχνή.
  Στο δεύτερο άρθρο τού Συμβόλου τής Πίστεως, το αναφερόμενον εις τον Υιόν γράφεται “δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο“. Το εγένετο είναι χρόνος παρελθόντος. Για να πληρωθεί το Θείον Σχέδιον στην ζωή τής Εκκλησίας εστάλη ο Παράκλητος. Άρα η πορεία τού ανθρώπου μέσα στην Εκκλησία έχει Αγιοπνευματικό περιεχόμενο και αποστολή. Ως εκ τούτου κύριο μέλημα των πιστών δεν είναι “η σωτηρία τής ψυχής” και μάλιστα σε βάση αντιμισθίας, αλλά  Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ. Γι αυτό και μετά την Ανάσταση τού Κυρίου φθάνει η εορτή Των Φώτων. Οπότε ερχόμεθα μέσω τού φωτισμού στα τού Παρμενίδου περί Θείας Δωρεάς τού Πνεύματος και τα λοιπά Πλατωνικά συμφραζόμενα. Υπό αυτήν την θεώρηση κύριο μέλημα των πιστών δίπλα στην προσευχή, ως κοινωνία Πρόσωπον προς Πρόσωπον προς το Θείον, είναι η Ενόρασις. Αυτή περιγράφεται διεξοδικώς από την διδασκαλία των Μυστικών Πατέρων, μέσω τής Νοεράς Προσευχής και άλλων δρααστηριοτήτων. Άρα, το αναλυτικόν όργανον στην διαδικασία τής μελέτης και τής έρευνας οφείλει να εδράζεται σε ενορατικές διαδικασίες, όπως και ο Μέγας Αμφισβητίας τού Σπηλαίου Σωκράτης με την προτροπή “Σκάπτε ένδον” εγκαλεί.

  Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα οντολογικής υφής εκφράζεται από την “Επί τού Όρους Ομιλία”. Εκεί κατατίθενται οι αρχές των επιλογών των πιστών με μακαρισμούς, όπου εξαίρονται “οι πτωχοί τω πνεύματι”, οι πεινόντες και διψόντες την δικαιοσύνην και υπέρ αυτής διωκόμενοι. Παρεμπιπτώντως προκύπτει σε συγχετισμό με τα προηγούμενα, ποια δέον να είναι η σχέση τού πιστού με την πολιτική και το κίνημα χειραφέτησης τής κοινωνίας. Επί τού προκειμένου έχει τύχει σημαντικής παρεξήγησης η Ευαγγελική ρήσης “τα τού Καίσαρος τω Καίσαρι και τα τού Θεού τω Θεώ”. Αυτή παρερμηνεύεται ως προτροπή αποχής τού πιστού από τα πολιτικά δρώμενα, ως αντιφάσκοντα, ή τουλάχιστον μη εναρμονιζόμενα με την πνευματικότητα και την αποστολή των πιστών. Αυτή η παρερμηνεία όμως παρακάμπτει τα ιστορικά ψευδομένα τής εποχής που εμφανίστηκε και έδρασε ο Ιησούς Χριστός. Τότε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε αναγνωρίσει στα υπόδουλα έθνη το δικαίωμα τής διατήρησης τής θρησκείας τους και την εφαρμογή ανάλογων ιεροπραξιών, υπό μια καθοριστική προϋπόθεση. Άπαντες όφειλαν να θυσιάζουν μια φορά τον χρόνο στον Αυτοκράτορα προσάπτοντας σε αυτόν θεία ιδιότητα και αποστολή. Η συγκεκριμένη απαίτηση, η οποία εφαρμόζετο με άσκηση βίας δεν ήταν μόνον μια τεράστια βλασφημία, ανάγοντας ένα άνθρωπο σε θεία μέτρα, αντίστοιχα με αυτά των εκάστοτε λατρευομένων θεοτήτων. Επί πλέον προσέδιδε θείο και μεταφυσικό χαρακτήρα στο δουλεμπορικό ρόλο τής συγκλήτου, η οποία επέβαλλε κατακτητικούς πολέμους, ώστε να γεμίζουν με νέο ανθρώπινο εμπόρευμα τα σκλαβοπάζαρα. Ακόμη είχε καθιερωθεί στην Ρώμη το απεχθές θέαμα των μονομαχιών, που μετέτρεπε τούς πολίτες σε αιμοδιψείς βοϋεριστές. Έτσι η κρατική επιβολή προσλάμβανε εωσφορικό χαρακτήρα, αναβιβαζόμενη σε εξαναγκαστική λατρεία τού σκότους. Ο Ιησούς Χριστός με αυτή την προτροπή εγκάλεσε σε άμεση αποχή από αυτήν την εωσφορική ανωμαλία, αρνούμενος την δήθεν θεία υπόσταση τού ηγεμώνος και την αναβίβαση του σε ίδιο βάθρο προσκύνησης και απόδοσης τιμών με το Θείον. Έτσι αναδείχθηκε σε μέγα αντιρρησία ενάντια στην κρατική βλασφημία, ενάντια στην εξαναγκαστική κρατική αυθαιρεσία και στην βίαιη πνευματική αλλοτρίωση, που επέβαλλαν οι κρατούντες. Με αυτό τον τρόπο εγκαλεί σε ανατροπή τής βίαιης εωσφορικής κρατικής κυριαρχίας, χαρακτηρίζοντας τα μη όντα τής κακίας και τού σκότους “άρχον τού κόσμου τούτου”. Ο Πλάτων, εάν ευτυχούσε να Τον είχε γνωρίσει, θα Το χαρακτήριζε ως τον κατ' εξοχήν οδοδείκτη τής εξόδου από το σπήλαιον, γονυπετής ενώπιόν του.

  Ότι σημαντικότατοι Πατέρες τής Εκκλησίας εθήτευσαν στην Πλατωνική Ακαδημία, δεν είχε χρησιμοθηρικά ελατήρια προσπορισμού τής “θύραθεν σοφίας” με στόχο την εναπόκτηση άρτιων ρητορικών ικανοτήτων, αλλά ήταν εντριβή σε εκείνον τον χώρον, που είχε απεργαστεί την συγκεκριμένη στρατηγική, τακτική και πρόγραμμα δράσης για την μεγάλη αντίρρηση. Διότι δεν μπορεί να σταθεί η Μεγάλη Κατάφαση στο Φώς, εάν ταυτοχρόνως δεν επενεργείται η Μεγάλη Άρνηση στο σκότος. Όπως πιστοποιεί ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης, ο άνθρωπος καλείται να πει το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι στη βάση αμοιβαίας οργανικής συνοχής.
  

