TO NEO GPS THΣ SIEMENS ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΡΟΖ DVD

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟ ΝΑ ΤΟ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΝ

TO NEO GPS THS SIEMENS ΓΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΡΟΖ DVD

58. BERLINALE - Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Η διαφημιστική αφίσσα του δεύτερου προγράμματος τηλεόρασης (ZDF) για το 58. φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου.
Χρυσά φόντα, χρυσές αρκούδες, κόκκινες τουαλλέτες, γκλαμουριά και δε συμμαζώνεται. Με το χέρι κλείνει η κυρία το ένα μάτι. Υποννοεί το δεύτερο πρόγραμμα, ή την ηθελημένη μονομερή τύφλωση, απέναντι σε αυτά που δεν θέλουμε να γίνονται ορατα;


Η ανωτέρω φωτογραφία δεν αποτελεί σκηνή από κάποιο Film Noir που συμμετέχει στο Φεστιβάλ, αλλά αποτελεί απεικόνηση του θλιβερού σενάριου της καθημερινής πραγματικότητας, που ζουν οι πολυπληθείς άνεργοι στην πόλη. Η πλειοψηφία τους δεν θα μπορέση να επισκεφθή το Φεστιβάλ, όχι μόνο διότι δεν μπορεί να διαθέση το ποσό για το εισητήριο στην προβολή κάποιας ταινίας, αλλά διότι δεν διαθέτει ούτε το εισητήριο μετάβασης στο χώρο διεξαγωγής.


Τα καλωσορίσματα και οι μεγαλόστομοι δεκάρικοι ανήκουν στις πρώτες σελίδες των φεστιβαλικών τελετουργιών. Δεκαετίες τώρα σ΄αυτή την πόλη, η συνεχής επανάληψις των ίδιων τετριμένων αναφορών, έχει εθίσει τη βαραιμάρα μας, όχι μόνο στην έλλειψη εφευρετικότητας των διοργανωτών, να πούν δυό πράγματα μεστά, προλογίζοντας αυτό το σημαντικότατο πολιτιστικό γεγονός, αλλά και στην έλλειψη κουλτούρας, που τις χαρακτηρίζει.

Πάγια είναι η αναφορά στην σημασία του Φεστιβάλ για την οικονομική ζωή της πόλης. Το πάλαι ποτέ Βερολίνο ανθούσε σε όλους τους τομείς, παρά ή και ένεκα ίσως της ομηρίας του εγκλοβισμού του στο περιώνυμο τείχος.
Μια ζωντανή πόλη, που η απειλή του τείχους είχε οδηγήσει τις γερμανικές κυβερνήσεις, να το προσέχουν ως κόρη οφθαλμού, για να αντιστρέψουν την μαζική έξοδο των κατοίκων του, που είχε αρχίσει να συντελείται στα μέσα τις δεκαετίας του 60. Το Βερολίνο είχε θεωρηθεί εθνική υπόθεση. Επιχειρήσεις και εργαζόμενοι επιδοτούντο πλουσιοπάροχα. Μια ισχυρή κοινωνική υποδομή, εγγυόταν μια στοιχειώδη εξασφάλιση σε όλους.

Η Βιομηχανικές μονάδες, που παραδοσιακά είχαν τη βάση της στο Βερολίνο, ενισχύθηκαν θεαματικά μετά τον πόλεμο. Η Siemens αποτελούσε ολόκληρη πόλη μέσα στην πόλη, τη "Siemensstadt". Αλλά και όλοι οι μεγάλοι, πέραν από την Osram, AEG, Schaub-Lorenz, που βρίσκονταν παραδοσιακά εδώ, είχαν θεωρήσει εθνικά και οικονομικά σύμφορο, να συμμετέχουν με αξιόλογες μονάδες παραγωγής στο Βερολίνο.
Το κενό της έλλειψης της παρουσίας της χημικής βιομηχανίας στην πόλη, κάλυψε η ίδρυση κολοσιαίων μονάδων της φαρμακοβιομηχανίας Schοering.

Αλλά και τα Πανεπιστήμια του Βερολίνου, με την αίγλη τους, το φιλελεύθερο προσανατολισμό τους και την γενναιόδωρη παραχώρηση θέσεων σπουδών, όπως και το ευρύ φάσμα της ανώτερης εκπαίδευσης σε συνδυασμό με το απλόχερο σύστημα υποτροφιών, είχαν καταστήσει το Βερολίνο πόλο έλξης του φοιτητόκοσμου.
Η απαλλαγή όχι μόνο των Βερολινέζων, αλλά όλων των γερμανών, που είχαν δηλωμένη μόνιμη κατοικία στο Βερολίνο, από τη στρατιωτική θητεία, λόγω του ειδικού του καθεστώτος, είχαν μετραψει την πόλη σε ζωντανό κέντρο μιας ατίθασης νεολαίας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Βερολίνο πρωτοστάτησε στα μοιραία γεγονότα του 68, όχι μόνο στη Γερμανία.

Η ανάπτυξη της Βιομηχανίας είχε φέρει στην πόλη στρατειές ξένων εργατών, που είχαν στην κυριολεξία καταλάβει ολόκληρες περιοχές. Ο πολύχρωμος τρόπος της εθνικής τους διαβίωσης έσπαγε την κρούστα των στείρων γερμανικών προδιαγραφών. Η υποβάθμιση των συνοικιών αυτών από την πλευρά του κράτους στη συγκρότηση των υποδομών, έκανε ιδαίτερα φτηνό εκεί το κόστος της στέγασης. Ήταν μοιραίο να συγκεντρωθούν στις ίδιες περιοχές οι ανήσυχοι νεολαίοι, οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι.
Στις συνοικίες, όπως το Kreutzberg, μπορεί να έμεναν οι οικονομικά ασθενέστεροι, ή και οι κοινωνικά περιθοριοποιημένοι. Όμως αυτές έσφιζαν από ζωή. Έδιναν την εικόνα ενός μόνιμου πανυγυριού.
Αλλά και σε πολλές μικροαστικές περιοχές, που βρίσκονταν κοντά στα πανεπιστήμια υπήρχε μια πολύχρωμη καθημερινή ζωντάνια, μια χαρωπή παγκοσμιοποίηση, τελείως διαφορετική από το κακέκτυπο που ζούμε σήμερα, μέσα σ΄ένα απάνθισμα κουζίνας, μουσικής και κίνησης ιδεών. Με μια λέξη υπήρχε λαϊκή κουλτούρα, με μαζική, ανεμπόδιστη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, γερμανών και ξένων.

