ΠΕΝΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΣΤΟΥ ΜΠΟΤΙΛΙΑ

"Πόλεμος Πατήρ Πάντων"
Ηράκλειτος

Διακόπτω προσωρινώς την ανάπτυξη τού προηγουμένου θέματος, παρ' όλη την ιδιαίτερη προσοχή που τού αποδίδω, ώστε να προβώ σε τοποθέτηση με αφορμή μια σειρά πολύ σημαντικών ζητημάτων, τα οποία ετέθησαν από τούς φίλους και τις φίλες σχολιαστές στην προηγουμένη ανάρτηση.
Ευχαριστώ θερμά όλους όσους σχολίασαν με τρόπο, που κατά τον γράφοντα συνιστά καταθέσεις ψυχής. Η αμεσότητα αυτών τών εκφορών θεωρώ ότι τιμά αυτό το ιστολόγιο και επαυξάνει την ευθύνη τού ιστολόγου έναντι τών επισκεπτών. Θα το επαναλάβω, ενώ το έχω δηλώσει εδώ και χρόνια: Το αγαθό τής διαδράσεως συνιστά κοινή περιουσία τού ιστολόγου κι τών επισκεπτών. Όποιος διαχειριστής αντιλαμβάνεται τον ιστοχώρο που δημιούργησε μέσα από πρίσμα στενά ιδιοκτησιακό, δεν έχει κατανοήσει την αποστολή και τις ουσιαστικές δυνατότητες τού πολυμέσου, στο οποίο θέλει να συμμετέχει με δυναμικό τρόπο.
Για κάποιες αναφορές που ακολουθούν ζητώ συγγνώμη εκ τών προτέρων. Κάποιες τοποθετήσεις που προηγήθησαν μού επιβάλλουν ως ένα βαθμό να γίνω αυτοβιογραφικός. Με αυτόν τον τρόπο καταντάω γραφικός. Στην πορεία άνω τών δέκα ετών, που λειτουργεί αυτός ο ιστοχώρος - άλλοτε έντονα και άλλοτε υποτονικά - απέφυγα επισταμένα να προβώ σε προσωπικές αναφορές. Για τον γράφοντα, η όποια έπαρσις ένεκα υποτιθέμενων ιδίων επιτευγμάτων και η αυτοθωπεία συνιστούν είδος δημοσίου ιντερνετικού αυνανισμού. Η διαδικτυακή ανωνυμία κάθε άλλο παρά αρνητική, ή κατακριταία, μπορεί να είναι ως δομικό συστατικό τής διαδράσεως. Τουναντίον, έρχεται να υπογραμμίσει σε αυτό που ο μακαρίτης Βασίλης Ζήσης είχε οραματιστεί ως καθιέρωση τής "δημοσιογραφίας τής βάσης", ότι τον καθοριστικό ρόλο επιτελούν σε αυτά τα πλαίσια οι εκφραζόμενες απόψεις και όχι η εν τέλει επωνυμία τού γράφοντος. Κατά τον αντίθετο ακριβώς τρόπο, που καθιερώθηκε από την επαγγελματική δημοσιογραφία τών εντύπων. Σε αυτά η πρώτη προσοχή που εδαπανάτο στο παρελθόν - καθ' ότι η όλη πρωτοβουλία τών κινήσεων έχει μεακινηθεί πλέον προς το διαδίκτυο - αφορούσε την "αυθεντία" τού δημιοσιογράφου ως συγκεκριμένο δημόσιο πρόσωπο. Τουναντίον η διαδικτυακή προσωνυμία (nick name) διαμορφώνει μια περσόνα στα πλαίσια τής διαδικτυακής πραγματικότητος, η οποία ενώ δεν βρίσκεται σε κάποια διαφορά φάσεως από τον εμπράγματο επώνυμο κάτοχό της στην συμβατική πραγματικότητα, στις πλείστες τών περιπτώσεων τον επικαλύπτει (χωρίς όμως και να τον συγκαλύπτει) στα πλαίσια τού διαδικτυακού προσκηνείου. Την κύρια εξαίρεση σε αυτήν την πρακτική αποτελούν αρκετοί επαγγελματίες δημοσιογράφοι, που έχοντας πολυετή θητεία στα έντυπα, αποφάσισαν να αναμειχθούν και στο διαδίκτυο.
   Το διαδίκτυο - ασχέτως τών αιτιάσεων που οι κατασκευαστές του το δημιούργησαν και το έθεσαν σε ευρεία διάθεση - εισάγει νέα πρωτόγνωρα ήθη. Κάποια εξ αυτών είναι ενδεικτικά για τα ήθη ενός καλύτερου κόσμου από αυτόν που βιώνουμε σήμερα και που βαθμηδόν επέρχεται, ενώ συμβάλλουν να προσβλέπουμε σε αυτόν. Πέρα από το τεράστιο δημόσιο βήμα, που προσφέρει το διαδίκτυο σε πραγματικό χρόνο σε κάθε καλοθελητή, γεφυρώνειταυτοχρόνως αποτελεσματικά αλλά και με ελάχιστο κόστος τις γεωγραφικές αποστάσεις, οι οποίες ως δεδομένο τής εικονικής πραγματικότητος καταργούνται πλήρως. Η δεύτερη μεγάλη προσφορά τού διαδικτύου είναι η άνευ κόστους δυνατότητα πρόσβασης σε πληθώρα μέσων, όπως βιβλία, μουσική, ταινίες κοινηματογράφου, βάσεις καθημερινής εημέρωσης που ανανεώνονται ταχύτατα κλπ. Αυτό το "δωρεάν ελάβατε", διαμορφώνει και το αντίστοιχο "δωρεάν δώτε", όπου ο κάθε ιστολόγος ρίχνει μέσα στην μπλογκόσφαιρα τα πονήματά του, στις πλείστες τών περιπτώσεων εν τέλει ένευ αντιμισθίας. Δεδομένης τής διαδικτυακής προσνωνυμίας και ανωνυμίας, ο τυπικός ιστολόγος με την όλη ανάπτυξη τών δραστηριοτήτων του δεν προβάλλει καν την προσωπικότητά του στην συμβατική πραγματικότητα.
   Επειδή όμως οι ανθρώπινες αδυναμίες πάντοτε καραδοκούν, όπως επίσης και καθ' ότι η μετάβαση από το παλαιό στο νεότερο δεν συντελείται χωρίς προσωρινά και επί μέρους πισωγυρίσματα, η πλεύση πολλές φορές στα πλαίσια τής μπλογκόσφαιρας, επιφέρει την τάση, η διαδικτυακή περσόνα να αποκτά την τάση παγιώσής της μέσα στα εικονικά δεδομένα, με το να μετατρέπεται βαθμηδόν σε τοξική, επιδιώκοντας στενά προσωπικά ψευτοωφέλη, τα οποία αφορούν εν τέλη τα δεδομένα τής συμβατικής πραγματικότητος, η οποία εμπεδώνεται επωνύμως και όχι ανωνύμως ή προσωνυμικώς. Όπως η αυτοπροβολή και δημόσια επικύρωση εσώψυχων, σχετικά με τα οποία εκδηλώνεται η τάση αυτά να αναχθούν σε κοινωνική νόρμα,
    Ας μού επιτραπεί λοιπόν ο ισχυρισμός, ότι θέτοντας σε γνώση κάποια προσωπικά δεδομένα που με αφορούν με αφορμή σχόλια που κατατέθηκαν, αυτό δεν γίνεται με υστεροβουλία, ή διάθεση αυτοπροβολής. Στοχεύω αποκλειστικά να καταστήσω κατανοητά τα ελατήρια κάποιων επιλογών μου. Στο βαθμό που αυτές τις επιλογές δεν τις θεωρώ αυστηρά προσωπικές, αλλά συνιστώσες σε μια δημόσια παρέμβαση, η οποία επιδιώκει να συμβάλλει στην επεξεργασία ενός συστήματος αντιμετωπίσεως τών πραγματικών προκλήσεων. Συνιστούν δηλαδή για τον γράφοντα στρατηγικές επιλογές, την γενικότερη αξία τών οποίων φιλοδοξεί να καταδείξει.





Θα ήθελα να στρέψουμε λίγο την προσοχή μας στο μοναδικής εκφραστικότητος άσμα τού Γιάννη Παπαϊωάννου, πού ψάλλει εν είδει ζεϊμπεκιάς την εφόρμηση τού Ελληνισμού μέσα στα ναρκοπέδια τής ιστορίας, αυτό δηληδή που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε πιο σύντομα "Ελληνικό Γλέντι". Μετά τον δεύτερο φθόγγο στο μπουζούκι ακολουθεί μια σύντομη, αλλά ιδιαίτερα εμφατική παύση. Η παύση επαναλαμβάνεται και μετά την τελευταία γκασμαδιά τής πένας πριν την ολοκλήρωση τού πρώτου μέτρου, η οποία διατρανώνει με ηχητικό τρόπο αποφασιστικότητα. Πρόκειται για το κτύπημα τού ποδιού στο έδαφος πριν την εκτίναξη προς το άγνωστο. Η παύση αποτελεί στην μουσική τήν ισχυρότερη μορφή ηχητικής έκφρασης. Λειτουργεί με μεγαλύτερη ισχύ από το οιοδήποτε κρεσέντο ή πτώση, από το οιοδήποτε ηχοχρώμα ή τερετισμό. Γι' αυτό δήλωσε χαρακτηριστικά ο μεγάλος δεξιοτέχνης και βαθυστόχαστος μουσικός Γεχούντι Μενουχίν, ότι "μουσική είναι η έντεχνη εναλλαγή ήχων και παύσεων". Αυτός ο ορισμός αποδίδει την ίδια σημασία που υπέχουν όλα τα άπειρα ήδη μουσικών ήχων ισάξια με την μόνη, μοναδική και απλούστατα μονοσήμαντη σιωπή, που εκδηλώνει μια σύντομη παύση. Ο μόνος, από την πληθώρα τών μουσικών, που επιχείρησαν στην πορεία τού χρόνου να ερμηνεύσουνν αυτό το άσμα τού Γιάννη Παπαϊωάννου, που απέδωσε την παύση, ήταν ο Κώστας Παπαδόπουλος. Αυτή η σεμνή λαϊκή φυσιογνωμία, που παρακολούθησε με ευλάβεια την ανάπτυξη τής τέχνης τών παλιών, ήταν ο μόνος που συνέλαβε κατά την γνώμη μου το ηχητικό μήνυμα τού δημιουργού. Και ενώ πέτυχε να το αποδώσει με την ερμηνεία του, γνώριζε, ότι η εκφραστική δυναμική από τον δημιουργό τού άσματος είναι στο συγκεκριμένο μουσικό θέμα απροσπέλαστη. Γι' αυτό, ούτως ώστε να μπορέσει να αποδώσει το μήνυμα τού άσματος, πρόσθεσε στο ιδιαίτερα σύντομο αυτό τραγούδι ως εισαγωγή ένα κατανυκτικό μακρόσυρτο ταξίμι. Η σιωπή και η παύση είναι η στάση προσοχής έναντι τού θανάτου. Με αυτήν την παύση ο Παπαϊωάνου παρουσιάζει όπλα στούς πεσόντας.
   Παρόλο που υποκλείνομαι μπροστά σε αυτό το είδος σιωπής, θα προσπαθήσω να τοποθετηθώ στα ζητήματα που ετέθησαν διαμορφώνοντας φράσεις:
   Μοιράζομαι οπωσδήποτε με τούς σχολιαστές την έκκληση για επιστροφή στα ενεργά διαδικτυακά δρώμενα τού καλού μας φίλου, αλλά και πολύτιμου συνεργάτου με δεκάδες αναρτήσεις εδώ σε προηγούμενες φάσεις. Όμως γνωρίζω, ότι αυτός έκανε και στο παρελθόν αγραναπαύσεις, όποτε έκρινε ότι το χωράφι χρειάζεται ανανέωση, για να επανέλθει στην συνέχεια δρυμύτερος. Πρόκειται για ένα άνθρωπο με υψηλή ευαισθησία, άκρως μειλίχιο. Ο Κλαούζεβιτζ αναλύει στο βιβλίο του για τον πόλεμο, ότι αυτό ακριβώς το είδος ανθρώπων διαθέτει την μεγίστη δύναμη πυρός. Γράφει χαρακτηριστικά, ότι την δύναμη να θράυσει τον βράχο, διαθέτει το μικρό λουλούδι, που ξεπροβάλλει και αναπτύσσεται στην σχισμή του. Ας διασκόμαστε από την εκκωφαντική ησυχία πριν την μπόρα. Το μόνο που επιτυγχάνει ο ακτιβισμός είναι η ανακύκλωση ορίων.
    Η κριτική που εκφράζεται από πιστό, παλιό φίλο τού ιστολογίου σχετικά με την κατ' αυτόν άσκοπη και καιροσκοπική θωπεία "καραφασιστών" από εμένα, όπως ισχυρίζεται, "που εξακολουθώ να γλύφω", θέλω να καταθέσω τα εξής:
1. Ουδέποτε απέκρυψα την αριστερή μου προέλευση. Δεν υπήρξα απλά αριστερός, αλλά όπως έλεγαν οι παλαιότεροι τα χρόνια που αριστερά υφίσταο κρατικές διώξεις. ήμουν "βαμμένος". Τουτέστιν από άνω ως κάτω. Πριν από ακριβώς σαράντα χρόνια, σε νεαρότατη ηλικία ήμουν μέλος ολιγομελούς ανώτατου καθοδηγητικού οργάνου σε κόμμα τής άκρας αριστεράς. Όμως οι τσάρκες που έφερα έκτοτε με οδήγησεν και σε άλλα περιβόλια διότι εκτός από "βαμμένος" τυγχάνω και "περπατημένος". Είκοσι χρόνια μετά από αυτήν την ιστορία μετέβην εις τήν Κύπρον, προσκεκλημένος υπό τού Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου τής εκκλησίας τών "Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών" (παλαιοημερολογίτες) Επιφανείου για να συζητήσουμε επί θεμάτων γενικότερων εκκλησιαστικών επιλογών και την χάραξη πορείας στην ιεραποστολή τής δυτικής Ευρώπης, για την οποία είχα λιώσει σόλες υποδημάτων πολύ μεγαλύτερης αξίας από την διαδικτυακή μελάνη, την οποίαν δαπάνησαν κάποιοι για να αναρτήσουν απεικονήσεις εικόνων και αγιαστούρες στις προθήκες τών ιστοχώρων τους. Ο Μακαριώτατος μού πρότεινε τότε να εισέλθω στο σχήμα τής ιεροσύνης, πρόταση που αποδέχθηκα μετά χαράς. Στην πορεία εκρίθην από τούς ιθύνοντας ως μη κατάλληλος προς αυτό, γεγονός το οποίον εκ τών υστέρων με χαροποίησε. Διότι τις έντονες αντιρρήσεις και την δρυμεία κριτική που πρόβαλλα στην συνέχεια, ήταν εντόνως προτιμότρο για όλους τούς συμβαλλομένους να το πράξω ως λαϊκός.
Πέραν αυτού πέρασα και από αρκετούς άλλους χώρους, που εφόσον αριθμήσω εδώ και τώρα θα γίνω κουραστικός. Επιγραμματικά αναφέρω μόνον, ότι κατά το έτος 1989 συνίδρυσα με άλλους συναγωνιστές στο Βερολίνο την επιτροπή για την προώθηση τών εθνικών θεμάτων, η οποία δημιούργησε ιδιαίτερη αίσθηση. Αποτέλεσμα τών δραστηριοτήτων της ήταν να εξαφανισθεί από το προσκήνιο τής Γερμανίας η "Επιτροπή Τουρκοελληνικής Φιλίας", που είχε ιδρύσει και προωθούσε τότε ο κομματικός χώρος που εκφράζει σήμερα ο "σύριζα".
2. Κατά συνέπεια όποιοι προσπαθούν να με κατατάξουν στα όποια στερεότυπα αναπαράγουν, δεν με γνωρίζουν και κάνουν χρήση τής φαντασίας τους τρώγοντας δοξαστή τροφή. Αυτοί που με γνωρίζουν αντιθέτως, δεν επιχειρούν κάτι τέτοιο, διότι ξέρουν ότι είμαι ιδιόρυθμος και ότι από όπου πέρασα εκδιώχθηκα κακήν κακώς, διότι εχάλαγα την άνωθεν δοτή και επιβεβλημένη συνταγή. Η μόνη ομοταξία όπου ανήκα και αξοκολουθώ να ανήκω, η οποία πάντοτε με αποδέχεται και εκφράζει αισθήματα αγάπης και σεβασμού κατ' αποκοπήν προς εμέ είναι οι ροκάδες και τζαζίστες. Διότι με αυτούς γράψαμε ιστορία στα πατάρια και όποτε έτρεχαν από πίσω τους οι πιτσιρίκες να τούς ζητήσουν αυτόγραφα, γνώριζαν, ότι τον τόνο τον έδινε ο κιθαρίστας. Κι άμα λάχει από αυτής τής θέσεως προκαλώ τον οποιονδήποτε επαγγελματία η ερασιτέχνη, που εκτιμά ότι αντέχει, να βγούμε σε δημόσιο τζαμάρισμα για να δούμε ποιος θα μαζέψει το μάξιμουμ χειροκρότημα. Για να μην αναφερθώ σε κάτι τόνους χέβυ μέταλ μπαλάντες και ύμνους στούς Αρχαίους Θεούς και Μυστικούς Πατέρες, που έχω στα συρτάρια.
3. Ναι γλύφω αυτούς που θεωρώ αδελφούς. Πέρα από τούς ακατάλυτους δεσμούς που έχω με συντρόφους, που οργώσαμε τις εργατικές συνοικίες, όταν ακόμη υπήρχαν γκασταρμπάϊτερ και τούς αδελφούς μοναχούς, που έσκισαν πτυχία και διδακτορικά για να φέρουν πιο κοντά τον παράδεισο σε αμαρτωλούς και αγίους, ή τα πρεζόνια που κάναμε μαζί αγώνα για να αποτοξινωθούν, απαιτώ από την γερμανική κυβέρνηση εδώ και τώρα να μού απονείμει τον Μεγαλόσταυρο τής Τιμής, για τον αγώνα που έχω κάνει σε δισκοθήκες, μπαρ και κέντρα διασκεδάσεως προς ώφελος χιλιάδων γυναικών, για να μην ξεπέσουν στον βούρκο τής γυναικίας ομοφιλοφυλίας.
   Θα πρέπει ο φίλος που έθεσε αυτό το θέμα να κατανοήσει, ότι υπάρχουν πολλά ήδη γλυψίματος. Υπάρχουν οι τσανακογλύφτες, όμως και οι γάτες γλύφουν τα παιδιά τους. Διότι δεν υπάρχουν λουτροκαμπινέδες για γάτες. Και τα γλύφουν για να τα καθαρίσουν και να τα αποστειρώσουν, ενώ τα γατάκια ταυτοχρόνως καταπραΰνονται. Τις γάτες δεν τις ενδιαφέρει η καταπράυνση, αλλά ο καθαρισμός. Η καταπράυνση είναι το δόλωμα. Και αυτήν την πρακτική δεν την επέλεξαν οι γάτες, αλλά η Φύσις που είναι σοφή.
    Φιλαράκι, δεν υπάρχει μόνον το άσπρο και το μαύρο, που ορίζει τα κουτάκια στην σκέψη μας. Όλοι είμαστε αποχρώσεις τού γκρίζου. Κι αν κάποιος μού προσφέρει πάτημα να πάρω λίγο από το γκρίζο του και να τού δώσω λίγο από το λευκό που διαθέτω, θα το κάνω. Με μια προϋπόθεση: Να ανοίξει διάλογο μαζί μου και να μην είναι χαφιεδοκαθίκι. Διότι όπως ισχυρίσθηκε ένας Ινδός Πατέρας "Δεν υπάρχει άγιος χωρίς παρελθόν και αμαρτωλός χωρίς μέλλον".
   Βεβαίως όταν δω, ότι κάποια αδέλφια σκύβουν πολύ στις κουπαστές, εκεί που καραδικούνε τα σκυλόψαρα, θα τούς βάλλω τις φωνές. Όχι γιατί τότε κατάλαβα που πάει το πράγμα, αλλά γιατί τότε είναι αυτοί εις θέση να καταλάβουν, για ποιο λόγο ψιχαλίζει.
   4. Ο καριόλης ο Τσώρτσιλ, όταν χυνόταν το αίμα τών Ελλήνων κατά την αδελφοκτόνο σύγκρουση τού εμφυλίου πολέμου, που επέβαλλαν οι άγγλοι ιμπεριαλιστές, ενώ βρισκόταν σε παραλήρημα χαράς, φρόντισε όμως να προειδοποιήσει τα κωθώνια του λέγοντας: "Εάν καταφέρουν οι Έλληνες να ενωθούν τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη θα μετατραπούν σε νάνους". Μάς έχει καταφάει σαν λαό η διχόνοια και η μαλακία. Και εγώ αυτόν τον δρόμο δεν θα τον τραβήξω. Οι Έλληνες θα ενωθούμε θέλουν δεν θέλουν, θέλετε δεν θέλετε. Αλλιώς θα σάς γαμήσω. Αυτοί που δεν χωράνε μέσα είναι οι χαφιέδες και τα κωλόπαιδα. Όσοι θέλετε ελάτε, όπου και εάν πιστεύετε. Είναι αδιάφορο. Και όσοι γουστάρετε μόνον να παίξετε μαζί μας, σάς συνιστώ το τζίγκινο σωβρακάκι.