  Το αίτημα κατακεραυνώσεων των μηχανισμών τής επιβολής πολέμων, ως αιματοκύλισμα για λόγους πονηρής επιβολής είναι συνυφασμένο με την εσωτερική συγκρότηση τού ειρηνοποιού. Το ρήμα “ποιώ” έχει άμεση ενεργητική εκφορά και αφορά να καθόμαστε ειρηνικά και παθητικοί απέναντι στούς μηχανισμούς επιβολής αδίκων πολέμων. Αλλά και η κινητοποίηση υπέρ τής κατισχύσεως τής δικαιοσύνης με τρόπο ανυποχώρητο και ανεξαρτήτως κόστους αποκαθιστά την έννοια τού δικαίου, πέρα από τα σχήματα law and order τού πουριτανισμού.
 

  Όμως το βαθύτατα παρεξηγημένο “μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι”, είναι εκείνη η προτροπή, που καθίσταται στην τρέχουσα εποχή, που χαρακτηρίζεται από την έλευση και παρέμβαση τού αντιήρωα, ως κοινωνικό πρότυπο, περισσότερο επίκαιρη από ότιδήποτε άλλο. Με αυτήν την προτροπή καλούνται οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι τής διπλανής πόρτας, να αναλάβουν τις τύχες τους στα χέρια τους, παραμερίζοντας από το προσκήνιο τις λινάτσες των “ειδικών”, των επαγγελματιών πολιτικών, των γραφειοκρατών και των ισχυρών τού χρήματος. Τα κοράκια τής δοτής ενημέρωσης, τούς τεχνικούς τής ψευδεπίγραφης κοινωνιολογίας, τούς μεγαλοκατόχους τής συστημικής περιχαρακωμένης iγνώσης, καλείται να παραμερίσει προσεχώς ο “little big man“, το “μεγάλο ανθρωπάκι”, πόυ προβάλλει ως αντιήρωας στις μέρες μας στο προσκήνειο, δονούμενος από την δίψα αποκατάστασης τής δικαιοσύνης, τής αξιοκρατίας, τής ειρήνης, τής κοινωνικής χειραφέτησης, ευταξίας και ευημερίας, αναβιβάζοντας τον καθημερινό άνθρωπο σε ιστορικό υποκείμενο διαμόρφωσης τού κοινωνικού γίγνεσθαι, αφαιρώντας εμπράκτως την πρωτοβουλία από τα ενεργούμενα αέναα τρωκτικά. Περισσότερα με το ζήτημα αυτό θα εκθέσω στην επόμενη ανάρτηση με θέμα το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού. “Εν τη αδυναμία μου ενδυναμούμαι”, είχε διακηρύξει ο Απόστολος Παύλος, μεταθέτοντας την ευθύνη για το μέλλον σε αυτούς που μέχρι εχθές θεωρούνταν κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο, ως παθητική δεξαμενή άντλησης επιρροής από τούς κρατούντες, τούς μοχλούς τού άρχοντος τού κόσμου τούτου.

  Εν κατακλείδι αρμόζει το αναλυτικό όργανο να υπηρετήσει την γνήσια, φρόνιμη και χρηστή δόμηση τής ανατροπής σε όλους τομείς, αξιοποιώντας την λαϊκή ευσέβεια και την κοινωνική ετοιμότητα για δράση, που στηρίζεται στην βάση ανιδιοτελούς προσφοράς και αυτοθυσίας. 

Ο Τραμπ στην Μέση Ανατολή = Αντίο Αρμαγεδώνα

 

Ο φίλτατος διαχειρηστής τού ιστολογίου ΔΙΟΔΟΤΟΣ ανέδειξε σε άρθρο μια σειρά σχόλια που είχα καταθέσει στην ανάρτησή του 

Ο Τραμπ διέκοψε την επαφή με Νετανιάχου - Οι Χούθι συνεχίζουν

https://diodotos-k-t.blogspot.com/2025/05/blog-post_55.html

Για τούς φίλους και τις φίλες που, που δεν έτυχε να προσέξουν το άρθρο εκεί, το αναπαράγω και εδώ.

Επίσης ευχαριστώ θερμά τα ιστολόγια enaasteri.blogspot.com και nikolaosanaximandros.gr  για την ανάδειξη αυτού άρθρου.

Σε πρόσφατη ανάρτηση του Διόδοτου σχολίασα διεξοδικά τον διακανονισμό μεταξύ τής Διοίκησης Τραμπ και των Χούτις για την λήξη των εκατέρωθεν επιθέσεων. Αξίζει να σημειωθεί, ότι επί τού προκειμένου έγινε χρήση τού όρου "deal", που σημαίνει σε τελευταία ανάλυση μια κοινή ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ στην βάση αμοιβαίου συμφέροντος και όχι τού όρου "agreement", που σημαίνει ΣΥΜΦΩΝΙΑ. Θεωρώ, ότι η επιλογή τού συγκεκριμένου όρου έχει πολύ σημαντικό περιεχόμενο, αντίκτυπο και συνέπειες από σημειολογική σκοπιά. Στην ουσία ένα deal αφορά δούναι και λαβείν στα πλαίσια ενός εμπορικού συγκερασμού επιδιώξεων και ως εκ τούτου έχει επιχειρηματικό περιεχόμενο ως όρος, που βρίσκεται πέραν τού όρου συμφωνία, ο οποίος έχει στο διακρατικό γίγνεσθαι πολιτικό περιεχόμενο. Και αυτή η σημειολογική προσέγγιση ανταποκρίνεται σε ένα ριζοσπαστικό novum, το οποίον πηγαίνει πολύ πίσω χρονικά ως το 2015, όταν αποφασίστηκε η προώθηση ενός επιχειρηματία στην προεδρία των ΗΠΑ, παραμερίζοντας την πάγια επικυριαρχία επί σκηνής των επαγγελματιών πολιτικών, τουτέστιν την επιβολή αγόμενων και φερόμενων εντολοδοτών, που δρουν για κάποια στενά συμφέροντα κυκλωμάτων, τα οποία ποδηγετούν το κοινωνικό σύνολο.
Η ουσία αυτής τής επιλογής έχει τεράστια σημασία και συνέπειες, που ως ένα βαθμό αποτέλεσε αντικείμενο αναφοράς στα προηγούμενα σχόλια, στα οποία επισυνάπτω και τούς σχολιασμούς εδώ, αποσκοπώντας να γίνει αποτίμηση επιπροσθέτως και των πιο πρόσφατων εξελίξεων. Αυτή η στροφή, όσο αφορά την ρηξικέλευθο επαναπροσανατολισμό αναφορικά με την επαγγελματική ιδιότητα των ιθυνόντων, σε άκρως προωθημένες θέσεις καθορισμού των πολιτικών επιλογών, πέραν τής επικρατούσας σαπίλας τής κάστας των διεφθαρμένων παρασίτων τής κοινωνίας, που αποκαλούνται “πολιτικά πρόσωπα”, καταγράφεται πλέον ως ευφυέστατη πτυχή τής στρατηγικής, αυτών που επινόησαν και προωθούν την κίνηση „AMERICA FIRST“, η οποία συμπληρώθηκε επίσης από την επιλογή τού Steve Witkoff, που επιλέχθηκε ως ο βασικός διαπραγματευτής για τον χειρισμό των δυο τεράστιου εύρους διεθνών συγκρούσεων, στις οποίες ενεπλάκησαν με αποτέλεσμα ένα κυκεώνα συνεπειών οι ΗΠΑ, που είναι οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και στην Μέση Ανατολή. Ο Witkoff είναι επιχειρηματίας, επιστήθιος εμπορικός εταίρος τού προέδρου Τραμπ, ο οποίος στην πράξη υποκατέστησε την δράση τού υπουργού εξωτερικών Marco Rubio, στα δυο πιο ευαίσθητα και σημαντικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ο Rubio, που θεωρείται στέλεχος των neocons και ήταν επικεφαλής επί σειρά ετών τής άκρως αμαρτωλής USAID μέχρι τον παραμερισμό της, αποδείχθηκε τελικά έμπιστος τού Τραμπ (ανήκοντας στο ίδιο ζώδιο με αυτόν, τούς Διδύμους, εξ ου και η αστρολογικής φύσεως χημεία μεταξύ των δυο και η μεγάλη συμπάθεια τού Τραμπ γι αυτόν και την εκφορά του). Πλην όμως είναι επαγγελματίας πολιτικός. Ο συμπαθέστατος Witkoff, που βρίσκεται στο μειλίχιο ζώδιο των Ιχθύων, σαν επιχειρηματίας, διαθέτει εκείνη την μεγάλης σημασίας για τον παρόντα ρόλο του ιδιότητα, που είναι η εμπορική πίστη (εξ ου και ο όρος “τράπεζα πίστεως”). Η εμπορική πίστη συνεπάγεται άνοιγμα εμπιστοσύνης στην άλλη πλευρά και ευπροσήγορη συμπεριφορά, με στόχο την επίτευξη ενός deal.

