ΑΡΜΑΓΕΔΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΚΑΡΠΑΘΙΩΝ - ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

... Yes, I received your letter yesterday, about the time the doorknob broke
When you asked me how I was doing, was that some kind of joke
All these people that you mention, yes, I know them, they're quite lame
I had to rearrange their faces and give them all another name
Right now, I can't read too good, don't send me no more letters no
Not unless you mail them from Desolation Row....

Bob Dylan - Desolation Row 

 1. ΓΕΝΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

  Η ενεργητική σιωπή είναι ισχυρότερη της όποιας προσπάθειας αναλύσεων και διαλόγου, εφόσον εστιάζεται η προσοχή με έμφαση σε άκρως ζωτικά ζητούμενα. Ο Γιεχούντι Μενουχίν ώρισε την μουσική ως την εναλλαγή ήχου και η ησυχίας με κριτήριο την αισθητική. Μετά από παύση διαρκείας δημιουργώ εκ νέου στίγματα επί τής οθόνης, κάπως γρηγορότερα από ότι είχα προηγουμένως αποφασίσει. Εκτιμώντας ότι η παύση που προηγήθηκε, εισάγει ομαλά αλλά και αναγκαία στην παρούσα ήχηση.

  Κατά την παρούσα περίοδο ηχούν με έμφαση τα τύμπανα τού πολέμου. Οι θιασώτες τού ολοκαυτώματος διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την εκκίνηση μιάς νέας παγκοσμίου συρράξεως, το πιθανότερο αποτέλεσμα τής οποίας θα ήτο, βάσει τών υπαρχόντων μέσων μαζικής καταστροφής, η επαναφορά τής ανθρωπότητος στην λίθινη εποχή. Αφορμή για τό νέο αυτό ξέσπασμα τών θιασωτών τού αυτοκτονικού ιδεασμού στις ΗΠΑ καθίστανται οι ζοφερές για το δυτικό συγκρότημα επιβολής εξελίξεις στην Συρία. Οι εξελίξεις σε μια γεωγραφική περιοχή, που βρίσκεται σε άμεση γειτονεία προς τον βιβλικό Αρμαγεδώνα.

  Η συγκεκριμένη πώρωση που προσβλέπει στην καταστροφή του όποιου πολιτισμού και τον θάνατο δισεκατομμυρίων ανθρώπων αποτελεί σαφέστατα διακηρυγμένη στόχευση από πλευράς τών κρονίων ιερατείων. Μέσω επισφαλούς και εν τέλει ηλιθίας επιχειρηματολογίας για δήθεν "οικολογική βελτίωση" και επί το "ηθικότερον" μεταβολή τών συνθηκών διαβιώσεως τού ανθρώπου επί τουπλανήτου, έχουν διακηρύξει την στοχευμένη μείωση τού ανθρωπίνου πληθυσμού μέχρις ενός ελαχίστου αριθμού ανθρώπων. Η κλιμακούμενη αποψίλωση έχει καταστεί ήδη ορατή, μέσω τής πληθώρας τών μέτρων, τα οποία πάρθηκαν προς αυτήν την κατεύθυνση και τα οποία επιφέρουν βαθμηδόν μεν, αλλά σωρηδόν δε, την αποδημία εκατομμυρίων ανθρώπων προς τόπον χλοερόν ένθα απέλιπεν πάσα ωδύνη. Εάν κοιτάξουμε γύρω μας, προς το άμεσο περιβάλλον μας, μπορούμε να διαπιστώσουμε, ότι το προσδόκιμο τού ανθρώπινου βίου έχει δραστικά συρρικνωθεί. Μια αποψίλωση, η οποία δεν αφήνει έξω από την κόσα τού χάρου ούτε τα ίδια ακραιφνώς προωθημένα στελέχη τών κρονίων ιερατείων, ως ο πρόσφατος θάνατος τής υποψηφίας για το προεδρικό χρίσμα τών ΗΠΑ κατέδειξε.

  Η περιβαντολλογική καταστροφή και η δραστική εξουθένωση τών οικοσυστημάτων τού πλανήτου, η πληθώρα τών πυρηνικών και λοιπόν περιβαλλοντογικού χαρακτήρος "ατυχημάτων", η εφαρμογή όπλων γεωδυναμικής όπως το HAARP με σεισμούς και τσουνάμια, η δηλητηριώδης διάβρωση τής χλωρίδος και τής πανίδος, όπου αυτό καθίσταται δυνατόν, η εξουθένωση τών θρεπτικών ιδιοτήτων τών τροφών και η κλιμακούμενη μετατροπή τους σε φορείς δηλητηρίων, μέσω τών λεγόμενων "εντατικών καλλιεργειών" και τής επιβολής τών μεταλλαγμένων, οι αεροψεκασμοί με ενώσεις αλουμινίου, βαρίου και μικροκυκλώματα, η καταστροφή τών κοινωνικών δομών και η επιβολή ενός εξατομικευμένου τρόπου ζωής, ο οποίος τεντώνεται απάνθρωπα μεταξύ μιάς έντονης πίεσης εργασιακού ρυθμού για την επιβίωση και τής ρίψεως στο βάραθρο τής απογοητεύσεως όσων στερούνται εργασιακής απασχολήσεως, και last but not least, η κλιμακούμενη άνοδος τών τοπικών πολέμων και την μετατροπή ολόκληρων χωρών σε ζώνες όπου επικρατεί ολοκληρωτικό χάος, με την εκτός κανόνων διεθνούς δικαίου δήθεν τιμωρητική πρακτική τών επιθετιστών τού ΝΑΤΟ εις βάρος πρώην συνεργατών του συστήματός τους, καθώς και την τερατογένεση τής ισλαμικής τρομοκρατίας και τού ισλαμοφασισμού, διαδικασίες πού επιβάλλουν προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων με όλα τα ζοφερά αποτελέσματα που αυτή συνεπάγεται, έχουν μειώσει το προσδόκιμο ζωής σε ένα πρωτόγνωρο για τα ιστορικά χρονικά ναδίρ. Και τον επίλογο αυτού τού φρικαλέου δράματος έχουν προγραμματίσει τα κρόνια ιερατεία να επιφέρει ως επιστέγασμα τής ολοκληρωτικής καταστροφής τού όποιου ανθρωπίνου πολιτισμού επί τού πλανήτου το ολοκαύτωμα ενός ολοκληρωτικού παγκοσμίου πολέμου.

  Όσο αφορά τα κρόνεια ιερατεία και τούς υποτιθέμενους "θεούς", οι οποίοι κινούν τα νήματα όπισθεν αυτών (οι οποίοι συμβολικώς παρίστανται στις θρησκείες και την μυθολογία μέσω τών τεράτων, όπως ο μολώχ, η λερναία ύδρα, οι στυμφαλίδες όρνιθες, ο μινώταυρος, η μέδουσα, ο μπαφομέθ και που στην ουσία αποτελούν την τοπική και χρονική παραλλαγή τών ιδίων δαιμονικού χαρακτήρος μη οντοτήτων) η πρακτική τής υποταγής σε αυτά και η εξυπηρέτηση τών μακάβριων σκοπιμοτήτων τους έχει αναλυθεί τουλάχιστον στοιχειωδώς σε προηγούμενες αναρτήσεις από τον γράφοντα:

  Στα λεγόμενα "μυστήρια" τής χθονίου λατρείας τού κάθε είδους αποκρυφιστών, καθίστανται οι "μη οντότητες", ή "σεσαπησμένοι" κατά την ορολογία τού γράφοντος στούς συμμετέχοντες σε αυτά κατά κάποιον ειδικό τρόπο αντιληπτοί, μέσω τής λήψεως ψυχοτρόπων ουσιών, κυριότερη τών οποίων είναι η διμεθίλτρυπταμίνη. Κοινό χαρακτηριστικό όλων τών ψυχότροπων ουσιών είναι η ύπαρξις στον χημικό τους μοριακό τύπο ενός δακτυλίου του άνθρακος τής ιδίας πάντοτε μορφής. Ο δακτύλιος αυτός ευρισκόμενος εντός τού ανθρωπίνου σώματος αντιδρών υφίσταται διάσπαση ενός από τους δεσμούς του, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται δύο κεραίες. Αυτές συναπτόμενες σε κάποια αντιληπτικά κέντρα διευρύνουν την προσληπτική ικανότητα τού μαστούρη. (Χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο σκοπίμως ένεκα κατανοήσεως τού φαινομένου, δεδομένου ότι αυτός είναι λεκτικώς αμέσως συγγενής προς τον όρο mushroom, αγγλιστί μανιτάρι. Στα αρχαία ελληνικά το μανιτάρι λέγεται μυς, εξ ού και ο όρος μυστήρια, ως διάδοχος τού όρου μυκιστήρια). Τα ψυχότροπα μανιτάρια και ιδίως η amanita muscaria είναι όταν ωριμάσουν πλήρη διμεθίλτριπταμίνης.

  Η ΔΜΤ παράγεται με φυσικό τρόπο από τον ανθρώπινο εγκέφαλο και ειδικά μέσω τής επιφύσεως, η οποία εκκρίνει τις ορμόνες μελατονίνη και σερατονίνη κατά την διάρκεια τού ύπνου. Η ΔΜΤ συνιστά το εισιτήριο τών κοιμωμένων προς τον κόσμο τών ονείρων. Η πλέον δραστική της μορφή παράγεται αναμειγνυομένη στο αίμα τού ανθρώπου, όταν ο άνθρωπος ζήσει μεγάλη ένταση, είτε με την μορφή επιβολής βασανιστηρίων, είτε με την μορφή σεξουαλικής υπερδιεγέρσεως. Αυτή είναι η αιτία, ένεκα τής οποίας, πριν υποστεί το θύμα μιας ανθρωποθυσίας θανάτωση, υφίσταται είτε αφόρητη τυραννία, είτε σεξουαλικό εκμαυλισμό. Άλλος τρόπος παραγωγής διμεθίλτρυπταμίνης είναι η σεξουαλική επαφή μέσω τών νεύρων τού πρωκτού. Αυτή είναι και η αιτία τού τελετουργικού ευνουχισμού τών ιερέων τής λεγομένης "μεγάλης μητέρας", λευκής θεάς, τήσ ίσιδος, τής κυβέλης, κά. Αυτή είναι επίσης μια από τίς αιτίες τής λατρείας τού ερμαφρόδυτου από τα μυητικά τάγματα. Χαρακτηριστική είναι επίσης η εμμονή κάποιων θεωρητικών τού αποκρυφισμού, όπως ο Κρόουλυ, στην λεγόμενη σεξουαλική μαγεία. Η δήθεν απαελευθέρωση τού ανθρώπου από τα ασφυκτικά κυκλώματα τού πουριτανισμού, την οποίαν προφασίζονται διάφορα εωσφορικά κυκλώματα αφορά ακατάσχετη εφαρμογή ελευθεριότητος με στόχο την έκκριση ΔΜΤ.

  Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί, ότι δεν συμβαίνουν απαραιτήτως τελετουργικά αίματος σε κάθε μυστηριακή τελετουργία. Η ΔΜΤ είναι δυνατόν να διατηρείται χωρίς αλλοίωση με διαφόρους τρόπους, όπως η πρόσμιξή της σε μέλι.Την μέλισσα συμβολίζει και ο λεγόμενος κρίνος τής Λίλης, ως σύμβολο τών σταυροφόρων αρχικώς και τού κάθε είδους δαιμονολατρών στην πορεία. Το επιχείρημα τών στοών, ότι το μελίσσι, ως ένα από τα κατ' εξοχήν σύμβολα τού τεκτονισμού, συμβολίζει την εργατικότητα τών τεκτόνων, μπορεί να πείσει μόνον όσους στοιχειωδώς αγνοούν τα εγωιστικά και συνήθως ιδιοτελή κίνητρα, που ισχύουν για την πλειοψηφία κατά την διαδικασία αυτών που μυούνται στην εν λόγω "αδελφότητα". Η τελετουργική λήψη κυρίως τής ΔΜΤ αλλά και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών γίνεται, ιδιαίτερα στα αρχικά τελετουργικά στάδια βαθυτέρας μυστηριακής μυήσεως από "κονσέρβα". Και είναι προφανές, ότι η πλειοψηφία τών συμμετεχόντων στα μυητικά τάγματα, δεν έχουν εισχωρήσει στο βαθύ χέβυ μέταλλ λάϊβ τών τελετουργικών. Η πλειοψηφία τών υπό κάποιον τρόπον μυημένων είναι επόμενον να ενίστανται άκρως προσβεβλημένοι, όταν δημιουργείται θέμα τελετουργικών αίματος κατά την διάρκεια τών τελετουργιών, ως αγνοούντες πράγματα, τα οποία κατέχουν οι βαθύτερα μυημένοι. Η εξαφάνιση όμως διακοσίων χιλιάδων παιδιών στην Ευρώπη (και όχι μόνον ετησίως) αποκαλύπτει, ότι ο φόρος αίματος τής ανθρωπότητος στον μινώταυρο δυόμυσι χιλάδες χρόνια μετά την εξτρατεία τού Θησέως εξακολουθεί να υφίσταται, σε βαθμό που καθιστά την ανθρωπότητα τελετουργικό κοτέτσι κάτω από τα νύχια τών σεσαπησμένων και των αχθοφόρων τους, δομόντας το Πλατωνικό σπήλαιο ή καθ' ημάς Μάτριξ.

  Διαφορετικά ίσως από την διάδωση τών τελετουργικών αίματος πρέπει να εκτιμηθεί η διάδοση τής τελετουργικής ομοφιλοφυλίας. Αναμφιβόλως υπάρχουν άνθρωποι με εκ γεννετής ροπή προς την αμφιφυλία, ή άνθρωποι οι οποίοι γίνονται εκ παρεκτροπής ομοφιλόφυλοι. Αυτό το φαινόμενο ουδόλως με απασχολεί, δεδομένου ότι αφ' ενός σέβομαι αυστηρώς την προσωπική σφαίρα και τις σεξουαλικές επιλογές τών συνανθρόπων μου, εφόσον αυτές δεν παραβιάζουν την προσωπική ελευθερία τρίτων και δεν εκμαυλίζουν σκοπίμως τρίτους με δόλωμα υλικά κίνητρα. Αφ' εταίρου γνωρίζω αρκετούς δεδηλωμένους ομοφιλόφιλους, οι οποίοι διάγουν σε συνθήκες πλήρους αξιοπρεπείας, χωρίς να προκαλούν, ή να εκμεταλλεύονται κάποιους. Εξ' άλλου και η ετεροφυλόφυλες πρακτικές συχνά είναι πλήρης προκλητικότητος, ξιπασμού, εξαγοράς, σωματεμπορίας, εκβιασμών και καταναγκασμού, οικονομικής εκμεταλλεύσεως και στοχευμένης αλλιώσεως τών σεξουαλικών ενστίκτων τής νεολαίας. Πλην όμως, θεωρώ ότι το φαινόμενο τής τελετουργικής ομοφυλοφιλίας οδηγεί σε επίκτητο διαστροφή, η οποία συνδέεται αμέσως και με τον στόχο τών μυητικών ταγμάτων για διάδωση τού αμοραλισμού και διάλυση τής κοινωνικής συνοχής. Κατ' αυτόν τον τρόπο καταλήξαμε κατά τις τελευταίες δεκαετίες να κυριαρχεί σε όλα τα κράτη το φαινόμενο τών Αγγλοσαξονικών χωρών, όπου δεσπόζει ο ελευθεροτεκτονισμός, με την μετατροπή τής ομολοφυλίας σε πάγιο εθνικό σπόρ, με τον αντίστοιχο σοδομισμό τής νομοθεσίας.

  Η μελέτη τής "Φολοσοφίας Τής Θρησκείας" τού Γκοττφρηντ Φον Χέγγελ (καίτοι ο εν λόγω "φιλόσοφος" ευρίσκετο σε διετατεγμένη υπηρεσία με στόχο την διαστρέβλωση) και ιδαιτέρως το κεφάλαιο περί τών θρησκειών που αποκαλεί "αναγεννητικές", βοηθά στο να καταστεί ερμεινεύσιμος η διαδικασία τών μυστηρίων. Το βασικό επίγραμμα, με σύμβολο τον φοίνικα, επικεντρώνεται στο πέθανε τελετουργικά, κάτσε δηλαδή να σε θυσιάσουν, ή πιές ανθρώπινο αίμα, για να γίνεις αθάνατος. Οι σεσαπισμένοι υπόσχονται στους επικοινωνούντες με αυτούς την αθανασία, εφόσον αυτοί γίνουν προηγουμένως βρικόλακες.

  Εντός τέτοιων διαδικασιών, ουδόλως απασχολούν τα ιερατεία τής κρονίας θρησκείας, τα ζοφερά αποτελέσματα ενός παγκοσμίου ολοκαυτώματος. Τουναντίουν θεωρούν, ότι αυτό θα επιταχύνει την διαδισία μετατροπής τους σε αθανάτους και μάλιστα με ιδιαίτερα "αξιώματα" στην εωσφορική συμμορία τών σεσαπισμένων. Αυτό το οποίον όμως παραβλέπουν στα πλαίσια τής πλήρους πωρώσεως είναι , ότι αυτόν που βλέπουν δήθεν να ανασταίνεται μετά την ανθρωποθυσία του, παίρνοντας την μορφή τών δήθεν "αθανάτων" σεσαπισμένων, ουδεμία σχέση έχει με αυτόν τπου θυσιάστηκε, δεδομένου ότι η αιθερική όψις τών σεσαπισμένων παίρνει  όποια μορφή επιθυμούν.

  Δυστυχώς δεν είναι μόνον τα βαμπίρ τών δεδηλωμένων κρονίων ιερατείων, που προσβλέπουν με ανυπομονυσία και εμμονή στην διεξαγωγή τού Αρμαγεδώνος. Ταυτοχρόνως πλείστες όσες θρησκείες προσβλέπουν προς αυτόν, ως το αναγκαίον και αναπόφευγο κόστος, το οποίο θα οδηγήσει στη έλευση τού μεσία των. Ο Ινδουισμός θεωρεί την εξέλιξη τού κόσμου να διέπεται από τέσσερα επαναλλαμβανόμενα στάδια, όπου κατά το τέλος τού τετάρτου σταδίου ο κόσμος καταστρέφεται και επαναδημιουργείται σε πλαίσια ανθήσεως και ευτυχούς ευημερίας για τούς ανθρώπους, που χαρακτηρίζουν το πρώτο στάδιο τού κύκλου. Συμφώνως προς τον Ιουδαϊσμό η καταστροφή που πρόκειται να επιφέρει ο Αρμαγεδών προηγείται τής ελεύσεως τού μεσία και την ακόουθο παγκόσμιο επικράτηση τού Ιουδαϊσμού. Το σημείο στο οποίον διαφοροποιείται η χριστιανική προφητεία από τον Ιουδαϊσμό, είναι ότι αυτή θεωρεί τον μεσία τον Ιουδαίων ως τον επιλεγόμενο "αντίχριστο" διακυρύσσοντας μετά την έλευση τού αντιχρίστου τον θρίαμβο τής Δευτέρας Παρουσίας. Και οι Ισλαμιστές Σιίτες προσβλέπουν στην έλευση τού δικού τους μεσία μετά τον Αρμαγεδώνα, ως επανενσάρκωση τού εμίρη "Μα Ντι".

  Πέραν αυτού η αντίληψη περί νομοτελεικού χαρακτήρος και κατ' ουδένα τρόπο ανατρέψιμος διεξαγωγή τού τρίτου παγκοσμίου πολέμου έχει παρεισφρύσει εις πλείστα όσα μυαλά καλοθελητών, οι οποίοι κάθε άλλο παρά το στο κακό τής ανθρωπότητος προσβλέπουν. Για τον γράφοντα είναι σοκαριστικό, ότι ακόμη και αρκετοί άνθρωποι που είναι ιδιαίτερα προικισμένοι και διαθέτουν μεγάλη οξύνοια και μόρφωση επιχειρηματολογούν στην βάση, όχι μόνον ότι ο 3ος ΠΠ. είναι αναπόφευγος, αλλά ότι αυτός ξεκίνησε ήδη (!) και ότι θα συμβάλλει με θετικό τρόπο να λάβει χώρα ξεκαθάρισμα τών καταστάσεων (!), υιοθετώντας στην ουσία τα ξεπλύμματα τών αρμαγεδονιστών.

  - Είναι όμως η διεξαγωγή τού Αρμαγεδώνος νομοτελιακώς μη ανατρέψιμος;

  - Για ποιό λόγο επιδιώκουν οι αρμαγεδονιστές την επαναφορά τής ανθρωπότητος στο στάδιο τής λίθινης εποχής;

  - Για ποιον λόγο βρίσκεται πλήρως στην επιχειρησιακή ετοιμότητα τής ανθρωπότητος κατά το παρόν ιστορικό σπείρωμα η ματαίωση τής διεξαγωγής τού Αρμαγεδώνος;

  Τα πράγματα είναι πολύ διάφορετικά από τον τρόπο που κάποιοι τα υποβάλλουν στην επιφάνεια τού ανθρώπινου νοητικού κατόπτρου.

  Με περισσότερες αναρτήσεις, κυρίως όμως αυτές υπό τον τίτλο "ΝΑΥΑΓΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" προετοίμασα το έδαφος, ώστε να καταδειχθεί, ότι τα κουμπιά τής Αλέξαινας είναι τελείως διαφορετικά από τον τρόπο που πασχίζουν κάποιοι να τα παρουσιάζουν. Υπάρχουν όμως κάποια δεδομένα στα οποία αρμόζει επιπροσθέτως να αναφερθώ, ώστε να αχίσει σιγά - σιγά το θέμα να συμμαζεύεται, διότι έχει ξεχυλώσει υπέρ τού δέοντος με τούς κάθε λογής "φωστήρες", εγκυμωνώντας τον κίνδυνο επηρεασμού τών πεδίων πληροφορίας σε επικίνδυνη κατεύθυνση. Πριν όμως αναφερθώ στον κορμό τής προβληματικής, ας μου επιτραπεί κάποια χρήσιμη ανακεφαλαίωση περολθόντων εντοπισμών, που θεωρώ ιδιαίτερα γόνιμες.