   Ο Γρίβας μπορεί να ήταν πράκτορας τών ΗΠΑ, η παρέμβαση τού οποίου στην Κύπρο είχε στόχο εκμεταλλευόμενος την ετοιμότητα τής αυτοθυσίας και τα αντιαποικιακά αισθήματα τού Κυπριακού Λαού, να προωθύσει την επιρροή τών ΗΠΑ στη νήσο, δίπλα στον μονομερή έλεγχό της από τούς Άγγλους. Οι αγωνιστές τής ΕΟΚΑ όμως, που αυτός έβγαλε στο κλαρί, Γρηγόρης Αυξεντίου και Ευαγόρας Παλικαρίδης και που απαγχόνησαν τα αγγλικά βαμπίρ ήσαν Ηρωες. Που κανείς δεν τόλμησε να βγει να αμφισβητήσει. Το έθνος στέκεται γονυπετές έμπροσθεν στην μνήμη τους, θεωρώντας τους πρότυπα αγωνιστικότητος. Ο Αλέκος Παναγούλης, που δολοφονήθηκε άναδρα από τις αντιλαϊκές δυνάμεις τού παρακράτους, ανήκε στην Ένωση Κέντρου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης και ο Πορφυριάδης, οι οποίοι στάθηκαν στην πρώτη γραμμή τού ειρηνιστικού κινήματος και δολοφονήθηκαν με άγριο τρόπο ανήκαν στην αριστερά. Αυτοί που αμφισβητούν σήμερα την αξία και την προσφορά τους, εφορμούντες από παραταξιακή εμπάθεια είναι χαμερπή παράσιτα, που προάγουν τον διχασμό στούς κόλπους τής κοινωνικής βάσεως. Κάθε κομματικός χώρος και πολιτικός προσανατολισμός στην Ελλάδα κρύβει μέσα του χιλιάδες ρεμάλια, έχει όμως να επιδείξει και ήρωες.Οι περισσότεροι όμως είμαστε μέσοι άνθρωποι. Και η αποστολή μας είναι να συνεισφέρουμε, ώστε να υψωθεί ο μέσος άνθρωπος πάνω από το μέσον. Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Για να δούμε τις αμυγδαλιές να ανθίζουν, τον ήλιο να λάμπει, την θάλασσα να κυμματίζει. Για να απλωθεί η άμπελος μας ως τα πέρατα τής οικουμένης. Όχι με τα χημικά νοθευμένα κρασιά τού κάθε μπουτάρη, αλλά με την ζωντανή διατύπωση και προώθηση τού διαχρονικού μας μηνύματος έναντι τών συγχρόνων προκλήσεων.

   Όταν κατοικοέδρευα στα μαοϊστικά μαγαζιά, μελέτησα πολύ προσεκτικά τα έργα τού Μάο "Για τις αντιθέσεις" και "Για τη σωστή λύση τών αντιθέσεων στούς κόλπους τού λαού". Εκεί ο Μάο Τσε Τουνκγ πραγματεύεται βασικά στοιχεία για την δραστηριότητα αυτών που θέλουν να καταργήσουν παλαιά δεδομένα και να συμβάλλουν στην πραγμάτωση τού νέου. Η τακτική που προτείνει, είναι να προσπαθούμε να ουδτεροποιούμε τους αντιπάλους, να έλκουμε σε συμμαχίες τούς ουδετέρους και να ατσαλώνουμε το φρόνημα τών συμμάχων μας. Μετατρεπόμενοι σε κεντρικό πόλο έλξεως και όχι απωθήσεως. Να ισχυριζόμαστε, ότι εμείς και μόνον έχουμε δίκιο και ότι όλοι οι άλλοι είναι απορριπταίοι, συνιστά το ευκολότερο τών πραγμάτων. Να μπορούμε όμως να επενεργούμε συσπειρώσεις είναι τέχνη. Αυτή, για να την χειριστούν κάποιοι, δεν επαρκεί να είναι νοήμονες. Ταυτοχρόνως επιβάλεται να είναι και ταπεινοί. Ταπεινοί, όσο αφορά μόνον την εκφορά τους. Διότι οι φιλοδοξίες τών στοχεύσεών τους μπορούν να προσβλέπουν μακρυά. Η πορεία όμως προς αυτούς τέτοιους στόχους απαιτεί υπομονή και επιμονή. Όπου δίπλα στις επελάσεις, την ίδια αξία υπέχει και η προώθηση με βηματισμό, οι στασιμότες, ακόμη και η αναδίπλωση, όταν αυτά προβλέπονται από σόφρονα τακτική.

   Κατά τα άλλα, καλέ μου φίλε, σού συνιστώ να εξακολουθείς να μάς τα ρίχνεις και να τούς  τα ρίχνεις ανελέητα. Διότι μέσα στις καταστάσεις παραφροσύνης που διάγουμε, χρειάζεται και η μαγκούρα. Γι αυτό έλεγαν οι παλαιότεροι: "Και τά άγια φοβέρα θέλουνε".

   Με τις υγίες μας μεγάλε Γιάννη. Ζήτω τα πανιγύρια! Γειά σου Παπαιωάννου!

Η ΚΑΤΑΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

 1. ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΥΛΟΙ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΔΙΟΧΕΤΕΥΟΝΤΑΙ

Ζούμε σε εποχή τεραστίων ανακατατάξεων στην διεθνές προσκήνιο, οι οποίες εκδηλώνονται - όχι απλώς με εντυπωσιακό - αλλά με εκπληκτικό τρόπο. Ποιος θα μπορούσε πριν από μια δεκαετία να διανοηθεί την αναίρεση τής παγκοσμιοποίησης από τον πρόεδρο τών ΗΠΑ στο βήμα τού ΟΗΕ; Ή πριν ένα έτος, ότι θα ήταν δυνατόν η Χίλαρυ Κλίντον να δηλώσει, ότι προφανώς η Ρωσία δεν είχε ανάμιξη στην διαδικασία  τής εκλογικής της ήττας; Ή πριν δυο μήνες. ότι το δημοψήφισμα στα Σκόπια θα εξελισσόταν σε νίλα για τούς παραχαράκτες τής ιστορίας; Ή ότι η αριστερά στην Ευρώπη, η οποία επί δεκαετίες εκράδαινε τα λάβαρα τής εξέγερσης εναντίον τού κατεστημένου, θα μετατρέπετο στον πλέον φανατικό εκφραστή τής αντίδρασης ενάντια σε πάσα ουσιαστική κοινωνική αμφισβήτηση, παραδίδοντας την σκυτάλη τής επιβολής ριζοσπαστικών αλλαγών σε νέα δεξιά μαχητικά σχήματα;
    Η τρέχουσα διογκούμενη συγκυρία, η οποία κονιορτοποιεί το πεδίο τών τετριμμένων, υπερσκελίζει τα στερεότυπα, ρίχνοντας στο καναβάτσο την αναλυτική "δεινότητα" τόσο τών σοβαρών πολιτειολόγων, όσο και τών μόνιμων βλαχαδερών τής αυτόκλητης κοπυπαστικής "ενημέρωσης", τα οποία εστιάζονται στο να αναπαράγουν την ειδησεογραφική καταγραφή τών πρώτων, προβαίνοντας όμως για λόγους σαθρού "γοήτρου" και αυτοεπαιρόμενοι σε διάνθιση με παχιά φρασεολογία, υβρίζοντας με βάναυσο τρόπο όσους ένεκα τού πασατέμπου τολμούν να παρακολουθούν τα γραφόμενά τους μέσω χαρακτηρισμών τού τύπου "λωβοτομημένοι μου" ή και ακόμη πλέον εκχυδαϊσμένες εκφορές. Δεν λείπουν και οι περιπτώσεις που κάποιοι εξ αυτών αυτοανακηρυσσόμενοι σε χαλίφηδες στη θέση τού χαλίφη, διεκδικούν για πάρτη τους το μέτρο να αποφαίνονται ποιες σελίδες ανήκουν στον "πατριωτικό" χώρο και ποιοι κοσκινίζουν διαδικτυακό τραχανά. Με αποτέλεσμα άνθρωποι με τεράστια προσφορά στην μπλογκόσφαιρα, οι οποίοι δημιούργησαν ενδιαφέροντες χώρους διαφώτισης και διαλόγου, να συμμαζεύουν σιγά - σιγά τα υπάρχοντά τους, βλέποντας τον πέριξ αυλόγυρο να ναρκοθετείται με κοπριά τών εσώψυχων.
    Η ζωή όμως προχωρεί πέραν, άνωθεν και ανάμεσα στούς πηχυαίους ειδησεογραφικούς τίτλους τού κάθε επαγγελματία γκροσίστα τής ενημέρωσης, ο οποίος έχει κληθεί στα πλαίσια τής πέμπτης εξουσίας με την σημερινή της ηλεκτρονική μορφή, να διαμορφώνει τήν "κοινή" γνώμη και να καθορίζει ποια είναι η "αλήθεια" στις οθόνες τών υπολογιστών, οι οποίες βαθμηδόν αντικαθιστούν τής οθόνες τών τηλεοράσεων. Όπου οι αυτόκλητοι αστέρες τής διαδράσεως αναπαράγουν μια από τα ίδια με τούς προηγούμενους, χωρίς να δύνανται να κατανοήσουν. ότι το ξεσκέπασμα τού κοινωνικού μύθου απαιτεί επίπονη αφοσίωση ζωής, η οποία δεν είναι δυνατόν να προσμετράται από τα κοπάδια τών ποντικιών, τα οποία μπορεί να εισέρχονται σε ένα ιστότοπο.
    Ο προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να διαπιστώσει, ότι κάποιοι, που έχουν αποφασίσει να παρέμβουν ενεργώς, συστηματικώς και αποτελεσματικώς στην αλλαγή βασικών δεδομένων, συνιστούν συλλογικά κοινωνικά υποκείμενα, τα οποία βαθμηδόν συνθέτουν - συχνά με ανεπαίσθητο τρόπο και πέρα από φαιδρές τυμπανοκρουσίες - τούς δικούς τους διαύλους διαφωτίσεως και τις δομές προωθήσεως τών πολιτικών παρεμβάσεων στην βάση τής κοινωνίας και στην Ελλάδα. Αυτοί δεν είναι ούτε κομματόσκυλα, ούτε προλετάριοι τού κουτσούμπα, ούτε επίδοξοι μεγαλόσχημοι κολοκοτρωναίϊκοι σουγιάδες, ούτε εμπαθείς προσκολλημένοι σε παρωχημένα ιδεολογικά σύνδρομα, αλλά επαγγελματίες με όλη την σημασία τού όρου. Παρ' όλες όμως τις φιλότιμες και καθόλα αξιόλογες και αποδοτικές προσπάθειές τους, ζωτικά ανεκπλήρωτο παραμένει ακόμη το ζητούμενο, ότι δεν είναι δυνατόν να συσταθεί προοπτική χωρίς συγκεκριμένο αναλυτικό - θεωρητικό υπόβαθρο.
   Βεβαίως, η αναζήτηση κοινωνικών θεωριών στα κατά καιρούς ιδεοληπτικά φληναφήματα τύπου μαρξισμού, λενινισμού, ναζισμού και τα τοιαύτα, που κατά καιρούς σερβιρίστηκαν προς μαζική κατανάλωση και κοινωνικό αποπροσανατολισμό είναι ολοσχερώς αφελής. Βαρβάτοι παρεμβατικοί χώροι, οι οποίοι διαθέτουν δυναμισμό, οργάνωση, ιστορία, μηχανισμούς θεωρητικής επεξεργασίας και αποκρυστάλλωσης στοχεύσεων, συμφώνως προς τις εκτιμήσεις και την εμπειρία τού γράφοντος, θα ήταν αφελές και τουλάχιστον αντιπαραγωγικό, άν όχι μοιραίο, εάν δημοσιοποιούσαν την σύσταση, τίς δραστηριότητες και τις στοχεύσεις τους. Ο αντίπαλος δρα κεκαλυμμένα με κάθετα οργανωμένο σύστημα ιερατείων και αποκρυφιστικών μυστικιστικών εταιρειών, η έκφραση τών οποίων στην επιφάνεια τών δρώμενων περιορίζεται κυρίως σε δήθεν "ανθρωπιστικές" λέσχες, λόμπυ σεξουαλικώς ανωμάλων, μπουλούκια αγομένων αγανακτισμένων, συλλόγους διαστροφικού "μοντερνισμού", κομματικούς σχηματισμούς, θρησκοληπτικές σέκτες,  κογκλάβια τραπεζών και πολυεθνικών εταιριών (μη εξαιρουμένων αυτών τών μέσων μαζικής εξοντώσεως) δεξαμενές σκέψης κακουργηματικών ανεγκεφάλων, "ακαδημαϊκά" κατεστημένα και τραστ "ενημέρωσης". Ενώ οι στρατιές μυστικών πρακτόρων, οι μηχανισμοί επωάσεως στελεχών για τα καρτέλ, το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, τελετουργικών ιεροεξεταστών και στελεχών ερεύνης καταστροφικής τεχνολογίας παραμένουν σχολαστικά αθέατες. Κάθε σοβαρή ομάδα, η οποία έθεσε ή θέτει ως στόχο, να αντιπαλέψει τα σχέδια τού συρφετού τών αποκρυφιστών, είναι επόμενον να θεωρεί τελείως επιζήμια πάσα αποκάλυψη τής θεωρητικής της δομής, ως δομημένο συγκρότημα.
    Η προηγούμενη διαπίστωση όχι μόνον δεν αναιρεί, αλλά καταδεικνύει την σκοπιμότητα να διοχετεύονται σε τελείως επιλεκτική βάση κάποιες αποκαλύψεις στην δημοσιότητα, οι οποίες προάγονται από συγκεκριμένες επιγνώσεις τών θεωρητικών δεξαμενών αυτών τών ομάδων. Αυτές δεν απευθύνονται στις πλείστες τών περιπτώσεων προς κάποιο μέσο και ανώνυμο κοινό. Τελικοί αποδέκτες τους είναι ευαισθητοποιημένοι καλοθελητές - κυρίως ευρισκόμενοι σε άλλους, αλλα σημαντικούς γεωγραφικούς χώρους από τις συνεκτικές ομάδες παρεμβάσεων, οι οποίοι συλλαμβάνοντας αυτά τα αποσπασματικά μηνύματα. είναι σε θέση να προβούν σε διαφώτιση ευρύτερων συνόλων, μέσω τής σύνθεσης αυτών τών δεδομένων με δικό τους τρόπο.
    Αυτό δηλαδή, το οποίον προσλαμβάνει ο καθημερινός άνθρωπος ως υποτιθέμενο πλήρες θεωρητικό οικοδόμημα, είναι μόνον ένα μικρό μέρος τού θεωρητικού υποβάθρου, το οποίον διαρρέουν σκοπίμως στην δημοσιότητα αμφότερα τα συνεκτικά στεγανά, έκαστο προς τις σκοπιμότητές του, Σκοπιμότητες, οι οποίες είναι εκ προοιμίου αντικρουόμενες. Πέραν όμως τών συνασπισμένων μηχανισμών υπάρχουν και δρουν ταυτοχρόνως και οι ιδιώτες. Περί αυτών ουδείς δύναται να ισχυρισθεί, ότι αυτοί σε όλες τις περιπτώσεις διαθέτουν περιορισμένη νοημοσύνη, χωρίς να είναι εις θέσιν να "δημιουργήσουν" ή να προσαρτήσουν γνώση και να επεξεργασθούν και να δομήσουν θεωρία. Πέραν τού ζητήματος τής δυνατότητος προσβάσεως εκάστου καλοθελητού σε αρχεία καταγραμμένης γνώσεως, όπως οι βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία - παρά την συστηματική απόκρυψη και καταστροφή διαφόρων συγγραμμάτων - η οποία είναι αυτονόητα δεδομένη, επί τού προκειμένου τίθεται ακόμη ένα πολύ ιδιαζούσης σημασίας ζήτημα: Η θεωρία, ως συστηματική σύνθεση πληροφορίας και νοητική επεξεργασία αυτής, σχετίζεται αμέσως με τα πεδία πληροφορίας. Η πρόσβαση σε αυτά συνιστά διαδικασία πέραν τών συμβατικών μηχανιστικών ερμηνειών. Παρόλο που κάθε άνθρωπος βρίσκεται σε συνήθως ασυναίσθητο δούναι και λαβείν με αυτά, η δυνατότητα να αξιοποιεί κάποιος με συστηματικό τρόπο αυτά που αποκομίζει από εκεί, ή ακόμη περισσότερο η δυνατότητα να μπορεί συνειδητά να παρεμβαίνει σε αυτά ή να προσλαμβάνει από αυτά ερεθίσματα συνιστά δώρημα. Ως συνήθως η αξιοποίηση ενός ταλάντου προϋποθέτει άσκηση και καλλιέργεια. Χαρισματικοί και καλλιεργημένοι άνθρωποι αντλούν ή πριμοδοτούνται από τα πεδία πληροφορίας με γόνιμο γνωστικό πολτό, τον οποίον με την έφεση που διαθέτουν επεξεργάζονται, προάγοντες κάποιες φορές πρωτοποριακά αποτελέσματα. Αυτούς τούς πρωτοπόρους "προφήτες" τής ανεπαίσθητης καθημερινής εμπνεύσεως και τα πονήματά τους κυνηγούν τα λαγωνικά εξεύρεσης γνωστικού υλικού τών θεωρητικών επιτελείων τών συνασπισμένων ομάδων. Αυτοί γνωρίζουν, ότι η άνωθεν Χάρις φροντίζει να εκδηλώνεται στην σφαίρα τού ανεπάντεχου, άρα απαιτείται η προσεκτική συγκομιδή της. Η αρετή τών θεωρητικών επιτελείων συνίσταται στην συνέχεια, όχι μόνον να αξιολογήσουν το σύνολο τών πληροφοριών και τού υλικού, τα οποία συνάγονται, αλλά βάσει εκείνων τών δεδομένων, που θεωρούνται καταλυτικής σημασίας, να αποτολμήσουν οι ίδιοι το άλμα στα πεδία πληροφορίας, για να συνάγουν την μέθοδο, με την οποία θα μπορέσουν να διοχετεύσουν αυτό που κατείχαν ως αφηρημένη κλείδα προηγουμένως σε διαδικασία πραγματώσεως.
   Αυτή η διαδικασία, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει την πρακτική συνωμοτικών συνασπισμών, δεν μπορεί παρά να προάγεται και η ίδια με καλυμμένη και αποκλειστική μεθοδολογία. Η δυνατότητα να επιχειρηθεί μια διείσδυση σε τέτοιου είδους συμβάντα προϋποθέτει έντονη εξοικείωση με την συνωμοσιολογία και όχι μόνον. Αυτή η περιοχή τής γνώσεως, η οποία δομείται και διαφυλάσσεται εντός ολιγαρίθμων παρεμβατικών ομάδων, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως αποκλειστική θεωρία.
   Κατά κανόνα η μετάδοσις τής γνώσεως έχει εμπιστευτικό χαρακτήρα. Όμως πάντοτε η κωδικοποιημένη καταγραφή της επιτρέπει το προνόμιο τής διεισδύσεως σε επιλέκτους. Όταν ο Πλάτων π.χ., ως Πατέρας τής Μυστικής Γνώσεως διατείνεται, ότι "Η γνώσις επιφυλάσσεται δια τούς εναρέτους", πιστοποιεί ως εκπονήσας συγκεκριμένα συγγράμματα, ότι αυτά εμπερικλείουν συγκεκριμένο υψηλής αξίας γνωσιολογικό περιεχόμενο, το οποίον όμως είναι διασφαλισμένο από πρόσβαση φαύλων. Επ' αυτού καλούνται οι επιλεγμένοι από το πεπρωμένο ενάρετοι να ξεκλειδώσουν την γνώση αυτή, που με τον συγκεκριμένο τρόπο έχει αγκυρωθεί στο μέλλον, στον κατάλληλο τόπο, κατά τον κατάλληλο χρόνο. Την θεωρία, που συνάγεται κατ' αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Θεωρία Παρελθούσης Σοφίας.
   Φυσικώ τω λόγω, ως τρίτος τύπος θεωρίας είναι αυτός, ο οποίος προκύπτει από την συμβατική και άνευ επικαλύμματος ενασχόληση τών ιδιωτών. Σπουδή και έρευνα, εντρυφής ενασχόληση και αναζήτηση οδηγούν στον προσπορισμό δεδομένων, η αφαιρετική, συστηματική επεξεργασία τών οποίων οδηγεί σε επιγνώσεις, συμπεράσματα, γενικεύσεις, ταξινομήσεις και τεκμηριώσεις , οι οποίες υπό συνθήκες μπορούν να δομήσουν μια θεωρία. Επί τού προκειμένου πρόκειται περί συμβατικών θεωριών.
   Το μέγεθος τής εγκυρότητος τών θεωριών ποικίλει. Ενώ οι Θεωρίες Παρελθούσης Σοφίας εγείρουν το αίτημα απολύτου ισχύος, οι υπόλοιπες συνιστούν στις πλείστες τών περιπτώσεων λογικές κατασκευές, η επικύρωση τών οποίων διεξάγεται εντός τών εκάστοτε προσιτών πλαισίων, που εκάστη θεωρία καλείται να εφαρμοσθεί, ώστε να αποδώσει συγκεκριμένο αποτέλεσμα, στις πλείστες τών περιπτώσεων πρακτικώς αξιοποιήσιμο.
    Φρονώ, ότι για να έχει μια θεωρία το θεμιτό αποτέλεσμα, εκεί όπου το διακύβευμα είναι ζωτικό και η σύγκρουση που αυτό προάγει καθολική και οικουμενική, είναι σκόπιμο αυτή να συνιστά ταυτοχρόνως σύνθεση και τών τριών τύπων θεωριών που παρατέθησαν. Υπό αυτήν την έννοια το ερμηνευτικό σχήμα, με το οποίον θα επιχειρηθεί χειρισμός τής σύγχρονης πραγματικότητος είναι ορθό να δομείται κατ' αυτόν τρόπο.


