Η ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΗ "ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΚΟΝΗ" - ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΑΘΛΟ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ

 

 

 

1. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΦΥΠΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ.

 
  Η πραγματικότητα που σφραγίζει την μόνιμη διαπάλη τού Ελληνισμού για απτή επιβίωση, είναι η μόνιμη σύγκρουση των Ηρώων τού Γένους εναντίον των τεράτων, που ανέκαθεν προσπαθούν να τον υποθάλψουν, να τον αλλοτριώσουν, να τον περιθωριοποιήσουν, να τον τραυματίσουν βαριά, έχοντας ως διαρκή στρατηγικό στόχο να τον εξοντώσουν ολοκληρωτικά και να τον εξαφανίσουν από προσώπου γης. Βήμα προς βήμα κλιμακώνουν στην πορεία των αιώνων επιθέσεις, που οδηγούν στην επιβολή αυτού τού στόχου.

   Οι τακτικές που εφαρμόζουν τα τέρατα είναι άλλοτε προφανείς με επιθέσεις κατά μέτωπον,  και άλλοτε έντεχνα ύπουλα συγκαλυμμένες. Οι προφανείς επιθέσεις, παρότι συνεπάγονται συνήθως  μεγάλο κόστος σε καταστροφές, στην ουσία ενδυναμώνουν το φρόνημα τού Ελληνισμού και επαυξάνουν την μαχητική του ικανότητα, έστω κι αν συχνά λάθη τακτικής που διαπράττονται, εμποδίζουν την πλήρη ευόδωση των στόχων, παρά τον ηρωισμό και την αυτοθυσία, που καταβάλλονται. Η χαρακτηριστικός στίχος τού Διονυσίου Σολωμού για τον μαχόμενο Ελληνισμό ως «ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» αναδεικνύει εκείνο το συχνό έλλειμμα στην στρατηγική δόμηση τής σκέψης του, που βρίσκεται στον αντίποδα τής μαχητικής του διάθεσης. Όμως, ακόμη και το συχνό διάβα τού Ελληνισμού μέσα από ήττες και ημιτελείς προσπάθειες, θα αξιολογήσει ο οξύνους ιστορικός, που δολοφονήθηκε ύπουλα σε νεαρή ηλικία Νίκος Βεργίδης, ως σειρά καρποφόρων αποτυχιών. Όπως αυτός εντοπίζει στην μελέτη του «Μιγάδες τής Ελληνικής Ιστορίας»,  όλοι οι ανεκπλήρωτοι αγώνες τού Γένους, επενεργούν ένα συνεχή εμπλουτισμό τού συλλογικού του ασυνείδητου. Σε αυτήν την τεράστια και εξόχως πολύτιμη δεξαμενή εμπειριών, θα εμβαπτίσουν την σκέψη, την έρευνα και την προβληματική τους οι σύγχρονοι και επερχόμενοι αστέρες τής αφύπνισης και τής ιδεολογικής του επανάκαμψης, ανακαθορίζοντας τον νοητικό του ορίζοντα, πέρα από λάθη, ατοπήματα και ολιγωρίες τού παρελθόντος, καταρρίπτοντας τις μπαριέρες που εμποδίζουν την επόμενη εκτίναξή του σε μια νικηφόρα πορεία χωρίς εκπτώσεις.  

  Όμως η τακτική που κλιμακώνουν τα τέρατα εναντίον τού Ελληνισμού, δεν είναι πάντοτε προφανής, όταν υποβάλλοντας μια τεράστια δύναμη πυρός, προσπαθούν ματαίως να καταβάλλουν το φρόνημά του. Η άκαμπτη μαχητική ετοιμότητα των Ελλήνων, οδηγεί τούς ορκισμένους σε καταγώγια εχθρούς τους περισσότερο από συχνά στο να κλιμακώνουν επιθέσεις ύπουλα συγκαλυμμένες. Και αυτές είναι άκρως επικινδυνότερες των προφανών. Τότε οι υποτιθέμενοι εχθροί του εμφανίζονται ως δήθεν φίλοι, κομίζοντας χαμόγελα και τοξικά δώρα, που αποσκοπούν να υποσκάψουν με ανεπαίσθητο τρόπο τα θεμέλιά του. Και αυτή η διαδικασία καθίσταται εξόχως επικίνδυνη. Επειδή τα τέρατα απειλούν τον Ελληνισμό, ορμώμενα αφ' ενός εκτός τής περιοχής του, αλλά επίσης ελλοχεύουν με μανδύα χαμελαίοντος και στο εσωτερικό του.  Πόσοι αναρωτήθηκαν σχετικά με την γλώσσα που μιλούσε η λερναία ύδρα; Διότι τα τέρατα δεν είναι διαχρονικά κάποια τερατόμορφα θηρία, όπως το τέρας στην λίμνη τού Λοχ Νες. Είναι οργανωμένες ομοταξίες ανθρώπων, που υπηρετούν τις δυνάμεις τού σκότους. Στην λίμνη Λέρνη τής Αρκαδίας υπήρχε το ιερόν τού Λυκείου Διός, όπου ετελούντο ανθρωποθυσίες. Και η ύδρα ήταν το ιερατείο του με τις αντίστοιχες συνασπισμένες δυνάμεις επικυριαρχίας. Όταν ο Λύκιος Δίας καταβρόχθιζε, σύμφωνα με τον αντίστοιχο μύθο ανθρώπινο κρέας, μετατρεπόταν για ένα χρόνο σε λύκο. Και όταν επί ένα έτος απείχε τής τελετουργικής ανθρωποφαγίας, προσλάμβανε ξανά ανθρώπινη μορφή. 

  Όταν πριν 35 περίπου χρόνια έκανα αναφορές σε τελετουργικά αίματος, αρκετοί από τούς συνομιλητές τα θεωρούσαν τερατολογίες μειδιάζοντας ειρωνικά, ενώ κάποιοι με χλεύαζαν ευθέως. Προσφάτως όμως μιλάνε ακόμη και οι αργόσχολοι στα καφενεία για την λίστα Επστάιν, αφού το ίδιο το σύστημα αποφάσισε να προβεί σε μνεία αυτών των δεδομένων, για να τα ανάγει σε μπαγκατέλα και να απαξιώσει τη σημασία τους, υποβιβάζοντάς τα σε βίτσιο κάποιων ιδιόρρυθμων επώνυμων προσωπικοτήτων, που εξέχουν στον δημόσιο βίο. ΟΜΩΣ Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΞΟΝΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΕΙ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΚΑΙ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΩΝ, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΕ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΚΡΕΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΠΤΟΚΟΤΕΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΟΤΕΤΣΙ. 

 Σε αυτά τα δεδομένα έχω αναφερθεί διεξοδικά και αναλυτικότατα με περισσότερες προσεγγίσεις, που έχουν αναρτηθεί στην πορεία των 18 ετών, που παρεμβαίνει αυτό το ιστολόγιο.  Όμως το παρόν κείμενο δεν προσφέρεται για να ενσωματωθεί σε αυτό έστω μια ακροθιγής σύνοψη σχετικά. Σύντομα θα συγκεντρώσω τα πλέον πληροφοριακά άρθρα αυτής τής θεματολογίας, τα οποία υπάρχουν διάσπαρτα σε αυτήν την σελίδα και θα καταθέσω με την μορφή βιβλίου για κατέβασμα ατελώς σε κάποια διαδικτυακή πλατφόρμα. Όπως επίσης σύντομα θα ολοκληρώσω και το βιβλίο για την Κρόνια Λατρεία, τα δυο πρώτα κεφάλαια τού οποίου έχουν δημοσιευθεί ήδη εδώ, καθώς και στα ιστολόγια "ΔΙΟΔΟΤΟΣ-Κ-Τ" και "ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ", για να τεθεί και αυτό στην διάθεση των ενδιαφερομένων στην εν λόγω πλατφόρμα.

  Οι κεκαλυμμένες επιθέσεις σε βάρος τού Ελληνισμού και η σύγκρουση μεταξύ των Ηρώων και των τεράτων οδήγησαν σε μια εσωτερική διάσπαση στους ζωτικούς χώρους όπου αναπτύσσεται και δρα ο Ελληνισμός διαχρονικά, μεταξύ Ελλήνων και ελληνοφώνων (ή ελληνοφόνων). Η γλώσσα που ομιλεί η λερναία ύδρα είναι η Ελληνική. Και αυτό το δεδομένο περιπλέκει εξόχως την όλη διελκυστίνδα. Διότι υφίσταται μια έντονα στοχευμένη σύγχυση, μέσω τής ύπουλης στρατηγικής να παρουσιάζεται ως Ελληνικό, οτιδήποτε πακετάρεται σε ελληνόφωνο περιτύλιγμα. Με στόχο τον αποπροσανατολισμό των Ελλήνων κατασκευάζονται μονίμως ψευδεπίγραφα αφηγήματα, τα οποία η εσωτερική πέμπτη φάλαγγα προωθεί στους ζωτικούς χώρους τού Ελληνισμού με ελληνόφωνη μορφή. Η φράση «ο καθείς είναι στην Ελλάδα ότι δηλώνει», δεν προέκυψε τυχαία. Και στις ημέρες μας κυριαρχεί μια άνευ προηγουμένου σύγχυση σχετικά. 

  Η λερναία ύδρα ουδέποτε συγχώρεσε την κοπή των κεφαλών της από τούς Ήρωες Ηρακλή και Ιόλαο. Η ικανότητά της να μετασχηματίζεται είναι παροιμιώδης, καθώς πρόβαλαν δυο κεφαλές, όπου κοβόταν μια. Ο συμβολισμός αυτός αποδίδει την τάση της να πολλαπλασιάζεται συνωμοτικά, όταν αυτή δέχεται ισχυρές επιθέσεις. Όμως ο καυτηριασμός στις θέσεις κοπής των κεφαλών συμβολίζει το αποτέλεσμα τής δράσης, που επιφέρει η αφύπνιση εναντίον των τελετουργικών αίματος, με αποτέλεσμα, οι ανθρωποθυσίες που γινόντουσαν κατά την αρχαϊκή περίοδο δημοσίως και με κρατική αρωγή, να περιοριστούν δραστικά κατά την κλασσική περίοδο, οπότε αυτές γινόντουσαν συνήθως εν κρυπτώ, ενώ είχαν επιβληθεί αυστηροί κανόνες σιωπής, με αυστηρότατες ποινές θανατώσεως, σε όσους προέβαιναν σε σχετικές αποκαλύψεις. (Χωρίς όμως να λείπουν και πλείστες όσες ιστορικές μαρτυρίες καταγραφής τελετουργικών αίματος σε δημόσιους χώρους και με απροκάλυπτο τρόπο και κατά την κλασσική περίοδο). 

   Πλην όμως ο Ηρακλής και ο Ιόλαος, ενώ κατέστρεψαν οκτώ από τα εννέα κεφάλια τής ύδρας, δεν κατόρθωσαν να εξοντώσουν τού κεντρικό, που ήταν το μεγαλύτερο και πλέον επικίνδυνο. Αφού το αφαίρεσαν το έθαψαν στην γη και τοποθέτησαν επάνω μια τεράστια πέτρα. (Ιδέ σχετικά και χθόνια - κρόνια τελετουργικά εντός σπηλαίων, στα λεγόμενα «καταβάσια»).

  Σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων στην Ελλαδική κοινωνία, διαπιστώνοντας την τεράστια αύξηση των θανάτων και των καρδιοπαθειών, έχουν ανησυχήσει τα μέγιστα, διαπιστώνοντας ότι σύνολη η Ελλαδική κοινωνία έχει προγραφεί, στα πλαίσια ενός συλλογικού προαναγγελθέντος θανάτου. Βάζοντας όμως το δάκτυλο στο στόμα με απορία, όσο αφορά τα σχετικά αίτια, ΑΓΝΟΟΥΝ ΟΤΙ ΠΛΕΟΝ Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΕΧΕΙ ΑΜΟΛΥΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΡΕΒΑΝΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

  Αισθανόμενοι η πλειοψηφία των ανθρώπων, ότι η κοινωνία βρίσκεται σε μια αξεπέραστη αγκύλωση, δεν μπορούν να εντοπίσουν ένα τρόπο για να αντιδράσουν ενάντια στην βραδυφλεγή γενοκτονία, που έχουν καταδικαστεί. ΑΓΝΟΥΝ ΟΜΩΣ, ΟΤΙ ΟΙ ΜΑΧΙΜΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΦΥΛΑΚΤΟΥΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΗΔΗ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥΣ. ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΥΝ, ΟΤΙ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ, ΤΟ ΠΤΗΝΟ ΠΟΥ ΜΟΝΙΜΩΣ ΑΝΑΓΕΝΝΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΟΥ.
  Η πρόσφατη ιστορία πιστοποίησε για μια ακόμη αυτήν την αλήθεια.  Κατά το έτος 1922 το έθνος καθηλωμένο από την Μικρασιατική Καταστροφή και τούς εθνικούς διχασμούς, έμοιαζε να παραπαίει σε συνθήκες μοιρολατρίας, χωρίς διέξοδο και προοπτική. Τότε δημοσίευσε ο Κώστας Βάρναλης το ποίημα «Οι Μοιραίοι», με στόχο να στιγματίσει την περιρρέουσα κοινωνική αμηχανία και αδράνεια :

...Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτούσε καταγής

Ω, πόσο βάσανο μεγάλο, το βάσανο είναι της ζωής

Όσο κι ο νους κι αν τυραννιέται, άσπρην ημέρα δε θυμιέται...

