ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΧΟΥΜΕ ΕΥΣΗΜΑ ΣΕ ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΠΕΚΟΥΛΑ

Ενδιαμέσως έχω ετοιμάσει την ανάπτυξη τής επόμενης συνέχειας περί γεωπολιτικής. Όσα συνέβησαν προσφάτως είναι λίαν ενδιαφέροντα και εξόχως αποκαλυπτικά σε συνδυασμό με κάποιες σύντομης διάρκειας αναφορές εδώ κατά το παρελθόν. Σκέφθηκα λοιπόν να τελειώσω απόψε κάποια προσωπικά πάρεργα που με πιέζουν, ώστε να μπορέσω αύριο να ασχοληθώ με την σχετική ανάρτηση.

Όπως κάθε απόγευμα άνοιξα τον υπολογιστή, για να διαβάσω μερικά αγαπημένα μου μπλόγκια, ώστε να ενημερωθώ λίγο, πριν επιδοθώ στην ρουτίνα. Ένα από αυτά που παρακολουθώ μονίμως είναι τα "Αττικά Νέα" τής συμπαθέστατης Καλλιόπης Σουφλή, η οποία διακρίνεται για την παρρησία και την φιλοπονία της, αναρτώντας καθημερινά πληθώρα θεμάτων. Επειδή διαβάζω επιλεκτικά, όταν δεν διαθέτω πολύ χρόνο, προσέκρουσα σε μια ανάρτηση με θέμα τα "Πρωτόκολλα τών Σοφών τής Σιών". Το θέμα αυτό είναι οπωσδήποτε χιλιομασημένο, έχω αναφερθεί και εγώ σ' αυτό στο παρελθόν. Ενώ  το θεωρώ τετριμμένο, το θέμα αυτό με έχει απασχολήσει έντονα στο παρελθόν, διότι αυτό το κείμενο αποτελεί το βασικότερο όλων στο σύμπλεγμα τής συνωμοσιολογίας και ηθελημένα ή αθέλητα δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να δω έστω επί τροχάδην που το πάει ο κάθε καλοθελητής, που καταπιάνεται μαζί του.

Ξεκινώντας, λοιπόν, την ανάγνωση προσέκρουσα επάνω στον σύντομο εισαγωγικό σχολιασμό του από την κυρία Σουφλή, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιήσω τον υπερβολικό βαθμό τής επικράτησης στρεβλών απόψεων, τις οποίες έχει επιβάλει έντεχνα το κατεστημένο σχετικά με αυτό το θέμα, ακόμη και σε ανθρώπους καλής θελήσεως και αναμφιβόλου ήθους.

Έτσι αποφάσισα να σχολιάσω στην εν λόγω ανάρτηση, με στόχο κατ' αρχήν να παρέχω ερεθίσματα αναφορικά με κάποιες λίαν σημαντικές πλευρές αυτού τού θέματος, οι οποίες δυστυχώς αγνοούνται στο σύνολό τους από όσους δεν διαθέτουν κάποιο ουσιαστικό έρεισμα στον τομέα τής συνωμοσιολογίας, αλλά συχνά θεωρούν τούς εαυτούς των εντεταλμένους να το χειρίζονται δημοσίως από καθέδρας.

Η ανάρτηση στην οποία αναφέρομαι βρίσκεται εδώ:

http://attikanea.blogspot.de/2015/10/blog-post_858.html

Στην συνέχεια παραθέτω ο εισαγωγικό σχόλιο στην ανάρτηση από την φίλη ιστολόγο:

"Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εβραίοι...
ΕΙΝΑΙ ΓΟΝΙΔΙΑΚΑ, ΟΤΙ ΜΙΑΡΟΤΕΡΟ.
ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΗΣ".

Και στην συνέχεια παραθέτω τούς σχολιασμούς μου, τούς οποίους θα ολοκληρώσω εδώ:

Κυρία Σουφλή,

το εισαγωγικό σας σχόλιο είναι τελείως άστοχο. Έχει δυστυχώς αναφανδόν ρατσιστικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου αναπαράγει - αναμφιβόλως ακούσια και χωρίς δόλο - την κύρια ιδεολογία τού σιονισμού, που είναι ο ρατσισμός και η οποία εκφράζεται από την διακηρύχθείσα από αυτούς "καθαρότητα τής φυλής".

Ουδείς δικαιούται - ΜΗ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΥ ΟΡΙΩΝ ΑΓΑΠΗΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΚΛΑΜΨΕΩΣ, ΔΩΡΗΣΕ ΣΤΟΝ ΕΚΠΕΣΟΝΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΑΝ - να προσβλέπει στην ολοσχερή εξόντωση ενός λαού κατ' αποκοπήν.

Οι αντιλήψεις σας περί εβραίων εδράζονται κατά προφανή τρόπο σε ελλειπή γνώση τού θέματος, η οποία οδηγεί σε εκτονωτικού τύπου εμπάθεια. Δυστυχώς στην Ελλάδα, ενώ ο εθνικός - λαϊκός αγών απαιτεί την οργανωμένη παρέμβαση ικανών στελεχών, τα οποία να διαθέτουν συγκροτημένο και ενδελεχές ιδεολογικό υπόβαθρο, ώστε να είναι εις θέσιν να επεξεργαστούν στην πράξη μια ρεαλιστική στρατηγική και τακτική προς μια αποτελεσματική και νικηφόρο προοπτική, τουναντίον πλειοδοτούμε σε βερμπαλιστικού τύπου ακροβατισμούς εν τέλει άνευ ουσίας, θεωρώντας ότι κατ' αυτόν τον τρόπο διατρανώνουμε την αποφασιστικότητά μας να επιδεικνύουμε την απαραίτητο παρρησία και νομίζοντας ότι τοιουτοτρόπως επιφέρουμε ιδεολογικό ξεσκέπασμα των ανθελληνικών κυκλωμάτων.

Βεβαίως έχετε καταδείξει στην πράξη τόσο το θαρραλέον τού χαρακτήρος σας, την αδιαπραγμάτευτον αποφασιστικότητα που σάς διακρίνει, το ανιδιοτελές τών προθέσεών σας και την διάθεση αυτοθυσίας που σάς διέπει. Πλην όμως, ενώ όλα αυτά συνιστούν σημαντικότατες προϋποθέσεις για την επιτυχή παρέμβαση ενός πολεμιστού, δεν επαρκούν από μόνα τους, διότι απαιτούνται επιπλέον περαιτέρω εφόδια. Αυτά εδράζονται κυρίως στην βαθιά γνωσιολογικής υφής συγκρότηση τής συνειδήσεως και στην πολυετή πείρα συμμετοχής σε επιτελικά όργανα επαναστατικών φορέων. Καθότι ο πόλεμος δεν απαιτεί μόνον ετοιμότητα, αλλά συνιστά την πλέον υψηλή τέχνη, διότι αυτός αφορά αφ' ενός μεν την επιβίωση σε συνθήκες ακραίας διακινδυνεύσεως, αλλά συνεπάγεται και τον επωμισμό τεράστιων ευθυνών, έναντι όσων καλούμε υπευθύνως να ενταχθούν στις γραμμές μας.

Αυτό βεβαίως ουδόλως συνεπάγεται, ότι θα πρέπει να υποστείλουν τις δραστηριότητές των, όσοι διεξάγουν με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση την καλή μάχη τής διαφωτίσεως στο διαδίκτυο, όπως Εσείς, έστω και εάν αυτοί δεν τυγχάνουν ειδήμονες επί παντός επιστητού. Όμως παρ' όλα αυτά επιβάλλεται ανά πάσα στιγμή, να μην παραβλέπουν αυτοί, ότι δια τού γραπτού λόγου θεμελιώνουν το αντιληπτικό υπόβαθρο χιλιάδων καλόπιστων ανθρώπων, οι οποίοι πιθανόν στο μέλλον να κληθούν να αναλάβουν συγκεκριμένη πρακτική δράση, με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Δεδομένου ότι έχουμε αιμορραγίσει και εξακολουθούμε να αιμορραγούμε παντοειδώς ως περιούσιος Λαός, δεν μάς παρέχονται προσεχώς άξια λόγου περιθώρια για αστοχίες. Θα πρέπει να κατανοήσουμε, ότι στο πνευματικό μας οπλοστάσιο ευρίσκεται μέσω τής χάριτος και τού αίματος τών Προγόνων μας μια και μόνη ριπή, την οποία καλούμεθα να κατευθύνουμε με πλήρη συνέπεια στο δόξα πατρί τού θηρίου.

Η παρούσα κριτική δεν αποσκοπεί να αμφισβητήσει το κύρος ή την προσφορά σας, δεδομένου ότι η συμπάθεια, η εκτίμηση και ο σεβασμός που θρέφω προς το πρόσωπό σας, σάς είναι ήδη γνωστά. Πρέπει όμως, εφόσον αποσκοπούμε να υπηρετούμε την Νέμεσιν, πριν κρίνουμε τούς εχθρούς μας, να εφαρμόζουμε πλήρη αυστηρότητα έναντι τού εαυτού μας κυρίως και έναντι τών συναγωνιστών μας.

Το περί σιονισμού ζήτημα, καθώς και το επισυναπτόμενο αυτού ζήτημα τών εβραίων, δεν είναι καθόλου απλά. Αμφότερα αφορούν τον πυρήνα τού ανθρωπίνου δράματος κατά την διάρκεια τού παρόντος ιστορικού κύκλου, υπό το πρίσμα τής συγκροτήσεως τών εξουσιαστικών δομών και δη μέσω τού κλάδου τής λεγομένης "συνωμοτικής θεωρήσεως τής ιστορίας", ως σημαντικότατου τμήματος τού αναλυτικού οργάνου περί πολιτικού γίγνεσθαι. Το βασικότερο κείμενο που σχετίζεται με την συνωμοσιολογία είναι αναμφιβόλως τα αποκαλούμενα "Πρωτόκολλα των Σοφών τής Σιών". Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η δημοσίευση για πρώτη φορά αυτού τού κειμένου από τον Ρώσο επίσκοπο Σέργιο Νείλο στα τέλη του τού πρόπερασμένου αιώνος επέφερε βαρύ πλήγμα στον σιονισμό και αποτέλεσε σημαντική πηγή διαφωτίσεως σχετικά με πολλά από τα επερχόμενα.

Έκτοτε, ενώ αφ' ενός ανοίχθησαν ευτυχώς οι ασκοί τού Αιόλου με την ανάπτυξη τής επιστήμης τής συνωμοσιολογίας, αφ΄εταίρου ξεκίνησαν μετ΄ ολίγον και δυο εξελίξεις, οι οποίες επέβησαν αρνητικές για την πορεία τού διαφωτιστικού κινήματος. Η πρώτη αφορά τον τρόπο, με τον οποίον έτυχαν εν πολλοίς αποτίμηση τα "πρωτόκολλα": Συχνότατα αυτά εκλήφθησαν μονομερώς ως αναλυτική πεμπτουσία έναντι τών εξουσιαστικών δομών και αυτών που ήθελον επέλθει, με αποτέλεσμα να μην τύχουν τής δεούσης προσοχής άλλα εξ' ίσου σημαντικά δεδομένα. Η δεύτερη αφορά - ως ήτο φυσικόν - την κλιμάκωση ενεργειών από το σιονιστικό κατεστημένο μέσω τής στοχευμένης δημοσιοποιήσεως άλλων κειμένων, αλλά και τής αναπτύξεως πρακτικών, που προσέβλεπαν σε αποπροσανατολισμό, ώστε να καταστούν οι συνέπειες τής δημοσιοποιήσεως τών πρωτοκόλλων ανενεργές.

Πριν από τριάντα χρόνια ευτύχισα να προμηθευθώ αντίτυπο τής πρώτης εκδόσεως τών "πρωτοκόλλων" στην γερμανική γλώσσα από τον εκδοτικό οίκο "Gottfried zur Beck" τού 1906. Δυο χρόνια αργότερα προσπάθησα ανεπιτυχώς να δω την πρώτη έκδοση στα γαλλικά, ερευνώντας στα αρχεία των υπογείων τής Εθνικής Βιβλιοθήκης τών Παρισίων, ενώ στο διπλανό έδρανο ερευνούσε καρτέλες βιβλίων ο Βαρώνος ντε Ροτσίλντ. Μπορεί να μην βρήκα το βιβλίο, αλλά μελέτησα την αύρα τού "βαρώνου". Στην συνέχεια ξεψάχνισα την σχετική βιβλιογραφία στο αρχείο μυστικών συμβούλων τής Πρωσικής αυτοκρατορικής αυλής, καθώς και σε σχεδόν όλα τα βιβλιοπαλαιοπωλεία τού Βερολίνου. Για κάποιον ώριμο παρατηρητή όμως δεν είναι απαραίτητη η πρόσβαση σε όλο το φάσμα τών συγγενών πηγών, ώστε να βγει ένα θεμελιώδες συμπέρασμα: Ο σιονισμός δαπάνησε αρκετό μελάνι για να διαστρεβλώσει το περιεχόμενό τους και τα τα καταστήσει μέσω των πρακτόρων του ανενεργά. Κατάφερε μάλιστα ως ένα βαθμό, να μετατρέψει το μειονέκτημα τής δημοσιοποιήσεώς τους σε πλεονέκτημα γι αυτόν, μέσω τής δράσεως τού κινήματος τών εθνικοσοσιαλιστών. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι την έκδοση των πρωτοκόλλων στις αρχές τής δεκαετίας του '30 προλογίζει το πρωτοπαλίκαρο τού χίτλερ Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, ο οποίος ήταν εβραίος.

Για οποιον έχει μελετήσει με προσοχή τα πονήματα τού Antony Sutton, ο οποίος είναι βαρβάτος συνωμοσιολόγος, καθίσταται φανερό, ότι χωρίς τον εθνικοσοσιαλισμό δεν θα ήταν δυνατή η ίδρυση τού κράτους τού Ισραήλ. Πριν την επικράτηση τού "εθνικοσοσιαλισμού" μόνον ένα 7% τών εβραίων τής γερμανίας επρόσκειντο στον σιονισμό, πληρώνοντας το λικούντ, τουτέστιν την μηνιαία εισφορά εις αυτόν. Μετά την άνοδο τού Χίτλερ στην πολιτικά πράγματα αυτό το ποσοστό ανήλθε σε 90%.

Ένας μεγάλος εκπρόσωπος των εβραίων που αντίκειντο στον σιονισμό (οι λεγόμενοι assimilisten) έμπροσθεν τού οποίου υποκλίνομαι, είναι ο πρώην υπoυργός εξωτερικών τής γερμανίας κατά την διάρκεια τού μεσοπολέμου Walter Rathenau, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΟΙ ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΙ ΠΡΙΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΟΥΝ. Στο σημαντικότατο βιβλίο με τίτλο "Διάλογοι με τον Ράτεναου" "Gespräche mit Rathenau" συμπεριλαμβάνεται μια συνομιλία του με τον Άλφρεντ Άινσταιν. Σε αυτήν ο Άινσταιν κατακεραυνώνει τον Βάλτερ Ράτεναου ένεκα τών αντισιονοστικών του θέσεων.

Αλλά ακόμη και εβραίοι, οι οποίοι ενώ ήσαν καλής θελήσεως άνθρωποι, αλλά παρ' όλα αυτά έπεσαν θύματα τής σιονιστικής προπαγάνδας, όπως η σπουδαία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ, μόλις κατανόησαν το πραγματικό περιεχόμενο τού σιονισμού, δεν δίστασαν να τον καταγγείλουν δημόσια. Η Άρεντ, ενώ ήταν από τούς πρώτους που μετοίκησαν στο κράτος τού Ισραήλ, στην συνέχεια το εγκατέλειψε, καταγγέλοντάς το ως ρατσιστικό, αντιδραστικό και απάνθρωπο, ως κράτος που στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα των εβραίων και τής ανθρωπότητος.

Αναλόγως οφείλουμε να αποτιμήσουμε και τον ρόλο τού Βίλελμ Ράιχ, η προσφορά τού οποίου είναι τεράστια για την ανθρωπότητα και στην οποία δεν είναι δυνατόν να γίνει εδώ αναλυτική μνεία. Εβραίος ο Άινσταιν, ως σιονιστής και εν τέλει υποχείριο τού συστήματος (με συγκεκριμένη προσφορά όμως σε κάποια γνωσιολογικά θέματα, τα οποία εκλάπησαν ως ανακαλύψεις άλλων ερευνητών, με στόχο αφ' ενός μεν να δοξαστεί πέραν τής πραγματικής του αξίας ένας σιονιστής, αφ' ετέρου να επιχειρηθεί να μπει ταφόπετρα στην θεωρία περί αιθέρος, με στόχο τον αποπροσανατολισμό τής ανθρωπότητος) εβραίος όμως και ο Βίλχελμ Ράιχ. Όταν ο Ράιχ ζήτησε ευρισκόμενος στις ΗΠΑ από τον Αινστάιν να εισακούσει την θεωρία του περί οργόνης, αυτός αρνήθηκε να συζητήσει καν μαζί του. Ενώ ο σιονιστής Αινστάιν δοξάστηκε στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, ο ευεργέτης τής ανθρωπότητος Βίλχελμ Ράιχ κλείστηκε στις ΗΠΑ στην φυλακή, με την κατηγορία προσβολής τού δημοσίου ένεκα τών θεωριών του, όπου μετ' ολίγον πέθανε. Έτσι η χώρα, όπου το σιονιστικό λόμπυ οργώνει, όσους εβραίους κρίνει σκόπιμο δοξάζει και όσους εβραίους κρίνει σκόπιμο εξοντώνει.

Τα θέματα περί "μιαρότητος" τών εβραίων, τα οποία έθεσε σε κάποια βιβλία του ο κατά τα άλλα λίαν αξιόλογος διαφωτιστής - συγγραφέας και αναμφισβήτητος πατριώτης Γιάννης Φουράκης (ο οποίος όμως ομολόγησε σε βίντεο, που έχει στην κυριολεξία κατακλύσει το διαδίκτυο, πριν αυτός αποβιώσει, ότι τόσο ο ίδιος, όσο και πλείστοι άλλοι συγγραφείς τού "εθνικού" χώρου έχουν προβεί σε απάτες εις βάρος τού αναγνωστικού κοινού) αποτελούν διαστρέβλωση χωρίων έργων τού αρχαίου Αιγυπτίου συγγραφέως Μανέθωνος. Ο Μανέθων πράγματι σε κάποια έργα του αναφέρεται σε "μιαρούς". Αυτοί όμως δεν αποτελούν κατ' αποκοπήν τούς εβραίους, αλλά τμήμα τού πλήθους, το οποίον εγκατέλειψε την Αίγυπτο κατά την "Έξοδο" και δή τούς βαρυποινίτες, οι οποίοι ήσαν καταδικασμένοι σε καταναγκαστικά έργα.