Αναμφίβολα στις δεκαετίες του 60, του 70 και του 80 Βερολίνο ήταν μια ανοιχτή πόλη. Ένα καμίνι κουλτούρας, όπου η διεξαγωγή του Φεστιβάλ κινηματογράφου, ταίριαζε απόλυτα στο σκηνικό της. Δύσκολα θα μπορούσε να βρή κανείς πιο κατάλληλο κοινό για μια τέτοια διοργάνωση.
Οπωσδήποτε ένα Φεστιβάλ κινηματογράφου είναι ένα μεγάλο διεθνές γεγονός. Στηρίζεται κύρια σ΄αυτούς που έρχονται από έξω, για να συμμετέχουν, να παρουσιάσουν, να προβάλουν, να ενημερωθούν, να εμπορευθούν. Δεν μπορεί όμως - παρά το διεθνή χαρακτήρα του - ένα φεστιβάλ να διεξάγεται μέσα σε μια πόλη, αλλά ταυτόχρονα έξω από τα δεδομένα της, κυριότερο των οποίων, δεν μπορεί να είναι τα οικονομικά της υποκείμενα, αλλά οι φίλοι του κινηματογράφου μεταξύ των κατοίκων της. Το ζωντανό κινηματογραφόφιλο κοινό της.

Δεν μπορούμε να παραδούμε ότι στην εποχή μας ο κινηματογράφος αποτελεί, δίπλα στη μουσική, εκείνη τη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, που βρίσκεται πιο κοντά στον καθημερινό άνθρωπο.
Ο προβληματισμός και τα αισθητικά ερεθίσματα που μεταδίδει ο κινηματογράφος, όταν χαρακτηρίζεται από κάποια διάθεση ποιότητος, αποτελεί γνήσια καθημερινή κουλτούρα, προσιτή και εύλιπτη από το πλατύ κοινό, που συχνά βρίσκεται στον αντίποδα της μαζικοποιημένης τηλεθέασης.
Ενα φεστιβάλ κινηματογράφου, που διεξάγεται μέσα σε μιά πόλη, είναι αδιανόητο να αφήνη απ΄έξω τον κορμό των κατοίκων της, λόγω της ένδειας.

Από την πτώση του τείχους όμως και εντεύθεν μιλάμε στο Βερολίνο για μια άλλη πόλη.
Ήδη στα τέλη της δεκαετίας του 70 είχε επέλθει μια πλέον του επιθυμητού σταθεροποίηση του πληθυσμού της πόλης. Η έλξη που εξασκούσε σε συνδυασμό με τις περιορισμένες δυνατότητες απορρόφησης εποίκων στα περιτειχισμένα της όρια, έδειχναν ότι ο αριθμός των κατοίκων είχε υπερβεί τους επιθυμητούς στόχους. Η αίσθηση σταθερότητας και η κρατική μέριμνα είχαν ενισχύσει την τάση δημιουργίας οικογένειας και τεκνοποίησης. Η παρουσία των ξένων και οι μικτοί γάμοι συγκροτούσαν ένα κοινωνικό περίγυρο ευνοϊκό απέναντι στην αντίληψη της μητρότητας, που είχε υποστεί σχετική καθίζηση από το κίνημα χειραφέτησης, που είχε προηγηθεί. Οι στατιστικές τεκμηρίωναν την εξασφάλιση της ισόρροπης μελλοντικής πληθυσμιακής εξέλιξης.

Μέσα σ΄αυτά τα πλαίσια και κάτω από την πίεση ανταγωνισμού που εξασκούσαν οι νεοσυγκροτιθείσες ασιατικές "τίγρεις", έπαψαν τότε οι "πατριώτες" μεγαλοεπενδυτές να θεωρούν καθήκον την οικονομική ενίσχυση του Βερολίνου. Την πολιτική προσέλκυσης ξένων εργατών, διαδέχτηκε η πολιτική εφαρμογής κινήτρων για τον επαναπατρισμό τους.

Ένα τεράστιο κύμα πτωχεύσεων άρχισε να παρασύρη τη μια μετά την άλλη τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες. Η εξαγωγή των επενδύσεων σε χώρες φτεινότερου εργατικού κόστους κυριάρχησε, αποτελώντας τον νεκροθάφτη της βιομηχανικής παραγωγής στην πόλη.
Παντού ακολούθησαν περικοπές των κρατικών δαπανών. Κλιμακούμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις με εντατικοποίηση των σπουδών, απέκλεισαν από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα τους φοιτητές που έπρεπε παράλληλα να εργάζονται.
Το Βερολίνο έπαβε βήμα-βήμα να είναι αυτό που ήταν. Μια νέα κοινωνική σύνθεση και μια άλλη αντίλληψη ζωής κέρδιζαν έδαφος.

Η πτωτική πορεία κορυφώθηκε με την πτώση του τείχους, που χώριζε τις βετρίνες των δύο μπλόκ.
Ο όρος "επανέωση" αποτελεί ψέμα. Τόσο οι δυτικοί όσο και οι ανατολικοί μιλάνε για απορρόφηση. Ότι ήταν ανατολικό θεωρήθηκε κακό. Σύνολη η οικονομία της ανατολικής Γερμανίας καταδαφίστηκε.

Η μεταβατική περίοδος της απορρόφησης λειτούργησε κάπως ομαλά με τις τεράστιες επενδύσεις που έλαβαν χώρα στον κατασκευαστικό κλάδο. Αφ΄ενός έπρεπε να μπή λίγο χρώμα στις μαύρες προσόψεις των κτηρίων του "υπαρκτου σοσιαλισμού", για να φανή εξωτερικά ότι κάτι καλυτέρεψε.
Αφ΄ετέρου έπρεπε να φτειχτή η νέα μεγάλη Ντύσνεϋλαντ του Βερολίνου. Γιατί ενώ το πραγματικό, το ζωντανό Βερολίνο είχε καταστραφεί συνειδητά, έπρεπε να φτειαχτεί μια νέα επιδερμική ατραξιόν για τους τουρίστες.
Σήμερα οι τουρίστες μπορεί να ενθουσιάζονται επισκεπτόμενοι αυτή ατραξιόν αλλά αυτοϊκανοποιόυνται με μια οφθαλμαπάτη. Διότι δεν αντικρύζουν ίχνος από το πραγματικό Βερολίνο. Την ανοιχτή πόλη, μέσα στην οποία γιγαντώθηκε μια πολυπολιτισμική κουλτούρα, ως δώρο συγκυριών που παρήλθαν.

