ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ

Αν και θα ήθελα να συνεχίσω την ανάρτηση σχετικά με την αναζήτηση τού D:\, στούς σχολιασμούς τής οποίας αφ' ενός εκφράστηκαν  κάποιες πολύ χρήσιμες διορθώσεις, αφ' ετέρου καταγράφησαν ευαίσθητες παρανοήσεις, που καθιστούν σκόπιμες περαιτέρω αποσαφηνίσεις, προτιμώ με την εκκίνηση τού νέου έτους, καθώς αυτό προδιαγράφει την δρομολόγηση μη ευκαταφρόνητων πολιτικών εξελίξεων, να παραθέσω την οπτική μου αναφορικά με αυτές.

Επί πλέον στο ιστολόγιο"Κίνηση Ιδεών" αναρτήθηκε προσφάτως από τον φίλο Κ.Δ. ένα κείμενο που θέτει ένα ζήτημα αιχμής υπό τον τίτλο "Δεν Είμαι. Είμαστε". Ο συσχετισμός τού προσωπικού με το συλλογικό, τού συγκεκριμένου υποκειμένου με το κοινωνικό σύνολο διαφαίνεται να επιτελεί καθοριστικό ρόλο στην φάση που οι ζυμώσεις γύρω από την επεξεργασία μια διεξόδου ενάντια στα πιεστικά αδιέξοδα συνιστούν το εν τέλει ζητούμενο. Από τον μέχρι σήμερα προβληματισμό μου κατέληξα σε κάποιο συμπέρασμα, το οποίο αντιστρέφει την εν λόγω θεώρηση. "Δεν Είμαστε. Είμαι" αναγράφω πλέον στην σημαία μου. Αυτήν την προοπτική - σε συνδυασμό με τα ζητήματα που θέτει η "Κίνηση Ιδεών" - σκοπεύω να απασχολήσει την επόμενη ανάρτηση, με στόχο μια νέα αντίρροπο θεώρηση στα θέματα τής συλλογικότητος.


1. Η ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 

Το ξεκίνημα τού νέου έτους ωθεί στο να επιχειρούνται ισολογισμοί τής παρελθούσης χρονιάς και να εκτιμούνται προοπτικές σχετικά με τα επερχόμενα. Οι εμπειρίες των πρόσφατων ετών δεν μοιάζουν να ενθαρρύνουν πλέον παρόμοια εγχειρήματα. Κατά τα παρελθόντα έτη αρκετές φορές κατέγραψα εδώ τούς κινδύνους που προδιέγραφαν κάποιες ζοφερές προοπτικές. Όμως, όσο δύσκολο κι αν προδιαγράφεται εκάστοτε το μέλλον, δεν συγκαταλέγομαι μεταξύ αυτών που πρεσβεύουν το "κάθε  πέρσι και καλύτερα". Όσο σκληρό κι αν είναι το ανθρώπινο πεπρωμένο, όσο απάνθρωπο κι αν είναι το Μάτριξ μέσα στο οποίο ευρισκόμεθα εγκλωβισμένοι, κάθε διαδικασία στην όποιαν ενέχεται ως παράγων ο χρόνος έχει δυναμικό χαρακτήρα. Πιστεύοντας στην παγκόσμια Αρμονία και στην συνοχή πάντων από τον Λόγο, διαβλέπω στον χρόνο μια σαφή σωτηριολογική προοπτική, όσο τραγικά κι αν έληξαν στο παρελθόν αυτές που αποκαλώ στροφές τής ιστορικής σπείρας.
Το εν τέλει ζητούμενο, όχι μόνο τής παρουσίας τού ανθρώπου, αλλά τής συνόλου δημιουργίας - ως και η σύγχρονος θεωρητική φυσική επιτρέπει να δια φαίνεται - είναι η ανάπτυξις τής συνειδήσεως. Η Ύπαρξις συνειδητοποιούσα το δράμα της - για να το εκφράσω με τον όρο τής "υπαρξιστικής" φιλοσοφίας, μιας και ο λόγος περί υπάρξεως - παρεμβαίνει ως συνδημιουργός ροπή στην συμπαντική διαμόρφωση. Βάσις τής διαδικασίας αναπτύξεως τής συνειδήσεως είναι η εμπειρία. Και αυτή συνιστά το ευεργέτημα τού χρόνου.
Βεβαίως το αντίτιμον των εμπειριών που καταβάλλουμε είναι μεγάλο. Η εμπειρία αποκτάται μέσω διαφορετικών οδών. Κυρίως δύο: Είτε μέσω τής αμαρτίας - τουτέστιν τής αποτυχίας (και κατά τον Πλάτωνα τής άγνοιας) είτε ως επίτευγμα ηρωισμού. Τόσο όμως η αμαρτία όσο και ο ηρωισμός συνιστούν επίπονους και δύσβατους οδούς. Η αμαρτία φαινομενικώς μόνον απαλλάσσει από δυσάρεστες εμπειρίες. Η ρομφαία που κρατάει ο Άγγελος είναι δίστομος. Είτε από την μια πλευρά πορευτούμε, είτε από την άλλη, θα κοπούμε. Ο ηρωισμός έχει συν τοις άλλοις ένα βασικό προτέρημα: Επισπεύδει τίς διαδικασίες.
Όσο κι αν σπαράσσονται οι Κασάνδρες σχετικά με την αύξηση τής εντροπίας στα υλικά δεδομένα, που συμφώνως προς τις φοβίες τους οδηγούν βαθμιαίως στην καταστροφή τού σύμπαντος, φρονώ ότι σε πνευματικό επίπεδο ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Η συνείδησις αυξάνεται συνεχώς - μέσω τής εμπειρίας και όχι μόνον - δεδομένου ότι σημαντικό ρόλο επιτελεί προς αυτήν την κατεύθυνση και η διαδικασία τού Φωτισμού. Εφόσον λοιπόν η συνείδησις επιτελεί τον κυρίαρχο ρόλο σε όλα τα επίπεδα εκφάνσεως τής υπάρξεως, η όλη πορεία οδηγεί προς την πλήρη επικράτησή της. Τουτέστιν οδηγεί προς την απελευθέρωση από την άγνοια ως τελική σωτηρία.
Αναμφιβόλως οι δρόμοι στον λαβύρινθο έχουν στροφές που μοιάζουν να είναι ατελείωτες και συχνά  υποβάλλουν μια εντύπωση ματαιότητος. Αυτή η εντύπωσις ενισχύεται από την ίδια την φύση τού ηρωισμού - ο οποίος καλείται να φωτοδοτήσει τούς δρόμους και να επισπεύσει την πορεία προς την Ελευθερία - επειδή αυτή είναι τραγική. Όμως η τραγικότης δεν συνεπάγεται καταστροφή, αλλά τουναντίον επιφέρει την Κάθαρση. Τι είναι όμως η Κάθαρσις και πώς μπορούμε να εννοήσουμε αυτήν;