Λυπηρόν στην όλη διαδικασία είναι, ότι ο Γιάννης Φουράκης εγνώριζε λίαν καλώς το περιεχόμενο τού βιβλίου τού Γιάννη Κορδάτου "Η Παλαιά Διαθήκη στο Φως τής Κριτικής", χωρία από το οποίο παραθέτει στα ως άνω πονήματά του, κάνοντας αναφορές όμως σε αυτό με επιλεκτικό τρόπο, ο οποίος στερείται παντελώς τής καλώς νοουμένης δεοντολογίας. Εν τέλει ο τρόπος παράθεσης τού Γιάννη Φουράκη στα βιβλία του, ενώ ως ένα βαθμό ξεσκεπάζει τον σιονισμό, εν πολλοίς ρίχνει ταυτοχρόνως νερό στον μύλο του, προωθώντας σημαντικές παρανοήσεις, που απεργάζονται τα σιονιστικά κέντρα.
Θα πρέπει να τονισθεί, ότι τις απόψεις που συστηματοποιεί ο Γ. Κορδάτος στο άνωθεν αναφερθέν βιβλίο, δεν τις βγάζει από την κοιλιά του, αλλά τις παρέλαβε από έξοχους Γερμανούς προτεστάντες διαθηκολόγους και χριστολόγους, όπως ο Otto Baur και άλλοι. Ακόμη και ο ηγέτης τής γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας τών αρχών τού περασμένου αιώνος και κατά Λένιν "αποστάτης" Karl Kautsky συνέγραψε αξιολογότατο πόνημα με τίτλο "Η Καταγωγή τού Χριστιανισμού". Το έργο αυτό διακρίνεται για την ερευνητική του διεισδητικότητα, η οποία ήτο ίδιον των γερμανών λογίων εκείνης τής εποχής, χωρίς να διακατέχεται από αντικληρικό μένος και τάσεις ευτελούς προπαγάνδας.
Στο ως άνω βιβλίο καταδεικνύει ο Γ. Κορδάτος, ότι το πλήθος που εξήλθε τής Αιγύπτου υπό την αρχηγία τού Μωυσέως ήταν εντόνως ετερόκλητο, αποτελούμενο από δυο τελείως διαφορετικές ομάδες. Η πρώτη αποτελείτο από την πνευματική αφρόκρεμα τής Αιγύπτου, τούς οπαδούς τής μονοθεϊστικής θρησκείας, την οποια είχε εγκαθιδρύσει στην Αίγυπτο ο Φαραώ Έχνατον. Αυτή κατά την διάρκεια τής διεξαγωγής τών συγκρούσεών της με το καθεστώς τού Φαραώ Ραμσή τού Β΄, ο οποίος επανέφερε τον πολυθεϊσμό και τις ανθρωποθυσίες στην Αίγυπτο, προέβη σε συνεργασία σκοπιμότητος με τούς βαρυποινίτες, οι οποίοι είχαν επίσης εξεγερθεί ενάντια στο καθεστώς.
Αυτή η έντονα ετερόκλητη μίξη ανθρώπων υψηλού ήθους με κοινωνικά αποβράσματα θα σφραγίσει έκτοτε την πορεία τού εβραϊκού λαού, ο οποίος συγκροτήθηκε ακριβώς μετά την έξοδο από την Αίγυπτο, αποτελώντας στην συνέχεια ένα παράξενο μίγμα αξιόλογων ανθρώπων και καθαρμάτων. Τα όσα εξιστορεί στην συνέχεια η βίβλος είναι αποκαλυπτικά: Φθάνοντας οι εβραίοι στην χερσόνισο τού Σινά, ξεσπά μεταξύ τών δυο ομάδων μια σκληρή διαμάχη. Οι οπαδοί τού Ιησού τού Ναυή απαιτούν την ανόρθωση τού "χρυσού κριαριού", δηλαδή την επαναφορά τού πολυθεϊσμού, ενώ η ομάδα τού Μωυσέως αντιτίθεται σε αυτά τα σχέδια.
Ο Κορδάτος αποδεικνύει με εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία αυτό που πρόβαλαν οι Baur και λοιποί: Η βίβλος έχει συντεθεί από δυο διαφορετικές πηγές. Μια πολυθειστική, στην οποία το όνομα τού "θείου" αναφέρεται σε πληθυντικό αριθμό με τον όρο "ελοχίμ". Και σε μια μονοθειστική, η οποία αναφέρεται στον Ιεχωβά.
Ο Κορδάτος αποδίδει την παράδοση τών προφητών, οι οποίοι επιχειρούν μονίμως να νουθετήσουν τον εβραϊκό λαό, στην μονοθεϊστική τάση, ενώ την παράδοση τών "βασιλέων" στούς πολυθεϊστές. Μέχρι να εμφανιστεί η  βασιλεία ως καθεστώς στούς εβραίους, προϊσταται ο αρχιερεύς. Σε κάποια φάση απαιτούν οι εβραίοι από τον αρχιερέα Σαούλ την χρήση βασιλέως. Αυτός αρνείται να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, με το επιχείρημα ότι η βασιλεία είναι θεσμός τών εθνών και "αυτή δεν αρμόζει σε λαό που υπηρετεί τον Θεόν". Η εμμονή τού πλήθους υποχρεώνει τον αρχιερέα να στέψει ως βασιλέα τον Δαβίδ, ο οποίος κατ' αρχήν αποδεικνύεται φρόνιμος και ευσεβής άρχων. Στην πορεία όμως - ως είναι φυσικόν - η βασιλεία εκφυλίζεται. Φθάνοντας στον Σολομώντα, γεμίζουν τα υπόγεια τού ναού - συμφώνως προς το βιβλίον "Βασιλέων Β΄" τής βίβλου με κόκαλα αν θρώπων, οι οποίοι θυσιάζονται στην αστάρτη και το Μολόχ.
Αυτές τις αναλύσεις δεν τις κάνει κάποιος παπάς, αλλά ένας μαρξιστής ιστορικός, ο Κορδάτος, ο οποίος όμως διέπεται από την τάση επιστημονικής συνέπειας. Και μέχρι σήμερα δεν έχει βγει κανείς να επιχειρήσει να αμφισβητήσει αυτές τις θέσεις τού Κορδάτου ή τού Baur με άξια λόγου επιχειρήματα, με εξαίρεση κάποια φερέφωνα  τού Σιονισμού, όπως ο Ιωσήφ Βελικόφσκυ, τον οποίον έχει γελοιποιήσει ακόμη και ο Φουράκης με τα βιβλία του.

Στην ουσία οι εβραίοι συνιστούν ένα λαό, ο οποίος βρίσκεται υπό συνθήκες μονίμου σχιζοφρένειας. Από την μια μεριά άνθρωποι υψηλού ήθους, από την άλλη τα αποβράσματα. Αυτές οι δυο ομάδες βρίσκονται ανέκαθεν σε συνεχή διαμάχη. Οι σιωνιστές αποτελούν την κρόνεια σύμφυση τών οπαδών τού Μολόχ. Ο κυριότερος στόχος τους στρέφεται πρώτα και κύρια ενάντίον αυτών, που αναφέρονται στα "Πρωτόκολλα τών Σοφών τής Σιών" ως "τα μικρά μας αδελφάκια". Την άλλη δηλαδή ομάδα, των οπαδών τού μονοθεϊσμού. Τα "πρωτόκολλα" θέτουν σαν στόχα να προσκοληθούν "τα μικρά αδελφάκια" όσο το δυνατόν περισσότερο στις στοχεύσεις τών μολοχιστών. Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΟΧΛΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ. ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΡΑΒΙΝΑΤΑ. Ακόμη και νετανγιάχου διακήρυξε πριν λίγες μέρες μέσα στην βουλή τού κράτους τού Ισραήλ, ότι τα πογκρόμ σε βάρος των εβραίων οργανώνονται από τούς αρχιραβίνους.
Ενώ τα πρωτόκολλα ξεσκεπάζουν την σιονιστική ομάδα, ΠΡΟΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΣΑΦΗ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΑΥΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ, οι σιονιστές επέβαλλαν ως αποπροσανοτολισμό την προπαγάνδα τής κατ' αποκοπήν φυλετικής μιαρότητος όλων τών εβραίων. Έτσι μετέτρεψαν ένα κείμενο, το οποίον απέβλεπε στο ξεσκέπασμα της σιονιστικής ομάδας, σε αφετηρία ρατσιστικής ψύχωσης, με στόχο να το εξουδετερώσουν. Από τότε χιλιάδες ακροδεξιά μόμολα τύπου χίτλερ, χίμλερ, ρόζεμπεργκ, πλεύρη, μιχαλολιάκου, κασιδιάρη και το κακό συναπάντημα εξαπολήθηκαν από τον σιονισμό, για να εξουδετερώσουν και να γελοιοποιήσουν τα πρωτόκολλα, μετατρέποντάς τα στο αντίθετό τους.
Πέρα από τα φαρισαϊκά δάκρυα τού Νετανγιάχου περί αραβικής ταξιαρχίας τών ναζιστών, σήμερα έχει κατανοήσει και η κουτσή Μαρία, ότι η "ισλαμική αδελφότητα" καθοδηγείται από τούς σιονιστές.

Εδώ βεβαίως φθάσαμε να μάς πλασάρουν το ανηψάκι τού παττακού για αριστερό ηγέτη, στην "ισλαμική αδελφότητα" θα κολήσουμε;

ΜΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ:
ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ. ΤΟ ΚΑΖΟ ΜΕ ΤΟ ΤΖΙΧΑΝΤ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΚΑΙ Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΘΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ ΜΕΡΟΣ - Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ

1. ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ ΠΑΣΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΛΕΞΗ ΚΑΛΠΙΚΟ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΚΑΛΠΗ

Ο κατακλυσμός τών παντού κυριαρχούντων οθονών με μπουγαδόνερα προπαπαγάνδας αποτελεί παλιά ιστορία, την οποία με τραγικό τρόπο πριέγραψε ο Όργουελ. Αυτό που δεν δένει σε καμία περίπτωση με το σκηνικό, αφορά την άκρα γελοιότητα τού προβαλόμενου "μεγάλου αδελφού". Αυτός ανεμένετο να είναι βλοσυρός και αδυσώπητα απειλιτικός. Αντ' αυτού εκτοξεύεται από τις οθόνες μια τεράστια ροχάλα, η οποία επιχειρείται να προβληθεί ως η τσίμπλα στα μάτια τού λαού.

Περί τής χονδροειδούς καλπονοθείας κατά την ανακοίνωση τών εκλογικών αποτελεσμάτων προσφάτως και την ταχυδακτυλουργική υποβολή τού όχι ως ναι  έγιναν ήδη πολλές δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο. Οι μαθητευόμενοι μάγοι τής "νέας εποχής", ή επί το ορθότερον οι υπηρέτες τών "μεγάλων παλαιών", τουτέστιν τής αστάρτης και μολόχ, που η εξουσία επιμένει να επαναφέρει, προσπαθώντας να μετατρέψει τις εν κρυπτώ τελετουργικές ανθρωποθυσίες σε δημόσια λαϊκή θρησκεία, κατήργησαν κάθε όριο σοβαροφάνειας.

Τρίζουν τα κόκαλα τού αδόλφου βλέποντας να τον διαδέχεται ως επιτηρητής στα κοινωνικά κρεματόρια ο Ντόναντ Ντακ. Το δούλεμα και η απάτη έχουν νόημα, όταν τηρούνται κάποια στοιχειώδη προσχήματα νομιμοφανείας. Σύμφωνοι: Βαδίζουμε προς την πλήρη καταστροφή τού πολιτισμού, στα πλαίσια αυτού που χαρακτήρισα ως ολοκλήρωση τής τρεχούσης στροφής τού ιστορικού σπειρώματος. Και αυτό επιβάλλει στην παρούσα φάση ολοσχερή καταρράκωση τών κάθε είδους αξιών και τήν προσπάθεια να μετατραπεί το γραβατοφορεμένο ανθρωποειδές σε λυσσασμένο θηρίο. Πλην όμως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε, ότι διάγουμε στην εποχή τής επιβολής τού λεγομένου "δόγματος τού σοκ".  Το δόγμα αυτό δεν είναι δυνατόν να επιβάλλεται με άνοστα ανέκδοτα, κρυάδες και μουτζώματα. Όσο κι αν έχει υποβιβαστεί με τήν εντεταμένη πλύση εγκεφάλου και την διαπαιδαγώγηση τής κοινωνίας επί τής βάσεως τού άκρατου αμοραλισμού η μέση νοημοσύνη, αυτή δεν έχει εκμηδενιστεί πλήρως, ώστε να είναι δυνατόν να πεισθεί κάποιος ελάχιστα εχέφρων, ότι τα απροκάλυπτα φιλομνημονιακά κόμματα έλαβαν ποσοστό 80% τών ψηφισάντων.

Το παραμύθι με την πράγματι ενισχυμένη αποχή στις πρόσφατες εκλογές δεν μπορεί να πείσει, ότι σχεδόν όλοι όσοι ψήφισαν, διακατέχοντο από πόθο για το μνημόνιο. Στις προηγούμενες εκλογές τού παρελθόντος Ιανουαρίου, όταν υποτίθεται ότι η κοινωνία έσπευσε στις κάλπες, για να αναδείξει στην κυβέρνηση τον δήθεν "αντιμνημονιακό" ανιψιό τού πατακού και την παρέα τής χαλυβουργικής, η αποχή και τα λευκά αποτέλεσαν σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία το 40%. Η άνοδος αυτού τού ποσοστού κατά 5 μονάδες δεν είναι δυνατόν να πείσει για την μεταστροφή τού εκλογικού κόμματος υπέρ τού μνημονίου.

Κατά την προηγούμενη περίοδο απεχώρησαν από τον σύριζα καμιά σαρανταριά βουλευτές. Αυτό ανταποκρίνεται στην προηγούμενη αποτύπωση τού εκλογικού σώματος, όταν ακόμη οι υπόλοιποι κυνοβουλευτικοί τού κόμματος πλασαριζόντουσαν τότε ως πολέμιοι τού μνημονίου. Εκατοντάδες ήταν τα στελέχη, τα οποία αποχώρησαν στην συνέχεια από τις νομαρχιακές επιτροπές και το κόμμα. Ο σύριζα φιλοροούσε με καλπάζουσα διάλυση τής οργανωμένης βάσεως, ενώ η προεκλογική συσπείρωση του ήταν μηδαμινή, περιοριζόμενη κυρίως στα μεμονωμένα δοτά κομματόσκυλα και τούς καρεκλάκηδες. Την μετέπειτα εκλογική κυριαρχία αυτού τού κόμματος και την επιβολή στο τοπίο διακυβέρνησης εξαιρουμένης τής καλπονοθείας μπορούν να αποδεχθούν ως πραγματικό γεγονός μόνον όσοι πιστεύουν στα θαύματα τού θεού τών αθέων.

Ο εκλογικός καταποντισμός τού συνασπισμού αυτών που απεχώρησαν από τον σύριζα κάτω τού 3%, ακριβώς για να αποκλειστούν αυτοί από την βουλή, ώστε να μην ακούγεται η όποια κριτική φωνή εναντίον τού μνημονίου εκεί, δεν συνάδει σε καμία περίπτωση με την πραγματικότητα. Βρίσκεται τελείως πέραν των ορίων τής πραγματικότητος, να λαμβάνει ο φαιδρός φιλομνημονιακός λουφές λεβέντης, χωρίς να διαθέτει τον όποιον μηχανισμό, περισσότερους ψήφους από ένα χώρο, ο οποίος διαθέτει αξιόλογη οργανωμένη βάση και η στόχευσή του επικαλύπτει κατά γράμμα την επιχειρηματολογία, βάσει τής οποίας το όχι στο παρελθόν δημοψήφισμα έλαβε το 62%. Ο Π. Λαφαζάνης και οι περί αυτόν ουδέποτε έκαναν λόγο - ή πολύ περισσότερο παρουσίασαν κάποιο σχεδιασμό - για ριζικές αλλαγές, ή για ανατροπή τών κυριαρχούντων εξουσιαστικών δεδομένων.  Αυτό στο οποίο θα συνέβαλε η παρουσία τους στην βουλή με κάποιο περιορισμένο σχετικά στην ουσία αριθμό βουλευτών, θα ήταν η ανάπτυξη ενός αντιλόγου - χωρίς βεβαίως άμεσο πρακτικό αντίκρυσμα λόγω τών συσχετισμών - εναντίον τής καταιγίδας τών επερχόμενων μέτρων. Τα οποία δεν είναι απλώς αντιλαϊκά, ως συνήθως επιχειρηματολογείται - αλλά τσεκουρώνουν όλες τις οικονομικές και κοινωνικές τάξεις, με εξαίρεση την μνημονιακή διαπλοκή. Αυτή είναι και μια από τις βασικές αιτίες τής επιλογής Τσίπρα από το σύστημα. Η τελειωτικη πτώχευση τών αστικών τάξεων κρίνεται σκόπιμο να φορτωθεί σε ένα δήθεν αριστερό, ώστε αυτές κατά το δυνατόν να παραμείνουν εγκλωβισμένες στην πολιτική στάνη των παραδοσιακών "φιλελεύθυερων" κομμάτων.

Με αυτήν την επιλογή, το παρόν εξουσιαστικό καθεστώς, καταδεικνύει, ότι αδυνατεί να ανεχθεί έστω και την παραμικρή κριτική σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Αυτό το δεδομένο δεν πιστοποιεί παρά την βαθιά του αδυναμία. Η επιλογή τής χονδροειδούς καλπονοθείας ως μέσου επιλογής επισφραγίζει αυτήν την φασιστική νοοτροπία. Σε ανώτατο διεκπεραιωτή τού φασισμού ανάγεται πλέον όχι αυτός, ο οποίος κραδαίνει τον βούρδουλα, αλλά ο πλέον άτεχνος δήθεν ταχυδακτυλουργός τής πεντάρας.

Αντί τών μηχανισμών εξαντλητικής απόσπασης τής υπεραξίας στις φάμπρικες με το σύστημα ταίηλορ υπάρχουν πλέον οι τράπεζες. Και αντί τα τανκς η singular logic.

Το γεγονός, ότι η κοινωνία ονειδίζει με τον χειρότερο τρόπο όλους αυτούς, που το έπαιζαν βαρυπέπονοι φίλοι τού λαού, ουδόλως φαίνονται να τούς απασχολεί. Αμπάρωμένοι πίσω από τις καρέκλες και τα οφφίκια με φρούδους φαρισαϊκούς πανγυρισμούς προφασίζονται την δήθεν ανάθεση σε αυτούς τής λαϊκής εντολής. Το πτύελο όμως δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επιχείρημα. Αναμφιβόλως ισχύει η διαπίστωση τού Λένιν, ότι "στην περίπτωση που κάποιος διαθέτει και το πεπόνι και το μαχαίρι περιττεύουν τα επιχειρήματα". Και οι εν λόγω "κύριοι" και "κυρίες" γνωρίζουν, ότι αυτοί που κινούν τα νήματά τους ως ενεργούμενα δίποδα διαθέτουν το αποκλειστικό προνόμοιο τής βίας τών κατασταλτικών μηχανισμών. Γνωρίζουν επίσης, από την εποχή που δέχθηκε ο Καραϊσκάκης το βόλι πισώπλατα στον Πειραιά, ότι στο προτεκτοράτο καθαρίζουν με ύπουλο τρόπο τα κοπέλια τών ξένων και οι τουρκόσποροι, ώστε να καθηλώνεται ο λαός στο παχνί. Όμως η ρήση "έσπειρες ανέμους και θα θερίσεις θύελλες" δεν έχει κριθεί ακόμη.

2. Ο "ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ" ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ ΟΤΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ "ΘΕΣΜΟΥΣ". ΣΥΝΕΒΕΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΤΕ; 

Κατ' αρχήν ένα πολύ σημαντικό θέμα ουσίας:

Ένώ κόπτονται περί θεσμών ουδέποτε έλαβε χώρα διαπραγμάτευση τού ελλαδικού "χρέους" με θεσμοθετημένα όργανα τής ΕΕ. Δεδομένου ούτε το Eurogroup, ούτε η κ. Μέρκελ και ο κ. Ολάντ, περί τών οποίων μάς έσπασαν τα ούμπαλα τα ΜΜΕ επί καθημερινής βάσεως, ότι τηλεφωνούσε μαζί τους ο κ. Τσίπρας, συνιστούν θεσμοθετημένα όργανα τής ΕΕ. Ως Έλλην πολίτης πληροφορώ από αυτής τής θέσεως αμφότερους αυτούς τούς κκ. ότι δεν είναι στρατοδίκες και εάν επιθυμούν να συνομιλήσουν με εμέ να αποτανθούν στα αρμόδια θεσμοθετημένα όργανα.

Πέραν αυτού θα πρέπει να κατανοήσουμε τι εστί διαπραγμάτευσις: Όταν έχεις απέναναντι κάποιους κακόπιστους συνομιλητές - και στο ποσοστό που είναι κάποιος αριστερός, ή ο κ. Καμμένος, αυτό το γνώριζε και το γνωρίζει κάλλιστα, εξ όσων συνάγονται εκ τών μέχρι τούδε τοποθετήσεών του - και ο οποίος εν γνώσει σου επιχειρεί να σού κλέψει τα πάντα δια βιαίων μεθόδων, δεν πας στην διαπραγμάτευση για να παρουσιάσεις την μια ή την άλλη οικονομικού περιεχομένου πρόταση, εφ' όσον γνωρίζουν και οι πέτρες εκ προοιμίου, ότι αυτή θα απορριφθεί.

- Εάν μεν έχεις επιχειρήματα, περί τών οποίων έχουν κάποια ελπίδα να κατισχύσουν επί αναφανδόν κακόπιστων συνομιλητών, δηλαδή επιχειρήματα τα οποία προβαλλόμενα επιβάλλουν σε αυτούς εάν όχι την άμεσο αποδοχή τους, τουλάχιστον την διάθεση να διαπραγματευθούν, ώστε να επιτευχθεί κάποιος συμβιβασμός, τότε διαπραγματεύεσαι.

- Εάν δεν έχεις επιχειρήματα,. τα οποια είναι δυνατόν να κατισχύσουν ενώπιον κακόπιστων συνομιλιτών, τίθεται το ερώτημα, για ποιον λόγο διαπραγματεύεσαι; Επ' αυτού υπάρχουν αναμφιβόλως περισσότερες δυνατές σκοπιμότητες: Μια εξ αυτών μπορεί να είναι να κερδηθεί χρόνος, πετυχαίνοντας με αυτόν τρόπο να μεταθέσουν για κάποιο χρονικό διάστημα οι κακόπιστοι συνομιληταί την διεξαγωγή ενεργειών, που θα μπορούσαν να βλάψουν αυτούς που εκπροσωπείς. Το κέρδισμα όμως χρόνου με την μέθοδο τών διαπραγματεύσεων, δεν οφελεί όταν αποτελεί αυτοσκοπό, μεταθέτοντας μόνον τα δυσάρεστα στο εγγύς μέλλον, χωρίς έτερο όφελος. Εάν η χρονική μετατόπιση συμβάλλει στο να επιτευχθεί κάποιου είδους ανασύνταξη δυνάμεων ή/και να πραγματοποιηθεί κάποιος σχεδιασμός επιτελικής υφής, τότε και μόνον αυτή είναι σκόπιμος. Τέτοιου είδους όμως σκοπιμότητα από την πλευρά τής ελλαδικής κυβερνήσεως δεν υπήρξε.