Σήμερα το 60% των κατοίκων του Βερολίνου ζούνε από κρατικές παροχές. Επίδομα ανεργείας, κοινωνικό βοήθημα, συντάξεις. Πρόκειται για μια πόλη φτωχών. Ένα στα τέσσερα παιδιά υποσιτίζεται. Σε πολλά σχολεία έχουν οργανωθεί συσσίτια για να αντιμετωπιστή το πρόβλημα.
Είναι βέβαιο ότι και κατά τη διάρκεια ενός σύντομου ταξιδιού με το μετρό, θα μπή στο βαγόνι κάποιος ζητιάνος.
Οι άστεγοι αριθμούν 40.000 στη μητρόπολη του γερμανικού θαύματος.
34ο.οοο άνθρωποι βρίσκονται στο κεντρικό αρχείο ωφειλετών, αδυνατώντας να πληρώσουν τα χρέη τους. Δεν τους επιτρέπεται να κατέχουν τίποτε.

Τα φορολογικά έσοδα του γερμανικού κράτους αριθμούσαν το 2005 360 δις. Το 2007 αριθμούσαν 540 δις. Ενα κράτος με καλπάζοντα πλουτισμό και πολίτες που καθημερινά φτωχαίνουν περισσότερο.

Πίσω από τη γκλαμουριά του φεστιβάλ, κρύβεται το πραγματικό Βερολίνο, που ζεί στα όρια της φτώχειας.
Και ακόμη πιο πίσω κρύβεται το φωτεινό παρελθόν του. Μια πόλη πραγματικά κουλτουριάρικη και αξιαγάπητη.

Τριανταπέντε χρόνια εδωχάμω - ψυχή και σώματι - δεν μπορώ παρά να επαναλάβω τη διακύρηξη του Τζον Κένεντυ μπροστά στο δημαρχείο της πόλης την εποχή του ψυχρού πολέμου: ICH BIN EIN BERLINER.

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΑΝΑΡΡΩΣΗ

Η ειδησεογραφία μας πληροφορεί ότι η κ. Γιαννάκου έχει σοβαρά προβλήματα υγείας μετά από ατύχημα που υπέστη.
Σκοντάφτοντας τραυματίστηκε στο πόδι. Κατά τη διάρκεια της νοσοκομειακής περίλθαψης παρουσιάστηκαν σοβαρότατες επιπλοκές, σχετιζόμενες με αγγειακά προβλήματα, όχι μόνο στην περιοχή του τραύματος, αναγόμενα σε διαβήτη.
Ο διαβήτης δημιουργείται και επιρρεάζεται εκτός από τις κακές διατροφικές συνήθειες και από το άγχος, τη δυσαρέσκεια και κάθε είδους φυσική και ψυχική πίεση.
Η κ. Γιαννάκου έγινε στόχος από πάρα πολλούς ανθρώπους για την πολιτική που κλήθηκε να διεκπεραιώση ως υπουργός παιδείας. Η όλη κατάσταση με τη γενική καταγραυγή, που είχε σαν αποτέλεσμα την μη επανεκλογή της και την αποπομπή της, την επιρρέασε αναμφίβολα πολύ αρνητικά στην ψυχολογική της και τη φυσική κατάσταση.
Ανήκω σε αυτούς, που και από την ιστοσελίδα της άσκησαν δρυμεία κριτική.

Τώρα όμως που η κ. Γιαννάκου ασθενεί, της εκφράζω από βάθους καρδίας τις ευχές μου για ταχεία ανάρρωση. Εύχομαι να ξεπεράση το πρόβλημα υγείας που παρουσιάστηκε και να αποθεραπευθή σύντομα.

Θα επαναλάβω ότι οι αντιρρήσεις, που εκφράζει το Μπλογκ, αφορούν πρακτικές και νοοτροπίες, χωρίς εμπάθεια εις βάρος προσώπων.
Κάθε άνθρωπος παραμένει, πέρα από κάθε τυχόν σφάλμα, άνθρωπος. Με αυτή την έννοια παραμένει άξιος του σεβασμού, της προσοχής και της συμπάθειας μας, πέραν του αν κρίνουμε κάποτε, ότι είναι εκ των πραγμάτων επιβεβλημένο, να κατευθύνουμε εναντίον του τα πυρά μας.

Ο ΠΥΓΜΑΧΟΣ ΜΕ ΤΟ ΔΕΚΑΝΙΚΙ

Η πολιτική κρίση, όπως καταγράφεται σήμερα στην Ελλάδα, έχει φέρει στην επιφάνεια μια σειρά καταστάσεις, που μπορεί να ήταν από καιρό γνωστές, για διάφορους λόγους όμως αρεσκόμεθα να τις παραβλέπουμε.
Ο πρωθυπουργός μοιάζει με πυγμάχο που στηρίζεται σε δεκανίκι. Η ισορροπία του, που από καιρό είχα χαρακτηρίσει ως ασταθή, δεν αρμόζει σε πολιτικό ριγκ. Το κράτημα του πυγμάχου δεν στηρίζεται στις γροθιές, αλλά στις γάμπες. Οι γροθιές προϋποθέτουν πραγματική εξουσία, κάτι που λείπει στους διεκπεραιωτές της. Αλλά και οι γάμπες δεν φτειάχνονται στα θερμοκήπια. Έτσι η άνοδος και η πτώσις των πολιτικών αρχηγών ακολουθούν στη σημερινή εποχή διαδικασία συνταγής.
Πέρα από τις συγκυρίες, υπάρχει και μια μακροπρόθεσμη διαδικασία, όσο αφορά τα πολιτικά δρώμενα, που είναι αφελές να θεωρήσουμε ότι καθορίζονται από εσωελλαδικά κέντρα. Αυτή είναι η κλιμακούμενη αποσάθρωση του συνολικού συστήματος. Έτσι ώστε ένας λαός, που καθιερώθηκε ως απροσάρμοστος στον ολοκληρωτισμό και αναδείχτηκε σε φορέα εκπομπής απελευθερωτικού μηνύματος, να τεθή εκτός μάχης.