Κάθε κυβέρνηση αποτελεί προϊόν συμβιβασμού στα πλαίσια τού λεγόμενου “άρχοντος συγκροτήματος”. Σε αυτό ανήκουν ετερόκλητες δυνάμεις, οι οποίες επιδιώκουν να συμπλεύσουν τα συμφέροντά τους, συνθέτοντας μια κυβέρνηση από κοινού, με μια διαδικασία, που η θέληση των εκλογέων στα πλαίσια κοινωνιών που άγονται και φέρονται, αποτελεί το συντομότερο ανέκδοτο. Σε όλα τα κόμματα εξουσίας διαθέτουν τα μεγάλα συμφέροντα και τα λόμπι, έκαστο τούς δικούς τους “πολιτικούς” εντολοδόχους, ως υποταγμένους σε αυτά επαγγελματίες αχθοφόρους στην διεκπεραίωση προαποφασισμένων στόχων. Όμως επί τού προκειμένου, χρειάζεται για πολλοστή φορά, στην διευκρίνηση τού όρου “μεγάλα συμφέροντα”, ένας καθοριστικός εντοπισμός. Τα “μεγάλα συμφέροντα” δεν απηχούν την κυριαρχία των κύκλων που επικρατούν στο οικονομικό γίγνεσθαι, ή στην σύνθεση των κρατικών μηχανισμών. Αυτά αποτελούν μοχλούς εφαρμογής γενικότερων στοχεύσεων και προσανατολισμών, συγκαλυμμένων εωσφορικών ιερατείων, που προωθούν συγκαλυμμένα ως υπέρτατο στόχο τον αρμαγεδονισμό. Όπως έδειξε η μετατροπή τής Γερμανίας κατά την περίοδο των τελευταίων ετών από οργανωμένη χώρα με λίαν εύρωστη οικονομία σε ξεχαρβαλωμένη και παραπαίουσα παράγκα, οι αντιδράσεις των μεγαλοβιομη-χάνων, των μεγαλεμπόρων και τής γραφειοκρατικής ελίτ ΗΣΑΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ.
Όσο αφορά όμως τις ζυμώσεις εντός των ΗΠΑ, ήσαν διαφορετικές από αυτές που έλαβαν χώρα κατά βάση στην Ευρώπη, όπου προέκυψε η κίνηση “AMERICA FIRST“, αναπτύσσοντας σφοδρή αντιπαλότητα στην ατζέντα τής παγκοσμιοποίησης. Για την ιχνηλάτηση και την ερμηνεία αυτού τού φαινομένου έχω κάνει σωρεία αναφορών επί σειρά ετών και θεωρώ, ότι αυτά έχουν τύχει από πλευράς μου (καθώς και από την πλευρά πολλών άλλων, που δρουν εντός και εκτός τού Ελληνόφωνου διαδικτύου στα πλαίσια τής καμπάνιας αφύπνισης, με κορυφαία την προσφορά τού Steve Bannon) σχετικά διεξοδικής προσέγγισης.
Κατά την εκτίμησή μου, φάνηκε η Διοίκησή τού Ντόναλντ Τραμπ κατά την δεύτερη προεδρεία του, να στηρίζει την αρμαγεδωνική ατζέντα, σε εκείνη την περιοχή, που αποτελεί το έσχατο αποκούμπι των αρμαγεδωνιστών για την επιβολή μιας μοιραίας σύγκρουσης με χρήση πυρηνικών, που είναι η Μέση Ανατολή, εκδηλώνοντας υπερβολικές τάσεις στήριξης στο γενοκτονικό μόρφωμα, συμπεριλαμβανόμενων στρατιωτικών επιθέσεων και διατυπώνοντας υπέρμετρες απειλές σε βάρος τού Ιράν. Παρά τις αντιρρήσεις, που διατύπωναν με εμμονή σε εξορκισμούς αρκετοί ανυποχώρητοι υποστηρικτές τού Ντόναλντ Τραμπ, προέκυψε εκ των πραγμάτων ένας βαθύς σκεπτικισμός στην πλειοψηφία των ακτιβιστών τής διαφώτισης διεθνώς, που διαπίστωναν, όχι μόνον μια στροφή τής πολιτικής τού Τραμπ σε σύγκριση με την προηγούμενη θητεία, αλλά συχνά αμφισβήτησαν και την πρακτική του κατά την διάρκεια τής πρώτης προεδρίας. Έτσι, ξεκίνησε να καταγράφεται μια αρνητική εικόνα τού Τραμπ στα εναλλακτικά μέσα, που συνοδεύτηκε και από άνοδο τού ποσοστού στο 57% σε δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ, αυτών που έκριναν αρνητικά την πολιτική του. Μέσα σε αυτό το κλίμα ανέκυψαν ερωτηματικά, κατά πόσο η συνθηματολογία τού “AMERICA FIRST“ ήταν μια παραπλάνηση, με στόχο την επιβολή μιας ατζέντας πέρα από αρχές.
Ευτυχώς όμως, οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών τεκμηριώνουν, ότι τα πράγματα δεν έχουν καθόλου έτσι και ότι η πραγματοποίηση ριζικών αλλαγών περνάει υποχρεωτικά μέσα από πορεία στον λαβύρινθο τής πίεσης των δεδομένων, που στην διάρκειά της οι θιασώτες τής ανατροπής είναι υποχρεωμένοι να ρίχνουν κομμάτια από το κορμί τους στον Μινώταυρο, για να μπορέσουν στην συνέχεια να τον εξοντώσουν. Και φρονώ, ότι ιδιαίτερο καθήκον για την κατανόηση αυτής τής διαδικασίας, έχουν αυτοί, που δεν υπήρξαν κατ' αποκοπήν υμνητές τού Τραμπ, αλλά εφάρμοσαν ανέκαθεν μια κριτική επισκόπηση όσων συντελούνται. Ίσως, κάποιοι από αυτούς χρειαστούν χρόνο, για την αναγκαία προσαρμογή των διαγνώσεών τους. Όσο αφορά τον υποφαινόμενο, έχει ως αρχή να ανταποκρίνεται εγκαίρως και χωρίς ενδοιασμούς στις προκλήσεις των εξελίξεων.  

