ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ - ΑΓΓΙΝΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΟΥ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2. ΟΡΝΙΘΟΤΡΟΦΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΓΓΙΝΑΡΑΣ Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΤΡΞ

Από τον Μάϊο τού 1968 μέχρι σήμερα οπωσδήποτε επήλθαν κάποιες ποσοτικές αλλαγές, όσο αφορά την αντιμετώπιση τής ανθρώπινης αγγινάρας στα πλαίσια τής ανθρωποκαλλιέργειας.

Πριν όμως αναφερθώ σε κάποιες ποσοτικές αλλαγές, οι οποίες αφορούν το ανθρώπινο πεπρωμένο και επήλθαν κατά την πάροδο των τελευταίων δεκαετιών, θα ήθελα να προβώ σε μνεία κάποιων πολύ βασικών ποιοτικών δεδομένων, τα οποία διέπουν την παρουσία μας επάνω σε αυτόν τον πλανήτη, επί παγίας βάσεως. Βάσις, η οποία ξεπερνά και αυτά ετούτα τα συγκεκριμένα ιστορικά δεδομένα τής παρούσης ιστορικής σπείρας, έχοντα διαϊστορικό χαρακτήρα:

Οι άνθρωποι -  βαυκαλιζόμαστε να θεωρούμε τούς εαυτούς μας ως "το απαύγασμα τής δημιουργίας" (να χαρώ και κάτι πολλά βαρείς μαγκίτες τύπου "Θεόδοτος", οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους σχετικά με την "ανωτερότητα τής λευκής φυλής"). Από εποχής "αγίου" αυγουστίνου τού "μεγάλου" και "αγίου" θωμά ακινάτου, οι "πολιτισμένοι" λαοί θεωρούν, ότι διαθέτουν την απαραίτητη κρίση, ώστε να κατανοούν δια τής νοησιαρχίας την Βίβλο, από εποχής μαρτίνου λούθηρου θεωρεί η προτεσταντική Ευρώπη ότι "η ερμηνεία τής αλήθειας της Αγίας Γραφής αποτελεί ατομικό ζήτημα τού κάθε πιστού" - πέραν των ορίων τής όποιας κοινότητος - και από τότε που ο αλητάμπουρας των στοών ζαν ζακ ρουσσώ συνέγραψε το "Κοινωνικό Συμβόλαιο", θεωρεί ο κάθε γερμανός μανάβης, ότι είναι "χεiραφετημένος πολίτης" ("Mündiger Bürger") ώστε να δύναται αυτοδικαίως και επαξίως να συναποφασίζει και να συγκαθορίζει τις τύχες τής κοινωνίας και τής ανθρωπότητος, για να μην αναφερθώ στον ιδεολογικό προπαγανδιστή - μπράβο του "τάγματος των πεφωτισμένων τής βαυαρίας" γκέοργκ φρίντριχ βιλχελμ χέγγελ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι, "ότι υπάρχει είναι καλό, ως προϊόν τού Πνεύματος", με "ύψιστο απόκτημα τής Δημιουργίας το Γερμανικό Κράτος", τουτέστιν και το Άουσβιτς και το Νταχάου μέσα.
Το Μάτριξ διαθέτει αβέρτα - κουβέρτα μηχανισμούς στην προσπάθειά του να αναπαράγεται - και κακά τα ψέματα - όλοι εδώ μέσα βράζουμε.
Εκατοντάδες χιλιάδες μόμολα επάνδρωσαν και επανδρώνουν (είτε ως "άνδρες", είτε ως "γυναίκες") τούς εκούσιους αλλά και ακούσιους μηχανισμούς υπνώσεως και αυτοϋπνώσεως, που το αναπαράγουν. Είτε ως "συντηρητικοί" ιδεολογικοί χαφιέδες, οι οποίοι θεωρούν ενδωμύχως ότι "απολαμβάνουν" επαξίως τα δήθεν προνόμια που το σύστημα τούς εξασφαλίζει, είτε ως σαλταρισμένοι "επαναστάτες" και "αντιφρονούντες", στων οποίων την μαυρισμένη πανκ ψυχή χέουν ακόμη μεγαλύτερη μαυρίλα οι πρακτοράτζες των αδερφάτων αλλά Σόρος-Τσίπρας-Μιχαλολιάκος-Κουφοντίνας. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών: Η πάκτωσις τής απολύτου αληθείας μέσω τού φανατισμού. Κατά πόδας βαβαίως και οι καναπεδάτοι προπαγανδιστές τού ωχαδερφισμού, τού "εντάξει αρχίζει να φαίνεται φώς στο βάθος τού τούνελ", οι οποίοι αναμένουν να αγιάσουν προσεχώς δια τής σχολαστικής τηρήσεως των "χρηστών ηθών".

Όμως, για να το πω εξω από τα δόντια και χωρίς περιστροφές, ουδόλως βοηθάει η ενασχόλησις με τις ποσοτικές αλλαγές που επιοβάλλονται - όσο υπερβολικά ξεδιάντροπες μπορεί αυτές να εκδηλώνονται - εάν δεν καταστεί κατανοητή η βαρεία ποιότητα που μάς σφραγίζει όλους τούς ανθρώπους - αγγινάρες μέσα στο Μάτριξ:
Διότι κατ'ουσίαν δεν είμαστε περισσότερο από τροφή για όντα που δεν έχουν άλλη δυνατότητα επιβιώσεως από το να σπαράσουν αίμα και ανθρώπινες σάρκες και κατά προτίμηση παιδιών, βρεφών ή και εμβρύων, τα οποία διαθέτουν αυξημένη ζωϊκή ενέργεια. Και δυστυχώς αυτό είναι το μικρότερο κακό - καθότι για όσους δεν κρέμονται από τον υλισμό, δεν αποτελεί το σαρκίον τους (ή κοινώς τομάρι) το ανώτατο διακύβευμα. Δυστυχώς, αυτό το οποίον σπαράσουν και είναι το πλέον ζοφερό, είναι η ψυχή μας. Μια γρήγορη ματιά ολόγυρά μας είναι αρκετή, ώστε να πείσει πάντα εχέφρονα άνθρωπο (όχι όμως και τα χεγγελιανά μαγκάκια) περί τής ποιότητος τού Μάτριξ εις το οποίον είμεθα εντειχισμένοι. Και όπου πάσα έννοια δικαίου και ανθρωπισμού βιάζεται απροκαλύπτως στο όνομα των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων", τού "πολιτισμού", τής "ανοικτής κοινωνίας", τής "προόδου", τής "αναπτύξεως", τής "λογικής", τής "υπηρεσίας τού Θείου Θελήματος", τής "ελευθερίας", τής "δικαιοσύνης" και των αυγών τουρκίας.

Στην "Αποκάλυψιν τού Ιωάννου" γίνεται αναφορά στον πόλεμο που έλαβε χώρα μεταξύ τού "Αρχαγγέλου Μιχαήλ και των αγγέλων αυτού και τού Εωσφόρου (Δράκοντος) και των αγγέλων αυτού". Καθώς και ότι "Ο Εωσφόρος και οι άγγελοι αυτού ηττήθησαν και εβλήθησαν εις την γην και  ουδέ τόπος ευρέθει αυτώ έτι εν τω ουρανώ".  (Αποκάλυψις, κεφ. 12, στίχοι 7-10).
Το ζήτημα των προφητειών γενικώς είναι πολύπλοκο και ιδιαίτερα αυτό τής "Αποκαλύψεως τού Ιωάννου", το ενδιαφέρον πέριξ τής οποίας βαθμηδόν αυξάνεται τάχιστα. Στο παρελθόν έτυχε να κάνω κάποιες γενικές αναφορές σχετικά με την όλη προβληματική και αναμφιβόλως σκοπεύω να επανέλθω διεξοδικά. Επί τού προκειμένου όμως προτίθεμαι να παραμείνω αποκλειστικά στο χωρείο που προηγείται:
Στο υποθετικό ερώτημα, ως προς το συγκεκριμένο που αναφέρεται, ότι ο Δράκων έβλήθη ηττηθής εις την γην, χωρίς να υπάρχει περιοχή στον ουρανό που αυτός και οι άγγελοί του θα μπορούσαν πλέον να σταθούν, πού μπορεί αυτό να ανάγεται, η απάντηση στην οποία μετά από συγκεκριμένες παρατηρήσεις δεκαετιών έχω καταλήξει, είναι, ότι αυτά τα προφανώς μη υλικά όντα (ως άγγελοι) αδυνατούν να σταθούν οπουδήποτε στον ουρανό, διότι τα προσβάλλει η κοσμική ακτινοβολία. Η δε παραμονή εντός τής γης, τούς εξασφαλίζει το απαραίτητο φίλτρο, για την προστασία τους από αυτήν.

Tα κείμενα τού Ion Maggos στην ιστοδελίδα "Terrapapers" αναφορικά με την ένταξη τού ανθρώπου στην διατροφική αλυσίδα, αλλά και κάποια άλλα κείμενα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο σχετικά, όπως και μερικά σημαντικά βίντεο τού David Icke, θεωρώ ότι σηματοδοτούν κάποια πολύ σημαντικά δεδομένα, τα οποία δεν μπορούν, όσοι διαθέτουν ανοικτό ορίζοντα και προβληματίζονται χωρίς προσκώματα, να παρακάμψουν.
Η λογική τής διατροφικής αλυσίδας χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένη προβληματική: Η φωτοσύνθεση στηρίζεται βασικά στην ηλιακή ενέργεια. Αυτή οδηγεί στο να αναπτυχθεί το χόρτο, με το οποίον θρέφονται τα φυτοφάγα ζώα. Τα σαρκοφάγα ζώα θρέφονται με το κρέας των φυτοφάγων ζώων. Οι άνθρωποι θρεφόμαστε τόσο με φυτά, όσο και με το κρέας και το γάλα των φυτοφάγων ζώων, αποφεύγοντας - πλην των περιπτώσεων εξαιρετικής ελλείψεως τροφής - την βρώση κρέατος σαρκοφάγων ζώων. Η όλη αλυσίδα έχει κατά συνέπεια ως βάση την ηλιακή ενέργεια. Η έμμεση πρόσληψή της όμως από εμάς, μέσω τής βρώσεως φυτών και κρέατος φυτοφάγων ζώων, δεν επαρκεί για την επιβίωσή μας. Αυτή προϋποθέτει ταυτοχρόνως και την συχνότατη έκθεσή μας στο ηλιακό φως (και τις λοιπές κοσμικές ακτινοβολίες, οι οποίες όμως λόγω τής υψηλής συχνότητος που διαθέτουν, παρουσιάζουν υψηλότερη ικανότητα διαπερατότητος από το φως και δύνανται να διαπερνούν μέσα, εντός των οποίων η διάδοση τού φωτός ανακόπτεται).
Όντα, τα οποία αδυνατούν να εκτίθενται αμέσως στην ηλιακή ενέργεια και την κοσμική ακτινοβολία, είναι υποχρέωμένα να αντλούν την απαραίτητη για την επιβίωσή τους ζωική ενέργεια με την βρώση άλλων όντων. Ο μύθος τού βρικόλακα κωδικοποιεί αυτόν τον συμβολισμό: Οι βρικόλακες υποτίθεται ότι μπορούν να κυκλοφορούν μόνο στο σκότος της νυκτός, διότι το φως τού ηλίου τούς εξοντώνει. Κατά συνέπεια, πίνουν αίμα ανθρώπων για να επιβιώσουν.Ο συμβολισμόςαυτός έχει περάσει και στην συμβολική χρήση κάποιων πτηνών τής νύκτας, όπως η νυκτ-ερίδα. Ως πτηνό που κυκλοφορεί μόνον την νύκτα συνδέεται συμβολικά με την πόση αίματος και αποτελεί συνακόλουθα πάγιο σύμβολο των αποκρυφιστών, το οποίον εντέχνως διοχετεύεται και από τα κυκλώματα τού Μάτριξ τού Μάτριξ στις παιδικές ψυχές μέσω παιχνιδιών και εικονογραφημένων, αφού προηγουμένως αυτό υποστεί την αντίστοιχη ωραιοποίηση, ώστε να καταστεί αποδεκτό.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει τόσο η ετοιμολογία τής λέξεως βρικόλακας, από την σύνθεση των όρων "βριλ", η οποία σημαίνει το ον που ζει υπογείως (ιδέ και "Βριλίσια") και τού όρου "κολάζω", ο οποίος σημαίνει "τιμωρώ" και "τυραννώ". Η σημασία αυτών των ρημάτων είναι προφανής κατά την διαδικασία βασανισμού τού θύματος τής ανθρωποθυσίας, πριν αυτό θανατωθεί, με στόχο την παραγωγή διμεθίλτρυπταμίνης ( (ιδέ και την "δύναμη βριλ" των ναζί).
Προφανής είναι και η σύνθεση τού όρου νυκτερίς εκ των "νύξ" και "Έρις".

Ένα ακόμη "νυχτοπούλι", το οποίον έχει προσλάβει συμβολικό χαρακτήρα είναι η κουκουβάγια. "Περιέργως" παρακολουθούμε να γίνεται χρήση τού εν λόγω συμβόλου από κυκλώματα, τα οποία εμφανίζονται εκ πρώτης όψεως ετερόκλητα: Αφ'ενός μεν η κουκουβάγια αποτελεί το ιερόν ζώον τής θεάς Αθηνάς, αφ'ετέρου βλέπουμε να γίνεται χρήση αντιστοίχου ειδώλου στις τελετουργίες των "Bohemian Groove", οι οποίοι θεωρούνται σατανολάτραι και στις τελετουργίες των οποίων, όπως έχει καταγγελθεί από συνωμοσιολόγους όπως ο Alex Jones, το είδωλο τής κουκουβάγιας συμβολίζει το μολόχ . Επί τού προκειμένου αξίζει να αναφερθεί, ότι η κουκουβάγια είναι ένα πουλί, το οποίον συνδέεται όχι μόνον με την νύκτα, αλλά και την αυγή, την εκδήλωση δηλαδή τού πρώτου πρωϊνού φωτός, το οποίον συνδέεται και με τον πρωϊνό αστέρα, τουτέστιν την Αφροδίτη (σύμβολον τής οποίας είναι η πεντάλφα, ή ορθότερον τα πέντε Λ, τουτέστιν "Πεντέλη").Το φως τής αυγής αποκαλείται και "λυκαυγές" και λυκόφως, συνδεόμενο με τούς "λυκάωνες", τούς "λυκανθρώπους", τον "Λύκειο Δία", ιερόν τού οποίου υπήρχε στην λίμη Λέρνη (εξ ού και η "λερναία ύδρα") και τα αντίστοιχα τελετουργικά αίματος.
(Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες αναφορές σχετικά με το "λυκόφως" και την συμβολιστική αντιπαραβολή του προς το φως τού Ηλίου, μπορεί να ανατρέξει στην ανάρτησή μου "΄Ελληνες Εναντίον "Πεφωτισμένων"", όπου επιχειρείται γραμματολογική προσέγγισις τού όρου "lux", τού όρου Έλλην - Ήλιος, καθώς και ανάλυση των λόγων, οι οποίοι οδήγησαν τούς λατίνους στην αντιστροφή της ενεργειακής ακίδος τού γράμματος Λ με την εξουδετέρωσή του μέσω τού L και στην διάσπαση τής πληρότητος τής διφθόγγου ΟΥ και την αντικατάστασή της με την σχιζοφρένεια τού γράμματος U).

Η κουκουβάγια υπήρξε αρχικώς σύμβολο τής "Λίλιθ", η οποία αποτελούσε συμφώνως προς τις διδασκαλίες των αποκρυφιστών, την πρώτη σύζυγο τού Αδάμ. Η Λίλιθ θεωρείται δαιμονική οντότης και εκπροσωπεί την θυλική έκφραση τού Βάαλ. Η Λίλιθ πέρασε στον ελληνόφωνα χώρο ως θεά Εκάτη, σύμβολο τής οποίας υπήρξε η κουκουβάγια. Η επικρατώσα άποψη τής ετοιμολογίας τής λέξεως "Παλλάς" συνάγει αυτόν τον όρο εκ τού "Βάαλ". Κατά πόσο με τον συμβολισμό τής κουκουβάγιας - παλλάδος, επιχείρησαν να αποδώσουν κάποιοι εντέχνως και κρυφίως στοιχεία μητριαρχικής λατρείας σε μια θεότητα, η οποία αποτελεί την κατ' εξοχήν θεότητα τής πατραρχίας, ή κατά πόσο οι ιθύνοντες τής πατριαρχίας έκαναν σε βάση ανοχής και σκοπιμότητος χρήση αυτών των συμβολισμών, ώστε να προωθήσουν ομαλώς πατριαρχικά σύμβολα σε μητριαρχικώς δομημένο ασυνείδητο, δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω, ούτε και αυτό αποτελεί ζητούμενο επί τού παρόντος.
Κάποιοι, μεταξύ των οποίων και λίαν εξαίρετοι λεξικογράφοι, όπως ο Π. Χ. Δορμπαράκης, αποδίδουν τον όρο "Παλλάς" στο ρήμα "πάλλω", ήτοι την "η πάλλουσα το δόρυ". Συμπληρώνει όμως ο Δορμπαράκης, ότι η εν λόγω ερμηνεία είναι λίαν αμφίβολος, δεδομένου ότι - κατά την γνώμη μου - αυτή στερείται λογικού νοήματος. Τουναντίον το ρήμα "παλάσσω", το οποίο πλησιάζει ηχητικώς περισσότερο στο "Παλλάς", σημαίνει ραντίζω, μολύνω, μιαίνω. Ένας δυνατός συνδυασμός των ρημάτων ραντίζω και μιαίνω συνεπάγεται ραντισμό με αίμα, ως τελετουργική διαδικασία.
Ας μην παραβλέπουμε, ότι αρχικώς ο "Πάλλας" ήτο Τιτάν (τουτέστιν χθόνια θεότης) και στην συνέχεια η "Παλλάς" ήτο ξόανον - τουτέστιν κεραία - το οποίον ετοποθετείτο εις το "Παλλάδειον", τόπον όπου συνήρχετο το δικαστήριον των εφετών, το δικάζον ακούσιους φόνους (Ερώτημα τού γράφοντος: Ήσαν οι φόνοι κατά κανόνα πράγματι "ακούσιοι"; Και τι εγίνοτο με την παραγομένη μέσω αυτών "διμεθίλτρυπταμίνη";). (Το ξόανον ήτο κορμός δένρου, η κορυφή τού οποίου είχει ξυστεί προσλαμβάνοντας μορφή ακίδος.  Η μορφή τής θεότητος ήτο ελαφρώς εξυσμένη επί τού ξύλου. Δεν είναι τυχαίο, ότι και τα πρώϊμα ξόανα, τα οποία έγιναν σε πέτρα, παρουσιάζουν ευθυτενείς μορφείς με τα χέρια αφαπτόμενα πλαγίως των μηρών, ως εξέλιξη τής προηγουμένης πρακτικής).
Επί των κεραιών (υπό μορφήν οβελίσκων, μενχίρ, ξοάνων κλπ.) και των φίλτρων (σπήλαια, καταβάσια) όπου ετελούντο - και εξακολουθούν να τελούνται ανθρωποθυσίες - έχω κάνει αναφορές κυρίως στις σειρές αναρτήσεων "Με το Σκυλί τού Μπάσκερβιλ Υπό το Φως τής Ακροπόλεως" και στην "Απορείες Αφελούς".