Βήμα προς βήμα καταδεικνύεται η διαφθορά των πολιτικών ταγών. Δεν πρόκειται για αδυναμία του κράτους να ελέγξη το εξαπλωνόμενο έγκλημα, αλλά κύρια για έλλειψη θέλησης, συχνότατα λόγω συνενοχής. Οι δικαστικοί που έχουν επωμιστεί το καθήκον της περιφρούρησης της νομιμότητος, οδηγούνται στην αδρανοποίηση, είτε μέσω της εξαγοράς, είτε, στην περίπτωση που είναι έντιμοι και αδιάφθοροι, μέσω της απαξίωσης των πορισμάτων, όπως έγινε στην περίπτωση του κ. Ζορμπά, είτε μέσω της εκδίωξης από το σώμα, όπως έγινε στην περίπτωση της κ. Μαργαρίτη.
Το πλέγμα της διαφθοράς διαφαίνεται να καθορίζη τις επιλογές και των δύο μεγάλων κομμάτων.
Δεν είναι τυχαίο ότι το πλέον βαλόμενο πρόσωπο σήμερα είναι ο κ. Κλαδάς, ο επικεφαλής της δίωξης οικονομικού εγκλήματος. Αντί να ανακρίνη ο ίδιος, άγεται και φέρεται στα ανακριτικά γραφεία, επειδή κάποιος χρηματισμένος,, δήθεν δημοσιογράφος, μετέτρεψε την τηλεοπτική του εκπομπή σε αίθουσα ιεροεξεταστηρίου. Με αυτό τον τρόπο απαξιώνεται η υπηρεσία του στην κοινή γνώμη και περιορίζεται ο ίδιος σε θέση άμυνας.

Όλα φαίνονται πλέον εμπορεύσιμα. Έχω, άρα κατέχω. Άρα αποφασίζω και διατάζω.

Πέραν του κράτους, το οποίο από ταξικό όργανο της άρχουσας τάξης, εξέπεσε ακόμη περισσότερο σε ιδιοκτησιακό φέουδο της κλίκας που πληρώνει τα αργύρια της διαφθοράς, η εμπορευματοποίηση εξουθενώνει και πάσα έννοια ενημέρωσης από τα μαζικά μέσα, ηλεκτρονικά και έντυπα. Πας έχων και κατέχων, με τα πληρωμένα τσιράκια του, αρέσκεται να υποδύεται τον όψιμο Άϊ Γιάννη τον Ευαγγελιστή, ξαναγράφοντας την "Αποκάλυψη" εδώ και τώρα. Η "σκανδαλολογία" αποτελεί το πλέον χοντροκομένο σκάνδαλο.

Δεν είναι όμως μόνο η εκπόρνευση της έννοιας της ενημέρωσης που επιβάλει η εμπορευματοποίηση. Και τα δύο μεγάλα κόμματα πασχίζουν να επιβάλλουν την εμπορευματοποίηση της παιδείας. Είναι προφανές ότι αναφερόμαστε πλέον για πλήρη κατάργηση της κοινωνίας. Το χρήμα αναδεικνύεται σε μόνο και ανώτατο αγαθό, με ταυτόχρονη κατάργηση πασών των αξιών.

Για να επιβιώση ο μέσος πολίτης είναι υποχρεωμένος όχι μόνο να προσαρμοστή, αλλά και να γλύψη. Έτσι πυκνώνουν οι γραμμές του καμματοσκυλισμού, που δίνουν μέσω της εκλογικής ταχυδακτυλουργίας την επίφαση στο παρακμιακό κατεστημένο, εξασφαλίζοντας την αναπαραγωγή του. Και για όποιον δεν επιθυμεί να ενταχθή στο κοπάδι, η επιβεβλημένη αμηχνία οδηγεί στην απαξίωση και στην αδράνεια. Δηλαδή πρακτικά στην αποδοχή.

Οι ταγοί βγαίνουν και διακυρήσουν - για παράδειγμα από στόματος της πρώην προέδρου της βουλής - ότι η έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας πρέπει να αναθεωρηθή. Από την άλλη το κατεστημένο με τους πράκτωρές του εναποθέτει τη διαμαρτυρία για την καταπάτηση των εθνικών δικαίων στα φασιστικά μεμέτια, με αποτέλεσμα αυτοί να τα γελοιοποιούν και να αποξενώνουν αυτά τα αιτήματα από τον κοινωνικό κορμό. Ωραία στημένη η δουλειά.

Μέσα σ΄αυτή τη διαδικασία ο μέσος "πολίτης", εξουθενωμένος από το τρέξιμο για επιβίωση, την καλπάζουσα αβεβαιότητα, την εκ συστήματος καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος με τις πυρκαγιές και την κλιμακούμενη διόγκωση της αυτοκίνησης, ένεκα της έλλειψης συγκοινωνιών σε μια τριτοκοσμική υποδομή, αλλά και λόγω της σκόπιμης και συστημανατικής διοχέτευσης δηλητηρίων στην τροφική αλυσσίδα, δεν διαβλέπει άλλη διέξοδο εκτόνωσης από την κατανάλωση της κόπρου των μαζικών μέσων.

Την πολιτική ουσία υποκατέστησε η "επικοινωνιολογία". Μεγαλύτερη σημασία από τα πεπραγμένα έχει το πλασάρισμα τους. Ο Τζώρτζ Όργουελ είχε προβλέψει, ότι ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της επερχόμενης ολοκληρωτικής κοινωνίας, θα είναι η διαστροφή της γλώσσας. Ο Χίτλερ καθιέρωσε πρώτος το υπουργείο προπαγάνδας, δημιουργώντας σχολή.
Η επίφαση είναι πλέον το μόνο που βαραίνει. Όχι η ουσία. Μια κοινωνία του φαίνασθαι, κενών ανθρώπων.