Έτερος λόγος να διεξαχθεί εικονική διαπραγμάτευσις μπορεί να αφορά την απόσπαση τού ηθικού κύρους από τον αντίπαλο, επιχειρώντας να εκτεθεί αυτός σε δημόσιο επίπεδο. Η παρέμβαση όμως σε δημόσιο επίπεδο προϋποθέτει στγκεκριμένη πρόσβαση στα δημόσια μέσα. Επί τού προκειμένου αποτελεί κοινό τόπο η κατανόησις τού δεδομένου, ότι η τηλεοψία υπέχει τον ρόλο τής πρωτοκαθεδρίας στα ΜΜΕ. Οι πέντε εφημερίδες τού εξωτερικού, στις οποίες μπορεί να δημοσιευθεί μια συνέντευξις τού κάθε Βαρουφάκη, θάβονται εν τέλει στις χώρες που κυκλοφορούν αυτά τα έντυπα, μέσα στον μιντιακό οχετό τής τηλεοράσεως και τού κίτρινου τύπου (Διαμένω στην Γερμανία και τα ζω αυτά από πρώτο χέρι). Τουναντίον η προβολή αυτών των δημοσιευμάτων στα Ελλαδικά ΜΜΕ έχει σημαντικό αποτέλεσμα, το οποίον όμως περιορίζεται στα ελλαδικά όρια, όπου η ελλαδική κυβέρνηση διαθέτει ούτως ή άλλως σημαντικές προσβάσεις. Η ονείρωξη, την οποίαν εξήγγειλε με τυμπανοκρουσίες ο Α. Τσίπρας, ότι θα άλλαζε η διαπραγματευτική πρακτική του τα δεδομένα στην συνείδηση τών κοινωνιών, ιδιαίτερα στις χώρες τής νοτίου Ευρώπης, αποδείχθηκε φούσκα. Αναμφιβόλως  έγιναν κάποιες διαμαρτυρίες συλλογικού χαρακτήρος σε ευρωπαϊκές χώρες. Αυτές όμως από πλευράς αριθμητικής συσπείρωσης σε καμία περίπτωση δεν επαρκούσαν, ώστε να αποτελέσουν έστω κάποιο ελάχιστο αντίβαρο, στην πίεση που εξασκούσαν οι οικονομικοί δυνάστες. Χαρακτηριστικά το "αριστερό" γερμανικό κόμμα "die Linke" διοργάνωσε στα γραφεία του στο Βερολίνο εκδήλωση συμπαράστασης την ημέρα τών εκλογών τού Ιανουαρίου. Εκεί δεν παραβρέθηκε ούτε ένα μέλος τού σύριζα. Για να υπάρξει ελληνική παρουσία, είχαν καλέσει κάποιο ελληνικό συγκρότημα μουσικής, που παρουσίασε κυρίως τραγούδια τού Θεοδωράκη. Από ελληνικής πλευράς έγινε μια σύντομη αναφορά, από κάποιον που δήλωσε "παρατηρητής τών εκλογών". Επίσης, όταν ήλθε ο Α. Τσίπρας στο Βερολίνο για να συνομιλήσει με την Μέρκελ, έγινε μια εκδήλωση συμπαράστασης μπροστά στο γερμανικό κοινοβούλιο, όπου είμαστε ελάχιστοι συμμετέχοντες, δεδομένου ότι δεν είχε προηγηθεί καμία οργανωμένη κινητοποίηση.Η εντύπωση που δόθηκε, είναι ότι ο Α. Τσίπρας επιχειρούσε να κάνει το καλό παιδί απέναντι στην Μέρκελ.

Βεβαίως, εντός τών Ελλαδικών πλαισίων ο Τσίπρας κέρδισε σαφέστατα το ηθικό πλεονέκτημα όσο αφορά την διαπραγματευτική διαδικασία. Δεδομένο που συνέβαλε αποφασιστικά και στην μεγάλη επικράτηση τού όχι στο δημοψήφισμα. Αυτό όμως το δεδομένο όχι μόνον ουδόλως χρησιμοποιήθηκε υπέρ τής Ελλάδος κατά την διεξαγωγή τών διαπραγματεύσεων, αλλά εκ τών υστέρων δεν μπορώ να μην διαπιστώσω, ότι αποτέλεσε σκευωρία και μέρος τού σχεδίου για την επιβολή τού 3ου μνημονίου, όπως θα εξηγήσω στην συνέχεια.
Η προβληματική, κατά πόσο παρουσίασε η ελλαδική διαπραγματευτική αποστολή κάποια συγκροτημένη από πλευράς οικονομικής συγκροτήσεως πρόταση ή όχι κατά την διάρκεια τών διαπραγματεύσεων είναι πλήρως άνευ σημασίας. Επειδή αυτό ουδόλως ενδιέφερε τούς εκ προοιμίου κακόπιστους και ληστρικούς συνομιλητές. Αυτό γινόταν μονίμως αντιληπτό. Και εδώ οι προφάσεις τών κ.κ. Τσίπρα και λοιπών, ότι δήθεν δεν γνώριζαν, δήθεν ξεγελάστηκαν, δήθεν έκαναν τελείως λάθος εκτιμήσεις όσον αφορά την ποιότητα και τις προθέσεις τών "δανιστών", δεν ευσταθούν στο ελάχιστο. Είναι πολύ ξεβγαλμένοι στην πολιτική, ώστε να δικαιούνται να προσποιούνται τούς ανίδεους.

Στην περίπτωση λοιπόν που έχεις επιχειρήματα, αυτά για να είναι δυνατόν να αποδώσουν στην περίπτωση κακόπιστου συνομιλητού, πρέπει να είναι σε θέση να τον στριμώχνουν. Το να πάει κάποιος να διαπραγματευθεί με θηρία, μόνο και μόνο για να δώσει εξετάσεις καλής συμπεριφοράς, δείχνει ότι είτε είναι αδαής, είτε το πράτει για να εξαπατήσει αυτούς που εκπροσωπεί. Επειδή όμως το πρώτο αποκλείεται για ένα κόμμα που διαθέτει μέσα πλείστες όσες αλεπούδες, ισχύει το δεύτερο. Και αυτό πιστοποίησε επ' ακριβώς η συνέχεια τών εξελίξεων.

Εάν δεν έχει κάποιος επιχειρήματα, τα οποία να μπορούν να αποδώσουν, δεν έχει νόημα η διαπραγμάτευση. Σ' αυτήν την περίπτωση, εάν δεν υφίστανται άλλες επιλογές πέραν τής διαπραγματεύσεως, τότε ο εκπροσωπών στερείται συγκεκριμένου προγράμματος και προσποιείται τον σωτήρα για λόγους δημαγωγίας.

3. Ο ΛΟΓΟΣ ΕΝΕΚΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Στο ποσοστό που οι Τσίπρας & Βαρουφάκης διεξήγον μια εικονική διαπραγμάτευση, προκύπτει το ερώτημα προς τι ο όλος σαματάς με την διεξαγωγή τού δημοψηφίσματος εφόσον:

- Ούτε αξιοποίησαν στο ελάχιστο το υποτιθέμενα θετικό για την "προσπάθειά" τους αποτέλεσμα

- Και με τις επιλογές που ακολούθησαν παραβίασαν κατάφωρα την λαϊκή εντολή τού δημοψηφίσματος.

Η απάντηση στο ερώτημα προκύπτει από τα εν τέλει αποτελέσματα που έποντο τού δημοψηφίσματος, δηλαδή την επιλογή τών capital controlls, ως στιγνού εκβιασμού για την επιβολή τού τρίτου μνημονίου.

Το διαπραγματευτικό ντουέτο

και

έχοντας ταυτοχρόνως απομυζίσει κατά το προηγούμενο διάστημα όλα σχεδόν τα ρευστοποιημένα αποθέματα των δημόσιων οργανισμών και ταμείων με την δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση

διεξήγαγαν με λεονταρισμούς το δημοψήφισμα, ώστε να προσφέρουν στούς οικονομικούς δυνάστες τα προσχήματα για το πλήρες κλείσιμο τής στρόφιγγας τής ρευστότητος.

Το γκραν γκινιόλ τοπίο συμπληρώθηκε από τις απειλές τού W. Scheuble για grexit. Λες και είναι ποτέ δυνατόν, αυτός που έχει αρπάξει το βυζί τής αγελάδας, όταν αυτή είναι από πλαυράς φυσικών πόρων η πλουσιότερη χώρα τής ευρώπης και τής ρουφάει όχι μόνο το γάλα, αλλά και 10.000 αυτόχειρες, να το αφήσει ποτέ για λόγους ψεύτικου τσαμπουκά.

Έτσι τα "καλόπαιδα" τής διεθνούς διαπλοκής προσποιήθηκαν με την επιβολή τού τρίτου και χειρότερου μνημονίου, ότι όχι μόνον απεκατέστησαν την ρευστότητα, αλλά ματαίωσαν και τα σχέδια τού Σόιμπλε για απομπή τής Ελλάδος από την ΕΕ. "σώζοντας" την χώρα.

Το σκηνοθετημένο μπαλαμούτι προσέλαβε διαστάσεις γκροτέσκου με έντεχνα διοχετευμένες ειδήσεις αποπροσανατολισμού, στις οποίες συνέβαλε - συχνά άθελά του - και το διαδίκτυο. Τεχνιέντως διοχετεύθηκε η "είδηση", ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα καταφθάνουν στην Ελλάδα αεροπλάνα από χώρα τής ΕΕ. φορτωμένα με κολλαριστά χαρτονομίσματα για να γεμίζουν τα μονίμως αδιαζόμενα ΑΤΜ τών τραπεζών. Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο επί μονίμου βάσεως, η χώρα θα έπρεπε να πλέει σε θάλασσα χαρτονομισμάτων τού Ευρώ, όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ στο θησαυροφιλάκιό του για τον εξής λόγο:
Τα χρήματα που βγάζουν οι άνθρωποι από ΑΤΜ επιστρέφουν στο μεγαλύτερο ποσοστό πάλι στις τράπεζες. Τα περισσότερα από αυτά ξοδεύονται πλέον για είδη πρώτης ανάγκης σε κάποιε αλισίδες τροφίμων, ενοίκια κλπ. Οι πληρωμές όμως από κάποιο πόσό και άνω γίνονται μόνον μέσω τραπεζών. Και η περίπτωση οι καταθέτες να πάρουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες για να βάλλουν στα στρώματα δεν υπήρχε με τα capital controlls για μεγάλο διάστημα, άρα αυτά παρέμεναν στις τράπεζες. Το επιχείρημα ότι αυτά τα χαρτονομίσματα δαπανώνται από το κράτος για την αποπληρωμή δανείων είναι αστείο, διότι τέτοια τεράστια ποσά μεταφέρονται με την μορφή ηλεκτρονικού χρήματος. Άρα προς τι οι καραβιές τών αεροπλάνων με χαρτονομίσματα η μια μετά την άλλη; Ο στόχος τής προπαγάνδας είναι προφανής: Να αιστανθεί ο κόσμος ότι βρίσκεται στο έλεος τού κάθε Ντράγκι για να μπορέσει να φάει ένα πιάτο φαγητό, ενώ τα θησαυροφυλάκια τών τραπεζών είναι βαρια φορτωμένα με χαρτονόμισμα. Χαρτί που εισέρχεται δεν ξαναβγαίνει εύκολα.

Το ίδιο δούλεμα παίχθηκε με κόκκινα δάνεια όταν φαλήρησε η Lehman Brothers. Στην ουσία τα ακίνητα των οποίων τα δάνεια που είχαν πάρει οι χρήστες δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν, αγοράστηκαν από τις αδελφές τράπεζες της Λέμαν για ένα παρά. Με αυτόν τον τρόπο έχασαν οι δανειολήπτες την αξία των χρημάτων, που είχαν επιστρέψει από τα δάνεια. Οι "έξυπνοι" έκλεισαν ένα από τα μαγαζάκια τους, για να αρπάξουν τα ψυχία πλούτου, που εβρίσκοντο στα χέρια των μικρών.
Ο Καντάφι είχε αποθέσει στην J. P. Morgan 750 δις δολάρια. Πού πήγαν αυτά τα χρήματα μετά την εξόντωσή του; Οι τράπεζες μαζεύουν το χρήμα πτωχοποιώντας όλη την κοινωνία για να περάσουν τo χάραγμα. Ήδη τα ΑΤΜ δεν θα λειτουργούν στο άμεσο μέλλον στην Γερμανία με πλαστική κάρτα, αλλά με δακτυλικό αποτύπωμα, ως προστάδιο τού χαράγματος. Όσο αφορά τον αντιχρηστάκη, αυτός θα είναι τόσο πολύ η ενσάρκωση τού εξαποδώ, όσο και τα λοιπα ψέμματα που πλασάρουν, φτιάχνοντας από τον μακροπρόθεσμο προγραμματισμό τους δήθεν προφυτείες (εκ τού φυτεύω software).  

4. ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ "ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ" ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΤΙΜΗΘΗΚΑΝ

Κατά την διάρκεια τής διαπραγματεύσεως συνέβησαν μια σειρά σημαντικότατα γεγονότα, τα οποία ουδόλως αποτιμήθησαν:

- Η καγκελάριος Α. Μέρκελ δέχθηκε φοβερές επιθέσεις από κυρίαρχα συγκροτήματα τού γερμανικού τύπου, ενώ θα περίμενε κάποιος αυτά τουναντίον να την στηρίξουν.

Το περιοδικό DER SPIEGEL επανειλημμένα δημοσίευσε κατάφωρα προσβλητικά εξώφυλλα στα τεύχη του για την γερμανίδα καγκελάριο. Χαρακτηριστικότερα ήταν αυτό που την παρουσίαζε με στολή τών ναζί μπροστά στην Ακρόπολη μαζί με μέλη τής βέρμαχτ, καθώς και αυτό που την ταύτιζε με τις γνωστές στην γερμανική δημοσιότητα "γυναίκες τών ερειπίων". Πρόκειται για τις χήρες γυναίκες τών γερμανών στρατιωτών τού Β΄ παγκσμίου, οι οποίες καθάριζαν τα τούβλα μπροστά στα βομβαρδισμένα σπίτια, για να φτιάξουν ένα προσωρινό κατάλυμα. Τα ερείπια, τα οποία παριστούσε το περιοδικό, ήταν τα υποτιθέμενα ερείπια τής Ευρώπης ως αποτέλεσμα τής τρέχουσας γερμανικής πολιτικής. Δεν ήταν όμως μόνον το σπήγκελ, ως περιοδικό παγκοσμίου κυκλοφορίας, αυτό που αποδομούσε συστηματικά την σύγχρονη γερμανία, στην συνείδηση του διερχόμενου διαβάτου, δεδομένου, ότι ενώ μικρό είναι το ποσοστό αυτών που τα διαβάζουν, υπερπολλαπλάσιοι δέχονται το μήνυμα από τα ανηρτημένα εξώφυλλα.

Χαρακτηριστικό αυτών τών εκδοτικών συγκροτημάτων είναι ότι αποτελούν την μιντιακή πέμπτη φάλαγκα τών "διεθνών πολιτών" με έδρα τις ΗΠΑ.

Η σφοδρή επίθεση κυκλωμάτων των ΗΠΑ εναντίον τής γερμανικής πολιτικής, με τρόπο που να μην εκτίθεται άμεσα η επίσημη κυβέρνηση τους, εκδηλώθηκε και στο ζήτημα τής βιωσιμότητος τού ελλαδικού χρέους. Σύσσωμοι όλοι οι καθηγητάδες, δήθεν προοδευτικοί αλλά στην ουσία φερέφωνα τού κατεστημένου και φορτωμένοι με βραβεία νόμπελ, όπως οι Στίγκλιτς, Γκάλμπρεϊθ και Γκρούγκμαν παρουσιαζόντουσαν καθημερινά κατά την διάρκεια τής διαπραγματεύσεως, για να κατακεραυνώσουν την γερμανία, ότι αντιμετωπίζει με άσχημο τρόπο την Ελλάδα, προβαίνοντας επανειλημμένα σε δηλώσεις ενάντια στην βιωσιμότητα τού ελλαδικού χρέους.

Το ίδιο έπραξε μάλιστα συχνά και το ΔΝΤ, μέσω τής προέδρου και τού διαδόχου της. Χαρακτηριστική ήταν επίσης η εμμονή, που αυτό υπάδειξε, στο να μην συμμετέχει στο πρόγραμμα "διασώσεως" τού προτεκτοράτου, στην βάση, ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Η στήριξη μέσω επιχειρημάτων, την οποίαν παρείχαν στούς ανθρώπους τού αγγλοσαξονικού καθηγητικού κατεστημένου Βαρουφάκη και Λαπαβίτσα, ήταν προφανέστατη.

Για όποιον παρακολουθήσει προσεκτικά τα όσα εξαγγέλει σε ανύποπτο χρόνο σχετικά με τεκταινόμενα στην παρατιθεμένη στην προηγούμενη ανάρτηση βιντεοσκόπηση ο έτερος εκ αγγλοσαξονίας καθηγητής στο πανεπιστήμιο τής Οττάβα επωαζόμενος "σωτήρας" Δημήτρης Κιτσίκης, μπορεί να διαδεί τα σχέδια τών "διεθνιστών" όχι μονον για την Ελλάδα.
Στην γερμανία, ως νεοαποικία τών αγγλοσαξόνων, έχει ανατεθεί η βρώμικη δουλειά τής πτωχοποιήσεως και διαλύσεως τής Ελλάδος. Αυτή όμως η διαδικασία έχει ημερομηνία λήξεως. Σχετικά με την γερμανία ισχύει σε βάθος η πάλαι ποτέ εκτίμηση, ότι πρόκειται για γίγαντα με πίλινα πόδια. Ο γερμανός εξουσιαστής είναι μονίμως ξιπασμένος, υπερόπτης, αδηφάγος, αλλά ταυτοχρόνως και βαθύτατα αφελής.
Το μεγάλο ζητούμενα στην Ελλάδα δεν είναι τα αεροδρόμια, τα τραίνα και οι τηλεπικοινωνίες που εξαγοράζουν μπιρ παρά οι γερμανοί, αλλά τα ενεργειακά της κοιτάσματα. Αυτά έχουν τεράστια σημασία για την στρατηγική παγκόσμιας επιβολής, ειδικά στην τρέχουσα και την επόμενη φάση. Όποιος προσέξει την βιντεισκόπηση με το καθηγητή Φώσκολο σε προηγούμενη ανάρτηση, μπορεί από τα τεκμηριωμένα επιχειρήματα να προσλάβει σημαντικότατες οληροφορίες σχετικά. Τα ευρωπαϊκά κοιτάσματα στην Βέρειο Θάλασσα έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Η τεράστια ανάγκη τής Ευρώπης για ενέργεια την ωθεί προς την Ρωσία, η οποια έχει εισέλθει πλέον σε τελείως νέο στάδιο, όσο αφορά την πολιτική της. Η Ρωσία ξεπερνώντας δομικές αδυναμίες τού παρελθόντος παρεμβαίνει πλέον στα διεθνή γεωπολιτικά δεδομένα με πρωτόγνωρη ορμή, επιβάλλοντας με πολύ εύστοχο μέθοδο ανατροπή τών σχεδίων τού δυτικών. Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΑΠΟΚΟΠΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΛΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Με αυτό τον τρόπο θα επιχειρηθεί και η οικονομική περιθωριοποίηση τής Ρωσίας. Και είναι αστείο να υποθέσει κάποιος, ότι οι πολυεθνικές θα επιτρέψουν στην γερμανία να προσπορευτεί αυτόν τον πλούτο.