2. ΦΛΑΣ ΜΠΑΚ ΣΕ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

  Τα όσα κατά καιρούς γράφηκαν εδώ, αποτελούν στοιχειώδεις ψηφίδες ενός παζλ, το οποίον καίτοι δεν αποδίδει πλήρως την απεικόνιση αυτού το οποίο έθεσα ως στόχο, αναδεικνύει ήδη ευκρινώς το βασικό του περίγραμμα. Το γράψιμο τών αναρτήσεων στάθηκε για τον υποφαινόμενο, οπωσδήποτε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία επικοινωνίας με πληθώρα ανθρώπων που αρμενίζουν στο διαδίκτυο. Πέραν αυτού όμως η όλη διαδικασία είχε και τον χαρακτήρα εσωτερικής αναζητήσεως. Εφόσον η αλήθεια συνιστά ενθύμηση πληροφορίας που βρίσκεται ήδη μέσα μας, η συστηματική καταγραφή βήμα προς βήμα τών σκέψεων και τών ανησυχιών μας συμβάλει στην δόμηση μιας ατραπού αυτογνωσίας και γνώσεως ταυτοχρόνως συν τού άλλου. Δεδομένου, ότι το "εγώ" και το "άλλο" αποτελούν ένα και το αυτό. Αυτό που εντόπισε η φιλοσοφία ως "άρση τής σχάσεως υποκειμένου και αντικειμένου", ενώ συνιστά βασική ιδιότητα τής ουσίας τών όντων, αποτελεί για την συνειδησιακή μας συγκρότηση κάτι πού είναι μόνον εν δυνάμει δεδομένο και εν τέλει εξορισθέν από τον ψυχισμό μας, ως κεντρικό πρόθεμα τής εντελέχειας που μάς διέπει.

  Αναφορικά με την επιταγή τού Ευαγγελίου "Όψεσθε τής αληθείας και αυτή ελευθερώσει υμάς" νομίζω ότι αρμόζει να αποδίδεται έμφαση στο "όψεσθαι". "Σε γνωρίζω από τήν όψη"...  Η επιταγή επικεντρώνεται στο "κοιτάξτε!", στο "δείτε".  Ήδη κατά τίς αρχές τού περασμένου αιώνα ο Φροϋδισμός καθιέρωσε μέσω τής ψυχολογίας τού βάθους μια άνευ προηγουμένου τομή σχετικά με τις συνέπειες τής συνειδήσεως. Εισάγοντας την έννοια τού ασυνειδήτου, προσάρτησε στην προβληματική και την έρευνα μιας τεράστιας σημασίας περιοχή τού ψυχισμού, η οποία παρέμενε μέχρι τότε ανεξερεύνητη. Το καταλυτικής σημασίας κλινικό συμπέρασμα συνίστατο στην λεγόμενη "άρση τής καταπλάκωσης". Αποδείχθηκε πολλαπλώς από την ψυχαναλυτική πρακτική, ότι επαρκούσε από την πλευρά τού ψυχαναλυτού να ανεβάσει από την σφαίρα τού ασυνείδητου στην συνειδησιακή επιφάνεια κενά και δεδομένα, που ταλάνιζαν τον ψυχαναλυόμενο, χωρίς αυτός να είναι εις θέσιν προηγουμένως να τα εποπτεύει, ώστε αυτά να ξεπεραστούν και να φθάσουν στην ίαση με χειρισμούς στούς οποίους προέβαινε αυτοβούλως και αυτονόμως ο ασθενής. Η συνειδητοποίηση από τον παθόντα ενός υλικού, το οποίο ευρίσκετο σε συνθήκες καταπλάκωσης μέσα στην περιοχή τού ασυνείδητου, ήταν επαρκής ώστε τα σχετιζόμενα κενά να ξεπερασθούν από τον ίδιο. Έφτανε δηλαδή αυτός να μπορέσει να "δει" αυτό που ήταν κρυμμένο μέσα του, ώστε να το χειριστεί και να το ξεπεράσει. Στην περίπτωση τής ψυχανάλυσης η διά-γνωση πυροδοτεί αυτομάτως την θεραπεία.

  Αυτά τα δεδομένα ήταν στούς Έλληνες γνωστά σε πολύ μεγαλύτερο βάθος και εύρος από την εποχή τής αρχαιότητος. Ήδη από τις απαρχές διαμορφώσεως τού Ελληνικού Φιλοσοφικού Λόγου τίθεται με έμφαση το ζήτημα τής ισχύος τού οράν ως συναρτήσεως τής συνειδήσεως. Το δεδομένον τής όψεως οδηγεί αρχικώς στην άπ-οψη σχετικά με τα πράγματα και τον κόσμο ως νοητική επεξεργασία τού αισθητηριακώς προσλαμβανομένου. Η αισθητηριακή πρόσληψη συνιστά μια μέση κατάσταση μεταξύ του παθητικού και αφθορμήτως συμβαίνοντος οράν και τής ενεργητικής στροφής τής προσοχής προς την πρόσληψη δεδομένων που καθίστανται ενδιαφέροντα. Στο βαθμό που η παρατήρηση γίνεται με συστηματικό τρόπο, οδηγεί μέσω τής νοητικής επεξεργασίας στην θεωρία. Η θεωρία όμως, που έχει ως αφετηρία την αισθητηριακή πρόσληψη και στην συνέχεια την νοητική επεξεργασία πληροφορίας, κρίνεται ότι δεν είναι η μόνη δυνατή. Ο ανθρώπινος νους εκτιμάται ήδη από τούς Προσωκρατικούς Φιλοσόφους, ότι διαθέτει την ικανότητα, πέραν από το να επεξεργάζεται την έξωθεν αισθητηριακώς αποκτηθείσα πληροφορία, να δημιουργεί και ο ίδιος πληροφορία, εστιαζόμενος όχι σε εξωτερικά ερεθίσματα, αλλά προσανατολιζόμενος εσωτερικώς προς τα εντός αυτού αποθηκευμένα και καταχωρημένα δεδομένα, είτε με την μέθοδο τής αφηρημένης νοητικής διεργασίας, είτε με την μέθοδο τής εσωτερικής προβολής δεδομένων. Ο θάλαμος τού εγκεφάλου συνιστά εσωτερική οργανική αίθουσα προβολών, όπου ο νούς είναι εις θέσει να προβάλει αφηρημένα και να αναπαράγει κατά βούλησιν, ότι επιλέγει, είτε αυτό αφορά απεικονίσεις στατικών, είτε δυναμικών καταστάσεων και εξελίξεων. Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, στον βαθμό που ευθύς εξ αρχής η πραγματικότητα σχετικοποιείται από αρχαιοτάτων χρόνων από τούς Έλληνες Φιλοσόφους (και όχι μόνον) μέχρις εσχάτων ορίων. Η αναφορά σε Έλληνες Φιλοσόφους που ακολουθεί δεν αποσκοπεί να παρακάμψει σκοπίμως άλλες πηγές σοφίας, που εκδηλώθηκαν σε άλλους γεωγραφικούς χώρους. Ούτε συμβαίνει μονομερώς, με παρόρμηση την εθνική έπαρση, επειδή ο γράφων τυχαίνει να γεννήθηκε στην Ελλάδα. Και οι Ινδοί έκαναν αναφορά στην ύλη, ως "μάγια" τουτέστιν αυταπάτη, υποδεικνύοντας ταυτοχρόνως σπουδαίες ατραπούς πνευματικής ανατάσεως. Το αυτό ισχύει και για άλλους γεωγραφικούς χώρους - ευρισκόμενους κυρίως στην Ανατολή - οι οποίοι προήγαν σημαντικούς πολιτισμούς, παρέχοντας έξοχα στοιχεία για την οικοδόμηση τής ανθρωπίνου πνευματικότητος και την φρόνιμη ανάπτυξη τού κοινωνικού γίγνεσθαι. Όμως η δράσις τού Ελληνικού Πνεύματος είναι απαράμιλλος και ξεχωρίζει για ένα σημαντικό λόγο: Οι Έλληνες διαμόρφωσαν σπιθαμή προς σπιθαμή ένα ολοκληρωμένο σύστημα για την απελευθέρωση τού ανθρώπου επί προσωπικής και συλλογικής βάσεως, στοχεύοντας στην εξόντωση τών τεράτων, που καταδυναστεύουν την άνθρωπότητα και την τελική επικράτηση τού ανθρώπου. Αυτό το σύστημα μπορεί εν πολλοίς να επικαλύπτεται από την σκόνη τών αιώνων και να έχει υποστεί πληθώρα υποθαλπτικών επιθέσεων με την σκόπιμο καταστροφή αρχαίων συγγραμμάτων, τις πολλαπλές εκστρατείες διαστρεβλώσεως και την οργανωμένη επιβολή τής άγνοιας από το σύστημα εξουσίας. Όμως ο κορμός του παραμένει ανά πάσαν στιγμήν ανέπαφος και προσιτός, σε όσους επιθυμούν να επωμίζονται το καθήκον τής ανθρωπίνου χειραφετήσεως. Επιπλέον το γνωσιολογικό σύστημα που διεμόρφωσε ο Ελλην Λόγος έχει δραστικώς αγκυρωθεί εντός τών πεδίων πληροφορίας, κατέχον μια άριστο ιδιοδυναμική, που τού προσδίδει την ικανότητα δια τής επενεργείας τού φωτισμού να διαχέεται δια τής Χάριτος εις πάντα ενάρετο αναζητητή, εις πάντες τούς πεινώντες και διψώντες την δικαιωσύνη.

Ας προχωρήσουμε όμως στο τρόπο, με τον οποίον εξέφρασαν οι Ελληνες Φιλόσοφοι την σχετικοποίηση τών αυθορμήτως επικρατούντων αντιλήψεων περί πραγματικότητος, ήδη στην φάση εκκινήσεως στην πορεία διαμορφώσεως φιλοσοφικών προτάσεων:
- ΤΑΥΤΟΝ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΕΙΝ, διακηρύσσει πρώτος ο Ηράκλειτος.
- Ο άλλος άνευ προηγουμένου ριζοσπαστικός εντοπισμός τού Ηρακλείτου αφορά το: ΤΑΥΤΟΝ ΤΟ ΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗ ΟΝ, αρχή που προώθησαν και οι Ελεάτες φιλόσοφοι, όπως ο Μέλισσος. 
Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι αρχαίοι Έλληνες Σοφοί είχαν ως κατοικίδιο ζώο την γάτα τού Erwin Schrödiger δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν αυτός διατυπώσει μαθηματικώς τήν εξίσωσή τής κυμματοσυναρτήσεως, η οποία δεν υποδεικνύει πραγματικώς υπάρχοντα σημεία στον χώρο, όπου ευρίσκεται η συγκεκριμένη ηλεκτρομαγνητική οντότης κατά την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά την πιθανότητα να βρεθεί αυτή σε κάποιο σημείο τού χώρου.
  Εικοσιπέντε αιώνες πριν βδιαβεβαιώσει ο πατέρας τής κβαντομηχανικής Max Planck μέσω τής πειραματικής εμπειρίας και τών επιστημονικών ερευνών του το ευρύ κοινό, ότι "αυτό που αποκαλούμε ύλη τελικά δεν υπάρχει, αλλά θα πρέπει να υποθέσουμε όπισθεν αυτής μια τεράστια διάνοια, η οποία προάγει αυτό το φαινόμενο" και πριν ο Werner Heisenberg διατυπώσει την "Αρχή τής Απροσδιοριστίας", οι Έλληνες Φιλόσοφοι ήδη από τα πρώτα στάδια τής Κλασσικής Περιόδου είχαν συλλάβει τις οντικές αλληλουχίες, τις οποίες συνέδεσαν με συγκεκριμένο σύστημα αξιών, παρέχοντας στην ανθρωπότητα πολυτιμότατες υποδείξεις για τον χειρισμό τού πεπρωμένου της. Εικοσιπέντε αιώνες πριν τήν διεξαγωγή τού πειράματος τής διπλής σχισμής, που ανέδειξε τον καταλυτικό ρόλο που επενεργεί ο παρατηρητής και η συνείδηση, στον τρόπο εκδηλώσεως των "σωματιδίων" με βάση τον ισχίοντα "δυισμό" τής ήλης (και τής ενέργειας) - το κατά πόσο δηλαδή αυτή εκδηλώνεται κυμματικά ή συγκεκριμένα, οι Έλληνες είχαν διακηρύξει απερίφραστα την πρωτοκαθεδρία τού πνεύματος επί παντος επιστητού και μη. Δεν αποσκοπώ με τα αναφερθέντα να προβώ σε μια μηχανιστικού τρόπου μεταφορά επιστημονικών διαπιστώσεων στα καθ΄ ημάς απτά δεδομένα τού λεγόμενου μεσοκόσμου, τον οποίον είμεθα εις θέσιν να αντιλαμβανόμεθα μέσω τών αισθήσεών μας, ώστε να εξάγω προκατασκευασμένα συμπεράσματα. Είναι γνωστόν, ότι από την μετάβαση τών δεδομένων τού μικροκόσμου σε αυτά τα μεσοκόσμου οι ισχύοντες φυσικοί νόμοι και διαδικασίες εκδηλώνονται με τελείως διαφορετικό τρόπο. Κατά την μετάβαση από την μια τάξη μεγεθών στην άλλη εκδηλώνεται το φαινόμενο τής λεγομένης "αποσυνοχής" ("decohernce") το οπίον δεν έχει ακόμη καταφέρει να προσεγγίσει σε βάθος η σύγχρονη επιστήμη, ενώ αυτή η διαδικασία συνιστά μια σύγχρονη ερευνητική πρόκληση για κορυφαίες μορφές. Όμως ο μεσόκοσμος και οι εξελίξεις σε αυτόν δεν παύουν να προάγονται τόσο από τον μικρόκοσμο, όσο και από τον μακρόκοσμο. Οι αντιλήψεις τού μηχανιστικού υλισμού έχουν ξεπεραστεί εδώ και τουλάχιστον ένα αιώνα από την συμβατική επιστημονική έρευνα (για να μην αναφερθούμε ακόμη στα επιτεύγματα τής μη συμβατικής, διαδικασία που θα γίνει στην συνέχεια αυτής τής πραγματείας). Η ρήσις τού Αγίου Μαξίμου τού Ομολογητού: "Τα πάντα λόγου συνέχονται", συνιστά πλέον κοινό τόπο για τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα.

Λιαν εγκαίρως κατά την εκπόνηση τής εννοίας  τής θεωρίας προέβη ο Έλλην Λόγος σε διαχωρισμό μεταξύ των αισθητών και νοητών, εξαίρων την σημασία τών δευτέρων στην προοπτική τής παρέμβασης στην διαμόρφωση τής πραγματικότητος. Τα περί θεωρίας προθέματα καταγράφονται γλαφυρά στο έργο τού Πλωτίνου. Με την ρήση: "Τα πάντα θεωρίας εφίεσθαι" (Τά πάντα έχουν έφεση προς την θεωρία) συνάγει κάτω από την σκέπη τής θεωρίας όχι μόνο τα νοήμωνα όντα αλλά το σύνολο τών εμβίων και αβίων όντων. Γράφει ο Πλωτίνος στο έργο του "Περί Φύσεως και Θεωρίας και τού Ενός" (παραθέτω το κείμενο σε μετάφραση τού Γιάννη Τζαβάρα) σχετικά με τον καθολικό χαρακτήρα τού προθέματος τής θεάσεως:
   "... Τόσο εμείς, όσο και οι άλλοι πού παίζουν, συμπεριλαμβάνονται μέσα στην θέαση. Παίζουν από επιθυμία για θέαση. Τελικά είτε παίζει κάποιο παιδί, είτε σοβαρεύεται κάποιος άνδρας, η θέαση είναι ο σκοπός στον οποίο αποβλέπει το παιδικό παιχνίδι και η αντρική σοβαρότητα: κάθε πράξη μεριμνά για θέαση".
Στο άνωθεν χωρίο η έννοια τού παιχνιδιού αναφέρεται στην αυθόρμητο και μη συνειδητή πρακτική. Η δε μέριμνα αφορά την ενδόμυχη ανάγκη για συλλογή εμπειριών και ερεθισμάτων, η οποία οδηγεί μέσω μιας επιπόνου πορείας στην ωρίμανση τού νοός και τής ανθρωπίνου ιδιοσυγκρασίας, ώστε να επιτελεσθεί το πρόθεμα τής δημιοτργικής θεάσεως.
Αναφέρει ο μεταφραστής στον πρόλογο τού βιβλίου συμυκνώνοντας τα νοήματα, που προβάλλει ο Πλωτίνος στό Έργο:
"... Το κατ' εξοχήν ωραίο είναι ο νους, και σε αυτό συμμετέχουν οι θεοί - και κατ' επέκτασιν οι άνθρωποι - μόνο ως νοούντες. Όσον αφορά τούς θεούς, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι άλλοτε σκέπτονται και άλλοτε δρουν απερίσκεπτα, ή ότι νοούν κάτι αληθές και άλλοτε κάτι ψευδές. Το μέτρο τής θεϊκότητάς τους συνίσταται στην αδιάκοπη και σταθερή λειτουργία τής νόησης, η οποία ταυτίζεται με το κατ' εξοχήν βλέπειν...
...Έτσι ένα ατομικό όν μέσα στον νού δεν είναι κάτι λιγότερο  και άρα μειονεκτικό τού όλου, αλλά είναι ο εαυτός του συν όλα τα άλλα. Ο φωταγωγών νους δεν διαφέρει από τα φωταγούμενα, αλλά είναι ο εαυτός του συν όλα τα φωταγούμενα, όπως και αντίστροφα κάθε τι, είναι τόσο για τον εαυτό του όσο και για τα άλλα ένας φωτεινός ήλιος: αυτή τούτη η νοητή ωραιότητα...
... Εάν λοιπόν η θεωρία τού ενός είναι το καθαρό βλέπειν, που δεν μεριμνά για τα βλεπόμενα και δεν μολύνεται από αυτά, το χαρακτηριστικό τού νου έγκειται στην σύμπτωση θεατή και θεάματος, ως σχέση που δεν διακρίνεται σε ενεργητικό βλέπειν και σε παθητικά βλεπόμενα, αλλά απαρτίζει μια σταθερή και καθολική ταυτότητα αυτενεργούς και αυτοπαθούς θέασης...
... Αλλά αντίστοιχα προς την καθολική θεϊκή ματιά, που είναι στραμμένη τόσο προς τα ύψιστα, όσο και προς τα κατώτατα αισθητά, οφείλει να είναι και το ανθρώπινο βλέμμα: όχι στραμμένο προς τα ατομικά του συμφέροντα, αλλά προς την θεϊκή συμπαντικότητα: "προς το πάν δει βλέπειν"....
  Ο Πλωτίνος υποδείχνει την ετυμολογική συγγένεια τών όρων "θεός" και "θεώμαι". Η βάση τής όλης προβληματικής τής θεάσεως ανάγεται από τον Πλωτίνο, ως είναι φυσικόν, στον Πλάτωνα και ειδικότερα στην περιώνυμο μνεία του στο Ηνίοχο στα πλαίσια τού διαλόγου Φαίδρος (253c 7):
"...Να γιατί λέγεται ότι "ο ηνίοχος τρέφει τα άλογα με ότι ο ίδιος έχει δει", και όταν αυτά το παίρνουν, εγείρεται μέσα η όρεξη για όσα είδαν. Διότι δεν τα πήραν εξ ολοκλήρου. Και οι πράξεις που κάνουν όταν έχουν μια τέτοια όρεξη, στρέφονται προς αυτό που ορέγονται. Αλλά αυτό είναι αντικείμενο θέασης και η ίδια η θέαση...". Η προηγούμενη παρομοίωση αφορά την ψυχή με ένα ηνίοχο και τα άλογά του. Ο ηνίοχος είναι το ανώτερο (ρυθμίζον), ενώ τα άλογα είναι το κατώτερο (παρορμητικό) μέρος τής ψυχής.
"...ΔΙΟ ΑΡΑ ΠΡΑΞΙΣ ΕΝΕΚΑ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΗΜΑΤΟΣ..." συμπεραίνει ο Πλωτίνος.

  Σήμερα πλέον υπάρχουν στις προθήκες τών βιβλιοπωλείων πληθώρα βιβλίων, που επιχειρούν να αναλύσουν τον τρόπο με το οποίον η σκέψη διαμορφώνει την πραγματικότητα.

  Σε αυτό το σημείο εισερχόμεθα στην θεματική, η οποία σχετίζεται με τον τρόπο που λειτουργεί η επίφυσις (το επιλεγόμενο "κουκουνάρι") σε συνδυασμό με τα λεγόμενα πεδία πληροφορίας, δεδομένα που αναλύει ο Πλάτων στον διάλογο Θεαίτητος (ή Περί Αληθούς Επιστήμης) καθώς και άλλοι διανοητές στην συνέχεια. Στην εποχή μας δεσπόζουν οι πρωτότυπες και πολύτιμες αναλύσεις επί τών πεδίων πληροφορίας τού Άγγλου βιολόγου Ruppert Sheldrake. Σε αυτήν την θεματολογία, καθώς και στην μαθηματική υφή τής πληροφορίας, μέσω αναφορών στην θεωρία περί αριθμών τού Πυθαγόρου και τις ανακαλύψεις σχετικά με την ψηφιακή τεχνολογία από τον John Shannon έχω αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις. Θα παρακαλέσω τούς επισκέπτες, στην περίπτωση που τυχαίνει να αγνοούν τις απόψεις μου επί αυτού τού θέματος, να ανατρέξουν εφόσον επιθυμούν σε αυτές, ώστε να εισέλθω στην συνέχεια με το δεύτερο μέρος τής πραγματείας στην συγκεκριμένη προσέγγιση τών αρμαγεδονιστών.

ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΡΟΔΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΑΣΚΕΙ ΠΙΕΣΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ

"Στην μικρή μας φυλακή στρώνει για να κοιμηθεί η κυρία Μάρω.
Την αλήθεια την πικρή δεν θα την πώ για να μην τρελαθεί η κυρία Μάρω..."