Γιατί να είναι κάποιος εργατικός, όταν επιβραβεύονται οι φαύλοι; Γιατί να είναι κάποιος σεμνός, όταν η μωροδοξία αποτελεί το κριτήριο της κοινωνικής αποδοχής;

Με την καταστροφή του όποιου πολιτισμού επέρχεται η βαρβαρότητα. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι σκιές της παγκόσμιας εξουσίας και το έχουν ενσωματώσει ως βασική μέθοδο στο τρόπο που κετευθύνουν τις πολιτικές εξελίξεις.
Γνωρίζουν ότι το μόνο που συνδέει τους εντολοδότες τους, είναι οι λυκοφιλίες, οι συμμαχίες σκοπιμότητος, πέρα από αρχές.
Όσοι νέμονται την εξουσία εποφθαλμιούν τους γύρω τους, με στόχο την δική τους ανέλιξη. Από τη θέση που κατέχουν, προοθούν τα συμφέροντα των κυκλωμάτων που εκπροσωπούν. Ταυτόχρονα προσβλέπουν συνακόλουθα και στην στήριξή τους από αυτά τα κυκλώματα στην βραθυφλεγή σύγκρουση για ανέλιξη.
Οι εξουσιαστές γνωρίζουν την αδηφάγα, εγωϊστική ψυχολογία των διεκπαιρεωτών τους. Στήνουν ένα παιχνίδι, που έχουν προαποφασίσει τις επερχόμενες συγκρούσεις. Ρυθμίζουν το ποιός θα υπερισχύση και το ποιός θα τεθεί εκτός παιχνιδιού, κάνοντας χρήση της αρωστημένης αρχομανίας . Όπως είπε κάποιος δήθεν κομψευόμενος βλάχος με καρέκλα, αν δε ν ήταν οι σκιές, δεν θα τους γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους. Μα και όταν ολοκληρωθεί ο θλιβερός τους ρόλος και πεταχτούν από το κατεστημένο σαν στημένες λεμονόκουπες, τότε ο θυρωρός τους, που ενδιάμεσα είχε την ευτυχία και την τιμή να τους γνωρίση, δεν θα τους εμπιστευόταν ούτε το άδειασμα του καλάθου των απορριμάτων στον κάδο.

Ο πρωθυπουργός μίλησε ακόμη μια φορά για ισχυρή πλειοψηφία. Προφανώς οι προσχηματικές διακηρύξεις τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ΄ότι η διάσωση της σοβαρότητος.
Η αντίστροφη μέτρηση όμως καθημερινά ενισχύεται. Η μέθοδος είναι διπλή. Είτε με την εξουδετέρωση των δικών του στελεχών, όπως στην περίπτωση του Κουκοδήμου, είτε με το ακόνισμα των μαχαιριών από τους ανθρώπους του Μητσοτάκη, όπως ο Μεϊμαράκης και ο Τατούλης. Η πλειοψηφία των δύο ψήφων είναι ιδιαίτερα εύθραυστη. Όταν μάλιστα οι τεχνικοί της εξουσίας δεν αρκούνται στη συστηματική οργάνωση των σκανδάλων, αλλά κλιμακώνουν κατά βούληση και την αποκάλυψή τους , όταν αποφασίσουν αλλαγή του πολιτικού τοπίου.
Είναι πλέον ορατό ότι στόχος του εκβιασμού με το ΝτιΒιΝτί δεν ήταν μόνο ο Ζαχόπουλος, αλλά κύριος στόχος άλλου εκβιαστικού κυκλώματος ήταν και παραμένει ο πρωθυπουργός.

Αυτοί που ονειρεύονται την πρωθυπουργική καρέκλα είναι πολλοί. Οι σκιές όμως έχουν προ πολλού αποφασίσει. Εκμεταλλεύονται την βουλημία τους και την αφέλεια τους με υποχθόνιο χαμόγελο.
Στο φινάλε έτσι δεν έπεσαν και οι ίδιοι στη λούμπα, που η διαστροφή τους επιτρέπει να απολαμβάνουν, αφού είναι όλα προαποφασισμένα;

Η άτυπη συμμαχία που εξυφάνθηκε πρόσφατα μεταξύ της αγαπημένης κορασίδας της οικιγένειας Μπους και του Σουφλιά, αρχιτέκτονος όχι μόνο του ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά και του σύμπαντος, δεν έχει μόνο μετακαραμανλική προοπτική, αλλά και αντικαραμανλικό προσανατολισμό. Και πρόεδρος της δημοκρατίας; Γιατί όχι. Αφού διαθέτει την καλύτερη προϋπηρεσία.
Η προσπάθεια του Αλογοσκούφη να θέση μέσω του κουμπάρου εφοπλιστή Λασκαρίδη το "Πρώτο Θέμα" με τα 5,2 εκατομμύρια υπό έλεγχο, με στόχο τη δημιουργία αρχηγικού προφίλ, προσέκρουσε στον κυματοθραύστη Κλαδά. Δείχνει όμως πόσο βίαιη είναι η βραδυφλεγής σύγκρουση κάτω από το τραπέζι ανάμεσα στον πρωθυπουργό και πάρα πολλούς από αυτούς, που πίνουνε νερό στο όνομα του.
Δεν είναι λίγα τα κυβερνητικά στελέχη, που καταγγέλουν το φίλο των Βερδινογιανναίων Ρουσσόπουλο για συνειδητή κακοδιαχείρηση της κρίσης Ζαχόπουλου, με στόχο την πρόκληση κόστους στον πρωθυπουργό.
Αντάρτες, άσπονδοι φίλοι και βιομηχανία αποκάλυψης σκανδάλων πριονίζουν.
Όταν το πλοίο μπάζει νερά, τα ποντίκια τρέχουν στις λέμβους. Στη γέφυρα ατάραχος, με παρρησία και ειληκρινά πιστός στον κυβερνήτη ο κ. Κλαδάς. Δεχόμενος καταιγισμό πυρών από παντού, με αιτιάσεις γελοίες.

Και η διάσπαση του Πασόκ είναι πανέτοιμη. Όλοι καραδοκούν το σύνθημα. Το κόμμα του Βενιζέλου έχει ολοκληρωθεί. Από πίσω ο ΔΟΛιος εκδότης, ο Μπόμπολας και άλλοι μεγάλοι της διαπλοκής, έτοιμοι για πολλές παραχωρήσεις, αρκεί να τρέξουνε τα φιλέτα.
Κόμμα ετοιμάζει και η Γιάννα Αγγελοπούλου. Με τα λεφτά μου αγοράζω μόδα, φήμη, εξουσία. Αγοράζω και πουλάω και άμα λάχει ξεπουλάω. Τι αξία μπορεί να έχει στο φινάλε ένας λαός που σέρνεται πίσω από εμένα;

Ο πρωθυπουργός είναι προγραμμένος. Ο Κάστας Μητσοτάκης διακύρησε το 2004, όταν ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός, ότι αυτός θα περάση "δια πυρός και σιδήρου". Γι΄αυτό και επιμένει πάντοτε στην επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, έχοντας πάρει από ψηλά υποσχέσεις για την κόρη του, γνωρίζοντας τα σενάρια που φέρουν την υπογραφή κέντρων, η εξουσία των οποίων δεν είναι απλά εικωνική.