Όταν ολοκληρώσει η γερμανική πολιτική με την συνεπικουρεία των Τσίπρα/Καμμένου και ίσως αυτών που ακολουθούν την διάλυση τής Ελλάδος και τής λοιπής ευρώπης, θα έχει σημάνει και το τέλος τής γερμανικής ηγεμονίας. Η γερμανία θα γκρεμιστεί ως χάρτινος πύργος, όπως αυτό συνετελέσθη πολλάκις στο παρελθόν. Από το λούστρο τής μπότας δεν θα παραμείνουν παρά τα τρύπια τσουράπια.
Αυτά που εξαγγέλει ο Δ. Κιτσίκης είναι χαρακτηριστικά:
Πρόσδεση στο δολάριο, δημιουργία τού τριγώνου Τουρκίας, Ελλάδος, Ισραήλ, άντληση υδρογονανθράκων, μια νέα ηγεσία τών "αδιάφθορων" και λιγάκι Αρμαγεδώνας για να τσουρουφλιζόμαστε "καθότι οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι δια παντός κακοί". Ξέρουν λοιπόν πολύ καλά τα παλικαρόπουλα που δουλέβουν για το γκρέξιτ, πού πάει η δουλειά.
Καθότι το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι ποτέ το γκρέξιτ ή το μη γκρέξιτ, το μέσα ή έξω από το ευρώ, το μέσα ή έξω από την ΕΕ., αλλά ποιος και για ποιο λόγο απεργάζεται το κάθε κολοκύθι. Ποιος δηλαδή κρατάει το μαχαίρι και το πεπόνι. Και για όποιον επιθυμεί να ζει και να πεθαίνει ραγιάς έχει πολλά μανάβικα και χασάπικα η πιάτσα.


5. ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΔΙΕΞΗΧΘΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 

Ο Α. Τσίπρας είχε ισχυρισθεί στην "βαρυσήμαντη" συνέντευξή του, ότι "δεν πρόκειται να είναι πρωθυπουργός παντός καιρού", καταρρακώνοντας πάσα έννοια αξιοπιστίας. Στην περίπτωση που πράγματι είχε δεχθεί πίεση για την αποδοχή τού μνημονίου, θα περίμενε κάποιος όντως στην βάση μιας κάποιας υποτιθέμενης στοιχειώδους αξιοπιστίας να επιλέξει να δραπετεύσει μέσω εκλογών, στον βαθμό που μια απλή παραίτησή του από την πρωθυπουργία θα μπορούσε να δημιουργήσει χαοτικές συνθήκες, που θα τον εξέθεταν. Αυτός όμως απέδειξε, όχι μόνον μετεκλογικά, ότι και κοπριά να βρέξει θα ανέβει στο κατάστρωμα για να προσποιείται τον πιλότο.
Ποιος δραπέτης; Τόνους αλάτι να ρίξουνε αυτός δεν ξεκουμπίζεται με τίποτε, εφόσον επωάστηκε γι' αυτόν τον λόγο. Στην ουσία φέρνοντας ένα μνημόνιο που δεν βγαίνει με τίποτε στους στόχους του, είναι ο πιο φανατικός αχθοφόρος τού γκρέξιτ. Μαζί με τους δεξιούς, οι οποίοι εκλιπαρούσαν να συγκυβερνήσουν μαζί του, ώστε να τού προσδώσουν εύσημα και ψήφους. Διότι υπεράνω τού κόμματος εβρίσκεται το σύστημα. Και υπεράνω τού συστήματος η μεγάλη ανατολή, εκ τής οποίας εφορμά ο εωσφόρος.
Όπως αποδείχθηκε ο σύριζα αποτελούσε ήδη από τον Ιανουάριο την πλέον καταλληλη συστημική επιλογή. Η κοινοβουλευτική του όμως κυριαρχία έφερε στο προσκήνειο μοιραία και πρόσωπα, όπως η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έκαναν το "σπίτι τού λαού" και τον "ναό τής δημοκρατίας" ρόμπα. Αυτοί έπρεπε με κάθε τρόπο να εκδιωχθούν. Και καθότι διαθέτουν κάποια ελάχιστη επιρροή και αίγλη μέσα σε μια χειμαζόμενη κοινωνία η μόνη δυνατότητα ήταν η εκλογική νοθεία. Εάν θέλουμε να εξετάσουμε τούς λόγους που επιβάλεται κάτι, ας εξετάσουμε αυτά που ακολουθούν. Δεν ήταν ότι τον Α. Τσίπρα ενοχλούσε η συνείδησή του. Άλλοι ήταν αυτοί, οι οποίοι έπρεπε πάσει θυσία να φύγουν, διότι χαλούσαν την συνταγή.

Με το τρίτο μνημόνιο οι "μικρομεσαίοι δημοκράτες" θα χάσουν και ότι τούς απέμεινε. Ας μην ξεγελιόμαστε όμως: Τρέχοντας πίσω από την ΕΕ. και τα κόμματα τής διαπλοκής μια ζωή ενέχονται. Δεν δημιούργησαν περιουσίες, αλλά επισυσσώρευσαν ως μικροί κολαούζοι τών μεγαλοαπαταιώνων κλοπιμαία. Όπως τούς τα δίνουν οι αρχηγοί τους, έτσι τους τα παίρνουν. Ζητούμενο ήταν να διαπαιδαγωγηθεί μια κοινωνία στην κλεψιά, τον φιλοτομαρισμό, στον άκρατο υλισμό και τον οπαδισμό, στην τζάμπα μαγκιά και την καταβαράθρωση τών ουσιαστικών αξιών.
Μα μην ανησυχείτε, διακηρύσσει παρ' όλα αυτά ο Δημήτρης Κιτσίκης. Πάλι θα τα ξαναφτιάξουμε όλα. Η Ελλάδα θα γίνει πετρελαιπαραγωγός χώρα και τότε θα ξεπεράσουμε την κρίση και θα ξεκινήσει εκ νέου η ανοικοδόμηση. Όλα θα τα ξαναφτιάξουμε από την αρχή.
Βεβαίως, το δίχως άλλο.
Διότι θα πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί και η επερχόμενη γενιά, τα παιδιά των κλεπταποδόχων στην κλεψιά και τον αμοραλισμό.
Όσο αφορά το γεγονός, ότι αυτή η οδός είναι στρωμένη με ανθρώπινα πτώματα, τι μπορούμε να κάνουμε;
Έχει δίκιο ο Μήτσος. Αφού η ανθρωπότητα ανέκαθεν αποτελείτο από παλιανθρώπους, έτσι θα παραμείνει. Ή υπάρχει κάποιος τρελός, που πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι;
Δεν υπάρχει καμία νοθεία. Βλάκες είμαστε και τούς ψηφίζουμε.

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ - ΠΕΜΠΤΟΝ ΜΕΡΟΣ

"Φτιάξαμε από την Ελλάδα ένα προτεκτοράτο. Γιατί αυτό μπορεί να είναι κάτι κακό";

Robert Ficο, πρωθυπουργός τής Σλοβακίας 

 

 

 ᾨδὴ Ἕκτη. Αἱ Εὐχαί, Ανδρέα Κάλβου

 
Τῆς θαλάσσης καλήτερα
φουσκωμένα τὰ κύματα
῾νὰ πνίξουν τὴν πατρίδα μου
ὡσὰν ἀπελπισμένην,
ἔρημον βάρκαν.

῾Στὴν στεριάν, ῾ς τὰ νησία
καλήτερα μίαν φλόγα
῾νὰ ἰδῶ παντοῦ χυμένην,
τρώγουσαν πόλεις, δάση,
λαοὺς καὶ ἐλπίδας.

Καλήτερα, καλήτερα
διασκορπισμένοι οἱ Ἕλληνες
῾νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον,
μὲ ἐξαπλωμένην χεῖρα
ψωμοζητοῦντες·

Παρὰ προστάτας ῾νἄχωμεν....

 1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ. Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΜΕΓΓΕΝΗ ΚΑΙ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Η ιστοσελίδα Voltaire.net, η οποία ασχολείται με θέματα γεωπολιτικής και τυγχάνει μεγάλης προσοχής διεθνώς, τούς τελευταίους μήνες παρουσιάζει συχνά θέματα που αφορούν την Ελλάδα. Στις 5 Σεπτεμβρίου έχει αναρτηθεί ένα σύντομο κείμενο, το οποίον αναφέρεται σε αυτό που όλοι γνωρίζουμε και μάς υποβιβάζει καθέτως στην διεθνή σκηνή: Με τίτλο Η Ελλάδα έχει μετατραπεί πλέον σε προτεκτοράτο τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως καταδεικνύει αφ' ενός μεν το χάλι εις το οποίον έχει περιέλθει η χώρα, αφ' εταίρου τον εμπαιγμό που επιχειρείται με τις επερχόμενες εκλογές.
Γράφεται σχετικά στο εν λόγω άρθρο:
"Ο εντεταλμένος Διευθυντής τής επιτροπής για τα οικονομικά και τα δημοσιονομικά ολλανδός Maarten Verwey προΐσταται τής επιτροπής εργασίας. Αυτός δύναται να καθορίζει το σχέδιο για κάθε νομοθέτημα σε όλους τούς τομείς, είτε αυτοί αφορούν την φορολογία, την αγορά εργασίας, τις κοινωνικές ασφαλίσεις". 
Το χθεσινό Eurogroup ήταν επ' αυτού ξεκάθαρο: "Κάντε ότι θέλετε με τις εκλογές, μην τολμήσετε όμως να αλλάξετε ή να προσπαθήσετε να επιχειρήσετε την παραμικρή επαναδιαπραγμάτευση στο μνημόνιο". Ποιος μπορεί να είναι όμως ο ρόλος τής κυβέρνησης μιας χώρας, η οποία έχει με βάναυσο τρόπο απολέσει και τύποις πλέον την (ουδέποτε υφισταμένη) εθνική της κυριαρχία και μάλιστα δήθεν οικειοθελώς; Το "νέον" που υπόσχεται ο κ. Τσίπρας, που είναι τόσο παλαιό όσο ο Μαυροκορδάτος και ο Γκούρας, ή οι καλπάζουσες επενδύσεις σε εργασιακό καθεστώς και μισθούς Βουλγαρίας, που ευαγγελίζεται ο κ. Μεϊμαράκης συνεπικουρούμενος τής ευλογίας τών θρησκευτικών προκαθημένων;
Η χώρα υποβιβασμένη σε καθεστώς Αφρικανικής αποικίας τών αρχών τού περασμένου αιώνος θέτει κάθε συνειδητό πολίτη ενώπιον τών ευθυνών του σε σχέση με το τραγικά επίκαιρη καταγγελία τού Χάρυ Κλυν, η οποία προ δυο δεκαετιών αντιμετωπίζετο ως χαριτολόγημα: "Η Ελλάδα είναι η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα με Αφρικανούς κατοίκους".
Ποιος είναι ο πολιτισμός τής Ολλανδίας, τον οποίον θαυμάσαμε στο παρελθόν και θελήσαμε να μιμηθούμε ως άνθρωποι τών ενστίκτων, ως κολαούζοι τών πολιτικών απατεώνων, οι οποίοι έθεταν την χώρα "στον σκληρό πυρήνα" τής ΕΕ; Σήμερα υφιστάμεθα αμέσως τις συνέπειες  τής hardcore απολαύσεως, να καθορίζει τον βίο μας ως εντεταλμένος αρμοστής το στέλεχος μιας χώρας, εις την οποιαν τα κυκλώματα τής παιδοφιλίας προωθούν βήμα προς βήμα την ατζέντα τής πλήρους καταργήσεως πάσης εννοίας πολιτισμού.
Θυμάμαι το σχόλιο ενός φίλου, όταν είχαμε επισκεφθεί το 1980 το Άμστερνταμ, αντικρύζων τα γυμνόστηθα σφαχτάρια πίσω από τις βιτρίνες τών πορνείων, τα οποία μαζί με τους πρεζέμπορους κατακλύζουν αυτήν την πόλιν, αναφερόμενος σε διαφήμιση τής εποχής: "Γάλα η μικρή ολλανδέζα".  Περιττόν να αναφέρω, ότι ενώ είχαμε μεταβεί εκεί δια λόγους αναψυχής, επιστρέψαμε ψυχικώς καταρρακωμένοι.
Ενθυμούμαι επί πλέον την προειδοποίση, την οποίαν είχα απευθύνει εν έτει 1973 κατά την πρώτη επισκεψή μου στην Ελλάδα μετά την αποδημία μου στην μακαρίτισα την μάνα μου: Εάν μπεί η Ελλάδα στην ΕΟΚ θα τρίβεις το τυρί στο τσιγάρο σου, γιατί ένα κομμάτι τυρί στην γερμανία κοστίζει όσο ένα κομμάτι χασίσι. Με τις προειδοποιήσεις μου όμως είχα καταστεί γραφικός, στην φάση που στην Ελλάδα τρομπαριζόταν αβέρτα χρήμα, συνοδευόμενο με στρεβλή ανάπτυξη. Κατά την περίοδο τού κάργα σοσιαλιστή Ανδρέα Παπανδρέου έβλεπα την πλειοψηφία τών αποφοίτων τού πολυτεχνείου τού Βερολίνου να απορροφώνται από την πολεμική βιομηχανία; Τί γυρεύει ένας αρχιτέκτονας στην Πυρκάλ; αναρωτιόμουν τότε. Όταν όμως διάβασα στην συνέχεια στο περιοδικό "Αντί", ότι η Ελλάδα εξήγαγε κατά την διάρκεια τού πολέμου Ιράν - Ιράκ το ίδιο βλήμα και στους δυο εμπολέμους στην τιμή τών 108 δολαρίων, ενώ ενσωμάτωνε σε αυτό ένα πυροκροτητή, τον οποίον εισήγαγε από βιομηχανία τών ΗΠΑ έναντι 102 δολαρίων, κατέστει πλήρως εμφανές το σχέδιο ηθικού εξανδραποδισμού τής Ελλάδος. Εφ' όσον συμμετέχουμε στην φάμπρικα τού ανθρωπίνου κορνμπήφ, κάποτε ήταν επόμενο να έλθει και η σειρά μας.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι πρόβλημα νομίσματος. Μπορεί μεν το δημοψήφισμα που προηγήθηκε, να έγινε τελείως στοχευμένα, ώστε να επιβληθούν τα capital contolls και να βάλουν οι άνθρωποι στην Ελλάδα την ουρά τους μέσα, για να καταπιούν στην συνέχεια το τρίτο μνημόνιο χωρίς ουσιαστική διαμαρτυρία. Μπορεί ο Ευρωστρατός να επέβαλε απερίγραπτη βία κατά την διάρκεια των διαμαρτυριών ενάντια στο πρώτο μνημόνιο στην πλατεία Συντάγματος, όμως το πρόβλημα δεν βρίσκεται ούτε στις δυνατότητες για αντιπαράθεση. Το πρόβλημα είναι κυρίως συνειδησιακό: Θέλουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι, ή μάς βολεύει να ζήσουμε και σαν ανθρωποπίθικοι;
Και ας μην ξεχνάμε κάτι βασικό: Ο άνθρωπος δεν διαθέτει μόνο χέρια και πόδια για να αμύνεται. Έχει προικισθεί επίσης και με καρδιά για να συμπονά και με μυαλό για να σκέπτεται. Βεβαίως, αναπόσπαστο και λίαν χρήσιμο τμήμα τού εγκεφάλου είναι ο ερπετικός εγκέφαλος, ο οποίος είναι προσανατολισμένος στην άμεση εξασφάλιση τών συνθηκών επιβίωσης. Όμως αυτός αποτελεί μόνον ένα τμήμα του, διότι όπως η ζωή καταδεικνύει, η επιβίωση δεν είναι μόνον άμεσος, αλλά συνιστά - ειδικά για τούς Έλληνες - βαθύτατη πρόκληση. Αυτή απαιτεί κινητοποίηση και εγρήγορση, όχι μόνον όλων των κέντρων εγκεφάλου και καρδίας, αλλά και τού μύχιου εαυτού, ως πεμπτουσία τής συνειδήσεως.

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε, ότι σκοπίμως το σύστημα αποσκοπεί και απεργάζεται τον αποπροσανατολισμό τών πολιτών. Όμως η καιροσκοπική επιλογή από την μεριά μας καλλιεργεί μια αυταπάτη: Ελπίζουμε ότι η προσαρμογή θα έχει λιγότερα επώδυνα αποτελέσματα από την αμφισβήτηση. Παραβλέπουμε σε αυτήν την περίπτωση, ότι ο πρώτος που καλούμεθα να αμφισβητήσουμε είναι ο κακός εαυτός μας. Έτσι παραδινόμαστε με την δύναμη τής συνήθειας σε μια συνεχώς εντεινόμενη αργή σήψη. Την οποία αποφεύγουμε να αναγνωρίζουμε. Το περιβάλλον μας αποτελείται από το ολοκλήρωμα τών στοιχείων που το αποτελούν. Όπως αναφέρουν οι Stereo Nova σε κάποιο άσμα: "Τρώμε φρούτα για να παρατείνουμε την αργή μας σήψη".
Το σύστημα επιχειρεί και επιτυγχάνει να καλλιεργεί την μοιρολατρία. Δημιουργώντας το ίδιο πλασματικές ευκαιρίες με υποτιθέμενο στόχο την καλυτέρευση, τις μετατρέπει σε φούσκες. Και όσο αυτές πολλαπλασιάζονται συν τω χρόνω, εξατμίζεται κάθε προοπτική για αλλαγή στα κοινωνικά υποκείμενα. Τότε κυριαρχεί ο πεσιμισμός και τάση προσαρμογής με το ερώτημα: "Εγώ είμαι αυτός/ή, που θα αλλάξει τον κόσμο";
Δύο είναι οι βασικοί μοχλοί που δρομολογούνται, ώστε να επάλθει αμηχανία στα υποκείμενα. Η πρώτη αναπαράγει το μύθευμα, ότι η αρρωστημένη διάσταση αποτελεί πάγιο και διαχρονικό χαρακτηριστικό τών κοινωνιών, η οποια εντέχνως ανάγεται στην φύση τού ανθρώπου. Ο άνθρωπος παρουσιάζεται από τούς προπαγανδιστές, που διαμορφώνουν το Μάτριξ, ως μέρος τής φύσεως, η οποία διέπεται εξ ολοκλήρου από την τάση για επιβίωση, στην βάση τής οποίας υποτίθεται ότι βρίσκεται ο ανταγωνισμός. Φράσεις όπως "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό" επιχειρείται να σφραγίζουν την συλλογική αντίληψη περί βίου. Οι πατεράδες τής δυτικής "φιλοσοφίας" και ψευτοεπιστήμης, όπως ο Ρουσώ, ο οποίος διακήρυξε το "φυσικό δίκαιο" και ο Δαρβίνος, ο οποίος διακήρυξε την επιλογή τών ειδών, στηριζόμενη στην υπεροχή τού ισχυροτέρου, ο Νίτσε με την περί δυνάμεως θεωρία του, οικοδόμησαν τον άκρατο ιντιβιντουαλισμό, ο οποίος πλασαρίσθηκε προηγουμένως από τον Μαρτίνο Λούθηρο στην υποτιθέμενη βάση τής αμφισβητήσεως αυθεντιών. Με αυτό τον τρόπο καλλιεργήθηκε και επικράτησε μια εγωιστική αντίληψη τής ζωής, όπου η επιβίωση στηρίζεται στον παραγκωνισμό τών άλλων. Ειδικά αυτή η στρεβλή θεώρηση καλλιεργήθηκε στην Ελλάδα με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτούς, οι οποίοι επρόκειτο να αποτελέσουν τούς "μορφωμένους" τούς τόπου, μέσω τής καθιερώσεως τών εισαγωγικών εξετάσεων για την φοίτηση στα ιδρύματα "ανωτέρας και ανωτάτης παιδείας". Πράγματι το ελλαδικό προτεκτοράτο αποτελεί παγκοσμίως την μοναδική εξαίρεση, που προϋπόθεση για να σπουδάσει κάποιος, δεν είναι η εναπόκτηση κάποιων προϋποτιθέμενων προσόντων, αλλά η συμμετοχή σε ένα "διαγωνισμό" παραγκωνισμού τών υπολοίπων. Ταυτοχρόνως ο "διαγωνισμός" αυτός επιβάλλει εντέχνως και το λεγόμενο brain drain, με αποτέλεσμα κάποιοι πραγματικά προικισμένοι να παίρνουνε ποδάρι, παραμένοντες εκτός νυμφώνος εγκαταλείποντες λόγω σπουδών την χώρα, στα πλαίσια μιας δοτής φασιστικού τύπου κοινωνικής επιλογής.