Υπό επεξεργασία...

ITS A HARD RAIN IS GONNA FALL

...And the Good Samaritan, he’s dressing
He’s getting ready for the show
He’s going to the carnival tonight
On Desolation Row...

...To her, death is quite romantic
She wears an iron vest
Her profession’s her religion
Her sin is her lifelessness
And though her eyes are fixed upon
Noah’s great rainbow
She spends her time peeking
Into Desolation Row...




Παρόλο που η προβαλλόμενη κυρία στην μαγνητοσκόπιση που έπεται, προβαίνει σε παράθεση, το ύφος τής οποίας θεωρώ σχετικά μετριοπαθές, την  παραθέτω, ώστε να μην κάθομαι να ξαναγράφω τα προβαλλόμενα με σκληρότερο ύφος.




https://www.pronews.gr/koinonia/718315_fotografia-ntropi-o-andras-stin-omonoia-aytoktonei-kai-apo-kato-ton-travoyn-me-ta

"Οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες τείνουν να μετατραπούν σε κοινωνίες «τηλεθεατών». Δηλαδή κοινωνίες στις οποίες οι άνθρωποι είναι τόσο αποχαυνωμένοι που όταν συμβαίνει κάτι, δεν αντιδρούν αλλά το τραβούν με τα κινητά τους τηλέφωνα.
Άλλο ένα τέτοιο θλιβερό φαινόμενο είχαμε στην Ομόνοια.Την ώρα που ένας συμπολίτης μας ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει το πλήθος αντί να προσπαθήσει να βοηθήσει, είχε μαζευτεί από κάτω και τον τράβαγε με το κινητό. 
Μάλιστα κάποιοι από τους «θεατές» χαμογελούσαν σαν να έβλεπαν κάτι αστείο.
Τελικά το θρίλερ είχε αίσιο τέλος, με τον άνδρα που είχε ανέβει στο γλυπτό «Πεντάκυκλος» του καλλιτέχνη Γιώργου Ζογγολόπουλου στην Ομόνοια να κατεβαίνει μετά από μιάμιση ώρα.
Οι άνδρες της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής κατάφεραν να τον πιάσουν, να τον δέσουν με ειδικό σχοινί και γάντζο και αφού τον έβαλαν στο κουβούκλιο του γερανού, τον οδήγησαν να ασφάλεια στο έδαφος.

Γιατί ανέβηκε στο γλυπτό -Η απίστευτη ταλαιπωρία στο Α.Τ. Ομόνοιας
Πίσω από την κίνηση απελπισίας του μεσήλικα, κρύβεται μια προσωπική περιπέτειά του. Σύμφωνα με πληροφορίες ο άνδρας αυτός, είχε μεταβεί το βράδυ της Πέμπτης, στο Α.Τ. Ομόνοιας, προκειμένου να δηλώσει την κλοπή του πορτοφολιού του, μέσα στο οποίο είχε ταυτότητα, πιστωτικές κάρτες και χρήσιμα έγγραφα.
«…Δύο ημέρες τώρα πηγαινοέρχομαι στο τμήμα της Ομόνοιας για να τους πω ότι μου έκλεψαν το πορτοφόλι με όλα μου τα χαρτιά. Κανένας, όμως, δεν μου έδινε σημασία. Αγανάκτησα με την αδιαφορία και ανέβηκα εδώ πάνω μήπως και μου δώσει κάποιος λίγη σημασία». Αυτό επαναλάμβανε συνεχώς ο άνδρας, ο οποίος από νωρίς το μεσημέρι είχε ανέβει σε γλυπτό στην Ομόνοια και απειλούσε να αυτοκτονήσει, στον αστυνομικό που είχε δεθεί με τον ειδικό ιμάντα μαζί του.
Όπως επανέλαβε πολλές φορές ο άνδρας, ο οποίος σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες είναι τοξικομανής, χτες το πρωί του έκλεψαν το πορτοφόλι, που είχε μέσα όλα του τα χαρτιά.
Υποστηρίζει ότι πήγε στο τμήμα της Ομόνοιας για να το καταγγείλει και λόγω φόρτου εργασίας εκείνοι του ζήτησαν να πάει πάλι σήμερα το πρωί.
Και σήμερα το πρωί, όμως, όταν πήγε στο τμήμα, σύμφωνα με όσα ισχυρίζεται, οι υπεύθυνοι δεν ασχολήθηκαν μαζί του, λέγοντας ότι έχουν δουλειά, καθώς είχαν φτάσει στο τμήμα αρκετές προσαγωγές.
Ο άνδρας άρχισε να διαμαρτύρεται, χωρίς, όμως, κανένα αποτέλεσμα. Όπως είπε, δεν άντεξε να μην του δίνουν καμία σημασία και ανέβηκε στο γλυπτό για να διαμαρτυρηθεί και επιτέλους κάποιος να ασχοληθεί μαζί του.
Στο σημείο δεν πήγαν διαπραγματευτές της ΕΛ.ΑΣ. και τελικά τον έπεισε να κατέβει με ασφάλεια ο αστυνομικός διευθυντής Ηλίας Αλεβιζόπουλος, ο οποίος ανέβηκε στο γερανοφόρο όχημα της πυροσβεστικής και μετά από διάλογο που είχε με τον άνδρα για πάνω από δύο ώρες, τον έπεισε να κατέβει με ασφάλεια."





Κάποιοι φρόνιμοι μού υπέδειξαν, ότι ίσως κάποιες κεραίες συμβάλλουν, ώστε να διαισθάνομαι κάποια επερχόμενα, διαπιστώνοντας,ότι μετά την ανάρτησή μου για τον νεκροθάφτη ακολούθησε ο εμπρησμός τών μολοχιστών με περισσότερους από διακόσιους δολοφονημένους ανθρώπους στο Μάτι Αττικής.

Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ

(Ενημερώνω, ότι κατά τα άλλα οι θέσεις μου περί τής καταπτώσεως τών κοινωνικών ηθών από τούς σατανιστές, περί τελετουργικής ομοφιλοφυλίας, αιμοποσίας, λετσαρίας, ναρκομανίας, τζόρτζ σόρος, κοινωνικού κυναιδισμού, τελετουργικής παιδοφιλίας και τα τοιαύτα έχουν διατυπωθεί και αναλυθεί και επαρκώς και ευκρινώς στις εκατοντάδες ιδιόχειρες αναρτήσεις που προηγούνται, ώστε να μην είμαι διατεθειμένος να αποδεχθώ φροντιστήριο "εθνικής - ηθικής διαπαιδαγωγήσεως" από χθεσινούς κήνσορες).

ΣΤΟ ΑΞΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΑ ΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΡΑΞΕΩΝ ΑΚΡΑΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΒΛΕΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ.

Ο ΑΓΩΝ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ.

Desolation Row

Written by: Bob Dylan 

They’re selling postcards of the hanging
They’re painting the passports brown
The beauty parlor is filled with sailors
The circus is in town
Here comes the blind commissioner
They’ve got him in a trance
One hand is tied to the tight-rope walker
The other is in his pants
And the riot squad they’re restless
They need somewhere to go
As Lady and I look out tonight
From Desolation Row

Cinderella, she seems so easy
“It takes one to know one,” she smiles
And puts her hands in her back pockets
Bette Davis style
And in comes Romeo, he’s moaning
“You Belong to Me I Believe”
And someone says, “You’re in the wrong place my friend
You better leave”
And the only sound that’s left
After the ambulances go
Is Cinderella sweeping up
On Desolation Row

Now the moon is almost hidden
The stars are beginning to hide
The fortune-telling lady
Has even taken all her things inside
All except for Cain and Abel
And the hunchback of Notre Dame
Everybody is making love
Or else expecting rain
And the Good Samaritan, he’s dressing
He’s getting ready for the show
He’s going to the carnival tonight
On Desolation Row

Now Ophelia, she’s ’neath the window
For her I feel so afraid
On her twenty-second birthday
She already is an old maid
To her, death is quite romantic
She wears an iron vest
Her profession’s her religion
Her sin is her lifelessness
And though her eyes are fixed upon
Noah’s great rainbow
She spends her time peeking
Into Desolation Row

Einstein, disguised as Robin Hood
With his memories in a trunk
Passed this way an hour ago
With his friend, a jealous monk
He looked so immaculately frightful
As he bummed a cigarette
Then he went off sniffing drainpipes
And reciting the alphabet
Now you would not think to look at him
But he was famous long ago
For playing the electric violin
On Desolation Row

Dr. Filth, he keeps his world
Inside of a leather cup
But all his sexless patients
They’re trying to blow it up
Now his nurse, some local loser
She’s in charge of the cyanide hole
And she also keeps the cards that read
“Have Mercy on His Soul”
They all play on pennywhistles
You can hear them blow
If you lean your head out far enough
From Desolation Row

Across the street they’ve nailed the curtains
They’re getting ready for the feast
The Phantom of the Opera
A perfect image of a priest
They’re spoonfeeding Casanova
To get him to feel more assured
Then they’ll kill him with self-confidence
After poisoning him with words
And the Phantom’s shouting to skinny girls
“Get Outa Here If You Don’t Know
Casanova is just being punished for going
To Desolation Row”

Now at midnight all the agents
And the superhuman crew
Come out and round up everyone
That knows more than they do
Then they bring them to the factory
Where the heart-attack machine
Is strapped across their shoulders
And then the kerosene
Is brought down from the castles
By insurance men who go
Check to see that nobody is escaping
To Desolation Row

Praise be to Nero’s Neptune
The Titanic sails at dawn
And everybody’s shouting
“Which Side Are You On?”
And Ezra Pound and T. S. Eliot
Fighting in the captain’s tower
While calypso singers laugh at them
And fishermen hold flowers
Between the windows of the sea
Where lovely mermaids flow
And nobody has to think too much
About Desolation Row

Yes, I received your letter yesterday
(About the time the doorknob broke)
When you asked how I was doing
Was that some kind of joke?
All these people that you mention
Yes, I know them, they’re quite lame
I had to rearrange their faces
And give them all another name
Right now I can’t read too good
Don’t send me no more letters, no
Not unless you mail them
From Desolation Row


PS1.
Φίλε Γρηγόρη, δεν είσαι ούτε εσύ, ούτε ο πρέσβυς στους Αμπελόκηπους, αυτός που πασχίζει για ανθρώπινα δικαιώματα. Σουλατσάρετε σε ξένα χωράφια, πρεσέξτε τις λακκούβες. Το μόνο θετικό που έχετε να επιδείξετε στην κοινωνία είναι το αποτέλεσμα τού AIDS-τεστ που υπεβλήθησαν κάποιοι ασθενείς. Αναρωτηθήκατε σχετικά με το δεδομένο, ότι ο ιός αυτός κατασκευάστηκε στα εργαστήρια αυτών που σάς χρηματοδοτούν;

PS2.
Ο Ζαχαρίας Κωστόπουλος εξακολουθεί να λιντσάρεται μετά θάνατον από πληθώρα "ανθρωπιστών", που βαυκαλίζονται να ονειρεύονται ότι κατ' αυτόν τον τρόπο "πολεμάνε τον σόρος" και την εγκληματικότητα(!!!).
(ΤΖΑΜΠΑ) ΜΑΓΚΕΣ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΓΕ Ο ΜΠΑΤΣΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ. ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΟΤΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΩ ΕΓΩ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΣΑΣ.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