  Όμως μερικά χρόνια μετά, η κοινωνία και ο ενωμένος λαός μεγαλούργησαν την εποποιία τής ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ. Οι στόχοι τής οποίας μπορεί μεν να εξέπνευσαν ανεκπλήρωτοι, πλην όμως μεταβίβασαν την σκυτάλη των αγώνων ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΣΟΦΡΩΝΑ ΤΡΟΠΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ σε όλους, όσους εξακολουθούν να δρουν συνειδητά, πεπεισμένοι ότι Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝΕΤΑΙ. ΔΙΟΤΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ, ΩΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΙΣΤΙΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ, ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ  ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΕΥΞΗ.  

  Όπως μεταδίδει η μυθολογία, οι ήρωες είναι συνήθως τραγικές φυσιογνωμίες, που παρά την κατίσχυσή τους επί των τεράτων, βιώνουν στην συνέχεια οδυνηρές καταστάσεις. Ο Ηρακλής, μετά την αποπεράτωση των άθλων, τραυματίζεται βαριά από τις συνωμοσίες τού Κένταυρου, ενώ ο Θησέας μετά την εξόντωση τού Μινώταυρου ξεχνάει κατά την διάρκεια τού ταξιδιού τής επιστροφής να αλλάξει τα πανιά στο καράβι, με αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει ο πατέρας του. Ακόμη και ο Περσέας, σύμφωνα με μια εκδοχή τού μύθου, μετά την εξόντωση των Μαινάδων τού Διονύσου, θανατώνεται από τον Μεγαπένθη. Ο συμβολισμός τής τραγικής απόληξης των ηρώων, παρά τις μεγάλες τομές που αυτοί επέβαλαν στην απελευθέρωση των κοινωνιών από τα τέρατα, σηματοδοτεί την ανεκπλήρωτη τελική νίκη σε αυτήν την πορεία. Ο Ηρωισμός περιορίζει σημαντικά το κακό, αλλά δεν κατορθώνει να το εξαλείψει τελείως. Αυτή η αφήγηση τού Μύθου αφορά την αέναη πάλη τού Ελληνισμού εναντίον των εχθρών τής ανθρωπότητος, μεταθέτοντας την υποθήκη τής συνέχησης τού αγώνα από την μια γενιά στην επόμενη. Οι αιτίες των παθημάτων που επέρχονται ανάγονται σύμφωνα με τον Μύθο στην έλλρειψη προσοχής και σε νοητικές ολιγωρίες. Με αυτόν τον τρόπο επισημαίνεται ως διαρκές ζητούμενο, η αναγκαιότητα να δομήσει ο Ελληνισμός μια σενεκτική Πνευματική Ηγεσία, η οποία επισυνάπτοντας τις αναζητήσεις της στην σοφία που συνέστησαν οι προηγούμενες γενεές, θα μπορέσει να εκπονήσει μια ολοκληρωμένη στρατηγική, με στόχο την πλήρη και τελειωτική απαλλαγή τής ανθρωπότητος από τα τέρατα.    

 

2. ΜΕ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΒΡΑΔΥΦΛΕΓΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ           

  Υπάρχουν περισσότεροι τρόποι για επιβληθεί γενοκτονία σε ένα έθνος. Κάποιοι από αυτούς είναι φανεροί, κάποιοι άλλοι επιβάλλονται με συγκαλυμμένο τρόπο. Οι δεύτεροι είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από τους πρώτους, διότι προωθούνται με τρόπο, που αργεί το θύμα να τούς αντιληφθεί. Η μέθοδος που εφαρμόζεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ο λεγόμενος τρόπος μαγειρέματος βατραχόσουπας. Αρχικά τοποθετείται ο βάτραχος σε χύτρα με νερό σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Ο βάτραχος, εθισμένος σε υδάτινο περιβάλλον, δεν αντιλαμβάνεται αρχικά να διατρέχει κάποιο κίνδυνο. Στην συνέχεια ξεκινάει ένα ζέσταμα τής χύτρας με πολύ απαλό τρόπο σε πολύ σιγανό ρυθμό. Ο βάτραχος αισθάνεται τότε ενός είδους ευχαρίστηση, σαν να έφθασε πρόωρα το καλοκαίρι.  Αυτή η ευχάριστη αίσθηση τού επιφέρει μια χαλάρωση, την οποίαν ο βάτραχος απολαμβάνει. Με την περεταίρω άνοδο τής θερμοκρασίας μειώνονται τα ανακλαστικά του, οπότε ο βάτραχος εξακολουθεί να μην αντιδρά. Καθώς η θερμοκρασία ανέρχεται ακόμη περισσότερο , πριν αυτή φθάσει σε έντονα αφόρητο επίπεδο για τον βάτραχο, τοποθετείται στην χύτρα το καπάκι, οπότε ο βάτραχος εγκλωβίζεται, μέχρι να ολοκληρωθεί η παρασκευή τής σούπας. Πρόκειται για ένα πολύ αποδοτικό τρόπο γενοκτονίας, που στηρίζεται στον παρελκυσμό τού θύματος στην όλη διαδικασία, εξασφαλίζοντας στους θύτες την εν τέλει αδυναμία ουσιαστικών αντιδράσεων από το θύμα.

  Το μαγείρεμα απαιτεί χρόνο, πείρα, στοχευμένη εφαρμογή τής συνταγής τού τσελεμεντέ και την αυξημένη υπουλία ενός θύτη - μάγειρα, με κορδόνι τουλάχιστον τριών αστέρων. Τουναντίον οι γρήγορες επιβολές γενοκτονίας, γίνονται με φανερό τρόπο και στηρίζονται στην πιο ειδεχθή βία. Προτιμούνται όταν είναι απαραίτητες οι διαδικασίες τού επείγοντος, όπως η επιβολή τής πρόσφατης γενοκτονίας στην Γάζα σε βάρος των Παλαιστινίων από τούς σιωνιστές κανιβάλους. Αυτές είναι συνυφασμένες, επειδή συμβαίνουν απροκάλυπτα και με εφαρμογή υπέρμετρης κτηνώδους βίας, με σθεναρές αντιδράσεις των γενοκτούμενων πληθυσμών, εφόσον αυτοί διαθέτουν επαρκή αντανακλαστικά επιβίωσης. Όταν μάλιστα αυτοί διέπονται από αποφασιστικότητα και διαθέτουν κάποιο σοβαρό βαθμό οργανωτικής προετοιμασίας, τότε η προώθηση τής γενοκτονικής πρακτικής μπορεί να επιφέρει ακόμη πιο ζοφερές καταστροφές στους επίδοξους θύτες, από ότι στα υποψήφια θύματα. Πράγματι, η επιβολή γενοκτονίας στην Γάζα, πέρα από τις αμέτρητες καταστροφές που επέφερε στούς Παλαιστινίους, κυρίως σε βάρος αμάχων και προπάντων παιδιών, εξελίχθηκε κυριολεκτικά σε φιάσκο για το σιωνιστικό μόρφωμα, εισάγοντάς το στην πορεία τού πλήρους παραμερισμού του από την περιοχή. Ενώ οι Παλαιστίνιοι υπέμειναν τα πάνδεινα, αρνήθηκαν να υποκύψουν στο να εγκαταλείψουν την γη τους, ενώ η οργανωμένη τους αντίσταση επέφερε καίρια πλήγματα στους δειλούς μακελάρηδες που είχαν εισβάλει. Με αυτόν τον τρόπο κατέρρευσε και το βασικό αφήγημα, στο οποίο στηριζόταν το σιωνιστικό μόρφωμα. Κατωχυρώθηκε πλήρως από διεθνή φόρα εκδίκασης, ότι οι εγκληματίες που είχαν τεθεί επικεφαλής τού σιωνιστικού εξαμβλώματος, δεν ενδιαφέροντο στο ελάχιστο για να αποκτήσουν μια πατρίδα οι ανά την υφήλιο διεσπαρμένοι Εβραίοι, αλλά επιδίωκαν με την επιβολή αενάων πολέμων την γενοκτονία των γηγενών και την ιμπεριαλιστική επέκταση σε βάρος των γειτονικών χωρών, για την προώθηση αλλότριων γεωπολιτικών συμφερόντων και εωσφορικών λατρευτικών επιδιώξεων.     

  Η μέθοδος γενοκτονίας που επιλέγεται κάθε φορά από τούς επικυριάρχους ρυθμίζεται από το Γενικό Σχέδιο παγκοσμίου επιβολής. Σχετικά με αυτό το σχέδιο, το οποίον δεν διέπεται από συγκυριακό χαρακτήρα, αλλά έχει ιδιαζόντως μακρόπνοο χρονικό χαρακτήρα, που επεκτείνεται σε ολόκληρο τον τρέχοντα μακροϊστορικό κύκλο (ή σπείρωμα, συμφώνως προς την σπειροειδή δομή τής ανθρώπινης ιστορίας, που έχει αναπτύξει στο παρελθόν στο εδώ ιστολόγιο ο γράφων) δεν είναι δυνατόν να γίνει αναφορά στα πλαίσια αυτού τού κειμένου. Το ζήτημα αυτό θα τεθεί εμπεριστατωμένα στον δεύτερο τόμο τού πονήματος "Περί τής Μεθόδου", που προς ώρας βρίσκεται υπό επεξεργασία και θα δημοσιευθεί προσεχώς, ως επανατοποθέτηση τού ζητήματος στα σύγχρονα δεδομένα, που επεξεργάστηκε τον 17ο αιώνα ο René Descartes (Καρτέσιος) στο "Discours de la Méthode".    

  Ο εκάστοτε τρόπος που επιλέγεται για την επιβολή γενοκτονίας και που καθορίζεται από τον μακρόπνοο σχεδιασμό τού θύτου σε βάρος τού θύματος, προσαρμόζεται με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τού υποψήφιου θύματος. Επί τού προκειμένου αρμόζει να ληφθούν σοβαρά υπ' όψη οι ιδιαιτερότητες τής σύγκρουσης τού Ελληνισμού με τούς φορείς παγκοσμίου επιβολής, που αναφέρθηκαν σε σχέση με την μυθολογία στο προηγούμενο κεφάλαιο. Ο ελληνισμός έχει αποδειχθεί στην πορεία τής ιστορίας πολύ σκληρό καρύδι, με μοναδικά στο είδος τους χαρακτηριστικά και ικανότητες, ώστε να είναι δυνατόν να δοθούν "εύκολα και γρήγορα λύσεις" στο ανάστημα που αυτός ορθώνει διαχρονικά ενάντια στην μετατροπή τής ανθρωπότητος σε κοτέτσι. Μπορεί να φαίνεται στην τρέχουσα φάση, ότι αυτοί που πρωτοστατούν προς ώρας στην σύγκρουση με τους αρχιτέκτονες του Γενικού Σχεδίου είναι κάποια πνευματικά τέκνα των Ελλήνων, όπως οι Ρώσοι, που αυτοί φρόντισαν να προωθήσουν με βάση την μακροπρόθεσμη δική τους στρατηγική πριν από αιώνες, όταν είχαν εγκαίρως διαγνώσει την αναγκαστική διέλευσή τού Ελληνισμού επί μακρόν μέσα στο τούνελ τής αφάνειας. Όπως όμως έχει καταδειχθεί στο βιβλίο "Το Ξεχαρβάλωμα των Συμπράγκαλων τής Δυτικής Κυριαρχίας" (το οποίον μπορεί να κατέβει από τα gadgets τού ιστολογίου Diodotos-k-t.blogspot.com) αυτοί ενεργούν εδώ και 150 χρόνια με βάση την τεχνογνωσία που συνέστησαν οι πρόγονοί μας. Οι Έλληνες όμως εξακολουθούν για συγκεκριμένους λόγους να παραμένουν μονίμως η διαχρονική φύτρα τής αντίστασης και απόλυτη πηγή τής ανατροπής τού εωσφορισμού, για λόγους που δεν είναι εύκολα διαπιστώσιμοι. Αφ' ενός η άνωθεν επιλογή τους από την Θεία Οικονομία στα πλαίσια τής Χάριτος προς ώφελος ολοκλήρου τής ανθρωπότητος, τούς έχει εξοπλίσει επί πλέον με το υπερόπλο τής Ελληνικής Γλώσσης. Η σύγχρονη θεωρητική φυσική έχει καταδείξει, ότι δίπλα στις βασικές μορφές εκδήλωσης τής ύπαρξης, που είναι η ύλη και η ενέργεια, υφίσταται μια ακόμη βασικότερη, που διέπει και μορφοποιεί τις δυο προηγούμενες με βάση τον σημαντικότερο συμπαντικό νόμο, που είναι ο συντονισμός. Αυτή είναι η πληροφορία, που αγκυρώνεται και δρα μέσω των πεδίων πληροφορίας, έχουσα μαθηματική (ψηφιακή) συγκρότηση. Η κατ' εξοχήν μαθηματική γλώσσα είναι η Ελληνική, καθότι, όπως συνέβαινε κατά την κλασσική περίοδο, το Ελληνικό Αλφάβητο αποτελεί την βάση τής αρίθμησης, προσδίδοντας στην Ελληνική Γλώσσα λειτουργικό χαρακτήρα επικοινωνίας με τα πεδία πληροφορίας και παρέμβασης σε αυτά. Ως κατέδειξαν οι Αρχαίοι Σοφοί, η κύρια πηγή γνώσεως, παρά την μεγάλη αξία τής λογικής και τής εμπειρίας, είναι η διαίσθηση και η έμπνευση, η οποία παρέχεται από έκχυση αυτών των πεδίων σε αυτούς, που είναι άξιοι να την προσλάβουν. Γι αυτό επέμεινε ο Πλάτων, ότι η γνώσις είναι ενθύμησις (κατέρχεται δηλαδή από αποθηκευτικό χώρο που είναι τοποθετημένη) και επιφυλάσσεται αποκλειστικά δια τούς εναρέτους. Το εννοιολογικό δυναμικό που διακρίνει την Ελληνική Γλώσσα αποτελεί τον καταλληλότατο κώδικα πρόσβασης και επικοινωνίας στα πεδία πληροφορίας. Η τεχνητή νοημοσύνη, που προωθούν στην παρούσα φάση με έμφαση για την επιβολή τους οι αντίπαλοι τού Ελληνισμού, περιορίζεται στην επεξεργασία και σύνθεση δεδομένων, που βρίσκονται στο χωροχρονικό συνεχές των τεσσάρων διαστάσεων και είναι πλήρως αποκλεισμένοι από τις επί πλέον διαστάσεις, στις οποίες έχει πρόσβαση μέσω τής πνευματικής του συγκρότησης αποκλειστικά ο Ελληνισμός και τα άξια Πνευματικά Τέκνα του. Γι αυτό ματαιοπονούν οι εχθροί τού Πνεύματος, που οδηγούνται βήμα προς βήμα από την μια ήττα στην επόμενη. Και γι αυτό διακατέχονται από άσβεστο μίσος εναντίον τού Ελληνισμού και των Τέκνων του, προσβλέποντας ματαίως στην ολοκληρωτική τους εξόντωση.         