Από την αρχή τής νέας προεδρίας τού Τραμπ φάνηκε, ότι η κίνηση “AMERICA FIRST“ είχε προβεί σε κυβερνητική σύμπραξη με το δυστοπικό κατεστημένο τής silicon valley. Αυτοί οι κλάδοι αποτελούν εξ άλλου την αιχμή τής προηγμένης τεχνολογίας στις ΗΠΑ και εξασφαλίζουν σημαντική εισροή εισοδήματος από το εξωτερικό. Αναμφίβολα η silicon valley είναι προσαρτημένη στο αρμεγεδονικό κατεστημένο και τα προϊόντα της αποτελούν σημαντικό παράγοντα τής αρμαγεδωνικής ατζέντας, που περιλαμβάνει πλήρη έλεγχο, κατάργηση των ρευστών νομισμάτων, χάραγμα και τα τοιαύτα. Αυτή η κυβερνητική σύμπραξη έγινε κάτω από την προϋπόθεση τού περιορισμού τού δημόσιου χρέους, ως διαδικασίας αναπόφευκτης, που ουδείς μπορούσε να απορρίψει, εφόσον το χρέος είχε φθάσει σε αξεπέραστα όρια. Αυτός όμως ο διακανονισμός είχε ως σημαντικότατη συνέπεια τον περιορισμό των στρατιωτικών δαπανών, με κύριο στόχο τον βαθμιαίο περιορισμό τής λεγόμενης υπερεπέκτασης, τουτέστιν την υπερβολική στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο εξωτερικό. Αυτό όμως οδήγησε στην άμεση ρήξη των ΗΠΑ με την Ευρώπη και τον υποβιβασμό τού ΝΑΤΟ σε ενδοευρωπαϊκό μηχανισμό, στόχο που διακήρυξε στο ντεμπούτο του μάλιστα ο J.D. Vans, που είναι και ο βασικός άνθρωπος τής silicon valley στην κυβέρνηση. Η άλλη, άκρως σημαντική συνέπεια αυτής τής γενικότερης επιλογής, ήταν η ουσιαστική απόσυρση των ΗΠΑ από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Έτσι, αυτό που εκδηλώθηκε κύρια στα πλαίσια των “ειρηνευτικών πρωτοβουλιών”, ήταν πρωτίστως η τραγελαφική εμμονή τού Τραμπ για την απόσπαση των ορυκτών τής Ουκρανίας, προς όφελος τής silicon valley, τής προώθησης των εγκαταστάσεων τεχνητής νοημοσύνης και τής παραγωγής ηλεκτρικών οχημάτων και δορυφόρων (που είναι επίσης λειτουργικά προσαρτήματα τής silicon valley). Αυτή η αναπόφευκτη διαδικασία τού περιορισμού των στρατιωτικών δαπανών και παρεμβάσεων, ήταν επόμενο να είναι αποδεκτή από το αρμαγεδωνικό κύκλωμα. Οι παραγγελίες στο κατεστημένο παραγωγής οπλικών συστημάτων, που είναι προσάρτημα τού αρμεγεδωνισμού, δεν επηρεάζονται από τις περικοπές δαπανών, δεδομένου ότι αυτές αφορούν εγκαταστάσεις και δυναμικό τής υπερεπέκτασης. Πλην όμως, αυτή η διαδικασία έφερνε πολύ κοντά την κίνηση “AMERICA FIRST“ σε ένα πολύ βασικό στόχο της, που είναι η λήξη τού πολέμου στην Ουκρανία, αποφεύγοντας να μεταβεί αυτή σε ανεξέλεγκτες κλιμακώσεις. Όποια κι αν είναι συμμετοχή των ΗΠΑ στο Ουκρανικό προσεχώς, αυτή πρόκειται να είναι πολύ περιορισμένη (και ως ένα βαθμό αποτελεί προπέτασμα καπνού, για την επιβολή ρυθμίσεων αλλού, που έγιναν στην συνέχεια).
Οπότε, η μόνη διέξοδος που παρέμενε στο αρμαγεδονισμό για την επιβολή τού τελικού στόχου του και εκεί που διεξήχθη το συνολικό δράμα στην συνέχεια, ήταν η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή. Εκεί θα παρέμβαιναν όλες οι δυνάμεις τής πολιτικής ίντριγκας, οπότε το κίνημα “AMERICA FIRST“ ήταν υποχρεωμένο να κινηθεί στην κόψη τού ξυραφιού, μια και για την επίτευξη των στόχων τού αρμαγεδωνισμού δεν ήταν απαραίτητη η συμμετοχή τού ΝΑΤΟ, αλλά αρκούσε ο άκρατος επιθετισμός των σιωνιστών, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ και η συμμετοχή τής μόνιμα φερόμενης από τον αρμαγεδωνισμό Αγγλίας.
Θεωρώ, ότι το άρθρο με τίτλο “Εκεχειρία των ΗΠΑ στην Υεμένη: Υποχώρηση μεταμφιεσμένη σε αυτοσυγκράτηση", αδικεί τον πρόεδρο Τραμπ και την κίνηση “AMERICA FIRST“, παρότι τέτοιες εκτιμήσεις χαρακτήρισαν το σύνολο τού χώρου τής αφύπνισης. Αυτή είναι η ερμηνεία, όσων βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο. Ενώ όμως, κατά την εκτίμησή μου, ευσταθεί περισσότερο μια οπτική, που θεωρεί το ποτήρι μισογεμάτο.