Η μόνη διέξοδος που απομένει στον πρωθυπουργό είναι η ηρωϊκή έξοδος. Το να πάψη να κρατάη το δεκανίκι υπό μάλης, αλλά κραδαίνοντάς το να κυνηγήση τους πριονιστές. Αυτό όμως προϋποθέτει κότσια και αποφασιστικότητα. Αρετές που δεν διακρίνουν την εξουσία.

Ο δικομματισμός έβλαψε πολύ τη χώρα. Μα ακόμη χειρότερη προδιαγράφεται η κατάργηση του. Η έλλειψη σταθερότητας και η αδυναμία απόδοσης ευθυνών σε κάποιον συγκεκριμένο, που συνεπάγονται οι κυβερνήσεις συνεργασίας, θα ανοίξουν το δρόμο για τα χειρότερα.

Η επερχόμενη περίοδος θα είναι δύσκολότερη και επικίνδυνη. Απαιτεί πολιτικούς με εξαιρετική συσπασιόν στη μέση.
Η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπαιδίου θα σταθή η απαρχή μεγάλων δεινών.

Κάποτε όμως τολμά να παρεμβαίνη και ο "αστάθμιτος" παράγων. Προϋπόθεση είναι να μπορή να σκέφτεται. Γιατί αυτοθυσία διέθετε πάντα.

Ο Λουί Μπουνουέλ είχε γυρίσει κάποτε τη "διακριτική γοητεία της Μπουρζουαζίας". Αυτή έπαψε πλέον να διαθέτη την έστω και ειρωνικά χαρακτηρισθείσα διακριτική γοητεία. Πρόκειται πλέον για απροκάλυπτη μπόχα.

ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΠΟΥ ΒΡΥΧΩΝΤΑΙ

α΄'
Το ποντίκι που βρυχάται είναι μια ωραία κωμωδία με τον Πήτερ Σέλλερς.
Οι αρουραίοι που βρυχώνται αποτελεί το εμετικό σενάριο της "συμμάχου", γείτωνος "χώρας".

Είμαι ειρηνιστής. Πάνω σ΄αυτό δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτε. Αυτά πιστοποιούνται από το βίο και την πολιτεία ενός εκάστου, συμπεριλαμβανομένου και του συνακόλουθου κόστους.

Την αγάπη μου για τους λαούς της γείτωνος περιοχής, που ψευδεπίγραφα αυτοαποκαλείται "Τουρκία", την έχω εκφράσει και σε αυτό το Μπλόγκ επανειλημμένα. Και εγώ κατάγομαι από τη Σμύρνη, το αίμα μου είναι ως ένα βαθμό κοινό με το δικό τους.

Χρημάτησα πλέον της δεκαετίας ανυπότακτος. Συγκαταλέγομαι μεταξύ των ολίγων, που διαφύλαξαν ως το τέρμα αυτή την επιλογή, κόντρα στους επανειλλημένους δελεασμούς της "διευκολυνόμενης ταχτοποίησης της εκκρεμότητας" με δίμηνα και εξαγορές. Το ΝΑΤΟ δεν το υπηρετώ, τελεία και παύλα. Αποτελεί μηχανισμό ενάντια στα συμφέροντα της ανθρωπότητος και είμαι διατεθειμένος να υποστώ κυρώσεις.
Δεν τους έδωσα ούτε μια μέρα από τη ζωή μου, ούτε και φράγκο.
Εάν μου περισσέψουν χρήματα, θα τα διαθέσω για να διευκολύνω το πρόβλημα αναξιοπαθούντων.

Πέραν αυτού θεωρώ ιερά υποχρέωση του Έλληνος να είναι πατριώτης. Φρονώ ότι και η συγκεκριμένη επιλογή μου απέναντι στην στρατιωτική θητεία τεκμηριώνει αυτή την επιλογή μου. Ενώ η συμμετοχή μου στην κίνηση των ανυποτάκτων με αξίωσε να αποκτήσω πολλά γαλλόνια στις τάξεις της, ουδέποτε επιχείρησα να αποτρέψω κάποιον από το να κάνη στρατιωτική θητεία, σεβόμενος την προσωπική επιλογή, βάσει των πεπειθήσεων, των αναγκών και των πιέσεων, που χαρακτηρίζουν το προσωπικό σταυρόλεξο ενός εκάστου.

Ενώ αγωνίστηκα για τα δικαιώματα των ανυπότακτων και πάντοτε καταδίκασα τον υποθαλπτικό ρόλο του ΝΑΤΟ σε βάρος της εθνικής άμυνας, πάντοτε εξέφραζα το σεβασμό μου και την αλληλεγγύη μου προς όλους αυτούς, που είτε ως μόνιμοι, είτε ως έφεδροι επέλλεξαν να την υπηρετήσουν ανιδιοτελώς, μέσα στις τάξεις του Ελλαδικού και του Κυπριακού στρατεύματος.

Ανήκω στο Σύνδεσμο Βετεράνων Ανυπότακτων και δηλώνουμε ότι είμαστε ανά πάσα στιγμή διατεθειμένοι να προασπίσουμε τα συμφέροντα του Ελληνισμού, με όλα τα παρεχόμενα μέσα. Στην περίπτωση της "Τουρκίας" γνωρίζουμε ότι τα όπλα θα τα πάρουμε με τη βία κύρια από τον εχθρό, αλλά και από όπου αλλού κρίνουμε σκόπιμο. Επειδή είναι στη φύση μας πλέον, από την πολυετή μας δραστηριότητα, να μιλάμε για το στρατό, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, σε αντίθεση με την πλειοψηφία, που διακατέχεται από κάποιο αδικαιολόγητο δέος, να μιλήσουμε και για τον "τουρκικό" "στρατό".