 

3. Ο "ΟΜΟΡΦΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΞΑΠΟΛΥΘΗΚΕ Η ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΗ "ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΚΟΝΗ"

 

  Δεν υπάρχει πλέον άνθρωπος στην Ελλάδα και προπάντων στην κόλαση τού Λεκανοπεδίου, που να μην παραπονιέται για την σωρεία θανάτων και καρκινοπαθειών στο άμεσο περιβάλλον του. Μια παραπονεμένη έκφραση κυριαρχεί στα πρόσωπα των υποψήφιων θυμάτων μιας στημένης μηχανής θανατώσεως, με αρχιμηχανικό τον "αντινατιβιστή", τοποθετημένο με καλπονοθεία στην καρέκλα κούλη, ή γιο του βρυκόλακα, που υποσχέθηκε προ ετών στο παγκόσμιο συμβούλιο τού εβραϊσμού την πλήρη εξόντωση των γηγενών στην Ελλάδα. "Βουβοί και άβουλοι αντάμα", παραδομένοι σε μια αμηχανία και ένα βαθύ παράπονο, αδυνατούν να δώσουν ερμηνεία στον ανερχόμενο με γεωμετρική ταχύτητα μηχανισμό μαζικής εξόντωσης, που έχει υποβιβάσει στο ναδίρ την ζωτικότητά τους και έχει αναβιβάσει το κάρο τού χάρου σε στόλο από νεκροφόρες, που οργώνουν την χώρα. Ενώ όφειλαν για λόγους απτής επιβίωσης να έχουν μελετήσει ενδελεχώς τις αιτίες τής καλπάζουσας λαίλαπας και να έχουν ξεσηκωθεί αμετάκλητα στα κάγκελα, μόνον κάποιοι εξυπνάκηδες, παλικάρια τής φακής, ξεστομίζουν ανεγκέφαλες παρόλες σχετικά, τού τύπου "άσε τους να κρεπάρουν ολοσχερώς, μήπως συνέλθουν και συμμορφωθούν". Η πείρα όμως έχει καταδείξει, ότι κατακόρυφη αύξηση τής εξαθλίωσης, κάθε άλλο παρά οδηγεί σε συνειδητοποίηση αυτών που πάσχουν και σε δράση ανατροπής. Οι Μαρξ και Ένγκελς, που παρουσίασαν το πάλαι ποτέ την θεωρία για "την απόλυτη εξαθλίωση τής εργατικής τάξης", ως προϋπόθεση για να προκύψουν επανασταστατικές διεργασίες, διαψεύστηκαν από τις εξελίξεις οικτρά. Το εργατικό κίνημα αναπτύχθηκε τότε κυρίως στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, που η άνοδος τής παραγωγικότητος είχε εξασφαλίσει υψηλότερους μισθούς για τούς εργοστασιακούς εργάτες.        

  Κατά τα προηγούμενα χρόνια έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν τα ενέσιμα δηλητήρια "πολύ καλή δουλειά" σε βάση εξόντωσης ανθρώπων. Οι πλειοψηφία των γηγενών σέρνεται με μεταλλαγμένο γενετικό κώδικα και εκμηδενισμένο ανοσοποιητικό, κάτω από την τυφλή πίστη στα δήθεν "επιτεύγματα της επιστήμης" και προσαρμοζόμενοι στην υπερβολική πίση, που με τους εγκλεισμούς και τούς αποκλεισμούς από ζωτικούς τομείς, όπως η εργασία, επέβαλαν οι κρατικοί κανίβαλοι.  Ο γιός τού φασισταρά πλεύρη, που ενώ επαίρετιο ότι δήθεν συνετίζει ένα ολόκληρο έθνος, δεν κατόρθωσε να εμφυσήσει στοιχειωδώς μια κοινωνική συμπεριφορά στον αλητάμπουρα γιο του, που τέθηκε επικεφαλής στο "υπουργείο" μαζικού αποπληθυσμού, εξακολουθεί να κυκλοφορεί και να προκαλεί ανεμπόδιστος. Προ ημερών, συγγενής μου με κράμπες στα πόδια από τα ενέσιμα δηλητήρια, με ρώτησε εάν ο πλεύρης, που παρακολουθεί στην τηλεόραση μαζί με τον βελόπουλο, αποτελούν την ελπίδα τού έθνους για αφύπνιση και ανατροπή. Αυτή είναι η νοητική κατάπτωση τής χώρας. Διότι πριν αλωθούν με δηλητήρια τα κορμιά των μελών μιας  κοινωνίας, νοθεύεται βάναυσα ο ψυχισμός και η νόησή τους. ΟΛΑ ΕΚΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΑΠΟΛΗΓΟΥΝ.    

  "Κερδισμένοι" τού κοινωνικού εξαμβλώματος είναι οι μεγαλογιατροί και τα γραφεία κηδειών. Οι μαφιόζοι τραβάνε μαχαιριές για λίγες δεκάδες ευρώ, αλλά διαθέτουν την στοιχειώδη ανδρισμό, να δεχθούν και αυτοί μια μαχαιριά από το αμυνόμενο θύμα τους.  Οι μεγαλογιατροί αποσπούν πολλές χιλιάδες ευρώ για μια μαχαιριά εκ τού ασφαλούς, εκμεταλλευόμενοι ασύστολα την ζοφερή κατάσταση, στην οποία έχουν καταντήσει οι ασθενείς. Η χώρα είναι βούρκος αμοραλισμού, παραδομένη στις προθέσεις υπέρμετρων εγωιστών, που είναι έτοιμοι να σαρώσουν τα πάντα, ως δήθεν εξασκούντες κοινωνικό λειτούργημα. Η κατάσταση στα νοσοκομεία συχνότατα θυμίζει στάβλους. Γνωστός μου μετανάστης, που επισκέφθηκε πρόσφατα φίλο του στο νοσοκομείο "Σωτηρία", μού είπε, ότι η απογοήτευση που αποκόμισε εκεί, τον αποθαρρύνει να μεταβεί ξανά την Ελλάδα τα επόμενα δέκα χρόνια. Η Αθήνα έχει μετατραπεί σε έρημο τού μπετόν. Οι περισσότερες πολυκατοικίες είναι ήδη παλιές, ενώ στο μπετόν σχηματίζεται στην πορεία τού χρόνου το ραδιενεργό στοιχείο ραδόνιο και διαχέεται στο περιβάλλον. Αυτή η δυστοπία έχει προκύψει με την συμμετοχή εδώ και πολλές δεκαετίες και διακρίθηκε από υπεβάλλοντα ζήλο τού μέσου ελλαδίτη. Ο Μάριος Χάκκας, που διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος από το 1964 μέχρι το 1967 στο δημοτικό συμβούλιο τής Καισαριανής, στιγματίζει τις επιλογές των αριστερών συναδέλφων του εκείνης τής εποχής στο διήγημα "Μνημείο για Σαλταδόρους" με τα εξής λόγια: "Αντί να ενδιαφερθούν, για να στηθεί ένα μνημείο για τούς σαλταδόρους, για εκείνα τα παιδιά που διακινδύνευαν την ζωή τους πηδώντας στα φορτηγά τής βέρμαχτ, για να αποσπάσουν μια κουραμάνα και να την πάνε στην άρρωστη αδελφή τους, επιδόθηκαν στην προώθηση μιας στρεβλής "ανάπτυξης". Κοινός τους παρονομαστής το οικοπεδάκι".    

  Η σκόπιμα καταστροφική κατάσταση στα δημόσια μέσα συγκοινωνιών, όπου συχνά η σαρδελοποίηση των επιβατών ξεπερνάει το αδιαχώρητο, οδηγεί στην επιλογή τής απόκτησης ιδιωτικού αυτοκινήτου, τον τεράστιο αριθμό όσων μπορούν να το χρηματοδοτούν. Ο τεράστιος συνωστισμός στο υποβιβασμένο και ανεπαρκέστατο οδικό δίκτυο οδηγεί στην εκπομπή τεράστιου αριθμού ρύπων, που ειδικά σε φάσης αιχμής επιφέρει μεγάλη δύσπνοια. Σε συνδυασμό με το ανύπαρκτο πράσινο μέσα στην πόλη, η επίθεση που δέχεται το καταταλαιπωρημένο αναπνευστικό ξεπερνά κάθε πολύ τα μεσοπρόθεσμα όρια αντοχής. Εάν λάβουμε υπ' όψει επιπροσθέτως την κάθετη αύξηση τού στρες από την οικονομική πίεση, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, την πτώση των θρεπτικών στοιχείων από τις "δυναμικές" καλλιέργειες, την υπερβολική κατανάλωση τσιγάρων και οινοπνευματωδών, καθώς και την σαβουροφαγία με τρανς λιπαρά, στα οποία καταφεύγουν οι γηγενείς για λόγους εκτόνωσης, έχει εγκατασταθεί ένα ζοφερό καθεστώς, τόσο εσωτερικό, ως παγιωμένος μαζοχισμός, όσο και στο εξωτερικό, ως άκρατη χλεμπόνα, που οι άνθρωποι πλέον προσλαμβάνουν ως "κανονικότητα". Αυτή οδηγεί πλέον βήμα προς βήμα με μαθηματική ακρίβεια στρατιές ανθρώπων είτε στον πάγκο τού χασάπη στα νοσοκομεία, είτε στην απονομή τού έσχατου ασπασμού από συγγενείς και φίλους.   

 

4. "ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΚΟΝΗ" -  ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΟΥΠΑΣ ΒΑΤΡΑΧΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΑΣΗ   

 

  Μέσα στο σκηνικό που περιγράφτηκε προηγουμένως, εξαπολύθηκε και η "Αφρική Σκόνη", ως επιπλέον ισχυρός μοχλός ψεκασμένων δηλητηρίων, μετά την επιβολή των ενέσιμων δηλητηρίων, φορτσάροντας την βραδυφλεγή γενοκτονία, που επιβάλλεται στην Ελληνική κοινωνία. 

   Η παραμύθα τής δήθεν "αφρικανικής σκόνης", δεν έχει την παραμικρή σχέση ούτε με την Αφρική, ούτε με σκόνη. Πρόκειται για μείγμα πλείστων όσων δηλητηριωδών ουσιών, που εξαπολύονται μέσω τού ήδη περιώνυμου μηχανισμού ψεκασμών."Μα", μού αντέταξε κάποιος σε πρόσφατη συζήτηση στην Αθήνα, "αφού η σκόνη έρχεται όταν επικρατούν νότιοι άνεμοι". Όμως ο μηχανισμός είναι απλός. Τα ψεκαστήρια περιμένουν, είτε να εκδηλωθούν νότιοι άνεμοι, είτε τούς προκαλούν με τις πάγιους πλέον μηχανισμούς χειραγώγησης τού καιρού. Μετά ξεκινούν οι ψεκασμοί από το Κρητικό Πέλαγος και στην συνέχεια προχωρούν βορειότερα. Έτσι ώστε να προσδίδεται τεχνητή αληθοφάνεια στην παραμύθα. 

  Το 1922 εξέτασε ένα βιοχημικό εργαστήριο στην Βοσνία ένα δείγμα τής υποτιθέμενης "αφρικανικής σκόνης" και το συνέκρινε με ένα δείγμα άμμου από την Αλγερία. Τα αποτελέσματα των ερευνών οδήγησαν στην διαπίστωση των 28 δηλητηρίων, που δημοσίευσε τότε αυτό το ινστιτούτο, ως περιεκτικότητα σε σύγκριση με την άμμο από την Αλγερία, δεδομένου ότι αυτή η συνωμοσία δηλητηριασμού τής ατμόσφαιρας δεν περιορίζεται στον Ελλαδικό χώρο.     