Η πλέον βάναυση εκδοση τής θεωρίας τού κοινωνικού ανταγωνισμού διαμορφώνεται όταν αυτή διεκδικεί μια συλλογική έκφραση. Είτε με μορφή φυλετισμού, όπως αυτή εκφράζεται στα ναζιστικά και νεοναζιστικά συγκροτήματα, είτε με την πλέον ύπουλη μορφή τής κοινωνικής ομάδος ενιαίων συμφερόντων. Έτσι επιχειρείται η διάσπασις τών κοινωνιών σε ιδεολογικώς φερόμενα μορφώματα και συντεχνίες, όπου με συνθήματα αρπαγής όσων κατέχουν οι άλλοι, τα ανθρώπινα μπουλούκια τίθενται σε κίνηση. Αυτή η διαπίστωση βεβαίως δεν αντιτίθεται στην φρόνιμη στόχευση τής κοινωνικοποιήσεως τών πλουτοπαραγωγικών πηγών ενός τόπου. Αυτό όμως είναι φρόνιμο να γίνεται προς όφελος τού κοινωνικού συνόλου και όχι στο όνομα μιας κοινωνικής τάξεως, την οποίαν υποτίθεται ότι εκφράζει κάποια συνασπισμένη κάστα κομματικών συμφερόντων. Και η διαχείρισις αυτού τού πλούτου είναι σκόπιμο να διεξάγεται από το κοινωνικό σύνολο και όχι τούς εντεταλμένους αυτής τής κάστας, οι οποίοι καταδείχθησαν ιστορικώς ως γραφειοκρατικό καρκίνωμα.
Ως απλούστατο και συντομότατο επιχείρημα τής ανάγκης κοινωνικοποιήσεως τού πλούτου, τον οποίον επισυσυσσώρευσαν ως τοποτηρηταί ξένων συμφερόντων τα ληστρικά κυκλώματα εν Ελλάδι, επαρκεί να αναφερθεί ένα και μόνον δεδομένον: Τα περιουσιακά στοιχεία τών πενήντα μεγαλύτερων λεφτάδων εν Ελλάδι, ξεπερνούν το δημόσιο χρέος. Μόνον ο Λάτσης και Νιάρχος διαθέτουν δηλωμένα 10 δις δολάρια. Βεβαίως μια τέτοιου είδους κοινωνικοποίηση ουδόλως θα έλυνε το πρόβλημα, δεδομένου ότι αυτό είναι γεωπολιτικής υφής, καθότι το ελλαδικό προτεκτοράτο βρίσκεται επάνω στα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικών πόρων παγκοσμίως. Σε φάση μάλιστα, κατά την οποίαν αυτά φθίνουν κατακόρυφα σε άλλες περιοχές, ενώ το σύστημα τών ατλάντιων διεξάγει μια μετωπική σύγκρουση με την Ρωσία, με στόχο να αποκοπεί από αυτήν σε ενεργειακή βάση η Ευρώπη. Αλλά επ' αυτού θα επανέλθω διεξοδικώς στην συνέχεια.

Το έτερο μύθευμα, το οποίον μάς έχουν χώσει βαθιά στο κεφάλι, αλλά πρέπει να απαλλαγούμε το δυνατόν γρηγορότερο από αυτό διότι πρόκειται περί πομφόλυγος, αφορά το εντέχνως επιβληθέν σύμπλεγμα κατωτερότητος, που αφορά το γεγονός ότι είμεθα μια σχετικά μικρή χώρα τεραστίας όμως γεωστρατηγικής σημασίας, εν μέσω επιθετικών γειτόνων και άρα δήθεν δεν μπορούμε να πορευθούμε παρά υποταγμένοι στις λεγόμενες "μεγάλες" δυνάμεις. Τεράστια ευθύνη για την επιβολή αυτού τού συνδρόμου ψυχολογικής υποτελείας έχει - πλην τού οχετού τών μαζικών μέσων και τής κομματικής προπαγάνδας - δυστυχώς και η παιδεία στην χώραν μας.
Δυστυχώς διακατεχόμεθα υπό μιας πλήρως στρεβλής αντιλήψεως περί τής ιδίας ιστορίας μας. Κεντρικό σημείο στην ψυχοσύνθεση και νοοτροπία μας υπέχει η επανάστασις τού 1821 και τα αποτελέσματά της, βάσει ενός σκοπίμως στρεβλού τρόπου δια τού οποίου υπνούμεθα περί αυτής (Για να μην αναφερθώ σε προηγούμενες περιόδους, περί τών οποίων οι αντιλήψεις που επικρατούν είναι κυριολεκτικώς για κλάματα).
Το συμπέρασμα το οποίον εξάγουμε από τον Αγώνα τής Παλιγενεσίας τού Έθνους, είναι ότι ενώ διαθέταμε εις αυτόν δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες ήρωες, ο συσχετισμός τών δυνάμεων ήτο ποσοτικώς τελείως δυσμενής για το νοσυσταθέν μικρό κράτος, με αποτέλεσμα να υποχρεωθούμε να απαλλαγούμε τού οθωμανικού ζυγού δια τής ξένης επικουρίας και να διατελέσουμε εις την συνέχειαν υποτελείς τών ξένων, δια τού σχηματισμού του αγγλικού, τού γαλλικού και τού ρωσικού κόμματος.
Η πραγματικότης όμως είναι τελείως διαφορετική: Ο ΑΓΩΝ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΔΙΕΘΕΤΕ ΑΓΝΗ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ. Με εξαίρεση τον Γέρο τού Μοριά, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και κάποιους λίγους ακόμη, όλοι οι λοιποί προεξέχοντες, τούς οποίους θεωρούμε ήρωας, ήσαν διφορούμενες ή και αναφανδόν επιζήμιες προσωπικότητες. Αναμφιβόλως αρκετοί εξ αυτών ηγωνίσθησαν και τούς ωφείλουμε ευγνωμωσύνη δι' αυτό. Δεν δύναμαι όμως να κατανοήσω τον λόγον, ένεκα τού οποίου ωφείλω να αποδεχθώ ως πρότυπα διφορούμενες προσωπικότητες, οι οποίοι δια τών καιροσκοπικών και ιδιοτελών επιλογών τους, οδήγησαν τον αγώνα στην υποτέλεια.
Ο συγγραφεύς των ιστορικών πονημάτων στο κάτωθι βίντεο ακροθιγώς μόνον παραθέτει την εν λόγω ιστορικήν αυτήν κακοδαιμονία. Από πλευράς μου θα είχα να παραθέσω σωρεία άλλων επί πλέον στοιχείων, όσο αφορά την εσφαλμένη ηρωοποίηση προσώπων και την εξιδανίκευση καταστάσεων, τυγχάνω όμως βιοπαλαιστής μετανάστης και όχι συγγραφεύς, αλλά έχει η ζωή και γυρίσματα:

Η αδυναμία, η οποία επεδείχθη συνεπώς, δεν ήτο έλλειψις ποσότητος, αλλά ποιότητος.

Δεν σχετίζεται με το ότι είμεθα μικρή χώρα. Σθένος σημαίνει πρωτίστως αρετή, συνέπεια και αποφασιστικότητα, πέραν τής ετοιμότητος για αυτοθυσία, η οποία πράγματι μάς χαρακτηρίζει πλουσιοπαρόχως ως λαόν, πλην όμως δεν επαρκεί από μόνη δια να απαλλαγούμε τών δεσμών υποτελείας. Υπό άλλας συνθήκας θα ηδύνατο το αποτέλεσμα τού Αγώνος Παλιγενεσίας, έστω και εάν είμεθα αριθμητικώς σαφέστατα ολιγότεροι των δυναστών μας, να είναι τελείως διαφορετικόν.

Το επιχείρημα, ότι σήμερον πλέον έχουν μεταβληθεί οι συνθήκες, οι λεγόμενοι "δυνατοί" διαθέτουν υπεροπλίαν, πακτωλόν υλικών μέσων και τα τοιαύτα αυγά τουρκίας, είναι εξ' ίσου σαθρόν.

Για να μην μεταβώμεν εις άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, ας δούμε μια χώρα, η οποία βρίσκεται δίπλα μας και με την οποίαν έχουμε κοινά θαλάσια σύνορα: Την Αίγυπτο.

Αυτή η χώρα επέτυχε προσφάτως να απαλλαγεί από την προδοτική παρουσία τού αχθοφόρου των ατλαντίων την λεγομένη "ισλαμική αδελφότητα", καθώς και την λαίλαπα τών εμπριμέ "επανάστεσεων", κλείνοντας προ εβδομάδων αμυντικήν συμφωνίαν με την Ρωσίαν επί τής βάσεως αμοιβαίου οφέλους.

Το επιχείρημα, ότι η Ελλάδα βρίσκεται από πλευράς γεωστρατηγικής σε σημαντικότερη θέση από την Αίγυπτο, δεν ευσταθεί. Εάν αναλογιστούμε την σημασία τής διώρυγος τού Σουέζ, το επιχείρημα αυτό καθίσταται ανούσιο. Το άλλο επιχείρημα, ότι η Ελλάδα συνορεύει με γείτονες, οι οποίοι την επιβουλεύονται αμέσως, καθίσταται παρόλογο στην περίπτωση τής συγκρίσεως με την Αίγυπτο. Αυτή συνορεύει με το Ισραήλ, μια δηλαδή πάνοπλο χώρα με τεράστια διεθνή υποστήριξη, με την οποία έχει διεξάγει πόλεμο στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν.
Να αναφερθούμε στο αξιόμαχο τών Αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων, όταν οι Ισραηλινοί πέταγαν τούς Αιγυπτίους στρατιώτες έξω από τα άρματα σαν τα κουνέλια, οι οποιοι έσπευδαν να τα εγκαταλείψουν στον πόλεμο τών έξι ημερών;
Κατά συνέπεια αλλού βρίσκεται το πρόβλημα: Η Ελλάδα δεν ευδοκίμησε να έχει ένα Νάσερ επικεφαλής. Ένα πατριώτη, που θα γαλούχιζε τις ένοπλες δυνάμεις της και το κοινωνικό σώμα σε εθνική βάση. Τα μαρσαλοθρεμένα ζωντόβολα τών "Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας", οι σαμποτέρ ΙΔΕΑτες τού στρατεύματος, οι οποίοι έριχναν ζάχαρη στις δεξαμενές βενζίνης τών αρμάτων τού Έβρου ώστε να δημιουργήσουν στημένη ψύχωση περί ανυπάρκτου κομμουνιστικού κινδύνου τύπου Γιώργου Παπαδόπουλου, τα μεμέτια τού κάθε Δημήτρη Ιωαννίδη, οι Αραπάκηδες, οι οποίοι γύριζαν τον στόλο πίσω, όταν διεξάγετο η επιχείρησις Αττίλας ΙΙ, οι "εθνοπατέρες" τού "Η Κύπρος κείται μακράν", οι "σοσιαλιστές" δολοφόνοι τού φίλου Χάρη Αντωνακόπουλου, όταν αυτός έβγαζε τα σκάνδαλά τους στην "Ελληνική" Βιομηχανία Όπλων τού Αιγίου, οι βόμβες, που έβαζε ο "σοσιαληστής" Ανδρέας Παπανδρέου στις αποθήκες πολεμοφοδίων στην Μαλακάσα, ενώ τις είχε αδειάσει ξεπουλώντας τα ζωτικά για την άμυνα τής χώρας υλικά στούς εμπολέμους Ιρακ και Ιράν, οι μιζαδόροι υπουργοί και οι κομματικές συμμορίες τους τών εξοπλιστικών, οι εισαγγελείς που τούς καλύπτουν, οι σημερινοί επιτελικοί τού στρατεύματος, οι οποίοι εκλιπαρού τον κάθε Καμμένο για 300 Ευρώ στο μισθολόγιο, αντί να πάρουν στα χέρια τους την Ελληνική Σημαία και να μάς καλέσουν στα όπλα, όσους τουλάχιστον είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε το αίμα μας ενάντια στην ξένη ακρίδα, ο Άρειος Πάγος και το Συμβούλιο Επικρατείας, οι οποίοι αποφαίνονται περί αντισυνταγματικότητος τών περικοπών των μισθών τών ενστόλων, αντί να θέτουν εκτός νόμου τα μνημόνια, τα ανήψια τού Πατακού και γόνοι τών μεγαλοεργολάβων που εκκολάφθησαν για να διαλύουν την χώρα, οι γόνοι τών διευθυντών τής χαλυβουργικής και οι καθηγητάδες τής Οξφόρδης, οι οποίοι μεθοδεύουν ειδικού τύπου grexit, για να περάσει η Ελλάδα στο δολάριο, όταν οι πολυθνικές ξεκινήσουν να εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο και το γαιαέριο τής Ελλάδος και last but not least τα εκατομμύρια τού ανθρώπινου χυλού που τούς ψηφίζει, παρέχοντας νομιμοφάνεια στην στυγνή ξένη εξάρτηση: ΝΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Η Ελλάδα δεν είναι μικρή, όπως μας έθισαν να εκτιμούμε λανθασμένως. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΧΩΡΑ.
Μια μητέρα μού είπε, ότι λυποθύμησε όταν επιβλήθηκαν τα capital controlls, διότι δεν μπορούσε να προμηθευθεί τρόφιμα για το παιδί της. Όταν αυτή η μητέρα κατανοήσει, ότι για να επιβιώσει σαν άνθρωπος το παιδί της, δεν χρειάζεται μόνον τα εξήντα ευρώ, αλλά κυρίως αξιοπρέπεια και προοπτική, ήθος και αγωνιστική ετοιμότητα, όταν ο τόπος αποκτήσει πνευματική ηγεσία, τότε θα φανεί το μέγεθος τής Ελλάδος.
Μέχρι τότε θα φοβόμαστε μπροστά στούς λεονταρισμούς κρατών τής πλάκας, όπως τα σκόπια και η αλβανία (Στην τουρκία δεν αναφέρομαι, διότι με τα μυαλά που κουβαλούν οι ιθύνοντες αυτής τής χώρας είναι λίγα τα ψωμιά της στο μέλλον). Και μέχρι τότε θα μπορεί ο κάθε τζιτζιφιόγκος τύπου Robert Ficο να επαίρεται ότι μάς φτύνει. Όμως παλικάρι μου, όποιος σπέρνει ανέμους, θα θερίσει θύελλες. Και πρόσεξε, διότι η επόμενη άνοιξη τής Πράγας μπορεί να συμβεί χειμώνα καιρό. Διότι μια ζωή είσαστε προτεκτοράτο κάτω από την σταλινική μπότα καi καταντήσατε ακόμη χειρότερη παράγκα κάτω από την J.P. Morgan, η οποία σάς μοιράζει σήμερα φιστίκια, για να σάς κατεβάσει αύριο στο πεζοδρόμιο.

Και μια παρατήρηση για τον Χάρυ Κλυν:
Ας κοιτάξουμε προς την Αίγυπτο, κόβοντας τα καλαμπούρια περί Αφρικανών κατοίκων.
Θα χρειαστούμε ακόμη μπόλικη ηλιοθεραπεία, μέχρι να μαυρίσει το δέρμα μας όπως τού Νάσερ.


Συνεχίζεται...

 

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ - ΤΡΙΤΟΝ ΜΕΡΟΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ

Η στασιμότητα και τα αδιέξοδα, στα οποία είχε περιέλθει το σοβιετικό καθεστώς ιδιαίτερα κατά την τελευταία φάση τής εποχής Μπρέζνιεφ, ήταν αδύνατον να μην σταθούν αφετηρία επαγρυπνήσεως για κάποιους, οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι καλούνται να εξεύρουν λύσεις και να οριοθετήσουν διέξοδο. Γενικά από πλευράς νοοτροπίας, εκτιμώ ότι μπορούν οι ιθύνοντες τής τότε εποχής να καταταγούν σε δυο βασικές κατηγορίες: Οι πρώτη αφορά τα επαναπαυμένα στελέχη, τα οποία φρόντιζαν ως στυγνή νομενκλατούρα, εκμεταλλευόμενα την μεταπολεμική αύξηση τής ισχύος τής Ρωσίας, να εφαρμόζουν τα προνόμιά τους προς ίδιον όφελος. Η διαφθορά πολύ μεγάλου τμήματος των στελεχών τού σοβιετικού καθεστώτος και η γραφειοκρατική αντιμετώπιση όλων τών βασικών μηχανισμών και διαδικασιών από αυτούς, σε καμία περίπτωση δεν συνιστούσε ένα προσφάτως διαμορφωθέν κοινωνικό συγκρότημα. Τόσο ο τσαρισμός, όσο και ο κατ' επίφαση "κομουνιστικός" νεοτσαρισμός από διάστημα αιώνων εστηρίζοντο αρχικώς στούς Βογιάρους και στην συνέχεια στούς κομισσάριους (τουτέστιν εντεταλμένους τής εξουσίας) οι οποίοι ήσαν επέκταση τού τοποτηρητού στον αγροτικό τομέα και στούς λοιπούς τομείς τής παραγωγής και τής διοικήσεως.
Το σοβιετικό καθεστώς, ως συμμαχία κορυφής αρχικώς περισσότερων μη λαϊκών ομάδων, ήταν αδύνατον να στηριχθεί εν τέλει στον ρωσικό λαό, έστω και εάν ενίοτε επιχείρησαν οι ιθύνοντες να αξιοποιήσουν επί μπιχεβιοριστικής βάσεως αυτό που ο Λένιν είχε αποκαλέσει "δημιουργική ετοιμότητα τών μαζών". Η λεγόμενη "μεγάλη οκτωμβριανή επανάσταση" με οκτώ όλους και όλους νεκρούς στην Αγία Πετρούπολη, όπου ήτο το κέντρον τού τσαρικού καθεστώτος, κατά το πρώτο τετραήμερο τού προσπορισμού τής κρατικής εξουσίας, στάθηκε από όλες τίς πλευρές ετερόκλητων συμφερόντων, οι οποίες θα μπορούσαν να προβάλλουν αντιρρήσεις και προσκόμματα, ένα προσυμφωνημένο προνουντσιαμέντο. Τόσο η ομάδα τού ψυχάκια Λένιν με την στήριξη τού γερμανού κάιζερ, όσο και τα κυκλώματα τής Γουώλλ Στρήτ με πρώτο εντολοδόχο τον Τρότσκυ, όσο και τα παρασκήνια τής Οχράνα είχαν συμφωνήσει στην ανατροπή τής νεοσυσταθείσας Βουλής. Στα απομνημονεύματα τού τότε πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Κερένσκυ καταγράφεται γλαφυρά μια άνευ προηγουμένου μελαγχολία σχετικά με την αστραπιαία ταχύτητα, με την οποία οι εχθροί, αλλά κυρίως οι "φίλοι" τής Δούμας επέβαλαν τον καταποντισμό της. Σε όλες τις ομάδες και τις όπισθεν δυνάμεις,  οι οποίες σκόπευαν να αναδειχθούν σε διαδόχους τούς τσαρικού καθεστώτος, ήτο προφανές, ότι η αχανής Ρωσία δεν μπορούσε να διοικηθεί παρά από ένα αυστηρά συγκεντρωτικό καθεστώς.

Πέραν τών συγκρούσεων μεταξύ αυτών των ομάδων, οι οποίες εκτυλήθησαν περισσότερο παρασκηνιακώς (στα πλαίσια τών περιώνυμων συνομωσιών τού Κρεμλίνου) χωρίς όμως να λείψουν και οι σφοδρές συγκρούσεις στο προσκήνιο, μια ήταν η κοινή συνιστώσα. Η μετοχή τού λαού στην εξουσία έπρεπε να συμβαίνει μόνο τύποις, ενώ ο κάθετος ντιριγκισμός θα μετέβαλε τούς πάντες σε ινστρούκτορες τής άνωθεν ντιρεκτίβας. Την επιβολή αυτού τού εξουσιαστικού ζουρλομανδύα είχαν φροντίσει να καθαγιάσουν προηγουμένως όλες οι μπολσεβίκικες φράξιες με την προώθηση τής θεωρίας τού λεγόμενου "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού".

Ήδη από την εκκίνηση τής σοβιετικής εξουσίας ο πλήρης παραμερισμός τού λαϊκού παράγοντος επιβλήθηκε με το μέτρο τής στρατιωτικοποίησης τών συνδικάτων, το οποίον αναλύει διεισδυτικώς ο Κώστας Παπαϊωάννου στο έργο του "Η Γένεση τού Ολοκληρωτισμού". Συμφώνως προς τις ρυθμίσεις τού Λένιν "τα συνδικάτα έπρεπε να είναι ιμάντες μεταβίβασης τής πολιτικής τού κόμματος στις μάζες", στερώντας σε αυτά και την παραμικρή αυτονομία. Με την επικράτηση τού Στάλιν τα προνόμια τών ειδικών αυξήθηκαν ανοίγοντας περισσότερο την ψαλίδα αμοιβών στο 1:20. Ο πρώτος που καρατομήθηκε από την κεντρική επιτροπή ήταν ο Ρίκωφ, επειδή τόλμησε να αναφερθεί σε δικαιώματα των εργατών. Οι σταλινικοί διέδωσαν, ως ήτο ευνόητον, ότι αυτός αυτοκτόνησε.
Αυτά τα πλαίσια εξουσίας, τα οποία άφησαν στους εργάτες και τούς αγρότες ως μόνη ειδική πρωτοβουλία να αναδειχθούν αυτοί σε "ήρωες τής δουλειάς", στα πλαίσια τού κινήματος "Σταχάνωφ", μετέτρεψαν τα κοινωνικά υποκείμενα σε παραγωγικά δίποδα, με αποτέλεσμα να βασισθεί το καθεστώς στην αστυνόμευση, στον διοικητικό παρασιτισμό και τη διαφθορά. Έκφραση αυτής τής κατάντιας δεν ήτο μόνον η αύξηση και η παγίωση τής νομενκλατούρας, ως άρχουσας τάξεως, αλλά και ο περιώνυμος αλκοολισμός, ο οποίος σφράγισε ολόκληρη τήν σοβιετική κοινωνία, ως κοινωνία χωρίς ουσιαστικά ιδανικά και χωρίς αισιόδοξο προοπτική, παρά τις προπαγνδιστικές εξάρσεις τού καθεστώτος.