Το κεμαλικό κράτος κυριαρχείται ως γνωστόν πλήρως από το στρaτό. Πρόκειται για ένα στρατοκρατικό, μιλιταριστικό σχηματισμό. Οι πατεράδες του εκτρώματος δυστυχώς έχουν απασχολίσει την Ελληνική έρευνα από ελάχιστα μέχρι καθόλου.
Πρόσφατα έγινε στα γερμανικά μαζικά μέσα αναφορά, με αφορμή το άνοιγμα των αρχείων του γερμανικού υπουργείου εξωτερικών, που αναφέρονται στο πρώτο τέταρτο του περασμένου αιώνα, στον πολλαπλό πράκτωρα Alexander Hesküla, ή Dr Helphand, ή Parvus. Αυτός ο κύριος έπαιξε ρόλο κλειδί στην χρηματοδότηση του Λένιν από το γερμανικό αυτοκρατορικό κατεστημένο. Κάποια ελληνικά μπλόγκς, ικανότατα κατά τα άλλα στις βαθυστόχαστες αναλύσεις, έκαναν επιδερμική μνεία σ΄αυτά τα δημοσιεύματα, με απολογητική διάθεση απέναντι στον καραφλάκια ψευτοεπαναστάτη, μην τυχόν και χαλάσει η αριστερή χωρίστρα πάνω στην καμπούρα μας. Ο Πάρβους όμως την εποχή εκείνη διαβίωνε στην Κωνσταντινούπολη, παίζοντας αποφασιστικό ρόλο στη συγκρότηση του κινήματος του ομογάλακτού του Ταλαάτ και μετέπειτα του άλλου ομογάλακτου Κεμάλ.

Τις ιστορικές παραμέτρους, καθώς και το σκοτεινό ρόλο στη Μικρασιατική καταστροφή και στη συγκρότηση του κεμαλικού εκτρώματος του Μπεν Εζλόν δεν μπορούμε να τις θίξουμε στα σύντομα πλαίσια ενός σημειώματος. Με τη βοήθεια του Θεού, ίσως καταστεί δυνατό να δημοσιευθή προσεχώς κάποιο κείμενο με άλλη μορφή. Προς το παρόν ας δούμε μόνο κάποια απλά δεδομενα:

Η "τουρκία" αυτοπροβάλεται και αυτό γίνεται δυστυχώς αποδεκτό από πολλά κυκλώματα στη χώρα μας (είτε από δειλία, είτε γιατί κονομάνε από μίζες εξοπλισμών, είτε γιατί δεν θέλουνε να σκεφτούν ρεαλιστικά) ως τοπική υπερδύναμη. Στην ουσία τίποτε δεν είναι πιο ψευδές από αυτό.

Η "τουρκία" είναι μια μεσαιωνική κοινωνία, με μηδενική εθνική συνοχή και κράτος ανοιχτού φασισμού. Μπορεί να προβαίνη σε λεονταρισμούς με ένα "στρατό" 600.000, στην ουσία διαθέτει ίσως το χειρότερο στρατό στον κόσμο.

Οι κουμπάροι εκτός από γελοίοι είναι και αξιοθρήνητοι. Ακόμα πιο αξιοθρήνητοι είναι αυτοί που υποκλείνονται μπροστά τους.
Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να τους πείση πρόσφατα ότι "οι απειλές κύρηξης πολέμου δεν αρμόζουν σε ευρωπαϊκή χώρα". Εγώ τους λέω ότι ο Κεμαλισμός, ο ισλαμισμός τύπου ερντογκάν και ο φασισμός των γκρίζων λύκων ήταν και θα παραμείνει μέχρι το διαμελισμό τους Ασία. Αν θέλουνε ας το το τραβήξουνε το σχοινί, γιατί άμα συσπειρωθούμε οι πραγματικά ανυπότακτοι θα πιούμε καφέ στην άγκυρα.

Τι είναι το ασκέρι των πασάδων; Πέρα από τα όπλα που τους χαρίζουνε αλάργα οι δήθεν φίλοι μας και σύμμαχοί μας, είναι ένα μάτσο φοβισμένα ανθρωπάκια, που χωρίς αφιόνι δεν τολμάνε να βγούν έξω από τα στρατόπεδα, ούτε για να πάρουνε τσιγάρα, μην τυχόν και σκοντάψουνε απάνω σε κανένα Κούρδο.

Ο Κουρδικός στρατός αριθμεί 5.000 νοματέους. Μετρήσανε ποτέ οι πασάδες τα σκωτωμένα ανθρωπάρια, που πήρανε από τη μάνα τους και τους φορέσανε με το ζόρι στολή; Είναι υπέρπολλαπλάσια. Και τι γίνεται ρε πανίσχυροι μερακλήδες της μεγαλοστομίας και των απειλών; 600.000 που δεν μπορείτε να φέρετε βόλτα τις 5.000 ξυπόλυτους και πάτε και βαμβαρδίζετε αμάχους. Φτού σας κοκότες.

Πότε δώσατε μάχη ρε παλληκαράδες της πλάκας και νικήσατε;
Στον πόλεμο της Κορέας το Ελληνικό σώμα έδωσε τιτάνιες μάχες εκεί που οι αμερικάνοι είχανε βάλει την ουρά στα σκέλια. (Πέραν βέβαια του ότι κακώς λάβαμε μέρος στον πόλεμο ενάντια στον Κορεατικό Λαό για ξένα συμφέροντα).
Το σώμα του "τούρκικου" στρατού δεν πρόλαβε καν να βγάλη τα όπλα από τη θήκη. Οι ερυθροφρουροί κατέλαβαν το τραίνο που τους μετέφερε και το έφαγε το σκοτάδι "αύτανδρο".

Θέλετε να μιλήσουμε για τη μικρασιατική εξτρατεία; Το ρίξημο στο στόμα του λύκου, σε ένα παιχνίδι σημαδεμένο από χέρι και προδομένο πριν ξεκινήσει, ενός καταπονημένου για μια δεκαετία στρατεύματος, χωρίς ανεφοδιασμό, που από τη μιά χτυπάγατε εσείς και από πίσω οι αγγλογάλλοι;

Αλλά ας μιλήσουμε καλύτερα για την Κύπρο, που είχανε κατά τη διάρκεια της εισβολής, παρόλη την άνευ προηγουμένου προδοσία πάνω από 30.000 νεκρούς.
Επειδή τη δική μου λέξη δεν την έχω πεί ακόμη, αφήνω να μιλήση ο Γιώργος, ανάμεσα στα δάκρυα του, επικεφαλής της μικρής ομάδας 18 κομάντος, που στάλθηκε μυστικά στην Κύπρο από την Κρήτη πριν την εισβολή.
17 Ιουλίου 2007, ώρα 23.00, καφενείο "Zeitgeist", Goethestrasse και Kantstrasse γωνία:

Μας μετέφερε νύχτα ένα μικρ ψαροκάϊκο. Μαζί μας είχαμε μόνο ελαφρύ οπλισμό και δύο ΠΑΟ με οχτώ βλήματα. Αυτό βέβαια δε στάθηκε μεγάλο εμπόδιο, γιατί και οι τούρκοι ίδια όπλα με μας είχανε, ξέραμε να τα χειριστούμε άνετα. Ειδικά τα άρματα Leopard ήτανε για μας ανοιχτό βιβλίο.
Αυτοί που έπρεπε να μας παραλάβουν, δεν ήταν εκεί εκτος από ένα, που μας είπε ότι είχε ξεκινήσει η εισβολή και γινόταν χαμός. Κάντε ότι νομίζετε, είπε, εκτος από χρήση ασυρμάτου, γιατί μπορεί να εντοπιστείτε και οι τούρκοι είναι χιλιάδες. Εκείνη η περιοχή στον Πενταδάκτυλο ήταν υπό τουρκικό έλεγχο, γιατί η δεύτερη μοίρα ορεινών καταδρομών της εθνοφρουράς, που την υπερασπιζότανε, είχε οπισθοχωρήσει με βαρειές απώλειες, γιατί είχανε προδοθεί τα συνθήματα, και τους πλησίασαν οι τούρκοι φορώντας κυπριακές στολές.
Προχωρήσαμε στο σκοτάδι ανεβαίνοντας στο βουνό. Κάπου μακρυά είδαμε φώτα και πλησιάσαμε προσεκτικά, χωρισμένοι σε τέσερεις ομάδες.
Ήταν ένα μεγάλιο χωριό που απλωνόταν μπροστά μας και βρισκόταν υπό πλήρη τουρκικό έλεγχο. Κάποιοι περίπολοι ήταν στους δρόμους. Η κίνηση συγκεντρωνόταν σε ένα τριόροφο κτήριο, που βρισκόταν σχετικά στην δεξιά μεριά. Πλησιάσαμε. Είπα παιδιά ρίχτε τους ότι έχετε. Τα ρίξαμε όλα, το κτήριο με δεκάδες ανθρώπους μέσα και γύρω του ανατινάχτηκε. Το έβαλαν όσοι σωθήκανε στα πόδια. Είπα στα παιδιά να ψάξουνε γρήγορα για βλήματα για να φύγουμε.
Είπα να μη ξαποστάσουμε. Είχαμε καταλάβει ότι δεν είχαμε να κάνουμε με στρατό, αλλά με αφιονισμένα κουνέλια. Έπρεπε να αξιοποιήσουμε το χρόνο.
Με το πρώτο αχνό φως του ήλιου διακρίναμε χαμηλά ένα αεροδρόμιο. Πλησιάσαμε καλυμένοι. Το φύλαγαν οκτώ λέοπαρντ. Το πρόβλημα είναι ότι είχαμε μόνο εφτά βλήματα. Ήταν δύσκολος ανταγωνισμός με την τύχη. Αν μας ξέφευγαν κάποια επανδρωμένα, θα κάναμε ότι μπορούσαμε μέχρι το τέλος και μετά αντίο. Τους είχαμε σηκώσει μετά τη μάχη και ένα ΠΑΟ ακόμη. Έτσι τα βλήματα φύγανε απανωτά. Έξι άρματα χτυπηθήκανε και πέσαμε μετά με τα όπλα. Η αντίδρασή τους ήταν πολύ μικρή. Καταλάβαμε το αεροδρόμιο.
Τέσσερα από τα άρματα είχαν καταστραφεί, δύο είχαν μείνει ανέπαφα. Σε άλλα δύο είχε καταστραφεί ο μηχανισμός περιστροφής του πυργίσκου, τους γυρίζαμε όμως με τη μανιβέλλα. Σε κάποια προσπάθεια ανακατάληψης τους χτυπήσαμε με τα κανόνια και φύγανε. Μετά στείλανε ελικόπτερα και τα κατεβάσαμε όλα.
Επικοινωνήσαμε με τη Λευκωσία. Τους είπαμε ότι έχουμε το αεροδρόμιο με όλο τον οπλισμό και δε μπορεί να μας το πάρουν με τίποτα. Μας έδωσαν εντολή να το εγκαταλήψουμε αμέσως και να πάμε εκεί, γιατί εκεί είχε καθοριστεί η γραμμή, άμυνας.
Τρελλαθήκαμε. Οι πιο πολύ θέλανε να ακολουθήσουμε τη διαταγή και αναγκάστηκα να υποκύψω.
Στο δρόμο της επιστροφής δυό τρείς γκρινιάζαμε και αποφασίσαμε να ξαναγυρίσουμε στο αεροδρόμιο για να αμυνθούμε εκεί μέχρι το τέλος. Μας ακολούθησαν περίπου οι μισοί.
Πλησιάζοντας είδαμε ότι είχαν μπεί μέσα πάλι οι Τούρκοι με νέα άρματα. Αυτή ο τη φορά είχαμε όμως πράγμα μπόλικο μαζί μας και το κάναμε κόλαση.
Όταν βράδυασε, αφού δε γινότανε τίποτατα, αποφασίσαμε να φύγουμε.
Μπαίνοντας σ΄ένα ελληνικό χωριό ζήτησα από κάποιους λίγο νερό να γεμίσω το παγούρι μου και μου αρνηθήκανε. Τίποτα δε με πείραξε στη ζωή μου περισσότερο.
Και οι δεκαοκτώ επιζήσαμε.
Μετά από δυό χρόνια πέθανε ο πρώτος από εμάς από καρκίνο από τα δηλητήρια των εκρήξεων. Από τότε σιγά-σιγά πέθαναν από την ίδια αιτία άλλοι δώδεκα.
Το κράτος δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να δώση μια σύνταξη στην οικογένειά τους, ή να πή έστω ένα καλό λόγο.
Τα βράδυα πάσχω από εφιάλτες. Με επισκέπτονται κάποιοι από αυτούς που φύγαν. Ψάχνουμε για βλήματα στις σκοτεινές γωνίες, στα σκουπίδια...
Μα δεν πειράζει, φτάνει που τους δώσαμε το μάθημα που έπρεπε. Για αντιπερισπασμό περάσαμε τότε και τον Έβρο, μπαίνοντας είκοσι χιλιόμετρα μέσα και τους κάναμε λιώμα. Αν δε μας τράβαγαν οι πολιτικοί πίσω, θα πίναμε τώρα το καφεδάκι αλλού...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ. Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ.


Αφού νομίζετε ότι ήσαστε μάγκες ρεμάλια τραβάτε το.