 Ουδόλως επιχειρώ να συμπληρώσω τον Αριστοτέλη στα περί καθάρσεως. Αλλά όπως και να το κάνουμε έκαστος εξ ημών προσβαίνει στις δικές του επιγνώσεις, προχωρώντας το νταλαβέρι του στην οδό τής αναζητήσεως. Θυμάμαι λοιπόν πριν κάποια χρονάκια, όταν είχα προβεί επίσης σε εναρκτήριο τού έτους αναφορά, σε μνεία που είχα κάνει σε κάποια διαπίστωση τού Νίκου Βεργίδη (Θανάσης Κατσαρός). Έγραφε στούς "Μιγάδες Τής Νεοελληνικής Ιστορίας" αυτό το άκρως προικισμένο παιδί, που οι σκιές φρόντισαν πολύ εσπευσμένα να δολοφονήσουν, ότι οι Έλληνες έχουν μια έμφυτο ροπή προς τον ηρωισμό. Οι ηρωικές τους προσπάθειες καταλήγουν σχεδόν πάντοτε σε ήττες. Όμως όλοι οι λαοί τής οικουμένης - και προπάντων αυτοί των Μεσογειακών χωρών - προσβλέπουν προς τούς Έλληνες. Αυτές οι ηρωικές εξάρσεις, έστω κι αν δεν στέφονται από επιτυχή επίτευξη τών στόχων που τίθενται, εμπλουτίζουν παρ' όλα αυτά το συλλογικό ασυνείδητο εν γένει. Ούτως ώστε, η συσσωρευμένη επίγνωσις να οδηγεί ολοένα σε πλέον αυξημένη συνείδηση.
Είναι απορίας άξιον, ο τρόπος που αυτό το παιδί κατόρθωσε να εντοπίσει τον ρόλο που διεκπεραιώνουν τα μορφογενετικά πεδία πληροφορίας στην συγκρότηση τής συνειδήσεως, πολύ πριν η ύπαρξις αυτών τών πεδίων εντοπιστεί και πριν αυτά αποτελέσουν στοιχειωδώς αντικείμενο μελέτης.
Η δυναμική τού ρυθμιστικού ρόλου τών μορφογενετικών πεδίων πληροφορίας στο γίγνεσθαι διαφαίνεται με γλαφυρότατο τρόπο π.χ. από μια συγκεκριμένη αναφορά τού βιολόγου Rupert Sheldrake στο "A New Science of Life": Κάθε φορά που παράγεται συνθετικά μια χημική ένωση στο εργαστήριο απαιτείται λιγότερος χρόνος για την χημική αντίδραση από ότι την προηγούμενη φορά. Ο χρόνος που χρειάζεται η χημική αντίδραση για την παραγωγή συνθετικής Ινσουλίνης έχει μειωθεί κατά 20% από τότε πού ο εν λόγω ερευνητής ξεκίνησε να παρακολουθεί αυτήν την διαδικασία. Η εμπλουτισμός δηλαδή των αντίστοιχων πεδίων με πληροφορία παρεμβαίνει άμεσα σε διαδικασίες, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ την συνειδησιακή σφαίρα και αφορούν άμεσα αντικειμενικά δεδομένα.
Υπό αυτήν την έννοια καθίσταται κατανοητό, ότι ο Ελληνισμός συνιστά τον βασικότερο τροφοδότη των πεδίων πληροφορίας σε ζητήματα απελευθερώσεως τού ανθρώπου και τής αντιστοίχου τεχνογνωσίας. 