                                                                                                                                                                                

  Η υπέρμετρη περιεκτικότητα, ιδιαίτερα σε Στρόντιο, που είναι έντονα ραδιενεργό στοιχείο και στο υπερβολικά δηλητηριώδες Αρσενικό σε ποσότητα 4400% σε σύγκριση με την άμμο από την Αλγερία, αλλά και σε Αλουμίνιο και σε Βάριο, που είναι γενικότερα γνωστή η επιθετική τους επίδραση στο νευρικό σύστημα, είναι ενδεικτικά στοιχεία για τις στοχευμένεις επιθέσεις σε βάρος τής υγείας όσων τα δέχονται. Ιδιαίτερα υποθαλπτική είναι η πτώση αυτών των στοιχείων στο έδαφος και η μεταφορά τους στην τροφική αλυσίδα.

  Το κράτος, από υποτιθέμενος εγγυητής τής υγείας και τής ευημερίας των πολιτών, έχει μετραπεί σε άκρατο μηχανισμό επιβολής αποληθυσμού.

  Ιδιαίτερη εκδούλευση οφείλουμε στον Ivo Sasek, που το 2024 προώθησε αυτό το θέμα στην πολύτιμη ιστοσελίδα του με το ακόλουθο βίντεο. Για την κατανόηση των άκρως αποκαλυπτικών που εκεί παρατίθενται, σε όσους δεν γνωρίζουν γερμανικά συνιστό την χρήση μεταφραστή.

 

5. ΑΝΤΙΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΛΑΙΛΑΠΑΣ

 

  Εννοείται, ότι το βασικότερο μέτρο για την αντιμετώπιση τής βραθυφλεγούς γενοκτονίας που επιβάλλεται, είναι η ενεργοποίηση και ο παραμερισμός τής ηττοπάθειας και μοιρολατρείας, που οι επικυρίαρχοι έχουν υποβάλλει. Η κοινωνία, παρά τον γενικότερο αποπροσανατολισμό που κυριαρχεί, διαθέτει αποτελεσματικά αντισώματα, που στην τρέχουσα φάση βρίσκονται σε τροχιά συσπείρωσης και σύντομα θα παρέμβουν δημόσια με οργανωμένο τρόπο, για να προτείνουν με υπεύθυνα συγκεκριμένη προοπτική και ρεαλιστικές ερμηνείες τής πραγματικότητος στην προοπτική εκίνησης κινηματικών διαδικασιών, πέρα από τα κοινοβουλευτικά εκλογικά αδιέξοδα μικρομάγαζα.

  Όμως, καθώς τα συστημικά δρεπσνοφόρα θερίζουν ανελέητα ζωές, είναι αναγκαία και η λήψη μιας μεσοπρόθεσμης λήψης μέτρων, που εάν αυτή τύχει γενικότερης αποδοχής και εφαρμογής, μπορεί να περιορίσει αισθητά το κόστος τής επίθεσης που δεχόμαστε. Σε αυτήν τη βάση προτείνω τα εξής συγκεκριμένα βήματα:  

1. Το πρώτο μέτρο είναι η συστηματική λήψη αντιοξειδωτικών βιταμινών και παρασκευασμάτων, ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει στοιχειωδώς ο οργανισμός στην εντεινόμενη λαίλαπα. Οι ψεκασμοί αποκόπτουν την ηλιοφάνεια και τον σχηματισμό βιταμίνης D, που είναι αναγκαίο να προσλαμβάνεται με συμπληρώματα σε συνδυασμό με βιταμίνη Κ2. Η βιταμίνη D αυξάνει την επίδρασή της σε συνδυασμό με την λήψη λίπους, που το καταλληλότερο είναι το ελλαόλαδο. Η αντιοξειδωτική δράση επίσης της βιταμίνης C σε συνδυασμό με ψευδάργυρο αποκτά στην τρέχουσα φάση ιδιαίτερη αξία.

Ένα επί πλέον πολύ δρασρτικό μέσο που αποτοξινώνει και συμβάλλει στην αποκατάσταση τής ρύθμισης που επιτελεί  το συκώτι, είναι το εκχύλισμα γαϊδουράγκαθου, που είναι επίσης ισχυρό τονωτικό τής καρδιάς. Το γαϊδουράγκαθο, εφόσον αυτό εκχυλίζεται από σπόρους, αυτοί πρέπει να υποστούν προηγουμένως θραύση και να βράσουν αρκετή ώρα. Αυτό προσλαμβάνεται το πρωί, πριν εισαχθούν στον οργανισμό άλλες τροφές και χρειάζεται δυο ώρες με άδειο στομάχι, ώστε να επιδράσει επαρκώς.

 

Συνεχίζεται...                                                                                                                                                                           

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

 

  Σχετικά με την πρόσφατη συνέντευξη τής Μαρίας Καρυστιανού κατέθεσα προηγουμένως ένα σχόλιο στο ιστολόγιο ΔΙΟΔΟΤΟΣ, που αναπαράγω και εδώ, ως συμπλήρωση των απόψεών μου που αναπτύχθηκαν στις δυο προηγούμενες αναρτήσεις:

  Κατά την εκτίμησή μου, η παρουσία τής Μαρίας Καρυστιανού ήταν ισχνή. Στηριγμένη σε συναισθηματική επιχειρηματολογία, αναλώθηκε αποκλειστικά σε εντοπισμό των συμπτωμάτων τού καθεστώτος, χωρίς να υπεισέλθει στις αιτίες τής νόσου. Αναπαράγοντας την γνωστή πεπατημένη, στην οποία έχουμε εθιστεί από την δράση και την επιχειρηματολογία όλων ανεξαιρέτως των μικρών εναλλακτικτών κομμάτων που βρίσκονται εντός και εκτός βουλής, δεν πρόσδωσε ουσιαστική προοπτική ασνατρτοπής στα λεγόμενά της. Καμμία συγκεκριμένη αναφορά στην ξένη εξάρτηση, στην λαφυραγωγία τού τόπου από τις πολυεθνικές και τον χρηματιστικό κατεστημένο, στην καταλήστευση τού εθνικού πλούτου και σε κινηματικές διαδικασίες. Η ενεργοποίηση των πολιτών μέσω δημοψηφισμάτων αποτελεί φενάκη κάτω από το ασφυκτικό βάρος τής κεντρικής εξουσίας μέσω τής αλλοτρίωσης των 300 εγκαθέτων. Παρ' όλα αυτά, απευθυνόμενη σε μια νωχελική κοινωνία, που δεν έχει εντάξει στον τρόπο σκέψης της αγώνες ανατροπής, που συνεπάγονται προσωπική διακινδύνευση και ισχυρό προσωοικό κόστος, προφανώς και αυτή η συνέντευξη θα λειτουργήσει αυξητικά για την επιρροή της.
  

  Ατυχής και η επιλογή αρκετών όρων από σημειολογικής πλευράς για ουσιαστική ζύμωση τού προθέματος τής αυτονομίας. Διατυπώσεις τού τύπου "οι συνεργάτες μου που με συμβουλεύουν", δεν θεμελιώνουν την ανάγκη συλλογικότητυος που εξήρε, ανάγοντας την τελική λήψη αποφάσεων στην ίδια.
  Η παραμονή εντός ορίων τής συστημικής νομιμότητος, με εντοπισμούς, ότι "η έξοδος από το ευρώ είναι ανέφικτη και επικίνδυνη", επιδεκνύουν "υπευθυνότητα" και "λογική" αδιάκοπου εγκλωβισμού τής κοινωνίας στο μαντρί. Η αφηρημένη αναφορά σε αξίες, που πράγματι έλαβε χώρα στην συνένετευξη, όταν αυτές συνοδεύονται από άτολμη εκφορά, δεν ζυμώνουν την μεταφορά τους σε συγκεκριμένη δράση. Ρεαλισμός δεν είναι η προσκόλληση εντός των ορίων ενός συστήματος που οδεύει με μαθηματική βεβαιβεότητα στον γκρεμό, αλλά η ουσιαστική προοπτική ρήξης, που γονιμοποιεί εκείνες τις περιορισμένες επιλογές, που μπορούν να αξοποιήσουν τις πιθανότητες επιβίωσης που απομένουν.
  Ο υπό διαμόρφωση αντιήρωας, φαίνεται να βρίσκεται ακόμη από πλευράς ωρίμανσης σε νηπιακή ηλικία. Εάν δεν παρέμβει προσεχώς ο παράγων τού αναπάντεχου, μέσω στελεχών που διαθέτουν σοβαρή εμπειρία και τεχνογνωσία που αποκτήθηκε με συγκεκριμένους αγώνες στην κατεύθυνση αντισυστημικής ανατροπής, για να προσφέρουν οργανική υπηρεσία στην προσπάθεια τής Μαρίας Καρυστινού, τότε τα μειωμένα ανακλαστικά τής κοινωνίας δεν θα εγγυηθούν στο υπό ανάπτυξη αντιηρωϊκό νήπιο την έξοδό του από την ανάλωση στην παιδική χαρά με τις τραμπάλες και τις συστημικές τσουλίθρες. 

  Σε κάθε περίπτωση όμως θεωρώ ως την πλέον πιθανή εκδοχή, ότι η συνέχιση τής πρακτικής της Μαρίας Καρυστινού θα επιφέρει την σημαντική προσφορά επιβολής δημιουργικού χάους ενάντια στο πλήρως καταστροφικό χάος που προωθούν οι νεκρόφιλες πρακτικές και επιλογές τής εξουσίας. Η συμμετοχή της στις εκλογές θα οδηγήσει το σύστημα να βγάλει από τούς σταύλους όλα τα ενεργούμενα συστημικά υβρίδια και παράσιτα, είτε αυτά σέρνονται από παλαιοκομματικά φερέφωνα, είτε επάνω σε αναπηρικά καροτσάκια γευδεπίγραφης "αντισυστημικής" ταμπέλας, σε μια προσπάθεια να τής αποσπάσουν ψήφους. Η δραστική μείωση τής αποχής που είναι πολύ πιθανόν να καταγραφεί, θα οδηγήσει σε επαναληπτικές εκλογές, που ανοίγουν την αυλαία τού δημιουργικού χάους.
 

  Όπως συχνά έχω εντοπίσει, η μαθηματική θεωρία τού χάους, μετά την παρέλευση ενός συγκεκριμένου πεδίου τιμών για τις μεταβλητές, οδηγεί σε πεδίο τιμών που διέπουν κανονικότητα. Οι "παράξενοι ελκυστές" που υφίστανται στην δυναμική τής συνάρτησης, σχηματίζοντας το διάγραμμα τις πεταλούδας, είναι δυο. Άρα δυο και διαφορετικές και οι δυνατότητες κατάληξης των εξελίξεων. Πριν κάποιες δεκαετίες στο Βερολίνο, τα πανκιά έγραφαν στούς τοίχους των κατειλημμένων σπιτιών "Δεν έχεις καμμία ελπίδα, όμως φρόντισε να την αξιοποιήσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο".
 

  Όχι μόνον δεν φοβάμαι μποροστά στην εκδοχή δημιουργικού χάους, αλλά την επιδιώκω. Είμασι βαθιά πεισμένος, ότι η φύτρα αυτού τού Έθνους είναι ικανή να προάγει ένα νέο Γέρο τού Μοριά. Αυτός και τα παλικάρια του ξεκίνησαν ξυπόλυτοι, ενώ όλος ο περίγυρος αγκομαχούσε είτε να τούς εξοντώσει, ή να τούς οικειοποιηθεί. Όμως αυτοί με τούς σκουριασμένους τους σουγιάδες ξύρισαν την τουρκιά, προσφέροντάς μας το απέραντο προνόμιο να μιλάμε ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Διότι δεν πρόκειται μόνον για Γλώσσα, αλλά και για Βηματοδότη Καρδιάς.
Σήμερα γίνεται επίκαιρη περισσότερο από ποτέ, η συγκρήτηση μιας πνευματικής ηγεσίας.
 

ΥΓ.
Αυτήν την φορά ο επερχόμενος Γέρος, δεν θα ξεκαθαρίσει με το σκουπόξυλο μόνον τούς εξωτερικούς εισβολείς, αλλά και την πέμπτη φάσλαγγα. 