Διονύσης Σαββόπουλος


1. NOMEN ES OMEN

Κατά τις παρελθούσες ημέρες εγράφησαν πλείστα όσα εγκωμιαστικά σχόλια για τον εκλιπόντα Ουμπέρτο Έκο. Σχεδόν άπαντες οι βιβλιόφιλοι και φιλοθεάμονες αισθάνθηκαν να τούς ψιθυρίζει εκ τού μακρόθεν τον στερνό ασπασμό ένας φίλος, τον οποίον μπορεί να συνάντησαν μόνον στις αράδες κάποιων βιβλίων, στα άρθρα εφημερίδων και περιοδικών, ή στις φωτιζόμενες οθόνες, αλλά που θεωρούσαν δικό τους. Αναμφιβόλως ο Έκο κέρδισε την συμπάθεια εκατομμυρίων ανθρώπων με τον τρόπο που ένας σημειολόγος ολκής είναι σε θέση να το πετύχει. Ένα έργο τέχνης είναι σε τελευταία ανάλυση μια δομημένη αλληλουχία συμβόλων με γνώμονα την αισθητική. Τα σύμβολα δεσπόζουν μιας ακαταμάχητου ισχύος, διότι δύνανται να εισέρχονται στον δέκτη, χωρίς να χρειάζεται να ανοιχθούν συνειδητά οι θύρες τού ψυχισμού του. Η υφή τών συμβόλων είναι αιθέρια. Μπορούν να διέρχονται δια μέσου τού ξύλου και τού μετάλλου τής όποιας συναισθηματικής επιφυλάξεως, ενεργοποιώντας το περιεχόμενό τους με τρόπο που φαίνεται αυθόρμητος και πηγαίος, σχεδόν άδολος, ενώ όμως πάντοτε ελλοχεύει πίσω από αυτά κάποια πρόθεσις. Μια δύναμις υπάρχει μόνον, η οποία είναι εις θέσιν να υπερκεράσει την διεισδυτικότητα τών συμβόλων: Η αγνή καρδιά, όταν αυτή δομεί συνειδητές εκλάμψεις.
Ως μαέστρος τής σημειολογίας ο Έκο εφρόντισε και επέτυχε να φέρει αυτήν την επιστήμη για πρώτη φορά κοντά στον καθημερινό άνθρωπο. Πέρα από ακαδημαϊκή φιλαρέρσκεια, ως διανοούμενος και όχι διανοουμενίζων, οργάνωσε με αριστοτεχνικό τρόπο την άμεσα δική του προσωπική σημειολογική διάταξη, ως γέφυρα προσβάσεως στους αποδέκτες του. Στα μέσα τής δεκαετίας τού '80 επιχειρεί με τρόπο ανεπαίσθητο αλλά καλυτικό μια ρωγμή στο φράγμα τού αυτονόητου εκδίδοντας την "Σημειολογία στην καθημερινή Ζωή". Η σημειολογία τού τίτλου αυτού τού έργου σηματοδοτεί χωρίς παρεκτροπές το εύρος και το βάθος τού εγχειρήματος. Ο Έκο γνωρίζει και δεν διστάζει να να πατάει επάνω σε αχνάρια άλλων μεγάλων μαστόρων τής πνευματικής δημιουργίας δικαιωματικά και απροκάλυπτα. Εξ ορισμού η ίδια η τεχνική του κατωχειρώνει αδιαπραγμάτευτα την επίγνωση, ότι όποτε εκδηλώνεται μια συνειδητή τομή στα πεπραγμένα τού πνεύματος, αυτή αποκτά έξοχη σημειολογική διάσταση. Στις αρχές τού περασμένου αιώνος ο Ζίγκμουντ Φρόιντ εξέδωσε την "Ψυχοπαθολογία στην καθημερινή Ζωή" διακηρύσσοντας ουσιαστικά, ότι η ψυχοπαθολογία ορίζει με ένταση την καθημερινή ζωή τού μέσου ανθρώπου. Η αναλυτική θύελλα που δρομολόγησε ο Φρόιντ τότε, έτριξε τα θεμέλια τών πουριτανικών αντιλήψεων τής αστικής ηθικής. Η Εγελειανή αντίληψη τού "Ότι υπάρχει, υπάρχει διότι αυτό είναι καλό", η οποία είχε κυριαρχίσει επί διάστημα αιώνων, δέχθηκε τότε μια άνευ προηγουμένου κριτική. Στον πρόλογο αυτού τού βιβλίου, που δόθηκε στην δημοσιότητα το 1910, έγραφε ο Φρόιντ: "Διαπιστώνω να κυριαρχεί στην καθημερινή ζωή μια τεράστια επιθετικότητα. Αυτή δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στο ξέσπασμα ενός μεγάλου πολέμου". Ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, τρίζοντας συθέμελα τίς βεβαιότητες, οι οποίες σφράγιζαν την ευρωπαϊκή κοσμοαντίληψη. Το Νευτώνειο κοσμοείδωλο, όπως αυτό είχε διατυπωθεί από τον μαθητή του Λαπλάς, ότι δηλαδή το σύμπαν λειτουργούσε ως μια μηχανή, υποκείμενο σε πλήρη προβλεψιμότητα στα πλαίσια πρυτανείας τής λογικής, βάσει τού δόγματος, ότι εφ' όσον οι συνθήκες εκκινήσεως και οι νόμοι μεταβολής τού όποιου φαινομένου έχουν ήδη εντοπισθεί, η πορεία του είναι εκ τών προτέρων αυστηρώς προβλέψιμος, εδέχετο ήδη από τα τέλη τού πρόπερασμένου αιώνος τις πρώτες σοβαρές αμφισβητήσεις. Έξοχοι μαθηματικοί, όπως ο Πουανκαρέ, έθεσαν τότε τις βάσεις αυτού, που εξελίχθηκε στην συνέχεια ως "Θεωρία τού Χάους". Η έννοια τής καθημερινής ζωής απέκτησε μέσω αυτού τού έργου τού Φρόιντ καθολική ισχύ από σημειολογικής πλευράς. "Ναι, η ψυχοποθολογία μάς διέπει !" θα βροντοφωνάξει ο Φρόιντ, προάγων μαθητές και πνευματικούς διαδόχους, οι οποίοι θα ανέπτυσαν την  προβληματική προς πλείστες όσες κατευθύνσεις, ως την "Μαζική Ψυχολογία τού Φασισμού", τού Βίλχελμ Ράιχ. Η διαπίστωση, ότι "Όλα είναι συνέπεια μια ανεξέλεκτης στρέβλωσης τού ψυχισμού, την οποίαν επενεργούν ήθη, θεσμοί και κοινωνικοί μηχανισμοί, συνεπικουρόμενοι από ατομικές ολιγορίες", συνιστούν την σημειολογική ισχύ της καθολικότητος τού όρου "καθημερινή ζωή" ως προς την έννοια τής ψυχοπαθολογίας.
Αυτή την καθολική σημειολογική ισχύ τού συγκεκριμένου όρου, όπως αυτή έχει καταγραφεί στην σύγχρονη ιστορία, θα θέσει σε κίνηση και ο Έκο. Με την διαφορά, ότι γι' αυτόν δεν είναι όλα σχιζοφρένεια, αλλά σημειολογία.
Μέχρι τα μέσα τής δικαετίας τού '80, οπότε ανατέλει το έργο του Έκο, κυριαρχεί η αριστερόστροφη ιδεολογία στις όποιες εκφάνσεις της. Μεγάλες μορφές διανοητών, οι οποίες μεν έχουν απορρίψει τον μαρξισμό, εξακολουθούν να πορεύονται ως ένα βαθμό στα αχνάρια του, παρά τις φιλότιμες και φιλόπονες προσπάθειες να θέσουν σε κίνηση κάποια ριζική υπέρβαση τής παραδοσιακής ειμαρμένης, χωρίς όμως να επιτυγχάνουν - κατά την ταπεινή γνώμη τού γράφοντος - κάποια ολοκληρωτικά δομημένη διέξοδο. Ενώ ο μαρξισμός με την πολιτική στροφή τής Κίνας μετά τον θάνατο τού Μάο Τσε Τουνγκ και την πολιτική τής Περεστρόικα στην πρώην Σοβιετική Ένωση πνέει τα λίσθια, η ανθρώπινη διανόηση μοιάζει ανήμπορη να δημιουργήσει νέα πρότυπα, που να επενδύουν τις ελπίδες της. Το ιδεολογικό κενό θα εκμεταλλευθούν έντεχνα τα υποχθόνεια επιτελεία τών νεοταξιτών, τα οποία με την φρούδα προπαγάνδα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον λεγόμενο "πόλεμο των πολιτισμών" και την πλήρη κατάργηση τών ηθών, ταυτίζοντας με θολό τρόπο την ελευθεριότητα με την ελευθερία, θα οδηγήσουν τεράστιες ανθρωπομάζες στον θρησκευτικό παροξυσμό και στην σεξιστική αμοραλιστική έκκλιση. Η τραγέλαφος που συναντούσαμε στούς δρόμους τής γερμανίας να περιφέρονται κάποιες κυρίες με προέλευση την Μέση Ανατολή, φορόντας στο κεφάλι μαντήλα και ταυτοχρόνως κάτω από την μέση στριγγάκι, είναι χαρακτηριστική τού μείγματος σχιζοφρένειας, που επέβαλαν τα "ιδρύματα δημοκρατίας" και "χειραφετήσεως μειονοτήτων", τα οποία σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες, νεοναζιστικές κινήσεις και την "ισλαμική αδελφότητα" οδήγησαν στην λαίλαπα τών "έγχρωμων επαναστάσεων".
Τα μέσα τής δεκαετίας τού '80 προεικάζουν ακριβώς κάποια ιδεολογικά γεννητούρια. Οι σχολές σκέψεις και τα σπουδάγματα που έχουν προηγηθεί, έχουν αναμφισβήτητα προσφέρει στο ματσακόνισμα τής ιδεολογικής σκουριάς παρωχημένων θεωρήσεων και δογμάτων, δεν έχουν επιτύχει όμως να δώσουν τελική διέξοδο στην διαμόρφωση μιάς σύγχρονης θεωρίας για την χειραφέτηση τού ανθρώπου. Δεν έχουν επιτύχει να διαμορφώσουν ένα συνεκτικό αναλυτικό όργανο, το οποίον να διαθέτει στέρεη φιλοσοφική έδραση, να είναι εις θέσιν να ερμηνεύσει την ιστορία (και την προϊστορία) και να δύναται να δομεί οδηγό δράσεως για μελλοντικές ανατροπές.
Ο Υπαρξισμός επιχείρησε πρώτος ένα ξεκαθάρισμα με τα μαρξιστικά - λενινιστικά στερεότυπα "των σιδερένιων νόμων τού καπιταλισμού" στρέφοντας την προσοχή προς τον άνθρωπο, τήν έννοια τής προσωπικής ευθύνης που αυτός οφείλει να διέπεται, καθώς και το πρόταγμα τής ελευθερίας, ως ανθρώπινη εντελέχεια. Το ξεκαθάρισμα όμως που επιχείρησε ο Σαρτρ με τον μαρξισμό, ήταν πολύ προσεκτικό. Στην "Κριτική τής Διαλεκτικής Λογικής" αυτός αμφισβήτησε την ορθότητα τής Διαλεκτικής στα κοινωνικά φαινόμενα, αποδεχόμενος όμως την ισχή της στην επιστήμη. Στην ουσία άφησε την φιλοσοφική υπόσταση τής Διαλεκτικής ανέπαφη. Μια ουσιαστική όμως ανατροπή τού Μαρξισμού προϋποθέτει συνειδητή τσεκουριά στον Εγελιανισμό, διότι εκεί εδράζεται ο Μαρξισμός.
Η γαλλική σχολή γενικότερα εκτιμώ, ότι επαναδρομολογεί τήν την έννοια τής ψυχοπαθολογίας με έμμεσο τρόπο στα πλαίσια μιάς αριστερόστροφης κοινωνικής κριτικής. Ο Μισέλ Φουκώ είναι κατ' ουσίαν δόκιμος ψυχοπαθολόγος τής συλλογικής τρέλας, ενώ σύνολη η κίνηση τού "Στρουκτουραλισμού" επιχειρεί κυρίως με έννοιες σχετιζόμενες με το ασυνείδητο. Και ο Ζακ Λακάν είναι επίσης ψυχαναλυτής και ψυχίατρος και από εκεί εφορμά στις αναλύσεις του.
Αυτός ο οποίος καταρρίπτει τα όρια τού Μαρξ και τού Φρόιντ στην κοινωνική κριτική είναι ο Καστοριάδης. Εκτιμώ, ότι η τομή του είναι εξίσου σημαντική με αυτή τού Έκο, αν και είναι δυνατόν η σύγκριση μεταξύ τών δύο αυτών διανοητών να εξοργίζει κάποιους θερμούς υποστηρικτές τού Καστοριάδη. Η μεγάλη τομή που επιχείρησε ο Καστοριάδης είναι η ένταξη τού φαντασιακού στο ανθρώπινο γίγνεσθαι. Αυτή η τομή είναι πράγματι ιδιαίτερα πρωτοποριακή, διότι ανατρέπει τα πάγια δεδομένα τής ευρωπαϊκής σκέψης. Η "Φαντασιακή Θέσμιση" είναι και αυτή παιδί αυτής τής περιόδου. Μέχρι τον Καστοριάδη και τον Έκο η "καθημερινή ζωή" κυριαρχείτο από την ψυχοπαθολογία. Στο ύστερο έργο του "Οι δρόμοι τού Λαβύριθου", στο οποίο ο Καστοριάδης επιχειρεί μια ταξινόμηση τού δαιδαλώδους τών αναζητήσεων στην συγκεκριμένη φάση, θα αφιερώσει ένα εκτενές κεφάλαιο στην ψυχανάλυση.
Νομίζω, ότι αναφερόμενος στα ιδεολογικά τεκτενόμενα αυτής τής περιόδου, αρμόζει να εξάρω και την συμβολή τού Χρήστου Γιανναρά, η οποία είναι σημαντική. Ο Γιανναράς στιγματίζοντας τον Ρασιοναλισμό που επικρατεί στην δυτική σκέψη, αισθανόμενος ότι δικαιώνεται φιλοσοφικά και από την τομή περί φαντασιακού τού Καστοριάδη, θα αναδείξει το στοιχείο τής μεταφυσικής αναζητήσεως, εκφρασμένο μέσα από την ορθόδοξη χριστανική παράδοση. Αυτός ο εντοπισμός είναι σπουδαίος και ζωτικής σημασίας. Αν και η προσωπική μου αποτίμηση για την ορθόδοξη πατερική παράδοση είναι διαφορετική από αυτή τού Χρήστου Γιανναρά, καθότι ως ακολουθών την Πλατωνική φιλοσοφία διαβλέπω στους Έλληνες Μυστικούς τών μέσων χρόνων να λειτουργεί εντόνως η Πλατωνική χροιά, θεωρώ την προσφορά τού Χρήστου Γιανναρά σπουδαία. Αυτός εδράζει το σύστημα τών αναλύσεών του στην ανθρωπολογία, διαπίστωση που διέπει και τον Υπαρξισμό. Προσωπικά θεωρώ ότι παν αναλυτικόν όργανον οφείλει να εδράζεται αποκλειστικώς στην οντολογία, διότι αυτή είναι η κατ' εξοχήν φιλοσοφική βάσις. Αυτήν την προβλημική όμως έχω αναπτύξει στο παρελθόν με άλλη ευκαιρία. Η Υπερβατική εμπειρία όμως στην οποία εμμένει ο Χρήστος Γιανναράς και ιδιαίτερα αυτό το οποίον εξάρει ως "ασκητικόν επίτευγμα", εκτιμώ ότι αποτελούν διαδικασίες κλειδιά στην οδό πάσης επιγνώσεως.
Θα μπορούσε βεβαίως κάποιος να ισχυρισθεί, ότι οι εξελίξεις δικαιώνουν την οπτική που προτείνει ο Χρήστος Γιανναράς, ως ένθερμος υποστηρικτής τής ορθοδόξου πίστεως. Την περίοδο που διάγουμε πράγματι η Ρωσία με επικεφαλής τον Βλαδίμιρο Πούτιν ανατρέπουν άρδην τα σχέδια τών νεοταξιτών στο όνομα τών απανταχού ορθοδόξων χριστιανών. Εγώ δεν συντάσσομαι με αυτήν την άποψιν, παρότι αντιλαμβάνομαι τον εαυτόν μου ως ένθερμο υποστηρικτή τών αγώνων τού Ρωσικού λαού και τού Βλαδιμίρου Πούτιν. Τις απόψεις μου όμως επί τού θέματος θα καταθέσω σε προσεχή ανάρτηση με τίτλο "Το φαινόμενο Πούτιν και το άλλο τέλος τής ιστορίας".
Εκτιμώ ότι θα ήταν παράληψη, εάν στην επί τροχάδην αυτήν απαρίθμιση τών διανοητικών αναζητήσεων τής δεκαετίας τού '80 δεν έκανα μνεία σε ένα λίαν βασικό φαινόμενο, το οποίον επιρρέασε - και αναμφιβόλως εξακολοθυεί να επιρρεάζει - την σύγχρονη Ευρωπαϊκή ιστορία. Αυτό είναι ο αποκρυφισμός με την μορφή τού Νεοπαγανισμού, όπως αυτός εκφράστηκε από το κίνημα τού Εθνικοσοσιαλισμού και άλλα ακροδεξιά κινήματα (τα οποία ενίοτε για λόγους σκοπιμότητος αρέσκονται να ενδύονται τον μανδύα τής ορθοδόξου εκκλησίας). Το βιβλίο τού γάλου ακροδεξιού Αλαίν Ντε Μπενουά "Η θρησκεία τής Ευρώπης" έχει τύχει πολλαπλών επανεκδόσεων. Το φαινόμενο αυτό έχουν επιχειρήσει να αναλύσουν αξιόλογοι συγγραφείς με αρκετά ενδιαφέρουσες αναλύσεις. Ένας από αυτούς είναι Ο Ζακ Μπερζιέ. Στην "Αυγή τών Μάγων" που συνέγραψε με τον Λ. Πάουελ και αναφέρεται σχεδόν σε όλα τα βασικά βιβλία που πραγματεύονται την αποκρυφιστική διάσταση τού ναζισμού, πραγματεύεται ταυτοχρόνως ζητήματα αλχημείας, μαθηματικών, κβαντομηχανικής και μυστικών εταιριών, αναλύοντας την έννοια τού "Φανταστικού Ρεαλισμού". Αλλά προκειμένου περί μυστικών εταιριών, κρυφής γνώσεως και τα τοιαύτα εισερχόμεθα ήδη στα χωράφια του Ουμπέρτο Έκο.


2. ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΟΥΜΠΕΡΤ ΕΚΟ

 Τρία είναι τα σήματα κατατεθέν, που ενσωμάτωσε στην προσωπική του σημειολογία ο Έκο. Τα χαρακτηριστικά γυαλιά του, η κοντή γενειάδα και κάποια ήδη ταμπάκου. Όσο αφορά το τσιμπούκι τον πρόλαβε ο Σέρλοκ Χολμς. Στα άφιλτρα προηγήθηκε ο Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ και στα χοντρά πούρα ο Κάστρο και ο Γκουεβάρα. Ως σωστός σημειολόγος ο Έκο πόνταρε στα πουράκια. Άρωμα ταμπάκου και η οσμή που διαδίδουν κάποιοι όγκοι βιβλίων. Ατμόσφαιρα που οδηγεί μοιραία σε σφαίρες αιωρήσεως ιδεών. Γι' αυτό το βλέμμα τών ματιών, που στεφανώνουν οι οβάλ φακοί, κατευθύνεται στο βαθύ πουθενά. Επειδή ακριβώς το αφηρημένο είναι ο καλύτερος τρόπος αποδόσεως τού συγκεκριμένου. Και όταν η θύελλα των ιδεών κατακάθεται στο κρανίο, το ειδικό βάρος των απόψεων αυξάνεται. Κάποιο χέρι χρειάζεται τότε πολύ

κοντά, ώστε να στηρίζει ισορροπίες μεταξύ φαντασίας και πραγματικού. Η σιωπή δεν είναι σημείο. Είναι το σημείο. Και μια πολύ μικρής διάρκειας σιωπή είναι συνεννόηση. Ανάμεσα στον εικονιζόμενο και αυτόν που κοιτά. Διότι ο οφθαλμός πίσω από την κάμερα, αφού ανοίξει το διάφραγμα, μετρέπεται σε άλλους, πολλούς οφθαλμούς. Εσύ τι λες;
Γιατί η ψυχή σου επέλεξε ως σημείο το σώμα σου; Γιατί το σώμα σου σημειολογεί την ψυχή σου;
Λες, ότι πραγματικότητα είναι αυτό που υπάρχει. Και ότι υπάρχει πάλεται. Γιατί όμως η εξίσωση μιας ταλαντώσεως επιλύεται ευκολότερα με φανταστικούς αριθμούς;
Και τα δύο βασικά μυθιστορήματα τού Έκο, τόσο το "Στο Όνομα τού Ρόδου", όσο και "Το Εκρεμμές τού Φουκώ" αναφέρονται σε ατμόσφαιρες, μέσα στις οποίες κυριαρχεί κάποιο είδος συνωμοσίας. Η τεράστια απήχηση, τής οποίας ευτύχησαν αμφότερα τα πονήματα, διατρανώνει κατά παράφραση τη ρήση: Την συνωμοσιολογία πολλοί αμφισβήτησαν, τον αριστοτέχνη συνωμοσιολόγο ουδείς.