 

Ας μπούμε λοιπόν για λίγο στην θέση των θιασωτών της κίνησης “AMERICA FIRST“, η οποία δεν μπορεί να αποτελείται μόνον από τον Τραμπ, τον Μπάνον και τον Tucker Carlson, αλλά προφανώς συμπεριλαμβάνει ένα ικανότατο αριθμό δυνατών στελεχών, που δεν εκδηλώνονται άμεσα, για να κάνουμε σκέψεις σχετικά με το ποιο θα μπορούσε να είναι ένα επιτεύξιμο σχέδιο εκφυγής από την ασφυκτική πολιορκία των αρμαγεδονιστών.
Σε μια σειρά εκτενών κειμένων με θέμα την γενοκτονία στην Γάζα που είχα κάνει παλαιότερα, είχα προσπαθήσει να εισχωρήσω στην γενική στρατηγική τού σιωνισμού. Εντόπισα τότε, ότι κύριος άξονάς της ήταν η προσάρτηση τού πολιτικού σιωνισμού κάτω από την καθοδήγηση τού θρησκευτικού σιωνισμού. Και με μοχλό τον πολιτικό σιωνισμό, στην συνέχεια είχε μπει σε εκούσια ποδηγέτηση η πλειοψηφία των πολιτών τού μορφώματος. ΟΠΟΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ ΗΤΑΝ ΦΡΟΝΙΜΟ ΝΑ ΠΡΟΣΒΛΕΠΕΙ ΣΕ ΔΙΑΡΡΗΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ. Πρώτα ήταν σκόπιμο να απαλλαγεί η πλειοψηφία των πολιτών τού μορφώματος από την ισχυρή επιρροή τού πολιτικού σιωνισμού και στην συνέχεια να απαλλαγεί ο πολιτικός σιωνισμός από την ποδηγεσία των θρησκευτικών εωσφοριστών. Σημαντικό δεδομένο που μπορούσε να στηριχθεί αυτή η διαδικασία είναι, ότι δεν είναι όλοι οι Εβραίοι υποχείρια τού σιωνισμού, αλλά και ότι σημαντικός αριθμός έντιμων ραβίνων αμφισβητεί το εωσφορικό θρησκοληπτικό κατεστημένο, που έχει αιχμή τούς νετανγιάχου, μπεν γκβιρ και σμόρτριτς. Και οπωσδήποτε, κάνοντας αυτές τις διαπιστώσεις, δεν είμαι ούτε ο ευφυέστερος των ανθρώπων και μακράν απέχουν οι αναλυτικές μου ικανότητες από αυτές των έξοχα προικισμένων επιτελείων των Ιρανών και των Δυνάμεων Αντίστασης στην Μέση Ανατολή. Οπότε ήταν επόμενον, να ακολουθηθεί αυτή η στρατηγική επιλογή, όπως έδειξαν στην συνέχεια όσα προωθήθηκαν στην πορεία.
Ο κύριος στρατηγικός στόχος δεν μπορούσε να είναι άλλος από την πλήρη απομόνωση τού νετανγιάχου και τής κλίκας του και η πλήρης καταδίκη τους στην συνείδηση τής πλειοψηφίας τόσο των πολιτών τού μορφώματος, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Όσα συνέβησαν στην πορεία τεκμηριώνουν, ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΠΙΤΕΥΧΘΗΚΕ. Ο μαναδικός ηρωϊσμός που επέδειξαν οι κάτοικοι τής Γάζας, παρά τις απερίγραπτες πιέσεις που δέχθηκαν, οι σημαντικότατες νίκες τής Αντίστασης στην Γάζα, σε άλλες περιοχές τής κατεχόμενης Παλαιστίνης, στον Λίβανο και στην Υεμένη, η ευφυέστατη πολιτική που προώθησε η Ιρανική ηγεσία, οι ζοφερές στρατιωτικές ήττες τού μορφώματος, αλλά και η πλήρης διεθνής κατακραυγή ΕΧΟΥΝ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΗΝ ΚΛΙΚΑ ΝΕΤΑΝΓΙΑΧΟΥ ΣΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΥΚΟΛΟ ΣΤΟΧΟ, παρά την τεράστια αποδοχή που αυτή είχε επιτύχει αρχικά μετά την 7η Οκτωβρίου.
Η διάρρηξη τής σύνδεσης θρησκευτικού και πολιτικού σιωνισμού καταγράφεται με την άρνηση στράτευσης και συμμετοχή στις επιθέσεις γενοκτονίας αριθμού μεγαλύτερου των 100.000 στρατιωτικών και εφέδρων, ενώ μεγάλος αριθμός πιλότων είναι μεταξύ τους.
Μαζικότατες διαδηλώσεις των πολιτών τού μορφώματος γίνονται καθημερινά, διεκδικώντας σταμάτημα των επιθέσεων γενοκτονίας, τού αποκλεισμού τής Γάζας και αποπομπή τού νετανγιάχου και τής κλίκας του.
Το μόρφωμα είναι διεθνώς απομονωμένο και τα μέλη τής κλίκας του καταζητούνται ως εγκληματίες πολέμου.
Η πυραυλική “ασπίδα” τού μορφώματος είναι διάτρητη ακόμη και για όσα στέλνουν αφοδεύοντα πτηνά, παρά την παροχή ισχυρής “πραστασίας” από τις ΗΠΑ και την Αγγλία. Το μόρφωμα είναι από στεριά και θάλασσα πλήρως πολιορκημένο.
Οι βόμβες των δυτικών έδειξαν, ότι είναι ικανές για να εκτοξεύουν μόνον τόνους σκόνης τσιμέντου, όταν βομβαρδίζουν τα εργοστάσια παραγωγής τσιμεντοκονιάματος στην Υεμένη, χωρίς να μπορούν να θίξουν στο ελάχιστο τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Οι Ιράνοι προχώρησαν σε επίδειξη όπλων ανώτατης τεχνολογίας, παραβιάζοντας πρόσφατα την πλοήγηση των αεροπλάνων των ΗΠΑ, όταν προσέγγισαν προ ημερών τα σύνορα τού Ιράν. Ενώ το Ιράν χαίρει τής παροχής Ρωσικών οπλικών συστημάτων και ειδικών και των δηλώσεων στήριξής του από τον άλλο στρατιωτικό γίγαντα, που είναι η Κίνα.
Ο νετανγιάχου απολαμβάνει ένα καλπάζοντα καρκίνο στο πάγκρεας, μπαινοβγαίνοντας συνεχώς στα νοσοκομεία, μετατρεπόμενος συνεχώς σε αλαλάζον φρόκαλο. Εάν είχε μελετήσει κάποιες αράδες τού Μωσαϊκού νόμου, ίσως είχε κατανοήσει το “μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις”.
Μια παροιμία λέει, ότι “πίσω από τον ξεπεσμένο τρέχουν τα σκυλιά”. Και η στρατηγική να ροκανιστεί ο νετανγιάχου σε δόσεις, χωρίς διεξαγωγή μεγάλων πολεμικών συγκρούσεων, αποδείχνεται περισσότερο από εύστοχη.
Οι Ιρανοί δήλωσαν, ότι προετοιμάζονται εδώ και χρόνια. Οι Ρώσοι προετοιμάστηκαν εδώ και περισσότερο από ένα αιώνα, ενώ η ρήση “Εάν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο”, διατηρεί μόνιμα την υψηλή της σοφία.
ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΕΙΧΑΝ ΔΙΑΓΝΩΣΕΙ ΕΓΚΑΙΡΩΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ “AMERICA FIRST“, ΠΡΙΝ ΞΕΔΙΠΛΩΣΟΥΝ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ΤΗΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΗ ΚΑΙ ΗΡΩΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΗΜΑΙΑ;