 

 

OTAN Ο CARLOS SANTANA ΣΤΟΛΙΣΕ ΜΕ ΡΟΔΑ ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΗΡΩΑ

 

 

 

1. ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

   Η προσέγγιση στο φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού δεν προέρχεται από διάθεση παροχής στήριξης σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και μια συγκεκριμένη πολιτική κίνηση σε παραταξιακή βάση. Η επιλογή μου προσανατολίζεται ανέκαθεν στην διαπίστωση, ότι η κοινωνία χρειάζεται ένα πλέγμα πρωτοβουλιών και κινήσεων με ποικίλα περιεχόμενα και στοχεύσεις που εναρμονίζονται και επιδιώκουν να συγκεραστούν μέσα σε ένα γενικότερο ρεύμα, που προωθεί τα ζητούμενα τής κοινωνίας και επιδιώκει να δώσει λέσεις στα κοινωνικά αδιέξοδα. Όταν εγείρεται αίτημα για αποκλειστική κατοχή τής αλήθειας αποποιονδήποτετε, ανεξαρτήτως τού ρόλου που αυτός επωμίζεται και τού τρόπου που οργανώνει την σκέψη του, παραβιάζεται η διαπίστωση που πρόβαλλε ο Ηράκλειτος, “ότι ενώ ο Λόγος είναι κοινός, ο καθείς νομίζει ότι διαθέτει την δική του φρόνηση”. Γι αυτό εγκαλεί στην συνέχεια “ΔΙΟ ΕΠΕΣΘΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ”. Ο προσδιορισμός “έπεσθαι” σημαίνει προσανατολισμό και επιδίωξη σε κάτι γενικότερης ισχύος, που δεν μπορεί να περιχαρακώνεται σε ιδιοκτησιακά όρια οποιουδήποτε προσώπου ή συλλογικότητος. Ακόμη και René Descartes, που θεωρείται ο πατέρας τής συστηματοποίησης τού ορθολογισμού, ενώ θεωρεί τον ορθό λόγο ικανότητα όλων των ανθρώπων, δηλώνει στις αρχές τού βασικού έργου του “Πραγματεία Περί τής Μεθόδου”, ότι η μέθοδος την οποίαν αναλυτικά παραθέτει, συνιστά την δική του επιλογή στην προσέγγιση ζητημάτων. Γράφει ότι πρόκειται για την μέθοδο που ακολούθησε ο ίδιος, χωρίς να εγείρει αξίωση γενικής ισχύος γι αυτήν, αναμένοντας ότι κάποιοι από αυτούς που θα την μελετήσουν, θα μπορούσαν να αντλήσουοφέληλη από αυτήν την μελέτη, για τις δικές τους αναζητήσεις. Αυτή η οπτική δεν απολήγει στον σχετικισμό, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν αλήθειες γενικής ισχύος. Όταν ο Ηράκλειτος προτάσσει την ισχύ τού κοινού Λόγου στην επί μέρους φρόνηση, εννοεί ότι η αναγωγή των απόψεων και εκτιμήσεων σε θέσφατα γενικής ισχύος, δογματίζει υποκειμενισμούς, που δεν μπορούν εκ φύσεως να αποτελούν δόγματα. Καθότι τα δόγματα προϋπάρχουν στην σφαίρα των υπερκείμενων γενικών αρχών και αξιών, ή όπως διακήρυξε ο Πλάτων στην σφαίρα των Ιδεών. Διαφορετικά προσφεύγουμε στον Νομιναλισμό, που εμμένει ότι έννοιες διαθέτουν αποκλειστικά όνομα και όχι συγκεκριμένο περιεχόμενο, το οποίον καλείται να καθορίσει ο καθείς σε υποκειμενική βάση. 

   Αυτή η διαπίστωση, που είναι η ουσία τού Σχετικισμού, μπορεί να ισχύειει για οτιδήποτε, εξαιρουμένων όμως των αρχών και αξιών γενικής ισχύος. Αυτά δεν μπορούν να τέμνονται, να υφίστανται εκπτώσεις και βολικές προσαρμογές κατά το δοκούν. Έννοιες, όπως η Ελευθερία, Δικαιοσύνηνη, η Αξιοκρατία, η Ενσυναίσθηση ως Φιλανθρωπία και σεβασμός έναντι τής Δημιουργίας ως ενόργανο ή ανόργανο περιβάλλον, η Αλληλεγγύη, ο Σεβασμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η Πρόσβαση στις στοιχειώδεις προϋποθέσεις επιβίωσης κλπ. δεν επιδέχονται υποκειμενικχειραγώγησηση στην βάση οποιονδήποτε προφάσεων. Και η στρέβλωση, ή η αμφισβήτηση τους αποτελεί ρήξη προς τον Κοινό Λόγο.

 
   Κατά συνέπεια η προσπάθειά μου να προσεγγίσω το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού επιχειρείται από την σκοπιά ενός παρατηρητού των κοινωνικών και πολιτικώδρώμενωνων, με διάθεση να δοθούνύν ερμηνείες, μεταβαίνοντας από την εκτίμηση τού συγκεκριμένου φαινομένου μέσω αφαίρεσης στηφαινομενολογίαία τής εποχής. Διακρίνοντας εκείνες τις βαθύτερες αιτιάσεις που διέπουν τις τάσεις στην τρέχουσα συγκυρία αποσκοπείτεαι αφ' ενός να γίνει μια αποτίμησή τους, αλλά και να σταθμιστούν οι προοπτικές μελλοντικών εξελίξεων.
 

   Δεν μπορνα αποκρύψωψω, ότι η συμπάθειά μου, αλλά και η επιβράβευση των επιλογών τής Μαρίας Καρυστιανού, εδράζεται στο δεδομένο των αξιών που αυτή προβάλλει, με εμμονή στην δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Διότι θεωρώντας ότι οι αξίες αποτελούν μια αναπόσπαστη ενότητα, που όταν προσδένεται κάποιος ψυχή και σώματι σε αυτές, αυτομάτως οδηγείται βήμα προς βήμα και στις υπόλοιπες. Και αυτός είναι ο λόγος, που δεν θεωρώ καθοριστικής σημασίας στην τρέχουσα φάση την δόμηση ενός προγράμματος. Όμως θα ήταν μονομερής και θα υποβίβαζε αδίκως τις συνολικές ζυμώσεις μέσα στην κοινωνία και το πολιτικό γίγνεσθαι, ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι μοναδικός, αποκλειστικός, ή ακόμη και ο κατ' εξοχήν φορέας που εμφορείται στο προσκήνιο από αυτές τις ιδέες. Φυσικά και ευτυχώς υπάρχει ακόμη μια πληθώρα καλοθελητών, προσωπικοτήτων και οργανωμένων φορέων, που πρόσκεινται σε αυτές και σε παρόμοιες αξίες.
  Αυτά όμως που διακρίνουν την Μαρία Καρυστιανού, προσδίδοντάς της προοπτικές υπεροχής μέσα σε αυτό το συνολικό ρεύμα, είναι ο δυναμισμός τής μαχητικότητας που επιδεικνύει και το δεδομένο, ότι αυτή πλέον εκφράζει και συμπυκνώνει την θέληση και τις ελπίδες πολύ μεγάλου μέρους τής ανήσυχης κοινωνίας. Παρότι λοιπόν η δραστηριότητες της υπέχουν δεσπόζουσα θέση στο ρεύμα κοινωνικής ανατροπής τής κακοδαιμονίας που μαστίζει την χώρα, ευχή τού γράφοντος είναι, όλοι όσοι συμβάλλουν σε προσωπική βάση, ή με οργανωμένες συλλογικότητες, να συγκεραστούν με βάση το ομόθυμο, σε πιδίωξηξη στόχων με συντονισμό από κοινού, στην πορεία ωρίμανσης αυτού τού ρεύματος. Καθότι στην βάση τής αυτονομίαςας, δηλαδή τής πρόθεσης τής κοινωνίας να καθορίζει και να διαχειρίζεται η ίδια όσα την αφορούν, χωρίς να τα εναποθέτει σε δικαιοδοσία άλλων σε βάση εκπροσώπησης ή υπαταγής, δεν στηρίζεται στον ατομισμό, αλλά στο κοινωνείν. 

   Και η διακηρύξεις κάποιων, ότι “εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να συνεργαστούν με κανένάλλονον φορέα”, αποκαλύπτει παραταξιακή νοοτροπία και έλλειψη πολιτικής εμπειρίας. Η τάση επιβολής ενός συγκεκριμένου μοντέλου, ανεξαρτήτως τής όποιας πολυπραγμοσύνης τους και των διακηρύξεών τους για σεβασμό τής αρχής τής πλειοψηφίας, παραμερίζει την αρχή τής αυτονομίας, που είναι και η βάση τήαυτοδιαχειριζόμενης κοινωνικής οργάνωσης τού μέλλοντος, η οποία περιλαμβάνει βασικά μέτρα, όχι μόνον στην διάκριση των εξουσιών, αλλά και σημαντικές ρυθμίσεις αποκέντρωσης στην λήψη αποφάσεων, με εναπόθεσή τους σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο εκτός ελέγχου και ετεροκαθορισμού από την κεντρική εξουσία, αλλά και σεβασμό τής αυτοτέλειας τής Εκκλησίας και των άλλων θρησκευτικού χαρακτήρα συγκλήσεων.

  Μια βασική επίγνωση που προσέφερε το λαϊκό κίνημα στο παρελθόν, είναι η στρατηγική τής σύκλισης και τής σύγκλησης (εκ τού συγκλίνω και συγκαλώ) τού “μπλοκ των δυνάμεων τής αλλαγής”. Αυτή αφορά την συμμαχία και σύμπραξη προσώπων και φορέων, που μπορεί να διέπονται από διαφορετική κοσμοθεωρία, ιδεολογία, νοοτροπία και στρατηγικές στοχεύσεις, πού όμως είναι επιτεύξιμη η από κοινού επίδειξη ΕΝΔΙΑΜΕΣΩΝ ΤΑΚΤΙΚΩΝ στόχων, οι οποίοι μπορούν να συμβάλλουν ανεξαρτήτως των επί μέρους προθέσεων, στην οδό χειραφέτησης και απελευθέρωσης τής κοινωνίας. Καθότι η ανατροπή δεν επιτυγχάνεται με άλματα, αλλά με στοχευμένα και συγκεκριμένα βήματα, στην πορεία των οποίων δοκιμάζονται οι επί μέρους στρατηγικές. Διότι η πειθώ που εδράζεται στις διαθέσεις έχει πολύ μικρότερη πειθώ από αυτήν που προέρχεται ως πείρα από καταξίωση των όποιων επιλογών στην πράξη.
  Μετά από τα τραύματα που επέφερε στην μέση κοινωνική ψυχοσύνθεση ο εμφύλιος στην Ελλάδα, αγνοείται η ιστορική σημασία τού ΕΑΜ, στο οποίον εσφαλμένα αποδίδεται μονομερής ιδεολογική επικράτηση τής ιδεολογίας τής αριστεράς σε αυτό. Οι περισσότεροι από τούς Μαυροσκούφηδες που οργάνωσε ο Άρης Βελουχιώτης, ήσαν παραδοσιακά οπαδοί τής βασιλείας. Κινητοποιήθηκαν σε πατριωτική βάση.

   Η διάσπαση μεταξύ δεξιάς και αριστερής ιδεοληψίας ανάγεται, όπως έχω εξηγήσει σε άλλα κείμενα, σε λοβοτομή των εγκεφαλικών λειτουργιών. Το προσωπικό στοιχείο δεν μπορεί να λειτουργήσει ορθά χωρίς την εναρμόνισή του με το συλλογικό. Όπως και η μονομερής στήριξη στην συλλογικότητα είναι αδιέξοδη χωρίς ανάδειξη τής προσωπικότητος ενός εκάστου στα πλαίσια τού κοινωνείν. Αυτή η διάσπαση έχει εν πολλοίς ξεπεραστεί, παρότι δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητος ο αριθμός και η επιρροή αυτών που εμμένουν προσκολλημένοι σε παραταξιακές ιδεοληψίες, αναφερόμενοι σε είδωλα τού παρελθόντος που η ζωή παραμέρισε. Η Μαρία Καρυστιανού έχει κατανοήσει πολύ δημιουργικά αυτήν την εξέλιξη και ευτυχώς δεν είναι καθόλου μόνη της σε αυτήν την προσέγγιση, που δεν περιορίζεται μόνον σε όσους εκδηλώνουν αποχή σε αυτήν.

2. Ο ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΥΓΕΙΕΣ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΘΑΡΜΕΝΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

   Δεν είναι μόνο ο καθημερινός άνθρωπος, που στην προσδοκία ενός επερχόμενου ηγέτη με χαρακτηριστικά αντιήρωα αντικατοπτρίζει τον εαυτό του σε αυτόν. Ανάλογο φαινόμενο, όμως σε μια τελείως διαφορετική βάση, συμβαίνει και από τούς ενεργούμενους τού παρωχημένου κατεστημένου, ασχέτως τής απεγνωσμένης προσπάθειας αρκετών από αυτούς να προβάλλονται με ψευδεπίγραφο προσωπείο “αποκατάστασης τής δημοκρατίας” ακόμη και μέσω υποτιθέμενων κινηματικών διαδικασιών.
   Επειδή το φαινόμενο Μαρία Καριστιανού εισάγει κάτι τελείως νέο, πέραν πάσης πεπατημένης, το κατεστημένο και η κομπανία του έχουν μπερδευτεί τελείως, όσο αφορά την αντιμετώπισή του.  Εγκλωβισμένοι σε παρωχημένες πρακτικές, που θεωρούν το κράτος και τούς θεσμούς δικό τους προνόμιο, καθώς και την λήψη των σχετικών αποφάσεων και την διαμόρφωση των επιλογών για το μέλλον αποκλειστική δικαιοδοσία των “έμπειρων” και “ειδικών” τζιτζιφιόγκων, που έχουν εκπαιδευτεί στούς οργανισμούς και ιδρύματα αναπαραγωγής και διοχέτευσης ελεγχόμενων “γνώσεων”, αδυνατούν να κατανοήσουν τις ζυμώσεις που συμβαίνουν στην πορείας μιας επερχόμενης νέας εποχής, που ήδη έχει περάσει το κατώφλι των εξελίξεων.

  Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εθιστεί μέχρι το απόλυτο βάθος τής σκέψης τους να λειτουργούν με στερεότυπα και ταμπέλες. Ότι δεν χωράει στα κουτιά τής λογικής τους, επιμένουν να αξιώνουν ότι αυτό δεν δικαιούται να υπάρχει. Αντικαθρεφτίζουν τα πάντα επάνω στην επιφάνεια τής δικής τους δυσμορφίας, η οποία στερείται πλήρως βάθους. Και εάν κάτι δεν προσαρμόζεται σε αυτήν την διαδικασία, τότε πασχίζουν απεγνωσμένα να το πειθαρχήσουν. Εάν αυτό δεν υποκύψει στην επιβολή πειθάρχησης, τότε προσπίπτουν σε ακατάσχετες εξάρσεις, κραδαίνοντας την λήψη νομικών μέτρων και προβαίνοντας με τερατολογίες, αποσκοπώντας σε στρίμωγμα τού “σκοτεινού αντικειμένου ενός διαψευσθέντος πόθου χειραγώγησης” στα κουτιά, που αυτοί θεωρούν χώρο τού κακού. Πολιτικοί οπαδοί τής νόησης τού Προκρούστη, διαγιγνώσκουν τότε, ότι έξω από την κρέβατο δεν βρίσκονται μόνον τα πόδια τής ανυπακοής στην πεπατημένη, αλλά και μέρος των γεννητικών οργάνων, που απειλούν να αναπαράγουν την μισητή από αυτούς κοινωνική χειραφέτηση.
   Αντικατοπτρίζοντας τα πάντα στην παραμόρφωση τού δικού τους συστημικού καθρέφτη, όταν δεν προκύπτει είδωλο τής αποδοχής τους, αναλαμβάνουν ιερό αγώνα για την θραύση τού κατόπτρου, αγνοώντας την δοξασία, ότι το σπάσιμο τού καθρέφτη επιφέρει επτά χρόνια γρουσουζιάς. Στην δική τους περίπτωση όμως τα επτά αυτά χρόνια μπορεί να αποδειχθούν επτά τέρμινα ζόρικης διάρκειας μέχρι να εκλείψει η αυθαίρετα επιβληθείσα κυριαρχία τους (εδώ η singular logic βάζει τα γέλια από αμηχανία).

  Παρελκύοντας την Μαρία Καρυστινού σε στημένες συνεντεύξεις στα ελεγχόμενα από αυτούς μίντια, προσπαθούν να σπρώξουν την Μαρία Καρυστιανού σε τοποθετήσεις, στις οποίες αυτοί προσπαθούν να προσδώσουν “ανεπίτρεπτα” λάθη, που “υποσκάπτουν” δήθεν “τα κοινωνικά κεκτημένα” και τα “φιλελεύθερα ήθη”. Δεν είναι όως εις θέσιν λόγω τής στενοκέφαλης προσεγγίσεώς τους, να αξιολογήσουν σωστά τις επιπτώσεις των πράξεών τους, ούτε να κατανοήσουν το φαινόμενο Μαρία Καρυστιανού. Διότι το φαινόμενο που αυτή εκδηλώνει, δεν αφορά μόνον ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά την γενικότερη κατίσχυση στις επερχόμενες εξελίξεις τού αντιήρωα, που έρχεται να δώσει διέξοδο στις προσδοκίες τής κοινωνίας για τον τρόπο που λειτουργούν οι επερχόμενοι ηγέτες. Διότι, άσχετα σε ποια λάθη, ή περιορισμούς, ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, ή δολίως κατασκευασμένα από συστημικούς μηχανισμούς, αυτά επενεργούν ενίσχυση τής αποδοχής και τής επιρροής τής Μαρίας Καρυστιανού, ως αντιήρωα, που δεν στηρίζεται σε προηγούμενη πολιτική εμπειρία, αλλά στην ακαταμάχητη ειλικρίνεια προώθησης αγνών προθέσεων.
   Εάν διάβαζαν με προσοχή οι λεγάμενοι την σωρεία πικρόχολων σχολίων που αποκόμισαν στα βίντεο που ανήρτησαν με στόχο την δυσφήμηση τής Μαρίας, ίσως ξεκινούσαν να κατανοούν, ότι η κοινωνία έχει παύσει να δέχεται τον πουριτανισμό, που προωθεί δήθεν την συντήρηση των παραδοσιακών αξιών, στην υποκριτική βάση τού “έξω κούκλα και μέσα πανούκλα”. ΚΑΘΟΤΙ Ο ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟΣ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ, ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ.

3. ΤΟ ΗΓΕΤΙΚΟ ΠΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΑΝΤΙΗΗΡΩΑ

 

Oh, Maria, Maria
She remind me of a West Side Story
Growing up in Spanish Harlem
She's living the life just like a movie star
She fell in love in East L.A.
Stop the looting, stop the shooting
Pick pock′ing on the corner
See as the rich is getting richer
The poor is getting poorer
Se mira Maria on the corner
Thinking of ways to make it better
Then I looked up in the sky
Hoping of days of paradise

  Η Μαρία Καρυστιανού, όταν ερωτήθηκε ποιος μπορεί να είναι ηγέτης στο κίνημα που αυτή προωθεί, απάντησε ότι αυτό θα το αποφασίσει η βάση τού κινήματος. Στην συνέχεια όμως φιλοτέχνησε το πορτραίτο της λέγοντας: “Αυτό που περιμένω δεν είναι προγράμματα και εμπειρία. Τι να σάς πω εγώ για την άμυνα και την παιδεία, εφόσον δεν έχω καταπιαστεί με αυτά. Αυτά που θεωρώ κυρίαρχα είναι η πλήρης ειλικρίνεια και αταλάντευτη μαχητικότητα”.

 
  Τα ιστορικά παραδείγματα μάς έχουν δώσει την εικόνα όσων καλείται να εκπληρώσει ένας ηγέτης. Αυτά δεν είναι η εκπόνηση προγραμμάτων, που μπορούν να ανατεθούν σε πιστά, μη συμβατικά επιτελεία. Η βασική λειτουργία τού ηγέτου έγκειται σε δυο ιδιότητες:
   1. Να αποτελεί σύμβολο για όλους όσους καλούνται να ενταχθούν σε αυτήν την πορεία. Ένα τέτοιο σύμβολο συγκεντρώνει στο πρόσωπό του την δημιουργική ικανότητα τής βάσης. Αποτελεί συμπύκνωση των επιμέρους θελήσεων σε δέσμη αγκύρωσης στα πεδία πληροφορίας. Και η Μαρία Καρυστινού έχει κατακτήσει ήδη αυτήν την απαραίτητη ποιότητα για την εκπλήρωση ηγετικού ρόλου.
2. Να μπορεί να ενσωματώνει στο πρόσωπό της όλες τις πολυποίκιλες τάσεις που συνάδουν με τις στοχεύσεις και τα προθέματα τού κινήματος. Η Μαρία Καρυστιανού παραμερίζοντας τα διλήμματα των παραταξιακών διασπάσεων δεξιάς και αριστεράς ωθεί σε συγκερασμό τούς πόθους τής κοινωνίας. Αυτός είναι ο λόγος, που την αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τόσο τα δεξιά, όσο και τα αριστερά κατεστημένα. Διότι αυτά αποτελούν στεγανά, που πασχίζουν να αποκλείσουν τούς απλούς ανθρώπους στην πορεία να αναχθούν αυτοί σε πρωτοπορεία τού πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Γι αυτό οι δηλώσεις των κάθε είδους "πολιτικών" προσώπων εστιάζονται αποκλειστικά σε διατυπώσεις με περιεχόμενο συμπόνοιας, ενώ τής αρνούνται καθέτως την ικανότητα πολιτικής παρέμβασης. Η Μαρία Καρυστιανού εξαίροντας την αξία τής αποκατάστασης τής Δικαιοσύνης και τής Αξιοκρατίας, αυτομάτως δρομολογεί σε ταυτόχρονη επέλαση όλο το σύστημα αρχών και αξιών. Όπως ανακοίνωσε έχει δεχθεί εκατοντάδες έγγραφες ανιδιοτελείς προσφορές από καλοθελητές με αξιόλογοι θητεία στους διάφορους τομείς. Αυτή θα φιλοτεχνήσουν όλες τις λεπτομέρειες τής βλάστησης στο τοπίο τής ανατροπής.

  Έτσι δεν πρόκειται για τομή αρχηγικού τύπου. Ο Αντιήρωας δομεί την Φαντασιακή Θέσμιση τής Κοινωνίας, όπως ανέλυσε αυτήν ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο ομώνυμο έργο του, στην βάση ενός νέου μη συμβατικού τύπου Λαϊκού Ηγέτου στην κατεύθυνση τής προώθησης τής αυτονομίας, στηριγμένη στην αποκατάσταση τού κοινωνείν, που διακήρυξε ο Ηράκλειτος και αποκατέστησε στην υπερβατική μας συνείδηση ο Χρήστος Γιανναράς. Με την σύζευξη τού προσωπικού με το συλλογικό, υπερβαίνουμε την λοβοτομή, που επί μακρόν στάθηκε τροχοπέδη στην διαμόρφωση τής δράσεως και των οραμάτων μας.
Στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά με αναφορά στο Ωροσκόπιο τής Μαρίας Καρυστινού έγινε αναφορά στα σχόλια σχετικής αναρτησης στο ιστολόγιο Διόδος, όπου και άλλοι σχολιαστές κατέθεσαν χρήσιμα στοιχεία σχετικά. 

https://diodotos-k-t.blogspot.com/2026/01/blog-post_766.html#more 

4. ΟΤΑΝ ΜΕ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΡΣΛΑΝΗΣ ΣΤΟ ΜΠΑΡ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΜΟΥ

Γεια σου Αλέξη, τον χαιρέτησα με θολά μάτια.
Γιατί είσαι θλημένος; με ρώτησε.
Χρόνια και ζαμάνια ταμπουρωμένοι στα πληκτρολόγια και δεν είδαμε ακόμη κάποιο φώς, είπα.
Έλα ρε φίλε μου, μού απάντησε. Θυμήσου την κριτική τού Εργοδότη Δημοσίων Έργων, όταν αναρτήθηκε το κείμενό σου για την Μέθοδο στο ιστολόγιο Διόδοτος. Δίπλα στούς κύκλους διαρκείας, τρέχουν πια οι εξελίξεις με τρομερή ταχύτητα. Οι κύκλοι μικραίνουν τόσο πολύ, που αποκτούν διαστάσεις σημείου.
Μα όταν ο κύκλος γίνει σημείο, ταυτίζεται η περιφέρεια με το κέντρο, παρατήρησα.
Τότε ο Αλέξης μού είπε κλείνοντας μου το μάτι: “Άρα καλά προχωράμε. Φιλαράκι φεύγω. Η θητεία μου τελείωσε. Ραντεβού λοιπόν όχι στα γουναράδικα άλλο πια, αλλά στα καταστήματα ειδών καθαρισμού. Σκουπόξυλα και χλωρίνη".

 

 

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ

                                              σκίτσο τού Μποτίλια στο Πέλαγος

1. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΑΔΕΧΘΗΚΕ

   Με το μυθιστόρημα “Δον Κιχώτης” το πρώτο μέρος τού οποίου εκδόθηκε το 1605 και το δεύτερο το 1615, επισφραγίζει ο Miguel de Cervantes το τέλος τού ιπποτισμού. Ήταν η Ισπανία, ως χώρα τού Μεσογειακού νότου, η περιοχή που βρήκε εκκίνηση στην συγγραφική φαντασία η διακωμώδηση εκείνων των ιπποτικών μορφών, που είχαν αναχθεί σε θρύλο στην Ευρώπη μετά την παρέλευση μιας εποχής, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ιπποτικός κύκλος. Με τα στίφη των σταυροφοριών που εξαπολύθηκαν με στόχο την λεηλασία για το ρημαγδιό τής Ανατολής, έκλεισε ο κύκλος τής επικράτησης τής Ρωμανίας και ξεκίνησε ο κύκλος μεταφοράς τού κέντρου των εξελίξεων από την Νέα Ρώμη εκ νέου στην Παλαιά. Όμως αυτή είχε αλλοιωθεί πλήρως από την κατάκτηση των Φράγκων κατά τον ένατο αιώνα, ενός λαού απροκάλυπτα βάρβαρου, που επέβαλε τις δυαρχικές δοξασίες του, αποδίδοντας θεία υπόσταση στις ενέργειες τού κακού. 

   Με την επιβολή τού δόγματος „filioque“, που επέμενε στην προέλευση τού Πνεύματος τόσο από τον Πατέρα όσο και από τον Υιό, εγκαθιστούσε δογματικά δίπλα στην Μονάδα, που εξέφραζε το Τριαδικό Δόγμα μέσω αγαπητικής κοινωνίας Προσώπων, μια ακόμη δεύτερη αυτοτελή μονάδα. Το Πνεύμα, με υποτιθέμενη προέλευση από περισσότερες εκπορεύσεις, αναγόταν έτσι επί ψευδεπιγράφου οπτικής σε νοθευμένο κοκτέιλ, σε μια βίαιη προσπάθεια παραμερισμού στο υπερβατικό βίωμα τής Αρχής των Πάντων.