Ο Έκο, επενεργώντας μια έντονη στροφή τού ενδιαφέροντος προς την σημειολογία, τον συνεκτικό ρόλο τής οποίας αποκάλυψε στην "καθημερινή ζωή", άνοιξε μια τεράστια πύλη εισόδου ταυτοχρόνως και στην συνωμοσιολογία, εντάσσοντας και αυτήν με την ανάλαφρο μέθοδο τής τέχνης στα καθημερινά ενδιαφέροντα. Μετά την ευρεία διάδωση τών βιβλίων τού Έκο, ξεκίνησε μια έξαρση μυθιστορίας με συνομωσιολογική αναφορά και από άλλους συγγραφείς. Πλείστοι όσοι από αυτούς εγνώρισαν μια μεγάλη απήχηση, με κορυφαίο βιβλίο από πλευράς πωλήσεων και αίσθησης που αυτό προκάλεσε, τούς "Ιλλουμινάτι" τού Νταν Μπράουν.
Δεν είναι τελικά καθοριστικής σημασίας, αναφορικά με την τομή που επέτυχε Έκο, ότι η συνωμοσιολογία απασχόλησε τον μέσο αναγνώστη και θεατή με την μορφή τής μυθοπλασίας. Ο μύθος στοχεύει κατ' ευθείαν στο ασύνείδητο και το διαμορφώνει με τρόπο ανεπαίσθητο. Εκεί βρίσκεται ακριβώς η δύναμή του. Η αναγωγή απτών δεδομένων σε συμβολική μορφή  τα εξοπλίζει με μια ισχυρή δυνατότητα να καταστούν αυτά εν πρώτοις αποδεκτά ως δεδομένα, περνώντας από την αφάνεια τής αγνοίας στην σφαίρα τού νοητώς - αλλά κυρίως στην σφαίρα τού ψυχολογικώς - υπαρκτού. Ο καρλ Γκούσταβ Γιουνγ εξήρε το ρόλο που επιτελεί ο μύθος στην διαμόρφωση αυτού που ονόμασε "συλλογικό ασυνείδητο". Στον πυρήνα τής θεωρητικής παρεμβάσεως τού πατρός τής ψυχαναλυτικής πραγματείας, τού ίδιου τού Φρόιντ, δεσπόζει η ανάλυση τών συμβόλων από την σκοπιά τού ανθρώπινου ψυχισμού.
Ο Έκο με την "Σημειολογία στην Καθημερινή Ζωή" παίρνει κατ' ουσίαν μια συνειδητή ρεβάνς έναντι τού Φρόιντ και τής "Ψυχοπαθολογίας στην Καθημερινή Ζωή", αναδεικνύοντας μια άλλη δεσπόζουσα επιρροή τών συμβόλων, η οποία κυριαρχεί εδώ και χιλιετίες στον οργανωμένο βίο τών ανθρώπων σε κοινωνίες. Πρόκειται για την μυστηριακή - και την γενικότερα κοινωνική - διάσταση τών συμβόλων. Αυτή οργανώνεται και δρομολογείται στο βαθύ γίγνεσθαι μέσα στούς αιώνες από πληθώρα μυστικές εταιρίες και αδελφότητες, αλλά ταυτοχρόνως και από θρησκευτικές ομολογίες και κοινότητες. Στο έργο "Στο Όνομα τού Ρόδου" ο Έκο επιχειρεί μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά στο σημείο που επικαλύπτονται αυτές οι δυο περιοχές τού μυστικισμού. Με αυτόν τον τρόπο, ενώ ο Φρόιντ ανέδειξε με μοναδικό αριστοτεχνισμό τον ρόλο τών συμβόλων σε ατομικό γίγνεσθαι, ο Έκο θέτει επί τάπητος τον ρόλο τους σε επίπεδα συλλογικότητος. Διότι οι κάθε λογής μυστηριακές κοινότητες προβάλλουν το αίτημα τής διαμορφώσεως τού σύμπαντος κόσμου.
Η μυθοπλασία είναι ο πλέον εύληπτος τρόπος στην μετάδοση μηνυμάτων Ο Φρόιντ ισχυρίστηκε, ότι η γέννηση είναι μια τραυματική εμπειρία. Η αντιμετώπιση τών δυσκολιών τής ζωής επενεργεί από μια άποψη τήν ενδόμυχο τάση να επιστρέψει ο άνθρωπος στο καθεστώς τής κυήσεως. Τα παραμύθια μάς βοηθούν να γίνουμε εκ νέου παιδιά, φέρνοντας  μας χρονικώς πλησιέστερα στην φάση, που ευρισκόμενοι στην γαστέρα τής μάνας μας, χαίραμε τής παροχής κάθε αναγκαίου από το σώμα τής μητέρας. Ο Έκο μάς βοήθησε να επικοινωνήσουμε με την συνωμοσιολογία με τον πλέον ευχάριστο τρόπο, οδηγώντας μας εκ νέου μέσα στην κοιλιά τής μάνας μας.


3. ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΟΔΟ ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΚΡΕΜΕΣ 

Συνεχίζεται...

ΦΟΡΜΟΛΗ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ;

1. Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΠΑΝΤΟΣ ΟΡΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ  

Θεωρήθηκε ότι ο υπερρεαλισμός κάνει χρήση τής υπερβολής ως εκφραστικό στοιχείο που προσβλέπει στην πρόκληση. Ο σουρεαλισμός όμως τής καθημερινής πραγματικότητος μοιάζει πλέον να ξεπερνά κάθε όριο προκλήσεων, από αυτά που επινόησαν κάποιοι καλλιτέχνες, που επιχείρησαν να αφυπνίσουν κάνοντας χρήση τής υπερβολής.

Μια σουρεαλιστική κινηματογραφική ταινία, η οποία στιγμάτισε τις ζυμώσεις στην ελλαδική πραγματικότητα, ήταν η "Οι Τεμπέληδες τής Εύφορης Κοιλάδας". Η νωχελικότητητα, η νοητική αδράνεια, η πνευματική οκνηρία, η φυγοπονία, η τάση προσαρμογής και η φιλαρέσκεια καλλιεργήθηκαν με συστηματικό τρόπο από τούς κρατούντες, αλλά δυστυχώς και υιοθετήθησαν από την κοινωνική πλειοψηφία χωρίς ενδοιασμούς επί διάστημα περισσότερων δεκαετιών. Αυτό δεν σημαίνει, ότι εξέλιπεν παντοειδώς η εγρήγορση και η διάθεση κριτικής σκέψεως από την χώρα. Η συρρίκνωσή τους όμως τούς προσέδιδε χαρακτήρα μικρής οάσεως μέσα σε αλματωδώς επεκτεινόμενη έρημο. Σαν κάποιος, ο οποίος έχει μαζέψει τα μπογαλάκια του και την έχει κάνει εδώ και μπόλικες δεκαετίες από την χώρα, κάθε σύντομος επάνοδός μου σε αυτήν σε αραιά διαστήματα στάθηκε μια ψυχρολουσία μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Παρακολουθώντας τον λύκο στο οδοντιατρείο να τού κάνουν αναισθητικές ενέσεις στο στόμα, κατάλαβα, ότι πλησίαζε η στιγμή που θα τού έβγαζαν τα δόντια.
Εδώ και εννέα χρόνια, που δημοσιεύω σε αυτήν την σελίδα, αναφέρομαι συνεχώς στο πολλαχόθεν υποβόσκον εντόνως κλιμακούμενο ανθελληνικό κλίμα, το οποίον ήτο επόμενον κάποια στιγμή να βγεί στην επιφάνεια τών εξελίξεων. Στόχος του η εξουδετέρωσις τών Ελλήνων, με ενδιάμεσο στόχο την καταδάφιση τού ελλαδικού κρατιδίου. Φαινομενικώς το εγχείρημα αυτό στρέφεται εναντίον τής Ελληνικότητος. Κατ' ουσίαν όμως αποσκοπεί στην καταστροφή τής ανθρωπότητος συνολικώς, γι αυτό ακριβώς εστιάζεται πρωτίστως εναντίον τού βηματοδότου της, που είναι το Ελληνικόν Πνεύμα.

Οι υποτιθέμενοι ταγοί τού έθνους και τής κοινωνίας απεδείχθησαν ο ένας μετά τον άλλον λύκοι εν δορά προβάτου, ενεργούμενοι από σκοτεινά ανθελληνικά κυκλώματα, με αποκλείστικον στόχον τήν δια δολίων μεθόδων αποδόμησιν τού Ελληνισμού. Με ηχηρά συνθήματα και φανφαρονισμούς επέβαλαν τον εθισμό τού λαού στην φυγοπονία, στην επιδίωξη τής ποταπότητος, στην έλλειψη παιδείας, στον μονόπλευρο υλισμό, στον αμοραλισμό, στις τεχνητές πολώσεις τού κομματικού οπαδισμού, στην θρησκοληψία και στην κατεδάφιση τών αξιών, αποθρασώνοντας ή διαστρέφοντας τις κοινωνικές αξίες, την εθνική συνείδηση και τήν τάση για εσωτερική αναζήτηση και ανάταση.
Αυτό, που εδώ και δεκαετίες κατηγγέλθη αφυπνιστικώς ως σχέδιον παγκοσμίου επιβολής και εξανδραποδισμού (master plan), εξηγγέλθη στην συνέχεια απεριφράστως από τούς ίδιους τούς ατλαντιστάς ως "νέα τάξη" και σχέδιον "παγκοσμιοποίησης". Σε κάποια φάση εθεώρησαν τα εν λόγω ζωντόβολα τών κρονείων ιερατείων, ότι είχαν κατισχύσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε επαίροντο μέσω τών αληταμπουράδων τών καθικίων "σκέψεως" ("think tanks") περί "τέλους τής ιστορίας", "αναδόμησης αποτυχημένων κρατών" ("state building" - "failed states"), παρδαλές "επαναστάσεις" και πράσινα άλογα. Εθεώρησαν την οικουμένη ως μια μάζα πηλού μέσα στην παλάμη τους, στην οποία θα προσέδιδαν ευκόλως και ταχέως με ταχυδακτυλουργική άνεση και έπαρση το σχήμα που είχαν αποφασίσει, τουτέστιν το σχήμα απορρίμματος. Πλήρης μπαχαλοποίησις, επιβολή χάους αποκτήνωσις ηθών, έξαρση τής βίας σε υπερθετικό βαθμό,

καταβαράθρωσις τής οικονομίας, πλήρης δηλητηριασμός τής τροφικής αλυσίδας και τής ατμόσφαιρας με χημικές τοξίνες, επιβλαβή μικρόβια, νανορομπότ και μικροκύματα ελέγχου τής συμπεριφοράς, έξαρση τών ναρκωτικών, πλήρη χαφιεδισμό τών προσωπικών δεδομένων, αναμόχλευση μέχρις αμοιβαίας αλληλοεξοντώσεως τών θρησκευτικών παθών, μετατροπή ολόκληρων χωρών σε σεληνιακά τοπία με χαλιά βομβαρδισμών τών Β52 και ανατινάξεις "χειρουργικής ακριβείας", προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, μηχανισμούς φανατισμού ηλιθίων για την μετατροπή τους σε βομβιστές αυτοκτονίας, κατάργησις τού φυσικού διαχωρισμού τών ανθρώπων σε διαφορετικά φύλα, διαστροφικός πανσεξουλιασμός με κύρια κατεύθυνση χειραγωγήσεως τον σαδομαζοχισμό, παγκόσμια επιβολή τής μπότας τού πενταγώνου στο όνομα μάλιστα τής "προασπίσεως τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων". Και last but not least τις ανθρωποθυσίες εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών, που εξαφανίζονται στην ευρώπη - και όχι μόνο κάθε χρόνο:

 http://tvxs.gr/news/kosmos/europol-pano-apo-10000-prosfygopoyla-exoyn-eksafanistei

Αυτόν τον οχετό υπέδειχναν και εξακολουθούν να υποδεικνύουν όλοι οι εγκάθετοι τού ρυπαρού κομματικού φάσματος στούς ιθαγενείς ως "απαύγασμα τού πολιτισμού", "κοινές ευρωπαϊκές αξίες", "κοινό ευρωπαϊκό σπίτι", "επιτεύγματα τής γαλλικής επαναστάσεως" (η οποία πέρασε από την λαιμητόμο το ένα τρίτο τού πληθυσμού ως ανθρωποθυσίες στον εξαποδώ). Εγκαλώντας ταυτοχρόνως το πόπολο να κουβαλάει στούς ώμους του την ταφόπετρα τής "ευρωπαίκής ένωσης" ως υποτιθέμενο ανώτατο θεσμό ανθρωπισμού και αξιών, μέχρι αυτό να πέσει νεκρό, οπότε δεν θα προκύψουν και έξοδα ενταφιασμού του.
Σε προηγούμενες αναρτήσεις ανέπτυξα διεξοδικώς τούς λόγους  και τούς τρόπους ένεκα και μέσω τών οποίων η ανθρωπότης αποτελεί ένα είδος κοτέτσι, με στόχο να εφοδιάζονται με ενέργεια οι σάποιοι. Αυτοί που δεν μπορούν να καταναλώσουν εμμέσως ή αμέσως ηλιακή ενέργεια - διότι αυτή τούς καίει - από τότε που ερρίφθησαν στα τάρταρα. Για την πλειψηφία τών "χειραφετημένων πολιτών" είναι πλήρως αδιάφορο, το γεγονός, ότι χιλιάδες συνάνθρωποί τους καταλήγουν κάτω από το τελετουργικό εγχειρίδιο, αρκεί αυτό να μην σκάει στον δικό τους λαιμό. Παραβλέπουν όμως το δεδομένο, ότι αυτή η διαδικασία μάς μετατρέπει όλους σε κτήνη και ότι παραβλέποντάς την δεν γινόμαστε στο ελάχιστο περισσότερο άνθρωποι.
Όσοι νομίζουν ότι ο Δημιουργός έπλασε τον άνθρωπο ως κτήνος και όχι κατ' εικώνα και καθ' ομοίωσιν πλανώνται. Διότι "Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός καλεύει".

Κινηματογραφικές ταινίες όπως "Οι Τεμπέληδες τής Εύφορης Κοιλάδας" και "Το Μεγάλο Φαγοπότι" μπορεί να δημιούργησαν αίσθηση και να απέσπασαν βραβεία την περίοδο όταν πρωτοπροβλήθηκαν, όμως πιστεύω, ότι τότε δεν κατέστη κατανοητό τότε το νόημά τους. Η υπερβολή, που εκτιμήθηκε ότι περιείχαν, προσελήφθη περισσότερο ως κομικό και όχι ως βαθύτατα δραματικό στοιχείο. Η πορεία όμως κατέδειξε, ότι η πρόκληση στην οποία αυτές οι τανίες αποσκοπούσαν ξεπεράστηκε κατά πολύ από την ίδια την ζωή. Ο σκηνοθέτης Marco Ferreri, πέρα από τα όποια σουρεαλιστικά εκφραστικά μέσα, αποδείχθηκε σκληρός και συνεπής ρεαλιστής, αποκαλύπτοντας με τιε ταινίες που έστησε καταλυτικά σπουδαίες διαστάσεις τής πραγματικότητος. Η επιπόλαιη ταχύτητα τής οπτικής τών εφησυχασμένων και αδρανοποιημένων κοινωνιών δεν ήταν ικανή να συλλάβει το νόημα που μετέφερε "Το μεγάλο Φαγοπότι" και πολύ περισσότερο η ταινία "Το κρέας", που πραγματεύεται το θέμα τού κανιβαλισμού στην σύγχρονη κοινωνία. Η τομή που επιχείρησε το "Μεγάλο Φαγοπότι" είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ο λόγος που αποσκοπούσαν οι τέσσερεις χαρακτήρες τού έργου, μέσω τού οργίου τής ακόρεστης βουλημίας που πραγματεύεται η ταινία, δεν ήταν η ικανοποίηση εν τέλει κάποιου ηδονοθηρικού ενστίκτου. Στόχος τους ήταν η αυτοκτονία, να σκάσουν δηλαδή από το πολύ φαγητό. Οι σοφοί τού παρελθόντος προειδοποίησαν τις κοινωνίες με την διαπίστωση, ότι "Η αμαρτία γεννάει θάνατο". Κατ' ουσίαν θάνατος είναι και μια ζωή ανόητη, χωρίς περιεχόμενο, διεπομένη από την κενοδοξία, την σαχλαμάρα, την υποταγή και την φιλαυτία. Όταν επικύρωση τού βίου αποτελεί η επιδειξιομανεία, η ψευδής επιτυχία που στηρίζεται στον έντεχνο παραγκωνισμό τού άλλου, η επιφάνεια χωρίς ουσία, η παράδωση στην κυριαρχία τών ενστίκτων, η μικροψυχία και η τζάμπα μαγκιά. Δυστυχώς αυτές είναι οι "αξίες", με τις οποίες ιδαιτέρως κατά τις τελευταίες δεκαετίες μετά την ένταξη στην ΕΕ. γαλουχέστηκε η ελλαδική κοινωνία. Το πρόβλημα δεν είναι τελικά ούτε οι κότες, ούτε το κοτέτσι. Αυτά αποτελούν πεπρωμένο που μπορεί να ανατραπεί. Η συνταγή σαπίζει, όταν οι κότες νομίζουν ότι είναι αετοί.
Συχνά τίθεται προσφάτως το δίλημμα να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη και την ΕΕ., ή να αποχωρήσει από αυτές ένεκα αιτιάσεων οικονομικής και διοικητικής υφής. Το σύστημα πρόβαλλε τούς απογόνους αυτών, που πριν μερικούς αιώνες αγνοούσαν τι εστί πηρούνι και την σύζυγό τους έπρεπε να την προβάρει την πρώτη νύχτα τού γάμου ο κατά τόπους φεουδάρχης, ως ανώτερους ανθρώπους και υποδείγματα πολιτισμού. Οι ιθαγενείς θαμπώθηκαν και πίστεψαν, ότι με τα καθρεφτάκια και τις χάντρες τις ΕΕ. θα μπορούσαν να κάνουν ακόμη μεγαλύτερες λεζάντες στα σκυλάδικα. Ακόμη κατηγορήθηκε η Ελλάδα, ότι εισήλθε με αλλοίωση τών οικονομικών της δεδομένων στην ΕΕ. Το δεδομένο, ότι έπιασε η ψυχή τού γηγενούς πληθυσμού μαλλί, όπως αυτό των γουναρικών που φόραγαν τα βαρβαρικά φύλα τών ευρωπαίων, όταν αυτοί ζούσαν επάνω στα δένδρα με τα πιθίκια, δεν μάς απασχολεί.


2. Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ

Από όσα αφήνει η συγκυρία να διαφαίνονται, μάλλον έχει φθάσει η ώρα για το μεγάλο φαγοπότι. Αφού διαλύθηκε η ελλαδική οικονομία με τα συνεχή κτυπήματα, αφού πτωχοποιήθηκαν  όλα σχεδόν τα στρώματα με την καταβαράθρωση μισθών και συντάξεων, αφού δημεύθηκε η ακίνητη περιουσία με την υπερφορολόγηση, αφού ετέθη η οικογενειακή στέγη υπό διαρκή επικείμενο κίνδυνο απαλλοτριώσεως από τα κοράκια τών τραπεζών, αφού κατέστη η γή μη καλλιεργήσιμος με το καθεστώς τών φόρων, δασμών και παραβόλων, αφού κατέστη ασύμφορος η άσκησις επιτθδεύματος για την πλειοψηφία τών επαγγελματιών, έφθασε προφανώς η ώρα να κτυπηθεί και το τελευταίο αποκούμπι τών ανθρώπων στην Ελλάδα με το κούρεμα τών καταθέσεων.

Ούτως ώστε εντός ολίγου η πλειοψηφία μα μην είναι εις θέσιν να αγοράσει ούτε ένα κομμάτι ψωμί. Εάν εξετάσουμε προσεκτικά την συγκυρία, μπορούμε να διακρίνουμε ότι τόσο το θέατρο τών κυβερνόντων, όσο και το θέρετρο των εξελίξεων αποκαλύπτουν ότι βρισκόμαστε εμπρός από αυτό το κτύπημα.







 
Συνεχίζεται...

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΒΔΟΜΟΝ ΜΕΡΟΣ - ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Η γεωπολιτική μοιάζει με πλεκτό γιλέκο. Όταν αυτό αποκτήσει μια τρύπα, ή ξηλωθεί σε κάποιο εμφανές μέρος, ο ιδιοκτήτης του αισχύνεται να το φοράει, διότι τού χαλάει όλη την μόστρα. Αυτό όμως είναι το μικρότερο μειονέκτημα. Διότι ή λύσις τής συνεχείας τού νήματος απελευθερώνει μίτους, τούς οποίους, εάν ξεκινήσει κάποιος να τούς τραβάει, ξηλώνεται όλο το γιλέκο, μετατρεπόμενο σε μπάλα νήματος.
Το ευτράπελο στην προκειμένη περίπτωση είναι, ότι οι Ατλαντιστές είχαν αμολύσει λυτούς και δεμένους για να πείσουν, ότι το γιλέκο είναι αλεξίσφαιρο. Έχοντας εθισθεί μια ζωή να βγάζουν τον άσσο από το μανίκι, δεν κατανόησαν, ότι αυτοί που δεν παίζονται τον βγάζουν από την καλτσοδέτα.

Μποστοπέλ


1. ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΛΑΜΠΡΟΝ ΜΕΛΛΟΝ

Εύχομαι εις όλους τούς επισκέπτας, καθώς και εις όλους τούς φίλους και φίλες αίσιον και ευτυχές το νέον έτος, βαθύτατα πεπεισμένος, ότι αυτό θα αποβεί ιδιαζόντως ευτυχές και δημιουργικόν δι όλην την αγωνιζομένην ανθρωπότητα εναντίον τών δυνάμεων τού σκότους. Ο φιλεύσπλαχνος Δημιουργός, προικίσας τον άνθρωπον με νόησιν, αλλά καί με νου, τού παρείχε άπασας τας προϋποθέσεις, ώστε κατακτών αυτός την αρετήν, να ενεργοποιήσει αυτό το διττόν οπλοστάσιον και να καταστεί συνδημιουργός τής Ογδόης Ημέρας, εγκαθιδρύων τον επί γης παράδεισον. Μετά το πέρας τού καιρού και την αναδιάταξιν τού χρόνου στα πλαίσια τής καταργήσεως τής ανακυκλώσεως τής ανθρωπότητος, η οποία επιβάλλεται μέσω τών σαθρών και καταστροφικών Αρμαγεδώνων τών κρονείων ιερατείων, θα σημάνει η αληθής ώρα τής ανθρωπότητος. Προσβλέποντες εις τήν αποτινάξιν - εκφυγήν από τα ιστορικά σπειρώματα, θα αναδείξουμε τον εν τέλει παράξενον ελκυστήν, τον οποίον ενέταξε ο Δημιουργός δια την μετάβασιν από το χάος εις την τάξιν. Διότι οι επαναλαμβανόμενοι Αρμαγεδώνες τών κρονείων δεν συνιστούν παράξενους ελκυστάς, αλλά παρελκισμούς από τον εν τέλει στόχον τής Θείας Δημιουργίας, όστις συνίσταται στην απελευθέρωσιν τού ανθρώπου από τα δεσμά τής αγνοίας, δια τής αναπτύξεως τών πραγματικών  δυνατοτήτων τού ανθρώπου, ως κοινωνού Θείας Φύσεως. Στα σχέδια τών κρονείων για την επιβολή ενός σαθρού - καταστρεπτικού Αρμαγεδώνος, όστις απεργάζεται την κατστροφήν τού πολιτισμού και την επιστροφήν τών ανθρώπων εις τα σπήλαια,  οφείλουμε να αντιτάξουμε τον δικόν μας πνευματικόν Αρμαγεδώνα, όστις δια τού πυρός τής συνειδήσεως θα ανατρέψει το Μάτριξ.