 

Στα πλαίσια τής κοινοποίησης τής συνδιαλλαγής με τούς Χούτι εξήγγειλε ο Ντόναλντ Τραμπ, ότι στην διάρκεια των επόμενων ημερών πρόκειται να ληφθεί μια πολύ σημαντική απόφαση για την Γάζα. Πράγματι, σήμερα κυκλοφόρησε ένα βίντεο με συνέντευξη τού πρέσβυος των ΗΠΑ στο μόρφωμα, που ανατρέπει ριζικά όλα τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Αυτό το βίντεο αξίζει να προσεχθεί πολύ, διότι δεν εισάγει μόνον στην παρουσίαση τού άκρως ριζοσπαστικού μέτρου, που προανήγγειλε ο Τραμπ, αλλά και διότι ο πρέσβυς Mike Huckabee διατυπώνει απερίφραστα την πλήρη αλλαγή στην αντιμετώπιση τού μορφώματος από τις ΗΠΑ.

Ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ Mike Huckabee μιλάει σε δημοσιογράφους στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ

Μέσω τού Huckabee εξαγγέλλουν οι ΗΠΑ το άνοιγμα σε ανθρωπιστική βοήθεια, τουτέστιν την άρση τού αποκλεισμού στην Γάζα και μάλιστα με τρόπο ιδιαίτερα ευφυή, που προσπαθεί να ικανοποιήσει τα αναγκαία προσχήματα. Η περιφρούρηση τής διανομής τής ανθρωπιστικής βοήθειας πρόκειται να επωμισθούν οι στρατιωτικές δυνάμεις τού μορφώματος, ώστε αυτή να μην πέσει στην κατοχή τής “κακής” Χαμάς, η οποία δήθεν την ιδιοποιείται, στερώντας την από τον βασανισμένο Παλαιστινιακό πληθυσμό, για να την πουλήσει στην μαύρη αγορά. Με αυτό το μέτρο εξασφαλίζεται η παρουσία των στρατιωτικών δυνάμεων τού μορφώματος στην Γάζα, μόνον που αυτές μετατρέπονται από δυνάμεις εξόντωσης τού άμαχου πληθυσμού σε τραπεζοκόμους, που φοράνε ποδιές για να διανέμουν κουλούρια, πορτοκαλάδες, ντόνατς, φράουλες, φάρμακα και καύσιμα στον πολύπαθο πληθυσμό. Μεγαλύτερο φιάσκο σε βάρος τής γενοκτονικής πολιτικής των σιωνιστών είναι αδύνατον να φαντασθεί κάποιος.
Σε ερώτηση των δημοσιογράφων, γιατί δεν ερωτήθηκε η κυβέρνηση τού μορφώματος σχετικά με την διεξαγωγή αυτού τού μέτρου, ο πρέσβυς απάντησε, ότι “τόσο οι ΗΠΑ, όσο και το Ισραήλ είναι ανεξάρτητα κράτη, οπότε ούτε οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να ρωτούν το Ισραήλ για οτιδήποτε, ούτε το Ισραήλ να ρωτάει τις ΗΠΑ”. Με αυτήν την διατύπωση εξαγγέλλεται ευκρινώς η κατάργηση τού εναγκαλισμού, που ίσχυσε επί δεκαετίες στις σχέσεις των οντοτήτων. Επί πλέον, οι ΗΠΑ πραγματώνουν το δικαίωμα να πράττουν κατά το δοκούν σε περιοχές, που θεωρεί το μόρφωμα ιδιοκτησιακά του χωράφια, ανατρέποντας πλήρως την πρακτική τής εθνοκάθαρσης στην Γάζα. Στην ουσία πρόκειται για πολιτικό σεισμό, όπου είναι προφανές, ότι ο Εγκέλαδος ενεργείται από τις δυνάμεις τού “AMERICA FIRST“.

 

Εξ ίσου αναπάντεχα ρηξικέλευθο είναι και το κάτωθι βίντεο με τον Steve Witkoff, που δημοσιεύτηκε σήμερα και παραθέτει τα αιτήματα των ΗΠΑ κατά την συνέχιση των διαπραγματεύσεων με το Ιράν.