Αυτή η σκοτεινή πλευρά όμως τού σοβιετικού καθεστώτος δεν μπορεί να επικαλύψει την άλλη πλευρά του, η οποία κατά την εκτιμησή ήτο άκρως θετική:
Ο σταλινισμός έστω και εάν υπήρξε κίνημα μπάτσων και χαφιέδων με αιμοβόρα ένστικτα, δεν έπαυε να εμφορείται από αναφανδόν πατριωτισμό, στοχεύοντας στην διάσωση τής Ρωσίας από την διάλυση και την υποδούλωση, την επιβολή τών οποίων κλιμάκωναν ξένες δυνάμεις.
Εάν δεν είχε παρέμβει ο σταλινισμός, ίσως η επιβολή τής παγκόσμιας δικτατορίας, την οποίαν κλιμακώνουν οι κρόνειες ομάδες, να είχε ήδη λάβει χώρα. Εκτιμώ, από αυτήν τήν οπτική, ότι ενώ ο σταλινισμός έβλαψε βαθύτατα τα λαϊκά κινήματα, παρασύροντας πλείστα όσα σε αδιέξοδο, παρ' όλα αυτά έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα πολύ, όσο αφορά την ανανακοπή και παρεμπόδιση στα σχέδια και την πρακτική τών κρονείων. Και το βασικότερο όλων: Με αυτή την πολιτική δημιούργησε ένα εφαλτήριο, επί τού οποίου μπορούν να αναπτύξουν την άμυνά τους και την δράση τους στην σημερινή φάση άλλες δυνάμεις από αυτές τής νομενκλατούρας στην Ρωσία. Διότι όπως εντόπισα προηγουμένως, στούς κόλπους τού σοβιετικού καθεστώτος λειτούργησαν δυο διαφορετικές τάσεις, οι οποίες μπορεί μεν να μην ήσαν σαφώς ετερόκλητες, σφραγίζονται όμως ως διαδικασία ωριμάνσεως από την διφυή φύση τού σταλινισμού: Τουτέστιν αστυνομικός ολοκληρωτισμός από την μια και αποφασιστικός πατριωτισμός από την άλλη.

Σε αυτό το σημείον καθίσταται σκόπιμος ένας πολύ βασικός εντοπισμός γεωγραφικής υφής σχετικά με την γεωπολιτική καθ' εαυτήν:
Όταν μια χώρα διαθέτει τεράστια γεωγραφική έκταση δεν είναι δυνατόν μακροπροθέσμως να αποικιοποιηθεί. Είναι αδύνατον, όταν οι γεωραφικές ποσότητες το ευνοούν, να μην σχηματισθεί εντός ενός τέτοιου είδους συγκροτήματος συγκεκριμένη εθνική προοπτική. Για ποιο λόγο η πάλαι ποτέ κοσμοκράτειρα Αγγλία δημιούργησε τις ΗΠΑ και εναπόθεσε σε αυτές την επιρροή σε παγκόσμια κλίμακα, την όποιαν διέθετε; Δεν επαρκούν οι μεγάλοι στόλοι και τα γεμάτα χρυσό θησαυροφιλάκια, ώστε να υπηρετήσουν μακροπροθέσμως τις τάσεις παγκοσμίου ηγεμονίας. Απαιτείται ταυτοχρόνως μια τεράστια γεωγραφική έκταση και ένας τεράστιος πληθυσμός. Η Ρωσία μπόρεσε χάριν στην αχανή ενδοχώρα να αντέξει στην πρόκληση τού ΒΠΠ. Η δυνατότητα μεταφοράς τών βασικών μονάδων τής πολεμικής βιομηχανίας στα Ουράλια και οι τεράστιες εφεδρείες ανθρώπινου δυναμικού συνέβαλαν στο να αντέξει αυτή την καταστροφή τού Στάλινγκραντ.
Σήμερα είναι εμφανεστατον ότι μόνον οι τρεις δυνάμεις, οι οποίες διαθέτουν αυτές τις γεωπολιτικές προϋποθέσεις είναι εις θέσιν να ανταγωνιστθούν σε διεθνές επίπεδο, ωθούσες τις λοιπές σε σχέση εταίρου: Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα.

Αυτό το δεδομένο συμβάλλει στην δημιουργία κάποιων ευαίσθητων παρεξηγήσεων σε αντίστροφη βάση. Αυτές οι παραξηγήσεις αφορούν το ψυχολογικό σύνδρομο, το οποίον έχει επικρατήσει εδώ και αιώνες, ότι μια σχετικά μικρή χώρα είναι αδύνατον να χαράξει μια ενεξάρτητο πορεία και είναι εκ τών πραγμάτων υποχρεωμένη να προσάπτεται ως υποτελής σε μια ισχυρή "προστάτιδα" δύναμη.
Αυτή η νοοτροπία έχει καλλιεργηθεί σκοπίμως στον Ελληνικό λαό από καταβολής τού αγώνος για εθνική απελευθέρωση από την οθωμανική αυτοκρατορία.
Δεν είναι όμως σκόπιμη επί τού παρόντος η διερεύνησις αυτής τής παρεξηγήσεως. Εδώ θέλω μόνον να εντοπίσω, ότι οι ελληνόφωνοι εφοπλισταί, ως η πρώτη δύναμις τού παγκοσμίου νηολογίου, διατηρούν τον κύριο όγκο τών πλοίων τους υπό ξένη σημαία, καταδεικνύοντας ότι ουδόλως πιστεύουν στις δυνατότητες και τις προοπτικές τής Ελλάδος. Η νοοτροπία τής "ψωρικώσταινας" προωθείται με υπουλες διαδικασίες, στοχεύοντας στο να καμφθεί το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων. Παρεπιπτόντως αναφέρω - και θα επεκταθώ επ' αυτού στην συνέχεια - ότι το πρόσφατο δημοψήφισμα διεξάχθει με στόχο να επιβληθούν τα capital controlls, ώστε να αισθανθούν οι πολίτες ότι ζουν σε πλαίσια οινομικής ασφυξίας και ότι έχουν μόνη δυνατότητα επιβιώσεως στην ψωροκώσταινα να υποταχθούν στο τρίτο μνημόνιο. Αυτό που πλασαρίσθηκε πολιτικά ως έκφραση αντίστασης στούς οικονομικούς δολοφόνους δεν ήταν παρά ένα τέχνασμα με στόχο να καμφθεί πρακτικά κάθε αντίσταση.

Επανερχόμενος στο ζήτημα που ετέθει εδώ αρχικώς, θέλω να αναφερθώ στην δεύτερη τάση, η οποία σχηματίσθηκε και ωρίμασε στα πλαίσια τών ιθυνόντων τού σοβιετικού καθεστώτος, την οποία χαρακτήρισα ως πατριωτική. Τόσο η γραφειοκρατική όσο και η πατριωτική τάση εδράζοντο και αδράζονται σε ένα και το αυτό ένστικτο, το οποίο σφραγίζει όχι μόνον τον Ρωσικό λαό, αλλά τούς πάντες. Με την διαφορά ότι αυτό το ένστικτο εκδηλώνεται με τελείως διαφορετικούς τρόπους κατά περιπτώσεις. Πρόκειται για το ένστικτο τής επιβιώσεως. Ο πατέρας τής ψυχανάλυσης Ζίγκμουντ Φρόυντ ανέλυσε με εξαιρετικό τρόπο, ότι όταν αυτό το ένστικτο εκφράζεται με δημιουργικό τρόπο, εκδηλώνεται ως ένστικτο τής ζωής, ή στην προωθημένη του έκφραση ως ένστικτο τού έρωτος. Όταν αυτό εκδηλώνεται διαστροφικά, προσλαμβάνει χαρακτήρα αποδομητικό, ως ένστικτο τού θανάτου.
Η Ρωσία στάθηκε ανέκαθεν μια χώρα υπό μόνιμη ξένη επιβουλή. Τόσο από δυσμάς οι τεύτονες ιππότες, όσο και από νότον τα ταταρικά και τουρκικά φύλα επιχειρούσαν μονίμως εισβολές, προβαίνοντες σε καταστροφές και λεηλασίες, με στόχο την υποδούλωση τής Ρωσίας. Γερμανικές ορδές, Ναπολέων, χιτλερικοί, Ιάπωνες, Τάταροι και λοιποί στάθηκαν υπαίτιοι να δημιουργήσουν στην ρωσική ψυχοσύνθεση το σύνδρομο τής μόνιμης απειλής. Αυτό δεν περιορίστηκε μόνο στα πλαίσια τών εξωτερικών εχθρών. Η Ρωσία ήταν ανέκαθεν ένα πολυεθνικό κράτος. Η ανάγκη να ενσωματώνονται οι γύρω περιοχές ως ζώνη προστασίας από εξωτερικές επιθέσεις οδήγησε στην λεγόμενη μεγαλορωσική νοοτροπία και πρακτική, η οποία εν πολλοίς λειτουργούσε μονομερώς προς όφελος των Ρώσων και εις βάρος των ενσωματούμενων. Αυτό είχε ως συνέπεια να ανακύπτουν συνεχώς αποσχιστικές τάσεις, οι οποίες ενέτειναν τις συγκρούσεις και όξυναν τα δεδομένα σε εθνοτικό επίπεδο. Χαρακτηριστικά αξίζει να αναφερθεί, ότι στην Ουκρανία πέθαναν από ασιτία κατά την διάρκεια τής "κολεκτιβοποίησης" 4.000.000 άνθρωποι, δεδομένο που δείχνει το βάθος τών εθνικών αντιθέσεων στην μείζονα περιοχή τής ρωσικής επιρροής.
Η αντίληψη τής εσωτερικής επιβουλής επεκτάθηκε σκοπίμως από τον τσαρισμό και τούς ιδεολογικούς μηχανισμούς προπαγάνδας του και στον ρόλο των Εβραίων. Κατά το έτος 1903 κυκλοφόρησε το περιώνυμο βιβλίο τού επισκόπου τής ρωσικής εκκλησίας Σεργίου Νείλου αναφορικά με τα λεγόμενα "Πρωτόκολα των Σοφών τής Σιών", με το οποίον εστοχοποιείτο το εβραϊκό στοιχείο ως μοχλός παγκοσμίου συνομωσίας (Επί τού θέματος των Πρωτοκόλων έχω αναφερθεί στο παρελθόν και δεν θα επεκταθώ προς ώρας).
Την πλέον εντατική βολή όμως στο να αναπτυχθούν και να παγιωθούν τα σύνδρομα απειλής στον ρωσικό ψυχισμό έδωσε ο "ψυχρός πόλεμος", με την επικράτηση τού στρατοκρατικού οικονομικού πρωτύπου στις δυτικές κοινωνίες στα πλαίσια τού λεγόμενου ύστερου καπιταλισμού. Παρά την καλλιέργεια τής προπαγάνδας περί ειρηνικής συνυπάρξεως και τις διαβουλεύσεις και συμφωνίες για τον περιορισμό τών πυρινικών εξοπλισμών στην πορεία η μέση αντίληψη στην Ρωσία αναγνώριζε στο πρόσωπο των δυτικών τον επιθετιστή. Θεωρούσε ως μόνιμο στόχο τών δυτικών δυνάμεων την ανατροπή τής "ισορροπίας τού τρόμου" σε πλαίσια, όπου αυτοί θα μπορούσαν να αναδειχθούν νικητές σε μια ολοκληρωτική σύγκρουση.

Κατά την περίοδο Μπρέζνιεφ οι γραφειοκράτες, που εκκινούντο από το ένστικτο τής ικανοποιήσεως τής γαστέρας και τής παγιώσεως ενός διεφθαρμένου εξουσιασμού, είχαν διαβρώσει ευαίσθητα την διαδικασία νομιμοποιήσεως τού καθεστώτος οδηγώντας το σύστημα σε γενική στασιμότητα, ανοίγοντας διάπλατα τις θύρες στα δυτικά πρότυπα. Οι εξεγερμένοι νεολαίοι τής δύσεως, η ποπ κουλτούρα τής αμφισβήτησης, οι ροκάδες που καλούσαν σε συναισθηματική και αισθησιακή πόση τών χυμών τής ζωής, ο καταναλωτικός καταιγισμός τού δυτικού homus catanaloticus, επενεργούσαν καταλυτική έλξη στα μέλη των κοινωνιών τής γραφειοκρατικής μπόχας. Ακόμη και τον Τσε Γκουβάρα είχαν αποσπάσει ως πρώτυπο οι χύππηδες από τούς κομουνιστές, χωρίς να τον ρωτήσουν μετά την δολοφονία του από τις κυβερνήσεις τών κρατών τους κατά πόσο αυτός συμφωνεί, βάσει τής αιτιολογίας, ότι αυτός ήταν μακρυμάλλης και ανυποχώρητος μέχρις εσχάτων.
Μέσα σε αυτά τα δυσμενή ιδεολογικά πλαίσια για το σοβιετικό στρατόπεδο η δύση είχε ξεκινήσει να το χοντραίνει. Ενθυμούμενη τον ξεπεσμένο καουμπόυ Ρόναλντ Ρήγκαν, τον ανέδειξε στην προεδρία, σηματοδοτώντας την επιστροφή στούς εξοπλισμούς τών περιστρόφων και των βερμπαλιστικών απειλών. Οι μυστικές υπηρεσίες και το Βατικανό είχαν φροντίσει προηγουμένως να ξεσπάσει η κρίση στα ναυπηγεία τής Πολωνίας, διακηρύσσοντας χωρίς ενδειασμούς, ότι ξεκινούν χορούς μέσα στον σοβιετικό αυλόγυρο.

Το πονηρό γεράκι όμως είχε υποτιμήσει για μια ακόμη φορά την πανέξυπνη αρκούδα. Μελετώντας την διαδικασία, με την οποία οι Ρώσοι πέτυχαν από τις αρχές τού '80 μέχρι σήμερα, όχι μόνον να αντιστρέψουν την ιδεολογική επέλαση τών ατλαντιστών, αλλά να τούς απογυμνώσουν ολοσχερώς ιδεολογικά, ανατρέποντας τα τότε δεδομένα σε όλους τους ευαίσθητους τομείς, διαπιστώνει, ότι εν πολλοίς οι δυτικοί δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν καν στα βασικά της σημεία την αριστοτεχνική τακτική αυτών, που είχαν θεωρήσει ξεγραμμένους, όταν διακήρυσσαν επαιρόμενοι το "τέλος τής ιστορίας".
Προσφάτως καθίσταται αντιληπτή, κυρίως μέσα από την συμφωνία τών ΗΠΑ με το Ιράν, η προσπάθεια προσαρμογής των ατλαντιστών, με στόχο να κερδίσουν χαμένο έδαφος. Όπως όμως είχε πει παλαιότερα ο Μπρετζίνσκυ: "Too late, too little...".

Και αυτή την φορά ο κλήρος έπεσε σε μπάτσο. Ένα μπάτσο όμως αλλιώτικο από τούς άλλους. Αναλογιζόμενος τον Γιούρι Αντρόπωφ έρχεται στην μνήμη μου ένας στίχος τού Γιάννη Ρίτσου: "Συμπόνεσε κανείς ένα φαρμακοποιό σε ώρα εφημερίας;". Καγκεμπίτης μεν, αλλά που διάβαζε λογοτεχνία και άκουγε τζαζ. Έτσι ανέφερε ο τύπος τής εποχής, όταν ο Αντρόπωφ εξελέγη γενικός γραμματέας. Όμως ο Αντρόπωφ δεν διάβαζε λογοτεχνία, αλλά είχε σπουδάσει λογοτεχνία. Μπορεί κάποιος να θέτει σε κίνηση τα άρματα μάχης ενάντια σε μια εξέγερση πολιτών, όπως έκανε ο Αντρόπωφ το 1956 στην Ουγγαρία και μετά να γράφει ποιήματα; Το ζώδιο των διδύμων είναι παράξενη περίπτωση. Και ποιος είναι ο ρόλος τής λογοτεχνίας στο εν λόγω σύμπλεγμα; Κάποιος, όταν προορίζεται να γίνει ανώτερο κομματικό στέλεχος, σπουδάζει οικονομία ή πολιτική. Όμως ο Αντρόπωφ δούλεψε στην Κομσομόλ, την οργάνωση τής κομματικής νεολαίας. Και οι νέοι δεν χρειάζονται μαθηματικούς τύπους, πλάνα και βεβαιότητες, αλλά ενθουσιασμό και οράματα. Τουτέστιν συναίσθημα. Και όταν προχώρησε στην κομματική ιεραρχία σπούδασε ιστορία. Διότι αυτός, ο οποίος επιθυμεί να αφήσει το συνειδητό αποτύπωμά του πάνω σε αυτήν, οφείλει να την σπουδάσει σε βάθος. Όχι ως νέος, αλλά σε συνθήκες ωριμότητος.
Το πρώτο μέτρο που θεσμοθέτησε ο Αντρόπωφ ήταν η καταπολέμηση τού αλκοολισμού. Τι σηματοδοτεί αυτό; Ότι ο γέροντας ήταν αλεπού. Το ίδιο κατέστη φανερό, με την προώθηση τού Λιγκατσώφ στο πολιτικό γραφείο. Αυτού που ανήκε στο ίδιο ζώδιο με τον Στάλιν. Τοξότης, το ζώδιο που βρίσκεται αντιδιαμετρικά στον ζωδιακό κύκλο από τούς διδύμους. Υπέρ τών μεταρρυθμίσεων ο Αντρόπωφ, εναντίον αυτών ο Λιγκατσώφ. Κάποιος, όταν προωθεί την ελεγχόμενη από αυτόν αμφισβήτησή του, δεν μπορεί παρά να αναδειχθεί σε κυρίαρχο τής διαδικασίας.
Αποκατάσταση τής διαφάνειας, καταπολέμηση τής διαφθοράς, ενίσχυση τής πρωτοβουλίας τών παραγωγικών μονάδων ήσαν οι στόχοι που διακηρύχθησαν, αλλά και επιδιώχθησαν. Η τζαζ μουσική περιέχει και κάποιον εκκεντρισμό με την άνευ όρων διεύρυνση των συνηθισμένων αρμονιών, κάποια έντονη έμφαση στο προσωπικό στοιχείο με τον αυτοσχεδιασμό. Οι δυτικοί μάλλον εκτιμούσαν, ότι πρόκειται για κάποιον τζαζίστα, όταν ο Αντρόπωφ έριχνε γροθιά στο στομάχι τής γραφειοκρατίας, χωρίς να είναι σε θέση να κατανοήσουν εν τέλει τις διεργασίες. Οι επιλογές τού Αντρόπωφ έμοιαζαν να επιτίθενται στην καρδιά τού σοβιετικού συστήματος αμφισβητώντας την γραφειοκρατία. Η αξία που τούς απεδόθη ήταν προφανώς, ότι αυτές είχαν κυρίως προπαγανδιστικό περιεχόμενο, χωρίς να κατανοήσουν οι αμέτρητοι "σοβιετολόγοι" τών "δεξαμενών σκέψης" τής δύσεως, το τεράστιο άλμα, το οποίο πυροδοτούσε ο πρώην ιθύνων τής KGB με τις καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Ίσως κάποιες στιγμές ο Γιώργος να δάκρυσε διαπιστώνοντας, ότι η ανθρωπιά κάποτε χρειάζεται να διαβεί και απάνθρωπα μονοπάτια. Η Ρωσία είναι πολύ σκληρή χώρα. Οι πρίγκιπες τού Κιέβου εκχριστιανίσθησαν ταχέως, όταν τούς πλησίασαν οι Βυζαντινοί. Όμως μερικούς μήνες πριν τελούσαν ανθρωποθυσίες.
Και η γραφειοκρατία δεν συγχωρεί. Ο Αντρόπωφ πέθανε σχετικά σύντομα μετά την ανάδειξή του στην ανώτατη θέση, για τον διαδεχθεί ο άνθρωπος τής γραφειοκρατίας, το δεξί χέρι τού Μπρέζνιεφ, ο υπεύθυνός του για ζητήματα προπαγάνδας. Όμως κι ο Τσερνιένκο ήταν μια σύντομη παρένθεση. Η αναδίπλωση από το ταρακούνημα τού Αντρόπωφ ήταν τριετούς διάρκειας. Στον γεροντισμό τού Τσερνιένκο απεικονίζετο η παρωχημένη ολοκλήρωση τής γραφειοκρατικής εξουσίας. Οι βάσεις είχαν ήδη τεθεί για την έλευση τού πλέον αμείλικτα σοφιστικέ ζωδίου. Μια ανατροπή από ένα Υδροχόο αναμένουν οι πάντες. Ποιος όμως θεωρεί ανατροπέα ένα χρυσόψαρο; Οι ιχθείς διαθέτουν κάποια κοινή ιδιότητα με τούς διδύμους. Πορεύονται και αυτοί ανά δυο μαζί, ως συμβολικό ντουέτο. Πολλοί ήταν αυτοί που αναθεμάτησαν τον Μηχαήλ Γκορμπατζώφ. Όμως πέρα από τα όποια κριτήρια αξιολογήσεως ενός ηγέτου, αυτός ήταν που έκανε την μεγάλη ρωγμή, μέσα από την οποία ο Γέλτσιν υπέδειξε ως διάδοχό του τον Βλαδίμηρο Πούτιν. Όχι δεν πρόκειται για θέατρο τού παραλόγου, αλλά για υψηλή πολιτική. Η οποία καλείται να κρίνει την επιβίωση μιάς μεγάλης χώρας και αυτό που ο Στράτος Διονυσίου με πόνο ψυχής τραγούδησε: "Ζητώ ακρόαση Θεού και αλλαγή πλανήτη".