Θα ήθελα να ολοκληρώσω το παρόν κεφάλαιο με κάποιους εντοπισμούς, οίτινες αφορούν το πρόβλημα των ενέσιμων σκληρών ναρκωτικών, τα οποία θεωρώ, ότι όχι μόνον άπτονται τής παρούσης προβληματικής, αλλά αποτελούν απτές ενδείξεις σχετικώς με όσα προαναφέρθησαν.
Επανειλημμένως έχω δηλώσει, ότι είμαι πραγματιστής, χωρίς όμως να απαιτώ σώνει και καλά να χωρέσει η πραγματικότης στα στενά διανοητικά σχήματα, τα οποία η "μέση" περί αυτής αντίληψη επιχειρεί να επιβάλλει.
Η προσεκτική παρατήρησις κάποιων πραγμάτων, τα οποία εκτυλίσσονται περιξ ημών και τα οποία η μέση αντίληψις προσπερνά εκ συστήματος, θεωρώ ότι δύνανται να προάγουν μια ρεαλιστικότερη εκτίμησή τους, από αυτήν που επικρατεί και την οποίαν το Μάτριξ επιβάλλει στην βάση τής "εχεφρόνου λογικής", συνθέτοντας τα ισχύοντα κοινωνικά μυθεύματα.
Αυτά τα συμπεράσματα έχω συνάγει παρατηρώντας κάποια δεδομένα στα μέρη, όπου πλασσάρεται η πρέζα. Δυστυχώς αυτά τα "στέκια", ευρίσκονται διασκορπισμένα εν μέση οδώ, εκεί όπου οι μη συμμετέχοντες στο εν λόγω αλισιβερίσι πολίτες, είθισται καθημερινώς να διάγουν. Είναι προφανής η προκλητικότης των λόγω κυκλωμάτων στην βάση τού σλόγκαν "θα μάς φάτε στην μάπα με το στανιό". Η πλήρης συμπαιγνεία και αρρωγή τούς κράτους (ως δουλικότατου αχθοφόρου τού Μάτριξ) θεωρείται πλέον περισσότερο από δεδομένη.
Προσωπικά δεν έχω τίποτε εναντίον των εξαρτημένων ατόμων. Όλοι είμαστε άνθρωποι και "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω". Πλην όμως πίσω από το εμπόριο και την υπέρμετρη διάδοση των ναρκωτικών φαίνονται να διεκπεραιόνονται στοχεύσεις εβρισκόμενες πολύ πέραν τής παρανόμου κερδοφορίας και τής χρηματοδοτήσεως μέσω αυτής παρανόμων επιχειρήσεων των κρατικών μυστικών υπηρεσιών.

Εάν παρατηρήσουμε την διαδικασία τής δια ενέσεως διοχετεύσεως ναρκωτικών ουσιών εις το αίμα των δυστύχων εξαρτημένων προσώπων, θα δούμε, ότι αυτοί πρίν διοχετεύσουν την ναρκωτική ουσία στην φλέβα τους, αντλούν δια τής σύρριγγος ποσότητα αίματος εξ αυτής, η οποία και αναμιγνύεται εις την σύριγγα με την ναρκωτική ουσία.
Το φαινόμενο, το οποίον υφίσταται κατά την διάρκεια αυτής τής διαδικασίας, είναι να παραβρίσκεται ποσότης αίματος, ως φορεύς ζωτικής ενεργείας, πλησίον κεραίας, η οποία συγκεντρώνει την περιξ αυτών κοσμική ακτινοβολία εις την ακίδα της. Τοιουτοτρόπως επικρατούν συθήκες, κατά τις οποίες οι εθαιρικές οντότητες δύνανται να αποσπάσουν αυτήν την ζωική ενέργεια, χωρίς να εκτεθούν στο εν λόγω σημείο σε μεγάλη κοσμική ακτινοβολία. Την εν λόγω κεραία αποτεί η βελόνα τής σύρριγγος.

Πιθανόν να θεωρήσουν κάποιοι αναγιγνώσκοντες αυτήν την ερμηνεία αυθαίρετη και υπερβολική.
Υπάρχει όμως ένα επί πλέον δεδομένο στην όλη διαδικασία, το οποίον είναι αδύνατον να παρακάμψουμε, αιτούμενοι ταυτοχρόνως την ικανοποίηση τής λογικής συνέπειας:
Η πλειοψηφία των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά άτομα, είτε τρώνε τα νύχια τους, είτε υπάρχουν σε αυτά μεγάλες ποσότητες ρύπων.
Η ερμηνεία που δίδω σε αυτό το αναμφισβήτητο δεδομένο, είναι ότι μπορεί μεν οι ναρκομανείς να προβαίνουν ασυνειδήτως σε αυτές τις πρακτικές, χωρίς να αντιλαμβάνονται την συνέπειά τους. Τα δάκτυλα αποτελούν όμως φυσικές κεραίες τού σώματος, προς απορρόφηση τής κοσμικής ακτινοβολίας. Η τέχνη τής χειρολογίας έχει προβεί σε λίαν ακριβείς αναλύσεις, οι οποίες αφορούν τον ψυχισμό τού ατόμου σε συνδυασμό με τις ιδιότητες και την μορφολογία τής χειρός και δη των δακτύλων. Τα νύχια αποτελούν την ακμή  τής φυσικής κεραίας, το ρόλο τής οποίας επιτελούν τα δάκτυλα. Συνεπώς η στόμωσις των ονύχων εμποδίζει την απρόσκωπτη απορρόφηση τής κοσμικής ακτινοβολίας από τα δάκτυλα, με αποτέλεσμα η περιεκτικότητα του αίματος των εξαρτημένων προσώπων σε αυτήν να είναι περιορισμένη, ώστε το αίμα τους να μπορεί να καταναλωθεί από αιθερικές οντότητες.
Εκ τούτου προκύπτει, ότι ο θάνατος των εξαρτημένων από τα σκληρά ναρκωτικά δεν επέρχεται κυρίως από αναιμία, δηλητηρίαση τού αίματος, ή άλλες μεταδοτικές νόσους, αλλά από την βαθμιαία υποκλοπή τής ζωτικής τους ενέργειας από αιθερικές οντότητες.
Ένα σχετικό ζήτημα αφορά την αίσθηση ευφορίας και υπερμέτρου απολαύσεως, η οποία συμβαίνει τόσο στην περίπτωση τής καταναλώσεως διμεθίλτρυπταμίνης, όσο και τής καταναλώσεως σκληρών ναρκωτικών. Αυτή προφανώς δεν προέρχεται από βιοχημικές διαδικασίες, οι οποίες διεγείρουν το νευρικό σύστημα, αλλά από παρεμβάσεις των αιθερικών οντοτήτων στην αύρα των εις μέθην ευρισκομένων. Υποπτεύομαι, ότι οι αιθερικές οντότητες δύνανται, όταν μπορέσουν να βρεθούν πλησίον ατόμων τα οποία εβρίσκονται υπό την επήρεια παραισθησιογόνων ουσιών, να διεγείρουν τεχνιέντως κάποιες συχνότητες τής αύρας, οι οποίες επιφέρουν ευφορεία και αίσθηση υπερμέτρου απολαύσεως.
Κάτι ανάλογο διάβασα προ δεκαετιών και σε βιβλία τού Λόμπσανγκ Ράμπα, ο οποίος δηλώνει σε αυτά, ότι τυγχάνει θιβετιανός μοναχός βαθυτάτου μυήσεως και ισχυρίζεται σε κάποιο από αυτά, ότι "στούς χρήστες σκληρών ναρκωτικών γλύφουν δαιμονικές οντότητες την αύρα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τρύπες στο αιθερικό σώμα αυτών των ατόμων".

Εφ'όσον ισχύουν οι ως άνω υποθέσεις, πρικύπτει, ότι η διάδοσις των σκληρών ναρκωτικών έχει βαθύτερες αιτιάσεις. Υπό αυτήν την έννοια καθίσταται νοητή και εικονική καταπολέμησις τού προβλήματος από πλευράς ιθυνόντων. Στην βόρειο Ευρώπη έχει επικρατήσει μέσω τής ακατάσχετης προπαγάνδας των κυκλωμάτων των "πράσινων σκουλικιών" δήθεν "οικολόγων", των κυκλωμάτων προωθήσεως ομοφυλικής προπαγάνδας, των σοράδων και λοιπών "χειραφετημένων" κατά ζαν ζακ ρουσσώ γουρουνιών και η επικράτηση τού λεγόμενου "δικαιώματος στην έκσταση των ναρκωτικών" (Rauschrecht).

Έχοντας παρουσιάσει στο παρελθόν φωτογραφικό υλικό από κεραίες και φίλτρα στην περιοχή Αθηνών, σε προσεχή ανάρτηση θα καταθέσω φωτογραφική τεκμηρίωση αντίστοιχων δεδομένων στο Βερολίνο, ώστε να καταστεί παραστατικά κατανοητό, ότι το Μάτριξ δεν έχει γεωγραφικά όρια, αλλά πέραν από τις ωραιοποιήσεις που επιχειρούν οι ιδεολογικοί του αχθοφόροι, ο ίδιος ανθρώπινος σταυλισμός επιβάλεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Με κωρύφωση κάποιες χώρες όπως η Βραζιλία, όπου εκεί η ζωή των παιδιών δεν αξίζει ούτε μια πεντάρα.

Ας μού επιτραπεί εκ προοιμίου ο εντοπισμός, ότι οι αναφορές μου στην ανθρώπινη αγγινάρα δεν αποσκοπούν να επιφέρουν ηθική κατάπτωση, διάθεση μοιρολατρικής αποδοχής των δεδομένων και περαιτέρω προσαρμογή στο Μάτριξ. Τουναντίον εκτιμώ - και θα προσπαθήσω προσεχώς να καταδείξω - ότι η ανθρώπινη αγγινάρα δύναται να αποτελέσει την πλέον ισχυρή γόμωση για το πυροβόλο που θα εξοντώσει δια παντός τις αιθερικές οντότητες, οι οποίες την ταλανίζουν, επιλύοντας δια παντός το ζητούμενον των ιστορικών μεταπτώσεων στην προοπτική τής μεταβάσεως στον μεταάνθρωπο.


2. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΑΚΗ ΔΙΕΘΝΗ" ΣΤΙΣ ΤΡΟΜΠΕΣ ΕΚΤΟΞΕΥΣΕΩΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΛΑΔΟΜΠΟΓΙΑ

Συνεχίζεται

Η ΠΛΕΟΝ ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΗ ΑΓΓΙΝΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΟΥ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ

1. ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Η ΠΛΕΟΝ ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΗ ΑΓΓΙΝΑΡΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Για μια ακόμη φορά αναγκάζομαι να ζητήσω συγγνώμη απο τούς καλούς επισκέπτες και επισκέπτριες τής σελίδας, επειδή προχωράω ένεκα επικαιρότητος σε επόμενο θέμα, χωρίς να έχω πραγματευθεί το προηγούμενο που έθεσα. Αυτό δεν σημαίνει, ότι η επικαιρότητα τού θέματος τής προηγουμένης αναρτήσεως δεν εξακολουθεί να είναι δεδομένη. Υπόσχομαι, λοιπόν, προσεχώς να καταθέσω την συνέχειά του, στον βαθμό που σε κάποια θέματα σχετιζόμενα με αυτό δεν γίνει μνεία στην παρούσα αναφορά.
Επιλέγοντας συνειδητά σε κάποιες φάσεις την διαδικασία μιας νοητικής αγρανάπαυσης, επιχειρώ μια εσωτερική εγκεφαλική ζύμωση αυτών που κατά διαστήματα έχω πραγματευθεί εδώ. Η κειμενογραφία άλλοτε είναι δυνατόν να εκτυλίσσεται με σχετική συνέχεια ως αποδίπλωση ενός ρολό, άλλοτε όμως απαιτεί πάτημα τής τροχοπέδης, εφόσον επιδιώκουμε να μην μυρικάζουμε ιδέες, απόψεις, εκτιμήσεις και διαπιστώσεις, που αναφέρθηκαν ήδη επαρκώς.
Όπως έχει επανειλημμένως εντοπιστεί, η δυνατότης μας προς επεξεργασία των προσλήψεών μας είναι αυστηρότατα επιλεκτική. Οι αντίστοιχοι μηχανισμοί μπορούν μεν να ικανοποιούν με τον λειτουργικό προσανατολισμό που τούς διέπει ζωτικές σκοπιμότητες τής νοήσεως. Πλην όμως, αυτό έχει ως συνέπεια να περνάει απαρατήρητο, αταξινόμητο και δίχως να αποτιμάται ένα τεράστιο ποσοστό τού υλικού που προσλαμβάνουμε. Κάποιες φορές ομολόγησαν φίλοι σχολιαστές χαρακτηριστικά, αναφορικά με την επιχειρούμενη εδώ τοπιογραφία, ότι ενώ περνούν συχνότατα από μέρη που έτυχε να εξετάσω αναλυτικά (παρέχοντας και την ανάλογη φωτογραφική τεκμηρίωση) ότι δεν υπέπεσαν στην προσοχή τους διόλου κάποια δεδομένα, τα οποία από μια πιο προσεκτική σκοπιά θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως φωνασκούντα.
Αρρωστιάρηδες κειμενογράφοι, όπως ο υποφαινόμενος, γνωρίζουν εκ προοιμίου ένεκα εντελέχειας τής νόσου πού πάει η δουλειά. Το φέρνουν από εδώ, το φέρνουν από εκεί, όμως το επόμενο τμήμα τού παζλ, καίτι υπαρκτό, ελλοχεύει σε κάποια αραχνιασμένη γωνιά τού κρανίου. Ή ορθότερα σε κάποιο πηγάδι τού βαθέος ασυνειδήτου, στο οποίον οι βουτιές δεν είναι καθόλου αυτονόητες και εύκολες. Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ έβαζε τον φανταστικό του ήρωα Σέρλοκ Χολμς, στην πορεία τής αποκαλύψεως τού κακού, να πειραματίζεται με κόκες και αμφεταμίνες, ώστε να δυναμώσει τις γάμπες του, πριν αυτός επιχειρήσει τις καταδύσεις του στο άμεσα ορατό, αλλά ταυτοχρόνως και αβυσσαλέα εντέχνως κεκρυμμένο. Για τον γράφοντα τέτοιου είδους επιταχυντές των συνάψεων αποτελούν απροσπέλαστες πολυτέλειες. Μετά το πέμπτο τσιγάρο διαμαρτύρεται η βεβαρυμένη κατάσταση των αγγείων του, οπότε η μόνη διαδιασία που αυτός υπέστη εκών - άκων στην πορεία να καταρριφθούν κάποια φυσικά όρια, στάθηκε το εκάστοτε υπερβολικό στρες επιβίωσης. Γι αυτούς όμως, οι οποίοι είναι φανατισμένοι με το κυνήγι τής συνειδήσεως, δεν παίζει κανένα ρόλο κατά πόσο τα ψιχία της που συνάγουν, προέρχονται από τις χωματερές τού πεπρωμένου.
Θεωρώ, λοιπόν, επανερχόμενος στο πληκτρολόγιο, ότι μάλλον βλέπω πλέον κάτι, το οποίον αναμφιβόλως και προηγουμένως έβλεπα - επιχειρώντας αντίστοιχη μνεία των παρυφών του - χωρίς όμως να είμαι εις θέσιν να συνειδητοποιώ, ότι το βλέπω. Ίσως μια αυστηρά λογική επεξεργασία των τμημάτων τού παζλ (πάντοτε συμφώνως προς τις υποκειμενικές εκτιμήσεις μου) στο βαθμό που έχει εδώ κατατεθεί, θα μπορούσε να οδηγήσει συμπερασματικά σε αυτήν την θέαση. Εκτιμώ όμως, ότι η λογική δεν είναι δεδομένη. Αυτή αφορά μάλλον μια προσεγγιστική ετοιμότητα, η οποία υπόκειται στην γενικότερη ωριμότητα ενός που θεωρεί ότι ερευνά και η οποία αναπτύσσεται με δυναμικό τρόπο, ταυτοχρόνως με την συνολική οντότητα τού ερευνώντος. Η σημασία αυτής τής διελκυστίνδας με την άγνοια καθορίζεται από αυτήν των στοχεύσεων που επιδιώκονται. Εφόσον το γνωσιολογικό αντικείμενο, το οποίον επιδιώκεται να προσαρτηθεί στα επισκοπούμενα δεδομένα, έχει ζωτική σημασία, παύει να είναι υπό την συμβατική έννοια αντικείμενο, αναγόμενο σε λίαν αναγκαίο δεδομένου τού υποκειμένου με αξία ζωής ή θανάτου.

Κατά καιρούς έχουν τεθεί εδώ περισσότερα ζητήματα, άλλοτε με τρόπο πρωτότυπο, όσο αφορά την οπτική τού ιστολόγου, άλλοτε ως καταγραφές σημαντικών κατά την εκτίμηση τού ιδίου δεδομένων, τα οποία έχουν συναχθεί αλλαχόθεν. Αυτά τα ζητήματα, όσο ενδιαφέροντα και εάν μπορούν να εκληφθούν καθ' εαυτά, δεν συνθέτούν κάτι περισσότερο από ένα μωσαϊκό αναφορών και προσεγγίσεων. Οι προεκτάσεις τους δύνανται ίσως να στοιχειοθετούν εκ προοιμίου το περίγραμμα μιας γενικότερης προβληματικής. Η σύνθεσή τους όμως σε ένα λειτουργικό όλον, το οποίον θα εδύνατο να αποβεί χρήσιμο στην αντιμετώπιση των τεράστιων θεμελιωδών προκλήσεων που μας απειλούν, δεν έχει ακόμη επιχειρηθεί.
Κάνοντας λόγο στην προηγούμενη ανάρτηση περί τής αναγκαιότητος αναβαθμίσεως των εδώ παρεμβάσεων, εννοούσα αναμφιβόλως και την εφαρμογή ποσοτικών κριτηρίων. Για να τύχουν επαρκούς επεξεργασίας τα ζητήματα που μέχρι σήμερα ετέθησαν εδώ, απαιτείται πλέον εμπεριστατωμένη και συγκροτημένη προσπάθεια.Αυτό δεν καθίσταται δυνατόν, όσο οι παρεμβάσεις έχουν συγκυριακό χαρακτήρα και προσαρμόζονται ως πάρεργο στα πλαίσια που επιτρέπουν άλλες ενασχολίσεις. Η κύρια όμως πρόθεση αναβαθμίσεως έχει ποιοτική προοπτική και αφορά την μεθοδική αποτίμηση τού υπάρχοντος υλικού και την δόμηση με αυτό ενός λειτουργικού όλου.
Η εν λόγω λειτουργικότητα δεν μπορεί παρά να αφορά την ικανοποίηση πρακτικών αναγκών. Η ενασχόληση εδώ πρεβεύω, ότι δεν ικανοποιεί κυρίως τάσεις φιλαρέσκειας, ή αφηρημένης θεωρητικολογίας. Το εν τέλει ζητούμενο αφορά - μετά την εκτίμηση των καταστάσεων - την εκπόνηση ενός συγκεκριμένου πλαισίου ανάπτυξης πρακτικών δραστηριοτήτων, οι οποίες θα μπορούσαν να συμβάλλουν, στο μέτρο τού δυνατού, στην άμεση αντιμετώπιση των προκλήσεων που μάς αφορούν.