                                          Σύνθεση τού ΕργΔημΕργ

Δεν θα συνεχίσω να αποκαλώ το τοπίο ως τοπιο θανάτου, όπως έπραξα στην προηγούμενη ανάρτηση. Τα γεγονότα που ακολούθησαν υπογραμμίζουν με ζοφερό τρόπο αυτό το δεδομένο. Εξ' άλλου είμαι πεπεισμένος, ότι δεν υφίσταται διαφορά ουσίας μεταξύ θανάτου και ζωής. Αυτό που συνιστά θάνατο σε μια διάσταση, επιφέρει γέννηση σε κάποια άλλη. Πολλές φορές εκτιμούμε ότι ζούμε και ότι οικοδομούμε συνθήκες φρόνιμου και ευχάριστου βίου, ενώ είμαστε ουσιαστικιά νεκροί. Άλλοτε νομίζουμε ότι πεθαίνουμε σε δόσεις, ενώ το εκρέον αίμα από τις πληγές μας ζωοδοτεί τον αληθή βίο. Όπως ορθά διαπιστώνουν τα δερβίσια: "Εάν δεν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα ζήσης". Ο Κάρλος Καστανέντα στα βιβλία του υποστηρίζει δια στόματος μυούντος προς τον μυούμενο, ότι αυτός έχει μόνον ένα πραγματικό φίλο: Τον Θάνατο. Είναι αδύνατο να αποκτήσει κάποιος το χάρισμα τού σαμάνου, εάν προηγουμένως δεν πεθάνει. Στην αστρολογία ο Κρόνος συμβολίζει τον θάνατο, αποτελώντας όμως την γέφυρα προς την μετουσίωση. Η ορθόδοξη εικονογραφία παριστά τον Ιησού Χριστό την στιγμή που Αυτός παραδίδει την τελευταία πνοή του κατερχόμενος στον τάφο με ανεπανάληπτα σκληρή τρυφερότητα, αποδίδοντας σε αυτή την εικόνα διπλή ονομασία: "Η Άκρα Ταπείνωσις", αλλά ταυτοχρόνως και "Ο Βασιλεύς Της Δόξης". Αυτό είναι το αποκαλυπτόμενο Μυστήριο τού Αληθούς Βίου: Η Ζωή εν Τάφω.
    Δεν είναι μόνον τα θύματα τών εμπρησμών που απεβίωσαν με μακάβριο τρόπο προσφάτως. Μαζί με αυτά πεθάναμε και όλοι οι υπόλοιοποι, όσοι έτυχε να μην έχουμε πεθάνει ήδη. Διότι απωλέσαμε την στοιχειώδη αυταπάτη, ότι ζουμε σαν άνθρωποι σε κάποιο ανθρώπινο περιβάλλον. Στο κοτέτσι δεν υφίσταται ούτε ανθρωπιά, ούτε ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, πέραν τών ορίων τής αυταπάτης και τού υπνωτισμού. Τα θύματα τών εμπρησμών αυτήν την φορά ανήκαν στην μεσαία τάξη. Εκείνη την κοινωνική ομάδα, που θεωρούσε, ότι πέραν τής όποιας σκληρότητος, η ζωή περιέχει αρκετές ευχάριστες στιγμές. "Μάς έκαψαν σαν τα ποντίκια" κατάγγειλε κάποια κυρία μεταξύ αυτών που κατάφεραν να γλιτώσουν, αποκαλύπτοντας τις εν τέλει ισχύουσες συντεταγμένες τού βίου μας.
   Μεταξύ τών ετών 1962 και 2005 παραθέριζα πολύ συχνά σε πρώην λυόμενο κτίσμα στο Ζούμπερι, ιδιοκτησίας τών γονέων μου, τού οποίου από το έτος 1991 τυγχάνω πρώην συγκληρονόμος. Το κτίσμα αυτό δέχθηκε επίθεση εμπρησμού και εκάη ολοσχερώς εν έτι 2005, όταν προήδρευα τής Ελληνικής Κοινότητος στο Βερολίνο για να κάμψουν το ηθικό μου. Κατά την διάρκεια τού εμπρησμού εκοιμόταν μέσα στο κτίσμα η θεία μου. Εάν δεν την ξύπναγε ο σκύλος της, μάλλον θα είχε καεί. Όταν μου ανακοινώθη ο εμπρησμός σε τηλεφωνική συνδιάλεξη απάντησα: "Αδιάφορο, προχωράμε στο επόμενο θέμα".
  Κάποιες φορές κατά τις προηγούμενες δεκαετίες εγκαταλείψαμε το κτίσμα εσπευσμένα προς την παραλία, βλέποντας την φωτιά να πλησιάζει. Ως εκ τούτου με το ζήτημα τών εμπρησμών στην εν λόγω περιοχή έχω ζυμωθεί. Συμμετέχοντας σε κάποια φάση στην εθελοντική πυρόσβεση στην κατάσβεση μεγάλης πυρκαϊάς στην Πεντέλη, διαπίστωσα από πρώτο χέρι, ότι οι εμπρησμοί γίνονται μέσω δορυφόρων, που εκπέμπουν ακτινοβολίες. Από τον Αύγουστο τού 2009 έχω προβεί σε αντίστοιχες καταγγελίες σε σελίδες μεγάλης επισκεψιμότητος στο διαδίκτυο, αλλά και σε αυτήν εδώ την σελίδα:

 http://bostopel.blogspot.com/2012/08/blog-post_1950.html

Ο συγκεκριμένος όμως τρόπος εμπρησμών που εφαρμόζεται, καθώς και ο τρόπος που έχουν κλιμακωθεί τα πρόσφατα γεγονότα - συμπεριλλαμβανομένων και αυτών που σχετίζονται με το προσύμφωνο ξεπουλήματος τής Μακεδονίας - με ωθούν σε αποτίμηση τών πρόσφατων εμπρησμών, θεωρώντας, ότι κάποια πολύ σημαντικά δεδομένα δεν έχουν οδηγήσει ακόμη στην εξαγωγή τών απαραίτητων συμπερασμάτων, βάζοντας κάποια πράγματα σε λογική σειρά.
Επί τού προκειμένου θα πρέπει να συνεκτιμηθεί, ότι και η αναμενόμενη αντίδραση τών καλοθελητών κατά κανόνα ενσωματώνεται στον σχεδιασμό τών δυνάμεων τής σατανολατρείας, με στόχο, αντί αυτή να τον αντιμάχεται, εν τέλει να συνεπικουρεί τις τακτικές και στρατηγικές τους στοχεύσεις. ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΣ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΝΑΛΩΜΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΛΙΜΑΝΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΑΠΑΝΘΡΑΚΩΣΕΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΝ ΔΙΕΞΟΔΟ ΔΙΑΦΥΓΗΣ.

Στη συνέχεια καταγράφω τα συμβάντα τής πρόσφατης περιόδου:

    1. Κατ' αρχάς το γενικότερο κλίμα έχει κορυφωθεί σε βάρος τής αξιοπιστίας τής κυβέρνησης ακόμη και από την πλειοψηφία τών οπαδών τους, οι οποίοι στην περίπτωση που δεν έχουν βισματωθεί στούς κρατικοδίαιτους μηχανισμούς εξαγοράς συνειδήσεων δέχονται και αυτοί μαζί με τούς υπολοίπους με εντεινόμενα βάναυσα τρόπο τις συνέπειες τών κυβερνητικών ρυθμίσεων. Εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι θρηνούν την ώρα και την στιγμή, που ψήφισαν το συριζανελικό έκτρωμα. Η διογκούμενη και εντεινόμενη δυσφορία και πλήρης απαξίωση όμως δεν αφορά μόνον τούς χώρους που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, αλλά επεκτείνεται πλέον σε όλο το δρον πολιτικό φάσμα τής χώρας, το οποίο θεωρείται από την μεγάλη πλειψηφία τού κοινωνικού σώματος, ότι συντίθεται από συνειδητούς πολιτικούς απαταιώνες. Στην Ελλάδα ανέκαθεν (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων σε φάσεις που το κύρος τής εκάστοτε συγκεκριμένης κυβερνητικής παράταξης είχε υποστεί ευαίσθητη φθορά) το σύστημα επέλεγε μια φρούδα "αξιωματική" αντιπολίτευση, η οποία διεξήγε τελείως χλιαρή "κριτική" στην κυβέρνηση, ώστε να επικουρεί το μπάχαλο και την ζημιά, που αυτή κλιμάκωνε. Ο λεγόμενος "κούλης" και η λεγομένη "φώφη" σήμερα μόνον ως σκοπίμως από το σύστημα προωθημένα πολιτικά ανέκδοτα μπορούν να εκληφθούν.

   2. Στο βαρύταταο αυτό κλίμα εντάσσεται ο καλπάζων εθνομηδενισμός και η καταρράκωση τών κοινωνικών και οικογενειακών σταθερών, τα οποία προώθησαν με έντονο τρόπο οι συριζανέλ και τα οποία επιχειρεί να ωραιοποιήσει με ελεεινό ένδυμα θεωρητικού προοδευτισμού ο σύριζα. Η Ελλάδα δεν είναι Σουηδία, αλλά μια χώρα τού νότου, όπου η συντηρητική νοοτροπία έχει επικρατήσει επί αιώνες, έστω και εάν η απότομη απασφάλιση τών ηθών οδήγησε στο αλαλούμ, που βιώνουμε σήμερα από τούς εγχώριους σαλταρισμένους. Εδώ θα πρέπει να τονισθεί, ότι οι συγκεκριμένες επιλογές υποθάλψεως τής εθνικής συνειδήσεως και τής κοινωνικής ευπρέπειας δεν επιλέχθησαν πρωτίστως από τούς φερόμενους ως αριστερούς, αλλά από τα συντηρητικά κατεστημένα τής δύσεως, ως επιλογές οι οποίες δήθεν αντιμάχοντο τον ρατσισμό και την καταπίεση μειωνοτήτων. Η αντίστοιχη απόφαση ελήφθη, ως η καταγγελτική διαφώτηση εδώ και δεκαετίες αποκαλύπτει, στο ιδρυτικό συνέδριο τής λέσχης μπίλντερμπεργκ εν έτει 1974, όπου οι λεγόμενοι "ρεφορμιστές" (κατ' επίφαση) επικράτησαν τών λεγόμενων "συντηρητικών" (επίσης κατ' επίφαση) σπέρνοντας τον σπόρο τής παγκοσμιοποίησης, που ακολούθησε, και τού σχεδιαζόμενου τρίτου παγκοσμίου πολέμου, τον οποίον οριοθετεί στην επιστολή του προς τον Mazzini ο πάπας τής σατανολτρείας Albert Pyke από τις αρχές της δεκαετίας τού 1870 (και το οποίον ματαίωσαν προσφάτως οι Ρώσοι αδελφοί μας). Αυτοί, οι οποίοι πέρσαν πρώτοι το μήνυμα τής καταρράκωσης, ήταν αδερφές σε πόστα δημάρχων μεγαλουπόλεων και υπουργών σε ισχυρές χώρες τής ευρωπαϊκής ένωσης. Για να μην αναφερθώ στην μονίμως εφαρμοζόμενη παιδεραστεία από πρωθυπουργούς, όπως ο Έντουαρντ Χηθ, συμπεριλαμβάνωμένων και πλείστων όσων μελών τού "ιερού" κογκλαβίου τού Βατικανού. Οι "άγιοι πατέρες" είχαν βάλει επικεφαλείς στην τράπεζα τού βατικανού Banca Ambrosiano τούς σατανολάτρες Ρομπέρτο Κάλβι και τον Σιντόνα, οι οποίοι διαχειρίζοντο τα χρήματα που κατέβαλαν οι πιστοί, με στόχο ένα πρώτο τραπέζι πίστας στα σκυλάδικα τού "παραδείσου", επενδύοντας στην πολεμική βιομηχανία ολέθρου και ισοπέδωσης χωρών.

   3. Η κυβέρνηση προχώρησε με προκλητικότατες τυμπανοκρουσίες στο προσύμφωνο  για το ξεπούλημα τού ονόματος τής Μακεδονίας και τής αντιστοίχου εθνικής ταυτότητος. Στην συγκεκριμένη φάση δεν υπήρχε η παραμικρή αναγκαιότητα ως προς τις επιχειρησιακές ανάγκες τού ΝΑΤΟ να λάβει χώρα η συγκεκριμένη ρύθμιση, εξαιρουμένου το λεγομένου "βαθέος κράτους" τών σατανολατρών, οι οποίοι κινούν τα νήματα πίσω από τις κυβερνήσεις τής γερμανίας και τής γαλλίας καθώς και πίσω από την συραζανέλ παντομίμα. Ποιο μπορεί να είναι το ουσιαστικό ώφελος για το ΝΑΤΟ από την ένταξη ενός κρατιδίου με πληθυσμό 400.000 νοματαίους, όπου το 40% αλβανικής καταγωγής αυτού τού εθνοτικού συνοθυλεύματος αμφισβητεί άμεσα την συνοχή τού εν λόγω κρατιδίου, στα πλαίσια τής επιβολής τής λεγόμενης μεγαλης(!!!) αλβανίας; Στο βαθμό που το προσύμφωνο αυτό άνοιξε τούς ασκούς τού Αιόλου με θύελλα διογκούμενων διαμαρτυριών σε όλη την Ελλαδική επικράτεια; Με συνέπεια την κατακόρυφη αύξηση τού αντιδυτικού μένους σε εκείνον ακριβώς τον χώρο, όπου σταθμεύουν τα σημαντικότερα όπλα μαζικής καταστροφής τού Νατοϊκού συγκροτήματος, που προσβλέπουν στην άσκηση επιβολής στην ανατολική Μεσόγειο, την πρόσω Ασία και την βόρειο Αφρική; Για ποιο λόγο να προχωρήσουν σε μια τόσο άστοχη ενέργεια οι ινστρούκτορες το ΝΑΤΟ, με μηδενικό σχεδόν ώφελος, ενώ έχουν σταθμίσει περισσότερο από σχολαστικά τις ευαισθησίες τού Ελλαδικού πληθυσμού επάνω στο θέμα κατά την διάρκεια που ξεπερνά τις τρεις δεκαετίες;
   Θα μπορούσε βεβαίως να υποθέσει κάποιος, ότι το προσύμφωνο επεβλήθη, επειδή πλέον εισερχόμεθα στην επιβολή τού σχεδίου "Φαιδώρα", το οποίο έχει καταγγελθεί σφόδρα και επανειλλημένα στο παρελθόν, στα πλαίσια τού πολύπλευρου προωθούμενου διαμελισμού τού Ελλαδικού κρατιδίου. Συμφώνως προς αυτό το σχέδιο, μετά την διεξαγωγή τής υποδαυλιζόμενης εξέγερσης τών αλβανόφωνων στα σκόπια, θα προωθηθούν περισσότερο από ένα εκατομμύριο σκοπιανοί στην περιοχή τής Μακεδονίας, με στόχο την αλλοίωση τής εθνοτικής της συνθέσεως, την ανκήρυξη της σε ανεξάρτητη περιοχή και την απόσχισή της από τρην Ελλάδα.
  Όμως ο κάθε νουνεχής άνθρωπος, που μπορεί να βάλει το μυαλό του να δουλέψει, μπαίνοντας δηλαδή στην θέση αυτών που διαμορφώνουν τούς ανάλογους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς και αναλογιζόμενος τις σκοπιμότητες που ακολουθούν και τις μεθόδους που εφαρμόζουν, δεν χρειάζεται να είναι φακίρης για να διαπιστώσει, ότι αυτές οι δουλειές δεν γίνονται χύνοντας λάδι στην φωτιά. Όταν μάλιστα έχουν να κάνουν με ένα λαό - που όπως απέδειξε η πρόσφατη ιστορία (πχ. η ηρωϊκή αντίσταση τών Ελλήνων ενάντια στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο, παρ' όλη την πλήρη άνωθεν προδοσία) - διέπεται από άκρατο ηρωϊσμό. Οι πρόσφατες λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στην προδοσία τού σκοπιανού προσυμφώνου, κατέδειξε, ότι ο Ελληνικός Λαός διαθέτει ακμαία και άκαμφτα ανακλαστικά. Το μακέλεμα από τα τουρκαλβανά τής SEEBRIG που οργάνωσαν οι σατανολάτρες με μοχλό τούς συριζανέλ, όχι μόνον δεν έκαμψε το λαϊκό φρόνημα, αλλά κορύφωσε το λαϊκο μένος. Η Μακεδονία είχε και στις αρχές τού περασμένου αιώνος πολυεθνική σύνθεση. Ο ηρωϊσμός όμως τών Μακεδονομάχων και τού Ελληνικού στρατού ανέτρεψε αυτά τα δεδομένα. Κατά συνέπεια ο κατατεμαχισμός μιας χώρας δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί δίνοντας γροθιά στο μαχαίρι, με διαδικασίες που αυξάνουν την αυτοσυνειδησία και την αγωνιστικότητα των θιγομένων. Τουναντιον απαιτείται μουλωχτή λαμογιά, με διάσπαση τού εθνικού κορμού, όπως αυτός προωθήθηκε στα πλαίσια τού ακρωτηριασμού τής Κύπρου.
   Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονισθεί μια πολύ βασική παράμετρος τών λαϊκών κινητοποιήσεων. Επικεφαλείς αυτού τού αγώνα, τέθηκαν δίπλα στα ατσάλινα παρεμβατικά στοιχεία τής βάσης οι ηρωϊκοί Έλληνες Καπιταλιστές. Αυτοί αποτελούν ΑΝΕΚΑΘΕΝ σημαντικό τμήμα τής μαχίμου κοινωνικής Πρωτοπορείας. Αυτοί ήταν που άδειασαν τις στέρνες που είχαν γεμάτες λίρες κατά την διάρκεια τής Εθνεγερσίας τού 1821, χρηματοδοτώντας τον αγώνα. Αυτοί ήταν που έγιναν με τις δωρεές τους Εθνικοί Ευεργέτες και όχι κάποιοι προλετάριοι τής παπαρήγα και τού κουτσούμπα. Έχω τονίσει εδώ και στο παρελθόν, ότι η πλέον συντηρητική (όχι όμως αντιδραστική) κοινωνική τάξη είναι η εργατική. Διότι για τον εργάτη η πολιτική διακινδύνευση συνεπάγεται τεράστιο διακύβευμα. Όσο λιγότερα έχει κάποιος για να επιβιώσει, τόσο μεγαλύτερο είναι το τίμημα, που καλείται αυτός να πληρώσει, όταν ξεκινήσουν οι κατραπακιές. Κατανοώ και δικαιολογώ τούς εργάτες ένεκα τού πολιτικού συντηρητισμού, που διακρίνει την πλειοφία τους. Όμως δεν είμαι μετά από 46 χρόνια ενεργούς συμμετοχής στο λαϊκό κίνημα τόσο αφελής, ώστε να προσβλέπω σε αυτούς. Ως πρώην μάχιμο στέλεχος τής άκρας αριστεράς οικοδόμησα στο παρελθόν ακατάλυτους συντροφικούς δεσμούς με αγωνιστές εργάτες, ενώπιον τών οποίων εξακολουθώ να υποκλείνομαι για το φρόνημα και την αυταπάρνηση που τούς διέκριναν. Όμως αυτοί ήσαν μια ισχνότατη μειοψηφία μέσα στην εργατική μάζα. Ταυτοχρόνως τις γραμμές πύκνωσαν φιλότιμοι Αστοί και Αστόπεδα, εξίσου φρόνιμοι και γενναίοι. Και σε καμία περίπτωση, δεν ισχύει η μαρξιστική μπαρούφα σχετικά με την επιλογή αυτών τών ανθρώπων να αντιστρατευτούν το ισχύον σύστημα, δήθεν "προδίδοντας την τάξη τους". Αυτοί τουναντίον εξυπηρέτησαν με τον καλύτερο τρόπο και τα ταξικά τους συμφέροντα, κατονοώντας, ότι το σύστημα τής σατανολατρείας στρέφεται ενάντια σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, με εξαίρεση τούς ξεπουλημένους στούς σατανολάτρες γραφειοκράτες, κομματόσκυλα, χαφιέδες, άνωθεν ταϊσμένους, κλέφτες, μαστρωπούς και τα κοινωνικά παράσιτα.
    Όπως κάθε κοινωνική τάξη έτσι και οι καπιταλιστές είναι ετερόκλητοι. Επ' αυτού κυριαρχούν δυο αντιδιαμετρικά αντίθετες και αντίρροπες διαθέσεις και πρακτικές, που ορίζουν ομοταξίες: Από την μια οι αεριτζήδες τής αρπακτής και τού εύκολου κέρδους. Με συμπεριφορά καιροσκόπων, που διακατέχονται από προχειρότητα, έκλυτη συμπεριφορά και επιδειξιομανία. Από την άλλοι οι συστηματικοί επενδυτές. Και αυτοί χωρίζονται σε δυο ομάδες: Από την μια οι μεγαλοκαρχαρίες κομπραδόροι - διεκπεραιωτές ξένων συμφερόντων. Αυτοί έχουν ως καθήκον την στροφή τής οικονομίας σε αναπαραγωγή διαδικασιών που διαιωνίζουν τήν ξένη εξάρτηση. Από την άλλη ευσυνείδητοι επενδυτές, επαγγελματίες που μοχθούν για το στήσιμο και την λειτουργεία υγειών παραγωγικών μονάδων. Ψωμοδοτούν με τον συνεπή επαγγελματισμό τους κόσμο και κοσμάκη. Αρκετοί από αυτούς διακρίνονται για τις φιλοεργατικές συνθήκες τών επιχειρήσεών τους και τις κοινωνικές τους ευαισθησίες. Σε κρίσιμες στιγμές γίνονται συχνά απλόχεροι δωρητές, παρέχοντας  απαραίτητους για την επιβίωση πόρους στην κοινωνία. Πρόκειται για την ευσυνείδητη και κοινωνικά χρήσιμη κεφαλαιοκρατία, που αποτελεί αναπόσπαστο και ζωτικό τμήμα τού Ελληνικού λαού.