Σε παλαιότερη αναφορά που έκανα στην θεωρία τού μεγάλου νομπελίστα επιστήμονα τής θερμοδυναμικής Ilja Progogine σχετικά με το κατά πόσο το μέλλον είναι δεδομένο ή όχι, είχα κάνει ειδική μνεία στα λεγόμενα σημεία διακυμάνσεων, όπου μια σχετικά πολύ περιορισμένη παρέμβαση δύναται να είναι καθοριστική ως προς την περαιτέρω πορεία.Τέτοιου είδους παρεμβάσεις μπορεί να λάβουν ή να μην λάβουν χώρα. Υπό αυτήν την έννοια - ενώ η εξέλιξη παραμένει ανοικτή προς όλες τίς δυνατές κατευθύνσεις - το αν θα επιδράσει ο καταλυτικός παράγων συνιστά μια ανοικτή πρόκληση. Ο τρόπος, με τον οποίον εκδηλώνεται η αντίδραση προς αυτήν την πρόκληση, καταγράφεται στα πεδία πληροφορίας και συνδιαμορφώνει τα δεδομένα τού επόμενου γύρου. Η δυνατότητα των υποκειμένου που παρεμβαίνουν να αφουγκράζονται και να επικοινωνούν με αυτά τα πεδία δεν μπορεί παρά στην βάση τής επαναλαμβανόμενης εμπειρίας να είναι αύξουσα. Υπό αυτήν την οπτική, η απελευθέρωση συνιστά τάση, την οποίαν τα δρώντα υποκείμενα δύνανται να επιταχύνουν. Και σαφώς προκύπτει εντός αυτών τών πλαισίων μια τελεολογία τής απελευθερώσεως. Αυτή όμως δεν είναι εκ προοιμίου δεδομένη βάσει κάποιων απαράβατων μηχανιστικών νόμων, όπως κάποιες κοινωνικού χαρακτήρος τελεολογίες - όπως ο Μαρξισμός - διατείνονται. Αλλά ούτε και διέπεται μονομερώς από τήν Θεία Χάρη κάποιου υπερτεθημένου Θείου Λόγου, ο οποίος παρεμβαίνει αφ' εαυτού στα πλαίσια μιας σωτηριολογικής διαδικασίας χωρίς την καθοριστική συμβολή τού ανθρωπίνου παράγοντος.