Οι σκέψεις που ακολουθούν επήλθαν ως καταστάλαγμα μιας προηγούμενης προβληματικής, που έχω διατυπώσει εδώ, ενόσω ασχολούμην με τα πρόσφατα γεγονότα τής υποτιθέμενης βομβιστικής επίθεσης  στην Βοστώνη. Όποιος διαθέτει στοιχειώδη κρίση, εάν παρακολουθήσει τις βιντεοσκοπήσεις που έχουν κυκλοφορήσει σχετικά, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει, ότι η όλη επιχείρηση δεν είναι απλά μια επιχείρηση ψευδούς σημαίας, αλλά κάτι ακόμη πιο άνοστο: Μια ψευδής σημαία μέσα σε μια άλλη ψευδή σημαία. Κατά την εκτίμησή μου, δεν έχει σερβιριστεί πιο άνοστη σαπουνόπερα από τα ΜΜΕ μέχρι σήμερα από αυτήν. Και επί τού προκειμένου, τόσο οι στημένοι "συνωμοσιολόγοι", όσο και οι καλοθελητές έντιμοι συνομωσιολόγοι, αναπαρήγαν αναφανδόν άκριτα την εν λόγω πατάτα, καταδεικνύοντας (για μια ακόμη φορά) ότι δεν είναι μόνον οι δοτοί "αντίπαλοι" τού συστήματος αυτοί που αναπαράγουν το Μάτριξ προς οφελός του, αλλά και οι καλώς νοούμενοι αμφισβητίες, που πέφτοντας μέσα στην παγίδα από κεκτημένη ταχύτητα, μπορούν κάλλιστα να εντάσσονται άθελά τους στην συστημική στραγική.
Χαρακτηρίζοντας οι διάφορες σελίδες αμφισβήτησης τα εν λόγω γεγονότα ως επιχείρηση ψευδούς σημαίας, στην ουσία κατάπιαν, αποδέχθηκαν και επικύρωσαν την δεύτερη - και εν τέλει ουσιαστική για την στρατηγική τού συστήματος - επιχείρηση ψευδούς σημαίας, η οποία είχε ως προκάλυμμα αυτό στο οποίον επικεντρώθηκε η κριτική, στα πλαίσια ενός υποτιθέμου ξεσκεπάσματος τής επιχείρησης δημόσιου αποπροσανατολισμού με όσα υποτίθεται ότι συνέβησαν στην Βοστώνη.
Η βασική κριτική που ασκήθηκε εστιάστηκε κυρίως στον υποτιθέμενο δράστη των "γεγονότων". Αμφισβητήθηκε η δυνατότητα ο δράστης να είναι κάποια τρομοκρατική ομάδα ή οργάνωση (ή μεμονωμένα πρόσωπα) και η "βομβιστική ενέργεια" αποδόθηκε στην συνομωτική δραστηριότητα τού βαθέους κράτους και των μυστικών υπηρεσιών του.
Αυτό όμως που δεν κατέστη αντιληπτό ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΥΔΕΜΙΑ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑ. Ούτε κάποια άξια λόγου βόμβα εξερράγει, ούτε τραυματίες υπήρξαν, ούτε πολύ περισσότερο νεκροί.
Το όλο σκηνικό θυμίζει μια άτεχνη σκηνοθεσία, ούτε καν κινηματογραφικής ταινίας, αλλά το πολύ ενός επεισοδίου μιας low budget τηλεοπτικής σειράς, για την κακοτεχνία τής οποίας, τόσο ο παραγωγός, όσο και σκηνοθέτης θα ήσαν πλήρεις ντροπής στην γύρα συναντήσεως με τούς άλλους ψευδοκαλλιτέχνες στην μπυραρία, μετά την προβολή τού επεισοδίου. Και με βεβαιότητα η επιχειρηματολογία τους, για να σώσουν τα προσχήματα έναντι των λοιπών μπιλιαρδόρων τής τοπικής τσινεντσιτά, θα ήταν του τύπου: "Τι να κάνουμε ρε παιδιά, την σήμερον για να βγάλεις μεροκάματο στην μικρή οθόνη ανάγκάζεσαι να ξεπουπουλιάζεις κοκόρια για να γυρίσεις σκηνές με στρηπ-τηζ. Εξάλλου μετά την ξαφνική άνοδο τής τιμής των τροφίμων, τα ψιλά δεν έφταναν για την απαραίτητη ποσότητα σάλτσας ντομάτας, γι'αυτό αναγκαστήκαμε να προμηθευτούμε λαδομπογιά σε τιμή ευκαιρίας από τον κοντινότερο Praktiker".

Είναι τουλάχιστον παρήγορο, ότι η φωτογραφία αυτού που κουβάλαγαν απάνω στο καροτσάκι, ο οποίος με το υποτιθέμενο κομμένο πόδι και το κόκκινα βαμμένο στυλιάρι από φτυάρι ή γκασμά ως υποτιθένο προεξέχον κόκαλο, βρήκε αρκετή δημοσίευση στο διαδίκτυο, χωρίς όμως να τύχει τής αναγκαίας και αυτονόητης αξιολόγησης. Στην διπλανή φωτογραφία φαινόταν, ότι το εν λόγω πρόσωπο είχε απωλέσει ως στρατιώτης και τα δυο πόδια του παλαιότερα στο Αφγανιστάν Χαρακτηριστικό ήταν το σχόλιο, που έκανε κάποιος σχετικά με την εν λόγω σκηνή τού "δράματος" σε κάποια γερμανική ιστοσελίδα: "Πώς ο τραυματίας(!) ενώ έχει χάσει καμια δεκαριά λίτρα αίμα, παίζει μπαλαλάικα";

Τα κάθε λογής photoshop προγράμματα έχουν ξεφτυλίσει στην πορεία πάσα έννοια φωτορεπορτάζ. Το μόνο πλέον που μπορεί να εκτιμήσει κάποιος σχετικά με δημοσιευόμενες φωτογραφίες στον τύπο, είναι πόσο καλά μπορούν να χειρίζονται τα προγράμματα παραφθοράς των φωτογραφιών οι τεχνικοί τής παραπληροφορήσεως.
Έτυχε στο παρελθόν να γνωρίσω κάποιον, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης επιχειρήσεως, η οποία επεξεργάζεται φωτογραφικό υλικό για τον μεγαλύτερο οίκο έντυπων μέσων "ενημερώσεως" τής Γερμανίας. Αρχικά δεν μπορούσα να καρτανοήσω, ποιο ήταν το αντικείμενο τής εργασίας του. Βεβαίως, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι εδώ παίζουν με την σκηνοθεσία ανθρωπίνου πόνου οι συμμορίες εμπορίας ζητιάνων. Πόσο μάλλον κυκλώματα, τα οποία αποσκοπούν στην διαμόρφωση (ή ορθότερα διαστρέβλωση) τής "κοινής" γνώμης. Οι προαγωγοί της είναι σαφώς οι ειδεχθέστεροι τού είδους.

Αλλά μια προσεκτική παρακολούθηση των πρώτων βιντεοσκοπήσεων που δόθηκαν στην δημοσιότητα, με στόχο αυτά να δημιουργήσουν το αντίστοιχο ψυχολογικό κλίμα, μπορεί να αποκαλύψει τον χονδροειδώς στημένο χαρακτήρα ενός άτεχνα πειραγμένου υλικού.
Πάσα έλλειψη πραγματικού πανικού, που θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε μια ενέργεια ανάλογου σοκαριστικού περιεχομένου, παιδαριώδη ηχητικά ντουμπλαρίσματα, άτεχνα αναβοκατεβάσματα τής κάμερας με στόχο να υποβάλλεται ταρατατζούμ ατμόσφαιρα.
Στην συνέχεια παραθέτω μια χαρακτηριστική περί αυτών βιντεοσκόπηση:



Αναμφιβόλως εξερράγησαν κάποιες στρακαστρούκες - καπνογόνα, ώστε να δημιουργηθεί κάποιο αλαλούμ για τις κάμερες. Η χαμηλή ένταση τού ήχου όμως των εκρήξεων και η συμπεριφορά των ανθρώπων ολόγυρα καταδεικνύει, ότι κάθε άλλο παρά για βόμβες πρόκειται.

Στην επόμενη φωτογραφία παρατηρούμε το χρώμα τής καραμπογιάς, που προβλήθηκε ως αίμα:

Και στις επόμενες δυο φωτογραφίες εικονίζεται εκτός των άλλων μια μαύρη κυρία χωρίς ίχνη τραυματισμών μετά την έκρηξη:

Στην επόμενη φωτογραφία η εν λόγω κυρία μεταφέρεται όλως περιέργως αιμόφυρτος επί φορείου:

Θα ανέμενε κάποιος μια πιο κριτική στάση, από αυτή που ακολούθησαν οι "συμομωσιολογικές" καθώς και οι συνομωσιολογικές σελίδες με πρώτη την "ναυαρχίδα" τής αντισυστημικής(;) κριτικής τού Alex Jones "Infowars". Με αυτόν τον εντοπισμό, δεν επιχειρώ κατ'αρχήν να υπαινύσσομαι τίποτε εις βάρος κάποιου, ή κάποιων, συγκεκριμένων. Το τι μπορεί να συμβαίνει στα πλαίσια των διαφόρων ιστοσελίδων με αντισυστιμικό προσανατολισμό είναι άλλο ζήτημα, το οποίον δεν αφορά επί τού παρόντος αυτήν την αναφορά.
Αυτό το οποίον όμως αποσκοπώ να εξάρω, είναι ότι ο καλύτερος τρόπος για να περάσει κάποιος μια παραπληροφόρηση σχετικά με αυτόν, είναι να επιτύχει αυτή να εξαγγελθεί δια στόματος των αντιπάλων του.
Έσπευσαν οι συνομωσιολόγοι να αναφερθούν στην συμμετοχή παραστρατιωτικών οργανώσεων στα γεγονότα, με προβολή σακίδιων και κασκέτων, σε μια προσπάθεια να τις ενοχοποιήσουν για την "βομβιστική" ενέργεια. Ειδική προβολή έλαβαν αναρτήσεις των "Πλειάδων", που αφορούν την επιλογή των μέσων τού μηνός Απριλίου για ανθρωποθυσίες εκ μέρους "σατανιστικών" κυκλωμάτων.
Ακόμη και ο πολύ δυνατός στην ερμηνεία των συμβόλων ιστολόγος τής εξαίρετης σελίδας "Visupview", που έχω καταχωρήσει στους συνδέσμους, προέβη σε εκτενή μνεία δεκάδων σκυλιών, τα οποία εβρέθησαν εσφαγμένα σε κάποιες περιοχές των ΗΠΑ, στην φάση που διεξάγονται οι τελετουργίες αίματος τού "μεγάλου κυνός".

Όμως φευ, το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση ήταν άλλο από την προσφορά ζωντανού αίματος στον μαμωνά. Εάν επιχειρείτο κάτι ανάλογο με τον συγκεκριμένο τρόπο, αυτός θα ξεσάλωνε με την χειρότερο δυνατή έμφαση: "Ρε αποτυχημένοι αλητάμπουρες - βρικόλακες της συμφοράς, αφού δεν μπορέσατε να βρείτε πραγματικό αίμα, ας φέρνατε τουλάχιστον γνήσια σάλτσα ντομάτας, να φτιάξω ενδιάμεσα καμιά φασολάδα. Αυτό το μίνιο που μου φέρατε, με το οποίο βάφουν καγγελόπορτες, δεν πίνεται με τίποτα!" 
Και όσο αφορά την διεξαγωγή προκλητικών ενεργειών, για να νομιποιηθεί κάποια επόμενη επέμβαση τύπου Αφγανιστάν ή Ιράκ, ή επιβολή νόμου εκτάκτης ανάγκης, ή η απαγόρευση της οπλοφορίας, δέκα υποτιθέμενοι νεκροί - ας μην γελιόμαστε - δεν επαρκούν ως προπαγανδιστικό επιχείρημα.
Έστω κι αν το ιστολόγιο "Κέρβερος" προβάλει μια άλλη, αναμφίβολα μη αμεληταία άποψη:
 http://kerberos-hellas.blogspot.de/2013/04/blog-post_9479.html#more

Πέραν αυτού όμως αλλού βρίσκεται η αιτίαση τής σαπουνόπερας.
Όμως πού;

Αυτόν τον γρίφο αναλογιζόμενος προχθές το βράδυ, έκρινα σκόπιμο να ασχοληθώ και με άλλες τέτοιου είδους επιχειρήσεις, οι οποίες χαρακτηρίσθηκαν ως τοιαύτες ψευδούς σημαίας. Με στόχο να μπορέσω να διακρίνω κατά πόσο ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΑ ΦΕΡΟΜΕΝΑ ΩΣ ΘΥΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΕΣ, Η ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΩΝ "ΜΑΚΕΛΙΩΝ" ΟΥΔΕΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑ.
ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΔΗΛΑΔΗ Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΨΕΥΔΗ ΣΗΜΑΙΑ ΕΙΧΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΩΣ ΠΡΟΚΑΛΥΜΜΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΟΥΡΕΛΟΠΑΝΟΥ.

Όπως λοιπόν προανέφερα, όταν ωριμάσει η συνείδηση ώστε να μπορέσει να προσαρτήσει κάποια επίγνωση, δεν απαιτείται ιδιαίτερα εντατική έρευνα προς αυτό. Και πράγματι εντός μερικών λεπτών εντόπισα το επόμενο "υποτιθέμενο" υπερωκεάνειο να αρμενίζει ως φελός μέσα στην σκάφη τού τελετουργικού χασάπη. Μια σκάφη πολύ πιο απάνθρωπη, ρυπαρή και αιματοβαμμένη, από αυτήν που αφήνεται να εννοηθεί από τις εκάστοτε "false flag operations" τού θανατά.

Στην ουσία πρόκειται για το "μακελιό" του Sandy-Hook, όπου για μια ακόμη φορά πρόκειται ΓΙΑ ΕΝΑ ΥΠΟΤΟΘΕΜΕΝΟ ΜΑΚΕΛΙΟ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΟΜΩΣ ΧΩΡΙΣ ΝΕΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥ "ΜΑΚΕΛΙΟΥ".
ΚΑΘΟΤΙ ΤΑ ΕΝ ΛΟΓΩ ΔΥΣΜΟΙΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑΝΑΤΩΘΗΣΑΝ ΑΛΛΟΥ, ΑΦΟΥ ΑΥΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΕΠΕΣΑΝ ΘΥΜΑΤΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ.

Όμως ούτε τα γεγονότα τής Βοστώνης, ούτε αυτά του Sandy-Hook αποτελούν τον εν τέλει πυρήνα αυτής τής αναφοράς. Αυτά στάθηκαν μόνο τα εναύσματα και η αφετηρία ώστε να προχωρήσω περισσότερο σε κάποιες διαπιστώσεις σχετικά με τον χαρακτήρα τής ανθρωποκαλλιέργειας μέσα στο Μάτριξ. Διότι οι άνθρωποι είμαστε αγγινάρες για να θρέφονται κάποια αιθερικού τύπου εκπεσόντα όντα, τα οποία δεν δύνανται να αντλήσουν από αλλού ενέργεια για να ἑπιβιώσουν.
Όμως αυτές οι αγγινάρες, εάν το αποφασίσουν, μπορούν να μετατραπούν σε γόμωση όλμου. ΟΠΟΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΑΕΙ ΠΟΙΟΝ.

Επίσης ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο από τα "ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ":
 http://attikanea.blogspot.de/2013/04/blog-post_4162.html#more

Η Δασκάλα που υποτίθεται ότι δολοφονήθηκε στο Σάντυ Χουκ επανεμφανίζεται στην Βοστώνη.
Για ποιο λόγο εκδηλώνεται τέτοια έλλειψη κομπάρσων στο Χόλλυγουντ;



Συνεχίζεται

Ο ΧΟΣΕ Ο ΟΓΔΟΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ

Dust in the wind

I close my eyes
only for a moment and the moment's gone
all my dreams
pass before my eyes in curiosity
dust in the wind
all we are is dust in the wind
Same old song
just a drop of water in an endless sea
all we do
crumbles to the ground though we refuse to see
dust in the wind
all we are is dust in the wind...
Now don't hang on
nothing lasts forever but the earth and sky
it slips away
and all your money won't another minute buy
dust in the wind
all we are is dust in the wind
dust in the wind 
everything is dust in the wind ... 

                            by "Kansas"



Όχι κύριοι!
Αρνούμαι να υποβιβάζομαι σε σκόνη μέσα στον άνεμο.
Αγκομαχώ να καταστώ σκόνη στα γρανάζια μηχανισμών που συνθλίβουν τον άνθρωπο.
Και σκόνη στο πρόπλασμα από το οποίο θα αναδειχθεί ο Μεταάνθρωπος.
Δεν προσβλέπω σε σωτηρία τής ψυχής, ούτε στην αθανασία αυτής.
Δεν προσβλέπω στην αθανασία τού πνεύματός "μου".
Διότι το Πνεύμα είναι Συνείδησις και δεν δύναμαι αυτή να μού ανήκει.
Μπορώ μόνον να μετέχω σε Αυτήν.
Ως εν δυνάμει κληθείς προς την Αθανασία.
Διότι οι Αρχές και οι Ιδέες ενώπιον των οποίων ωφείλω να υποκλείνομαι είναι αιώνιες.
Εδώ θα μετρηθούμε.
Διότι πριν υπάρξει κάτι στην συμβατική πραγματικότητα, αυτό κυοφορείται στην σφαίρα τού νοός.


ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ

Τριχιά, ξύλο παλιό κι ένα κομμάτι πετσί:
Η αγχόνη.
Ύστερα η απομόνωση -
κατανομή τού σφαγείου.
Κι ακόμη πιο πέρα
ονόματα, ημερομηνίες, λευκοί σταυροί
και το ποίημα.
Στην έξοδο
τής καμπάνας το σκοινί
ορφανό
περιμένει.  

Πελαγοφίαλος 


1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Ο καλός φίλος Πάνδαρος μού ζήτησε σε πρόσφατα σχόλια να προβώ σε μια αναφορά σχετικά με την εκλογή τού νέου Πάπα Ρώμης καθώς και στα αστρολογικά δεδομένα, τα οποία μπορούν να αφορούν τις αναμενόμενες εξελίξεις στο Κυπριακό πρόβλημα.
Θα ήθελα σε αυτήν την ανάρτηση να αναφερθώ στην δεύτερη παράκληση τού φίλου μας, καθότι αυτή σχετίζεται άμεσα με τα καθ' ημάς και τα περί αυτής περιλαμβάνουν σειρά δεδομένων στα οποία εδώ και καιρό θέλω να καταθέσω την άποψή μου.
Ενώ το ζήτημα τής παραιτήσιως τού Βενεδίκτου και τής αναδείξεως τού Φρανκίσκου στον παπικό θρόνο σχετίζεται με ζητήματα νομής τής παγκοσμίου εξουσίας, καθότι το Βατικανό συνιστά ένα εκ των ισχυρότερων κέντρων αυτής. Και ως εκ τούτου η έρευνα στην κατεύθυνση να μπορέσει κάποιος να διακρίνει τι διαδραματίζεται στα πλαίσια των προσφάτων ζυμώσεων, έχει περισσότερες απαιτήσεις. Πλησιάζοντας προς τον εν τέλει πυρήνα τής εξουσίας τα αντίστοιχα δεδομένα κρατούνται σκοπίμως εντονότερα συγκεκαλυμμένα, από ότι οι εκφάνσεις των επί μέρους επιλογών τής παγκοσμίου υπερεξουσίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι η πρόσβαση από την επιφάνεια των όποιων γεγονότων προς τις βαθύτερες αιτιάσεις τους και τις επιδιωκόμενες με αυτά εξελίξεις δεν προϋποθέτει μια βαθιά και στοχευμένη διαθλασή τους στην σφαίρα τού νοός. Διότι, αυτό το οποίον εντέχνως υποβάλλεται εκάστοτε ως πραγματικότητα, δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα καθ' εαυτήν.