   4. Ως να μην ήταν αρκετή η χιονοστιβάδα κοινωνικού μένους, που εισέπραξαν στην παντομίμα συριζανέλ μετά το προσύμφωνο στις Πρέσπες, προέβησαν ως κρετίνοι εκτός συναγωνισμού σε μια τελείως ανόητη και αψυχολόγητη ενέργεια, εντείνοντας το βάθος τής πολιτικής; χαράδρας, που είχαν ως τρόφιμοι τρελοκομείου μόλις ανοίξει. Ξεπερνώντας κάθε όριο ανικανότητας να επικοινωνούν με την πραγματικότητα, έθεσαν θέμα οριοθέτησης τών συνόρων με τρην Αλβανία, έτοιμοι να προβούν σε παραχωρήσεις εθνικού χώρου. Αντί να επιχειρήσουνν να συμμαζέψουν τα ασυμάζευτα τής πρωτόγνωρου μεγέθους κατακραυγής και εν μέσω διογκούμενων λαϊκών κινητοπιήσεων, στα οποία η συνθηματολογία που ακουγόταν, συχνά ξεπερνούσε τα όρια τών πολιτικών συνθημάτων, με προεκτάσεις σε προσωπικό υβρεολόγιο σε βάρος τού "πρωθυπουργού" και τού "δημάρχου" Θεσσαλονίκης, χαρακτήριζαν τούς εκατοντάδες χιλιάδες διαμαρτυρόμενους ως φασίστες. Έτσι, χύνοντας σε μια τελείως ακατανόητη για πολιτικό επιτελείο λάδι στην φωτιά, πριόνιζαν με βάναυσο τρόπο ακόμη περισσότερο το ήδη σαθροποιημένο κλαρί, πάνω στο οποίο καθόντουσαν. Ότι πλέον θεωρούνταν από την πλειοψηφία τής κοινωνίας εθνικά και κοινωνικά άκρως επικίνδυνοι και έτοιμοι να ξεπουλήσουν οτιδήποτε άνευ λόγου, τούς είχε καταστεί τελείως κατανοητό. Η δήλωση τού Τσίπρα στο εξωτερικό, με την οποία προέβαινε εμφανέστατα στην επείδηξη ξένης πλάτης, που νόμιζε ότι διέθετε, έχοντας πάρει προηγουμένως τις αντίστοιχες διαβεβαιώσεις, ότι "η κυβέρνηση είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει", πέραν τής άκρας προκλητικότητος που την διέκρινε, έδειχνε ότι είχε κατανοήσει ότι βάδιζε πλέον επάνω σε πολύ λεπτό πάγο. Με αυτόν τον λεονταρισμό έδειχνε, ότι οι εντολοδότες του τού είχαν εμφυσίσει την φρούδα αντίληψη, ότι αυτός ήταν πρωταγωνιστής σε γουέστερν, ενώ οι ίδιοι μεθόδευαν πλέον την κατακρυμνισή του, σαν μια θλιβερή φιγούρα σε κινούμενα σχέδια.

   5. Η επόμενη ενέργεια τού θιάσου τρελών, που υποδύεται την κυβέρνηση, ξεπέρασε κάθε ακαταλόγιστο, καθιστώντας πλέον ορατό, ότι η καρνταρόμπα όλων αυτών τών "στελεχών" περιέχει ένα μόνο ένδυμα, σε ποικίλες εκδοχές: Τον ζουρλομανδύα. Η απέλαση τών Ρώσων διπλωματών και ο κομπασμός τού Κοτζιά απέναντι στον γίγαντα Βλαδίμιρο Πούτιν, ότι η κυβέρνηση "δεν είναι κότες", ξεπέρασε πλέον κάθε όριο αστεϊσμού, κάθε θλιβερό τέχνασμα φθηνής σαπουνόπερας.  Είχε φθάσει πλέον η στιγμή, που οι θεατές ξεχύνονται στο ταμείο φωνάζοντας: "Τα λεφτά μας πίσω!". Ο θίασος πλέον τών επικίνδυνων τρελών, που υποδυόταν ότι είναι "κυβέρνηση" είχε απωλέσει πλέον και το γτελευταίο ψιχίο σοβαροφάνειας, στα πλαίασια τής πλέον χυδαίας σαπουνόπερας ως φαρσοδράμα, που ανέβασαν επί σκηνής οι ιμπρεσάριοι τής μεταπολίτευσης. Ήταν πλέον θέμα κάποιου σύντομου χρονικού διαστήματος, όχι για να πέσει η αυλαία, αλλά για να σωριαστεί κάτω ολόκληρη η σκηνή, με αυτούς που ήσαν πλέον από πολιτικής σκοπιάς πλήρως απαξιωμάνοι, τουτέστιν από πλευράς κυβερνητικής προοπτικής κλινικά νεκροί.
     Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ ΚΑΘΙΣΤΟΥΣΕ ΣΑΦΕΣ ΟΤΙ Ο ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΕΙΧΕ ΠΛΕΟΝ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΣΕ ΧΑΣΑΠΟΤΑΒΕΡΝΑ.

  6. Το κλίμα μέσα στο οποίο εκδηλώθηκαν οι εμπρησμοί δεν ήταν μόνον ατμόσφαιρα πλήρους απαξίωσης τής παντομίμας συριζανέλ. Οι εντολοδότες τους τούς είχαν οδηγήσει ήδη σκοπίμως σε άκρως προκλητικές συμπεριφορές με στόχο την γιγάντωση τού μένους τής κοινωνίας εκτός τών ορίων τής πολιτικής αντιπαραθέσεως. Όταν η συθηματολογία σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν επικεντρώνεται μόνο σε πολιτικά αιτήματα, αλλά επεκτείνεται σε φραστεκές επιθέσεις κατά πρόσωπο εναντίον "ιθυνόντων", όπου κυριρχεί το υβρεολόγιο, βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την εκδήλωση αυθόρμητης, ή "αυθόρμητης", εξάσκησης φυσικής βίας, όχι μόνον σε βάρος αυτών τών προσώπων, αλλά και τών συγγενών τους. Αυτήν την πραγματικότητα έχουν κατανοήσει σαφέστατα οι μελλοντικοί σφαλιαροεισπράκτορες, οι οποίοι αρνούνται πλέον να παρουσιαστούν στα τηλεπαράθυρα, με την ελπίδα, ότι οι ψιχάλες θα στραφούν προς κάποιους άλλους συνενόχους τους. Παραβλέπουν όμως μια λεπτομέρεια. Οι ψιχάλες δεν πέφτουν πάντοτε και αποκλειστικά με αυθόρμητο τρόπο. Οι πατεράδες  τής στρατηγικής "ORDO EX CHAOS" είχαν ανέκαθεν στην τακτική τους το ξαμόλυμα παρακρατικών ομάδων κρούσεως μεταμφιεσμένους σε ΄"αγανακτησμένους πολίτες". Η δολοφονία τού Γρηγόρη Λαμπράκη έδειξε, ότι άλλους έβαζαν να δολοφονούν (στην συγκεκριμένη περίπτωση καλυμμένους πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι υποδύοντο τού συντρόφους στο στενό περιβαλλον τού Λαμπράκη) και άλλους έσερναν στα δικαστήρια. Ενάντια σε αυτά τα δεδομένα εξακολοθυούν κάποιοι, οι οποίοι διαθέτουν μπόλικο λίπος στον αυχένα, να εμφανίζονται μπροστά στούς χαροκαμμένους και να τούς προκαλούν ασύστολα, εκτιμώντας, ότι το στρώμα λίπους μπορεί να απορροφίσει μεγάλη ενέργεια κρούσεων. Πρόκειται ακριβώς για την τζάμπα "λεβεντιά", που επιφέρουν τα διεγερτικά μέσα σε συνθήκες αυτοκτονικού ιδεασμού.
   Ένας που δέχθηκε τα προεόρτια τής βροχοπτώσεως, πριν εκδηλωθεί η επερχόμενη μπόρα, ήταν προσφάτως ο Κώστας Ζουράρης, όταν ετράπη εσπευσμένα εις φυγήν στην Θεσσαλονίκη, δεχόμενος επίθεση αγανακτισμένων. Ο άνθρωπος αυτός έχει καταργήσει κάθε όριο στον έλεγχο τής προκλητικότητος. Παρακολουθώντας κάποιες ομιλίες του στο διαδίκτυο, διαπιστώνω, ότι αυτός έχει υποστεί εγκεφαλική καθίζιση, μετά την προσαρμογή τεχνιτής οδοντοφυΐας. Οι οδοντογιατροί κάνουν συχνά ενέσεις με ισχυρά δηλητήρια δίπλα στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα κάποια κέντρα να υφίστανται βλάβες. Παλιά, τα γερόντια είμαστε μεν φαφούτηδες, τα μυαλά μας μέσα - έξω όμως λεοτουργούσαν, με εξαίρεση την επερχόμενη αρτηριοσκλήρωση. Τώρα πλέον κάποιοι γελάνε με το χαμόγελο τής επιτυχίας, επιδεικνύοντας συστοιχείες πορσελάνης, όταν όμως επιχειρούν να διαμορφώσουν μια φράση, κομπιάζουν και βραδυγλωσσούν, ως ο εγκέφαλός τους να ροκανίζει χαλίκια. Βεβαίως η χημική - μηχανιστική κατάπτωση τού νοητικού συστήματος εν τέλει ενισχύει στην προκειμένη περίπτωση προϋπάρχουσες στρεβλώσεις χαρακτήρος. Όμως, ο εν λόγω κύριος, αντί να βάζει το καμμένο μηχάνημα να ξερνάει πίσσα, θα ήταν φρονιμότερο να καταναλώνει τουλάχιστον πέντε φλυτζάνια σοκολάτας ημερησίως και να καταπίνει τα δισκία σπιρουλίνας και χλορέλας σωρηδόν, μήπως και καταφέρει να αποβάλλει τουλάχιστον μέρος τών δηλητηρίων.

   7. Όσο αφορά τούς εμπρησμούς καθ' εαυτούς και τούς πρωτόγνωρα ισχυρούς ανέμους, με τούς οποίους αυτοί διαδίδοντο, εκτιμώ, ότι όποιος δεν έχει κατανοήσει, ότι επί τού προκειμένου πρόκειται για την επιβολή επιθετικού σχεδίου σε βάρος ανυπεράσπιστων ανθρώπων, όπου το επιχειρησιακό του επιτελείο έδρασε μέσα σε αίθουσα διεξαγωγής ηλεκτρονικού πολέμου, εβρισκομένου ίσως σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων από τούς χώρους εκδηλώσεως τών εμπρησμών, είτε εθελοτυφλεί σκοπίμως, είτε στερείται πλήρως κρίσεως. Αυτά που καταγγέλω δημοσίως από το 2009, έφτασε η στιγμή να κατανοηθούν και από τούς πλέον δύσπιστους, εφόσον αυτοί διαθέτουν έστω μυαλό κουκούτσι. Ο τρόπος που χοροπήγαδαν επιλεκτικά οι φωτιές από εστία σε εστία και ο αφύσικος τρόπος διάδοσης τους αποκαλύπτουν στιγνούς εκτελεστές πίσω από οθόνες, που χειρίζονται τζοΰστικς.
   Τα περί "ασυμμέτρου" επιθέσεως συνιστούν ανοησίες. Όταν ο επιθέμενος βρίσκεται σε κάποια κρατικά στεγανά και αυτός που καλείται να τον αντιμετωπίσει είναι κάποιες άλλες κρατικές υπηρεσίες, τότε η όλη γεωμετρία τών συμβάντων δεν επιδέχεται συμμετρική ή μη απεικόνιση, δεδομένου ότι αμφότεροι βρίσκονται τοπολογικώς στην ίδια πλευρά. Δεν αποσκοπώ με αυτήν την διαπίστωση να μειώσω την τεράστια προσφορά τών πυροσβεστών και τών διασωστών, ενώπιον τών οποίων υποκλείνομαι. Όμως επί τού προκειμένω, ως θα καταδείξω εν συνεχεία, τίθεται ζήτημα τών μηχανισμών ως τέτοιων. Και επί τού προκειμένου δεν αναφέρομαι σε ολιγορίες, ανεπάρκειες, λάθη και τα συναφή. Αυτά υπάρχουν εκ προοιμίου στα πλαίσια ενός κρατικού μηχανισμού, η λειτουργία τού οποίου χαρακτηρίζεται από σκόπιμο υποβαβισμό εδώ και αιώνες. Δεν θα ήταν μόνον άσκοπη ανάλωση διαδικτυακής μελάνης, αλλά και απαράδεκτη κακοήθεια, να επιχειρήσει κάποιος από την καρέκλα τού υπολογιστού, να κρίνει ανθρώπους, οι οποίοι ως επαγγελματίες τυλίχθηκαν μέσα στις φλόγες και τούς καπνούς, για να διασώσουν συναθρώπους τους. Έναντι αυτών ισχύει πάσα ευγνωμοσύνη και πας σεβασμός. Ως αναφέρω στην ανάρτηση, στην οποία παραπέμπω εδώ, συνεργάστικα με επαγγελματίες πυροσβέστες στα πλαίσια τής εθελοντικής πυρόσβεσης στο παρελθόν και δεν θα προβώ ποτέ στην ύβρη να κρίνω ανθρώπους ή συναδέλφους τους, με τούς οποίους αντιμετωπίσαμε από κοινού την λαίλαπα κάποιων εμπρησμών. ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΛΛΟΥ ΚΑΘΟΤΙ ΤΟ ΨΑΡΙ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.
    Κατά την κρίση μου, όταν κάποιοι προβαίνουν σε εμπρησμούς με όπλα ηλεκτρονικού πολέμου και ταυτόχρονο επηρεασμό τού καιρού  με όπλα διαμορφώσεώς τους, δεν υπάρχει διέξοδος, όσες αντιπυρινικές ζώνες να έχουν προνοηθεί, όσα συστήματα κατάσβεσης και εάν διατίθενται, όσοι δίοδοι διαφυγής και αν υφίστανται. Στην συγκεκριμένη περίπτωση χτύπαγαν με ακτίνες τούς ανθρώπους που εβρίσκοντο μέσα στην θάλασσα καθώς και το νερό, μετατρέποντας την παραλία σε ζέον καζάνι. Δεν αποσκοπώ να δικαιολογήσω ηθελημένες ανεπάρκειες. Το πρόβλημα όμως βρισκεται αλλού. ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ "ΙΘΥΝΟΝΤΕΣ" ΦΡΟΝΤΙΣΑΝ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΟΥΝ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΜΠΡΗΣΜΩΝ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΛΙΜΑΝΑΚΙ ΩΣ ΟΙ ΠΑΡΑΤΙΘΕΜΕΝΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΙΣΕΙΣ ΚΑΤΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ. ΑΡΑ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ.

http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/702323_epikefalis-ton-ethelonton-dasopyrosvesis-ypirhe-terastios

"Σύμφωνα με τον κ. Σταθόπουλο, η Πυροσβεστική συνέστησε την εκκένωση της περιοχής, αλλά δεν εισακούστηκε".

http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/702471_pyrosvestes-kata-kyvernisis-eipame-gia-ekkenosi-tis

Ο κ. Σταθόπουλος είπε πως υπάρχουν όλα τα στοιχεία ότι οι υπηρεσιακοί αξιωματικοί που ήταν παρόντες είχαν εισηγηθεί την εκκένωση. Πρόκειται για τους καλύτερους αξιωματικούς που έχει αυτή τη στιγμή στο Σώμα. Τους ξέρουμε, του εμπιστευόμαστε πλήρως», σχολίασε ο κ. Σταθόπουλος ερωτηθείς σχετικά.

http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/702350_proedros-pyrosveston-toskas-kai-arhigos-pyrosvestikis-na

Δεν αποσκοπώ να επιρρίψω ευθύνη σε κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτές μπορούν να αποδοθούν μόνον με εισαγγελική έρευνα, εφ' όσο αυτή διεξαχθεί με στόχο να εντοπίσει τούς ενόχους και όχι να δημιουργήσει εξιλαστήρια θύματα, με στόχο την συσκότιση και τον εφησυχασμό.

Εκτιμώ, ότι δυο είναι τα συμπεράσματα που προκύπτων αμέσως από τούς εμπρησμούς:

1. Αυτοί έλαβαν χώρα σκοπίμως. Οι δολοφονίες ανυπεράσπιστων πολιτών με φρικαλέα μέθοδο ήσαν ηθελημένες.
2. Υπήρξαν κάποιοι ΗΘΕΛΗΜΕΝΟΙ συνεργάτες διεξαγωγής τού σχεδίου μέσα στον κρατικό μηχανισμό. Δεν πρόκειται για λάθη αλλά για προμελέτη και σκοπιμότητα.

Τα ως άνω συμπεράσματα οδηγούν σε κάποιο τρίτο, γενικότερης σημασίας.

   Μετά από όσα τραγικότατα έχουν συμβεί και ενώ η "κυβέρνηση" και η "περιφερειάρχης" θα έπρεπε να κρύβονται, χύνουν με τον πλέον αυτοκαταστροφικό τρόπο περεταίρω λάδι στην φωτιά, ανακοινώνοντας μέσα στην λαίλαπα τών νέων αστέγων, ότι θα προβούν στο άμεσο μέλλον σε κατεδαφίσεις ακινήτων. Δεν μπορώ να δεχθώ, ότι όσο κρετίνοι και να είναι κάποιοι, μπορούν να προβούν σε τέτοιου είδους αυτοκαταστροφική πρακτική. Άρα οι εντολόδες επιβάλλουν στις κότες τους την κατεδάφιση όχι τών αυθαιρέτων, αλλά της κυβέρνησης. Μέσα σε αυτό το κλίμα η όποια παραίτηση ανευθυνοϋπευθύνου ουδεμία σημασία μπορεί να έχει. Η διακήρυξη τού Τσίπρα, ότι "αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη" μόνο μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα εξυπερετεί: Την παροχή κάλυψης με άνωθεν εντολή τής εγχώρειας πέμπτης φάλαγγας τών εμπρηστών, προφανώς αποτελούμενης από πολύ λίγους, ευρισκόμενους όμως σε καίρειες θέσεις.

  Οι φωνασκίες τού κυρίου Σπύρου Γεωργιάδη να φύγει ο Τσίπρας, για να γίνει αυτός ξανά χαλίφης στην θέση τού χαλίφη, εντάσσονται και αυτές στην δημιουργία πλήρους χάους, ως μέρος τού γενικότερου σχεδίου. Οι συριζανέλ είναι ήδη κλινικά νεκροί, ευρισκόμενοι σε κατάσταση αποσύνθεσης, τουτέστιν είναι υπό διαμόρφωση βρικόλακες. Προφανώς οι εντολοδότες τους τούς επιφυλάσσουν άμεσα μέλλον ανάλογο με το τέλος τού Ιωαννίδη. Το αυτό ισχύει και για την ανθρωπομάζα, που αυτοαποκαλείται "αντιπολίτευση".