Η πραγματικότητα επιτρέπει περισσότερες αναγνώσεις. Πέρα από τις επιφανειακές εκτιμήσεις υφίσταται και η τάσις μιας βαθύτερης διεισδύσεως στο γίγνεσθαι. Αυτή όμως συνιστά ειδικού τύπου ανάγνωσιν, καθότι ο αξιωθείς εις το λειτούργημα τού αναγνώστου πριν αναγνώσει, διαβάζεται ο ίδιος τελετουργικώς, δεδομένου ότι ο ρόλος του προηγείται τής ιεροσύνης. Υπό αυτήν την έννοιαν η ορθή ανάγνωσις συνιστά προσευχήν. Όπως επισήμανε ο Εξιπερί, "το αληθές αποκαλύπτεται μόνον εις τούς οφθαλμούς τής καρδιάς". Κατά συνέπειαν, η ιερά ανάγνωσις (τουτέστιν η ανάγνωσις τού γίγνεσθαι υπό την επίγνωσιν, ότι ο συνειδητός άνθρωπος, ως ενεργών εις χώρον και χρόνον ευρισκομένους εντός τών πλαισίων τής Θείας Δημιουργίας, είναι επιφορτιμένος με το καθήκον τής ιεροπραξίας) συνιστά αρίθμησιν, ήτοι αυτή διέπεται μαθηματικώς. Συμφώνως προς τήν διδαχήν τού Πυθαγόρα, ότι "αριθμός ιερότατος πάντων". Ο Πλάτων ταυτίζει στον Διάλογον "Θεαίτητος" την έννοιαν τής αληθείας με αυτήν τής επιστήμης. Επί τού προκειμένου όμως αυτός αναφέρεται με συγκεκριμένον τρόπον εις την επιστήμη, εισάγων την έννοιαν τής "αληθούς επιστήμης", διαχωρίζων αυτήν από την πλάνην. Η αντίληψις, η οποία κυριάρχησε στα όρια τού Ελληνικού Πνεύματος", ότι "Επιστήμη χωριζομένη αρετής πανουργία φαίνεται", νοηματοδοτεί εν τέλει την ταύτισιν επιστήμης και αρετής. Η επιστήμη είναι η αρετή και η αρετή είναι η επιστήμη. Εις αυτήν την επίγνωσιν εδράζεται και η γνωσιολογική αντίληψη τού Πλάτωνος, η οποία ευρίσκεται στον αντίποδα τών γνωσιολογικών αντιλήψεων τών δυτικών, είτε αυτές αφορούν τον αγγλικόν εμπειρισμόν, είτε την γερμανικήν νοησιαρχίαν. Αυτή η γνωσιολογική αντίληψις διαπερνά ως ερυθρόν νήμα την αυτοσυνειδησία τού Έλληνος έκτοτε μέχρι σήμερον. Όταν διακηρύσσει ο Μενέλαος Λουντέμης, ως σύγχρονος λογοτέχνης "Δεν είναι η γνώση το φως, αλλά το φως η γνώση", αυτή ακριβώς η αυτοσυνειδησία καταγράφεται. Μπορεί αυτός να υπήρξε στρατευμένος αριστερός. Όμως στα κεντρικά ζητήματα, τουτέστιν στα ζητήματα πνευματικής αυτογνωσίας, η μαρξιστική θεωρία έμεινε στα αζήτητα, διότι το ευλογημένο αίμα δεν είναι δυνατόν να γίνει αλαλούμ νερό.
Συμφώνως προς τον Πλάτωνα η γνώσις επιφυλάσσεται δια τούς εναρέτους. Μέσω αυτής τής οπτικής η γνώσις δεν είναι ουδέτερη έναντι τών αξιών. Τουναντίον η "αληθής γνώσις" διέπεται από τις αξίες. Άρα δεν υφίσταται "αντικειμενική γνώσις", δεδομένου ότι η συνειδησιακή της συνιστώσα είναι καθοριστική. Εξ αυτού προκύπτει συμπερασματικώς, ότι δεν υφίσταται και αντικειμενική πραγματικότης, πέραν τής υποκειμενικής συνειδήσεως. Τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα τεκμηριώνουν όμως ακριβώς την οπτική τού Πλάτωνος. Με το πείραμα τής λεγομένης "διπλής οπής" (ή "σχισμής") ανετράπη πειραματικώς πλήρως κατά την δεκαετία τού 1920 η μέχρι τότε ισχύουσα αντίληψη περί αντικειμενικής πραγματικότητος, όσο αφορά τον μικρόκοσμο. Στην θεμελιώδη ανατροπή αυτής τής αντιλήψεως είχε προβεί ήδη δυο δεκαετίες πιο πριν ο μεγάλος φυσικός επιστήμων Max Plank με την διακήρυξή του, ότι αυτό που θεωρούμε ύλη, στην ουσία δεν υπάρχει και ότι είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρήσουμε, ότι πίσω αυτήν ευρίσκεται κάποιος υπερνούς, ο οποίος  την προάγει. Με αυτήν την δήλωση έπιανε θριαμβευτικά η μεταφυσική την επιστήμη από το χέρι σε μια πορεία κοινής αναζητήσεως για να δοθούν απαντήσεις στην μεγάλη πρόκληση κατανοήσεως τού πραγματικού. Στην συνέχεια ο Werner Heisenberg με την ανακάλυψη τής Αρχής τής Απροσδιοριστίας ανέτρεψε την αντίληψη τής μονοσήμαντης και συγκεκριμένης δομής τής ύλης. Ένθερμος μελετητής τών πλατωνικών έργων επέμεινε ότι ο Πλάτων είχε δίκιο στις διαπιστώσεις του, εξαίροντας τον ρόλο που υπέχει στην συγκρότηση τής ύλης η κατά Πλάτωνα συμμετρία. Αλλά και δεύτερος μεγάλος ερευνητής τών δεδομένων τού μικροκόσμου, ο Erwin Schrödiger μελέτησε σε βάθος την κλασσική Ελληνική φιλοσοφία. Γόνος ελληνιστών φιλολόγων συνέγραψε και βιβλίο γι αυτήν. Η κυματική συνάρτησις σχετικά με την υφή των βασικών υποατομικών "σωματιδίων", την οποία αυτός διατύπωσε, καθιέρωσε την διάγνωση, ότι αυτά υπέχουν στατιστικού χαρακτήρος, χωρίς να είναι η παρουσία τους μονοσήμαντα καθορισμένη. Η πιθανότητα (probability) ως στοιχείο τής παρουσίας τους εκφράζει για μεταγενέστερους ερευνητές την δυνατότητα (potentiality) να εκφαίνεται η ύλη με συγκεκριμένο τρόπο ως αποτέλεσμα τής συνειδήσεως τού υποκειμένου. Η ύλη δηλαδή συνιστά ένα υπαρκτικό προθάλαμο, τον οποίον μορφοποιεί συγκεκριμένα η συνείδηση. Αυτή η διαδικασία συνιστά - ως είναι επόμενο - καθοριστικό παράγοντα και στην διαμόρφωση τής ύλης, η οποία συνιστά τούς ζωντανούς οργανισμούς. Για το θέμα τής συγκροτήσεως τών ζωντανών οργανισμών έγραψε ο Schrödiger μια μελέτη. Ο James D. Watson, ο οποίος ανακάλυψε τον διπλό έλικα τού DNS μαζί με τον Francis Crick αναφέρει στο ομώνυμο βιβλίο του, ότι έναυσμα για την έρευνά τους στάθηκε η μελέτη τού Schrödiger.
Σε αντιδιαστολή με την πλατωνική γνωσιολογική θεώρηση η αντίληψη τής μονοσημάντως καθορισμένης αντικειμενικής πραγματικότητος επιχείρησε αρχικώς να τεκμηριώσει  στην δυτική σκέψη ο αγγλικός εμπειρισμός. (Την πρώτη σημαντική αμφισβήτηση τών πυθαγορείων - πλατωνικών θεωρήσεων επιχείρησε ο Αριστοτέλης. Το έργο του "Μετά τα Φυσικά" αποτελεί μια κατά μέτωπον επιχείρηση ανατροπής τών πυθαγόρειων - πλατωνικών θέσεων, επικεντρώνοντας τήν κρητική του στο ζήτημα τής φύσεως τών αριθμών. Δεν εντάσσεται όμως στην προκειμένη προβληματική μια διεξοδικότερη αναφορά προς ώρας). Συμφώνως προς την εμπειρική σχολή πηγή τής γνώσεως αποτελεί η εργαστηριακή καταπόνησις τού δοκιμίου. Η μαθηματική επεξεργασία των αντιστοίχων μετρήσεων είναι αυτή, η οποία μπορεί να οδηγήσει στον εντοπισμό τών νόμων, οι οποίοι διέπουν τα φαινόμενα. Τις αντιλήψεις τών άγγλων εμπειριστών επιχείρησε να ανατρέψει ο γερμανός φιλόσοφος Gottfried von Leibnitz, ισχυριζόμενος ότι ο άνθρωπος διαθέτει νοητικές ικανότητες, ώστε να δύναται να φθάσει στην κατανόηση τής φύσεως τών πραγμάτων με αφηρημένο τρόπο αποκλειστικά μέσω νοητικών πορισμάτων. Την αντίθεση εμπειρισμού και λογικοκρατίας επιχείρησε να γεφυρώσει ο Immanuel Kant, συνδυάζοντας τις δυο αυτές θεωρήσεις σε ένα κοινό σύστημα. Αφετηρία όλων αυτών τών σχολών σκέψης αποτελεί η αρχή, ότι η πραγματικότητα είναι αυστηρώς με αντικειμενικό τρόπο δεδομένη, χωρίς να υπεισέρχεται στην διαμόρφωσή της η υποκειμενική συνείδησις. Ως εκ τούτου ζητούμενον τής ανθρωπίνου παρεμβάσεως δεν είναι η διαμόρφωσις τής πραγματικότητος, αλλά ο χειρισμός της προς επιθυμητές κατευθύνσεις.

Η αντίληψις περί μη αυστηρώς καθορισμένης αντικειμενικής πραγματικότητος προϋπάρχει χρονικώς στην Ελληνική Σκέψη τών σχολών τού Πυθαγόρα και τού Πλάτωνος. Η ριζοσπαστική ρήσις τού Ηρακλείτου "Ταυτόν το είναι και το μη είναι" υποδηλώνει το διφορούμενον ή και πολυφορούμενον τής πραγματικότητος. Η προτροπή τού ιδίου να αποτολμούμε την πραγμάτωση τού ανέλπιστου προσβλέπει στην ίδια δυνατότητα. Μέσα από το πρίσμα τής κβαντομηχανικής αποκτά μια χειροπιαστή διάσταση η έννοια τού θαύματος. Μια σειρά ανακαλύψεις από τον περασμένο αιώνα μέχρι σήμερα ανέτρεψαν αρκετά από αυτά, τα οποία θεωρούσαμε ως αντικειμενικά δεδομένα. Η ανακάλυψη τού φαινομένου Einstein - Podolsky - Rosen, η λεγομένη κβαντική παρεμβολή, ήλθε να ανατρέψει σε ένα βασικό τομέα τις σχέσεις αιτίας και αιτιατού, όπως αυτές πιστεύαμε ότι ισχύουν. Συμφώνως προς αυτό το φαινόμενο, όταν υποστούν κάποια μεταβολή μερικές υποατομικές οντότητες, αυτή μεταδίδεται ακαριαία - σε μηδενικό χρόνο - σε άλλες οντότητες, οι οποίες σχετίζονται μαζί τους. Εάν, για παράδειγμα, χωρίσουμε μια ποσότητα φωτονίων ή ηλεκτρονίων μέσω ενός πρίσματος σε δυο δέσμες και απομακρύνουμε την μια δέσμη από την άλλη σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων, όταν πολώσουμε την μια δέσμη εξ αυτών μέσω ενός πολωτού, πολώνεται ακαριαίως και άλλη. Επί τού προκειμένου λαμβάνει χώρα η μετάδοσις μιας μεταβολής πέρα τών ορίων τής ταχύτητος τού φωτός.
Η διαπίστωσις τών νεοπλατωνικών πατέρων τής εκκλησίας "Όπου βούλεται Κύριος καταργείται πάσα φύσεως τάξις" μοιάζει να ενεργείται μέσων συγκεκριμένων νομοτελειών, οι οποίες σχετίζονται με την δράσιν τής συνειδήσεως.

Ο Πλάτων στον Θεαίτητο καλεί τούς θιασώτες τής αληθούς επιστήμης να αναλογισθούν πόσα ήδη περιστερών υπάρχουν και να οικοδομήσουν ένα περιστεραιώνα. Η περιστερά βεβαίως αποτελεί σύμβολον αγνότητος. ("Εσταί αγνοί ως οι περιστεραί και πονηροί ως οι όφεις", είναι το παράγγελμα τού Ευαγγελίου). Σαφώς η βάσις τής αρετής σχετίζεται με την αγνότητα των προθέσεων. Η δρομολόγησις όμως τού συμβόλου τής περιστεράς τού Πλάτωνος δεν μπορεί παρά να αποβλέπει πιο μακρυά. Τα ήδη περιστερών είναι τρία: Οι άγριες, οι ήμερες, καθώς και οι ταχυδρομικές περιστερές. Τι είναι αυτό όμως, που οδηγεί μια ταχυδρομική περιστερά στην οποία έχει στερεωθεί ένα μήνυμα να βρίσκει ακριβώς την διεύθυνση τού παραλήπτου;
Το θέμα αυτό συνέχεται με την θεωρία τών πεδίων πληροφορίας, την οποίαν έχει αναπτύξει ο ερευνητής - βιολόγος Rupert Sheldrake. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι αυτή η θεωρία αναπτύχθηκε από ένα βιολόγο, διότι η ύπαρξις τών πεδίων πληροφορίας συνδέεται με την δυνατότητα των ζώων και ιδιαιτέρως τών πτηνών να επικοινωνούν με αυτά.
Η αντίληψις, ότι η ουσία τών όντων αποτελείται από ύλη και ενέργεια δεν είναι ολοκληρωμένη. Υπάρχει ένας τρίτος παράγων, ο οποίος είναι καθοριστικός και αυτός συνίσταται στην πληροφορία. Αυτή έχει αποδειχθεί, ότι έχει αυτοτελή οντότητα πέρα από τα συγκεκριμένα όντα, άρα υφίσταται σε συγκεκριμένους αυτοτελείς χώρους, οι οποίοι είναι τα πεδία της. Οι επιστημονικές αποδείξεις περί αυτού είναι ποικίλες. Λόγω χώρου θα αναφερθώ σε μια πολύ βασική, την οποία τονίζει ο Rupert Sheldrake. Αυτή αναφέρεται στην σύνθεση τής ινσουλίνης. Όταν η ινσουλίνη κατασκευάσθηκε συνθετικά πριν μερικές δεκαετίες, η χημική αντίδραση χρειαζόταν περίπου εικοσιπέντε λεπτά για να ολοκληρωθεί. Με την επανάληψη τής διαδικασίας αυτής η αντίδραση αυτή χρειαζόταν όλο και λιγότερο χρόνο, ως οι ουσίες να μάθαιναν συν τω χρόνω. Ήτο εμφανές, ότι η αντίστοιχη πληροφορία είχε κάπου αποθηκευθεί και επανάληψη τού φαινομένου επισυσσώρευε στην έντασή της. Ένα άλλο βασικό πείραμα είναι αυτό που ονομάζεται πείραμα τών 101 πιθήκων. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει σχετικά στο διαδίκτυο, διότι αυτό το πείραμα είναι ενδιαμέσως αρκετά γνωστό.
Τα περιστέρια είναι κατά κανόνα μονογαμικά. Όταν συζήσουν ένα διάστημα με κάποιο ταίρι, μετά το επιζητούν. Το ταίρι τών ταχυδρομικών περιστεριών βρίσκεται στον παραλήπτη τού μηνύματος. Η επικοινωνία τών ταχυδρομικών περιστεριών με τα πεδία πληροφορίας τα οδηγεί εκεί. Είναι εμφανής η στόχευση τού Πλάτωνος να μάς βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη τών πεδίων πληροφορίας και να εξοικειωθούμε με αυτά, ώστε αφ' ενός να μπορέσουμε να αντλήσουμε από αυτά γνώση, αφ' ετέρου να παρέμβουμε στην συγκρότησή τους, όταν μάς προτείνει να ασχοληθούμε με τα ταχυδρομικά περιστέρια.

Κατά την δεκαετία τού 40 ο John Shannon ανέπτυξε κατ' εντολήν τής General Electric στις ΗΠΑ την ψηφιακή τεχνολογία. Στόχος τού εγχειρήματος ήταν η καλύτερη λειτουργεία τών συσκευών επικοινωνίας. Όπως αποδείχθηκε, η ψηφιακή μετάδοσις ενός σήματος γινόταν χωρίς πολλά παράσιτα. Αυτό καταδεικνύει ότι η πληροφορία έχει ψηφιακή υφή. Αυτό βεβαίως δεν ισχύει μόνον για την πληροφορία, αλλά για τα πάντα. Δεν είναι τής στιγμής όμως να αναλυθεί και να τεκμηριωθεί αυτό. Η βάση του αφορά την κβαντομηχανική, χωρίς να σημαίνει ότι πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα πολύπλοκο.
Κατά συνέπεια η επικοινωνία και η παρέμβαση στα πεδία πληροφορίας γίνεται με ψηφιακό τρόπο. Γι αυτόν τον λόγο ισχυρίσθηκα προηγουμένως, ότι η προσευχή είναι αρίθμησις. Και γι αυτόν τον λόγο τα ιερά μαθηματικά συνιστούν εξαιρετικόν στοιχείον ιερότητος. Αυτά όμως δεν μπορούν να λειτουργούν σε ουδέτερη βάση, διότι η ενεργοποιός τους βάσις είναι η αρετή. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο η αληθής γνώσις διέπεται από μια ασφαλιστική προστασία, την οποία δεν μπορούν να παραβιάσουν οι φαύλοι, όσα εργαστήρια ερευνών κι αν κατέχουν.

Είναι λογικόν να αναρωτηθεί κάποιος, ποια η σχέσις όσων προηγούνται με την γεωπολιτική;
Δυστυχώς, δεν είναι δυνατον, εάν δεν προσπαθήσουμε να μπούμε λίγο πιο βαθιά, ούτε αυγά να τηγανίσουμε σε μακροεπίπεδο.
Τα όσα συνέβησαν με την παρέμβαση τής Ρωσίας στην Συρία ανατρέπουν πλήρως τα μέχρι σήμερα γεωπολιτικά δεδομένα. ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΟΨΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΡΔΗΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.
Αυτά όμως δεν είναι δυνατόν να ερμεινευθούν, ούτε με την τυπική λογική, ούτε με τα παραμύθια τής χαλιμάς. Το γιλεκάκι ξηλώθηκε και μπάζει κάργα.
Η αναφανδόν υπεροπλία και η αναμφισβήτητη στρατηγική υπεροχή τών Ρώσων δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθούν με την δυτική γνωσιολογία. Αυτά αποτελούν μια λαμπρή τεκμηρίωση τής Πλατωνικής Γνωσιολογίας.

Ο Φριδερίκος Έγκελς, στο έργο του "Ο Ρόλος τής Βίας στην Ιστορία" είχε ισχυρισθεί ως βασική θέση αυτού τού πονήματος, ότι η πολεμική ισχύς μιάς μεγάλης δυνάμεως εξαρτάται αποκλειστικώς από τον οικονομικό της δυναμισμό. Στις πλείστες τών περιπτώσεων αυτή η ανάλυσις ισχύει, δεδομένου ότι η θεωρητική διεισδυτικότητα τού Έγκελς είναι βαρβάτη και αυτός είχε επωμιστεί κυρίως τον ρόλο τής ανάλυσης τών κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων, ενώ ο Μαρξ είχε επικεντρώσει την έρευνά του περισσότερο στην φιλοσοφία και την οικονομία.
Πώς είναι όμως δυνατόν μια χώρα, η οποία διαθέτει μόνον το ένα δέκατο τών οικονομικών πόρων, σε σύγκριση με αυτούς που διαθέτουν οι ΗΠΑ στούς πολεμικούς εξοπλισμούς να είναι εις θέσιν να διαθέτει μια υπεροπλία κλάσεις ανώτερη από αυτήν όλων των δυτικών χωρών στο σύνολό τους; Τι λείπει τελικά από τούς Ατλαντιστάς, το οποίον διαθέτουν οι Ρώσοι; Τα χρήματα, οι επιστήμονες, η τεχνολογική πείρα, οι υποδομές στην έρευνα, ή το λουρί τής μάνας;

Οι προϊδεασμένοι επισκέπτες ίσως παρατήρησαν ήδη, ότι στο παρελθόν έχω κάνει αναφορές και στις ιστορικές ζυμώσεις μέσα στην Ρωσία (φθάνοντας μέχρι την εποχή τού Αντρόπωφ) και σε κάποια βασικά δεδομένα τής κβαντομηχανικής γενικώς και σε κάποιους Ρώσους μαθηματικούς, αλλά και στην ρωσική υπεροπλία με αφορμή το φιάσκο τού Ντόναλντ Κουκ στην Μαυρη Θάλασσα. Αυτές όμως οι αναφορές έγιναν μεμονωμένα, χωρίς να συντίθενται συνολικώς σε κάποιο λειτουργικό σύνολο. Ο ισχυρισμός όμως, ότι την τρύπα στο γιλεκάκι την έβλεπα εδώ και καιρό, νομίζω ότι δεν είναι αυθαίρετος. Καθώς και το συμπέρασμα, ότι το γιλέκο θα καταντήσει στο τέλος ένα κουβάρι μαλί, που θα σκουπίζουν με αυτό τούς κάδους ανακύκλωσης, αντί να στριμώξουν εκεί μέσα την ανθρωπότητα, μάλλον αρχίζει να διαφαίνεται.
  