Θέλω εκ προοιμίου, ως κάποιος ο οποίος συχνότατα επιχειρεί να λάβει υπ' οψει τα ισχύοντα αστρολογικά δεδομένα, να τονίσω εκ νέου, ότι αυτά μπορούν σε επίπεδο χρονικής μικροκλίμακος να υπέχουν συγκυριακό χαρακτήρα. Η αστρολογία δεν δομεί πεπρωμένο. Αυτό δομείται αποκλειστικώς από τις ουσιαστικές επιλογές τού δρώντος υποκειμένου, είτε αυτό αφορά μεμονωμένο άτομο, είτε ομάδα ανθρώπων, είτε κάποιο έθνος εν συνόλω, είτε ομάδα εθνών, είτε την ανθρωπότητα συνολικώς.
Η αστρολογία δύνατα να καταδεικνύει την εκδήλωση προκλήσεων μέσα στα χρονικά πλαίσια. Ουδεμία πρόκληση όμως καθ' εαυτή δύναται να ρυθμίσει ποιοτικώς τις εξελίξεις μακροπρόθεσμα. Οι δικές μας επιλογές είναι αυτές που κτίζουν το πεπρωμένο, με αφετηρία πάντοτε τα πλαίσια εντός των οποίων έχουμε κληθεί να λειτουργήσουμε ως υποκείμενα, ως πόλος δηλαδή τής διελκυνστίνδος έναντι των αντικειμενικών καταστάσεων.
Η συγκυρία αφορά την εκάστοτε "ώρα τής αλήθειας", η οποία κάποτε - ούτως ή άλλως - θα εκδηλωθεί. Τόσο η παροχή ευκαιριών, όσο και η προβολή εμποδίων, μπορούν να θεωρούνται δεδομένα στην πορεία των εξελίξεων γενικώς. Η σκόπιμη και ορθή αξιοποίηση αυτών των δεδομένων είναι αυτή που θα κρίνει μακροπρόθεσμα την έκβαση τού πεπρωμένου.
Η παροχή ευκαιριών είναι η καλύτερη προϋπόθεση για να οχυρώσουμε καλύτερα τις θέσεις μας, ενώ τα εμπόδια αποτελούν την πρόκληση και την δυνατότα να αυξήσουμε την αντοχή μας και να δυναμώσουμε. Στο βαθμό που αυτή η διαδικασία επενεργεί εν δυνάμει μια αύξηση και ποιοτική βελτίωση των ικανοτήτων μας, προκύπτει το ερώτημα κατά πόσο αυτή η ανάπτυξη ικανοτήτων συνιστά και την εν τέλει ενδελεχή σκοπιμότητα τού πεπρωμένου γενικώς.
Θεωρώ, ότι μια τέτοιου είδους θεώρηση αποδίδει στο ανθρώπινο δράμα μια μηχανιστική υπόσταση και περιορίζει το νόημα τού ανθρωπίνου πεπρωμένου σε πλαίσια προγραμματισμού τού λιγότερο εξελιγμένου προς το περισσότερο εξελιγμένο, τού χαμηλά ευρισκομένου προς το υψηλότερο, τού λιγότερο καλού προς το περισσότερο καλό. Υπό αυτήν την έννοια η ανθρώπινη πορεία θα χαρακτηριζόταν από μια βαθμωτή εξέλιξη στα πλαίσια εν τέλει μιας δυαρχίας, η οποία θα κυριαρχούσε, αποτελούμενη από το λιγότερο και το περισσότερο εξελιγμένο.
Και υπό αυτήν την έννοια, όσοι πρσέβλεπαν προς μια καλώς νοουμένη εξέλιξη τού ανθρώπου, θα έπρεπε να ιδρύσουν και να λειτουργήσουν κάποιες ίδιες μυητικές εταιρίες, εμφορούμενες από δυαρχική οντολογία, οι οποίες θα προσπαθούσαν να προάγουν τα μέλη τους από κατώτερους σε ανώτερους βαθμούς ανελίξεως, όσο αφορά την εναπόκτηση / επίτευξη κάποιων ικανοτήτων. Δίπλα δηλαδή στην υπάρχουσα μασονία, που κάποιοι αρεσκόμεθα να την θεωρούμε πηγή "κακού", θα έπρεπε να ιδρύσουμε μια άλλη μασονία - πάντοτε σε δυαρχική βάση - την οποία θα οφείλαμε να καταστήσουμε λειτουργικώς πηγή "καλού".

Εάν ο Κόσμος χρησιμοποιούσε τον άνθρωπο ως υποχείριο χάρντγουερ, με στόχο τον συνεχώς ανερχόμενο προγραμματισμό της, τότε πράγματι το ανθρώπινο πεπρωμένο θα ήταν - όπως συχνά ισχυρίζεται κάποιος φίλος στα σχόλια - ένα βιντεοπαιχνίδι.
Εάν το πεπρωμένο ήταν μια απλή εναλλαγή ευχάριστων και δυσάρεστων καταστάσεων, τότε δεν θα έμενε παρά να προσβλέπουμε προς κάποιες περισσότερο ευοίονες κοσμικές συγκυρίες για να ασάνει η Κύπρος, μετά τις αλλεπάλληλες δικές μας προδοσίες και ολιγορίες σε βάρος τής Κύπρου, μετά τις επανειλημμένες ανεπάρκειες τής πλειοψηφίας των Ελλήνων τής Κύπρου να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις προκλήσεις των καιρών.

Έστω κι αν δεχθούμε την θεωρία τού "διαλεκτικού υλισμού", η οποία διατείνεται ότι η "ποσοτική επισυσσώρευση οδηγεί σε ποιοτικά άλματα", τότε μια τέτοιου είδους μηχανιστική ποιότητα, στερημένη κάθε μεγαλείου ήθους θα αποτελούσε μόνον μια καραμπογιά επάνω στην αθλιότητά μας.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε μόνον για ένα "κλικ", ευρισκόμενο πέραν τού καλού και τού κακού. Όταν ο άνθρωπος - πέραν των όποιων δυνατοτήτων του και επιτευγμάτων του - πέρνει ανάποδες και διακυρήσσει: "Ως εδώ. Αρνούμαι πλέον να υποδύομαι των καρνάβαλο και αναλαμβάνω πλήρως την ηθική συνυπευθυνότητα τής συμμετοχής σε όσα συμβαίνουν".
Αυτός ήταν ο τρόπος που η κίνηση τού "Υπαρξισμού" όρισε την "Υπέρβαση", όταν από πένας τού Σαρτρ ξεσκέπασε την γνωστή πάγια υπεκφυγή τού "Η κόλαση είναι οι άλλοι".


Συνεχίζεται

ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΛΑΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΟ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

3. ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟΙ ΚΥΚΛΟΙ

Έχοντας νταλαβεριστεί εδώ και κάποια φεγγάρια με την τέχνη τής αστρολογίας (κυρίως για λόγους προσωπικής επιβιώσεως, αλλά όχι αποκλειστικώς) προσκρούω στο ερώτημα τού τρόπου που μπορεί αυτή να συνέχεται στην ιστορία τού ανθρώπου, με προέκταση το ζητούμενο τής Μεταϊστορίας και την επίτευξη τής προσβάσεως στον Μεταάνθρωπο.
Το δεύτερο αποτελεί εν δυνάμει αλλαγή "παραδείγματος", δηλαδή εκ βάθρων μεταμόρφωση, ή ακόμη και μετουσίωση, τού συνόλου εξελεκτικού πλαισίου, ως προς το πρώτο.
Μια τέτοιου είδους βαθύτατα ριζοσπαστική μετουσίωση, η οποία οδηγεί σε αποπεράτωση, όχι μόνον τον παρόντα ιστορικό κύκλο, αλλά αυτήν ετούτη την ιστορία, ως πλήρη συγκεκριμένη εξελικτική έκφανση τής παρουσίας τού ανθρώπου σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια επάνω στον πλανήτη Γη, με στόχο να καταστεί αυτή όχι απλώς αποπερατωμένη αλλά κυρίως πεπληρωμένη μέσω τής επιτυχούς ανταποκρίσεως των ανθρώπων στην πρόκληση μεταβάσεως στον Μεταάνθρωπο, δεν μπορεί να αφορά απλά μια "νέα εποχή", αλλά ένα "νέο ποιοτικά πιο προωθημένο από τον προηγούμενο εξελικτικό κύκλο".
Όπως ανέπτυξα με κάποιους συλλογισμούς σε προηγούμενες αναρτήσεις υπό τον τίτλο "Ναυαγός τού Χρόνου", τα ενδεχόμενα ολοκληρώσεως ενός ιστορικού κύκλου είναι δύο:
- Ή θα επιτύχει ο άνθρωπος να ανταποκριθεί στην πρόκληση τής μεταβάσεως στον Μετάνθρωπο.
- Ή δεν θα επιτύχει.
Και στις δύο περιπτώσεις ολοκληρώνεται μεν ο εκάστοτε ιστορικός κύκλος, με τελείως όμως διαφορετικές συνέπειες ως προς την ποιότητα του επόμενου κύκλου, που θα ακολουθήσει.
Εάν η αποπεράτωση δεν έχει οδηγήσει στην πληρότητα τής ανταπόκρισης, τότε ο επόμενος κύκλος επανεκκινεί από ένα πρωτόγονο στάδιο. Η αποπεράτωση χωρίς επίτευξη πληρότητος συνεπάγεται ελλειπή και μονόπλευρο ωρίμανση τού ανθρώπου στα πλαίσια τού συγκεκριμένου ιστορικού κύκλου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο άνθρωπος ωριμάζει μεν διανοητικά, αποκτώντας τις διαστάσεις ενός διανοητικού γίγαντος στην πορεία τής προελεύσεως περισσότερων χιλιετιών, παραμένει όμως από πνευματικής πλευράς νάνος. Σε αυτά τα πλαίσια όλα τα διανοητικά επιτεύγματα τού ανθρώπου στρέφονται εναντίον του και οδηγούν σε πλήρη καταστροφή όσων αυτός έχει δημιουργήσει. Οι μυθολογίες μάς παραδίδουν τήν επανάλληψη τεράστιων και πολλαπλών καταστροφών στο παρελθόν, τις οποίες ανάγουν είτε σε "φυσικά αίτια", είτε σε "θεομηνίες". Αυτές οι καταστροφές καταργούν όλα τα επιτεύγματα τού συγκεκριμένου ιστορικού κύκλου, οδηγώντας τον άνθρωπο εκ νέου στην ζωή σε παλαιολιθικά πλαίσια. Στην ουσία, τα αίτια αυτών των καταστροφών δεν είναι ούτε φυσικά, ούτε απηχούν την τάση κάποιας θεότητος να αποδώσει με αυτόν τον τρόπο δικαιοσύνη. Η τεχνολογική εξέλιξη την οποία είχε επιτύχει ο άνθρωπος, στα πλαίσια μιάς μακροχρόνιας επισυσσώρευσης διανοητικών διεργασιών, τον οδηγεί ένεκα τής πνευματικής του ανωριμότητος σε συγκρούσεις, οι οποίες καθίστανται μοιραίες έναντι όσων έχει μέχρι τούδε δημιουργήσει. Αυτό το οποίον διασώζεται από τον προηγούμενο ιστορικό κύκλο είναι η επίγνωση όσων επιτεύχθηκαν και όσων δεν επιτεύχθηκαν από ένα στενό κύκλο έντονα εξελιγμένων από πνευματικής πλευράς ανθρώπων. Αυτοί διασώζουν όχι μόνο την επίγνωση, αλλά και σημαντικά τμήματα τής συγκεκριμένης γνώσεως, η οποία είχε αποκτηθεί στο παρελθόν. Αυτές οι σπανιότατες από αριθμητικής πλευράς ομάδες σοφών μοιάζουν να δύνανται να επισκοπούν ένα απροσπέλαστο για τούς κοινούς ανθρώπους παρελθόν, λειτουργώντας ως συνδετικοί κρίκοι μεταξύ των διαφόρων εξελικτικών κύκλων, οι οποίοι ξεπερνούν τα εκάστοτε συνολικά πλαίσια τού ιστορικού γίγνεσθαι.
Για τούς κοινούς ανθρώπους των ακόλουθων εξελικτικών κύκλων αυτά τα συμβάντα τού απώτερου πέραν τής ιστορίας και προϊστορίας ευρισκόμενου παρελθόντος συνιστούν εμπειρίες, οι οποίες καταγράφονται στο πανανθρώπινο ασυνείδητο. Αυτή η καταγραφή των αλλεπάλληλων καταστροφών στο συλλογικό ασυνείδητο τής προϊούσης ανθρωπότητος δύνανται να μην είναι διόλου αμεληταίες. Διότι αυτές θρέφουν την ωρίμανση τής εντελέχειας των ανθρώπων κάθε επερχόμενου νέου εξελικτικού κύκλου στην κατεύθυνση να χειρισθούν την ιστορία τους με πιο συνειδητό τρόπο σε σύγκριση προς το παρελθόν, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν καλύτερα στην πρόκληση τής πληρώσεως αυτής, στα πλαίσια τής αποπερατώσεώς της.

Η διαδικασία τού εμπλουτισμού τού παναθρώπινου ασυνειδήτου στα πλαίσια τής διαδοχής των εξελικτικών κύκλων αποτελεί μια μεγακλίμακα ωριμάνσεως τού ανθρωπίνου είδους προς την κατεύθυνση τού προορισμού του, που είναι ο Μεταάνθρωπος. Στα πλαίσια των συγκεκριμένων αυτών μεγακλιμάκων υφίστανται μικρότερες βαθμίδες, οι οποίες συντελούνται εντός των πλαισίων τής εκάστοτε ιστορίας. Αυτές οι βαθμίδες δεν έχουν μερικότερο χαρακτήρα μόνο ως προς την χρονική διάρκεια, αλλά ταυτοχρόνως διαμορφώνονται σε μικρότερη γεωγραφική κλίμακα από ότι τα συνολικά οικουμενικά δεδομένα. Ως πλέον περιορισμένες διαδικασίες δεν αφορούν το πανανθρώπινο, αλλά το εκάστοτε συλλογικό ασυνείδητο, το οποίον αφορά ένα συγκεκριμένο σύνολο ανθρώπων, ως υποσύνολο τής ανθρωπότητος. Κυρίως πρόκειται για μια πολιτιστική ομοταξία, διότι τα εκάστοτε πολιτιστικά δεδομένα είναι αυτά που διαμορφώνουν το εκάστοτε συλλογικό ασυνείδητο.

Εφόσον, λοιπόν, η μακροκλίμακα είναι ο πλήρης εξελικτικός κύκλος, ο οποίος περιλαμβάνει την σύνολη εκάστοτε ιστορία, στον οποίον θα μπορούσα ίσως με μια πρώτη προσέγγιση να διαδώ μια διάρκεια 25 με 30 χιλιάδες έτη (εκτίμηση την οποία έχει διατυπώσει και ο ΕργΔημΕργ, όπως διάβασα σε πρόσφατη ανάρτησή του) οι λειτουργικές υποδιαιρέσεις στα πλαίσια μιας περιοδολογήσεως είναι οι ιστορικές εποχές. Αυτές δεν μοιάζουν να έχουν ισόποση διάρκεια, αλλά προϊούσης τής ιστορίας φαίνεται να εκδηλώνεται μια επιτάχυνση στην ολοκλήρωση των ιστορικών εποχών και στην μετάβασή τους στην επόμενη. Είναι λογικό να υποθέσουμε, ότι κινητήριος δύναμις στην ολοκλήρωση των εποχών είναι η εκάστοτε η ιστορική εμπειρία. Δεδομένου ότι αυτή αυξάνεται συνεχώς, η χρονική διαδικασία για την μετάβαση από μια εποχή στην επόμενη είναι αντιστοίχως συντομότερη. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε, ότι η επισσυσώρευση τής εμπειρίας και η διάρκεια μιας εποχής είναι ποσότητες αντιστρόφως ανάλογες. Κατά πόσο αυτή η σχέση είναι γραμμική, δηλαδή ο χρόνος ενέχεται σε αυτήν στην πρώτη δύναμη, η συνιστά μια παραβολή, τουτέστιν ο χρόνος ενέχεται υψωμένος στο τετράγωνο, ή κατά πόσο μπορεί να ακολουθεί το εν λόγω φαινόμενο ένα άλλου είδους μαθηματικό συσχετισμό, θα μπορούσαν ίσως να διερευνήσουν κάποιοι φόλοι, οι οποίοι διαθέτουν μεγαλύτερη εντριβή στην επιστήμη των μαθηματικών από ότι ο γράφων.
Ενδεικτικά και χωρίς να αποσκοπώ να παρέχω συγκεκριμένα σημεία καταγραφής συναρτήσεων σε άξονες συντεταγμένων καταθέτω μια πολύ προσεγγιστική περιοδολόγηση των εποχών τού συγκεκριμένου εξελικτικού κύκλου:

- Μεσολιθική Εποχή: 12.000 π.Χ.
- Νεολιθική Εποχή:     6.000 π.Χ.
- Εποχή τού Χαλκού:  3.000 π.Χ.
- Αρχαϊκή Περίοδος:  1.500 π.Χ.
- Κλασσική Αρζαιότης: 800 π.Χ.
- Ελληνιστική Περίοδος: 250 π.Χ.
- Πρώϊμος Μεσαίων:    450 μ.Χ.
- Μεσαίων:                   850 μ.Χ.
- Ύστερος Μεσαίων:   1150 μ.Χ.
- Αναγέννηση:             1450 μ.Χ.
- Διαφωτισμός:            1700 μ.Χ.
- Σύγχρονη Εποχή       1850 μΧ.
- Εποχή τού Ιμπεριαλισμού 1900 μ.Χ.
- Εποχή τού Ύστερου καπιταλισμού 1960 μ.Χ.
- Μπάχαλο                        2000 μ.Χ.

(Η ως άνω περιοδολόγηση είναι από μνήμης και ως εκ τούτου επιδέχεται διορθώσεις. Προβάλλεται αποκλειστικά για λόγους ποιοτικής κατανοήσεως των συμφραζομένων. Κάθε διαφορετική περιοδολόγηση είναι εκ προοιμίου από τον γράφοντα αποδεκτή, δεδομένου, ότι τουλάχιστον προς το παρόν, δεν επιχειρείται ο εντοπισμός κάποιων ίσως ισχυόντων κανονικών μαθηματικών συσχετισμών).

Ως χρονική υποδιαίρεση μιας εποχής μπορεί ίσως να ισχύσει η χρονική φάση. Αυτή συμπεριλαμβάνει μια δέσμη συμβάντων με κοινή αφετηρία, αμοιβαία αλληλουχία, άμεση διαδοχή και ενιαίο ποιτικό περιεχόμενο. Η διάρκειά της θα υπέθετα ότι σχετίζεται περίπου με την διάρκεια μιας γενιάς.
Ένα συντομότερο κύκλο θα έβλεπα να συμπεριλαμβάνει η χρονική συγκυρία. Σε αυτήν θα απέδιδα τα χρονικά όρια περίπου μιας κυβερνητικής περιόδου, δηλαδή περί τα τέσσερα έτη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά η προσπάθεια μιας συστηματικής περιοδολόγησης των εξελίξεων με βάση κάποιες χρονικές διάρκειες σε συσχετισμό με τα αστρολογικά δεδομένα.
Στην αστρολογική βιβλιογραφία υπάρχουν αρκετές μελέτες αναφορικά με τούς λεγόμενους "αστρολογικούς κύκλους". Αυτοί διέπονται από την χρονική διάρκεια τής περιφοράς συγκεκριμένων πλανητών μεμονομένως θεωρουμένων.
Κάποιοι πλανήτες τής εξωτερικής τροχιάς έχουν διάρκεια περιφοράς περισσότερων δεκαετιών. Με αυτήν την έννοια οι κύκλοι, οι οποίοι προκύπτουν από αυτόν τον τρόπο θεωρήσεως, ανάγονται σε "επιδράσεις" συγκεκριμένων πλανητών και μπορούν να έχουν ως εκ τούτου διάρκεια που αναλόγως τον πλανήτη μπορεί να περιλαμβάνει από περισσότερες δεκαετίες μέχρι λίγα έτη.
Αυτός ο τρόπος θεώρησης αφορά τα δεδομένα ενός ανθρώπινου βίου, δεδομένου ότι η διάρκεια τής συνολικής ζωής τού ανθρώπου αφορά κάποιον αριθμό δεκαετιών.
Η ως άνω οπτική όμως δεν μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποδοτική στην προσπάθεια αποτιμήσως ιστορικών περιόδων, ένεκα τής μεγαλύτερης διάρκειας που αυτές προσλαμβάνουν. Εδώ όμως θεωρώ ότι παρεμβαίνει ένα δεδομένο, την σημασία τού οποίου εξήραστο πρώτο μέρος τής ανάρτησης. Ουδένα αστρολογικό δεδομένο δεν συμβαίνει μεμονωμένο και αποκομμένο από τα υπόλοιπα. Οι συσχετισμοί και οι συνδυασμοί δεδομένων κατά συνέπεια, οι οποίοι δύνανται να περιγράψουν κοσμικές τάσεις με περισσότερο συγκεκριμένο τρόπο από ότι τα μεμονωμένα δεδομένα σε αποκομμένη μεταξύ τους βάση, απαιτούν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια για να εκδηλωθούν. Αυτές οι χρονικές αποστάσεις είναι τόσο μεγάλες, που είναι σε θέση να χαρακτηρίζουν την πυροδότηση διαφορετικών εποχών. Για να βρεθούν π.χ. ο Πλούτων και Ποσειδών σε δύο συγκεκριμένα ζώδια ο καθείς ταυτοχρόνως μπορεί να απαιτηθεί η πάροδος χιλιετιών.