   Το ελλαδικό κρατίδιο μετατρέπεται με καλπάζονται ρυθμό και τύποις σε "Failed State".
Την άποψη μου σχετικά με τούς λόγους που αυτό μεθοδεύεται, καθώς και τα αντίμετρα σωτηρείας, θα καταθέσω σε επόμενες αναρτήσεις.
    Οι καταστάσεις απαιτούν τριπλή ανάγνωση. Η πρώτη προσκρούει σε οικονομικού χαρακτήρα σκοπιμότητες. Η δεύτερη όμως πάει βαθύτερα. Και η τρίτη οφείλει να στοχεύει εκεί που εδράζεται το θηρίο, τουτέστιν στην εξώντωσή του δια παντός.

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΥΛΟΒΕΡ ΣΕ ΤΟΠΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ (ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΜΕΣΩ ΦΡΑΣΕΩΝ)

Ο νεκροθάφτης είναι αναμφιβόλως πρόσωπο χρήσιμο στην κοινωνία.
Αυτό όμως που διαφοροποιεί ένα προνοητικό νεκροθάφτη από ένα μη προνοητικό, είναι ότι ο πρώτος δεν σπεύδει να ανοίξει τον λάκκο τού δικού του τάφου.

Πελαγοφίαλος


1. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ

  Αρκετές φορές με γοητεύει η πρόκληση μιας πολιτικής αναλύσεως. Όμως τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να ζωγραφίσω. Η ζωγραφική δεν συνιστά πάντοτε μια δημιουργική διαδικασία. Στην περίπτωση ενός τοπίου - πραγματικού είτε φανταστικού - κάποιες φορές δεν έχουμε την τάση απλά να το αποδώσουμε διαθλώμενο μέσα από τον συγκινησιακό οφθαλμό μας, με εκφραστικά μέσα που βρίσκονται πέραν τών ορίων μιας φωτογραφίσεως. Πρόκειται ίσως για την διάθεση να βρεθούμε - έστω εξ αποστάσεως - εντός αυτού. Όχι όμως περιφερόμενοι οπτικώς στο εξωτερικό του περίβλημα, συντονιζόμενοι με την οπτικοαστική του τονικότητα, αλλά εισχωρώντας σε αυτό, που κάποιοι Ρώσοι θεολόγοι ονόμασαν "γνόφο". Κάτι σαν την αγκαλία τής μάνας μας δηλαδή. Ένα μύχιο άγγιγμα ένός άλλου βάθους, όπου κάποια τελείως αυτονόητη οικειότητα μάς καθιστά προσβάσιμο. Ίσως εκεί να ελλοχεύει κάποιο μυστικό μήνυμα τού τοπίου, που αγκύρωσε σε αυτό η ιστορία του.
  Όταν αναδύεται στον μείζονα χώρο μια πλήρης αρμονία, δομείται ένα απαλό κάλος, στα πλαίσια τού οποίου οι κάθε είδους συχνότητες καλούνται να εφαρμόσουν βήμα σημειωτόν, μέχρι να κοπάσουν. Πρόκειται για μετάβαση από την κίνηση στην ακινησία, με αποτέλεσμα τα περιγράμματα όλων των δεδομένων να ξεθωριάζουν, καθώς αυτά αφοιμοιώνονται από τον περιβάλλοντα ατμό, σε μια διαδικασία, όπου οι ρόλοι αλληδιαχέονται, μεταλάσσοντας αμοιβαία την υφή τους: Τα υλικά δεδομένα μετατρέπονται σε ατμόσφαιρα, ενώ η ατμόσφαιρα μοιάζει να πραγματώνει με ανυποχώρητο τρόπο κάποια συγκεκριμένα δεδομένα. Αυτό το στατικό κάλος, σφραγισμένο από την εξαΰλωση τών δομικών συντεταγμένων, αλλά και την μορφοποίηση τής σιωπής σε σφύριγμα, ονομάζεται ΘΑΝΑΤΟΣ.
  Οι πινελιές μου λοιπόν μέσω τού πληκτρολογίου συνιστούν αυτήν την φορά ένα χρωστικό διάλογο με ένα τοπίο μοναδικού κάλους. Τις Πρέσπες. Εκεί, που δυο θλιβερότατοι παλιάτσοι τής Ελλαδικής πολιτικής σκηνής, εξέπνευσαν εχθές τα πολιτικά λοίσθια. Συμπαρασύροντας στην άβυσσο τής πολιτικής ανυπαρξίας σύνολο το δωτό εξωστρεφές πολιτικό κατεστημένο τού ελλαδικού κρατιδίου.
  Η νεκρώσιμος ακολουθία εξετελέσθει προκαταβολικώς και άκρως συνοπτικώς, χοροστατούντος τού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, όταν αυτός εν πλήρει διαύγεια πνεύματος είχε προφητεύσει το περίφημο: "Η Μακεδονία θα γίνει ο τάφος σας".  
  Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου σε ήχο βαρύ ο Στράτος ο παλιός άδων:
      "με βλέπει και χαμογελά
       κι αρχίζω πια να σβήνω
       μού λέει με δυνατή φωνή
       σε παίρνω δε σ' αφήνω"

  Με περισσή βιασύνη έσπαυσαν οι "εγκέφαλοι" τού "σύριζα" να στάξουν το λάβδανο τής φρούδας παρηγορίας επάνω στα οιδήματα τών μοιραίων επιλογών τους. Η διακήρυξη τού "θεωρητικού" τής ομοιγύρεως κ. Φίλη, ότι "Το Μακεδονικό είναι δευτερεύον, όλα θα κριθούν από την οικονομία", συνιστά εκτίμηση ακραίου οικονομισμού. Εάν αυτός ως ακόλουθος τής μαρξιστικής ιδεολογίας, ως ισχυρίζεται ότι είναι, είχε μελετήσει έστω τα εξώφυλλα τών μαρξιανών συγγραμάτων, θα είχε προσκρούσει επάνω στην έννοια τού λεγομένου "φετιχισμού τού εμπορεύματος". Έννοια, την οποίαν ανέλυσεν ενδελεχώς ο Καρλ Μαρξ, καίτοι δέσμιος οικονομιστικού τύπου υπερβολών και ο ίδιος. Συμφώνως προς την θεωρία τού φετιχισμού τού εμπορεύματος, ο μέσος άνθρωπος διαθέτει περιορισμένη ικανότητα να μπορεί να διακρίνει σε κάποιο εμπορεύσιμο προϊόν εργασίας κάτι περισσότερο από την χρηστική του αξία και την τιμή πώλησης, ενώ το εν λόγω προϊόν συνιστά αποτέλεσμα συγκεκριμένων παραγωγικών σχέσεων, οι οποίες διέπουν ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων εξουσίας, κοινωνικών δομών, ιδεολογικών συγκροτήσεων, νοοτροπίας και ψυχισμού. Αυτά που φαίνονται ως οικονομικά μεγέθη, συνιστούν μόνον την κορυφή ενός παγόβουνου πληθώρας δεδομένων, επί τού οποίου προσκρούει μοιραία και καταβυθίζεται το σκάφος τής διανοίας, όσων τα απολυτοποιούν. Η εμπορευματοποίηση τής συνειδήσεως ενός λαού συνιστά την πάγια στρατηγική τού συστήματος. Η μετατροπή τών πολιτών σε άβουλα και ασυνείδητα καταναλωτικά δίποδα, έτοιμα να εκπορνεύσουν πάσα αξία έναντι τού χρήματος και τής ηδονιστικής ευζωίας, αποσκοπεί στο να τορπιλίσει πάσα κοινωνική συνοχή, με την μετατροπή τού homo sapiens σε homo economicus. Ο άκρατος εγωισμός, στα πλαίσια μιας απόλυτης φιλαυτίας, που επιχειρεί με δόλο να επιβάλει το σύστημα, αποσκοπεί να μετατρέψει την κοινωνία σε χυλό μαζανθρώπων, που άγονται και φέρονται, ως αντικοινωνικό πριονίδι, αφού θρυμματιστεί το ξύλο τής κοινωνικής ζωής. Ο ανθρώπινος κοινωνικός ψυχισμός συγκροτείται όμως μέσα σε πορεία χιλιετιών, ενώ η επιβολή των καταναλωτικών προτύπων μετράει μόλις δεκαετίες. Και ο φετιχιστικός χειρισμός των κατανωλιτικών συνδρόμων στα πλαίσια τής κοινωνικής μηχανικής επιφυλάσσει πάντοτε απρόσμενες εκπλήξεις για τούς τεχνικούς τής εξουσίας.

   Ο εντοπισμός τού Χρήστου Γιανναρά, ότι "Η πλέον επικίνδυνη αίρεση σήμερα είναι ο καπιταλισμός", είναι ορθότατος. Κατ' ουσίαν η καταναλωτική ονείρωξη, χρησιμοποιείται ως βαριοπούλα στα χέρια τού συστήματος, ώστε να συνθλίψει τίς σημαντικότερες - κατά την κρίση τους - περιοχές τού εγκεφάλου, εκεί δηλαδή που θεωρούν, ότι εδράζεται το ήθος και η συλλογική συνείδηση τού ανθρώπου. Η δεύτερη δέχεται ένα επί πλέον σφυροκόπημα από τις στρατηγικές επιλογές τού συστήματος: Άξονας αυτών τών στρατηγικών είναι η διάσπαση τής κοινωνίας μέσω τής εμπέδωσης παραταξιακών ιδεολογιών, κομματισμού, και ομαδοποιήσεως. Η εθνική και κοινωνική συνοχή είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού συστήματος. Από την εποχή τού αρχαίου ιπποδρόμου επιλέγονται πλείστα όσα τερτίπια, που εδράζονται σε ανθρώπινα χούγια, έλλειψη ουσιαστικής μορφώσεως, εμπέδωση στερεοτύπων και στενόμυαλες σχηματοποιήσεις με στόχο τον φατριασμό και την ανάλλωση στο αλληλοοφάγωμα.   
   Η προηγούμενη διαπίστωση δεν συνεπάγεται βεβαίως, ότι όλα τα μέλη μιας κοινωνίας έχουν ενιαία συμφέροντα. Οπωσδήποτε υφίστανται αντιθέσεις στούς κόλπους τών κοινωνιών. Όταν όμως ένας εθνικός - κοινωνικός σχηματισμός βάλλεται πολύπλευρα από έξωθεν δυνάμεις, οφείλει να προσπαθεί να αμβλύνει τις εσωτερικές αντιθέσεις και συγκρούσεις. Από την διαδικασία αυτή εξαιρούνται οι αχθοφόροι τού Μάτριξ, οι οποίοι ως σχετικά ολιγάριθμη μεοψηφία συνιστούν τα καρκινώματα σε μια κοινωνία. Ουδείς οργανισμός δύναται να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, εφ' όσον τον αμφισβητούν καρκινικοί όγκοι. Βασική αρχή τής θεραπείας είναι όμως, να απομονωθούν τα σεσηπώτα τμήματα από τα μη σεσηπώτα. Άρα, μια κοινωνία χρειάζεται ένα ενεργό και αποτελεσματικό ανασοποιητικό σύστημα. Περί αυτού όμως θα γίνει αναφορά προσεχώς.

   Για ποιο λόγο όμως η οικονομιστική λογική που προβάλλεται δια στόματος Φίλη και γενικότερα η πρακτική συνθλήψεως κέντρων τού εγκεφάλου από το σύστημα δεν πρόκειται να αποτελέσει σωσίβιο στην πορεία τού άμεσαου επικείμενου κατακρημνίσματός του;

2. ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΑΓΡΙΟΧΗΝΑΣ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ

   Η αντίληψη, ότι οι κύριες εγκεφαλικές λειτουργίες εδράζονται πάντοτε και μόνον εντός τού εγκεφάλου είναι παρωχημένη. Πέρα από τον εγκέφαλο, κύτταρα, που επιτελούν άμεσες νοητικές λειτουργίες υπάρχουν και σε άλλα όργανα, όπως η καρδιά και τα έντερα. Η σύγχρονη έρευνα τών εγκεφαλικών διεργασιών έχει αποδείξει, ότι σημαντικά τμήματα τού εγκεφάλου έχουν ολογραφικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει, ότι κάθε συστατική μονάδα εμπεριέχει σύνολη το λειτουργική βάση τού οργάνου. Πέραν αυτού, ο εγκέφαλος είναι συνδεδεμένος με περισσότερα δίκτυα, κατ' αναλογία τής συνδέσεως ενός υπολογιστού προς το διαδίκτυο. Ο άνθρωπος διαθέτει πέριξ τού κρανίου αισθητήρια όργανα προσλήψεως, για την πρόσληψη κυμμάτων σχετικά μεγάλου μήκους, που δεν είναι σε θέση να διαπερνούν το οστούν. Για λεπτότερα κύμματα υπάρχουν όργανα προσλήψεως και επεξεργασίας ευρισκόμενα εντός τού κρανίου. Επειδή αυτά δεν είναι αμέσως ορατά, δεν καθίσταται προφανής και η λειτουργία τους στις πλείστες τών περιπτώσεων συντελείται πέραν τής συνειδητής πρακτικής. Η σύγχρονη φυσική έχει καταδείξει, ότι στην βάση τής υπάρξεως υφίσταται δίπλα στην ύλη και την ενέργεια ένα τρίτο, σημαντικότερο τών δυο άλλων δεδομένο, που είναι η πληροφορία. Αυτή εδράζεται σε συγκεκριμένα πεδία, περί των οποίων υπάρχουν από πλευράς εξελίξεως τής φυσικής επιστήμης κάποιες γενικού χαρακτήρος επιγνώσεις. Συμφώνως προς κάποιους πολύ σημαντικούς επιστήμονες, όπως ο David Bohm, υπάρχει δίπλα στην φυσική τάξη πραγμάτων η οποία εκδηλώνεται άμεσα (explicite order), μια επί πλέον τάξη, η οποία ενώ επιδρά με αποτελέσματα στην σφαίρα τής ύπαρξής μας, δεν εκδηλώνεται αμέσως, αναγόμενη σε διαστάσεις πέραν τών εὐρέως τεσσάρων γνωστών (implicite order). Εκεί ανάγεται και η έδραση τής πληροφορίας. Το ζήτημα αυτό έχει ένα σημαντικό επιστημονικό υπόβαθρο, η εμβάθυνση στο οποίο  δεν είναι τής στιγμής. Μια περεταίρω πραγματεία θα γίνει στα πλαίσια τής ανάπτυξης τών παραθέσεων "Περί Αρχαϊκής Τέχνης". Αυτό όμως που μετράει στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι: Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ. Η πληροφορία είναι δυνατόν να αποθηκεφθεί (σε σκληρούς δίσκους, εγκεφαλικά κέντρα, βιβλία, πολυμέσα κλπ.) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΕΙ. Αυτό εκφράζεται στην χριστανική πίστη από την Ευαγγελική ρήση, ότι "Το Πνεύμα πνέει όπου επιθυμεί αυτοβούλως".  Συνέπεια αυτής τής αλήθειας είναι η σοφή διαπίστωση "Δεν είναι η γνώση το Φως, αλλά το Φώς η Γνώση", η οποία παραπέμπει σε μια ζωντανή αλληλουχία των έσωθεν και έξωθεν τού ανθρώπου.  
  Χαρακτηριστική για τον τρόπο μεταβιβάσεως τής πληροφορίας είναι η κάτωθι αναφορά τού Δαρβίνου: Όταν αποβιβάστηκαν στην ακτή οι πρώτοι ισπανοί έποικοι στην Λατινική Αμερική, οι ιθαγενείς τούς αναγνώρισαν, καθώς και τις λέμβους τους, καθότι οι άνθρωποι και οι βάρκες ήταν γι αυτούς δεδομένα που γνώριζαν. Δεν μπόρεσαν όμως να αντιληφθούν τα πλοία τών ισπανών. Καθ'ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται αισθητηριακές προσλήψεις στην βάση τής σύγκρισης περιγραμμάτων με μια βιβλιοθήκη προτύπων, που έχει αποθηκευμένη. Εάν κάποια πρόσληψη δεν αντιστοιχεί σε αποθηκευμένο πρότυπο, παρακάμπτεται, βάσει τής διαδικασία πού η γνωσιολογία καλεί "ἑπιλεκτική προσληψιμότητα". Όταν έφθασε όμως ο σαμάνος τής περιοχής στην ακτή, ως εθισμένος και εξασκημένος στην πρόσληψη τού ακατανόητου και αλλόκοτου, μπόρεσε να αντιληφθεί τις καραβέλες. Αφού είδε ο σαμάνος τα πλοία, μετά μπόρεσαν να τα δουν και οι άλλοι ιθαγενείς. Ο σαμάνος αναδόμησε το συλλογικό ασυνείδητο, βάσει τής αναδιάταξης τού πεδίου πληροφορίας.
  Βάσει τής αρχής τής διατηρήσεως τής πληροφορίας πέραν τών υποκειμενικών αποθηκευτικών δεδομένων, καθίσταται σαφές, ότι δεν είναι δυνατόν να απεμπολισθεί η εθνική αυτοσυνειδησία ενός εθνικού σχηματισμού με εξουσιαστικά τεχνάσματα. Αυτή μπορεί σε κάποιον βαθμό να απωθηθεί σε βαθύτερες περιοχές τού ψυχισμού. Με αυτήν την διαδικασία όμως υφίσταται συμπίεση, τουτέστιν φορτίζεται ενεργειακώς. Συνέπεια αυτής τής στατικής ασταθούς ισορροπίας, είναι η επάνοδος τής συνειδήσεως στο ψυχικό προσκήνειο να συμβεί μέσα σε συνθήκες εκρήξεως. Στην προκειμένη περίπτωση δυο δεδομένα επιτελούν αποφασιστικό ρόλο:

1. Ο δυναμισμός τής εν λόγω συνειδήσεως, όπως αυτός ενισχύεται και ωριμάζει στην πορεία τής ιστορίας. Αυτή η ωρίμανση τού δυναμισμού δεν αποτελεί αυθόρμητη διαδικασία, δεδομένου, ότι η παρέμβαση πατριωτικών δυνάμεων συντελείται επ' αυτού με ακραιφνή συνειδητότητα, συστηματικό τρόπο, αλλά και συχνά και με πρωτοφανή μαεστρία.
2. Ο δυναμισμός τού πυροδότη, που οδηγεί στην έκρηξη. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΠΥΡΟΔΟΤΗ. Κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι, διέγνωσαν εγκαίρως αυτήν την ιδιότητα τού Μακεδονικού.