Το Ιράν συμφώνησε ότι δεν θέλει να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα

Οι ΗΠΑ σταματούν να θέτουν ζήτημα αφοπλισμού από λοιπά όπλα, όπως και ζήτημα παύσεως τής στήριξης που παρέχει το Ιράν σε δυνάμεις τής Αντίστασης σε άλλες χώρες, στα πλαίσια των προσεχών διαπραγματευτικών συναντήσεων, δεχόμενες ως ειλικρινή τον ισχυρισμό τού Ιράν, ότι αυτό δεν σκοπεύει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και αναγνωρίζοντας το δικαίωμά του να κάνει ειρηνική χρήση πυρηνικής ενέργειας. Πλην όμως εξακολουθούν να επιμένουν στην παραίτηση από το Ιράν τού δικαιώματος εμπλουτισμού ουρανίου.
Ο Witkoff εξέφρασε την αισιοδοξία του για την επίτευξη συμφωνίας. Δεν παρέκαμψε τα υπόλοιπα ζητήματα, που τέθηκαν στις προηγούμενες συναντήσεις, όμως τα αποσύνδεσε από την διαπραγμάτευση για τα πυρηνικά, μεταθέτοντάς τα για άλλες διαπραγματεύσεις στο μέλλον, αναγνωρίζοντας όμως λεκτικά το δικαίωμα τού Ιράν να προβαίνει ως ανεξάρτητη χώρα σε πρακτικές ενέργειες με άλλες χώρες.
Οπωσδήποτε, το δικαίωμα εμπλουτισμού ουρανίου σε ποσοστά για ειρηνική χρήση αποτελεί ένα μεγάλο αγκάθι, δεδομένου ότι αυτό το δικαίωμα αναγνωρίζεται από τις διεθνείς συμφωνίες για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων και αντίστοιχη αξίωση από τις ΗΠΑ θέτει σε αμφισβήτηση ένα δικαίωμα τού Ιράν, ως κυρίαρχης χώρας. Όμως ας μην περιμένουμε μια στροφή των ΗΠΑ, που θα αποτελούσε πλήρη υποχώρηση έναντι των αξιώσεων τού παρελθόντος. Το βασικό στην όλη διαδικασία είναι, ότι καταγράφεται μια ποιοτική στροφή στις απαιτήσεις των ΗΠΑ, που αποκαλύπτει ειλικρινή διάθεση για εξεύρεση λύσεως. Έτσι καθίσταται κατανοητή και η δήλωση τού υπουργού εξωτερικών τού Ιραν, μετά το πέρας των διαπραγματεύσεων στην Ρώμη το περασμένο Σάββατο, όπου μετά τα πήγαινε έλα τού υπουργού εξωτερικών τού Ομάν συναντήθηκαν για λίγα λεπτά αμέσως και φωτογραφήθηκαν μαζί οι δυο αποστολές μετά το πέρας των συνομιλιών, ότι η αντιμετώπισή τους από τους εκπροσώπους των ΗΠΑ έγινε σε σοβαρή βάση. Αυτή η δήλωση αποτελεί έμμεση αναγνώριση τής διάθεσης των ΗΠΑ για εξεύρεση λύσεως.
Το που θα καταλήξει τελικά η όλη διαδικασία, εκτιμώ ότι θα επηρεαστεί από τις συνολικές εξελίξεις που έπονται. Όμως οι αλλαγές στην στάση των ΗΠΑ φανερώνουν ήδη πλήρη μετατροπή τής ατμόσφαιρας, που αφήνει πολλά περιθώρια. Για το Ιράν το ζήτημα τού εμπλουτισμού δεν έχει πρακτική σημασία, παρά το επιχείρημα που προβάλλεται, ότι κάνουν ήδη ιατρική χρήση εμπλουτισμένου κατά 60% ουρανίου, που υπερβαίνει το 20% για την παραγωγή ενέργειας. Στην ουσία αυτό το δικαίωμα αποτελεί ζήτημα γοήτρου μιας κυρίαρχης χώρας, η οποία σε τελευταία ανάλυση έχει στην διάθεσή της και το προβάδισμα των αμυντικών προτερημάτων στα πλαίσια τής σύγκρουσης που προηγήθηκε.

 

Απέναντι σε κάθε σχέδιο γενικού χαρακτήρα υπάρχουν ένθερμοι υποστηρικτές του, άλλοι που το υποστηρίζουν διατηρώντας σκεπτικισμό, ουδέτεροι και αδιάφοροι, καθώς και κάποιοι που το προσπαθούν να το ματαιώσουν, ενώ υπάρχει και ένας σκληρός πυρήνας αντιπάλων του, με αυτούς που είναι έτοιμοι να πράξουν τα πάντα για να αποτρέψουν την εφαρμογή του. Αυτή η διαβάθμιση των προθέσεων στην εξωτερική σφαίρα που περιλαμβάνει τούς συμμετέχοντες που διαμορφώνουν το αντίστοιχο γίγνεσθαι, επεκτείνεται και στις εσωτερικές διαθέσεις, που επιδέχονται διακυμάνσεις, με εξαίρεση τούς ακραίους και προς τις δυο κατευθύνσεις θιασώτες. Η ρευστότητα διαθέσεων και προθέσεων που επικρατεί στον ενδιάμεσο χώρο επηρεάζεται από την πορεία των εξελίξεων. Άλλοτε, αναλόγως τού καρότου, υπερισχύει το “Γιάννημ' κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης” και άλλοτε το “Ας πάει και το παλιάμπελο”. Κάποιοι αποφασισμένοι των άκρων, καραδοκούν πότε θα προκύψει ένα αδιέξοδο, με την εκδήλωση μιας απροκάλυπτης κρίσης, που φανερώνει, ότι η αντίπαλη εκδοχή έχει φρακάρει τελείως απέναντι στο κριτήριο τού μέσου νοός. Τότε ισχύει γι αυτούς το “ή τώρα, ή ποτέ”, οπότε ξεδιπλώνουν την σημαία τους και προχωρούν στην πραγματοποίηση τής ατζέντας τους χωρίς υπεκφυγές και συμβιβασμούς. Όπως γράφει ο Νίκος Καββαδίας σε ένα ποίημα, “από το να περιμένω και να καρτερώ, κάλλιο περισκόπιο και τορπίλη”.
Το φιάσκο τής οικτρά ατελέσφορης επίθεσης εναντίον των Χούτι είχε κάνει φανερό, ότι μια επίθεση των ΗΠΑ εναντίον τού Ιράν, δεν πρόκειται να έχει μόνον ένα ακόμη χειρότερο αποτέλεσμα από αυτήν εναντίον τής Υεμένης, αλλά θα είχε ως συνέπεια την πιο πικρή ήττα των ΗΠΑ μετά το Βιετνάμ, με αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή τής στρατιωτικής τους παρουσίας στην Μέση Ανατολή. Οπότε οι ΗΠΑ, στην φάση γενικότερης ύφεσης που έχον φθάσει, θα μετατρεπόντουσαν από διεθνή χωροφύλακα που απειλεί τούς πάντες, σε ρεζίλι το σκυλιών, που δέχεται κυνηγητά από τούς κάθε ξυπόλυτους. Ακόμη και για τα σχέδια τού αρμαγεδωνισμού δεν διαφαινόταν κάποια περίπτωση επιτυχίας, στον βαθμό που Ιρανοί και Ρώσοι είναι σε θέση να ελέγχουν ηλεκτρονικά τον εναέριο χώρο. Οπότε πριν καν ξεκινήσουν να χτυπάνε οι λεγάμενοι, θα δεχόντουσαν μοιραία κτυπήματα πλήρους εξόντωσης από την άλλη πλευρά. Αυτό το δεδομένο βεβαίως ουδόλως πτοεί τούς αρμαγεδωνιστές, που δρουν με γνώμονα την πλήρη καταστροφή των πάντων και την επιβολή ενός “πυρηνικού χειμώνα”, που προορίζουν να μεταφέρει την υφήλιο στην λίθινη εποχή.
Εφόσον λοιπόν έφτασε ο κόμπος στο χτένι, είχε εκδηλωθεί το δίλημμα για την Διοίκηση Τραμπ, ή να υποστεί μια κατάφωρη και εξοντωτική ήττα, ή να συγκρουστεί άμεσα με την ατζέντα των αρμαγεδωνιστών, οι οποίοι διατηρούν ακόμη πολύ σημαντική ισχύ, εντός και εκτός των ΗΠΑ. Οι θιασώτες τής κίνησης “AMERICA FIRST“ είχαν διαγνώσει, ότι η ώρα τους ήταν παρούσα, οπότε οι ζυμώσεις εντός τής διοίκησης Τραμπ ήταν αναμενόμενο να καταλήξουν στην επιλογή να αποτολμηθεί η ηρωική έξοδος.
Η άνευ όρων αποδέσμευση από τα σιωνιστικά γουρουνόσκυλα και ο παραμερισμός τής στήριξης στο μόρφωμα ήταν η λιγότερο επώδυνη επιλογή ανάμεσα σε δυο δυνατότητες, που συνεπάγονταν και οι δυο σκληρότατες συνέπειες. Η επιλογή που έγινε, εκτός ότι διασώζει τα στοιχειώδη ποσά ανθρωπιάς που έχουν απομείνει, αφήνει επιπλέον και κάποια περιθώρια, για να παλευτεί η άκρως δύσκολη κατάσταση, μέσα στις πολύ δύσκολες συνθήκες, που είναι αναμενόμενο να προκύψουν, σε αντίθεση με την άλλη περίπτωση, που σήμαινε πλήρη καταστροφή και οριστικό καταποντισμό. Εξ άλλου, ποιος μη ορκισμένος και φανατισμένος εχθρός τής ανθρωπότητος, θα ήταν διατεθειμένος να επωμιστεί το όνειδος τής καταστροφής της;  