Ο λόγος ένεκα τού οποίου αναφέρομαι σε "κοσμικές" περιόδους και όχι σε "πλανητικές" στον τίτλο αυτού τού κεφαλαίου, σχετίζεται με το γεγονός, ότι στην συγκεκριμένη συστηματική δεν ενέχονται μόνο οι πλανήτες τού ηλιακού συστήματος που βρισκόμεθα, αλλά και τα ζώδια. Τουτέστιν ο συνολοικός ουράνιος θόλος, οι επηροές τού οποίου μπορεί να προέρχονται από κοσμικού τύπου περιοχές και αποστάσεις.

Βάσει τής συλλογιστικής που προηγείται σε αυτό και το προηγούμενο κεφάλαιο, θα προσπαθήσω να προβώ σε ένα συστηματικό χειρισμό των αστρολογικών ποιοτήτων, στις οποίες έκανε μνεία η κ. Ερμίδου. Σε συσχετισμό προς τα μυθολογικά σύμβολα που έγινε αναφορά και κάποια πορίσματα τής ψυχολογίας τού Βάθους. Η θεώρηση αυτή δεν έχει νόημα να περιοριστεί στην πρόσφατη συγκυρία και στον τρόπο που αυτή μπορεί να διέπει το εν λόγω δίκτυο. Οι πλανήτες οι οποίοι ενέχονται στο σχόλιο τής κ. Ερμίδου έχουν αργή περιφορά. Ως εκ τούτου σφραγίζουν τόσο τα ευρύτερα όσο και τα πλέον συγκεκριμένα χρονικά όρια τής εποχής μας, όσο και την προηγούμενη καθώς και την τρέχουσα χρονική φάση που διάγουμε. Τα δεδομένα τού δικτύου θα ενέτασσα στα πλαίσια τής τρέχουσας συγκυρίας.
Θεωρώ, ότι το πλέον προσήκον μέτρο για να αποτιμηθεί η συγκυρία ως προς το δίκτυο είναι κυρίως τα αστρολογικά δεδομένα καθ' εαυτά, συμφώνως προς τον χρόνο που αυτό εκδηλώθηκε και ξεκίνησε να μορφοποιείται. Επειδή πεδίο έκφρασης αυτών των ανησυχιών έτυχε να σταθεί το εν λόγω ιστολόγιο, θεωρώ σκόπιμο να ενταχθεί στο πρίσμα των θεωρήσεων και το οροσκόπιο αυτού τού ιστολογίου.



4. ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΤΟΠΙΣΜΩΝ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΟΥ ΤΗΣ κ. ΕΡΜΙΔΟΥ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΓΕΝΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΩΝ. 

Γράφει σχετικά η κ. Ερμίδου:

"Μιλώντας αστρολογικά είμαι σίγουρη πως γνωρίζετε τον κύκλο Ουρανού/Πλούτωνα που εξωτερικεύει τις αλλαγές συνείδησης του συλλογικού. Κάθε όψη αντιπροσωπεύει και έναν βήμα της αργής εκδήλωσης της ασυνείδητης πρόθεσης που μας σπρώχνει να την εκδηλώσουμε παρορμητικά και αυθόρμητα. Φαίνεται πως κάθε φάση είναι σημαντική για την δημιουργία του όλου, και για αυτό δεν έχει τόση σημασία με ποιους τρόπους και ρόλους εκδηλώνουμε μεμονωμένα ως άτομα το συλλογικό, αλλά το πώς το ίδιο το συλλογικό εκδηλώνει και πειραματίζεται με κάτι που δεν είναι πλήρως συνειδητό ακόμη".

Κατ' αρχήν, η επίδραση όλων των πλανητών απομεμακρυσμένης τροχιάς και ως εκ τούτου τροχιάς που απαιτεί μεγάλα χρονικά διαστήματα για να συντελεστεί, έχει εν πρώτοις κυρίως συλλογικό χαρακτήρα. Ο Πλούτων κινείται εντός ενός συγκεκριμένου ζωδίου περίπου 13 έτη και ο Ουρανός 7. Κατά συνέπεια η απόδωση χρωματισμών στις ποιότητες που απεικονίζει ο εν λόγω πλανήτης μέσω τού συγκεκριμένου ζωδίου, που αυτός βρίσκεται στο γεννέθλιο ωροσκόπιο, είναι κοινός για όσους έχουν γεννηθεί κατά την περίοδο περισσότερων ετών και χαρακτηρίζει κάποιες "φουρνιές" ηλικιών.
Αυτό το οποίον προσδίδει στούς συγκεκριμένους "χρωματισμούς" των ποιοτήτων συγκεκριμένες αποχρώσεις είναι οι γωνίες, που μπορεί να σχηματίζουν οι εν λόγω πλανήτες με άλλους. Εάν αυτοί είναι αργοκίνητοι, τότε και οι αποχρώσεις έχουν συλλογικό χαρακτήρα. Εάν η περιφορά τους συντελείται γοργά, τότε η απόχρωση συνιστά προσωπική ιδιότητα.

Κατά συνέπεια, στην εξέταση των συλλογικού χαρακτήρα επιρροών, ας εξετάσουμε κατ αρχήν σε ποια ζώδιο βρίσκονται αυτήν την περίοδο ο Πλούτων και ο Ουρανός: 
Ο Πλούτων εισήλθε τον Ιανουάριο τού 2008 στο ζώδιο τού Αιγόκερω, από όπου θα αποχωρήσει τον Ιανουάριο τού 2024. Ο Ουρανός εισήλθε στο ζώδιο τού Κριού τον Μάρτιο τού  2012 και θα αποχωρήσει τον Μάρτιο τού 2019. Η θέση αυτών των δύο πλανητών δείχνει πράγματι ένα πρώτης τάξεως σφυροκόπημα για την ανθρωπότητα για μια περίοδο που θα διαρκέσει περισσότερο από δέκα έτη. Η ανθρωπότητα θα βρεθεί κατά την διάρκεια αυτής τής περιόδου μεταξύ σφύρας και άκμονος, όπου ο άκμων θα είναι μια ολοένα και πλέον απειλητικά αναπτυσσόμενη οικονομική κρίση (Πλούτων στο Αιγόκερο) και η σφύρα μια ολοένα και πιο απειλητικά αναπτυσσόμενη βία, η οποία θα αποτελεί εκμετάλλευση παρορμητικών εξάρσεων (Ουρανός στον Κριό). Αυτά τα δεδομένα, όπως ανέφερα στο πρώτο μέρος, αρμόζει να ειδωθούν ως προκλήσεις, οι οποίες δεν καταγράφουν προς τα πού θα στραφούν εν τέλει οι εξελίξεις. Αυτό θα καθορισθεί από τον τρόπο, με τον οποίον θα χειριστούν τις εν λόγω προκλήσεις τα μετέχοντα στο προκλητικό σύμπλεγμα υποκείμενα.
 
Συνεχίζεται...

ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΛΑΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΟ

1. ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Προϊόντος τού χρόνου λειτουργίας τού παρόντος ιστολογίου διαπιστώνεται σε φάσεις που η δραστηριότητα σε επίπεδο αναρτήσεων ηρεμεί (ή αργεί) μια σχετικά έντονη δραστηριότητα στους σχολιασμούς, οι οποίοι συνεχώς αναπτύσσονται. Αυτή η διαδικασία είναι ιδιαίτερα ευχάριστη για τον γράφοντα. Το γεγονός, ότι κάποιοι φίλοι και φίλες επιλέγουν να καταθέτουν σχόλιά τους εδώ, ακόμη και ανεξάρτητα από τον τρόπο που οι συνεργάτες αυτής τής σελίδας αναρτούν τις απόψεις τους, προσδίδει εκείνο τον χαρακτήρα στους ιστοτόπους, που έχω χαρακτηρίσει ότι ωφείλουμε να επιδιώκουμε. Ενώ η αφετηρία των μπλογκς είναι σαφώς προσωπική, ένεκα τής συγκεκριμένης πρωτοβουλίας που εκκινεί από κάποιους εκάστοτε διαχειριστές, αυτά δέον να αναπτύσσονται ως δημόσια αγαθά διαλόγου και προώθησης κοινών προβληματισμών.
Όλοι οι άνθρωποι διάθέτουμε νοημοσύνη, είμαστε - όπως εντόπισε ο Αριστοτέλης "ζώα πολιτικά", τουτέστιν όντα με ζωική ορμή προς την εκπόνηση συλλογισμών, την οριοθέτηση στόχων και την επικοινωνία σχετικά με τα αυτά που μάς αφορούν και μάς απασχολούν, όχι μόνον στενά ατομικά, αλλά και από κοινού. Η πολιτική αναπτύχθηκε στα πλαίσια των πόλεων, εξ ου και ο αντίστοιχος όρος. Το ξεπέρασμα τής νομαδικού χαρακτήρος τής περιφοράς των ολιγάριθμων αναλογικά ομάδων και γενών και η συγκέντρωση των ανθρώπων σε μαγαλύτερα πλαίσια από αυτά των αγροτικών καταυλισμών, κατέστησε μέσω ενός εντονότερου καταμερισμού τής εργασίας δυνατή την δημιουργία και την ικανοποίηση αναγκών, οι οποίες ξεπερνούν τα στενά όρια των πρωτογενών αναγκών τής ζωϊκής μας διατήρησης και αναπαραγωγής.
Ο Αριστοτέλης διαπίστωσε στα "Πολιτικά", ότι οι πόλεις συνίστανται προσβλέποντας κυρίως στον βασικό στόχο τής αυτάρκειας. Νομίζω ότι είναι λογικό να δούμε την έννοια τής αυτάρκειας μέσα από αυτό το πρίσμα τόσο σχετικά με την ποσοτική, όσο και σχετικά με την ποιοτική της διάσταση. Η προσπόρευση πλούτου, ως βάση τής αυτάρκειας, δεν έχει μόνο ποσοτικό χαρακτήρα. Οπωσδήποτε η επίτυξη κάποιων αναγκαίων ποσοτήτων αποτελεί προϋπόθεση στο να μπορέσουν να αναπτυχθούν κάποιες ποιότητες, έστω και εάν αυτή η προϋπόθεση είναι αναγακαία, αλλά όχι αυτομάτως και ικανή. Αυτό, το οποίον συνιστούσε την αίγλη των πόλεων κατά κανόνα τής κλασσικής εποχής, δεν ήταν απλά και μόνον τα μεγαλοπρεπή οικοδομήματα, η τεχνική ανάπτυξη των υποδομών συμφώνως προς το πνεύμα τής εποχής, ή η στρατιωτική ρώμη, η δυνατότητα για οικονομικές συναλλαγές, εμπόριο ή και διασκεδάσεις, που αυτές παρείχαν. Ισχυρότερο στοιχείο όλων αυτών τής αίγλης των πόλεων ήταν ο εν τέλει και κατ' εξοχήν "πολιτισμός". Αυτός ήταν που αποτελούσε τον πόλο τής έλξης για χιλιάδες ξένους επισκέπτες και εποίκους. Πόλεις, οι οποίες δεν είχαν να επιδείξουν πολιτισμό, άφηναν τούς ξένους επισκέπτες αδιάφορους, αποτελώντας στην ουσία κλειστούς κοινωνικούς σχηματισμούς.
Η ανάπτυξη τής φιλοσοφίας, τής ποιήσεως, τού θεάτρου, κάθε είδους αισθητικής και πνευματικής εκφράσεως και δημιουργίας συνέθεταν την σπουδαία γοητεία που εξασκούσαν οι ανεπτυγμένες πόλεις. Και αυτή η έκφραση και και δημιουργία ήταν αυτή που κατεγράφετο και δομούσε την υλική έκφραση τής πόλεως.

Η ανάγκη τού ανθρώπου να διαμορφώσει συλλογισμούς και ίδιες απόψεις και να τίς καταθέσει στα πλαίσια τού κοινωνικού διαλόγου είναι αυτό που συνιστά τον πολίτη και τον διαχωρίζει από τον ιδιώτη. Ο τρόπος με το οποίον ανταποκρίνεται σε αυτήν την ανάγκη ο καθείς, διαμορφώνει την πολιτική του ποιότητα.
Στα πλαίσια τού "παγκόσμιου χωριού" το διαδίκτυο αναδεικνύεται βαθμηδόν ως το κατ' εξοχήν βήμα δημοσίου διαλόγου. Η δυνατότητα παροχής πρόσβασης σε κάθε καλοθελητή συνιστά στα πλαίσια των εκάστοτε δυνατοτήτων μας μια στοιχειώσδη ανταπόκριση σε μια ευκόλως εννοουμένη αναγκαιότητα.
Με αυτήν την συλλογιστική προβαίνω στην παρούσα ανάρτηση, αναβάλλοντας το θέμα με το οποίον είχα κατ' αρχήν αποφασίσει να συνεχίσω (με τίτλο: Η Επανάσταση στην Ελλάδα Ξεκίνησε στις Σκουριές) διακόπτωντας προσωρινά τις κατσικοπροσεγγίσεις μου. Βεβαιόντας τούς φίλους και τις φίλες επισκέπτες, ότι τις κατσικοπροσεγγίσεις μου θα καταθέσω την προσεχή εβδομάδα, στα πλαίσια μιας προσπάθειας να κλείσω από την πλευρά μου την κριτική στο υπό συζήτηση κλιπ.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση λαμβάνω από τα τρία τελευταία (προς ώρας) σχόλια τής προγουμένης αναρτήσεως (Αρ. 53, 54 και 55) τα οποία θα παραθέσω στην συνέχεια.
Το πρώτο (Αρ. 53) κατατέθηκε από Ανώνυμο σχολιαστή, τα δύο επόμενα από την Ε. Ερμίδου. Την εν λόγω σχολιάστρια, ή κατά την άποψή μου σχολιαστή, θεωρώ κλώνο άλλου σχολιαστού. Η πρακτική να εμφανίζονται κλώνοποιήσεις σχολιαστών στο διαδίκτυο, δεν είναι νέα και ωφείλω να ομολογήσω, ότι ουδόλως με ενοχλεί. Από την στιγμή, που ο πλέον διαδεδομένος τρόπος έκφρασης στο διαδίκτυο είναι η ανωνυμία καθώς και τα εικονικά προσωνύμια (nick names), όλα τα λοιπά σχετικώς με τον τρόπο αυτοπροσδιορισμού εκάστου υποκειμένου θωρώ ότι είναι άνευ σημασίας. Προσωπικά θεωρώ την ανωνυμία πιο ειλικρινή, από την ψευδή ειλικρίνεια, την οποία υποτίθεται ότι προσδιδει στο εκάστοτε υποκείμενο η δήλωση τής ταυτότητός του, δεδομένου, ότι αυτή η ταυτότητα - κατά την άποψή μου - σχεδόν πάντοτε αποτελεί μια μάσκα, που ενδυόμεθα στα πλαίσια τής κοινωνικής προσαρμογής μας. Επί πλέον, αυτή η πρακτική μεταθέτει το βάρος τής δημόσιας εκφοράς στις εκφραζόμενες απόψεις καθ' εαυτές, με βάση τις οποίες το διαδικτυακό υποκείμενο προσδιορίζει εκόν - άκον την ταυτότητά του. Επί τού προκειμένου ισχύει το "εκφράζομαι άρα υπάρχω". Η κριτική, που άσκησαν οι "καταστασιακοί" στην μετάβαση από "την κοινωνία τού είσθε στην κοινωνία τού κατέχειν και στην συνέχεια στην κοινωνία τού φαίνεσθαι" (Γκυ Ντε Μπορ, "Η Κοινωνία τού Θεάματος"), φαίνεται πλέον την εποχή τού διαδικτύου να έχει υπερενταθεί, δεδομένου, ότι το διαδικτυακό φαίνεσθαι συντελείται στα πλαίσια τής λεγόμενης εικονικής πραγματικότητος.
Αυτό το οποίο μένει τελικά, είναι οι απόψεις, που εκάστοτε εκφράζονται και ο τρόπος που μπορούν αυτές να συμβάλλουν παραγωγικά στην ανάπτυξη μιας προβληματικής.
Σχετικά με δύο αυτά σχόλια (δεδομένου ότι το τρίτο αποτελεί συνέχεια του δευτέρου) αν και εκ πρώτης όψεως φαίνονται να μην συνδέονται αμέσως μεταξύ τους, θα ήθελα να εκθέσω τις απόψεις μου συνδυαστικά. Το δεύτερο αφορά αυτό που προσπάθησα να συμπυκνώσω στον τίτλο αυτής τής ανάρτησης. Δηλαδή, τίς κινήσεις των πλανητών σε συσχετισμό με το δίκτυο, περί τού οποίου έγινε λόγος στην προηγούμενη ανάρτηση. Θα έλεγα λοιπόν, ότι πρόκειται για τις αστρολογικές προϋποθέσεις τού δικτύου, ως τμήμα των γενικότερων κοσμικού χαρακτήρα προϋποθέσεων, σε συνδυασμό με μυθολογικού χαρακτήρα προσεγγίσεις στις οποίες προβαίνει η φίλη κ. Ερμίδου. Προσεγγίσεις, τις οποίες θεωρώ λίαν ενδιαφέρουσες, αν και διαφωνώ για μια ακόμη φορά ριζικά προς αυτές. Νομίζω όμως, ότι ένα σχόλιο μπορεί ακριβώς να κρίνεται ως λίαν ενδιαφέρον, επειδή θέτει με ενδιαφέροντα τρόπο ζητήματα, έστω κι αν δεν συμφωνεί κάποιος οπωσδήποτε με τις προσφερόμενες από αυτό ερμηνείες.
Το πρώτο σχόλιο αφορά την απάνθρωπη υλική στέρηση, η οποία έχει επιβληθεί στον λαό από την αλήτ στα πλαίσια τής κρίσης, ή "κρίσης". Επειδή όμως και αυτά τα συμβάντα λαμβάνουν χώρα  - ως κάθε τι - εντός κάποιων αστρολογικών πλαισίων, θα ήθελα να ανφερθώ συνδυαστικά εδώ σε αυτήν την συγκεκριμένη οπτική τού ζητήματος, χωρίς να αποσκοπώ να παραμερίσω τις υπόλοιπες, οι οποίες συνθέτουν μια τέτοιας ζωτικής σημασίας κατάσταση.

Ανώνυμος είπε...

ειμαι νεος δουλεύω στο ελλαντισταν σε εταιρία κολοσσό εξάωρο για 380 ευρο μικτα και με τα υποχρεωτικά οκταωρα πιάνω τα 450, θέλω βοήθεια πως μπορώ να ξοδέψω αυτό το τρομακτικό ποσό;

 

Ε. Ερμίδου είπε...

Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα του δικτύου, για αυτό θα προσθέσω μερικά ακόμη κομμάτια στο παζλ σας.
Μιλώντας αστρολογικά είμαι σίγουρη πως γνωρίζετε τον κύκλο Ουρανού/Πλούτωνα που εξωτερικεύει τις αλλαγές συνείδησης του συλλογικού. Κάθε όψη αντιπροσωπεύει και έναν βήμα της αργής εκδήλωσης της ασυνείδητης πρόθεσης που μας σπρώχνει να την εκδηλώσουμε παρορμητικά και αυθόρμητα. Φαίνεται πως κάθε φάση είναι σημαντική για την δημιουργία του όλου, και για αυτό δεν έχει τόση σημασία με ποιους τρόπους και ρόλους εκδηλώνουμε μεμονωμένα ως άτομα το συλλογικό, αλλά το πώς το ίδιο το συλλογικό εκδηλώνει και πειραματίζεται με κάτι που δεν είναι πλήρως συνειδητό ακόμη.

Το “δίκτυο” ως αυθόρμητη εκδήλωση όπως την περιεργάζεστε εδώ επομένως, δεν θα είναι παρά μία εκδήλωση κάποιων ασυνείδητων ακόμη μοτίβων.

Το αν μία μετατόπιση στη συνείδηση οδηγεί πραγματικά σε μία παραδεισένια ουτοπία ή ακόμη βαθύτερα στο τούνελ της προσωπικής πίεσης του καθενός είναι μέρος της δέσμευσης – μπλοκαρίσματος που μας οδηγεί πιο κοντά στην ενσωμάτωση μας με το όλον στο τέλος.