 
  Στην Ρωμανία είχε παραμεριστεί κατά τον δέκατο αιώνα από την διοίκηση τής Κωνσταντινουπόλεως η στρατιωτική ιεραρχία, που ήταν αυτή που τής εξασφάλιζε την επιβίωση από την πληθώρα των παντός είδους εχθρών, που επιτίθονταν εναντίον της από κάθε κατεύθυνση. Οι στρατιωτικοί είχαν φροντίσει να ανήκει η γη στούς καλλιεργητές, ούτως ώστε ο αγρότης να είναι ταυτοχρόνως και οπλίτης κατά την διαδικασία υπερασπίσεως τής γης του. Η αδηφαγία όμως τής αυτοκρατορικής καμαρίλας σε συνεργασία με την μοιραία ιδιοτέλεια των τοπικών αρχόντων απέσπασαν την γη από τούς μικροϊδιοκτήτες, συγκεντρώνοντάς την σε εκμεταλλευτικά λατιφούντια κατά το δυτικό πρότυπο. Η στρατιωτική ιεραρχία περιθωριοποιήθηκε από τούς θεσμούς άσκησης τής εξουσίας, ενώ η άμυνα παραμελήθηκε. Οι κρατούντες επιδόθηκαν έκτοτε σε σπουδές “ειδικού τύπου”, με υποτιθέμενη έμφαση στην Κλασσική Ελληνική Ελληνική Γραμματία. Στην ουσία όμως οι μελέτες είχαν πολύ συγκεκριμένο και συγκαλυμμένο διπλής κατευθύνσεως περιεχόμενο. Η πρώτη αφορούσε μια έντονη ενεργοποίηση στην σφαίρα τής συνείδησης των λογίων τής εποχής των έργων τού Αριστοτέλους. Με την κατίσχυση τής νοησιαρχίας αποσκοπείτο η κάμψις τής Χριστιανικής Πίστεως σε πλαίσια εκκοσμίκευσης τής νοοτροπίας των ταγών. Η Πίστις όμως καθώς και η στρατιωτική ετοιμότητα και ευρωστία αποτελούσαν τούς δυο κυρίαρχους πυλώνες έδρασης τής αυτοκρατορίας. Ο δεύτερος άξονας μελετών εστιαζόταν στην προώθηση κειμένων τού αποκρυφισμού, με καλυμμένο τρόπο διάδοσης τού εωσφορισμού σε ανώτατους κύκλους τής εξουσίας. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής τής πρακτικής ήταν ο Μιχαήλ Ψελλός, ο οποίος μετέφρασε και πρόβαλλε συν τοις άλλοις τούς “Χαλδαϊκούς Λόγους”, που είναι κείμενο Βαβυλωνιακής μαγείας. Ο πολύ σημαντικός ιστορικός τής περιόδου τής Ρωμανίας Αντώνης Καλδέλλης σε ένα πόνημά του για το έργο “Χρονογραφία” τού Μιχαήλ Ψελλού, που αναφέρεται στούς βίους κάποιων αυτοκρατόρων, περιγράφει την διπρόσωπη πρακτική, που ενώ ασκείται απαξιωτική κριτική σε πρακτικές λαϊκής μαγείας τής αυτοκράτειρας Ζωής σε βά ση Αριστοτελικής νοησιαρχίας, από την άλλη προωθούσε αυτός μαγικού περιεχομένου κείμενα.
   Ο Ψελλός και το κύκλωμά του οργάνωσαν σε μονή τού όρους Όλυμποςτής Βιθυνίας το “Τάγμα τού Ναού τής Ανατολής”. 

https://osmth-greece.org/anazitontas-rizes-naitikou-tagmatos 

  Αυτοί κατόπιν μύησαν τούς τρεις ιδρυτές τού Τάγματος Των Ναϊτών Ιπποτών υπό τον Gottfried von Buillon ως πυρήνα των σταυροφοριών κατά την τριετή παραμονή τους στην Κωνσταντινούπολη πριν τις σταυροφορίες.
  Οι Σταυροφόροι αφού λεηλάτησαν την Ανατολή, με τον πλούτο που λήστευσαν ίδρυσαν τις τράπεζες, που αποτέλεσαν την βάση για την οικονομική ανάπτυξη τής δύσεως, και αφού ρήμαξαν την Ανατολή, αυτή αποχώρησαν παρέχοντας την δυνατότητα στούς Τούρκους να επικρατήσουν με εξαίρεση τις νησίδες κυριαρχίας, με την τής Αυτοκρατορία τής Νίκαιας, το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, το Δεσποτάτο τού Μιστρά και την Κωνσταντινούπολη μετά την απελευθερωσή της το 1261 από τον αυτοκράτορα τής Νίκαιας Μίχελ Παλαιολόγο.

 
  Αφού είχε ολοκληρωθεί η φάση τής καταλήστευσης και γενικής περιθωριοποίησης τής Ανατολής βάσει σχεδίου που είχαν προωθήσει οι εωσφοριστές στην Ρωμανία, είχε περάσει η κύρια ανάπτυξη στην πρωτοβουλία τής δύσεως, ενώ στα κατάλοιπα τής Ρωμανίας είχε αρχίσει να ριζώνει η συνείδηση τής Ελληνικότητας σε αντιπαράθεση προς τούς Λατίνους, με βάση το πρόθεμα “Έλληνες εσμέν" ”κάτω από τον ιδρυτή της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κωνσταντίνο Λάσκαρη (1204-1205) και τον φωτισμένο μαχητή αδελφό του Θεόδωρο Β' Λάσκαρη (1254-1258). Αυτοί ήταν που διατύπωσαν πρώτοι τον όρο “Μεγάλη Ιδέα”, σαν προοπτική “απελευθερώσεως τής σύνολης Ελληνικής Πατρίδας”. Το επόμενο στάδιο πρόβλεπε κατάργηση τής φάσης των Ιπποτών (με διάρκεια περίπου 600 χρόνια, από τον όγδοο αιώνα μέχρι το 1400, σύμφωνα με την διάρκεια τού τύπου 4 χρονικών κύκλων που χαρακτήρισα στην προηγούμενη ανάρτηση ως “ΜΕΣΗ ΕΠΟΧΗ”). Τότε ήταν σκόπιμο να διαλυθούν τα ιπποτικά τάγματα, όπως έγινε το 1314 με την καταδίκη των Ναϊτών από τον Φίλιππο τον Ωραίο, βασιλιά της Γαλλίας. Ο κλεμμένος πλούτος και οι τράπεζες, έπρεπε να περάσουν από την δικαιοδοσία των μακελάρηδων στα χέρια των σαράφηδων, επαγγελματιών τραπεζιτών τού σχεδίου, ώστε με την μεταφορά τής τεχνογνωσίας που μετέφεραν επίσης εωσφοριστές τής Ρωμανίας να ξεκινήσει μια στρεβλού τύπου τεχνολογική ανάπτυξη. (Ειρήσθω εν παρόδω, ότι τόσο οι Σταυροφορίες όσο και η Αναγέννηση επωάσθηκαν από ελληνοφώνους μέσα στην Ρωμανία με βάση το γενικό σχέδιο επικυριαρχίας σε βάρος τής ανθρωπότητος, εφόσον τίποτε ισχυρό δεν μπορεί να οργανωθεί, εάν δεν στηρίζεται στην μαθηματική δομή τής Ελληνικής Γλώσσης και στην τεχνολογνωσία που αυτή έχει προάγει. Αυτό το ζήτημα θα εξετασθεί σε ιδιαίτερη αναφορά αποτίμησης των κύκλων μεγάλης διάρκειας επιβολής τού γενικού σχεδίου, ώστε να προσπαθηθεί και η σταθμισή του στην σύχρονη φάση).

 
  Τότε άλλαξαν πολλά σχετικά με το “ηρωικό πνεύμα” των ιπποτών, που προπαγάνδιζαν οι συστημικοί μηχανισμοί, φτιάχνοντας θρύλους για ιππότες που απελευθέρωναν πριγκίπισσες σε πύργους που πολιορκούσαν δράκοι. Μαζί με την λήξη τού ιπποτισμού είχε παρέλθει και η περί ηρωισμού προπαγάνδα, καθότι ο μηχανισμός τής διεξαγωγής των πολέμων είχε αλλάξει άρδην. Δεν ήσαν οι έφιπποι σιδηρόφρακτοι πλέον οι αχθοφόροι τής υλικής βίας. Οι τράπεζες είχαν μεταφέρει τόσο την θωράκιση όσο και την δύναμη του πυρός σε μηχανές και οπλικά συστήματα, που είχαν αυξημένο κόστος. Έτσι, εκεί που προηγουμένως ήταν καθοριστικής σημασίας το ανθρώπινο σθένος  και μαχητική αποφασιστικότητα, τον ρόλο άσκησης επιβολής είχαν αναλάβει πλέον οι επενδυτικές ικανότητες των αντιπάλων σε κατασκευάσματα τής ανερχόμενης τεχνολογίας. Η πυρίτιδα, τα πυροβόλα όπλα και τα μεγάλα κανόνια είχαν μετατρέψει την πάλη σώμα με σώμα, που ίσχυε πιο πριν, σε συγκρούσεις εξ αποστάσεως. Αυτοί που διέθεταν πιο αποτελεσματικό εξοπλισμό σε πλοία, πυροβολικό, σύγχρονα τουφέκια, πολεμοφόδια και καλύτερο εφοδιασμό με τρόφιμα με μεθόδους καλλιέργειας που είχαν στείλει το ξύλινο ινί στο μουσείο, είχαν το προτέρημα αυξημένης ισχύος. Γι αυτό προσέτρεχαν στους τραπεζίτες τής εποχής, που δάνειζαν ταυτοχρόνως όλα τα εμπλεκόμενα στρατόπεδα. Οι τράπεζες είχαν καταστήσει το πνεύμα του ηρωισμού ανενεργό, ξαποστέλνοντάς το στα αζήτητα και αντικαθιστώντας το με την ισχύ τού χρήματος.
 

   Ο μόνος λαός, που για λόγους εθνικής επιβίωσης διατήρησε αμείωτο το πνεύμα του ηρωισμού μέχρι σήμερα, είναι οι Ρώσοι. Δεν ήταν μόνο ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Νιέφσκυ που δρομολόγησε την έπαρση ψυχής στην αντίσταση ενάντια τους Τεύτονες ιππότες, τούς Σουηδούς εισβολείς και τούς Μογγόλους. Οι στρατιές τού Ναπολέοντα βίωσαν μια πολύ σκληρή ολοκληρωτική ήττα μέσα στα χιόνια τού ρωσικού χειμώνα από την υψηλή μαχητικότητα των Ρώσων. Και όποιος θυμάται το λόγο που απηύθυνε ο Στάλιν στην εκίννηση τού Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, με το “Θέλετε να βιάζουν οι Γερμανοί τις μανάδες και τις γυναίκες σας;”, μπορεί να αισθανθεί τον παλμό αυτών που ακολουθούσαν στην άμυνα άοπλοι τούς οπλοφόρους, για να παραλάβουν τα όπλα τους, όταν αυτοί έπεφταν από τα εχθρικά πυρά, λόγω τής στενότητος των υλικών μέσων. Η ηγεσία τού Κρεμλίνου είχε ανυψώσει τότε και το θρησκευτικό αίσθημα των αμυνόμενων, καλώντας τούς ιερείς να κτυπούν τις καμπάνες των ναών. Στην σύγχρονη εποχή έχει ριζώσει ο ηρωισμός στην λαϊκή ψυχή τής Ρωσίας και δεν χρειάζεται καν η ηγεσία να προβαίνει σε εμψυχωτικές ρυθμίσεις. Αυτό που επιζητούν πλέον οι Ρώσοι είναι ένα κομμάτι ψωμί και συνθήματα για την σωτηρία τής Πατρίδος.

 

   Πλην όμως αυτή η ετοιμότητα αναπτύχθηκε με την αιγίδα τής ηγεσίας. Και όσο κι αν εκφράζει γνήσιους λαϊκούς πόθους, η προέλευσή της δεν παύει να έχει πατερναλιστικό χαρακτήρα, χωρίς να είναι μια αυτόβουλη διαδικασία, έχοντας ως μοναδική αφετηρία την δεξαμενή τής συλλογικής κοινωνικής θελήσεως.  

2. ΑΠΟΤΗΝ ΠΑΤΕΡΝΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΤΑΣΗ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΥ

 
   Όταν η νομιμοποίηση τού συστήματος στέκει σε ανθεκτικά ερείσματα στην πρόσληψη των πολιτών, τότε η αντίληψή τους αποδέχεται τον πατερναλιστικό χαρακτήρα της. Η συστημική αυστηρότητα, ή για αναφερόμαστε περισσότερο ρεαλιστικά, η καταπίεση στο κοινωνικό κοτέτσι, μετατρέπει τούς ανθρώπους εκόντες άκοντες σε κότες, εφόσον έχουν πρόσβαση μέσω τής προσαρμογής στο υπόλοιπο καλαμπόκι από τον κόπο τους, που τούς επιμερίζει το σύστημα. 

   Αυτό που αντιλαμβάνονται ως προσαρμογή όμως, είναι στην ουσία υποταγή. Εστιάζοντας την προσοχή τους σε υλιστικά εισοδηματικά δεδομένα καθώς και σε αυτό που θεωρούν καταξίωση μέσω τού επιδιωκόμενου κύρους στον περίγυρό τους και εφόσον οι συνθήκες τού περιβάλλοντα χώρου δεν έχουν υποβιβαστεί ακόμη σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην καθίστανται στοιχειωδώς ανεκτές, κρίνουν την στάση υποταγής, πιο σύμφορη επιλογή από ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να μετατρέψουν το ορνιθοτροφείο σε κατάστημα εμπορίας κρέατος κότας.
   Έστω κι αν η υποταγή τούς περιορίζει δραματικά τις προϋποθέσεις να αναπτύσσουν αυτόβουλα την προσωπικότητά τους και να ρυθμίζουν οι ίδιοι τις συνθήκες τής ζωής τους, αρκούνται να κινούνται μέσα στο μονοδιάστατο τρόκολο, που οι κανόνες τού κατεστημένου καθορίζουν, αποδεχόμενοι μια συστημική μάσκα ψευδούς ευημερίας. Σε τελευταία ανάλυση θεωρούν, ότι παρά την αλλοτρίωση που υφίστανται, οι κανόνες αυτοί είναι αναγκαίο κακό και ότι η αποδοχή τους ανταποκρίνεται στην μέση αναμφισβήτητη αποδοχή τους, που τούς καθιστά αυτονόητους. 