συνεχίζεται... 


 

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ - ΕΚΤΟΝ ΜΕΡΟΣ - ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΑΠΟΤΙΝΑΞΗ ΕΚΦΥΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ ΣΠΕΙΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ;

1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Γι' αυτούς, οι οποίοι παρακολουθούν με κάποια συνέχεια όσα παρατίθενται εδώ, θα μπορούσε να έχει καταστεί φανερόν, ότι έχω τοποθετηθεί κατά καιρούς - με αποσπασματικό μεν τρόπο και συχνά ακροθιγώς και εμμέσως - σε όλο το φάσμα τών ζητημάτων, τα οποία απασχολούν το ανθρώπινο πεπρωμένο. Οπωσδήποτε απαιτείται συστηματοποίηση και ευκρινέστερη επεξεργασία στα πλαίσια μιάς συνολικής και δομημένης παρουσιάσεως τών μέχρι σήμερα προσεγγίσεων και εντοπισμών, ούτως ώστε να καταστεί σαφώς κατανοητή η περί αυτού θεωρία τού γράφοντος. Όμως, για όσους είναι εις θέσιν να περισυλλέξουν τίς επί μέρους ψηφίδες, συγκροτείται ήδη, τουλάχιστον ως βασικόν περίγραμμα, μια εικόνα, η οποία επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το ανθρώπινο δράμα.

Μερικές φορές μού είπαν κάποιοι φίλοι και φίλες, ότι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν όλες τις αναρτήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος. Πράγματι, η φιλοπονία που επέδειξαν αυτοί απέναντι στα γραφόμενά μου, με θέτει προ τού καθήκοντος με την πρώτη ευκαιρία να προβώ σε αυτήν την συστηματική καταγραφή τών απόψεών μου. Με αυτήν την διαπίστωση, δεν ισχυρίζομαι, ότι οι απόψεις μου είναι σπουδαίες, ή ιδιαίτερα σημαντικές, ή μεγαλεπήβολες, ή ορθές, ή καταλυτικής αξίας για οτιδήποτε. Αυτό που αξιώ - κυρίως έναντι εμού τού ιδίου - είναι ότι αυτά που έχω μέχρι σήμερα καταθέσει εδώ, διέπονται από αρχή, μέση και τέλος. Συγκροτούν τουτέστιν μια νοητική σειρά, η οποία εδράζεται εκεί που οφείλει να εδράζεται πάσα συνεπής έναντι τού εαυτού της γενικής υφής θεωρία: Ήτοι επί τής οντολογίας. Η οντολογία συνιστά την βάση τής φιλοσοφίας και δεν είναι δυνατόν να νοείται αναλυτικόν όργανον μην εδραζόμενον επ' αυτής. Διαφορετικές θεωρήσεις, ως αυτές που ισχυρίζονται, ότι μια γενικής υφής θεωρίας, δύναται να εδράζεται επί τής ανθρωπολογίας, έχουν εσφαλμένη αφετηρία. Η ανθρωπολογία έπεται τής οντολογίας, η οποία περιλαμβάνει το σύνολον τών εκφάνσεων.

Η εκ τών επί μέρους αναφορών δυναμένη να συναχθεί γενικής υφής θεωρία μου απολήγει επίσης εκεί που αυτή οφείλει, δηλαδή στην εσχατολογία. Η οντολογία είναι μια υπερχρονική έννοια, αναφερόμενη κυρίως στις εν τέλει πρωταρχικές αιτιάσεις, ή αρχές, στο "πώς" και το "γιατί" των σύνολων εξελίξεων. Η εσχατολογία τουναντίον διέπεται από το στοιχείο τού χρόνου, διότι ο χρόνος συνιστά την βασικότερη παράμετρο τής εξελίξεως. Οι αρχές, τις οποίες αποκαλύπτει η οντολογία, εάν εφαρμοσθούν με συνέπεια στο χρονικό γίγνεσθαι, οφείλουν να οδηγούν στην εσχατολογική προοπτική. Το ανθρώπινο πεπρωμένο, ως η διαδικασία, η οποία τείνεται μεταξύ οντολογίας και εσχατολογίας, δύναται τοιουτοτρόπως να καταστεί ερμηνεύσιμο.

Εννοείται, ότι εφ' όσον επιτελεσθεί η αντίστοιχος επεξεργασία, έχει τελεσθεί και η ρωγμή στο Μάτριξ, ως παρ' εμού αυτή εξηγγέλθει εις το παρελθόν.

Αναμφιβόλως υφίστανται ακόμη κάποιες πολύ σημαντικές ψηφίδες τού γρίφου, οι οποίες δεν έχουν τύχει μνείας εδώ (πάντοτε κατά την γνώμην τού γράφοντος). Και θα ήτο φρόνιμη μια αναφορά σε αυτές πριν επιχειρηθεί η όποια συστηματική σύνοψις. Ακροθιγώς αναφέρω ότι μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται η περί "Μνημοσύνης" διδασκαλία τού Πλάτωνος, ως αυτή αναλύεται εις τον Διάλογον "Θεαίτητος",  το πετρέλαιον "goo", ως υλικός φορεύς δαιμονισμού, συνδεόμενο και με τον "Ομφαλόν", το έργον τού Πλουτάρχου "Λυκούργος", εις το οποίον εκτίθεται το πολίτευμα τής Σπάρτης, ως το εμφανέστερο καθεστώς κρόνειας λατρείας, η ουσία τών αεροψεκασμών σε συνδυασμό με τον περί "μετανθρώπου" προγραμματισμό τών εξουσιαστών, κάποια βασικότατα ζητήματα θεωρητικής φυσικής και κβαντομηχανικής, την μαθηματική υπόσταση τής εννοίας τής πληροφορίας κ.ά. Ώς έχω ισχυρισθεί, δεν είναι δυνατόν ένα όργανο να καταστεί λειτουργικό, εφ' όσον αυτό δεν ενσωματώνει τίς διαγνώσεις τών συγχρόνων προς αυτό επιστημών με δημιουργικό τρόπο.
Αναλυτικά όργανα τού παρελθόντος, τα οποία εφήρμοσαν με συνέπεια μια δομημένη λειτουργικότητα, απέβησαν αποδοτικά, έστω και εάν εφορμούντο από τελείως λανθασμένη αφετηρία, ως ο Μαρξισμός. Αυτή η θεωρία, η οποία ενδιαμέσως παλινωδεί σε κατάσταση βαμπιρισμού, δεν θα καταστεί δυνατόν να ενταφιασθεί, εάν δεν εμφανισθούν σύγχρονα ενδελεχή αναλυτικά όργανα, προσβλέποντα στον αγώνα τής ανθρωπότητος για χειραφέτηση και απελευθέρωση.

Ας μού επιτραπεί στην συνέχεια, πριν προβώ σε αποτίμηση τών τρεχουσών γεωπολιτικών εξελίξεων, οι οποίες παρουσιάζουν πρωτόγνωρο ενδιαφέρον, να συνοψίσω ακροθιγώς τα κυριότερα σημεία τού αναλυτικού οργάνου που προτείνω. Ούτως ώστε οι αποτιμήσεις, οι οποίες θα επιχειρηθούν, να μην έχουν αποσπασματικό χαρακτήρα, αιωρούμενες αυτονόμως εντός τών πλαισίων μιάς άνευ νοήματος τυχαιότητος, αλλά να προσβλέπουν προς τις γενικότερες αλληλουχίες, εντασσόμενες στο άνωθεν δομημένο πεπρωμένο τής ανθρωπότητος μέσω τού Θείου Σχεδίου.


ΠΡΩΤΗ ΔΟΜΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ (ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ): Η ΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΣ ΩΣ ΒΑΣΙΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ. Η ΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΕΩΣ ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΗΣ ΔΥΑΡΧΙΑΣ

- Η βασική οντολογική αρχή, την οποίαν έχω αναπτύξει, αφορά την Τριαδικότητα, κατά αντιδιαστολή έναντι τής δυαρχίας, την οποίαν προπαγανδίζουν οι αποκρυφιστές ως παραφυάδες τής κρόνειας λατρείας. Η Τριαδικότης, υπερβαίνουσα τήν αντινομίαν τής κατά τα φαινόμενα υλικής υποστάσεως, προσβλέπει, ως ο όρος υποδειλώνει, προς την Υπέρβασιν. Η υπέρβασις δεν περιορίζεται όμως στα φυσικά δεδομένα, ως η θεωρία περί "υπερχώρου" τού Burkhard Heim - ορθώς κατά την άποψιν τού γράφοντος - επιστημονικώς αναλύει. Δεν πρόκειται περί υπερβάσεως, αλλά περί Υπερβάσεως, δεδομένου ότι αυτή συνιστά αξία υψηλού ήθους. Ο υπερβαίνων χώρος αυτόν τών φαινομενικών διαστάσεων, δεν εκτείνεται απλώς εις διαστάσεις πέραν τών από εμάς αμέσως αντιληπτών. Αυτές τις διαστάσεις απαριθμεί ως άνω ερευνητής σε επί πλέον επτά αυτών τού λεγόμενου "χωροχρόνου". Η εν τέλει όμως υπόστασις τού "υπερχώρου" δεν αφορά μόνον - ή κυρίως - φυσικά μεγέθη ως Πλάτων στο έργο του "Τίμαιος" εξηγεί. Το απάυγασμα τού υπερχώρου είναι ο χώρος τών Ιδεών. Εκεί όπου δομείται η κυριαρχία τών Αρχών και τών Αξιών εις άπαντα τα μεθεπόμενα τών υπερκείμενων τής ακολούθου Δημιουργίας.
Ο εγκλωβισμός εις την αντινομία τών φαινομενικών ιδιοτήτων τού υλικού κόσμου επενεργεί στο πράττον υποκείμενο διλήμματα. Δια να μην συμβεί το ένα καλούμεθα να πράξουμε το άλλον. Ή, δια να επιτύχουμε το προσδοκόμενο, είμεθα υποχρεωμένοι να πράξουμε αυτό ή εκείνο. Η ανθρώπινη προαίρεσις συνεπώς, συμφώνως προς την οντολογική αρχή τής δυαρχίας, διέπεται - άνευ δυνατοτήτων εκφυγής - από την πίεση τών συνθηκών. Η Υπέρβασις όμως προτάσσει έναντι τής πιέσεως, που μπορεί να εξασκούν οι συνθήκες, το πρόταγμα τών Αρχών. Άσχετως προς το ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες των επιλογών τού πρόττοντος, ευχάριστες ή δυσάρεστες, επιθυμητές ή μή, το ενεργόν υποκείμενο που διέπεται και αφορμόζει αρχές, προσανατολίζει τίς επιλογές του σε αυτά που αυτές επιτάσσουν, ασχέτως συνεπειών. Η αντίστροφος συμπεριφορά έχει χαρακτηρισθεί ειδικά από την πολιτική θεωρία ως "οππορτουνισμός".
Το Ελληνικόν Πνεύμα, προσανατολιζόμενο ανέκαθεν προς την αρχήν τής Τριαδικότητος, προσβλέπει προς την Υπέρβαση, αντιδιαστέλλοντας ευθύς εξαρχής στο επιθυμητόν, το θεμιτόν. Η θεσπισθείσα αλληλουχία Θέμιδος, Θέτιδος, και Νεμέσεως υποδηλώνει τήν άνωθεν εποπτεύουσα διαδικασία. Ο κατ' εξοχήν Ήρως Ηρακλής εξοντώνει μέσα από την κούνια τα δυο φίδια τής δυαρχίας. Ο Όφις δεν συνιστά αφ' εαυτού σύμβολον κακίας. Αυτός συμβολίζει τήν ευφυία. Η οποία όμως διαστρεφομένη συνιστά πονηρία, η οποία χειρίζεται την υπουλία.
Πριν ο Ηρακλής αναπτύξει την ώριμο δράση του, θα βρεθεί προ τής επιλογής των οδών τής αρετής και τής κακίας. Η πρώτη είναι η οδός τού θεμιτού. Δύσβατος αλλά οδηγεί στην δικαίωση. Η οδός τής κακίας είναι η οδός τού επιθυμητού. Εύκολος και ευχάριστος, αλλά οδηγεί στα αδιέξοδα τής φιλαυτίας, τής οκνηρίας, τής πλεονεξίας και τής λαμογιάς. Για αυτόν τον λόγο ποειδοποίησαν οι παλαοί, ότι η αμαρτία γεννάει θάνατο. Η αμαρτία κατά την Πλατωνική θεώρηση δεν έχει ηθικιστικό περιεχόμενο και συνιστά αποτυχία. Πρόκειται για την αποτυχία τού ανθρώπου να επιτελέσει τούς στόχους τής ενσαρκώσεώς του, οδηγούμενος σε αδιέξοδα, περιφερόμενος στα πλαίσια τής ανοησίας κατά την πορεία του στον υλικό κόσμο. Η αμαρτία σχετίζεται πολύ λιγότερο με αυτά που μπορεί να πράττουμε, αφορώντας κυρίως όσα επισταμένως αποφεύγουμε να επιτελέσουμε, φυγομαχώντας έναντι τών προκλήσεων, τις οποίες θέτει το πεπρωμένο ενώπιόν μας.


ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΔΟΜΗΣΕΩΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ (ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ): Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΑΤΡΙΞ. Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΡΩΓΜΗΣ

- Ο εκάστοτε ανθρώπινος πολιτισμός κατά διαστήματα περίπου 30.000 ετών ανακυκλώνεται. Όπως αποδεικνύουν τα παλαιοντολογικά ευρήματα αλλά και οι βασικοί μύθοι τών λαών, η ανθρωπότητα δημιούργησε κατά τούς εξελικτικούς κύκλους τού παρελθόντος περισσότερες φορές πολιτισμούς, οι οποίοι είχαν χαρακτηρισθεί συχνά από τεχνολογία υψηλότερη τής σημερινής. Αυτοί οι πολιτισμοί, ως οι μύθοι ισχυρίζονται, κατεστράφησαν από υποτιθέμενες κυρίως φυσικές καταστροφές (κατακλυσμούς κλπ.). Συμφώνως προς την άποψή μου, αυτές οι καταστροφές προήλθαν από ανθρώπινη δραστηριότητα πολέμων και διαδικασίες αμοιβαίας εξοντώσεως.
Τα κυριότερα πειστήρια σχετικά με την ανακύκλωση τού πολιτισμού μπορούν να αντλούνται από την ανακάλυψη τού "Αρχανθρώπου" από τον ανθρωπολόγο - ερευνητή Άρη Πουλιανό στο σπήλαιο τών Πετραλώνων Χαλκιδικής καθώς και τα μεγαλιθικά μνημεία. Τα δεύτερα σχετίζονται με μεθόδους αποθηκεύσεως και αξιοποιήσεως τής κοσμικής ενεργείας, οι οποίες εδράζονται σε τεχνολογία πλέον εξελιγμένη και προωθημένη από αυτήν που εφαρμόζεται στην σύγχρονο εποχή.
Το ερώτημα που τίθεται σχετικώς, δεν αφορά την ανακύκλωση τής ανθρωπότητος (η οποία για κάθε προσεκτικό παρατηρητή είναι δεδομένη) αλλά τον λόγο για τον οποίον ανακυκλώνεται ο πολιτισμός. Για ποιο λόγο φθάνουμε εκάστοτε μια σχετικά υψηλή πολιτισμική βαθμίδα και στην συνέχεια καταστρέφουμε τον πολιτισμό, επιστρέφοντας στα σπήλαια, ώστε να αγκομαχούμε εκ νέου να ανακαλύψουμε την φωτιά και τον τροχό;
Ο γράφων φρονεί σχετικώς, ότι κάποιες δυνάμεις ευρισκόμενες εβασικά εκτός ανθρωπότητος, οι οποίες διαθέτουν όμως υπηρέτες και αχθοφόρους εντός ανθρωπότητος, επιχειρούν με κάθε μέσον να ματαιώσουν την πολιτισμική εξέλιξη τού άνθρώπου πέραν ενός ορίου. Εάν συμβεί αυτό τότε αυτές καθίστανται αναγνωρίσιμες και ως αναφανδόν εχθρικές απέναντι στον άνθρωπο κινδυνεύουν να εξοντωθούν από την άμυνά του.
Υπάρχει μια σειρά δεδομένων, την οποία επισταμένως αποφεύγουμε να λάβουμε υπόψει μας και να χειρισθούμε. Τόσο η αισθητηριακή πρόσληψις, όσο και οι νοητικές λειτουργείες τίς οποίες επιτελεί ο άνθρωπος, στηρίζονται σε αυτοματισμούς, οι οποίοι διέπονται από την περί αυτονόητου αντίληψη, η οποία κυριαρχεί. Αυτή δεν ανταποκρίνεται εν τέλει στα πραγματικά δεδομένα και αποτελεί εμπόδιο στο να αναγνωρίσουμε, να επεξεργαστούμε νοητικώς και να χειρισθούμε πρακτικώς ουσιώδεις καταστάσεις.
Στο παρελθόν έχω προβεί σε συμπυκνωμένες αναφορές σχετικά με τον βασικό τρόπο λειτουργίας τής αισθητηριακής πρόσληψης, η οποία εέναι προσαρμοσμένη στις λειτουργικές ανάγκες τού ανθρώπου στα πλαίσια τής καθημερινότητος, χωρίς όμως να δύναται να καταγράψει τα πραγματικά δεδομένα πλήρως και με βάση την ουσιαστική τους υφή. Εν ολίγοις το βασικότερο αισθητήριο για την πρόσληψη τής πραγματικότητος είναι η όρασις. Η βιολογικώς διεπομένη όμως φυσιολογία τού ανθρώπου δεν διαθέτει την απαραίτητο ενέργεια, ώστε αυτός να ειναι εις θέσιν να προσλαμβάνει μια συνεχώς μεταβαλόμενη εικόνα υψηλής αναλύσεως και να την επεξεργάζεται αυτουσίως. Ο οφθαλμός καταγράφει αρχικώς μόνον τα περιγράμματα τών όντων που μάς περιβάλλουν. Αυτά διοχετεύονται μέσω τού οπτικού νεύρου σε μια περιοχή τού εγκεφάλου, όπου υπάρχει αποθηκευμένη μια βιβλιοθήκη προτύπων. Εκεί συγκρίνονται τα προσληφθέντα περιγράμματα με τα υπάρχοντα πρότυπα. Εφ' όσον συντελείται ταυτοποίησις τούοπτικού ερεθίσματος με ένα εξ αυτών προχωρεί η αισθητηριακή διαδικασία στην περεταίρω αναλυτική πρόσληψη περισσότερων σημείων τού συγκεκριμένου όντος. Εάν δεν επέλθει ταυτοποίησις, τότε το δεδομένο παρακάμπτεται. Σχετικά με την εν λόγω διαδικασία έχω προτείνει την ενασχόληση με το βίντεο που υπάρχει στο youtube  με τον τίτλο "Selektive Wahrnehmung", το οποίον δείχνει κάποια παιδιά να παίζουν μπάλα έμπροσθεν ενός ανελκυστήρος. Σημαντική είναι επίσης η ιστοριογραφική αναφορά, σχετικά με τον τρόπο που αντιμετώπισαν οι ιθαγενείς τής Νοτείου Αμερικής τα πλοία των ισπανών εποίκων, όταν αυτά αγκυροβόλησαν εκεί για πρώτη φορά, τα οποία για τούς πρώτους δεν έγιναν αντιληπτά, μέχρι να τα δει ο σαμάνος τής φυλής, ο οποίος ήτο εθισμένος να αντιλαμβάνεται το αλλόκοτο και το παράξενο, οπότε μεταβλήθηκε το συλλογικό ασυνείδητο. Σημαντικά βίντεο σχετικά με την λεγόμηνη "Πλάνη τών Αισθήσεων" έχουν καταθέσει στο διαδίκτυο και οι καθηγητές αστροφυσικής Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδωσίου.