Το αρχέτυπο του Ουρανού είναι στην πράξη διαχωρισμός, και η επιθυμία για πλήρη εξατομίκευση από το συλλογικό. Αυτή η επιθυμία είναι τελείως καινούρια για την εξελικτική μας διαδικασία και είναι μέρος του διαχωρισμού – πτώσης και αργότερα της επιστροφής. Φαίνεται λοιπόν πως η εποχή του υδροχόου θα είναι η εποχή της πλήρους εξατομίκευσης που θα μας οδηγήσει στην πλήρη και τρομακτική μοναξιά και άρα στην ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση από την μονάδα.
Γνωρίζοντας την αστρολογία των επιρροών που θα παίξουν το ρόλο τους στην εποχή του υδροχόου , όλα τα new-age κινήματα – δίκτυα που στοχεύουν στην δικαίωση ή στην προστασία δικαιωμάτων του ειδικού, είτε εκφράζουν την ακόμη μεγαλύτερη πτώση των ατόμων που συμμετέχουν στις μάζες αυτές είτε απλά επιτρέπουν την αυτοσυνειδητοποίηση του συλλογικού πεδίου. Αυτή η συνειδητοποίηση το πιθανότερο είναι να γίνει ακόμη πιο επώδυνη, καθώς όπως είπε και ο Jung «Ο πόνος και η φώτιση έρχονται μαζί». Αυτός ο πόνος το πιθανότερο είναι να εκφραστεί από την περαιτέρω παρείσφρηση της Σκιάς (που συμβολίζεται από ένα δικτατορικό σύστημα). Αλλά υποθέτω πως αυτό τελικά δεν έχει καμία σημασία γιατί αυτό που ξεδιπλώνεται είναι πέρα από τον έλεγχο του συλλογικού.

Κατά τη μετάβαση από το κρόνειο στο ουράνιο διακρίνει κανείς τις εξής διαφορές στις εκδηλώσεις του συλλογικού. Ο κρόνος έχει να κάνει με τις δομές και τις παραδόσεις την τυραννία και την έλλειψη χιούμορ και ο ουρανός έχει να κάνει με το επαναστατικό , την διάσπαση αλλά και το χιούμορ. Ο κρόνος είναι ο θεός που κατατατρώει τα παιδιά του ενώ ο ουρανός είναι προμηθεικός και ατομικιστής.
Είναι πολύ ενδιαφέρον το πώς το προμηθεικό αντιστοιχεί τόσο στο πνεύμα της δημιουργικής επανάστασης όσο και στο πνεύμα της ύβρις. Δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, ανάλογα το πώς εφαρμόζονται. 

Η προμηθεική ύβρις είναι όντως ενδιαφέρουσα γιατί το αρχέτυπο αυτό παίρνει ανθρωπιστικό τόνο και τον κληρονομεί στα υδροχοικά ιδανικά. Στη πραγματικότητα επομένως ο Ουρανός που αντιστοιχεί σε προμηθεικό αρχέτυπο είναι η υψηλότερη επέκταση του συμπλέγματος νου-εγώ εντός της ψυχής και η ακόμη μεγαλύτερη απόσταση από την ευσπλαχνία του όλου. Η προμηθεική «ευσπλαχνία» είναι περισσότερο η εμπλοκή του υποκειμένου για την δικιά του προσωπική καλοπέραση και υγεία που άρα τελικά θα καταλήξει σε γκρέμισμα του πύργου και σφαγή του matrix του νου του υποκειμένου.

Ο Ουρανός ως προμηθεική εκδήλωση, αυτό που κάνει είναι να θερίζει φωτεινά μυαλά από τα οποία και τελικά ταΐζεται ο ίδιος. Ο Ουρανός είναι μοιραίο να γίνει η νέα κοινή μας ομοφωνία μετά την κρόνειες εκδηλώσεις των αρχόντων του κόσμου τούτου, και κατά συνέπεια αυτό που παρατηρούμε στη συλλογική εξέλιξη είναι ίσως ένα είδος εκθρόνισης.

Η δημιουργική επανάσταση και η ύβρις είναι όντως δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αφού ο προμηθέας ήρθε κάτω με την φωτιά της διανόησης του μυαλού και την τεχνολογία των θεών. Οι τεχνολογίες μας είναι αυτή ακριβώς η προσπάθεια να ελέγξουμε τις δυνάμεις της φύσης με σλόγκαν «κοιτάξτε τι μπορώ να κάνω, πόσο θεϊκός είμαι». Τελικά όμως η λατρεία των ίδιων μας των δημιουργημάτων θα έχει ως αποτέλεσμα το καρκίνο του συλλογικού προμηθεικού συκωτιού από τις συνθετικές τοξίνες, και η ιστορία συνεχίζεται.

Το νέο ουράνιο σύστημα θα είναι καθαρή ευφυΐα σε σύγκριση με το παλιό κρόνειο μηχανιστικό πρότυπο. Εφόσον ο ουρανός ελέγχει όχι μόνον το μυαλό και την τεχνολογία αλλά και τον ηλεκτρισμό και το νευρικό σύστημα η υδροχοική εποχή ενδεχομένως δεν θα είναι μία κοινωνική τυραννία όπως την εμφανίζουν τα συνομωσιολογικά σενάρια αλλά μία τυραννία του ίδιου του μυαλού του συλλογικού που θα χρησιμοποιεί την «ουράνια» τεχνολογία ,νανοτεχνολογίες, ΑΙ, internet, βιοτσιπ, κλπ, και όλα τα προιόντα της ύστατης ανθρώπινης «ύβρις». Ως περαιτέρω πτώση θα σημαίνει τον εγκλωβισμό του ανθρώπου μέσα στα ίδια του τα δημιουργήματα.
Έπειτα από όλες αυτές τις αξιωματικές τοποθετήσεις και επιστρέφοντας ξανά στην αρχή για να γίνει και η κατάλληλη σύνθεση μπορεί κανείς να διαπιστώσει τα εξής για το δίκτυο. Ίσως το «δίκτυο» να είναι και μία αντανακλαστική αντίδραση. Αν υποθέσουμε πως ο Ουρανός ο Κρόνος, ο Ποσειδώνας κλπ, ποτέ δε σταμάτησαν αστρολογικά να παίζουν το ρόλο που είναι προορισμένοι να παίζουν, είμαστε εμείς αυτοί που μετακινούμαστε πάνω στο φάσμα των συμπαντικών ενεργειών. Ο Κρόνος ως χρόνος ποτέ δε σταμάτησε να τρώει τα παιδιά του και να απορροφά οποιοδήποτε υψηλότερο (ουράνιο,ποσειδώνιο, πλουτώνιο κοκ) αρχέτυπο και να το μετασχηματίζει και να το απορροφά εκφράζοντας όπως πάντα το εξέφραζε. Αυτό που κάνει την διαφορά στην εικόνα που βλέπουμε, είναι το κομμάτι εκείνο της ανθρωπότητας που προσπαθεί να ξεφύγει από την παγίδευση του χρόνου μέσω των εποικοδομημάτων της τεχνολογίας που πλέον εκφράζουν πιο ουράνια και προμηθεικά αρχέτυπα. Στην πράξη πράξη όμως ακόμη και αυτό το κομμάτι της ανθρωπότητας δεν μπορεί να εκδηλώσει αυτές τις αλλαγές παρά μέσα από το φίλτρο του χρόνου.

Το δώρο του προμηθέα είναι η επίγνωση του χρόνου, αλλά αυτή η επίγνωση δε μπορεί να σε πάει πιο μακριά. Η ψεύτικη αθανασία που προσφέρει αυτή η επίγνωση ως υπέρβαση του Κρόνου-Χρόνου θα γίνει αντιληπτή όταν κάποιο κομμάτι της ανθρωπότητας μπει σε τροχιές χείρωνα. Είναι τότε που υπό φρικτούς πόνους αυτοεγκλωβισμού στην ιδέα κάποιας αθανασίας, ο Χείρωνας δωρίζει την αθανασία του στον Προμηθέα για να πεθάνει. 

2. Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ

Ωφείλω να ομολογήσω, ότι με όσα φοβερά και βαρυσήμαντα συμβαίνουν αυτήν την περίοδο, δεν θα είχα γενικά την διάθεση να απασχολήσω για μια ακόμη αφορά αυτούς που έχουν την ευγενή διάθεση να διαβάζουν τα γραφόμενά μου, κάνοντας επί λέον αναφορές σε ένα δίκτυο, αποτελούμενο κατά την εκτίμηση κάποιων από λίγους ανθρώπους, το οποίο μπορεί να εκδηλώνεται - ως αυτοί ισχυρίζονται - σε συνθήκες συγχρονικότητος, ή να μην υφίσταται και καθόλου για κάποιους άλλους.
Θέλω να πιστεύω, ότι δεν τυγχάνω υπέρμετρα ναρκισσιστής, ώστε να προτίθεμαι να απασχολώ με φιλάρεσκα εσώψυχα τούς επισκέπτες εδώ, σε φάση, που τα τεκταινόμενα, τόσο σε τοπικά όσο και σε οικουμενικά πλαία, προσλαμβάνουν ζοφερές διαστάσεις. Όμως, το εν λόγω σχόλιο τής κ. Ερμίδου θέτει γενικότερα μελλοντολογικού χαρακτήρος ζητούμενα με λίαν ενδιαφέροντα τρόπο. Δηλαδή επιχειρεί προσέγγιση από μια σκοπιά, όπου συνδυάζονται ποιότητες, οι οποίες, ενώ είναι σημαντικότατες, δεν τυγχάνουν προφανείς. Ο συνδυασμός αστρολογικών δεδομένων με σύμβολα μυθολογικού περιεχομένου και η ταυτόχρονος μνεία σε μεγάλους διανοητές τής ψυχολογίας τού Βάθους, όπως ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, θεωρώ ότι θέτει την οπτική τής μελέτης των πιθανών μελλοντικών εξελίξεων επάνω σε ένα λίαν αξιόλογο αναλυτικό υπόβαθρο, για όσους τουλάχιστον έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν με ανάλογες προβληματικές. Αυτή είναι η αξιολόγηση που συνιστά την αφετηρία αυτής τής ανάρτησης και δευτερευόντως η πρόθεση μου να δώσω περεταίρω διευκρινήσεις, ή εν τέλει να υπεραμυνθώ απόψεων περί αυτού, που κάποιοι αποκαλούμε δίκτυο.

Το εν λόγω σχόλιο πραγματεύεται τις "επιδράσεις" - προσωπικά προτιμώ να αναφέρομαι μάλλον σε "αντιστοιχίες" - τριών πλανητών (Ουρανός, Πλούτων, Κρόνος), οι οποίοι απεικονίζουν προκλήσεις, οι οποίες σφραγίζουν περιόδους διαρκείας περισσότερων ετών, δοδομένου ότι πρόκειται για πλανήτες απομεμακρυσμένης τροχιάς από τον ήλιο, η περιφορά των οποίων διαρκεί περισσότερες δεκαετίες.Θεωρώ μάλιστα, ότι ειδικά οι προκλήσεις, που εκπροσωπούν οι πλανήτες Ουρανός και Πλούτων, θα κορυφωθούν κατά την διάρκεια των επόμενων ετών, για σύνολα τα παγκόμια τεκταινόμενα, πέραν των όσων μπορεί αυτοί να αποκαλύπτουν σχετικά με τις εξελίξεις τού "δικτύου". Σε προηγούμενη ανάρτηση μάλιστα είχα προαναγγείλει, ότι σύντομα σκόπευα να καταθέσω μια πραγματεία περί αυτού.
Οι αναφορές τού σχολίου επεκτείνονται και στο ζώδιο τού Υδροχόου. Όπως επίσης αναφέρονται και στον τεράστιας σημασίας μυθολογικό συμβολισμό τού Προμηθέως καθώς και τού Κενταύρου Χείρωνος.
Όσον αφορά τον Υδροχόο, νομίζω ότι αποτελεί πλέον κοινό τόπο η πληθώρα των αναφορών, που έχει προσλάβει το αντίστοιχο θέμα τής "Εποχής τού Υδροχόου" και τής "Νέας Εποχής" από πλείστες όσες πλευρές. Αυτές ξεπερνούν κατά πολύ τα στενά πλαίσια τού όποιου χώρου, είτε αυτός μπορεί να είναι οι λεγόμενοι "Νεοεποχίτες" τής Alice Bailey, ή το "Lucifer Trust" τού Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Διαβάζω σε πληθώρα ιστοσελίδων, κάποιες από τις οποίες έχουν καλούς φίλους ως διαχειριστές, ότι κυριαρχούν προσδοκίες σχετικά με επερχόμενες κοσμικής προελεύσεως ενέργειες, οι οποίες προορίζονται να πυροδοτήσουν τελείως νέα δεδομένα, στα πλαίσια των οποίων αναμένεται να αναβιβαστεί η δραστηριότητα τής ανθρωπότητος και δη των Ελλήνων.

Πριν υπεισέλθω στην παράθεση της άποψής μου αναφορικά με αυτά που έθεσε η κ. Ερμίδου, παραθέτω κάποιες απόψεις, που θεωρώ ότι αφορούν κάποια πάγια δεδομένα τής αστρολογίας. Αυτά νομίζω ότι αποτελούν απλή επανάληψη κάποιων σημαντικών δεδομένων που παρατίθενται στα σοβαρά βιβλία περί αστρολογίας. Ενώ αυτά είναι από αστρολογικής πλευράς λίαν σημαντικά, έχω διαπιστώσει εκ πείρας, ότι δεν τυγχάνουν ευραίως γνωστά και ότι ελάχιστοι είναι αυτοί αναλογικά, που προσπαθούν να αξιοποιούν αυτά τα δεδομένα στην δομή των συλλογισμών τους.
Για τού λόγου το αληθές δηλώνω ακόμη μια φορά, ότι δεν είμαι αστρολόγος και ότι η επαγγελματική μου εκπαίδευση περιορίζεται αποκλειστικά σε τεχνικό κλάδο, χωρίς να επεκτείνεται διόλου στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Η ενασχόληση μου με την αστρολογία, η οποία επεκτείνεται με μόνιμο, συνεχή και συστηματικό τρόπο σε μια περίοδο μεγαλύτερη των τριών δεκαετιών, έχει αφενός προσωπικά ελατήρια και αφεταίρου ανάγεται σε κάποιες κοινωνικές ανησυχίες μου. Εκτιμώντας, ότι έπρεπε να επιβιώσω εβρισκόμενος μέσα σε κάποιο σχετικά δυσμενές και αντίξοο περιβάλλον για τα προσωπικά μου δεδομένα, επέλεξα ως σύμμαχο την αστρολογία, καθώς και άλλες διαισθητικές πρακτικές. Θυμάμαι εκείνη την ρήση από στόματος Δον Χουάν σε κάποιο βιβλίο τού Κάρλος Καστανιέντα, ότι για τούς μάγους ινδιάνικης προελεύσεως τού Μεξικού δεν είχε μείνει άλλη δυνατότητα για την επιβίωσή τους, από την στιγμή που οι λευκοί έποικοι είχαν ισοπεδώσει την παραδοσιακή κοινωνία τους, από την στήριξη και την ενεργοποίηση τού "ναγουάλ", δηλαδή των εσωτερικών δυνάμεων, στις οποίες είχε απεργαστεί πρόσβαση η φυλή τους. Ωφείλω να ομολογήσω, ότι η εμπειρία μου είναι, πως αυτές δυνάμεις δεν αξιώνουν μόνο τούς σαμάνους τού Μεξικού να ανέλθουν σε υψηλότερες σφαίρες τής υπάρξεως, αλλά και μικρούς καθημερινούς ανθρώπους όπως ο γράφων, να αντεπεξέλθουν προκλήσεις επιβίωσης έναντι ποιοτικά ισχυρότερων αμφισβητητών, που εντάσσονται σε έντονα αντίξοο περιβάλλον.
Επί πλέον αρκετές φορές επιχείρησα να αξιοποιήσω τις αστρολογικές τεχνικές στην προσπάθειά μου να κατανοήσω κάποια φαινόμενα τού κοινωνικού γίγνεσθαι. Τόσο στα πλαίσια τής λεγόμενης "μουντάν" αστρολογίας, δηλαδή τής αστρολογίας που αφορά κοσμικές συγκυρίες σε συσχετισμό με συμβάντα κοινού κοινωνικού πεπρωμένου, όσο και με την εξέταση ωροσκοπίων προσώπων, τα οποία έτυχε να συνέχονται με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Αναφέρω εκ προοιμίου, ότι θεωρώ, πως αυτά τα δεδομένα, δεν αξιοποιούνται πάντοτε με τον πλέον κατάλληλο τρόπο, στις προσεγγίσεις, στις οποίες προέβη η κ. Ερμίδου.

Ας μού επιτραπεί λοιπόν στην συνέχεια να απαριθμίσω τα βασικότερα αυτών των λειτουργικών δεδομένων, συμφώνως προς τον τρόπο που μπορώ ίσως να τα έχω κατανοήσει:

1. Οι κινήσεις των πλανητών συνιστούν μια αντικειμενική διαδικασία. Αυτές μπορούν να καταστούν προβλέψιμες με μεγάλη ακρίβεια εκ των προτέρων, μεγάλο χρονικό διάστημα πριν αυτές εκδηλωθούν. Αυτές αποτελούν την βάση των αστρολογικών προβλέψεων, όχι όμως ως αποκλειστικός παράγων, αλλά πάντοτε σε συσχετισμό με πλείστα όσα αστρολογικά, αλλά και μη αστρολογικής φύσεως δεδομένα. Αυτές οι προβλέψεις, στο βαθμό που επιχειρούνται με μηχανιστικό τρόπο, συνιστούν υπεραπλουστεύσεις, οι οποίες έχουν τύχει ευρείας και δρυμείας κριτικής, κυρίως υπό την μορφή συντόμων αστρολογικών προβλέψων επί ημερησίας ή εβδομαδιαίας βάσεως, όπως αυτές δημοσιεύονται στα έντυπα και ηλεκτρονικά μαζικά μέσα.
Προσωπικά αποδίδω κάποια σχετική αξία και σε αυτές τις προβλέψεις, συμφώνως προς την εκτίμηση των ικανοτήτων να προβαίνει σε αφαιρέσεις αυτού που τις εκπονεί.

2. Κάθε αντικειμενικό δεδομένο ανεξαιρέτως, πριν αποτελέσει παράγοντα, ο οποίος συμμετέχει στην διαμόρφωση κάποιας υποκειμενικής κατάστασης ή δραστηριότητας, πρέπει να υποστεί επεξεργασία - με συνειδητό ή μη τρόπο - από το εκάστοτε υποκείμενο που το αφορά. Στην ουσία δηλαδή, οι αντικειμενικοί παράγοντες δεν είναι εις θέσιν να καθορίζουν μονοσήμαντα την εξελικτική των υποκειμένων, τα οποία δρούν ή υφίσταναται, αλλά συνιστούν προκλήσεις προς αντιμετώπιση ή χειρισμό. Οι αντιμετώπιση και ο χειρισμός μπορούν να συμβαίνουν με περισσότερο, λιγότερο ή καθόλου συνειδητό τρόπο, καθώς και να επιχειρούνται με περισσότερο ή λιγότερο ενεργητικό, ή τελείως παθητικό τρόπο. Ακόμη όμως και στην περίπτωση της πλήρως μη συνειδητής και ολοσχερώς παθητικής αντιμετώπισης της οποιας αντικειμενικού χαρακτήρος προκλήσεως, αυτή δεν μπορεί να μετουσιωθεί επί υποκειμενικής βάσεως, εάν προηγουμένως δεν απορροφηθεί και δεν διαθλαθεί από την υφή τού εκάστοτε συγκεκριμένου υποκειμένου.
Η αντιρρητική, την οποίαν εκφράζουν οι φετιχιστές των αστρολογικών επηροών, στηρίζεται στο ότι ακόμη και η συγκεκριμένη υφή του εκάστοτε υποκειμένου διέπεται με καταλυτικό τρόπο κυρίως από την απεικόνιση τού γενεθλιακού ωροσκοπίου του, άρα η δυνατότητα τής αστρολογίας να μπορεί να προβαίνει σε εκτιμήσεις και προβλέψεις, είναι σχεδόν απεριόριστος. Αυτή η οπτική όμως διακατέχεται από ένα καθοριστικής σημασίας σφάλμα, το οποίον ανάγεται σε απόδωση ποιοτήτων στους αστρολογικούς παράγοντες με μηχανιστικό τρόπο.