  Το βαναυσότατη εφαρμογή βίας από αλλοδαπούς ανθρωποχασάπηδες της SEEBRIG, σε βάρος τών διαμαρτυρόμενων πολιτών, η οποία αγγίζει τα όρια τής εκ προ μελέτης απόπειρας μαζικής δολοφονίας εν είδη τζιχαντιστικής τρομοκρατίας, τόσο μπροστά στην Βουλή (τον υποτιθέμενο ναό τής δημοκρατίας, που στα εννέα χρόνια τής επιβολής τού μνημονείου έχει μετατραπεί σε σύμβολο εθνικής μειοδοσίας, και εξανδραποδισμού τών Ελλήνων) όσο και κατά την διάρκεια τής υπογραφής τού προσυμφώνου τής κατάπτυστης συμφωνίας στο Πισοδέρι, έρχεται σε κατά μέτωπον αναίρεση αυτού, που συμβολίζει η παραδείσια ειρήνη τού τοπίου στις Πρέσπες. Είναι εύλογο να αναρωτηθούν οι αναγιγνώσκοντες αυτό το κείμενο, σχετικά με το νόημα μιας αναφοράς στην λογική και την συμβολική διάσταση ενός τοπίου, στην φάση που διακυβεύεται η ουσία τής ύπαρξης μιας χώρας και ενός λαού. Πϊσω όμως από την σφαίρα τών φαινομένων καραδοκεί μια άλλη κεκαλυμμένη κοχλάζουσα διαστατική δεοντολογία, την οποία ο David Bohm ονόμασε "μη αμέσως εκδηλωνόμενη εμπλεκόμενη τάξη". Στην προκειμένη περίπτωση θα αποκαλούσα την έκφανσή της ως "θεία ευταξία τού τοπίου".
   Η διαισθητική πρόσληψη τών σαμάνων λαμβάνει αφετηρία από την Φύση. Οι οινοσκόποι στο παρελθόν, παρακολουθούσαν την πορεία τών πτηνών, όταν στάθμιζαν τα μελλούμενα. Και οι τυφλοί μάντεις, που έλαβαν το δώρημα να ψιλαφίζουν το ενσωματωμένο μέλλον μέσα στο παρελθόν, επισκοπούσαν το σκότος. Στο βιβλίο "Το Μυστικό τού Θεραπευτού" ("Das Geheimnis des Medizinmanns", εκδόσεις Rowohlt,  1996) αναφέρει η ερευνήτρια τού σαμανιστικού φαινομένου Δρ. Johanna Wagner την χαρακτηριστική διήγηση ενός σαμάνου στην Κένυα: "Μια συμμορία ληστών έκαψε το χωριό μας και απέσπασε το βιός τών χωρικών, δολοφονώντας απρόσκοπτα πολλούς από αυτούς. Ότι αυτοί σύντομα θα πέθαιναν, κατανόησα την επόμενη ημέρα, όταν κάθησα στην ακτή. Τα καβούρια είχαν πληθείνει υπέρμετρα σε βάρος τού υπόλοιπου βιoτόπου. Μετά δυο ημέρες παρατήρησα δεκάδες από αυτά να επιπλέουν νεκρά στον αφρό. Επιστρέφοντας στην καλύβα μου είδα σε κάποια απόσταση ανερχόμενο ισχυρό καπνό. Πλησιάζοντας εκεί είδα κάποιους να καίνε τα πτώματα τών ληστών".
   Αυτό, που μπορεί να εκδηλώνεται ως άκρα ειρήνη σε μια λίμνη, μπορεί να σηματοδοτεί μια τρικυμία στα πεδία πληροφορίας.

  Με αυτήν την αναφορά δεν αποσκοπώ να θέσω υπό δοκιμασία την δική μου διαίσθηση. Κάθε διαίσθητική πρόσληψη εξ άλλου δεν λειτουργεί αποκομένα από την όλη κριτική συγκρότηση τού προσλαμβάνοντος, στα πλαία ενός ξεπεράσματος τής αυταπάτης τών αισθήσεων, που η φιλοσοφία ονόμασε "σχάση υποκειμένου και αντικειμένου". Η κβαντομηχανική απέδειξε πειραματικά, βάσει τής παραδοξότητος τού φαινομένου τής "κβαντικής συζεύξεως" (ή φαινομένου Άινσταϊν., Ποντόλσκυ, Ρόζεν) ότι οι αλληλουχίες στα πλαίσια τού μικροκόσμου είναι τελείως διαφορετικές, από ότι επισκοπεί η άμεση αντιληπτική μας πρόσληψη, όταν τα στοιχεία αυτά διέρχονται από το κατώφλι τού μεσοκόσμου. Στόχος μου είναι να ψιλαφήσω επί τού προκειμένου το συλλογικό ασυνείδητο σχετικά με το υπό πραγματεία ζήτημα, όπως αυτό καταγράφηκε σχετικά με το υπό πραγματεία ζήτημα. Όπως απέδειξαν πειράματα σε μικρο/μακροεπίπεδο, ο χρόνος δεν υφίσταται ως σιδηρά πραγματικότης. Όταν είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια το βιβλίο τού Ινδού σοφού "Shri Aurobindo" "Γιόγκα τής Ολοκληρωσης" (The Integral Yoga), μού είχε προκαλέσει τεράστια απορεία ο ισχυρισμός, ότι "μια καρδιά που αγαπά μπορεί να αλλάξει ακόμη και το παρελθόν. Το κάρμα παύει να υφίσταται, όταν επισκιάζεται από την Χάρη τής Καρδιάς". Για την λογική μου, αυτό ήταν τότε τκάτι τελείως ακατανόητο, παρά την ισχυρή εντύπωση εκτίμησης, που είχε επιφέρει στην κρίση μου η προβληματική του Airobindo. Μια προβληματική, που στήριξε ο εν λόγω σοφός και σε ενδελεχή μελέτη τής αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ερχόμενος όμως στην συνέχεια σε επαφή με τα αποτελέσματα πειραμάτων, τα οποία διεξήγαγε ο μεγάλος φυσικός επιστήμων George Archibald Wheeler με την διέλευση φωτονίων, που προήρχοντο από μακρινούς γαλαξίες μέσω φυσικών διατάξεων πολύ μακράν κείμενων από την γη, που μοιάζουν προς την πειραματική διάταξη τής λεγομένης "διπλής σχισμής", κατανόησα, ότι η συνείδηση δύναται να μορφοποιήσει διαδικασίες εκ τών υστέρων, που έλαβαν χώρα στο παρελθόν. Μια ανάλογη διαδικασία εξ άλλου, έχει δημιουργήσει σημαντική αίσθηση στα πλαίσια τού δημοσίου διαλόγου, με το "φαινόμενο Μαντέλα", οι θιασώτες τού οποίου κάνουν χρήση ως επίδοξοι μαθητευόμενοι "μάγοι" κβαντομηχανικών δεδομένων (Επί αυτού τού θέματος θα αναφερθώ διεξοδικά προσεχώς).

  Παρακολουθώντας στο διδίκτυο τις φωτογραφίες από το αλισιβερίσι τού θλιβερού θιάσου δίπλα στις Πρέσπες εντύπωση μού προκάλεσε η αγνότητα τού ύδατος τών λιμνών, η οποία ερχόταν σε άμεση αισθητική, αλλά κυρίως συμβολική ρήξη με την αλισίβα, το σταχτόνερο τής παρακείμενης "πολιτικής" μπουγάδας. Οπότε συνειρμικά μετέβην σε έτερα παραδείσια ύδατα, πλησίον τής περιοχής άλλου τριεθνούς. Πρόκειται για το Δέλτα τού ποταμού Έβρου, όπως αυτό έχει καταγραφεί στην μνήμη μου από την προβολή τής κινηματογραφικής τανίας "Όλα Είναι Δρόμος" τού Παντελή Βούλγαρη, σε αίθουσα τέχνης στο Βερολίνο, κατά το έτος 1998, στην οποία παρευρέθηκε και απάντησε σε ερωτήσεις τών θεατών ο Δημιουργός αυτής τής ταινίας. Εκτιμώ, ότι η τανία αυτή πραγματεύεται καυτά δεδομένα τής εποχής με έξοχο εκφραστικό τρόπο, που θα χαρακτήριζα ως λυρικό μα ταυτοχρόνως σκληροτράχηλο ρεαλισμό. Ιδιαίτερη εντύπωση μού προκάλεσε εκείνο το επισόδειο τής σπονδυλωτής δραματουργίας πού τιτλοφορείται "Η Τελευταία Νανόχηνα". Ομολογουμένως αισθάνθηκα την όλη αφήγηση αυτού τού επισοδείου σαν γροθιά στο στομάχι. Η σκληρότητα τών δρώμενων ερχόταν σε πλήρη ρήξη με την άκρα ηρεμία και αρμονική διάταξη τού τοπίου, που εναγκάλιζε την ροή τών γεγονότων. Ακόμη περισσότερο κραυγαλέα ήταν η αντίφαση που δημιουργούσε στην προσληπτική μου διάθεση, η απόδοση τού συγκεκριμένου ρόλου από το Θανάση Βέγγο, που έμοιαζε να αναποδογυρίζει αυτά που εγώ θεωρούσα πάγιες εκφραστικές σταθερές τού Ελληνικού κινηματογράφου.

Η τελευταία νανόχηνα
Κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα ζει ένας ηλικιωμένος, ο Αντώνης, ο οποίος έχει συναισθηματικό δέσιμο με τα σπάνια πουλιά που ζουν στην περιοχή. Φιλοξενεί με χαρά τους ορνιθολόγους που επισκέπτονται την περιοχή για να δουν τα πουλιά. Η συμπεριφορά του όμως αλλάζει, όταν ένας ασυνείδητος σκοτώνει την τελευταία νανόχηνα.

Στη δεύτερη ιστορία, Η τελευταία νανόχηνα, ο γερο-φύλακας (Θανάσης Βέγγος) του βιότοπου στο Δέλτα του Έβρου που ξεναγεί τούς δύο ορνιθολόγους στην περιοχή, εκτελεί χωρίς δεύτερη σκέψη έναν λαθροκυνηγό που ευθύνεται για το φόνο της τελευταίας νανοχήνας.

Η σύγκρουση του θηροφύλακα με τον ασυνείδητο κυνηγό αναδεικνύει μια απροσμέτριτα δραματική διαδικασία. Είναι ίσως η πιο συμβολική και συνάμα ρεαλιστική απεικόνιση μιας βαθιάς σύγκρουσης ανάμεσα σε δυο τύπους ανθρώπων, ανάμεσα σε δυο τύπους ηθικής, με φόντο ένα περιβάλλον υποβλητικό και ταυτόχρονα θανάσιμο. Στο επεισόδιο αυτό ο Βούλγαρης θέτει επίσης το θεμελιώδες ερώτημα πάνω στην αξία της ζωής: της ζωής του ανθρώπου και της ζωής του ζώου, τελευταίου μάρτυρα του είδους του. 

  Επί δυο δεκαετίες αγκομαχούσε η παράσταση αυτού τού μεγάλου Έλληνα ηθοποιού στο πίσω μέρος τού κεφαλιού μου, που θεωρούσα ως κατ' εξοχήν ύψιστο κωμικό μίμο, να εντοπίσει τις συντεταγμένες αυτού τού απίθανα δραματικού ρόλου, μέχρι όταν προσφάτως αντίκρυσα την αβυσσαλέα ρυπαρότητα τού μπουγαδόνερου δίπλα στις Πρέσπες.
   Ένας προικισμένος καλλιτέχνης αποτελεί ιμάντα μεταφοράς δεδομένων από τα πεδία πληροφορίας στο συλλογικό ασυνείδητο, μέσω τής διαδικασίας, που στα πλαίσια τής πνευματικής δημιουργίας αποκαλούμε έμπνευση. Πρόκειται για μια άλλη αίσθηση, ως πτυχή τής αισθητικής, που ξεδιπλώνει με παρεμβατικό τρόπο μέσα στα κοινωνικά δρώμενα η δημιουργική φαντασία τού καλλιτέχνη. Ο δραματουργός οραματίζεται. Και ο μίμος ποδοπατά την θεατρική μάσκα τού γέλωτος, όταν κραυγάζει: Εδώ δεν είναι παίξε - γέλασε. Το κάλλος νεκρώνει, όταν η νέμεσις εκδηλώνεται ως αυτοδικία, σηματοδοτώντας το πλήρες αδιέξοδο τών θεσμών.
   Στην ερώτηση, πού αποσκοπούσε ο Παντελής Βούλγαρης με την δημιουργία αυτής τής ταινίας, είχε απαντήσει: "Προσπαθώ να κατανοήσω τον λαό μας". Αυτήν την τοποθέτηση είχα εκλάβει τότε ως μια θολή έκφραση φιλαρέσκειας, ενός δημιουργού, ο οποίος με χρήση τής υπερβολής στα εκφραστικά μέσα, επιχειρούσε να προκαλέσει ένα θεάμον κοινό, η ευαισθησία τού οποίου είχε υποστεί καλπάζουσα άμβλυνση. Την ιδέα τής θανατώσεως ενός ανθρώπου, επειδή αυτός σκότωσε ένα πτηνό, θεώρησα τότε ως τερατώδη διάσταση στην βαναυσότητα τών εκφραστικών μέσων. Είκοσι χρόνια μετά όμως αναγνωρίζω τον εν τέλει συμβολισμό τού επιμύθιου, ως βαθύτερη διάγνωση τού κινηματογραφιστού: Όταν ανοίξουν οι ασκοί τού Αιόλου, τότε σκαλώνει στα δάχτυλα τής εξέλιξης η άκρη τού νήματος τού πουλόβερ. Και τότε είναι να μην ξεκινήσει το τράβηγμα. Στο τέλος παραμένει ένας σωρός νήματος, που ονειρεύεται, ότι κάποτε τουλάχιστον ήταν κουβάρι.
   Δεν είναι λοιπόν μόνον ο Τζημ Μόρισον, που έκανε αναφορά στον βρυχηθμό τής πεταλούδας, ως ασυνείδητη αναφορά στο αντίστοιχο σχήμα τού Lorenz, που αναφέρεται σε κάποιον "παράξενο ελκυστή" τής μαθηματικής θεωρίας τού χάους. Μια προσεκτική ακρόαση τής στερνής πτήσης τής αγριόχηνας, οδηγεί στην πρόσληψη ενός κροταλίσματος, που ωθεί το μπουλούκι ενός θιάσου αντιποίησης αρχής στο βάραθρο.
   Και το πλέον μοιραίο δεδομένο: Μην αναζητήσετε τα πτερά της. Διότι δεν πρόκειται να τα συναντήσετε κάπου συνωστισμένα. Αυτοί που επιδείκνυαν μεις, κομπάζοντας σε βάρος τών υποδουλωμένων "αδυνάτων", θεωρούντες, ότι τα νήματα που τούς κινούν όπισθεν τών παρασκηνίων αποτελούνται από άθραυστο συρματόσχοινο, καλούνται να αντιμετωπίσουν πλέον ένα ακατάσχετο αντίπαλο, ο οποίος βρίσκεται ταυτοχρόνως παντού και πουθενά. Υποτιμώντες τις εγχώριες Ένοπλες Δυνάμεις και παραμερίζοντες τα εγχώρια Σώματα Ασφαλείας, ταμπουρωμένοι πίσω από την EUROGENTFOR και την SEEBRIG καλούνται πλέον μέσα σε συνθήκες καθιζήσεως τού σαθρού βάθρου τους να συνειδητοποιήσουν την στοιχειώδη αρχή τής μηχανικής: Ότι η ράβδος έχει δυο άκρες.


3. ΤΟ ΚΡΟΤΑΛΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΑΓΡΙΟΧΗΝΑΣ 

  Δεν τυγχάνω θιασώτης τής υλικής βίας. Προσβλέπω στην πνευματική υπεροχή και στην υπεροπλία, που αυτή προσδίδει. Η περιώνυμος ρήσις τού Μαρξ, ότι "το όπλο τής κριτικής δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κριτική τών όπλων" δεν συνιστά οδοδείκτη για τον υποφαινόμενο. Γνωρίζω, ότι η βία έλκει βία. Και όσο περισσότερο άδικα και ποταπά είναι τα ελατήρια αυτών που την επιλέγουν, τόσο σκληρότερη είναι και εφαρμοζόμενη Νέμεσις σε αυτούς. Είναι αυτονόητο, ότι δεν μπορώ να αρνηθώ σε κανένα το δικαίωμα τής καλώς νοουμένης αυτοάμυνας στην βάση τής ισοτιμίας τών εφαρμοζόμενων μέσων. Είτε πρόκειται για μεμονωμένο άτομο, είτε για κοινωνική ομάδα, είτε για σύνολο λαό. Στην ανατολή όμως κυριάρχησε η νοοτροπία και η πρακτική τής προτροπής "ΒΟΥ ΒΕΪ". Που σημαίνει επέτρεψε στο καλό να συμβεί. Επί τού προκειμένου δεν πρόκειται για κάποια παθητική άδεια προς το καλό, αλλά για ύψιστη εγρήγορση και αποφασιστική κινητοποίηση. Η προτροπή τών Ινδών σοφών: "Έχε υπομονή και θα δεις τα πτώματα τών αντιπάλων σου να πλέουν στον Γάγγη", ακούγεται να υπέχει μια παθητική καρτερία. Όμως το νόημά της είναι διαφορετικό. Στην ουσία συνιστά βεβαίωση για την επικράτηση και τον θρίαμβο τού Καλού. Και το καλό δεν μπορεί να είναι κάτι, το οποίον βρίσκεται πέραν ημών. Εάν εμείς δεν γίνουμε το καλό, σε μια διαδικασία μετουσιώσεως, αυτό δεν θα επικρατήσει. Όταν στο παρελθόν πρότεινα ως μάχιμο πρακτική αυτό που ονόμασα "Αταραξία", είχα ως πρότυπο τον μέγα στρατηλάτη Ιούλιο Καίσαρα και το περιώνυμο "VEDI - VIDI - VICI". Ο Ιούλιος Καίσαρ επέτυχε να νικήσει τις λεγαιώνες τού Πομπιήου στην εκστρατεία τής Ισπανίας, με την εφαρμογή ενός εξόχου στρατηγικού τεχνάσματος, χωρίς να δωθεί μάχη. Έτσι κατάφερε να επιβληθεί, αποφεύγοντας μια αιματηρή εμφύλια σύγκρουση. Μια σόφρων και μελετημένη στρατηγική, μπορεί να ελαχιστοποιήσει μια θερμή συγκρουσιακή διαδικασία. Τουναντίον, μια βίαιη σύγκρουση, η οποία στερείται σοβαρής στρατηγικής, έστω κι αν κερδηθεί σε επιχειρησιακό επίπεδο, μεσοπρόθεσμα παραμένει άκαρπη.

  Η συμβολισμός τής αγριόχηνας έχει τεράστια σημασία στην συγκρότηση ενός μαχητού και αξίζει όχι μόνον να μελετηθεί σε βάθος, αλλά να εσωματωθεί δημιουργικά στον πολεμικό του εξοπλισμό. Στην ουσία δεν είναι ο θηροφύλακας, που θέτει εκτός μάχης τον θηρευτή τής τελευταίας αγριόχηνας, αλλά η ίδια η αγριόχηνα. "The Wild Geese" είναι μια γνωστή πολεμική τανία με τους Ρότζερ Μουρ, Ρίτσαρντ Μπάρντον και Ρίτσαρντ Χάρρις, που καθιέρωσε στον κινηματογράφο την μάχιμο εκφορά αυτού τού συμβόλου.