Μια επί πλέον αισθητηριακή πλάνη συνίσταται στην λεγόμενη "γραμμική παρεμβολή", η οποία μάς διέπει. Αυτή ανάγεται στην ιδιότητα τού εγκεφάλου να καταγράφει μια ροή, προσλαμβάνοντας μεμονωμένες φάσεις τής πραγματικότητος, οι οποίες υποδηλώνουν μια εξελικτική διαδικασία. Κλασσική εφαρμογή αυτής τής αυτομάτου παραγωγής μιας γραμμής, όταν η απόστασις μεταξύ τών προσλαμβανομένων σημείων είναι μικρή και αυτά εντάσσονται σε μια γραμμικής φύσεως διαδοχή, χωρίς όμως να υφίσταται συνέχεια μεταξύ των, είναι ο κινηματογράφος. Κατά την προβολή ταινιών συμβαίνει η γρήγορη εναλλαγή αποσπασματικών εικόνων μιας εξελικτικής διαδικασίας. Η αντίληψή μας όμως καταγράφοντας μεμονωμένες εικόνες, παράγει στην συνέχεια μια ροή τού γίγνεσθαι. Είναι προφανές, ότι για λόγους εξοικονομήσεως ενεργείας, αντιστοίχως προσλαμβάνουμε κάθε είδους κίνηση. Η πρόσληψη και σε αυτήν την περίπτωση είναι αποσπασματική. Η εντύπωση τής κίνησης παράγεται στον εγκέφαλο μέ την γραμμική παρεμβολή.
Μια τρίτη σημαντική πλάνη των αισθήσεων αφορά την αναλογική εντύπωση που αποκομίζουμε προσλαμβάνοντας μια ψηφιακού τύπου πραγματικότητα, όταν η ανάλυσή της, ο εριθμός δηλαδή των σημείων που συνιστούν αυτήν ως ψηφία - μεμονωμένα σημεία υπερβαίνει κάποια τάξη μεγέθους. Αυτό δεν λαμβάνει χώραν μόνον όταν βλέπουμε μια οθόνη τηλεοράσεως, υπολογιστού κλπ., αλλά και όταν καταγράφουμε οπτικώς εικόνες του πραγματικού κόσμου, ο οποίος αποτελείται από άτομα και "σωματίδια", τα οποία εκφεύγουν τής αντιληπτικής ικανότητος, καθόσον εμείς αποκτούμε την αντίληψη μιας μη υφισταμένη αναλογικού τύπου συνεχείας.
Το Μάτριξ όμως δεν ανάγεται εν τέλει στις αντιληπτικές ικανότητες τού ανθρώπου καθ' εαυτές, ως συχνά κάποιοι ερευνητές μη ερμηνεύοντες ορθώς τα δεδομένα, διατείνονται. Το Μάτριξ ανάγεται στην τάση που μάς διέπει, να περιοριζόμαστε από φόβο και συνήθεια στην λειτουργική μεν, αλλά μη πιστή απόδωση τής πραγματικότητος, που οι αυτοματιμοί μας είναι εθισμένοι να επεξεργάζονται. Αυτές οι φοβίες και εθισμοί μάς ωθούν να δομούμε μια στενή λογική, η οποία αρνείται να προσλάβει και να επεξεργαστεί ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΑΝΤΙΛΗΠΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ, τα οποία προσκρούουν σε αυτά που η στενή λογική μας θεωρεί αυτονόητα.
Αυτήν την τάση εκμεταλλεύονται τεχνιέντως ως είναι φυσικόν, αυτοί που αποσκοπούν να παραμείνουν κεκρυμμένοι στο απυρόβλητο, σείροντες την ανθρωπότητα από την μύτη και εκμαυλίζοντες αυτήν για τούς σκοπούς των. Τεράστιοι μηχανισμοί προπαγάνδας επιχειρούν με σύστημα όσους επιχειρού να ερευνήσουν και να διανοηθούν λίγο βαθύτερα και σε πιό ευρύ ορίζοντα από τα όρια τής στενής "λογικής". Η φρασεολογία που χρησιμοποιείται σε αυτές τίς περιπτώσεις μπορεί να αναδύει κάποια ειρωνεία, κάνοντας αναφορές σε "φαντασιόπληκτους", "συνωμοσιολόγους", "σαλταρισμένα μυαλά" και τα τοιαύτα. Όμως πίσω από την διαδηλούμενη ειρωνεία κρύβεται ο τρόμος τού ξεσκεπάσματος. Διότι επί τού προκειμένου οι αναφορές δεν είναι θεωρητικής υφής. Εδώ πρόκειται για οξύ και απτό υπαρξιακό πρόβλημα τών σκιών. Διότι αυτές εάν δεν μπορέσουν να προμηθευθούν το απαραίτητο για την ύπαρξη τους ανθρώπινο αίμα, εκλίπουν. Οπότε απαλάσσεται από το μαρτύριο τού ορνιθοτροφείου η ανθρωπότης.
Όποτε οι θηρευτές τών ανθρώπων επιθυμούν και επιλέγουν αποκαλύπτονται εις τούς υπηρέτες και αχθοφόρους τους με τρόπο όμως πλήρως παραπλανητικόν εις τα λεγόμενα "μυστήρια". Κατά την διάρκεια αυτών, όντα τα οποία είναι εσχατολογικώς ξεγραμμένα και στην ουσία είναι ήδη νεκρά, υπόσχονται στούς υπηρέτες τους την πρόδοση αθανασίας, μετρέποντας αυτούς σε βρικόλακες.
Ένα δεδομένο, το οποίον αρνείται η στενή λογική μας να λάβει υπόψει της και να επεξεργαστεί είναι η κατά χιλιάδες εξαφάνιση παιδιών αιτησίως, τα οποία κατά κανόνα γίνονται θύματα τελετουργικών ανθρωποθυσιών, δεδομένου ότι ανέκαθεν ζούμε σε κοινωνίες, οι οποίες κατακλύζονται από τελετουργικά αίματος. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι τα αντίστοιχα λατρευτικά κυκλώματα απεκάλεσαν τούς ανθρώπους "βρωτούς", τουτέστιν φαγώσιμους.
Κατά εκατοντάδες εμφανίζονται οι πληροφορίες στο διαδίκτυο, τις οποίες εμείς αρεσκόμεθα φιλαρέσκως να παρακάμπτουμε, ως αυτή τού συνδέσμου που ακολουθεί.

http://nonews-news.blogspot.de/2015/11/video.html#more

Αναφέρει σχετικώς η ανάρτησις, ότι
Σύμφωνα με τα στοιχεία της οργάνωσης «Missing Children Europe», περίπου 250.000 παιδιά κάθε χρόνο καταγράφονται ως αγνοούμενα κάθε χρόνο στην Ευρώπη.
Πρόκειται δηλαδή για ένα εκατομμύριο παιδιά, τα οποία στο διάστημα τεσσάρων ετών γίνονται θύματα ανθρωποθυσιών, για να επιβιώνουν με το ενέργεια που περικλείεται στο αίμα τους οι σκιές. Οι "άρχοντες" τών "γνωστικών", οι "μεγάλοι παλαιοί" τών αποκρυφιστών, χθόνιες "θεότητες" τών "μυστηρίων", τελετουργικά κυκλώματα τού "εφιάλτη" και τού "κρόνου", δεν μπορούν να υπάρξουν στην σκιώδη υπόσταση που έχουν περιέλθει, χωρίς την ενέργεια που περικλείει το ανθρώπινο αίμα.

Περί τών σκιών έχω καταθέσει ΣΑΦΕΣΤΑΤΗ ερμηνεία στο παρελθόν, την οποίαν καταθέτω εκ νέου.
Η "Αποκάλυψις τού Ιωάννου" αναφέρεται σε μια σειρά δεδομένα, τα οποία έχουν κοινοποιηθεί πολύ πριν την επικράτηση τού χριστανισμού, αντιγράφοντας σχεδόν χωρίς παραλλαγή αρχαιότερα προφητικά κείμενα. Είναι προφανές, ότι κάποιοι φρόντισαν με αυτόν τον τρόπο να μεταδώσουν και με χριστιανικό μανδύα πληροφορίες σε όσους έπονται λίαν σημαντικές κατά την κρίσιν τους. Ως ο κάτωθι σύνδεσμος καταδεικνύει.

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/11/blog-post_625.htmlhttp://www.piraeusbankgroup.com/~/media/Com/Downloads/SE-EUROPE/2014/SEE-Biweekly-October-2014.pdf

Αναφέρει η "Αποκάλυψις" ότι στο παρελθόν "διεξήχθη πόλεμος εις τούς ουρανούς μεταξύ τού Μιχαήλ και τού εωσφόρου και τών αγγέλων αυτών. Κατά την σύγκρουση ηττήθη ο εωσφόρος. Όπως αναφέρει στην συνέχεια η "Αποκάλυψις" αυτός "εβλήθη εις την γήν, ότι ούκ έστιν τόπος εν τω ουρανώ πού στήναι".
Τι σημαίνει αυτό;
ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟΠΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΠΟΥ ΝΑ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΟΙ ΗΤΤΗΘΕΝΤΕΣ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ.
Αυτό το ερμηνεύω ως εξής:
ΤΟΥΣ ΚΤΥΠΑΕΙ, ΤΟΥΣ ΚΑΙΕΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ

Γι' αυτόν τον λόγο αδυνατούν να προσλάβουν κλασσικού τύπου τροφή, διότι αυτή περιέχει κοσμικήν ακτινοβολίαν.
Τα μεν φυτά απορροφούν την ηλιακήν ενέργειαν, αποθηκεύοντας αυτήν δια τής φωτοστνθέσεως. Τα δε φυτοφάγα ζώα μέσω τής βρώσεως φυτών την διασπούν, αποθηκεύοντας αυτήν εντός των. Το αυτό λαμβάνει χώραν από τα σαρκοβόρα ζώα και τον άνθρωπον, οι οποίοι δι αυτής τής οδού προσλαμβάνουν ηλιακήν ενέργειαν θρέψεως.
Οι σκιές όμως αδυνατούν να την προσλάβουν υπό αυτήν την μορφήν. Καταναλώνουν ειδικού τύπου φωτόνια, τα οποία υπάρχουν στο ανθρώπινο αίμα.

Για να μπορέσουν να το πράξουν αυτό, είναι υποχρεωμένοι κατά την διαδικασία να προστατεύνται από την κοσμική ακτινοβολία. Γι αυτόν τον λόγο όπου τελούνται ανθρωποθυσίες υπάρχουν φίλτρα και κεραίες. Οι δεύτερες την συγκεντρώνουν, μειώνοντας σε περιεκτικότητα το περιβάλλον, ενώ τα φίλτρα την απορροφούν. Την λειτουργεία κεραιών διεξάγουν ξόανα, οβελίσκοι μενχίρ και τα τοιαύτα. Τον ρόλο τού φίλτρου διεξάγουν τα υπερκείμενα στρώματα τής γής εντός των τελετουργικών σπηλαίν και των λεγόμενων "καταβάσιων".

Η αυτή ενέργεια αίματος υποκλέπτεται και από τούς ναρκομανείς. Οι ναρκομανείς δεν πεθαίνουν από την ναρκωτικήν ουσίαν καθ' εαυτήν, αλλά από την υποκλεπτομένη ενέργεια τού αίματός των. Πριν κάνουν την ναρκωτικήν ουσίαν ένεσιν οι ναρκομανείς, βγάζουν από την φλέβα των λίγο αίμα εντος της σύριγγος. Την ενέργειαν αυτού τού αίματος υποκλέπτουν οι σκιές, προστατευόμενες από την κεραία τής βελόνας.

Όταν απεκάλυψε τα αίσχη των ανθρωποθυσιών ο Σωκράτης, ο "θεός" και το αιμοποτικό κογκλάβιο θύμωσαν και επέβαλαν την θανάτωσή του. ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.


ΤΡΙΤΗ ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΔΟΜΗΣΕΩΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ (ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ). ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΝ ΒΑΣΙΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ.

Ανέκαθεν διαρρυγνύουν τα ιμάτια τους οι εκπρόσωποι τών αιμοποτών, δημιουργώντας "επαναστατικές" και "ανατρεπτικές" θεωρίες πάσης αποχρώσεως, στην προσπάθειά τους να πείσουν, ότι η κακοδαιμονία που ταλανίζει την ανθρωπότητα προέρχεται από την τάση προσπορισμού αθέμιτου υλικού οφέλους και την λεγομένη "εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο". Κατ' ουσίαν η παραγωγικότης τής εργασίας έχει φθάσει σήμερα σε υπέρμετρο βαθμό, ώστε βάσει αυτής θα μπορούσε ο κάθε υλιστής και ο κάθε ηδονιστής να ικανοποιήσει ανέτως με τα προϊόντα τής εργσίας και τούς πλέον προωθημένους και ξιπασμένους πόθους του. Αντ' αυτού όμωε βλέπουμε την ανθρωπότητα, παραδομένη σε μια κούρσα συγκρούσεων αυτοκαταστροφής, να μην οδεύει προς μια όλο και εντονότερη απόλαυση υλικών αγαθών, αλλά προς βαδίζει ταχέως προς ολέθριες καταστάσεις διευρυμένης καταστροφής. Κατά συνέπεια ο στόχος αυτών που απερηγάζονται τον κεντρικό σχεδιασμό τού παγκοσμίου γίγνεσθαι, δεν είναι δυνατόν να είναι υλικώς προσανατολισμένος. Η ερμηνεία που δίνουν στην όλη φαινομενικά ανορθολογική πορεία τής ανθρωπότητος κάποιοι ερευνητές, εκκινώντας ακριβώς από την διαπίστωση, ότι με τις επιλογές που κλιμακώνονται κάθε άλλο παρά η υλική επισυσσώρευση αξιών επιτυγχάνεται, έχει ψυχολογικό χαρακτήρα. Καταλήγουν, ότι η ακόρεστος υλική αδυφαγία τών εξουσιαζόντων, τούς οδηγεί σε μια άνευ προηγουμένη ψυχολογική πορωση, η οποία διέπεται από μια ανεξέλγκτο και καταστροφική τάση για επισυσσώρευση δυνάμεως με στοχο την ανεξέλεγκτο επιβολή τους επί τών κοινωνιών. Και αυτή η ερμηνεία δεν είναι όμως διόλου ορθή, εάν λάβουμε με συστηματικό τρόπο την επιρροήν, την οποίαν εξασκούν επί των εξουσιαστικών κυκλωμάτων οι μυστικές εταιρείες και τα μυητικά τάγματα, ως μαζικοί φορείς τών κρονείων ιερατείων.
Σωρεία εκδόσεων, δημοσιευμάτων αλλά και το διαδίκτυο βρίθει από πληροφορίες, ότι τα πολιτικά "πρόσωπα" ανήκουν σε μυητικές λέσχες, αδερφάτα, ότι είναι μασοναριά. Εκεί όμως τελειώνει και κριτική τής πληθώρας των τζάμπα συνομωσιολόγων. Βαυκαλιζόμενοι ότι προβαίνουν σε αποκαλύψεις αναφερόμενοι στην τεκτονική ιδιότητα τού ενός και τού άλλου, αδυνατούν να αποτολμήσουν την όποια ερμηνεία τού φαινομένου, περιοριζόμενοι σε παιδαριώδεις αφορισμούς περί "εβραίων", "εβραιομασωνίας" και τα τοιαύτα. Αυτό που επιχειρούν οι περισσότεροι εξ αυτών είναι ταμπουρωμένοι πίσω από ένα προπέτασμα εναντίωσης στην "νέα τάξη" να αναπαράγουν τον δεξιό και ακροδεξιό τους κομματοσκυλισμό. Έτσι έχουμε περιέλθει στο χάλι, ακόμη και ο Μιχαλολιάκος, που έχει συγγράψει ποιήματα υπέρ τού εωσφόρου και τής αιμοποσίας, να πλασσάρεται ως "αντινεοταξίτης".
Φιλάρεσκοι κοπιπαστάδες, οι οποίοι λινκάρουν αμοιβαίως ο ένας τον άλλον, έχουν δημιουργήσει ένα διαδικτυακό πλέγμα για την περιήγηση τού κάθε αρτηριοσκληρωτικού αργόσχολου, όπου πλασσάρεται η παρρωχημένη φασιστική προπαγάνδα ως "διαφώτηση ενάντια στην νέα τάξη". Αυτή η πρακτική συνεπικουρείται από το σύστημα, το οποίον έχει δομήσει μια φασιστοειδή, αντεθνική και ανέντιμη χαφιεδοαριστερά, η οποία πέραν τών λοιπών εξαμβλωματικών ιδιοτήτων τού παρελθόντος, έχει επωμισθεί προσφάτως και τον ρόλο τού αμέσου αχθοφόρου τού συστήματος. Το ελλαδική κοινωνία έχει μετατραπεί σε τραγέλαφο, όπου το "είσαι ότι δηλώσεις" αποκτά διαστάσεις τερατογενέσως. Χαρακτηριστικά κατά την υποτιθέμενη δίκη εναντίον τής οργανώσεως "17η Νοέμβρη" αποκαλύφθηκε μέλος της, ονόματι Ψαραδέλης, ο οποίος συμμετείχε σε ληστείες τραπεζών, ενώ σπούδαζε ταυτοχρόνως τα δύο παιδιά στην Ιταλία. Λήστευε δηλαδή με τρομοκρατική οργάνωση τράπεζες "για να βγάλει καλούς ανθρώπους στην κοινωνία".
Όλοι όσοι φορούν το προσωπείον του αντιπάλου τής "νέας τάξεως", χωρίς να επιχειρούν να αποκαλύψουν τα κρόνεια ιερατεία, τα τελετουργικά αίματος και την τελετουργική παιδεραστεία, τα οποία συνθέτουν τον πυρήνα τής εξουσίας, αναδεύουν αφρό τού συστήματος.

συνεχίζεται...

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΧΟΥΜΕ ΕΥΣΗΜΑ ΣΕ ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΠΕΚΟΥΛΑ

Ενδιαμέσως έχω ετοιμάσει την ανάπτυξη τής επόμενης συνέχειας περί γεωπολιτικής. Όσα συνέβησαν προσφάτως είναι λίαν ενδιαφέροντα και εξόχως αποκαλυπτικά σε συνδυασμό με κάποιες σύντομης διάρκειας αναφορές εδώ κατά το παρελθόν. Σκέφθηκα λοιπόν να τελειώσω απόψε κάποια προσωπικά πάρεργα που με πιέζουν, ώστε να μπορέσω αύριο να ασχοληθώ με την σχετική ανάρτηση.

Όπως κάθε απόγευμα άνοιξα τον υπολογιστή, για να διαβάσω μερικά αγαπημένα μου μπλόγκια, ώστε να ενημερωθώ λίγο, πριν επιδοθώ στην ρουτίνα. Ένα από αυτά που παρακολουθώ μονίμως είναι τα "Αττικά Νέα" τής συμπαθέστατης Καλλιόπης Σουφλή, η οποία διακρίνεται για την παρρησία και την φιλοπονία της, αναρτώντας καθημερινά πληθώρα θεμάτων. Επειδή διαβάζω επιλεκτικά, όταν δεν διαθέτω πολύ χρόνο, προσέκρουσα σε μια ανάρτηση με θέμα τα "Πρωτόκολλα τών Σοφών τής Σιών". Το θέμα αυτό είναι οπωσδήποτε χιλιομασημένο, έχω αναφερθεί και εγώ σ' αυτό στο παρελθόν. Ενώ  το θεωρώ τετριμμένο, το θέμα αυτό με έχει απασχολήσει έντονα στο παρελθόν, διότι αυτό το κείμενο αποτελεί το βασικότερο όλων στο σύμπλεγμα τής συνωμοσιολογίας και ηθελημένα ή αθέλητα δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να δω έστω επί τροχάδην που το πάει ο κάθε καλοθελητής, που καταπιάνεται μαζί του.

Ξεκινώντας, λοιπόν, την ανάγνωση προσέκρουσα επάνω στον σύντομο εισαγωγικό σχολιασμό του από την κυρία Σουφλή, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιήσω τον υπερβολικό βαθμό τής επικράτησης στρεβλών απόψεων, τις οποίες έχει επιβάλει έντεχνα το κατεστημένο σχετικά με αυτό το θέμα, ακόμη και σε ανθρώπους καλής θελήσεως και αναμφιβόλου ήθους.

Έτσι αποφάσισα να σχολιάσω στην εν λόγω ανάρτηση, με στόχο κατ' αρχήν να παρέχω ερεθίσματα αναφορικά με κάποιες λίαν σημαντικές πλευρές αυτού τού θέματος, οι οποίες δυστυχώς αγνοούνται στο σύνολό τους από όσους δεν διαθέτουν κάποιο ουσιαστικό έρεισμα στον τομέα τής συνωμοσιολογίας, αλλά συχνά θεωρούν τούς εαυτούς των εντεταλμένους να το χειρίζονται δημοσίως από καθέδρας.

Η ανάρτηση στην οποία αναφέρομαι βρίσκεται εδώ:

http://attikanea.blogspot.de/2015/10/blog-post_858.html

Στην συνέχεια παραθέτω ο εισαγωγικό σχόλιο στην ανάρτηση από την φίλη ιστολόγο:

"Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εβραίοι...
ΕΙΝΑΙ ΓΟΝΙΔΙΑΚΑ, ΟΤΙ ΜΙΑΡΟΤΕΡΟ.
ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΗΣ".

Και στην συνέχεια παραθέτω τούς σχολιασμούς μου, τούς οποίους θα ολοκληρώσω εδώ:

Κυρία Σουφλή,

το εισαγωγικό σας σχόλιο είναι τελείως άστοχο. Έχει δυστυχώς αναφανδόν ρατσιστικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου αναπαράγει - αναμφιβόλως ακούσια και χωρίς δόλο - την κύρια ιδεολογία τού σιονισμού, που είναι ο ρατσισμός και η οποία εκφράζεται από την διακηρύχθείσα από αυτούς "καθαρότητα τής φυλής".

Ουδείς δικαιούται - ΜΗ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΥ ΟΡΙΩΝ ΑΓΑΠΗΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΚΛΑΜΨΕΩΣ, ΔΩΡΗΣΕ ΣΤΟΝ ΕΚΠΕΣΟΝΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΑΝ - να προσβλέπει στην ολοσχερή εξόντωση ενός λαού κατ' αποκοπήν.

Οι αντιλήψεις σας περί εβραίων εδράζονται κατά προφανή τρόπο σε ελλειπή γνώση τού θέματος, η οποία οδηγεί σε εκτονωτικού τύπου εμπάθεια. Δυστυχώς στην Ελλάδα, ενώ ο εθνικός - λαϊκός αγών απαιτεί την οργανωμένη παρέμβαση ικανών στελεχών, τα οποία να διαθέτουν συγκροτημένο και ενδελεχές ιδεολογικό υπόβαθρο, ώστε να είναι εις θέσιν να επεξεργαστούν στην πράξη μια ρεαλιστική στρατηγική και τακτική προς μια αποτελεσματική και νικηφόρο προοπτική, τουναντίον πλειοδοτούμε σε βερμπαλιστικού τύπου ακροβατισμούς εν τέλει άνευ ουσίας, θεωρώντας ότι κατ' αυτόν τον τρόπο διατρανώνουμε την αποφασιστικότητά μας να επιδεικνύουμε την απαραίτητο παρρησία και νομίζοντας ότι τοιουτοτρόπως επιφέρουμε ιδεολογικό ξεσκέπασμα των ανθελληνικών κυκλωμάτων.