2. ΟΙ ΔΕΣΜΩΤΕΣ ΣΤΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Αυτά που προηγούνται μπορεί να ηχούν τελείως αφηρημένα. Εάν όμως τα εξειδικεύσουμε στο εδώ και τώρα, θα διαπιστώσουμε ότι προκύπτουν από αυτά άμεσες πρακτικές συνέπειες.  Συνέπειες που μπορούν να δομήσουν με εύστοχο τρόπο σκόπιμες επιλογές και να οριοθετήσουν την δράση μας προς την κατεύθυνση τής απελευθερώσεως. Είναι αυτονόητον, ότι εφ' όσον γίνεται λόγος περί απελευθερώσεως οφείλουμε εν πρώτοις να εντοπίσουμε τα δεσμά, τα οποία μάς διέπουν.
Για να επανέλθω σε αυτά που είχα ξεκινήσει να παραθέτω στην περί τού D:\ πραγματεία μου προηγουμένων αναρτήσεων, τα δεσμά μας αφορούν την κατηγορία αυτών που ο Πλάτων χαρακτήρισε ως δεσμώτες στην περί σπηλαίου αλληγορία του.
Ως όμως εισαγωγικώς αναφέρθην, παρακάμπτω προσωρινώς τον χειρισμό αυτού τού θέματος, με στόχο να επανέλθω στο άμεσο μέλλον. Δεδομένου λοιπόν, ότι επιλέγω προς στιγμήν να μην εμβαθύνω στην ουσία τού θέματος, αποσκοπώ στα πλαίσια αυτού τού κειμένου, το οποίον προσανατολίζεται σε επίκαιρα θέματα, όπως οι προοπτικές τού νέου σωτηρίου έτους 2015, να αναφερθώ σε συγκεκριμένες εκφάνσεις τού προβλήματος, οι οποίες το περιγράφουν, χωρίς να διεισδύουν σε αυτό. Τοιουτοτρόπως προσβλέπω στην διαμόρφωση χρήσιμων συμπερασμάτων στην διαμόρφωση τής πρακτικής αντιμετωπίσεως αμέσων προκλήσεων.

Στις απαρχές τού νέου χρόνου οι βασικότερες των προκλήσεων που μάς απασχολούν εκτιμώ ότι συνοψίζονται στα κάτωθι:

- Σε εθνικά πλαίσια η τρίτη των μνημονιακών κυβερνήσεων κατέρρευσε εν μέσω καλπαζούσης κρίσεως σε όλους τούς τομείς. Το εκλογικό σώμα καλείται εντός ολίγων ημερών να εκλέξει αυτούς που θα αποτελέσουν την προσεχή βουλή.

- Σε πλαίσια μείζονος περιοχής τεράστιες ποσότητες όπλων και επιθετισμού συσσωρεύονται στην Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική. Στην περιοχή που η προφυτεία - η εμφύτευσις δηλαδή προγραμμάτων (software) από αυτούς, που στερούνται τής απαραιτήτου για την επιβίωσή τους hardware, σε αυτούς που διαθέτουν κάτι ανάλογο - ενώ όμως είναι γενικώς βόδια - έχει τοποθετήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια τον λεγόμενο "Αρμαγεδώνα".

- Ένας νέου τύπου "Ψυχρός Πόλεμος" κλιμακώνεται όλο και εντονότερα μεταξύ των νατοϊκών χωρών και τής Ρωσίας. Τα κύρια συστατικά της είναι δύο: Αφ' ενός προωθείται μια έντονη προπαγανδιστική εκστρατεία δαιμονοποιήσεως τού Ρωσικού καθεστώτος και τού προέδρου Πούτιν προσωπικώς. Αφ' εταίρου ποικιλόμορφες επιθέσεις οικονομικού περιεχομένου κατευθύνονται εναντίον τής Ρωσίας, ενώ αιματηρότατες εχθροπραξίες οργανώνονται σε περιοχές που συνορεύουν με την Ρωσία. Οι νατοϊκές χώρες καταργούν τα προσχήματα τού δήθεν πολιτισμένου τρόπου ταυτιζόμενες απροκάλυπτα με τούς τζιχαντιστές και τούς νεοναζιστές.

- Ενώ στις περισσότερες δυτικές χώρες η οικονομική κρίση, το δημόσιο χρέος, η ανεργία και η κοινωνική αναταραχή διογκώνονται, προωθούνται σημαντικές συνεργασίες και συμπράξεις χωρών με άμεσα φυγόκεντρες τάσεις από το δυτικό μοντέλο, όπως αυτές των χωρών που συμμετέχουν στην BRICS. Η αυξανόμενη πόλωση αναπτύσσεται κόντρα στα εξαγγελθέντα μοντέλα τής παγκοσμιοποιήσεως και τής "νέας τάξεως".

Εντός αυτών των πλαισίων η διεθνής ασφάλεια υφίσταται ολοένα και αυξανόμενες άμεσες απειλές. Ο όρος "συνεργασία" αποκτά διαστάσεις μαύρου χιούμορ. Η "Συνδιάσκεψη Για την Ασφάλεια και την Συνεργασία Στην Ευρώπη" (KSZE) μοιάζει να αποτελεί φάντασμα τού παρελθόντος. Η αντίληψη που επικράτησε στο παρελθόν περί "παγκοσμίου σταθερότητος" έχει ήδη ανατραπεί πλήρως, ενώ οι τιμονιέρηδες τού λεγόμενου δυτικού κόσμου μοιάζουν με παλαβιάρηδες, που έχουν ως μόνο στόχο να ρίξουν το όχημα στο γκρεμό, αρκεί να ικανοποιηθεί η αδηφαγία κάποιων ασυνείδητων συνασπισμένων μεγαλοκαρχαριών, όπως οι σπεκουλάντηδες των χρηματιστηρίων, οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι διεθνείς παραγωγοί όπλων.