Συνεχίζεται με το τέταρτο μέρος

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ - ΠΡΑΚΤΩΡ 000 ΕΝΑΝΤΙΟΝ Κ_ΛΟΔΑΚΤΥΛΟΥ

1. ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΟΣ

Και να που πετάχτηκαν οι νάυλον δήθεν φελοί από τις αμαρτωλές σαμπάνιες, μόλις πήραν τα ευρωφρόκαλα αυτό που νόμιζαν ότι τούς είχαν δώσει εντολή να αποσπάσουν.

Εκτιμώ, ότι για κάποιους ιδιαίτερα προσεκτικούς επισκέπτες αυτής τής σελίδας, αυτό που κατονόμασα ως στόχο υπό τον χαρακτηρισμό "δημιουργία ρωγμής στο Μάτριξ", θα μπορούσε να έχει καταστεί ήδη ευκρινές. Αυτό βεβαίως δεν αποδίδεται σε κάποια μεμονωμένη απόπειρα πραγματείας εδώ, αλλά θα μπορούσε ίσως να συνάγεται από κάποια πληθώρα προσεγγίσεων. Ταυτοχρόνως προκύπτει ένα στοιχειώδες ερώτημα: Εφόσον κάποιος αδυνατεί να αντιληφθεί κάτι, το οποίον ευρίσκεται έμπροσθεν τής αντιληπτικής ικανότητος, προς τι χρειάζεται τα δεκανίκια τής αρωγής κάποιου άλλου; Ο φωτισμός αποτελεί προϊόν ζυμώσεως, η οποία προάγεται με ενεργό και συνειδητή μετοχή του συνόλου ανθρώπου. Δεν συντελείται αστραπιαίως, αλλά συνιστά καρποφορία κατά την πορεία στην οδό τής αρετής. Ο καρπός λαμβάνει την εκκίνησή του από προηγούμενο καρπό, όταν αυτός δώσει σπόρο, που ευτυχίσει να φυτρώσει. Άρα πρέπει να ανοιχθούν η καρδία και η διάνοια για να τον προσλάβουν. Εκεί, στην θαλπωρή τού σκότους αυτός θα διαβεί το κατώφλι τής βλαστήσεως. Ανοίγοντας για πρώτη φορά τούς οφθαλμούς, βλέπουμε σκότος. Σκότος, που ίσως φοβίζει και επιφέρει απορία, αλλά που ως πρώιμος φωτισμός συνιστά απαραίτητη συνθήκη, ώστε να πεταχτεί ο βλαστός στο ορατό φως.

Ο Αριστοτέλης μάς καλεί στο έργο "Μετά τα Φυσικά", να αναλογιστούμε το Υ που εσωκλείεται στον όρον ΦΥΣΙΣ. Πρόκειται για την διαδικασία τού φύεσθαι, κατά την οποία το Ι διακλαδώνεται προς δυο λεπτότερες απολήξεις συγκροτούν το Υ (εξού και Ι ψιλόν, δηλαδή λεπτό). Ο χρυσός αριθμός Φ εισάγει σε αυτήν την διαδικασία και την διέπει ως υπερτεθημένη αρμονία. Όταν το Υ φθάσει στο τέλος δηλαδή τον σκοπό του, ταυτίζεται με το Ω μετέχον στο ΦΩΣ. Τουτέστιν τέλος τής Φύσεως είναι το Φως,  ή για να θυμίσω ένα στίχο από άσμα τού Νιόνιου: "Την νύχτ' αυτή την λέτε εσείς φωτιά. Εγώ την λέω δέντρο. Οι μέρες που λαχτάρισα θα 'ρθουν. Εγώ την λέω δένδρο".
Κατά συνέπεια κάθε ανθρώπινη ύπαρξη ενδόμυχα επιζητεί το Φως, δηλαδή όχι μόνον την ρωγμή στο Μάτριξ, αλλά την τελεσίδικη και ολοκληρωτική του κατεδάφιση. Συμφώνως προς την Πλατωνική θεώρηση ο όρος "αμαρτία" σημαίνει αποτυχία - κατά πλήρη αντιδιαστολή προς τα ηθικιστικά σύνδρομα ενοχής που αναπτύσσουν οι θρησκείες (και όπως πολύ ορθώς προέβη σε αποκαθαρισμό αυτού τού όρου ο Χρήστος Γιανναράς). Αποτυχία από το τέλος, την στόχευση τού Φωτισμού. Όταν δηλαδή, αντί να επιζητούμε το φως, τρέχουμε πίσω από τα λαμπιόνια, κυνηγώντας την φαντασμαγορία, δηλαδή τις καταστάσεις όπου αγορεύουν φαντάσματα.
Μέσα στο σκοτάδι διεγείρεται εντονότερα η αφή. Εκεί είναι που ποθούμε να αισθανθούμε την  ανθρώπινη παρουσία όχι μόνον δίπλα μας, αλλά να μάς αγγίζει. Όταν αποστασιοποιηθούμε στιγμιαία από αυτήν την ανάγκη, αισθανόμαστε την θαλπωρή τού σκότους τής μάνας γης, που κυοφορεί τον σπόρο.
Στο άσμα "Αυτοί μιλάν" τραγούδησε ο Παύλος Σιδηρόπουλος:

Αυτοί μιλάν την ώρα που ο ήλιος
έγειρε το χάος ν' ακουμπήσει
την ώρα που εγώ σε προσκυνούσα απελπισμένος για ζωή
Και μιλάν την ώρα που άλλος
ένοιωθε το φως που πάει να σβήσει
την ώρα που το χάος την αγάπη του ήλιου
αυτό θα τη χαρεί
Οι συντεταγμένη, μετέωρη λογική
το χρόνο με σκοτάδι στα υπόγεια μετράνε οι ειδικοί
Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πως να ψηλαφίζω το σκοτάδι
Σημείο αναγνώρισης μονάχα θα 'ναι η σαρκική επαφή
Πριν λουφάξει ο ήλιος, και στο χάος δώσει το ρόλο του πατέρα
Σε μας να μείνει άγιο κάλεσμα η ανθρώπινη φωνή
Σκύβει το κεφάλι η σκέψη να οξυνθεί
Η γλώσσα μας απ' αύριο
σε διάλεκτο θα είναι της σιωπής...

Για να καταλήξει στο "Να μ' αγαπάς":

Σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις, σαν μάνα γη να ξαναρθείς

Γνωρίζω λοιπόν, ότι αδυνατώ να καταγράψω την σιωπή, την θαλπωρή τού σκότους, την αγωνία για φως. Λέξεις μόνον είμαι σε θέση να διεκδικώ, ως ο καθείς, που οι εμμονές μου με ωθούν να ρίχνω με το πληκτρολόγιο στην οθόνη. Στοχεύοντας κάποτε, κάποιες από αυτές να αγγίξουν κάποια ίχνη σιωπής.
Αφού η ρωγμή είναι εμπρός μας, ας προχωρήσουμε στην κατεδάφιση.


2. LIVE AND LET CRY

Είχα αναφέρει παλαιότερα, ότι χωρίς συνεκτικά επεξεργασμένο αναλυτικό όργανο, δεν είναι δυνατόν να προβούμε σε συνολικού τύπου θεωρήσεις. Οι αποσπασματικές προσεγγίσεις είναι συχνά χρησιμότατες, εφόσον είναι δόκιμες. Όμως, οι αντίπαλοι τής ανθρωπότητος κλιμακώνουν ένα γενικής υφής σχέδιο (αυτό που συχνά χαρακτηρίζεται ως "master plan"). Αυτό έχει εκπονηθεί λεπτομερέστατα και είναι ιδιαίτερα μακρόπνοο. Όπως προσπάθησα να αναλύσω κυρίως στις παρουσιάσεις με τίτλο "Ναυαγός τού Χρόνου", φρονώ, ότι η ανθρωπότητα ανακυκλώνεται από αυτούς που αποκαλώ θηρευτές της κατά διαστήματα διαρκείας περίπου 30.000.0000 ετών. Αυτά τα διαστήματα απεκάλεσα ελίξεις - ιστορικά σπειρώματα, ως τμήματα που συνθέτουν χρονικώς την ανθρώπινη παρουσία επί τής Γής. Μάς επιβάλλουν κάποια ελεγχόμενη ανάπτυξη από τις συνθήκες τού πλήρους πρωτογονισμού μέχρι την εκάστοτε πολιτισμική κορωνίδα και κατόπιν φροντίζουν να προβούμε φαινομενικά αυτοβούλως στην πλήρη καταστροφή μέσω πολεμικών συγκρούσεων, επιστρέφοντας στα σπήλαια, φορώντας ακόμη για μια φορά γουναρικά, ώστε να επανεφεύρουμε εκ νέου την φωτιά και τον τροχό. Οι αναφορές ιερών κειμένων και μυθολογιών σε τεράστιας κλίμακας καταστροφές, κατακλυσμούς και τα συναφή φρονώ ότι προήλθαν από ανθρώπινο χέρι και συνιστούν συγκρούσεις με υπερεξελιγμένα οπλικά συστήματα τού παρελθόντος. Θα μπορούσα επί παραδείγματι να υποδείξω τα όσα σημαντικότατα παραθέτει σχετικά με την έρευνα τού επιτελείου του ο καθηγητής γεωφυσικής Σταύρος Παπαμαρινόπουλος στην εκπομπή "Αντιθέσεις" σχετικά με την πυραμίδα τής Βοσνίας.



Πάντοτε μάς συντροφεύουν από τα παρασκήνια των "μυστηρίων" οι θηρευτές μας ως πνεύματα και θεοί, φροντίζοντας να αποτελούμε την τροφή τους, εξασφαλίζοντας σε αυτούς μια μακροημέρευση στα πλαίσια τής εκπεσούσης κατάντιας τους, μέχρι να τούς εξοντώσουμε ολοκληρωτικώς και ανεπιστρεπτί, προβαίνοντας σε αυτό που απεκάλεσα ως εκτίναξη και εκφυγή από τα ιστορικά σπειρώματα και εγκαινιάζοντας την εποχή τού μετανθρώπου. Καθότι δεν δημιουργηθήκαμε ως αιώνια θηράματα, αλλά ως θηρευταί τών θηρευτών μας. Τουτέστιν είμεθα θέσει θηράματα και φύσει θηρευταί, ενώ οι θηρευταί μας είναι θέσει θηρευταί και φύσει θηράματα. Τρόμος τους είναι μην τυχόν αναπτυχθεί το κοτόπουλο πέρα από τα ελεγχόμενα όρια, οπότε τότε παύει να είναι κοτόπουλο, αλλά γίνεται αετόπουλο. Δεδομένου ότι τα φτερά που τού εδόθησαν δεν είναι για επίγεια πτερουγίσματα - κακαρίσματα ώστε να συγκρουόμαστε ποιος θα τσιμπολογήσει το καλαμπόκι που ρίχνουν οι θηρευταί , αλλά για ανάταση, πτήση και εποπτεία.
Οι θηρευταί ανέκαθεν επεξεργάσθησαν και εξακολουθούν να επεξεργάζονται με πανούργο τρόπο και μη ευκαταφρόνητη τεχνογνωσία - δεδομένου ότι η παρουσία τους από χρονικής πλευράς είναι υπερπολλαπλάσια τής διάρκειας ζωής τού κάθε ανθρώπου - το γενικό σχέδιο. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, να μπορέσουμε να τούς αντιμετωπίσουμε εμείς, που θεωρούμεθα ανθρωπάκια;
Είχα αναφερθεί στο παρελθόν στην διαδικασία, την οποία είχα αποκαλέσει "μόχλευση", αναπαράγοντας τον όρο, στον οποίον αναφέρεται ο Πλωτίνος στο ισχυροτάτης εμβέλειας έργο του "Περί τού Νοητού Κάλλους". Ήδη στην αρχή αυτού τού έργου τονίζει ο Πλωτίνος, ότι όταν η φύσις δημιουργεί το κάλλος τών χρωμάτων και των οσμών δεν μοχλεύεται. Ο τρόπος που κατανοώ αυτόν τον όρο αφορά τις συμβατικές μεθόδους τής μηχανικής (ο μοχλός αποτελεί το κατ' εξοχήν μηχανικό εργαλείο) αλλά και όλες εκείνες τις δυνάμεις που είναι άμεσα φυσικές, υπό την συμβατική έννοια. Η κβαντομηχανική έχει καταδείξει, ότι στην συγκρότηση τής πραγματικότητος η συνείδηση επενεργεί με καταλυτικό τρόπο. Χωρίς να θέλω να υπεισέλθω εδώ και τώρα στα συγκεκριμένα επιστημονικά δεδομένα, θέλω να υπογραμμίσω, ότι προφανώς οι θηρευταί διαθέτουν άλλο τύπο συνειδήσεως από ότι οι άνθρωποι εν δυνάμει. Στην διαδικασία τής χειραγωγήσεως, που αυτοί εξασκούν σε μάς, επιτυγχάνουν εν πολλοίς να μας εμφυσήσουν τον δικό τους συνειδησιακό τύπο, ο οποίος είναι κατώτερος και μας περιορίζει. Όπως ανέφερα προηγούμενα, αυτοί διαθέτουν κάποια πολύ ανεπτυγμένη σόφτγουερ, σε σύγκριση με εμάς που αγόμαστε και φερόμαστε, η δική μας όμως χάρντγουερ είναι πολύ πιο ισχυρή από την δική τους, ενώ βρίσκεται σχεδόν σε πλήρη αδράνεια. Η μόνη μέθοδος που παρέχεται σε αυτούς είναι η μόχλευση, ενώ οι άνθρωποι, εάν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τούς περιορισμούς που μας έχουν επιβληθεί, μπορούμε να θέσουμε σε δράση διαδικασίες ανώτερες τής μοχλεύσεως. Κάποιες πρώτες αναφορές είχα κάνει στο παρελθόν στο "Μπαγλαμαδάκι τού Παππού" και σε άλλες βιντεοσκοπήσεις.
Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλάτων στις αναφορές του σχετικά με την Ατλαντίδα, ότι οι Αθηναίοι, ενώ ενίκησαν στην σύγκρουση που είχαν τούς Άτλαντες, καταστράφηκαν ταυτοχρόνως και αυτοί, διότι έκαναν χρήση όπλων τού ιδίου τύπου μα αυτά των Ατλάντων. Στα γραπτά όμως των Ελλήνων Φιλοσόφων αναφέρονται μέθοδοι, βάσει των οποίων δυνάμεθα να εγερθούμε υπέρ άνω τής μοχλεύσεως, ώστε να ξεπεράσουμε τούς περιορισμούς μας και να αμυνθούμε αποτελεσματικά. Αυτό το εγχείρημα είναι ιδιαίτερα δύσκολο και έχει πολύ υψηλές προϋποθέσεις. Όμως δεν είναι ανέφικτο και συμφώνως προς τις εκτιμήσεις μου μπορεί να δομήσει την διέξοδο στο ανθρώπινο δράμα.

Για να μπορέσουμε να προβούμε στην εκπόνηση μιας στρατηγικής, να δώσουμε δηλαδή απάντηση ως Οιδίπους στα ερωτήματα που μάς θέτει η Σφίγγα ενώπιον τού βαράθρου, το οποίον παραμονεύει στο πέρας τού ιστορικού σπειρώματος, είμεθα υποχρεωμένοι να εκπονήσουμε αναλυτικό όργανο, ώστε να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε ορθά τις προκλήσεις. Αυτό δεν μπορεί παρά να έχει πρωτίστως φιλοσοφικό χαρακτήρα και να εδράζεται στήν οντολογία. Κάποιες συντεταγμένες επ' αυτού έχω καταθέσει στο κείμενο "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις", που είναι καταχωρημένο στην σελίδα scribd.com.

Η αποτίμηση των εκάστοτε πολιτικών εξελίξεων μπορεί να είναι ρεαλιστική, μόνον εφόσον λαμβάνει υπ' όψει της τούς παράγοντες τής Γεωπολιτικής. Διότι αυτές έχουν απόρροια από το γίγνεσθαι σε πλανητικό επίπεδο, ως επηρεαζόμενες αμέσως ή εμμέσως από το master plan. Ο τοπικός και ο χρονικός περιορισμός στις πολιτικές μας προσεγγίσεις αναπαράγει αποσπασματικές όψεις τις πραγματικότητος, οι οποίες αδυνατούν να υπεισέλθουν στις βαθύτερες ζυμώσεις. Με αποτέλεσμα να μην καθίσταται δυνατόν να δοθούν ουσιαστικές ερμηνείες και να δομηθούν επιτυχείς προβλέψεις. Άνευ αυτών όμως καθίσταται αδύνατος η εκπόνηση τής όποιας στρατηγικής και τακτικής.
Δεν αμφιβάλλω, ότι να προβάλλεται αντίσταση στην διαδικασία εξανδραποδισμού τής κοινωνίας, η οποία κλιμακώνεται συνεχώς εντονότερα, συνιστά φιλότιμο και χρήσιμο καθήκον, που κάποιοι άνθρωποι έχουν επωμιστεί και με πολύ έντιμο τρόπο προωθούν. Όμως αυτό δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Η αντίσταση συνιστά αντίδραση. Πρέπει όμως να περάσει η κοινωνία από την αντίδραση στην δράση, να αναλάβει αυτή δηλαδή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Κατ' αυτον τον τρόπον παύουμε να αμφισβητούμε επί μέρους εκφάνσεις τού master plan, επιδιώκοντας την εκ βάθρων ανατροπή του.

Σε όσους παρακολούθησαν με την δέουσα προσοχή τα όσα έλαβαν χώρα με τις διαπραγματεύσεις  και την επιβολή τού τρίτου μνημονίου στην Ελλάδα, μπόρεσε νομίζω να καταστεί κατανοητό, ότι επί τού προκειμένου δεν πρόκειται για κάποιες τοπικού χαρακτήρος ρυθμίσεις, που αφορούν μια χώρα, αλλά για την κλιμάκωση ενός τεράστιου εύρους γεωπολιτικού σχεδίου. Εκτιμώ όμως, ότι οι βαθύτερες προεκτάσεις του δεν έχουν τύχει ακόμη μιας φρονίμου αποτιμήσεως. Γι' αυτό τον λόγο θέλω στο επόμενο κεφάλαιο να προσπαθήσω να υπεισέλθω στις γεωπολιτικές ψηφίδες, που δομούν την εικόνα τού εν λόγω γρίφου.