  "Η Αγριόχηνα Χτυπάει τα Φτερά" αποτελεί την πέμπτη από τις δεκαοκτώ ασκήσεις τής Πολεμικής Τέχνης τού Ναού Σαολίν και αποσκοπεί στο βύθισμα τού "Τσι", τής ενέργειας, στο ανθρώπινο σώμα. Υπό αυτήν την έννοια, η συμβολική, την οποία δρομολογεί ο Βούλγαρης στο εν λόγω επισόδειο μόνον τυχαία δεν είναι. Το χάος που ανοίγεται αυτήν την στιγμή, όχι μόνον μπροστά στο θλιβερό τρίο τών Τσίπρα, Κοτζιά και Καμμένου, θα γιγαντώνενται με διαδικασσία χιονοστιβάδας ημέρα με την ημέρα. Και η υποπίεση που αυτό ασκεί, έλκει πλέον στα έγκατα σύνολο το δωτό πολιτικό κατεστημένο. Ειδικά ο Καμμένος αισθάνθηκε σε κάποια φάση τις ψιχάλες τών πολιτών στο σβέρκο. Θα έπρεπε κατά συνέπεια να είναι πιο προσεκτικός και λιγότερο προκλητικός. Από την εποχή, που οι Νεπαλέζοι μακέλεψαν τούς Έλληνες για λογαριασμό τών ναζί στο Δίστομο, έχουν αλλάξει κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες στην συναισθηματική σφαίρα. Ο βόμβος τής θύελλας που καταφθάνει εκφράζεται αρχικά με κάποιους κόκκους σκόνης. Εάν ήσαν στοιχειωδώς προνοητικοί, θα το είχαν αντιληφθεί. Αντι αυτού χύνουν με μανία λάδι στην φωτιά. Ούτε ψίλος στον κόρφο τους.



4. ΤΟ "ΠΡΟΒΛΗΜΑ" ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η "ΕΛΛΗΨΗ ΗΓΕΤΟΥ"  

  Στο ιστολόγιο τού φίλου Διοδότου διάβασα την αναδημοσίευση ενός κειμένου τού Θύμιου Παπανικολάου από το "Ρεσάλτο" σχετικά με τα μειονεκτήματα, που προέρχονται από την έλλειψη ενός οργανωμένου φορέα, ο οποίος θα μπορούσε να τεθεί επικεφαλής στην διαδικασία αποδόμησης τού ελλαδικού κατεστημένου, στην φάση που αυτό δέχεται έντονη αμφισβήτηση από την συντριπτική πλειοψηφία τού κοινωνικού σώματος, που κορυφώνεται με την συμφωνία για το Μεκεδονικό. Αυτό το δεδομένο αποτιμάται από τον Θύμιο Παπανικολάου ως η σημαντικότερη αδυναμία τής τρέχουσας φάσεως και ως απώλεια μιας τεράστιας ευκαιρίας. Ο Διόδοτος δέχθηκε έντονη κριτική στα σχόλια αυτής τής ανάρτησης, επειδή αναδημοσίευσε το κείμενο ενός ιστολόγου αριστερής κατευθύνσεως, βάσει τής επιχειρηματολογίας, ότι ενώ το κείμενο έχει πατριωτική εκφορά, ο κειμενογράφος δεν διέπεται από ειλικρίνεια, διότι είναι αριστερός, επιδιώκοντας έταιρες στοχεύσεις από αυτές τού καλώς νοούμενου πατριωτισμού.
  Τόσο το κείμενο τού Θύμιου, όσο και η κριτική που αυτός υπέστη στα σχόλια, είναι ενδεικτικές για τις αγκυλώσεις που κυριαρχούν στην μέση αντίληψη. Το "Ρεσάλτο" ξεκίνησε ως περιοδικό έντυπο με τεκμηριωμένη και μαχητική πατριωτική εκφορά αρκετά πριν καθιερωθεί το διαδίκτυο και - κατά την γνώμη μου - συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην πατριωτική μεταστροφή τής Ελλαδικής κοινωνίας. Ότι ο Θέμιος Παπανικολάου είναι αριστερός, αποτελεί προτέρημα και όχι μειονέκτημα. Όχι διότι οι αριστεροί είναι καλύτεροι τών δεξιών, αλλά διότι ένας αριστερός εκ τών πραγμάτων έχει καλύτερη πρόσβαση σε ανθρώπους που συμπαθούν, ή ανήκουν ιδεολογικά στην αριστερά. Ειδικά στην φάση, που η νεοταξική αληταμπουρία προωθούσε την στρατηγική τής μετατροπής τού αριστερού χώρου σε Δούρειο Ίππο τού εθνομηδενισμού στην Ελλάδα, παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες καταξιωμένων αριστερών - όπως ο Γιώργος Καραμπελιάς - στον χώρο τών εντύπων με σαφή πατριωτικό προσανατολισμό, επέτυχαν να ανοίξουν αυτήν την προοπτική σε ένα ζωντανό τμήμα τής νεολαίας, εντάσσοντας στο σύνολο φάσμα ως συνεργάτες / συνοδηπόρους σημαντικούς διανοούμενους και από άλλους χώρους με διαφορετικό ιδεολογικό προβληματισμό, όπως ο Θεόδωρος Ζιάγκας. Αυτή η διαδικασία ήταν απολύτως φυσιολογική, διότι στην δεκαετία τού '70 η αριστερά ήταν αυτή που πρόβαλε τα συνθήματα για εθνική ανεξαρτησία και κατάργηση τών ξένων βάσεων στην Ελλάδα, όταν η δεξιά πιπίλιζε τα "ανήκομεν εις την Δύσιν" και οι μειωδότες κήνσορές της εφάρμοζαν την πολιτική τού "Η Κύπρος κείται μακράν". Οι νεότεροι βεβαίως δεν έχουν ζήσει αυτά τα γεγονότα και εύκολα παρασύρονται σήμερα - σε φάση που (ευτυχώς) η αριστερά έχει αυτοκαταργηθεί - από τα σύνδρομα ανθρώπων, οι οποίοι μένονται ένεκα παραταξιακών αγκυλώσεων. Αυτή η διαπίστωση δεν αναιρεί το γεγονός, ότι στο θέμα τής Μακεδονίας το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος στήριξε εθνοπροδοτικές θέσεις. Αυτές όμως οι επιλογές ανάγονται σε τελείως διαφορετικές διεργασίες, από αυτές που προβάλλουν τα ακραιφνή αντικομμουνιστικά ιστολόγια. Η εμβάθυνση επί τού θέματος δεν είναι τής στιγμής. Όμως για λόγους αποδώσεως τής προηκούσης τιμής δεν μπορώ να μην αναφέρω εδώ το όνομα τού Νίκου Βεργίδη, ο οποίος πρόσφερε την ζωή του (χωρίς να είναι ο μόνος) για να προβάλλει σημαντικά διαφωτιστικά δεδομένα σχετικά. Και όταν ανφέρομαι στην αριστερά, δεν εννοώ τίς ηγεσίες κομμάτων ή οργανώσεων, οι οποίες ήταν όλες ανεξαιρέτως για φάπες, αλλά την πληθώρα μεσαίων και κατώτερων στελεχών, που με αυταπάρνηση και αναμφισβήτητο προσωπικό κόστος προώθησαν πατριωτικές - κοινωνικές στοχεύσεις. Αυτή η διαπίστωση δεν διέπεται από συμπλεγματισμό τού γράφοντος, έναντι τών όποιων κατώτερων τών χρονικών στιγμών ηγεσιών, δεδομένου, ότι το πεπρωμένο και οι οι επιλογές μου με οδήγησαν να φέρω τσάρκες σε αρκετά κλιμάκια και φόρα. Ούτε και έχω τον παραμικρό ενδοιασμό σήμερα, να δηλώσω, ότι υποκλείνομαι ενώπιον πατριωτικών οργανώσεων, οι οποίες ανήκουν στην άκρα δεξιά - όχι όμως ενώπιον συστημικών μαγαζιών, όπως η λεγόμενη "χρυσή αυγή", οι καρατζαφέρηδες και οι πλεύρηδες. Με την πλεοψηφία τών στοχεύσεων υγειών οργανώσεων τής άκρας δεξιάς, ταυτίζομαι, έστω κι αν διαφοροποιούμαι έναντι αφελών στερεότυπων, όπως ο φυλετισμός και ο άνευ όρων αντικομμουνισμός. Παρ' όλο, που η δραστηριότητα αυτών τών οργανώσεων χαρακτηρίζεται από σοβαρές παραλήψεις, όπως η αποκατάσταση τής υστεροφημίας στην εθνική - λαϊκή συνείδηση τού Νίκου Σαμψών, ενός σημαντικού Έλληνα με τεράστια προσφορά στούς Κυπριακούς Αγώνες.
   Το πρόβλημα με τον Θύμιο εν τέλει δεν είναι ότι αυτός είναι αριστέρος. Η πατρίδα μάς χρειάζεται όλους και όσοι σκάπτουν χαντάκια από παραταξιακή προκατάληψη κάθε άλλο παρά ωφελούν. Το πρόβλημα είναι, ότι ο Θύμιος είναι ακόμη κολημμένος σε στερεότυπα, που ξεπεράστηκαν από την ζωή και ενώ είναι πλέον νεκρά, κάποιοι εμμένουν να τα αφήνουν άταφα. Μπαρούφες τού είδους "κόμμα νέου τύπου", "δικτατορία τού προλεταριάτου" (δηλαδή δικτατορία τού κομμουνιστικού κόμματος, ήτοι δικτατορία τού γενικού γραμματέως αυτού τού κόμματος) "προλεταριακή πρωτοπορεία" και τα συναφή συνιστούν πολιτικό φολκλόρ, που ακόμη και τα μουσεία θα τα έριχναν στα μπάζα, για να μην πιάνουν χρήσιμο χώρο ασκόπως.
    Αυτό δεν σημαίνει, ότι από την αριστερή ιδεολογία, πετιώνται τα πάντα στον κάλαθο τών αχρήστων. Κατ' μουσίαν ο Μαρξισμός συνιστά ένα δωτό κακέκτυπο αντίγραφο τού καπιταλισμού, με φρούδο άρωμα υποτιθεμένης κοινωνικής δικαιωσύνης, στο βαθμό που στηρίχθηκε στις ίδιες υλιστικές αξίες με αυτόν και εφήρμοσε τον ίδιο και χειρότερο κρατικό πατερναλισμό. Αυτοί που μένονται ως αντικομουνισταί, προσποιούνται ότι ανακάλυψαν τον τροχό, ενώ οι βασικότεροι διανοούμενοι τού μαρξιστικού χώρου, τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του, ήδη από το 1948, όταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης διακήρυξε: "Θα πρέπει να αποφασίσουμε εάν θα είμαστε μαρξιστές ή επαναστάτες".
    Ο Μαρξισμός μπορεί να πέθανε. Όμως κατάφερε να επιβιώσει - και να είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρος από οποιαδήποτε άλλη εποχή - ο κεντικός του στόχος, που είναι η κοινωνική ανατροπή. Σε χώρες βεβαίως που η κοινωνία υφίστανται καθεστωτικό αξανδραποδισμό και όχι σε χώρες που ευημερούν, όπως η σημερινή Ρωσία. Έχω πλήρη κατανόηση για την μεταστροφή τού Γεωργίου Γιωργαλά, ο οποίος στάθηκε διανοούμενος σημαντικού εύρους, από αποφασισμένο στέλεχος τής αριστεράς σε ακραιφνή αντικομμουνιστή. Όμως, παρά την μεγάλη εκτίμηση που θρέφω στην προσφορά του, κατ' ουσίαν τον συμπονώ. Διότι, ενώ ακολούθησε πάντοτε την φωνή τής καρδιάς του με άκρα συνέπεια, δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει με ορθρό τρόπο την σφαγή τών εργατών στην Ουγγαρία το 1956 από το Σοβιετικό καθεστώς. Η ερμηνεία και η αποτίμηση τού Σταλινικού φαινομένου συνιστά ένα από τούς πλέον δύσβατους ιστορικούς γρίφους. Το πρόβλημα με τον Γιωργαλά είναι ότι πέρασε από την πίστη στα μαρξιστικά στερεότυπα στην πίστη τών αντίπερα στερεοτύπων, χωρίς να μπορέσει να διεισδύσει στο ιστορικό βάθος τών διεργασιών. Η κριτική αυτή μπορεί να γίνεται εύκολα ίσως από κάποιον άνθρωπο, που είναι νεώτερος από αυτόν και έχει ζυμωθεί με βιώματα και πληροφορίες πιο πρόσφατες. Ο άνθρωπος συνιστά ένα δράμα τής εποχής του. Και η μαρτυρία που καταθέτει, είναι άμεσα συνυφασμένη με αυτό το δράμα. Γι αυτόν τον λόγο είναι πολύ προτιμότερη από το να επικρίνουμε, να απορρίπτουμε, ή να δαιμονοποιούμε, η επίγνωση, ότι οφείλουμε να σκύβουμε επάνω από τα καθέκαστα με στόχο να τα μελετήσουμε, για να τα ερμηνεύσουμε. Αποδίδοντας τον δέοντα σεβασμό σε όσους μόχθησαν γι αυτό, το οποίον θεώρησαν ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο, ασχέτως τι χρώμα είχε το μετερίζι που επέλεξαν.
   Αναμφιβόλως η αναγκαιότητα τής κοινωνικής ανατροπής χρειάζεται πλέον την έδραση σε μια νέα επαναστατική θεωρία. Ενώ ο μαρξισμός απέτυχε πλήρως στην δομή τών ερμηνειών και τών στοχεύσεων που επέλεξε (και δυσττυχώς καθιέρωσε) - διαδικασία αναμενόμη ως προϊόν ιλλουμινιστικής, αντικοινωνικής συνομωσίας - η μέθοδος που χρησιμοποίησε στην συγκρότηση τού οργάνου ήταν - κατά την γνώμη μου - αριστοτεχνική. Διότι εδράζετο τόσο επί φιλοσοφικής βάσεως (ως "διαλεκτικός υλισμός") όσο και επιστημολογικής / κοινονιολογικής βάσεως (ως "επιστημονικός σοσιαλισμός"). Μπορεί και τα δυο αυτά μπαστούνια τής μαρξιστικής θεωρίας να είναι σαθρά. Οι βράχοι όμως που επελέχθησαν να στηθούν αυτά, είναι στέρεοι. Κατά συνέπεια, ενώ το επερχόμενο θεωρητικό οικοδόμημα δεν μπορεί παρά να στηθεί νέο εκ θεμελίων, η επιλογή τού δομικού χώρου δεν μπορεί παρά να είναι ο γρανίτης.

   Τα περί επαναστατικού φορέως, που αναφέρει ο Θύμιος, είναι κατά την γνώμη μου παρωχημένα στερεότυπα. Αυτό δεν σημαίνει, ότι απορρίπτω γενικώς την αναγκαιότητα των οργανωμένων δομών, απολυτοποιώντας τον αυθορμητισμό. Όμως, τόσο το οργανωμένο, όσο και το αυτόνομο, χρειάζονται στην εποχή μας νέο προσδιορισμό. Ειδικά στην εποχή τού διαδικτύου, που τα λεγόμενα "μέσα κοινωνικής δικτυώσεως" χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τα νεοταξικά επιτελεία στην διαξαγωγή τών λεγόμενων "έγχρωμων επαναστάσεων", όπως το σεπτεμβριανό μπάχαλο τού Σόρος με εφαρμή την σχεδιασμένη από τα ίδια κυκλώματα δολοφονία τού Γρηγορόπουλου, μέσω εισαγμένων επαγγελματιών εκτελεστών, το ζήτημα τών οργανωτικών δομών συνιστά μια τελείως νέα προβληματική.
   Αυτό που χρειάζεται μια κοινωνία για να συγκροτηθεί και να λειτουργήσει δημιουργικά, δεν είναι η "πρωτοπορεία" κάποιας κοινωνικής τάξεως, ή μια κάθετα οργανωμένη μάζωξη σιδηράς πειθαρχίας στην βάση κάποιου συγκεντρωτισμού, αλλά μια ισχυρή πνευματική ηγεσία. Για μια τέτοιου είδους πνευματική ηγεσία το ομογάλακτο τών ιδεών συνιστά πνευματικό θάνατο. Ο τρόπος που μπορεί αυτή να επιδρά δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με διοικητικού τύπου επιβολές, μηχανάκια τής πλειψηφίας, "δημοκρατικές διαδικασίες" συνεδριακών εμποροπανηγύρεων και τοιαύτα. Μια πνευματική ηγεσία δεν χρειάζεται να είναι καν ενιαία. Συντονισμένη καλείται να είναι μονον κάποια ιδιαίτερα βαρύνουσα πύκνωσή της, η οποία δέον να αποτελείται από πρόσωπα που έχουν ενδυθεί σημαντικά ιερατικά καθήκοντα σε προηγούμενες ενσαρκώσεις και έχουν συνεργασθεί σε παρελθόν γίγνεσθαι. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζονται μακροσκελείς προσυνεννοήσεις, εμπεριστατωμένες επιχειρηματολογίες και ενδελεχείς αναλύσεις. Ίσως να είναι περιττό και ένα αμοιβαίο κοίταγμα στα μάτια, δεδομένου ότι η σχέση αυτή είναι εκ προοιμίου οργανική και πριμοδοτείται από υπεράνθρωπο επιτελικό κέντρο.
   Οι μέχρι τώρα εξελίξεις θεωρώ, ότι επιτρέπουν να διαφαίνεται και ο επερχόμενος ηγέτης, καθώς και η αναπληρώτριά του, δεδομένου ότι οι ρόλοι διανέμονται ως ειναι φυσικόν μεταξύ τών φύλων. Ο ηγέτης δεν είναι αναγκαίον να είναι μέλος τής πυκνώσεως, αλλά, έχων το απαραίτητο δώρημα, λειτουργεί ως οργανικός παρακείμενος, εντεταλμένος με πρωταγωνιστικό ρόλο στα εξωτερικά γυρίσματα.
   "Το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη". Ήδη η ζωή έχει καθιερώσει τον Μεγάλο Παρεμβαίνονται. Αυτός βρίσκεται παντού και πουθενά. ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ. Ψυχή του η ψυχή τού Ελληνικού Λαού. 


5. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

  Εκτιμώ ότι ο μεγάλος χαμένος τού προσυμφώνου για το Μακεδονικό πρόκειται να είναι ο Χρήστος Παπουτσής. Το μακέλεμα από την SEEBRIG επικαιροποιεί το μακέλεμα τών Αγανακτισμένων επί υπουργείας του στο "δημοσίας τάξεως(!)" από την EUROGENTFOR. Γνωρίζω, ότι θα προβάλlει αυτός το επιχείρημα ενώπιον τού εισαγγελέως, ότι άλλοι κινούσαν τα νήματα όπισθεν αυτού. Σε αυτήν την περίπτωση ισχύει όμως το "Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνσιν εκ τού ταμείου".