Η Ελλάδα δίνει την εικόνα αυτού που πνίγεται και προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλιά του. Αυτού που πιστεύει ότι μπορεί να αποφύγει επερχόμενες καταστροφές κλείνοντας τα μάτια. Στην εγκληματολογία τής καθημερινής ζωής έρχεται να προστεθεί ως κορυφαία ποινική αλλά ποτέ κολάσιμη πρακτική αυτή των πολιτικών "προσώπων". Από πλευράς πολιτικού κατεστημένου εφαρμόζεται ανελέητη λαϊκιστική αμετροέπεια, πολιτικάντικος ξιπασμός, κατεδάφιση τής οικονομίας και τού κοινωνικού ιστού, τής περιθάλψεως, τής παιδείας, τής δημοσίου ασφαλείας και των χρηστών ηθών. Από πλευράς μαζών εφαρμόζεται η επιλογή τής αναισθησίας και της εθελοτυφλίας ως παυσίπονου αγωγής, ο αυνανισμός τού ξύλινου λόγου και η προσφυγή στην πόρωση συναισθηματικών εξάρσεων εναντίον αποδιοπομπαίων τράγων. 
Ενώ κυοφορείται ο επόμενος λιπώδης παιδοβούβαλος, ο οποίος θα ανακράξει: "Μαζί τα φάγαμε!", εννοώντας αυτήν την φορά κάποιους τόνους βοθρολύμματα.

Εντός αυτών των πλαισίων γενάται το ερώτημα:
Είναι δυνατόν εντός αυτών των πλαισίων να συσταθεί προσπάθεια και αγώνας για την οικοδόμηση μιας άλλης προοπτικής, για την επίτευξη ενός ανθρώπινου αύριο, για το ξεπέρασμα αυτής τής απέραντης τοξικότητος;

Πιστεύω ότι αυτό είναι δυνατόν. Για να καταστραφούν οι κοινωνίες και να οδηγηθούν στον  Αρμαγεδώνα τής πλήρους καταστροφής, επιχειρείται να εξοβελιστεί από το φαντασιακό κάθε ανθρώπου η έννοια τής ελπίδας.
Φρονώ, ότι όσο πιο μελανά προβάλλονται τα πράγματα, τόσο πιο σημαντικές είναι οι ευκαιρίες για την ανατροπή τους.
Ο Μαρξ στα πλαίσια τού σκόπιμου αποπροσανατολισμού των κοινωνιών προπαγάνδιζε την μόνιμη και αύξουσα άνοδο τής εξαθλιώσεως των συνθηκών διαβιώσεως τής πλειοψηφίας των πληθυσμών ως απαράβατο νόμο τού συστήματος. Το σύστημα αντιθέτως επέτυχε με πλήρη πανουργία να επιφέρει το αντίθετο: Την καταναλωτική αποκτήνωση, την εφησύχαση στα πλαίσια μιας ψευδούς εξασφαλίσεως, το κυνήγι τής κοινωνικής και επαγγελματικής ανόδου, τον φετιχισμό τού μπετόν και τον προσπορισμό περιουσίας, τον μαζοχισμό τής αυτοκίνησης στις χωματερές των πόλεων
Όμως τώρα αυτό ρίχνει την μάσκα του.
Διότι στην κατεύθυνση επιβολής τού Αρμαγεδώνος, ώστε να επιστρέψουν τα κοτόπουλα σε συνθήκες σπηλαίων, θεωρεί το σύστημα προϋπόθεση να καταργηθεί πάσα αίσθηση ελπίδος. Κατ' αυτόν τον τρόπο η συνταγή είναι πλέον μια και μόνη: ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΡΕΛΑΣ.

Πώς είναι όμως δυνατόν να δημιουργηθεί μια προοπτική στην φάση που το σύστημα τα παίζει όλα για όλα, πετώντας την μάσκα;
Ισχύει το παραμύθι που πούλησε ο Μαρξ και τα συναφή λαμόγια, ότι η συνεχής εξαθλίωση θα οδηγήσει νομοτελειακά στην κοινωνική ανατροπή;

Τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, από αυτά που ισχυρίζονται όσοι στήνουν παγίδες για λογαριασμό τού συστήματος. Όμως για να βρούμε κάποια άκρη είμεθα υποχρεωμένοι να εκτιμήσουμε κάποια δεδομένα αναλυτικότερα.


3. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΩΣ ΦΡΟΥΤΟ ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

Το ζήτημα τής κοινωνικής - πολιτικής ανατροπής δεν διαφέρει ουσιαστικά από κανένα άλλο ζήτημα. Εάν αναλογιστούμε τις στοιχειωδέστερες των αναγκών μας, καταλήγουμε σε κάποια προφανή συμπεράσματα, τα οποία όμως περιορίζονται στην πλέον λεπτή επιφάνεια τών πραγμάτων:
- Γιατί τρώμε;
Μήπως (μόνο) για να ικανοποιήσουμε την πείνα μας;
- Γιατί κοιμόμαστε;
Μήπως (μόνο) για να αναπαύσουμε το σώμα μας;
Αυτές οι αιτίες μπορεί να είναι προφανείς και αναμφισβήτητες. Όμως ουδόλως μπορούν να ικανοποιούν το βάθος τών πλέον στοιχειωδών ερωτημάτων.
- Για ποιο λόγο είναι αναγκαία ενός είδους κοινωνική - πολιτική ανατροπή των ισχυόντων δεδομένων;
Εφόσον όλα ανάγονται σε πρωταρχικότερες αιτιάσεις, ακολουθώντας τις συνέπειες αυτής τής προβληματικής, καταλήγουμε στην οντολογία, επί τής οποίας εδράζεται η φιλοσοφία συνολικώς. Οπότε προκύπτει το ερώτημα: Ώστε να μπορέσω να πάω στο σούπερ μάρκετ να αγοράσω σαπούνι σε πλήρη συνείδηση  τής εντελέχειας αυτής τής πράξεως, οφείλω να διαθέτω μια πλήρως επεξεργασμένη και δομημένη  οντολογικώς φιλοσοφική θεώρηση; Δεν επαρκεί το δεδομένο, ότι εάν δεν πλυθώ επί μακρόν, οι συνέπειες θα είναι δυσάρεστες για την υγεία και την αισθητική τής παρουσίας μου;
Προϋπόθεση τής υπάρξεως τού ανθρώπου είναι η ικανοποίησις των στοιχειωδών του αναγκών. Πού βρίσκεται όμως εν τέλει το νόημα τής ζωής; Μήπως στο αναπτυχθούν ανάγκες πολυπλοκότερες, ανώτερες και ευγενέστερες των στοιχειωδών; Στην φάση τής βιομηχανικής κοινωνίας, όπου η μηχανιστική αντίληψη τής ζωής έφθασε στο κορύφωμά της, η ικανοποίηση αναγκών έλαβε διευρυμένο και μαζικό χαρακτήρα. Σε αυτήν την φάση κάποιοι όρισαν τον πολιτισμό ως "δημιουργία νέων αναγκών", ορίζοντας σε αυτό το πλαίσιο το νόημα τής ζωής. Μπορεί όμως το νόημα τής ζωής να εστιάζεται εν τέλει στο τρέξιμο πίσω από την ικανοποίηση των όποιων αναγκών, ασχέτως πόσο ευγενώς μπορεί να είναι αυτές δομημένες και πόσο υψηλά από αισθητικής, θεωρητικής ή όποιας άλλης οπτικής αυτές επιδιώκουμε να εδράζονται;
Εάν προσέξουμε την απόληξη αυτής πορείας, θα δούμε, ότι αυτή καταλήγει στην ζούγκλα και εν τέλη στο αδιέξοδο τής αδυναμίας να μην είμαστε σε θέση να ικανοποιήσουμε, ούτε τις στοιχειώδεις συχνά ανάγκες μας στα πλαίσια διογκώσεως τής κρίσης.
Ένα ερώτημα, το οποίον προκύπτει από αυτήν την διαπίστωση, είναι κατά πόσο ορίσαμε με φρόνιμο τρόπο τις ανάγκες μας. Επ' αυτού επιχειρούν να δώσουν απάντηση οι κριτικοί τού καταναλωτικού προτύπου ζωής, προτείνοντας διαφορετικές επιλογές από τις ισχύουσες, όσο αφορά την οριοθέτηση τών αναγκών μας. Αυτές, μέσω αυτού τού επαναπροσδιορισμού, προσανατολίζονται σε "εναλλακτικού" τύπου αναγκαιότητες - ως ισχυρίζονται - οι οποίες συνδέονται με άλλους τρόπους παραγωγής και κατανομής του οικονομικού και κοινωνικού προϊόντος: Προστασία τού περιβάλλοντος, χωροταξική αποκέντρωση, συμμετοχή των παραγωγικών υποκειμένων στον σχεδιασμό τής παραγωγής προϊόντων, ανάπτυξη τής κοινωνίας των πολιτών, αποφυγή τού φιλοπολεμικού κλίματος και ανάπτυξη φιλειρηνικών επιλογών, κατάργηση τής κερδοσκοπίας και τής υπερσυσσωρεύσεως πλούτου στην διάθεση των ολίγων, ανάπτυξη τής παιδείας, τής περιθάλψεως και τής κοινωνικής αλληλεγγύης, καταπολέμηση τού εγκλήματος και ξεπέρασμα των καταπιεστικών δομών στα πλαίσια τής οικογένειας, που αναπαράγονται από παρωχημένα δεσποτικά ήθη.