3. Οι ποιότητες των αστρολογικών δεδομένων, ως προς την απεικόνιση που αυτοί εκπροσωπούν - ή άλλως πώς "επηροή που αυτοί εξασκούν" - δεν είναι ορθόν να αποδίδεται με μηχανιστικό τρόπο. Ως εκ τούτου αυτές δεν είναι δυνατόν να υπέχουν μονοσήμαντο χαρακτήρα, αλλά ακόμη και με την πλέον συγκεκριμένη έκφανσή τους, υποδηλώνουν μόνον κατευθυντήριες δυνατότητες, βάσει των οποίων οι πιθανές ή δυνατές εξελίξεις μπορούν να έχουν τελείως διαφορετικό χαρακτήρα, συμφώνως προς τον τρόπο χειρισμού των προκλήσεων από το υποκείμενο, που αυτές επηρεάζουν.
Αναμφιβόλως - συμφώνως πάντοτε προς την άποψή μου - οι προκλήσεις αυτές είναι ως προς το πεδίο ή τομέα που αυτές εκδηλώνονται σαφώς δεδομένες. Η ποιότητά τους παραμένει όμως ανοικτή και μη μονοσήμαντος. Σε αυτά τα δυο δεδομένα, θεωρώ ότι μπορούν να στηρίζονται οι αστρολογικές προβλέψεις.
Στον βαθμό που συνεκτιμηθούν μια σειρά άλλοι σημαντικοί παράγοντες, αστρολογικής και μη υφής (οι αστρολογικοί αυτοί παράγοντες αναφέρονται στο επόμενο σημείο 4) οι επιχειρούμενες προβλέψεις μπορούν να αποκτήσουν περισσότερο ή λιγότερο συγκεκριμένο περιεχόμενο.

4. Κανένας αστρολογικός παράγων δεν είναι σκόπιμο και παραγωγικό να τύχει μεμονωμένης διερευνήσεως. Η διερεύνηση οφείλει να τον εντάσει στα γενικότρα πλαίσια τής εκάστοτε συνολικής συγκυρίας, να τον συσχετίζει δηλαδή προς τα λοιπά αστρολογικά δεδομένα τής προς εξέταση χρονικής περιόδου ή στιγμής. Η αστρολογία αφορά συνολικές συγκυρίες, εντός των οποίων κάθε μεμονωμένο ή ειδικό αστρολογικό δεδομένο φορτίζεται με ανάλογο τρόπο, συγκεριμενοποιώντας τον χαρακτήρα του. Η αποκομμένη από την συνολική συγκυρία αποτίμηση των απεικονίσεων που αυτή δύναται να προσφέρει, είναι αποσματική και μπορεί να έχει μόνο γενικό και μη συγκεκριμένο χαρακτήρα.

5. Στα πλαίσια μιας αστρολογικής πρόγνωσης, δέον να εντάσσονται, να διερευνώνται και να αξιποιούνται ταυτοχρόνως με τα αστρολογικής υφής και όλα τα λοιπά σημαντικά για το συγκεκριμένο γίγνεσθαι μη αστρολογικά δεδομένα. Οι γνώσεις αστρολογίας αφ' εαυτών κατά βάση δεν επαρκούν στην προσπάθεια να δομηθεί μια επιτυχής μελλοντική πρόβλεψη.
Η αστρολογία μπορεί να είναι μόνο ένας - των αναμφιβόλως βασικών - παραγόντων στα πλαίσια τής προσπάθειας να επιχειρηθεί κάποια πρόβλεψη επί τού συγκεκριμένου.
Το γνωσιολογικό απόθεμα όσων επιχειρούν μελλοντικές προβλέψεις είναι αναγκαίο να επεκτείνεται κατά το δυνατόν περισσότερο πέραν των στενών πλαισίων τής αστρολογικής εντριβής.

6. Αρμόζει να μην παραβλέπουμε, ότι οι όποιες προβλέψεις, σε όποια βάση και με την στήριξη σε όποιο μεθοδικό όργανο κι αν αυτές διεξάγονται, δεν παύουν να μην είναι κάτι περισσότερο από προβλέψεις. Αυτές μπορούν να είναι κατά κανόνα λίαν χρήσιμες και αξιοποιήσιμες. Πλην όμως, η επίγνωση, ότι το μέλλον δεν είναι δεδομένο, αρμόζει να αποτελεί τον τελικό γνώμονα των επιλογών και αξιολογήσεών μας.
Στα μαθηματικά εφαρμόζεται κατά την μελέτη συναρτήσεων στα πλαίσια τής  διερευνήσεως τους, η πρακτική να εντοπισθούν τιμές που μπορεί να προσλάβει προσεχώς μια συγκεκριμένη συνάρτηση, στον βαθμό που γνωρίζουμε προηγούμενες τιμές ή τον μαθηματικό τύπο αυτής τής συναρτήσεως. Ο τρόπος αυτός αφορά την λεγόμενη "παραγοντοποίηση", δηλαδή την εξεύρεση τού μαθηματικού τύπου, βάσει τού οποίου μεταβάλλεται η συγκεκριμένη συνάρτηση. Στον βαθμό, που ο τύπος τής συναρτήσεως μάς είναι γνωστός, δυνάμεθα σχετικά εύκολα να βρούμε την αντίστοιχη παράγωγο, ώστε να είμεθα σε θέση να επισκοπούμε επ' ακριβώς τον τρόπο μεταβολής τής συγκεκριμένης συναρτήσεως.
Τα φαινόμενα όμως των ατομικών και κοινωνικών συγκυριών, ακόμη και τα περισσότερα φαινόμενα, τα οποία μπορούν να εκδηλωθούν και να μελετηθούν στα πλαίσια ενός επιστημονικού εργαστηρίου, κατά κανόνα είναι σαφώς πολυπλοκότερα από το να μπορούν αυτά να αποδοθούν από την οποία μαθηματική συνάρτηση δεδομένων και ζητουμένων.
Το ζητούμενο τής αστρολογίας συνίσταται στην ικανότητα, να μπορεί αυτός που την χειρίζεται να προβαίνει σε συσχετισμό πολλαπλών αφαιρέσεων και μοντελοποιήσεων ταυτοχρόνως. Αυτή η ικανότητης αφορά εν τέλει μόνον την προσβάσιμη στην λογική αντικειμενική υπόσταση τής αστρολογίας. Κατ' ουσίαν όμως, η αστρολογική πρόβλεψη, ή εκτίμηση δεδομένων, προϋποθέτει πέραν των διανοητικών ικανοτήτων τού εκάστοτε αναλυτού και μια ανεπτυγμένη διαίσθηση, δεδομένου ότι η αστρολογία είναι ταυτοχρόνως και μια εντονότατα διαισθητική πρακτική.
Η ανεπτυγμένη διαίσθηση αφορά πάντοτε ως προϋπόθεση επιτυχούς ενασχόλησης, οτιδήποτε αφορά χειρισμό και ερμηνεία διαδικασιών, στις οποίες εντάσσονται σύμβολα και συμβολισμοί. Δεδομένου ότι τα σύμβολα ξεπερνούν τα διανοητικά δεδομένα τής σφαίρας τού συνειδητού. Αυτή η διαπίστωση μάς εισάγει και στο επόμενο, μείζονος σημασίας, σημείο.

7. Δεν είναι οι διαισθητικής φύσεως τεχνικές μόνον, αλλά αυτά τούτα τα συμπεράσματα τής θεωρητικής φυσικής επιστήμης, αυτά που ισχυρίζονται, ότι δεν είναι δυνατόν να εξετάσουμε, ή να ερυνήσουμε καποιο φαινόμενο, χωρίς να παρέμβουμε σε αυτό, με αποτέλεσμα να το επηρεάσουμε, να το συνδιαμορφώσουμε, ή ακόμη και να το τρέψουμε προς κάποια κατεύθυνση.
Κατά συνέπεια, η δραστηριότης κάθε διερυνητικού υποκειμένου δεν μπορεί να έχει ουδέτερο χαρακτήρα. Στα πλαίσια μάλιστα τής ανακοινώσεως των συμπερασμάτων τής έρευνας ή αναλύσεως την οποίαν επιχειρούμε και δη εν δυνάμει σε ευρεία πλαίσια, όπως αυτά τού διαδικτύου, συνιστά σαφέστατα ηθελημένη προσπάθεια τροποποιήσεως τού φαινομένου στο οποίο αναφερόμεθα.
Αυτή η διαπίστωση δεν συνιστά αξιολόγηση έναντι τής οποιας πρακτικής. Οι παρεμβάσεις αποτελούν αυτονόητο τμήμα τής ανθρώπινης δραστηριότητος και είναι ορθόν να αξιολογούνται βάση των προθέσεων και των προαιρέσεων που τις χαρακτηρίζουν, καθώς και εκ των αποτελεσμάτων, τα οποία αυτές δύνανται να επενεργούν.
Για να μην αναφερθώ στον λίαν ευδόκιμο εντοπισμό τού φίλτατου Κ.Δ, ότι είναι φρονιμότερο να δημιουργούμε πραγματικότητες με ενορατική πράξη, από το να προσπαθούμε να ερμηνεύουμε πραγματικότητες με την νοητική οδό.
Κάτι αντίστοιχο - σε τελείως όμως διαφορετική βάση - είχε προτείνει και ο Κάρολος Μαρξ, με την προτροπή, ότι ζητούμενο δεν αποτελεί η ερμηνεία των δεδομένων τού κοινωνικού βίου, αλλά η ενσυνείδητη προσπάθεια αλλαγής αυτών των δεδομένων. Μόνο, που όσο αφορά τον ρόλο τής κατά Μαρξ λεγομένης "πάλης των τάξεων" προτείνει ο Κ.Δ (και όχι μόνο) να τον αποδόσουμε στον Νου. Την άποψή μου επ' αυτών επιφυλάσσομαι να καταθέσω στα πλαίσια μιας πραγματείας, που σκοπεύω να κάνω προσεχώς, σχετικά με τούς σκόπιμους τρόπους παρεμβάσεων στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

8. Επιπροσθέτως σε αυτά που εγράφησαν στο προηγούμενο σημείο: Κάθε διαισθητική πρακτική εντάσσεται στα πλαίσια τής πίστεως, δεδομένου ότι κατά κανόνα δεν επιδέχεται εκ των προτέρων λογικές αποδείξεις. Η πίστη όμως δύναται να πυροδοτεί φαινόμενα συμπαθείας, αναγόμενα στον νόμο τού συντονισμού. Ως εκ τούτου η ενασχόληση με την αστρολογία δύναται ενίοτε να μην περιορίζεται σε ερμηνευτικές διαδικασίες, αλλά να πυροδοτεί την πραγματοποίηση προβλεπομένων. Ειδικά στην περίπτωση, που αυτά διοχετεύονται στην αντίληψη περισσότερων ανθρώπων.


3. ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΤΟΠΙΣΜΩΝ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΟΥ ΤΗΣ κ. ΕΡΜΙΔΟΥ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΓΕΝΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΩΝ.

Συνεχίζεται...

ΚΑΤΣΙΚΟΚΛΕΦΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ - ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

Άγαλμα τού Άνουβη στο αεροδρόμιο τού Ντένβερ

Το "βαρκάκι τού Άνουβη στο οποίο προσφάτως ανέβασαν και τον Χρηστάκη ως συνεπιβάτη, όπως αυτό απεικονίζεται πρωτότυπα στις αρχαίες Αιγυπτιακές παραστάσεις. 


1. ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΩΝ

Στις δύο προηγούμενες αναφορές μου στο θέμα έθιξα κάποια γενικής υφής ζητήματα, σχετικά με το εν λόγω κλιπ, που θεματοποίησε ο φίλτατος Κ.Δ.
Ενδιαμέσως είχα την δυνατότητα να ασχοληθώ πιο συγκριμένα με το πόνημα και προσπάθησα, ως είναι επόμενο, να αξιοποιήσω και όσα ετέθησαν στα σχόλια. Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως τον Πάνδαρο για την συμβολή του στην προσπάθεια αποκωδικοποίησης για τις εύστοχες επισημάνσεις του, αν και αυτές, όσο αφορά τον πυρήνα τους, μού ήταν λίγο - πολύ γνωστές. Δεν παύουν όμως, κατά την γνώμη μου, να υποδεικνύουν την κατεύθυνση που είναι γόνιμο να στραφεί η προσπάθεια αποκωδικοποιήσεως.
Θέλω εκ νέου να τονίσω την ιδιαίτερα εύστοχη επιλογή τού Κ.Δ να θέσει το συγκεκριμένο θέμα.
Προφανώς κάνοντας αυτός την συγκεκριμένη επιλογή - την οποία μάλιστα λίγο πολύ είχε προαναγγείλει και ως μια απλά ενδιάμεση ενασχόληση, κατά την διάρκεια που εγώ μελετούσα κάποια στοιχεία αναφορικά με μια μελλοντική ανάρτηση στην οποία αποδίδω ιδιαίτερη σημασία - δεν είχε εκτιμήσει το μεγάλο βάθος και εύρος τής επιλογής του. Αυτή την τεράστια σημασία που έχει το εν λόγω κλιπ, διαρκείας μόνον λίγων λεπτών, θα προσπαθήσω να αναλύσω και να τεκμηριώσω στην συνέχεια.

Περισσότερες φορές στο παρελθόν, αλλά και πρόσφατα έχω κάνει αναφορές σε αυτό που αρκετοί φίλοι έχουν αποκαλέσει εδώ "δίκτυο". Αυτό αφορά μια νέα μορφή συλλογικής παρεμβάσεως, η οποία εκδηλώνεται σε διαδικτυακά πλαίσια, προσαρμοσμένη ίσως στα δεδομένα των οπτικών ινών, όπου βάσει συγχρονικοτήτων και συνάψεων, προάγεται ένας προβληματισμός, ο οποίος ξεπερνά τα μεμονωμένα προσωπικά όρια. Πέρα από ιεραρχίες και αποκρυσταλλωμένες δομές, δεδομένου ότι τα πλαίσια εκδήλωσης τού φαινομένου βρίσκονται βασικά στον εικονικό χώρο, προάγεται μια πύκνωση των δυναμογραμμών τής μπλογκόσφαιρας, στην προοπτική της εμβάθυνσης προβληματισμών και προώθησης των αντίστοιχων μυνημάτων, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιος προγραμματισμός, ή κάποια άλλου είδους προσυνεννόηση.
Δεν αμφιβάλλω, παρακολουθώντας τις δραστηριότητες στο διαδίκτυο μιας σειράς φίλων, οι οποίες υπερσκελίζουν κατά πολύ τα δεδομένα αυτής τής σελίδας, ότι το δίκτυο αυτό συνεχώς δυναμώνει. Τόσο ποιοτικά, όσο και ποσοτικά, με την ένταξη νέων φίλων. Εξωτερικά φαίνεται αυτή η διαδικασία να διέπεται αποκλειστικά από το αυθόρμητο, διατηρώντας στις εκφάνσεις της αναπάντεχο χαρακτήρα, πέρα από τις οποιες κανονικότητες.
Αυτοί, οι οποίοι κατανόησαν εγκαίρως τις δυνατότητες που παρέχει το διαδίκτυο και φρόντισαν να τις αξιοποιήσουν, οπωσδήποτε έφθασαν σε απτά αποτελέσματα. Δεν θέλω να αποκρύψω, ότι στην δική μου περίπτωση το διαδίκτυο ήταν η μόνη και τελευταία δυνατότητα που απέμενε, μια και διαμένω εκτός Ελλάδος, σε μια φάση που είχα εξαντλήσει τα δεδομένα των τοπικών μου παρεμβάσεων αναφορικά με ποικίλες προσπάθειες και αναζητήσεις.

Έχω αναφέρει και στο παρελθόν, ότι στον τρόπο με τον οποίο συνήθως προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα δρώμενα κυριαρχούν δυο περιορισμοί, οι οποίοι σχετίζονται με την οπτική μας:

- Ο πρώτος αφορά τούς περιορισμένους άξονες αναφοράς που εφαρμόζουμε ως προς τα χρονικά πλαίσια, εντός των οποίων εντάσσουμε την προβληματική μας.
Ενώ η εξουσία προγραμματίζει τις δραστηριότητές της σε χρονικούς άξονες τεράστιας διαρκείας, το χρονικό φάσμα το οποίο εμείς επισκοπούμε είναι σε αντιδιαστολή εξαιρετικά περιορισμένο. Αυτή η οπτική είναι αποτέλεσμα μιας εν τέλει καιροσκοπικής αντίληψης τής ζωής, η οποία αποτελεί σημαντικό, ίσως το σημαντικότερο, μέρος τού προγραμματισμού τής προσωπικότητός μας.
Στην σειρά αναρτήσεων "Ο ΝΑΥΑΓΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ", το πρώτο και το δεύτερο μέρος των οποίων βρίσκονται στούς κάτωθι συνδέσμους,
πρώτο μέρος
δεύτερο μέρος
είχα προβεί σε μια πρώτη αναφορά σχετικά με το ζήτημα τού χρόνου, τού ιστορικού χρόνου, τού δράματος τής ιστορίας, καθώς και τού Μεταανθρώπου, σε συνδυασμό με τα ευρήματα τού ανθρωπολόγου Άρη Πουλιανού και την "περί διακυμάνσεων" θεωρία τού Ilya Prigogine.
Οι προεκτάσεις τής υπάρξεώς μας, πέρα από τα τα δεδομένα τους στον χώρο, επεκτείνονται τελικά χωρίς όρια στα δεδομένα χρόνου, υπερσκελίζοντας ακόμη και αυτά τα όρια τής ιστορίας.
Αυτή η επίγνωση καθίσταται αποφασιστικής σημασίας σε φάσης χρονικής καμπής, όπου η ιστορία τού ανθρώπου φαίνεται να προσεγγίζει κάποια ευαίσθητα και καθοριστικού χαρακτήρος όρια, όπως η παρούσα φάση που διάγουμε. 

Ο σημαντικότερος δάσκαλος στο μπουζούκι είναι σήμερα κατά την γνώμη μου ο Θέμης Παπαβασιλείου, ο οποίος έχει προάγει το μεγαλύτερο ποσοστό των αξιόλογων δεξιοτεχνών αυτού τού οργάνου. Η μέθοδος τής αδυσώπητης άσκησης, που εφαρμόζει συνοψίζεται στην εξής φράση, που είχε πεί σε μια συνέντευξή του (στα 3:38 λεπτά): "Όποιος θέλει να μπορεί να σηκώσει στο μπουζούκι 4-5 κιλά στην λαϊκή αγορά, πρέπει να γυμναστεί στα 100 κιλά". Ο Θέμης Παπαβασιλείου έβαζε κάτω τούς μαθητές του και τούς μάθαινε να αποδίδουν άνετα την σημειογραφία έργων τού Παγκανίνι, τούς εισήγαγε στην προχωρημένη αρμονία και την αντίστιξη και τούς έβαζε να εξασκήσουν τα κέντρα φυσιολογίας χωρίς χρήση οργάνου.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με την πρόκληση που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος μέσα στον χρόνο. Εάν αποσκοπεί να ανταποκριθεί συνειδητά στις προκλήσεις τής ζωής του, η οποία έχει σε σύγκριση με τον συνολικό χρόνο ελάχιστη διάρκεια, θα πρέπει να μπορεί να διαθέτει συνείδηση τής σύνολης χρονικής προκλήσεως. Σε αντίθετη περίπτωση θα άγεται και θα φέρεται από τα βαθειά κυκλώματα τής εξουσίας, τα οποία είναι ενταγμένα μέσω των αποκρυφιστικών διαδικασιών σε θεώρηση αυτής τής συνόλου χρονικής οπτικής.