Αναμφίβολα, η ζεμπεκιά μέσα σε ναρκοπέδιο που είναι υποχρεωμένοι να χορεύουν ο Πρόεδρος Τραμπ, οι πιστοί του συνεργάτες και η κίνηση “AMERICA FIRST“ , ώστε να φθάσουν σε στέρεα γη, σύντομα θα κορυφωθεί. Οι αρμαγεδωνιστές θα ρίξουν στο πεδίο ότι διαθέτουν. Πλέον όμως τα περιθώρια στενεύουν αμετάκλητα γι αυτούς. Εφόσον αυτό που τούς απομένει δεν είναι η πλήρης καταστροφή, μα η μανιώδης αντεκδίκηση. Είναι επόμενο να μετατραπεί σε αυτήν την διαδικασία η κίνηση “AMERICA FIRST“ σε κίνημα παγκοσμίου εμβέλειας. Ο χορός που καλούμαστε να συμμετάσχουμε πλέον με το πιο ακμαίο τσακίρ κέφι που διαθέτουμε, φέρει τον τίτλο ARMAGEDON ADIEU. Έφτασε ο καιρός οι νεκροί να θάψουν τούς νεκρούς τους και οι ζωντανοί να απολαύσουν τον Ήλιο.
Ο σημαντικός Ελληνικής καταγωγής πολιτικός των ΗΠΑ Γιάννης Κυριακού περιγράφει προς το τέλος τού επόμενου βίντεο το πανέρι με τα δηλητηριώδη φίδια, μέσα στο οποίο ήσαν και παραμένουν υποχρεωμένες να λειτουργήσουν οι Διοικήσεις Τραμπ.

"Τί δεν σού λένε για το Ιράν" 

Ενδιαμέσως συνεχίζονται ανελέητες οι επιθέσεις εναντίον των γενοκτονιστών.

"Το Ισραήλ έμεινε ανυπεράσπιστο χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ στην Ερυθρά Θάλασσα | Η Υεμένη επιτίθεται ξανά"

Ο Καμύ σε κείμενό του, σε πρόσφατη ανάρτηση του Διόδοτου, γράφει ότι “Όσο διαρκεί αυτή η επιστροφή, αυτή η παύση, ο Σίσυφος μ' ενδιαφέρει. Ένα πρόσωπο που βασανίζεται τόσο κοντά στις πέτρες είναι ήδη πέτρα. Βλέπω αυτό τον άνθρωπο να ξαναπηγαίνει, βαδίζοντας βαριά μα σταθερά, προς το ατέλειωτο μαρτύριο. Αυτή η ώρα που είναι σαν μια αναπνοή και ξανάρχεται το ίδιο σίγουρα με τη δυστυχία του, αυτή η ώρα, είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια απ' τις στιγμές της, από τότε που αφήνει την κορυφή και κατευθύνεται σιγά - σιγά προς τις τρώγλες των θεών, είναι υπέροχος μέσα στη μοίρα του. Είναι πιο δυνατός από το βράχο του. Εάν αυτός ο μύθος είναι τραγικός, είναι γιατί ο ήρωας του έχει συνείδηση".

Ο Τραμπ και οι συνεργάτες του διεκδικώντας την συνείδηση βαδίζουν προς την λαμπρή Νίκη. Και θα βρουν στήριξη ακόμη και από αρκετούς, που δεν αναμένουν. Όλη η μαχόμενη ανθρωπότητα θα κατανοήσει, ότι αυτός μάχεται όχι μόνο στην πιο επικίνδυνη, αλλά και στην πιο κρίσιμη περιοχή τής πρώτης γραμμής. Και στην πλέον απέλπιδη στιγμή παρεμβαίνει ο από μηχανής θεός.

Αγαπητή φίλοι,
αγαπητές φίλες,
εάν συναντήσετε κάπου ασπροντημένο τον νετανγιάχου να κάνει διανομή παγωτού μεταξύ των τραπεζοκόμων, πείτε του να μού φυλάξει ένα χωνάκι παγωτό με γεύση φυστίκι, από αυτό που τον φυστικώνει ανελέητα η μαχόμενη ανθρωπότητα.

Με τις υγείες μας. 

Διόδοτος