 Όλα αυτά μπορούν να αποτελούν αναμφιβόλως ευσεβείς πόθους. Η ιστορική διαδικασία όμως κατέδειξε, ότι παρέμειναν και παραμένουν στα αζήτητα. Όχι διότι συνιστούν προοπτικές, οι οποίες δεν θα έκαναν την ζωή μας πιο αποδεκτή, πιο φρόνιμη, πιο ανθρώπινη. Όλα όμως προσέκρουσαν στο ίδιο μόνιμο αξεπέραστο εμπόδιο: Την εξουσία.
Υποτίθεται ότι ζούμε σε μια περίοδο ορθολογισμού, στην οποία η ανάπτυξη τής επιστήμης εξορθολογίζει ολοένα και περισσότερο τής συνθήκες τής ζωής μας. Οι δυτικές κοινωνίες, οι οποίες ρύθμιζαν μέχρι σήμερα τον βηματισμό στην παγκόσμια αναπαραγωγή τού συστήματος, υποτίθεται ότι εστηρίζοντο στην ιδέα τού χειραφετημένου πολίτου, όπως αυτός διακηρύχθηκε από τον Διαφωτισμό, απολήγοντας στην καθιέρωση των κοινοβουλευτικών καθεστώτων.
Η κριτική τού Μαρξισμού στο λεγόμενο"αστικό" μοντέλο είναι γνωστή: Την καθιέρωση τού φιλελευθερισμού, που επέβαλε αρχικώς η αστική τάξη, στην φάση που αυτή ήτο ανερχόμενη και εμάχετο εναντίον τής φεουδαρχίας, αναίρεσε η επιβολή τής δικής της επικρατήσεως: Μετά από αυτήν θυσιάστηκε πάσα προοδευτική προοπτική ένεκα τής λογικής τού μεγιστοποιήσεως τού κέρδους. Ο Κάρολος Μαρξ επιχείρησε μέσω μιας οικονομικής αναλύσεως να καταδείξει στο "Κεφάλαιο", ότι η ανάγκη τής μεγιστοποιήσεως τού κέρδους είναι ζωτικής σημασίας, σύμφυτος με την αναπαραγωγή τού συστήματος και απαράβατος άγραφος νόμος τής διαδικασίας τής κεφαλαιοκρατικής παραγωγής.
Όλες οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές στρεβλώσεις ανήχθησαν έκτοτε σε αυτήν την υποτιθέμενη νομοτέλεια. Ακόμη και την συφιλίδα τού ανθρωπίνου βίου επί γης, η οποία είναι ο πόλεμος, ανήγαγον οι μαρξισταί στην εν λόγω "νομοτέλεια". Ισχυρίσθησαν, ότι ο κεφαλαιοκρατικός ανταγωνισμός οδηγεί στην συγκέντρωση και συγκεντροποίηση τού κεφαλαίου σε ολοένα και λιγότερα χέρια. Ο κοινωνικός χαρακτήρας τής παραγωγής και ο αντικοινωνικός χαρακτήρας τής ιδιοποιήσεως τού προϊόντος της υποτίθεται ότι οδηγεί με νομοτελειακό τρόπο στις οικονομικές κρίσεις. Για τούς κεφαλαιοκράτες υποτίθεται, ότι δεν υφίσταται τότε άλλη επιλογή από τον αναδασμό των αγορών μέσω τής επιβολής πολέμων. Κατά την διάρκειά τους καταστρέφονται οι "υπερδομές", που σχηματίστηκαν κατά την διάρκεια τής προπολεμικής συσσωρεύσεως, με αποτέλεσμα να παίρνει το σύστημα ανάσα, ώστε να μπορέσει στο μέλλον να συνεχίσει το ίδιο βιολί.