3. LICENCE TO THRILL

Τα βασικά χαρακτηριστικά γεωπολιτικής στην φάση που διανύουμε, εκτιμώ ότι είναι τα εξής τρία:

1. Η παγκοσμιωποίηση καλπάζει ως στόχος τού master plan με ξέφρενο και απροκάλυπτο ρυθμό, καταρρίπτοντας όλα τα προσχήματα. Το master plan θέτει σε κίνηση με τον πλέον άγαρμπο τρόπο όλα τα μέσα που διαθέτει. Δίνει τα ρέστα του, στοχεύοντας να κτυπήσει την μπάνγκα. Επιλογή αφάνταστα επικίνδυνη για τούς θιασώτες της, χωρίς όμως να παραβλέπουν τις τελείως αναγκαίες αναδιπλώσεις και προσαρμογές. Τρέχουν στον αυτοκινητόδρομο με πατίνι, συχνά ουρώντας μέσα στο παντελόνι τους, με την ψευδαίσθηση ότι λιπαίνουν με αυτό τον τρόπο τις ρόδες του. Πρακτικά καθιστούν έτσι το ασταθές οδόστρωμα πιο ολισθηρό. Οι υποτακτικοί τους, έχοντας καβαλήσει το καλάμι, κάνουν πετάλι, σφυρίζοντας αδιάφοροι, υποδυόμενοι ότι φέρνουν γύρες σε λούνα παρκ. Κύριο όπλο τους η σκόνη διοξίνης, την οποία διαχέουν όπου μπορούν σε μεγίστη ποσότητα, με την αυταπάτη, ότι έτσι θα προσομοιάσουν το τοπίο αντιστοίχως προς την δική τους σαπίλα. Στόχος τους να μην μπορέσει να πάρει κανείς ανάσα, εφ' όσον ήδη έχουν διακηρύξει, ότι τούς χρησιμεύει μόνον ως υποψήφιο πτώμα.
Η καραφλή τραγουδίστρια έχοντας κάψει και το πελεκούδι στο τσακίρ κέφι τής σταδιακής μετατροπής τής παράγκας σε φλεγόμενη τρώγλη, δεν βρίσκει άλλο προσάναμμα από την περούκα της, αποκαλύπτοντας τα έλκη στο δέρμα της κεφαλής της.  Θεωρεί ως βαρβάτο ατού της, την ορδή εμπρηστών, που φοράει στολή πυροσβέστη, καθώς και το ναρκότι που μασουλαει το πόπολο επάνω στην αναπηρική του πολυθρόνα.
Αεροψεκασμοί με το καντάρι, μεταλλαγμένα και σκουπιδοποίηση τής διατροφής, βάναυσηκαντάρι, μεταλλαγμένα και σκουπιδοποίηση τής διατροφής, βάναυση μετατόπιση πληθυσμών, εκτίναξη τού παγκόσμιου χρέους και πλήρης προσανατολισμός τής οικονομίας σε παρασιτικούς μη παραγωγικούς κλάδους, εμπρησμοί δασών, προώθηση των ναζιστών και των ισλαμοφασιστών, κατάργηση τού ρευστού χρήματος, μεγιστοποίηση των μηχανισμών αστυνόμευσης, εκμηδενισμός τών ηθών, γριλίσματα και φωνασκίες, απειλές και τζάμπα μαγκιές.
Το γκροτέσκο, όταν διογκώνεται πολύ γοργά, έχει ένα προτέρημα για την εξουσία: Αρνείται η μέση πρόσληψη να το διαχειριστεί ως πραγματικότητα, στρεφόμενη σε πτυχές τής πραγματικότητος, που θεωρεί ότι ακόμη λειτουργούν.
Απροκάλυπτη κατάλυση τής εθνικής ανεξαρτησίας, όπου αυτό καθίσταται δυνατό. Ένταξη των χωρών σε εκ προοιμίου σάπια συγκροτήματα, για να μην λειτουργούν. Θνησιγενής ολοκλήρωση με στόχο σύντομα αυτές οι επί μέρους συμφύσεις να καταργηθούν σαν λόφοι από λάσπη, ώστε να μπούν τα μέλη τους κάτω από το μεγάλο καπέλο.

2. Σκλήρυνση και βάθεμα τής σύγκρουσης των συγκροτημάτων χωρών σε επίπεδο διευρυμένου ψυχρού πολέμου. Δαιμονοποίηση τής Ρωσίας, αλλά με ταυτόχρονη πολύ ευαίσθητη αύξηση τής δυνάμεώς της και εσωτερικό νοικοκύρεμά της. Ενδυνάμωση τού πόλου των BRICS ως αντιπάλου πορείας στην παγκοσμιοποίηση.
Το υποτιθέμενο κομμουνιστικό καθεστώς στην Ρωσία ήταν μετεξέλιξη τού τσαρικού καθεστώτος με πρωτοβουλία τής τσαρικής αστυνομίας Οχράνα. Η απολυταρχία ήταν και παραμένει εκείνη η κρατική δομή, η οποία είναι η καταλληλότερη για τα δεδομένα της, τουλάχιστον όπως αυτά διαμορφώνονται κατά την τελευταία χιλιετία. Η Ρωσία ήταν μέχρι τις απαρχές τού περασμένου αιώνος μια αχανής χώρα με παρωχημένες δομές. Η δουλοπαροικία καταργήθηκε εκεί περί τα μέσα τής δεκαετίας τού 1880 από τον τσάρο Νικόλαο Ιο. Ο Ιβάν ο Τρομερός είχε εξοντώσει σε προηγούμενη φάση την τάξη των φεουδαρχών, των λεγόμενων Βογιάρων, αντικαθιστώντας τους με τοποτηρητές, οι οποίοι ήσαν απλοί εντολοδόχοι τού τσαρισμού. Ενώ η χώρα βρίσκεται σε άμεση γειτονία με την Ευρώπη, όπου συντελέστηκε ο Διαφωτισμός και η αστική επανάσταση, συντηρούσε ένα δεσποτισμό, ο οποίος ήταν χαρακτηριστικός για ασιατικές χώρες. Το τσαρικό καθεστώς στήριζε την επιβολή του στις καλά οργανωμένες δυνάμεις καταστολής και ελέγχου τής αστυνομίας και στην επιρροή που προσπαθούσε να εξασκεί στην ρωσική εκκλησία.
Οι παρωχημένες δομές τής Ρωσίας και το αχανές τής γεωγραφικής της επικράτειας την οδήγησαν να μην επιδιώξει συμμετοχή στην διαδικασία τού μερκαντιλισμού και στην συνέχεια τής αποικιοκρατίας, αλλά να προσβλέπει στα δικά της δεδομένα, επιχειρώντας να δημιουργήσει μια συνεκτική εξουσία εντός τών ορίων της, ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Σε αντίθεση με τις ισχυρές χώρες τής Ευρώπης, που επιχείρησαν και επέτυχαν να επεκτείνουν διεθνώς την επιβολή τους, η στρατηγική τού Τσαρισμού επικεντρώθηκε μονίμως στην διατήρηση τής ενδοχώρας.
Το καθεστώς ήταν πολύ καλά σε θέση να γνωρίζει, ότι η ανατροπή των απολυταρχικών καθεστώτων στην Ευρώπη, που είχε ως ιδεολογική πλατφόρμα την Αναγέννηση και τον φιλελευθερισμό, δεν διεξάγετο από γνήσιες λαϊκές δυνάμεις. Όπισθεν αυτών ελόχευαν κατά την διαδικασία τών συγκρούσεων οι στοές, οι οποίες χειραγωγούσαν την προσπάθεια τής αστικής χειραφετήσεως. Ο Τσαρισμός είχε κατανοήσει στις αρχές τού προηγουμένου αιώνος, ότι η προώθηση τού φιλελευθερισμού στην Ρωσία διεξαγόταν  από τα ίδια σκοτεινά διεθνή κυκλώματα, τα οποία εκμεταλλεύοντο την αγνή λαϊκή θέληση προς την κατεύθυνση να διαλύσουν το υπάρχον σύστημα και να υποδουλώσουν την χώρα σε ξένες δυνάμεις. Ειδικά στα πλαίσια τού ανερχόμενου τότε εργατικού κινήματος οι σκοτεινές διεθνείς δυνάμεις τής λατρείας τού κρόνου κινητοποιούσαν πολύ εύστοχα το εβραϊκό στοιχείο τής Ρωσίας. Αυτό ως θρησκευτική μειωνότης. ήταν επόμενο να χαρακτηρίζεται από σχετική συνοχή και να διέπεται από διεθνείς δεσμούς με τούς ομοδόξους του, στούς οποίους αναπτύσσοντο με ξεχωριστή μεθοδικότητα τα οράματα και τα συνθήματα τής κοινωνικής αλλά και τής επιστημονικής ανατροπής. Δίπλα στην πληθώρα Εβραίων σοσιαλιστών διανοητών και ακτιβιστών, τόσο η θεωρία τής ψυχαναλύσεως όσο και οι επαναστατικές ανατροπές στην θεωρητική φυσική διεξάγοντο με πρωτοβουλία εβραίων. Αυτό, δεν να μειώνει στο ελάχιστο την επιστημονική αξία αυτών των επιτευγμάτων στην γνωσιολογική σφαίρα (σχετικά με την σύγκρουση μεταξύ εβραιογενούς και ελληνογενούς γνωσιολογίας κατά το πρώτο τρίτο τού περασμένου αιώνος επιφυλάσσομαι να αναφερθώ στο επόμενο μέλλον). Πλην όμως τόσο οι πολιτικές ανησυχίες, που τότε εκφράσθησαν (και που δεν ανάγοντο κυρίως στον τομέα τής θεωρίας αλλά τής πρακτικής) όσο και τα νέα επιστημονικά δεδομένα, τα οποία εγκαθίδρυαν στην ουσία μια νέα θεώρηση τού ανθρώπου και τού κόσμου, αμφισβητούσαν με έντονο και άμεσο τρόπο τα προηγούμενα δεσποτικά πρότυπα τής κοινωνικής και ιδεολογικής κυριαρχίας. Ο πολιτικός ακτιβισμός και η επιστήμη προέβαλλαν τότε, ως οι πυροδότες ενός καλύτερου κόσμου.
Οι μηχανισμοί ιδεολογικής επεξεργασίας τού Τσαρισμού κατενόησαν τότε, ότι τόσο τα διεθνή όσο και τα εγχώρια πλαίσια διεμορφώνοντο με τρόπο, που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος για την ισχύουσα κυριαρχία και την συνοχή τής χώρας. Αυτοί οι μηχανισμοί ήσαν μεν σκράπες όσο αφορά την επιστήμη, αλλά έχοντας ως μόνιμη πρακτική την κατασκοπία και την παραπληροφόρηση, είχαν αναδειχθεί σε ειδήμονες τής ίντριγκας. Κατ' αυτόν τρόπο εξεπόνησαν τότε ένα σχέδιο ιδιαίτερα πονηρό και εύστοχο για την αντιμετώπιση τής καταστάσεως.
Με επικεφαλής τον πράκτορα τής Οχράνα Ιωσήφ Τσουγκασβίλι ή Στάλιν, τον Μαλινόφσκι και άλλους επιχείρησαν να ελέγξουν αυτοί το ανερχόμενο εργατικό κίνημα και να το στρέψουν προς την κατεύθυνση επιβολής ενός συγκαλυμμένου τσαρικού καθεστώτος, το οποίο θα ήταν σε θέση βάσει τών νέων δεδομένων, που θα επέβαλε, όχι μόνο να ξεπεράσει τα διογκωμένα αδιέξοδα, αλλά να αντιστρέψει την αιχμή των εξελίξεων, όπως αυτή διεμορφώνετο από τούς διεθνείς κρονιολάτρες, στρέφοντάς την εναντίον τους. Αντί οι διεθνείς σκοταδιστές να διαστρέφουν το εργατικό κίνημα τής Ρωσίας ενάντια στην χώρα, οι σταλινικοί χαφιέδες αντεπετέθησαν αντιστρόφως. Επέτυχαν να ελέγξουν οι ίδιοι το διεθνές εργατικό κίνημα μέσα στις έδρες των κρονιολατρών, ώστε να το εκμεταλλευτούν προς όφελος τής Ρωσίας. Ο μεγάλος χαμένος από το όλο αλισιβερίσι ήταν το ίδιο το εργατικό κίνημα και οι λαοί, οι οποίοι άγοντο και εφέροντο μεταξύ τού χαφιεδοσταλινισμού και τών κυκλωμάτων ελέγχου των τραπεζιτών αλλά τρότσκυ (μη εξαιρουμένης και τής επιρροής μέσω του εισοδισμού των εγκαθέτων τής κατά τόπους ασφάλειας και των μυστικών υπηρεσιών).

Με αυτή την διαδικασία μπορεί μεν το εργατικό κίνημα να μετετράπη σε τραγέλαφο με μπούκλες και βούλες τού κάθε αλανιάρη διεθνώς, πλην όμως η σταλινική φράξια ανέτρεψε ολωσχερώς τα γεωπολιτικά δεδομένα, όπως εσχεδιάζοντο από τούς κρονιολάτρες. Ο Στάλιν μπορεί να αναδείχθηκε σε ειδεχθή τύραννο σε βάρος τών λαών, ουδείς όμως δύναται να αμφισβητήσει με επιχειρήματα την μεγάλη προσφορά του στην ανακοπή των σχεδίων παγκοσμίου κυριαρχίας τών μολοχιστών. Ο σταλινισμός - εντείνοντας βεβαίως τις συνθήκες καταπίεσης τού Ρωσικού λαού (ο οποίος δυστυχώς ήταν εθισμένος σε τέτοιου είδους πρακτικές από αληταμπουράδες τύπου ιβάν τρομερού και "μέγα'' πέτρου) πέτυχε να κινητοποιήσει με πρωτόγνωρο τρόπο το δημιουργικό δυναμικό τού Ρωσικού λαού, μετατρέποντας μια παρωχημένη αγροτική χώρα σε βιομηχανικό και επιστημονικό κολοσσό. Η Ρωσία αναδείχθηκε με αυτόν τον τρόπο σε μεγάλη δύναμη παγκοσμίου εμβελείας, η παρουσία τής οποίας είναι πλέον αδύνατον να παρακαμφθεί.

Οι ζυμώσεις που ακολούθησαν κατά την μετασταλινική περίοδο μέχρι την Περεστρόικα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι αυτές εκυοφόρησαν το καθεστώς τής σύγχρονης Ρωσίας  τού Βλαδιμίρου Πούτιν. Αυτή επιτελεί πλέον καταλυτικότατο ρόλο στα γεωπολιτικά δεδομένα.

Αυτοί που πρόσβλεπαν σε καταποντισμό τής Ρωσίας μέσω τού δευτέρου παγκοσμίου πολέμου διαψεύθησαν από τις εξελίξεις. Η Ρωσία εξήλθε ισχυροποιημένη από αυτόν, αλλά και βαθιά καταπονημένη. Ο σταλινισμός είχε πετύχει τόσο την διάσωση όσο και την επίτευξη βηματισμών τής χώρας συμφώνως προς το πνεύμα τών καιρών. Οι ρωσικοί μηχανισμοί προπαγάνδας μπορούσαν πλέον με άνεση να αντιμετωπίζουν αυτούς των δυτικών στην διαμάχη με αναφορά στην έννοια τής προόδου και τής ευημερίας.
Το τεράστιο κόστος όμως σε ανθρώπινες ζωές καθώς και η κόπωση που επέφερε η μόνιμη ένταση τού σταλινικού καθεστώτος, σε συνδυασμό με την νέα θέση ισχύος, την οποία είχε καταστήσει η Ρωσία, οδήγησε την κινητήριο δύναμη αυτής τής χώρας, που ήταν η γραφειοκρατία, σε επαναπροσδιορισμό των γενικών της προσανατολισμών. Ο σταλινισμός έμοιαζε πλέον με ένα βαρίδι, που προσέδιδε στην κοινωνία μια υπερβολική φόρτιση χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα. Κρίθηκε λοιπόν άσκοπο από τούς ιθύνοντες, στην φάση που οι χώρες τής δύσεως εισέρχοντο βαθμηδόν σε αυτό που ονόμασαν καταναλωτική κοινωνία και κοινωνικό κράτος, να καταναλώνει η ρωσική κοινωνία χαρούπια, για να παράγει άρματα μάχης. Το αποτελεσματικότερο εξ άλλου επιχείρημα των δυτικών εναντίον τού κομμουνισμού εστιαζόταν στο να εξάρουν την ένδεια αυτών των κοινωνιών αναφορικά με την κατανάλωση. Η επιλογή τού Νικήτα Χρουστσόφ ως διάττοντος αστέρος τού κινήματος αποσταλινοποίησης μετά την δολοφονία τού Στάλιν σηματοδοτούσε ακριβώς την έμφαση στον επισιτισμό. Οι μεταρρυθμίσεις με φιλελεύθερο περιεχόμενο, ο περιορισμός τών στρατιωτικών δαπανών προς όφελος τής κατανάλωσης και η μερική αποϊδεολογικοποίηση τού βαριού σταλινικού κλίματος ήσαν αναμφίβολα απαραίτητες προϋποθέσεις, ώστε να μπορέσει να σταθεί η Ρωσία μέσα στα πλαίσια που οι δυτικές χώρες οικοδομούσαν την γοργή μεταπολεμική ανάπτυξη. Στην προσπάθειά της να συμπορευθεί μαζί τους στην διεθνή σκηνή, ξεκίνησε να τις αντιγράφει. Οι δυτικοί παρακολουθώντας ως ένα βαθμό τον απροσάρμοστο τής παρέας να υιοθετεί παράλληλους προσανατολισμούς με τούς δικούς τους, ήταν επόμενο να θορυβηθούν τα μέγιστα. Στην περίπτωση που ο "κομουνισμός" κατάφερνε να δημιουργήσει κι αυτός κάποια έστω περιορισμένα φιλελεύθερη μίνι καταναλωτική κοινωνία πέρα από τα σταλινικά γριλίσματα, με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να αποφύγουν την ισχυροποίηση τής επιρροής του στις δικές τους μάντρες; Με γνώμονα αυτή την φοβία πέρασαν σε ξέφρενη αντικομουνιστική εκστρατεία επιβάλλοντας τον ψυχρό πόλεμο.
Η ρωσική γραφειοκρατία όμως αισθανόταν ήδη εξασφαλισμένη. Στρογγυλοκαθισμένη επάνω στην λεγόμενη ισορροπία τού τρόμου συνέχισε να αντιγράφει το αντίπαλον δέος σε όλα τα σκέρτσα του, με στόχο την πλήρη προσωμοίωσή της προς αυτό και την έξοδό της στην νομή τής καταληστεύσεως τής παγκοσμίου λείας.Το στάδιο επισιτισμού τού Χρουστσόφ ήταν επόμενο να διεδεχθεί η φάση, κατά την οποίαν εκδηλώθηκε απροκάλυπτα ο λεγόμενος σοσιαλιμπεριαλισμός.
Η Ρωσία στην συγκεκριμένη φάση επιχείρησε και κατάφερε να μετατραπεί από μεγάλη περιφερειακή δύναμη σε υπερδύναμη, εγκαθιδρύοντας σε αγαστή πλέον συνεργασία με τούς δυτικούς τον διπολισμό. Οι δυτικοί είχαν κατανοήσει ενδιαμέσως, ότι το "σοσιαλιστικό" παλληκαρόπουλο ήταν μια από τα ίδια. Τίποτε δεν εμπόδιζε πλέον την λήξη τού ψυχρού πολέμου και την επιβολή τής ύφεσης. Η συνδιάσκεψη στο Ελσίνκι οδήγησε στο Δόγμα Ζόνενφελντ περί "περιορισμένης κυριαρχίας". Η νομή τής οικουμένης σε σύγχρονη νεοαποικιακή βάση εκαλείτο να εξασφαλίσει τα κεκτημένα τών δύο μεγάλων εντός των σφαιρών κυριαρχίας τους. Σε αυτήν την φάση ξύπνησε στην ψυχοσύνθεση τής ρωσικής γραφειοκρατίας ο πάλαι ποτέ ευρισκόμενος σε προσωρινή ύπνωση ασιατικός δεσποτισμός. Αυτή η τάση εκδηλώθηκε και στην επιλογή των προσώπων στην κορυφή τής εξουσίας, η οποία επιτελεί και συμβολικό ρόλο, με έκφραση την επικράτηση ασιατικών φυσιογνωμιών, όπως ο Μπρέζνιεφ και ο Τσερνιένκο.
Αυτή η επιλογή όμως τής ρωσικής γραφειοκρατίας την οδήγησε να κινηθεί στον φυσικό χώρο τών ανταγωνιστών της. Και αυτό συνεπάγετο εξ ορισμού σημαντικά μειονεκτήματα. Είναι σχεδόν αδύνατον να επιβληθεί κάποιος στον ανταγωνιστή του, εφόσον επιλέγει ως χώρο διεργασιών τον φυσικό χώρο τού ανταγωνιστού, υιοθετών ταυτοχρόνως τις μεθόδους του. Η Ρωσία με τα ιδεολογικά συνθήματα μιας ξεφτυσμένης επανάστασης που χειριζόταν ο Πονομαριόφ και οι λοιποί ξενέρωτοι γέροντες τού Κρεμλίνου, ήταν αδύνατο να συναγωνιστούν τα αμερικάνικα παπούτσια τού μπάσκετ και τις ανάποδες κόντρες τής κιθάρας τού Χέντριξ. Ο δυτικός τρόπος ζωής είχε ξεκινήσει - ως ήτο φυσικόν - να αλέθει και τις υποτιθέμενες σοσιαλιστικές κοινωνίες, οι οποίες υπολοίποντο ευαίσθητα έναντι τού οργιάζοντος καταναλωτισμού τής δύσεως. Εάν εξακολουθούσε απρόσκοπτα αυτή η κατάσταση, ήταν θέμα χρόνου το πότε θα έπιανε δουλειά η θυγατέρα τού Μπρέζνιεφ στα στριπτητζάδικα τού Μανχάταν για μια μπλούζα μπένετον και ένα εισιτήριο για το επόμενο κοντσέρτο τών Ρόλλινγκ Στόουνς.

Έπεται συνέχεια...