Ο δεύτερος περιορισμός αφορά τον υποκειμενισμό μας. Αναμφιβόλως είμεθα υποκείμενα και λειτουργούμε εντός υποκειμενικών πλαισίων. Επ' αυτού όμως υφίσταται μια διττή πρόκληση, η οποία αφορά τον εξαντικειμενισμό, τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και παρεμβαίνουμε στην πραγματικότητα, ως υποκείμενα.
Να καταργήσουμε την υποκειμενική μας φύση, η οποία μας συγκροτεί με ένα πλήθος επί μέρους ιδιότητες είναι αδύνατον. Το ζητούμενο είναι να λειτουργήσουμε ως συνειδητά υποκείμενα, ξεπερνώντας κατά κάποιο τρόπο το ατομικό μας (όχι το υποκειμενικό μας) περίβλημα. Και αυτό έχει δύο συνιστώσες, μια φιλοσοφικής και μια υπερβατικής υφής.
Περισσότερες φιλοσοφικές σχολές έχουν προτείνει οδούς διεύρυνσης τής αντίληψης μας, η οποία σχετίζεται με τον εγκλωβισμό μας στα συγκεκριμένα ατομικά όριά μας. Παραδείγματος χάριν σχολές τής Ανατολής προτείνουν την θέαση τού εαυτού μας από την σκοπιά ενός παρατηρητού, ο οποίος προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί κατά το δυνατον από την ταύτιση με το εγώ. Στην διδασκαλία τού Κάρλος Καστανιέντα περιγράφεται πληθώρα διαδικασιών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται το "ονείρεμα" ως συνειδητή παρέμβαση στην διαδικασία των ονείρων μας, στον Πλατωνισμό η διαδικασία τής "Αναμηνήσεως", μεταξύ άλλων. Η διαδικασία αποστασιωποίησης από την ταύτιση με το αυτονόητο, όπως αυτό προκύπτει από την διαδικασία τής κεκτημένης ταχύτητας, που αναπτύσσεται από την προσπάθεια να ανταποκριθούμε σε αυτά που θεωρούμε προκλήσεις τής καθημερινής επιβιώσεώς μας, αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική πρακτική στην διαδικασία καλύτερης θέασης όσων συμβαίνουν. Ευρισκόμενοι εντός οχήματος το οποίον τρέχει με ταχύτητα, δεν έχουμε τα χρονικά περιθώρια ώστε να επεξεργαστούμε τις εντυπώσεις μας. Ειδικά όταν αυτό το όχημα είμαστε εμείς οι ίδιοι, σε αναφορά πάντοτε με το περιβάλλον.
Συχνά οι ερωτήσεις που τίθενται στα σχόλια, αφορούν το δέον γενέσθαι για την αντιμετώπιση των άμεσων πιεστικών προβλημάτων, τα οποία μπορεί να αφορούν ακόμη και την ίδια μας την επιβίωση, που θέτουν οι ολοένα και περισσότερι οξυνόμενες καταστάσεις. Δυστυχώς είναι αδύνατον να ανταποκριθούμε επαρκώς στις άμεσες προκλήσεις, εάν δεν διαθέτουμε βαθύτερη γνώση των αιτιάσεων. Είναι λογικό, ότι πάντοτε καθίσταται αναπόφευγη η λήψη άμεσων μέτρων για την αντιμετώπιση καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης. Αυτό μπορεί να συγκριθεί με την αναγκαιότητα τής αντιμετωπίσεως των συμπτωμάτων μιας νόσου, ώστε να μην προκύψουν από αυτά στο άμεσο μέλλον ανήκεστες βλάβες. Όμως η συμπτωματολογία ποτέ δεν επαρκεί για την θεραπεία τής νόσου και από μόνη της οδηγεί σε φαύλο κύκλο, ο οποίος δεν θα μπορέσει να αποφύγει την επιδείνωση και τελικά το μοιραίο.
Η ταύτιση με το εγώ μάς πακτώνει εντός των ορίων ενός υποκειμενισμού που περισφίγγει τα όρια τής οπτικής μας, μετατρέποντάς μας σε νοσοκόμους ενός ποδόγυρου νοσηλίας των ατομικών πληγών μας, χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε τον χαρακτήρα επιδημίας των νόσων που μάς διέπουν τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Ο χειρονακτισμός τού λευκοπλάστη και τής ασπιρίνης που επαναλαμβάνουμε μηχανικά μάς σπρώχνει ολοένα και περισσότερο στην διαβρωτική συνέπεια τής νόσου, καθώς τα κοράκια τής εξουσίας περιίπτανται πάνω από τα κεφάλια μας. Με την ένταξη των απογόνων μας στούς ιδιους νοσηρούς θαλάμους, μεταβαίνουμε βαθμηδόν προς τον τελικό στόχο των κορακιών, που είναι η μετατροπή τού αυτοσχέδιου χώρου υποτιθέμενης νοσηλίας μας σε πανμολυσματικό κολοσσό, ο ποίος μέσω τής διαβρώσεως θα καταρρεύσει στα εξ ών συνετέθει. Οι "θεράποντες ιατροί" επαναλαμβάνουν εδώ και χιλιετίες την ίδια μονίμως προτροπή: Εκούσιο υποκλυσμό με τσιμέντο. Φυσικά το κατάστημα διαδέτει και πρώτης τάξεως παυσίπονο, ώστε να διατηρείται στην πορεία το ηθικό μας: Ηρωίνη σε συσκευασία καραμέλας για τον βήχα.

Μια άλλου είδους δυνατότητα διευρύνσεως τής αντιληπτικής μας ικανότητος έχει υπερβατικό χαρακτήρα. Αυτή σχετίζεται με την αρχή, ότι τα πάντα συνδέονται κατά κάποιο τρόπο μεταξύ τους και συνέχονται από την πηγή τής υπάρξεως. Αυτή όμως αποτελεί μια προβληματική, που δεν αφορά την συγκεκριμένη ανάρτηση.

Συμπερασματικά, τόσο η περιορισμός των χρονικών αξόνων αναφοράς που εφαρμόζουμε, όσο και ο στενός εγκλωβισμός στο ατομικό μας περίβλημα, δεν μάς επιτρέπουν να αναγνωρίσουμε και να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε σε στοιχειώδες βάθος όσα συμβαίνουν γύρω μας. Κατ' αυτόν τον τρόπο καθιστάμεθα θύματα τής υποβολής εκείνων των μηχανισμών, που διοχετεύουν στους επεξεργαστές μας ένα ξένο προς την φύση μας και τις πραγματικές μας ανάγκες προγραμματισμό.

Το δεύτερο σκέλος τού περιορισμού τής αντιληπτικής ικανότητος, που αφορά τον υποκειμενισμό μας, σχετίζεται με τον τελείως ακατάσχετο και άκρατα ατομικό χαρακτήρα, το οποίον αποδίδουμε στον υποκειμενισμό μας. Αποτέλεσμα αυτής τής πρακτικής είναι να θεωρούμε, ότι τα υποκειμενικά μας φίλτρα είναι αυτά που δομούν την εκάστοτε πραγματικότητα, η οποία έχει δήθεν για έκαστον εξ ημών αποκλειστικά ατομική θέσμιση, ευρισκόμενη πέρα από συλλογικά δεδομένα. Ή άλλως πώς, το συλλογικό συρρικνούται σε αυτό, που τα επί μέρους ατομικά φίλτρα αποδέχονται από κοινού ως κοινό. Αυτό το φαινόμενο έχει ονομαστεί στην φιλοσοφική κριτική "υποκειμενικός αντικειμενισμός".
Αυτή η τάση εκπροσωπήθηκε και από κάποιους σχολιαστές στα σχόλια των προηγούμενων αναρτήσεων, αναφορικά με την αποτίμηση κάποιων συμβόλων, μετρέποντας στην ουσία την προοπτική τής προσπάθειας αποκωδικοποιήσεως τού εν λόγω κλιπ σε τελείως υποκειμενική μπαχατέλα, η οποία μπορεί να έχει μόνο ατομική αξία για τον καθένα που επιδιώκει κάτι ανάλογο, ενταγμένης αποκλειστικά στα στενά ατομικά του κριτήρια.
Θεωρώ, ότι μια τέτοια θεώρηση, η οποία πρεσβεύει την ερμηνευτική ιδιωτεία, είναι τελείως λαθεμένη και άνευ αξίας και δεν εκφράζει παρά τον εγκλωβισμό στο ατομικό περίβλημα.

Αναμφίβολα στο πρώτο μέρος αυτής τής προσπάθειας ερμηνείας τού κλιπ, εγώ ο ίδιος έκανα αναφορά, ότι τα σύμβολα δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθούν μονοσήμαντα. Καθώς και ότι κάτω από διαφορετικές συνθήκες αυτά μπορούν να συμβάλλουν σε μηνύματα και ερμηνείες, που όχι μόνο είναι διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά δύνανται να είναι ακόμη και αντιδιαμετρικές. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι τα σύμβολα ερμηνεύονται από τον καθένα κατά βούληση και ακατάσχετα, αποκλειστικά με βάση το υποκειμενικό δοκούν. Αυτή η άποψη ανάγει το υποκειμενικό στοιχείο ακριβώς στα πλαίσια που το τοποθέτησε ο δυτικός ατομικισμός τού Λουθηρανισμού, τού "διαφωτισμού" και τού λεγόμενου "χειραφετημένου πολίτη" κατά το "Κοινωνικό Συμβόλαιο" τού Ζαν Ζακ Ρουσσώ, όπου η γκλάβα ενός εκάστου δύναται να καθορίζει αυθαιρέτως το τι είναι ορθόν και τι μη ορθόν.
Με βάση αυτή την οπτική τα υποκείμενα θεωρούνται ανεξάρτητες οντότητες μεταξύ τους, ως διαφορετικές νησίδες μέσα στο πέλαγος τού δήθεν σεβασμού τής ατομικής ελευθερίας, όπου η ευθυκρισία αποτελεί προνόμιο τού καθενός σε τελείως ανεξάρτητη ατομική βάση, μόνον και μόνον επειδή η φύση τού έδωσε κεφάλι.
Κατά συνέπεια, η προσπάθεια να δοθεί ερμηνεία στο εν λόγω κλιπ δεν μπορεί δήθεν να αποτελεί τίποτε περισσότερο από υποκειμενική ενασχόλιση φιλαρέσκειας τού υποφαινομένου, έχουσα αξία αποκλειστικά για το άτομό του. Από την άλλη όμως, τα ίδια πρόσωπα, τα οποία σχετικοποιούν πλήρως την ερμηνεία των συμβόλων, δεν παύουν να προβάλλουν αυτό που ίδιοι θεωρούν ορθή ερμηνεία τού ενός ή τού άλλου συμβολισμού. Εννοείται, ότι το δεύτερο το θεωρώ σαφώς πιο παραγωγικό από την πλήρη σχετικιοποίηση και θεωρώ, ότι αυτό είναι που τελικά ανταποκρίνεται στα πλαίσια μιας ουσιαστικής συζήτησης, βάσει αυτών που έθεσε η αντίστοιχη ανάρτηση.

Ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, ο οποίος κατά γενική παραδοχή, έχει προβεί στην πλέον ενδελεχή ανάλυση τού ρόλου των συμβόλων, δεν θεωρεί αυτά ακαταλόγιστες ποιότητες, διεπόμενες κατά το δοκούν από τον αποκομμενο υποκειμενισμό τού ενός και τού άλλου, αλλά ΤΑ ΕΝΤΑΣΣΕΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ.
Περί αυτού έχω κάνει αναφορές σε παρελθούσες αναρτήσεις. Και θα ήθελα εδώ να τονίσω, ότι οι αναρτήσεις δεν είναι βιβλία, για να επαναλμβάνεται καθε φορά εκ νέου, ότι έχει αναφερθεί στο παρελθόν. Ο γράφων γνωρίζει καλώς, ότι η πλειψηφία των φίλων επισκεπτών και επισκεπτριών αυτού τού ιστολογίου το παρακολουθούν με σχετική συνέχεια.
Σχετικά με το συλλογικό ασυνείδητο θέλω να επαναλάβω επιγραμματικά μόνο την άποψη που έχω αναπτύξει στο παρελθόν, ότι αυτό αποτελεί τμήμα τής θάλασσας τής πληροφορίας. Αυτή η θάλασσα δεν εμπεριέχεται στα γνωσιολογικά δεδομένα μας, ή στα μη συνειδητά αποθέματα των εμπειριών μας. Υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς και εμείς συμμετέχουμε, στο βαθμό και με τον τρόπο που δυνάμεθα, σε κάποιες περιοχές της.

Εξ άλλου και ο Ζίγκμουντ Φρόυντ, ο οποίος ως ιδρυτής τής ψυχολογίας τού βάθους προέβη πρώτος στην ψυχολογική ερμηνεία των συμβόλων, κυρίως σε συνδυασμό με τα όνειρα, ΑΠΕΔΩΣΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. Χιλιετίες παλαιότερα η Μυθολογίες των λαών συμπυκνώνουν συγκεκριμένες εμπειρίες και μυνήματα με την μορφή συγκεκριμένων συμβόλων.
Αναμφιβόλως τα σύμβολα χρωματίζονται αξιακώς κατά την διαδικασία την θέσμίσεως τους από την προαίρεση αυτών που τα δομούν. Ο τρόπος που χειρίζονται πχ. ένα σύμβολο οι δυνάμεις που επιβάλλουν την πατριαρχία είναι διαφορετικός από αυτόν των δυνάμεων τής μητριαρχίας. Όμως σε αυτές τίς περιπτώσεις πρόκειται για την δόμηση συγκεκριμένων συστημάτων, τα οποία επιχειρούν να επιβάλλουν νοοτροπίες και τρόπους ζωής μέσω τής θέσμισης συμβόλων, οι οποίοι επεκτείνονται σε ολόκληρους πληθυσμούς και διαρκούν ολόκληρες εποχές, απεργαζόμενα αδιαμφισβήτητη συλλογικότητα.

Κατά συνέπεια στην περίπτωση τής προσπάθειας αποκωδικοποιήσεως τού εν λόγω κλιπ, ζητούμενο είναι βάσει τής ερμηνείας των συμβολισμών που αυτό θέτει σε κίνηση να εντοπιστούν οι στόχοι που αυτό επιχειρεί να υπηρετήσει.
Εννοείται ότι για να γίνει επιτυχώς αυτό, αρμόζει να προβληματιστούμε σε χρονική μακροκλίμακα και πάνω από τα όρια που το ατομικό μας περίβλημα προβλέπει για το κάθε κακόμοιρο και άκακο κατσικάκι.


2. "I PET GOAT ΙΙ": ΜΙΑ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΝΤΟΝΟΤΑΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΥΠΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΒΑΛΛΟΜΕΝΟ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑ, ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κατ' αρχήν, πριν βγάλει κάποιος συμπέρασμα, σχετικά με κατά πόσο ο κατασκευαστής τού κλιπ είναι ένας τυχαίος ιδιώτης, ο οποίος με βάση τα σχεδόν σε όλους σήμερα περεχόμενα μέσα, επιχείρησε να διαδόσει μέσω τού διαδικτύου κάποιες διαφωτιστικές του ανησυχίες, καλό είναι να εξετάσει συγκεκριμένα ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΕ.
ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟ ΚΛΙΠ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΠΟΚΡΥΠΤΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ, ΠΑΡΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΕ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ.

Δεδομένου, ότι σήμερα είναι πλέον σχετικά εύκολο να εντοπίσει κάποιος μέσω τού διαδικτύου, πρόσωπα και πράγματα, που έχουν κάποια σημασία και επιτελούν κάποιο ρόλο, ειδικά στην περίπτωση που αυτοί συμμετέχουν ενεργά σε κάποιες ιντερνετικές διαδικασίες, φθάνει να ψάξει κάποιος μέσω μιας μηχανής αναζήτησης τούς συντελεστές δημιουργίας τού κλιπ, ώστε να τούς εντοπίσει επαρκώς.
Κάνοντας κάτι τέτοιο, εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ΟΤΙ ΕΔΩ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΤΡΑΤΕΙΑ ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΟΛΚΗΣ.
Χαρακτηριστικά αναφέρω, ότι για τον επεξεργασία τού τρόπου που χορεύουν οι κούκλες τού κλιπ, επιστρατεύθηκαν δύο κορυφαίοι χορογράφοι, η μια των οποίων είναι διευθύντρια χορογραφίας μουσικού θεάτρου.
Στην προηγούμενη ανάρτηση έχω προσαρτήσει βίντεο με τον βασικό συντελεστή, που είναι ο "Ηλιοφάντης μπαστούνι". Ο μάγκας αυτός έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στα τρικ ταινιών κινηματογράφου, οι οποίες αποτελούν κορυφαίες παραγωγές κόστους πολλών εκατομμυρίων δολλαρίων, οι οποίες υποβάλλουν σημαντικότατα μυνήματα για τις επιλογές τής αλήτ σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως η τανία "300" και πολλές άλλες. 


Εάν βάλει κάποιος κάτω τι σκασμό χρήματα παίρνουν για μια παραγωγή έκαστος των ακριβοππληρωμένων αυτών ειδικών, το κόστος των 7 προγραμμάτων τής σόφτγουερ (τα οποία αναφέρονται), το κόστος των στούντιο, των οδοιπορικών, τού κάτερινγκ και τα χιλιόμετρα χαρτί τουαλλέτας που δαπανήθηκαν για την εν λόγω παραγωγή, μπορεί άνετα να κατανοήσει, ότι τα περί ερασιτέχνου ιδιώτου και αλτρουιστού αυτοονομαζόμενου καλλιτέχνου τής γειτονιάς, ουδεμία σχέσιν έχουν με το "πόνημα".
Εδώ έχουν πέσει χοντρά επιτελεία και με μπόλικο χρήμα, για να πλασσάρουν το "μυνηματάκι" τους.
Όπως η CIA με το χόλλυγουντ και τον Ντύσνευ επιχείρησε και κατάφερε να ξεσκίσει με τον άκρατο προγραμματισμό τον ψυχισμό δυσεκατομμυρίων παιδιών, που παρκάρονται μπροστά στην τηλεόραση.

"Μα καλά" θα πει κάποιος. "Τόσος σαματάς και τόσα έξοδα για επτά λεπτά κινούμενα κουκλάκια;".
Μα εδώ ακριβώς βρίσκεται και μπανανόφλουδα τής υπόθεσης.
Διότι επί τού προκειμένου πρόκειται για ένα ΣΥΜΠΤΥΓΜΕΝΟ ΧΡΟΝΙΚΑ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΥΠΟΒΑΛΛΟΜΕΝΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ με τρόπο, που να μην μπορούν να αντιδράσουν τα μέσα ανθρώπινα ανακλαστικά τής αντίληψης.

Και ποιος είναι αυτός, από τα εκατομμύρια όσων δουν αυτο το κλιπ, που θα καθίσει να το εξετάσει καρέ προς καρέ, διυλίζοντας την συμβολική τής ροής των εικόνων;
Και ποιος από αυτούς που θα καθήσουν να κάνουν τα ανωτέρω, μπορεί να διαθέτει τα εφόδια μέσω μιας μακρόχρονης ενασχόλησης με τα σύμβολα, ώστε να προβεί σε μια αποκωδικοποίηση των επί μέρους, ώστε να μπορεί να προχωρήσει και σε σύνθεση εντοπισμού των στόχων που επιχειρεί να υπηρετήσει το στόρυ;
Και ποιος από αυτούς που εκπληρεί τις ανωτέρω προϋποθέσεις και θα καθήσει να τα κάνει όλα αυτά, θα επιχειρήσει μια αντιπληροφόρηση σχετικά;
Και από την στιγμή που κάποιος, έστω ότι εκπληρώνει όλα αυτά τα ζητούμενα και προβεί σε αντιπλήροφόρηση, πόσους θα μπορέσει να πλησιάσει με το μύνημά του, σε σύγκριση ποσοστών, ως προς αυτούς που θα υποβάλλει η προπαγάνδα τού κλιπ;

Και έτσι φθάσαμε να κάνουν αναφορές άνθρωποι ψαγμένοι σε "ανιδιοτελείς ιδιώτες" και σε "κακόμοιρα κατσικάκια πίσω από το συρματόπλεγμα".

Όμως παρ' όλα αυτά, τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά για τούς τεχνικούς τού θανάτου.
Διότι όπως ορθώς ελέχθη ΠΙΣΩ ΕΧΕΙ Η ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ.


Συνεχίζεται....