  Ταυτοχρόνως, καθώς το σύστημα τούς έχει εντάξει πλήρως στην λογική του και στις διαδικασίες αναπαραγωγής του, τούς παρέχει ταυτοχρόνως και τα πλαίσια μιας εικονικής κριτικής, ενταγμένης πλήρως και απαράβατα εντός των καθεστηκίων ορίων, ώστε να συντηρούν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας και αυτονομίας, τρέφοντας τα ψυχολογικά τους σύνδρομα, που δομούν την ονείρωξη ότι η κότα είναι αετός. Έτσι βαφτίζοντας το ψάρι κρέας και έστω κι αν η πτήση τους δεν μπορεί να σηκωθεί πάνω από ένα μέτρο ύψος το πολύ, προτάσσοντας την αίσθηση τής ασφάλειας και τής σταθερότητος έναντι τής ελευθερίας και τής αυτονομίας, θεωρούν ότι αποθέτουν αυτά εκούσια στην δικαιοδοσία τού συστήματος. Αντιλαμβανόμενοι το σύστημα ως μη παρακαμπτόμενο εγγυητή των προηγούμενων, το θεωρούν τελικά ως αναγκαία σκέπη τους, ακριβώς όπως ο πατέρας ασκεί αυστηρότητα στα οικογενειακά μέλη, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους. Αυτή είναι η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Αποδεχόμενοι ότι κάθε τέκνο μπορεί να έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, ενώ όλα είναι εκ φύσεως φορείς τού πατρικού γονότυπου, αποδέχονται να μοιάζουν στον πατέρα ως φυσικό νόμο. Όπως είχε διαπιστώσει γλαφυρά ο Μάνος Χατζηδάκης, αποδεχόμενοι το τέρας ξεκινάμε να τού μοιάζουμε. 

   Έτσι οι άνθρωποι θεωρούν δικούς τους τούς συστημικούς θεσμούς που τούς αλλοτριώνουν. Ταυτίζονται με αυτούς, εντάσσονται σε αυτούς και τούς υπηρετούν, κάτω από μια ψευδεπίγραφη ομπρέλα τού έθνους, ενώ την επιβίωση, ή ακόμη και την διάσωσή του θεωρούν ότι εναπόκειται στην αρμοδιότητα τού κατεστημένου. Παρότι αυτό δυναμιτίζει εκ θεμελίων μεσοπρόθεσμα την υπόστασή του, με πρακτικές αθρόας εισροής αλλοφύλων και αντικατάστασης τού γηγενούς πληθυσμού από αυτούς και με ταυτόχρονη αθρόα μετανάστευση σαν αποτέλεσμα τής βάναυσης πτωχοποίησης και τής πλήρους απουσίας προοπτικής για στοιχειώδη επιβίωση. Επιπρόσθετα παρά την απροκάλυπτη εκποίηση των εθνικών πλουτοπαραγωγικών αποθεμάτων στούς ξένους, την καταστροφή τού περιβάλλοντος και την μετατροπή του σε σεληνιακό τοπίο βάσει σχεδίου, την εκποίηση όλων των βασικών υποδομών τής χώρας σε ξένες δυνάμεις, την ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων οργανισμών, που ενώ χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε ως θέρετρα παρκαρίσματος αργόμισθων “ημετέρων” και κομματόσκυλων, δεν είχαν περιέλθει στην ιδιοκτησία μάς ακατάσχετης κερδοσκοπίας, την επιβολή αποπληθυσμού με ενέσιμα δηλητήρια, την επιβολή πλήρους καταστροφής σε ολόκληρους κλάδους ής οικονομίας με αποτέλεσμα την αύξηση τής εξάρτησης μέσω εισαγωγών με ταυτόχρονη εξαναγκαστική έξοδο τού παραγωγικού πληθυσμού από πατρογονικές εστίες που λειτούργησαν στην διάρκεια αιώνων, την έξαρση τής διαφθοράς και την μετατροπή τού κράτους σε φέουδο ολίγων οικογενειών και των μηχανισμών εκδίκασης σε κλίκες παρανόμων, την προώθηση τής έξαρσης των ναρκωτικών και την μετατροπή τού κέντρου των μεγάλων πληθυσμιακών κέντρων (εφόσον δεν μπορούμε πλέον να αναφερόμαστε σε “πόλεις”) σε γκέτο αθλιότητος, που φοβάται και αποφεύγει να εισέλθει ένας οικογενειάρχης με τα παιδιά του, την απόσπαση των κατοικιών από τούς ιδιοκτήτες για ψίχουλα από αρπακτικές κάσσες μεγάλων αλλοδαπών συγκροτημάτων καταλήστευσης μέσω μιας στοχευμένης υπερχρέωσης λόγω τής έξαρσης τής ένδειας με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, πρόλα αυτά λοιπόν δεν παύουν αι οι κότες να ταυτίζονται με τούς θεσμούς, αναφερόμενοι στην “δημοκρατία μας”, στην “εθνική μας άμυνα”, στην “παιδεία μας” και να στέκουν υπερήφανοι μπροστά στο εθνόσημο που προσαρμόζεται σε εισαγόμενα οπλικά συστήματα στην βάση αύξησης τού εξωτερικού δανεισμού, χωρίς την εκπόνηση εθνικής στρατηγικής και αποτελεσματικών αμυντικών σχεδίων, καθώς τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων προσφεύγουν σε διαμαρτυρίες και παραιτήσεις. 

   Και παρότι οι εξωτερικοί εχθροί εποφθαλμιούν και απειλούν απροκάλυπτα και σε μεγάλη κλίμακα την απόσπαση μεγάλων περιοχών τής χώρας, ενώ εξοπλίζονται με γοργή ταχύτητα, καταλαμβάνουν γειτονικές χώρες, ρίχνουν τα στρατεύματά τους μονίμως σε πολεμικές αντιπαραθέσεις αυξάνοντας την πολεμική τους εμπειρία και επισυνάπτουν παρασκηνιακές συμφωνίες και προβαίνουν σε διανομές τρίτων χωρών με αυτούς που θεωρούμε δήθεν συμμάχους και συνεγγυητές τής εδαφικής ακεραιότητος τής χώρας, παρότι αυτοί προδίδουν ολόκληρους λαούς για μια χούφτα πετρέλαιο, όπως συνέβη πρόσφατα από τις ΗΠΑ με το φτινιάρικο ξεπούλημα των Κούρδων. Και ενώ διοχετεύονται ασύστολα τα οπλικά συστήματα τής χώρας σε πολεμικές διενέξεις που δεν την αφορούν στο ελάχιστο, επισύροντας την οργή ισχυρών δυνάμεων, που βρίσκονται σε συνεχή επέλαση.

   Μέσα σε αυτά τα πλαίσια συντελείται μια συνεχής διολίσθηση, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο το χείλος τού γκρεμού. Στην επερχόμενη όμως φάση ξεκίνησε πρόσφατα η υδρόγειος εισέρχεται σε γαλαξιακούς χώρους, όπου κυριαρχούν ανατρεπτικές ενέργειες τελείως διαφορετικές από ότι στο παρελθόν. Και αυτό έχει συμβεί μετά από προηγούμενη “τρέχουσα συγκυρία” (χρονική κατηγορία 1, με διάρκεια περίπου πέντε ετών) , που η δυτική κυριαρχία είχε δείξει τα πιο επιθετικά δόντια της, ενώ το μέλλον που πρόβαλλε ήταν μια εξόχως απειλητική δυστοπία. Ταυτοχρόνως καθόσον το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό έχει απαξιωθεί πλήρως, ήταν επόμενο να εγείρουν νέα σκιρτήματα στην κοινωνική ψυχοσύνθεση. 

   Φθάνοντας το κόπρανο στην κάλτσα, δεν απομένει άλλη επιλογή στις κότες, από το να προβούν σε μια αυτονόητη πια αντιπαραβολή κόστους και οφέλους των πάγιων επιλογών τους, ξεκινώντας να ενθυμούνται ότι φέρουν κάποιες ανθρώπινες ιδιότητες. Και ενώ το κατεστημένο και οι αμετανόητα προσδεμένοι σε αυτό εξακολουθούν με έμφαση τον χαβά τού αυτοευνουχισμού τής χώρας, οι κότες ξεκινούν να διαπιστώνουν άμεσο πρόβλημα με το κοτετσόσυρμα τής περίστασης. Διότι δεν είναι πλέον ο κίνδυνος που τις απειλεί ο χασάπης, αλλά τα βουνά κουτσουλιάς, κάτω από τα οποία αυτές αναζητούν εισπνοή με ίχνη αέρος.

  Καθώς λοιπόν έχει απέλθει η όποια σταθερότητα τού συστήματος, οι κότες αναλογιζόμενες ότι έχουν ήδη ξεπουπουλιαστεί, καταργούν την πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας. Η τεχνητή απειλή “το κατεστημένο ή το χάος” έχει μετατραπεί στην διαπίστωση “το κατεστημένο έχει ήδη επιβάλλει το απόλυτο χάος”. Ξεπερνώντας τα συστηματικά διλήμματα, αναζητούν κάποια λύση, έστω κι αν το σύστημα χαρακτηρίζει κάθε επιλογή έξω από τα όρια τού ως βαρβαρότητα. Έτσι γίνεται επίκαιρος ο στίχος τού Κωνσταντίνου Καβάφη, που αφορά τις συνθήκες πλήρους καταπτώσεως και αλλοτρίωσης, ότι “ήσαν κι αυτοί μια κάποια λύση”, εφόσον οι ταγοί και η αποδοχή τους έχει οδηγήσει σε συνθήκες χειρότερες πάσης βαρβαρότητος.

   Επειδή λοιπόν δεν υφίστανται άλλες δυνατότητες, αισθάνεται η κοινωνία, ότι εάν δεν αποτολμήσει να αναπτύξει διαφορετική οπτική από πριν και εάν δεν αναλάβει δικές της πρωτοβουλίες, έχει χάσει τα πάντα από χέρι, πριν καν η συστημική χειραγώγηση ανοίξει εκ νέου φύλλο με μια κραυγαλέα σημαδεμένη τράπουλα, που τα φύλλα της πλέον αποτελούνται από χαρτί τουαλέτας. Τότε απορρίπτεται η πατερναλιστική αντίληψη τής εξουσίας και επιζητείται διέξοδος και ηγέτης στην βάση αντικατοπτρισμού. 

   Εφόσον η κοινωνία διεκδικεί πλέον την πρόσβαση στο προσκήνιο και παραμερίζοντας τις προηγούμενες τεράστιες αγκυλώσεις της, αισθάνεται να ότι έφθασε η ώρα να αναπτύξει αυτή έξω από την συστημική πεπατημένη πρωτοβουλίες. Και ο Μπροστάρης αναζητείται στην βάση τού αντικατοπτρισμού, ως πρόσωπο αδέκαστο, τολμηρό και ανυποχώρητα αποφασισμένο, πλην όμως πρόσωπο απλό και καθημερινό, που δεν ανήκει στην όποια δοτή και εατθαίρετα επιβεβλημένη ελίτ με τα ψευδεπίγραφα φτιασιδώματα τού δήθεν “έμπειρου” και “ειδικού”. Τουτέστιν ένα πρόσωπο στο οποίον θα μπορεί ο κάθε “ταπεινός και καταφρονημένος”, σύμφωνα με την ομώνυμη νουβέλα τού Ντοστογιέφσκυ, να καθρεφτίζει το δικό του πρόσωπο. Νουβέλα, όχι μυθιστόρημα. Διότι ο όρος νουβέλα περιέχει το νέο ως βολή, πέρα από μυθοπλασίες. Έχει φθάσει πλέον η ώρα για τον επερχόμενο αντιήρωα, για το “μεγάλο ανθρωπάκι”. Το ανθρωπάκι που αναπτύσσεται έξω από τα όρια τής περιθωριοποίησής του, που δεν υπόκειται πλέον στούς ονειδισμούς τού “Άκου Ανθρωπάκο”, που συνέθεσε ο Μπέρτολντ Μπρέχτ.

  Έφτασε η ώρα που ο ανεμόμυλος παίρνει εκδίκηση από τον Δον Κιχώτη, σε μια προοπτική να παραμεριστούν στην συνείδησή του τα συστημικά “ρεμάλια ήρωες”, όπως χαρακτήρισε ο Νίκος Τσιφόρος τούς σταυροφόρους.
  Πρόκειται για μια εκφορά, που παρόλη την ορμητικότητά της διέπεται από μια απέραντη τρυφερότητα διεμβολισμού τού ατομικού περιβλήματος με διάχυση στο κοινωνικό συνεχές, όπως την αποκαλύπτει στο ποίημα “Μόνωση” ο Γιάννης Ρίτσος:

 

...Κι όμως τα βράδια νοσταλγώ: στον ίσκιο ενός καλού

κι αγαπημένου φίλου αβρά να γείρω να ξεϊδρώσω

ρόδο που φύτρωσε άγονα στην άμμο του γιαλού,

του βλέμματος να ρουφώ τη ζαφειρένια δρόσο.

Ν’ ακούω κοντά μου μια καρδιά να πάλλει δυνατά,

ένας παλμός ν’ ανθεί για με και να κρατώ ένα χέρι

στα λυπημένα χέρια μου, κι ο νους μου να κοιτά...

τη λάμψη του στα μάτια ενός που δέχεται και χαίρει.

 

  Γιά ποιούς ειδικούς και έμπειρους μιλάμε; Μήπως δεν ήταν ένα παιδί αυτός που αποκάλυψε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός;

 

3. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΩΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙΑΣ

Το θέμα θα συνεχιστεί προσεχώς στο δεύτερο μέρος.