Βεβαίως έχετε καταδείξει στην πράξη τόσο το θαρραλέον τού χαρακτήρος σας, την αδιαπραγμάτευτον αποφασιστικότητα που σάς διακρίνει, το ανιδιοτελές τών προθέσεών σας και την διάθεση αυτοθυσίας που σάς διέπει. Πλην όμως, ενώ όλα αυτά συνιστούν σημαντικότατες προϋποθέσεις για την επιτυχή παρέμβαση ενός πολεμιστού, δεν επαρκούν από μόνα τους, διότι απαιτούνται επιπλέον περαιτέρω εφόδια. Αυτά εδράζονται κυρίως στην βαθιά γνωσιολογικής υφής συγκρότηση τής συνειδήσεως και στην πολυετή πείρα συμμετοχής σε επιτελικά όργανα επαναστατικών φορέων. Καθότι ο πόλεμος δεν απαιτεί μόνον ετοιμότητα, αλλά συνιστά την πλέον υψηλή τέχνη, διότι αυτός αφορά αφ' ενός μεν την επιβίωση σε συνθήκες ακραίας διακινδυνεύσεως, αλλά συνεπάγεται και τον επωμισμό τεράστιων ευθυνών, έναντι όσων καλούμε υπευθύνως να ενταχθούν στις γραμμές μας.

Αυτό βεβαίως ουδόλως συνεπάγεται, ότι θα πρέπει να υποστείλουν τις δραστηριότητές των, όσοι διεξάγουν με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση την καλή μάχη τής διαφωτίσεως στο διαδίκτυο, όπως Εσείς, έστω και εάν αυτοί δεν τυγχάνουν ειδήμονες επί παντός επιστητού. Όμως παρ' όλα αυτά επιβάλλεται ανά πάσα στιγμή, να μην παραβλέπουν αυτοί, ότι δια τού γραπτού λόγου θεμελιώνουν το αντιληπτικό υπόβαθρο χιλιάδων καλόπιστων ανθρώπων, οι οποίοι πιθανόν στο μέλλον να κληθούν να αναλάβουν συγκεκριμένη πρακτική δράση, με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Δεδομένου ότι έχουμε αιμορραγίσει και εξακολουθούμε να αιμορραγούμε παντοειδώς ως περιούσιος Λαός, δεν μάς παρέχονται προσεχώς άξια λόγου περιθώρια για αστοχίες. Θα πρέπει να κατανοήσουμε, ότι στο πνευματικό μας οπλοστάσιο ευρίσκεται μέσω τής χάριτος και τού αίματος τών Προγόνων μας μια και μόνη ριπή, την οποία καλούμεθα να κατευθύνουμε με πλήρη συνέπεια στο δόξα πατρί τού θηρίου.

Η παρούσα κριτική δεν αποσκοπεί να αμφισβητήσει το κύρος ή την προσφορά σας, δεδομένου ότι η συμπάθεια, η εκτίμηση και ο σεβασμός που θρέφω προς το πρόσωπό σας, σάς είναι ήδη γνωστά. Πρέπει όμως, εφόσον αποσκοπούμε να υπηρετούμε την Νέμεσιν, πριν κρίνουμε τούς εχθρούς μας, να εφαρμόζουμε πλήρη αυστηρότητα έναντι τού εαυτού μας κυρίως και έναντι τών συναγωνιστών μας.

Το περί σιονισμού ζήτημα, καθώς και το επισυναπτόμενο αυτού ζήτημα τών εβραίων, δεν είναι καθόλου απλά. Αμφότερα αφορούν τον πυρήνα τού ανθρωπίνου δράματος κατά την διάρκεια τού παρόντος ιστορικού κύκλου, υπό το πρίσμα τής συγκροτήσεως τών εξουσιαστικών δομών και δη μέσω τού κλάδου τής λεγομένης "συνωμοτικής θεωρήσεως τής ιστορίας", ως σημαντικότατου τμήματος τού αναλυτικού οργάνου περί πολιτικού γίγνεσθαι. Το βασικότερο κείμενο που σχετίζεται με την συνωμοσιολογία είναι αναμφιβόλως τα αποκαλούμενα "Πρωτόκολλα των Σοφών τής Σιών". Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η δημοσίευση για πρώτη φορά αυτού τού κειμένου από τον Ρώσο επίσκοπο Σέργιο Νείλο στα τέλη του τού πρόπερασμένου αιώνος επέφερε βαρύ πλήγμα στον σιονισμό και αποτέλεσε σημαντική πηγή διαφωτίσεως σχετικά με πολλά από τα επερχόμενα.

Έκτοτε, ενώ αφ' ενός ανοίχθησαν ευτυχώς οι ασκοί τού Αιόλου με την ανάπτυξη τής επιστήμης τής συνωμοσιολογίας, αφ΄εταίρου ξεκίνησαν μετ΄ ολίγον και δυο εξελίξεις, οι οποίες επέβησαν αρνητικές για την πορεία τού διαφωτιστικού κινήματος. Η πρώτη αφορά τον τρόπο, με τον οποίον έτυχαν εν πολλοίς αποτίμηση τα "πρωτόκολλα": Συχνότατα αυτά εκλήφθησαν μονομερώς ως αναλυτική πεμπτουσία έναντι τών εξουσιαστικών δομών και αυτών που ήθελον επέλθει, με αποτέλεσμα να μην τύχουν τής δεούσης προσοχής άλλα εξ' ίσου σημαντικά δεδομένα. Η δεύτερη αφορά - ως ήτο φυσικόν - την κλιμάκωση ενεργειών από το σιονιστικό κατεστημένο μέσω τής στοχευμένης δημοσιοποιήσεως άλλων κειμένων, αλλά και τής αναπτύξεως πρακτικών, που προσέβλεπαν σε αποπροσανατολισμό, ώστε να καταστούν οι συνέπειες τής δημοσιοποιήσεως τών πρωτοκόλλων ανενεργές.

Πριν από τριάντα χρόνια ευτύχισα να προμηθευθώ αντίτυπο τής πρώτης εκδόσεως τών "πρωτοκόλλων" στην γερμανική γλώσσα από τον εκδοτικό οίκο "Gottfried zur Beck" τού 1906. Δυο χρόνια αργότερα προσπάθησα ανεπιτυχώς να δω την πρώτη έκδοση στα γαλλικά, ερευνώντας στα αρχεία των υπογείων τής Εθνικής Βιβλιοθήκης τών Παρισίων, ενώ στο διπλανό έδρανο ερευνούσε καρτέλες βιβλίων ο Βαρώνος ντε Ροτσίλντ. Μπορεί να μην βρήκα το βιβλίο, αλλά μελέτησα την αύρα τού "βαρώνου". Στην συνέχεια ξεψάχνισα την σχετική βιβλιογραφία στο αρχείο μυστικών συμβούλων τής Πρωσικής αυτοκρατορικής αυλής, καθώς και σε σχεδόν όλα τα βιβλιοπαλαιοπωλεία τού Βερολίνου. Για κάποιον ώριμο παρατηρητή όμως δεν είναι απαραίτητη η πρόσβαση σε όλο το φάσμα τών συγγενών πηγών, ώστε να βγει ένα θεμελιώδες συμπέρασμα: Ο σιονισμός δαπάνησε αρκετό μελάνι για να διαστρεβλώσει το περιεχόμενό τους και τα τα καταστήσει μέσω των πρακτόρων του ανενεργά. Κατάφερε μάλιστα ως ένα βαθμό, να μετατρέψει το μειονέκτημα τής δημοσιοποιήσεώς τους σε πλεονέκτημα γι αυτόν, μέσω τής δράσεως τού κινήματος τών εθνικοσοσιαλιστών. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι την έκδοση των πρωτοκόλλων στις αρχές τής δεκαετίας του '30 προλογίζει το πρωτοπαλίκαρο τού χίτλερ Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, ο οποίος ήταν εβραίος.

Για οποιον έχει μελετήσει με προσοχή τα πονήματα τού Antony Sutton, ο οποίος είναι βαρβάτος συνωμοσιολόγος, καθίσταται φανερό, ότι χωρίς τον εθνικοσοσιαλισμό δεν θα ήταν δυνατή η ίδρυση τού κράτους τού Ισραήλ. Πριν την επικράτηση τού "εθνικοσοσιαλισμού" μόνον ένα 7% τών εβραίων τής γερμανίας επρόσκειντο στον σιονισμό, πληρώνοντας το λικούντ, τουτέστιν την μηνιαία εισφορά εις αυτόν. Μετά την άνοδο τού Χίτλερ στην πολιτικά πράγματα αυτό το ποσοστό ανήλθε σε 90%.

Ένας μεγάλος εκπρόσωπος των εβραίων που αντίκειντο στον σιονισμό (οι λεγόμενοι assimilisten) έμπροσθεν τού οποίου υποκλίνομαι, είναι ο πρώην υπoυργός εξωτερικών τής γερμανίας κατά την διάρκεια τού μεσοπολέμου Walter Rathenau, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΟΙ ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΙ ΠΡΙΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΟΥΝ. Στο σημαντικότατο βιβλίο με τίτλο "Διάλογοι με τον Ράτεναου" "Gespräche mit Rathenau" συμπεριλαμβάνεται μια συνομιλία του με τον Άλφρεντ Άινσταιν. Σε αυτήν ο Άινσταιν κατακεραυνώνει τον Βάλτερ Ράτεναου ένεκα τών αντισιονοστικών του θέσεων.

Αλλά ακόμη και εβραίοι, οι οποίοι ενώ ήσαν καλής θελήσεως άνθρωποι, αλλά παρ' όλα αυτά έπεσαν θύματα τής σιονιστικής προπαγάνδας, όπως η σπουδαία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ, μόλις κατανόησαν το πραγματικό περιεχόμενο τού σιονισμού, δεν δίστασαν να τον καταγγείλουν δημόσια. Η Άρεντ, ενώ ήταν από τούς πρώτους που μετοίκησαν στο κράτος τού Ισραήλ, στην συνέχεια το εγκατέλειψε, καταγγέλοντάς το ως ρατσιστικό, αντιδραστικό και απάνθρωπο, ως κράτος που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα των εβραίων και τής ανθρωπότητος.

Αναλόγως οφείλουμε να αποτιμήσουμε και τον ρόλο τού Βίλελμ Ράιχ, η προσφορά τού οποίου είναι τεράστια για την ανθρωπότητα και στην οποία δεν είναι δυνατόν να γίνει εδώ αναλυτική μνεία. Εβραίος ο Άινσταιν, ως σιονιστής και εν τέλει υποχείριο τού συστήματος (με συγκεκριμένη προσφορά όμως σε κάποια γνωσιολογικά θέματα, τα οποία εκλάπησαν ως ανακαλύψεις άλλων ερευνητών, με στόχο αφ' ενός μεν να δοξαστεί πέραν τής πραγματικής του αξίας ένας σιονιστής, αφ' ετέρου να επιχειρηθεί να μπει ταφόπετρα στην θεωρία περί αιθέρος, με στόχο τον αποπροσανατολισμό τής ανθρωπότητος) εβραίος όμως και ο Βίλχελμ Ράιχ. Όταν ο Ράιχ ζήτησε ευρισκόμενος στις ΗΠΑ από τον Αινστάιν να εισακούσει την θεωρία του περί οργόνης, αυτός αρνήθηκε να συζητήσει καν μαζί του. Ενώ ο σιονιστής Αινστάιν δοξάστηκε στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, ο ευεργέτης τής ανθρωπότητος Βίλχελμ Ράιχ κλείστηκε στις ΗΠΑ στην φυλακή, με την κατηγορία προσβολής τού δημοσίου ένεκα τών θεωριών του, όπου μετ' ολίγον πέθανε. Έτσι η χώρα, όπου το σιονιστικό λόμπυ οργώνει, όσους εβραίους κρίνει σκόπιμο δοξάζει και όσους εβραίους κρίνει σκόπιμο εξοντώνει.

Τα θέματα περί "μιαρότητος" τών εβραίων, τα οποία έθεσε σε κάποια βιβλία του ο κατά τα άλλα λίαν αξιόλογος διαφωτιστής - συγγραφέας και αναμφισβήτητος πατριώτης Γιάννης Φουράκης (ο οποίος όμως ομολόγησε σε βίντεο, που έχει στην κυριολεξία κατακλύσει το διαδίκτυο, πριν αυτός αποβιώσει, ότι τόσο ο ίδιος, όσο και πλείστοι άλλοι συγγραφείς τού "εθνικού" χώρου έχουν προβεί σε απάτες εις βάρος τού αναγνωστικού κοινού) αποτελούν διαστρέβλωση χωρίων έργων τού αρχαίου Αιγυπτίου συγγραφέως Μανέθωνος. Ο Μανέθων πράγματι σε κάποια έργα του αναφέρεται σε "μιαρούς". Αυτοί όμως δεν αποτελούν κατ' αποκοπήν τούς εβραίους, αλλά τμήμα τού πλήθους, το οποίον εγκατέλειψε την Αίγυπτο κατά την "Έξοδο" και δή τούς βαρυποινίτες, οι οποίοι ήσαν καταδικασμένοι σε καταναγκαστικά έργα.

Λυπηρόν στην όλη διαδικασία είναι, ότι ο Γιάννης Φουράκης εγνώριζε λίαν καλώς το περιεχόμενο τού βιβλίου τού Γιάννη Κορδάτου "Η Παλαιά Διαθήκη στο Φως τής Κριτικής", χωρία από το οποίο παραθέτει στα ως άνω πονήματά του, κάνοντας αναφορές όμως σε αυτό με επιλεκτικό τρόπο, ο οποίος στερείται παντελώς τής καλώς νοουμένης δεοντολογίας. Εν τέλει ο τρόπος παράθεσης τού Γιάννη Φουράκη στα βιβλία του, ενώ ως ένα βαθμό ξεσκεπάζει τον σιονισμό, εν πολλοίς ρίχνει ταυτοχρόνως νερό στον μύλο του, προωθώντας σημαντικές παρανοήσεις, που απεργάζονται τα σιονιστικά κέντρα.
Θα πρέπει να τονισθεί, ότι τις απόψεις που συστηματοποιεί ο Γ. Κορδάτος στο άνωθεν αναφερθέν βιβλίο, δεν τις βγάζει από την κοιλιά του, αλλά τις παρέλαβε από έξοχους Γερμανούς προτεστάντες διαθηκολόγους και χριστολόγους, όπως ο Otto Baur και άλλοι. Ακόμη και ο ηγέτης τής γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας τών αρχών τού περασμένου αιώνος και κατά Λένιν "αποστάτης" Karl Kautsky συνέγραψε αξιολογότατο πόνημα με τίτλο "Η Καταγωγή τού Χριστιανισμού". Το έργο αυτό διακρίνεται για την ερευνητική του διεισδητικότητα, η οποία ήτο ίδιον των γερμανών λογίων εκείνης τής εποχής, χωρίς να διακατέχεται από αντικληρικό μένος και τάσεις ευτελούς προπαγάνδας.
Στο ως άνω βιβλίο καταδεικνύει ο Γ. Κορδάτος, ότι το πλήθος που εξήλθε τής Αιγύπτου υπό την αρχηγία τού Μωυσέως ήταν εντόνως ετερόκλητο, αποτελούμενο από δυο τελείως διαφορετικές ομάδες. Η πρώτη αποτελείτο από την πνευματική αφρόκρεμα τής Αιγύπτου, τούς οπαδούς τής μονοθεϊστικής θρησκείας, την οποια είχε εγκαθιδρύσει στην Αίγυπτο ο Φαραώ Έχνατον. Αυτή κατά την διάρκεια τής διεξαγωγής τών συγκρούσεών της με το καθεστώς τού Φαραώ Ραμσή τού Β΄, ο οποίος επανέφερε τον πολυθεϊσμό και τις ανθρωποθυσίες στην Αίγυπτο, προέβη σε συνεργασία σκοπιμότητος με τούς βαρυποινίτες, οι οποίοι είχαν επίσης εξεγερθεί ενάντια στο καθεστώς.
Αυτή η έντονα ετερόκλητη μίξη ανθρώπων υψηλού ήθους με κοινωνικά αποβράσματα θα σφραγίσει έκτοτε την πορεία τού εβραϊκού λαού, ο οποίος συγκροτήθηκε ακριβώς μετά την έξοδο από την Αίγυπτο, αποτελώντας στην συνέχεια ένα παράξενο μίγμα αξιόλογων ανθρώπων και καθαρμάτων. Τα όσα εξιστορεί στην συνέχεια η βίβλος είναι αποκαλυπτικά: Φθάνοντας οι εβραίοι στην χερσόνισο τού Σινά, ξεσπά μεταξύ τών δυο ομάδων μια σκληρή διαμάχη. Οι οπαδοί τού Ιησού τού Ναυή απαιτούν την ανόρθωση τού "χρυσού κριαριού", δηλαδή την επαναφορά τού πολυθεϊσμού, ενώ η ομάδα τού Μωυσέως αντιτίθεται σε αυτά τα σχέδια.
Ο Κορδάτος αποδεικνύει με εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία αυτό που πρόβαλαν οι Baur και λοιποί: Η βίβλος έχει συντεθεί από δυο διαφορετικές πηγές. Μια πολυθειστική, στην οποία το όνομα τού "θείου" αναφέρεται σε πληθυντικό αριθμό με τον όρο "ελοχίμ". Και σε μια μονοθειστική, η οποία αναφέρεται στον Ιεχωβά.
Ο Κορδάτος αποδίδει την παράδοση τών προφητών, οι οποίοι επιχειρούν μονίμως να νουθετήσουν τον εβραϊκό λαό, στην μονοθεϊστική τάση, ενώ την παράδοση τών "βασιλέων" στούς πολυθεϊστές. Μέχρι να εμφανιστεί η  βασιλεία ως καθεστώς στούς εβραίους, προϊσταται ο αρχιερεύς. Σε κάποια φάση απαιτούν οι εβραίοι από τον αρχιερέα Σαούλ την χρήση βασιλέως. Αυτός αρνείται να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, με το επιχείρημα ότι η βασιλεία είναι θεσμός τών εθνών και "αυτή δεν αρμόζει σε λαό που υπηρετεί τον Θεόν". Η εμμονή τού πλήθους υποχρεώνει τον αρχιερέα να στέψει ως βασιλέα τον Δαβίδ, ο οποίος κατ' αρχήν αποδεικνύεται φρόνιμος και ευσεβής άρχων. Στην πορεία όμως - ως είναι φυσικόν - η βασιλεία εκφυλίζεται. Φθάνοντας στον Σολομώντα, γεμίζουν τα υπόγεια τού ναού - συμφώνως προς το βιβλίον "Βασιλέων Β΄" τής βίβλου με κόκαλα αν θρώπων, οι οποίοι θυσιάζονται στην αστάρτη και το Μολόχ.
Αυτές τις αναλύσεις δεν τις κάνει κάποιος παπάς, αλλά ένας μαρξιστής ιστορικός, ο Κορδάτος, ο οποίος όμως διέπεται από την τάση επιστημονικής συνέπειας. Και μέχρι σήμερα δεν έχει βγει κανείς να επιχειρήσει να αμφισβητήσει αυτές τις θέσεις τού Κορδάτου ή τού Baur με άξια λόγου επιχειρήματα, με εξαίρεση κάποια φερέφωνα  τού Σιονισμού, όπως ο Ιωσήφ Βελικόφσκυ, τον οποίον έχει γελοιποιήσει ακόμη και ο Φουράκης με τα βιβλία του.

Στην ουσία οι εβραίοι συνιστούν ένα λαό, ο οποίος βρίσκεται υπό συνθήκες μονίμου σχιζοφρένειας. Από την μια μεριά άνθρωποι υψηλού ήθους, από την άλλη τα αποβράσματα. Αυτές οι δυο ομάδες βρίσκονται ανέκαθεν σε συνεχή διαμάχη. Οι σιωνιστές αποτελούν την κρόνεια σύμφυση τών οπαδών τού Μολόχ. Ο κυριότερος στόχος τους στρέφεται πρώτα και κύρια ενάντίον αυτών, που αναφέρονται στα "Πρωτόκολλα τών Σοφών τής Σιών" ως "τα μικρά μας αδελφάκια". Την άλλη δηλαδή ομάδα, των οπαδών τού μονοθεϊσμού. Τα "πρωτόκολλα" θέτουν σαν στόχα να προσκοληθούν "τα μικρά αδελφάκια" όσο το δυνατόν περισσότερο στις στοχεύσεις τών μολοχιστών. Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΟΧΛΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ. ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΡΑΒΙΝΑΤΑ. Ακόμη και νετανγιάχου διακήρυξε πριν λίγες μέρες μέσα στην βουλή τού κράτους τού Ισραήλ, ότι τα πογκρόμ σε βάρος των εβραίων οργανώνονται από τούς αρχιραβίνους.
Ενώ τα πρωτόκολλα ξεσκεπάζουν την σιονιστική ομάδα, ΠΡΟΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΣΑΦΗ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΑΥΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ, οι σιονιστές επέβαλλαν ως αποπροσανοτολισμό την προπαγάνδα τής κατ' αποκοπήν φυλετικής μιαρότητος όλων τών εβραίων. Έτσι μετέτρεψαν ένα κείμενο, το οποίον απέβλεπε στο ξεσκέπασμα της σιονιστικής ομάδας, σε αφετηρία ρατσιστικής ψύχωσης, με στόχο να το εξουδετερώσουν. Από τότε χιλιάδες ακροδεξιά μόμολα τύπου χίτλερ, χίμλερ, ρόζεμπεργκ, πλεύρη, μιχαλολιάκου, κασιδιάρη και το κακό συναπάντημα εξαπολήθηκαν από τον σιονισμό, για να εξουδετερώσουν και να γελοιοποιήσουν τα πρωτόκολλα, μετατρέποντάς τα στο αντίθετό τους.
Πέρα από τα φαρισαϊκά δάκρυα τού Νετανγιάχου περί αραβικής ταξιαρχίας τών ναζιστών, σήμερα έχει κατανοήσει και η κουτσή Μαρία, ότι η "ισλαμική αδελφότητα" καθοδηγείται από τούς σιονιστές.

Εδώ βεβαίως φθάσαμε να μάς πλασάρουν το ανηψάκι τού παττακού για αριστερό ηγέτη, στην "ισλαμική αδελφότητα" θα κολήσουμε;

ΜΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ:
ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ. ΤΟ ΚΑΖΟ ΜΕ ΤΟ ΤΖΙΧΑΝΤ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΚΑΙ Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΘΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.