Σε αυτό το σημείο ας μού επιτραπεί ένα ρητορικό - πλην όμως ουσιαστικής αξίας - ερώτημα: Για ποιόν λόγο τα κάθε είδους απανταχού αντικομουνιστικά επιτελεία, που λειτούργησαν κάτω από την φρούδο σλόγκαν "πατρίς - θρησκεία - οικογένεια" δεν επιχείρησαν την παραμικρή ανατροπή τής μαρξιστικής θεωρίας; Τα βασικά τους αντεπιχειρήματα περιορίστηκαν πάντοτε στο ότι ο κομμουνισμός επιβάλλει στέρηση τής ελευθερίας και το επίπεδο διαβιώσεως στις χώρες, όπου επικράτησαν μαρξιστικά καθεστώτα, ήταν πολύ χαμηλό. Πράγματι τα δήθεν "σοσιαλιστικά"  καθεστώτα επέβαλλαν ένα βάναυσο ολοκληρωτισμό και το επίπεδο τής διαβίωσης σε αυτά, σε σύγκριση με τον καταναλωτικό οργασμό τών κεφαλαιοκρατικών χωρών ήταν κατά κανόνα πολύ χαμηλό. Για ποιόν όμως λόγο απέφυγαν συστηματικά τα προπαγανδιστικά επιτελεία τού δήθεν αντικομουνισμού να ανατρέψουν ιδεολογικά την κατάφωρα λαθεμένη θεωρία τού μαρξισμού;
Σήμερα - στις συνθήκες τής κρίσης στην Ελλάδα - έχει καταστεί ηλίου φαεινότερον, ότι όλα τα κομματικά τσόφλια, ανεξαρτήτως ιδεολογικής βαφής και αποχρώσεως, ενεργούνται από το ίδιο κοινό σύστημα. Αυτοί που κινούν τα νήματα πίσω από τον συνολικά χρεοκοπημένο κομματικό οχετό είναι τα ίδια κυκλώματα. Εδώ διαφαίνεται με απροσχημάτιστο τρόπο, ότι τα κάθε λογής ιδεολογήματα, τα οποία προβάλλονται ως "αρχές" από τα κόμματα μαριονέτες "ευωδιάζουν" την μπόχα της κοινής τους χωματερής.
Ο λόγος που αποφεύγεται πάσα κριτική στην μαρξιστική θεωρία μπορεί να συνοψιστεί στο δεδομένο, ότι αυτή είναι βαθύτατα συστημική. Ο Μαρξ υπήρξε η βασικότερη πρακτοράτζα τού ΄μεγάλοτραπεζικού κατεστημένου στον προπερασμένο αιώνα, γι αυτό και επέλεξε επισταμένα, όχι μόνον να μην προβεί στην παραμικρή αναφορά προς αυτό, αλλά τσιμεντάρησε ιδεολογικά και τα σχέδια τής επιβολής μιας παγκοσμίου κυριαρχίας του.
Στα θέματα τού μαρξισμού και τής λεγομένης "σοσιαλιστικής επαναστάσεως" έχω προβεί στο παρελθόν σε περισσότερες αναφορές. Μια διεξοδική ανατροπή τής μαρξιστικής θεωρίας δεν είναι δυνατόν να επιχειρηθεί εδώ, δεδομένου ότι το φάσμα των ζητουμένων έχει οριοθετηθεί σε ευρύτερο και διαφορετικό πλαίσιο. Οι βιβλιογραφικές αναφορές που έχουν προηγηθεί στο παρελθόν επαρκούν κατά την άποψή μου για να προβληματίσουν σχετικά όσους ακολουθούν οδό αναζητήσεως.
Παρ' όλα αυτά θα ήθελα ακολούθως με σύντομο τρόπο να συνοψίσω κάποια δεδομένα - για μια ακόμη φορά - που ανατρέπουν την μαρξιστική θεωρία. Με στόχο να καταστεί κατανοητό, ότι η βάση τής κακοδαιμονίας των κοινωνιών δεν ανάγεται στην (πράγματι) αδηφάγο επιδίωξη τού κέρδους, ούτε και διέπεται εν τέλη από οικονομικού χαρακτήρος επιδιώξεις. Μέσα από αυτήν την αναγωγή αποσκοπώ να καταδείξω, ότι η επισφαλής επιλογή μας δεν προέρχεται από τον πράγματι λαθεμένο προσδιορισμό των αναγκών μας, αλλά από την ανάδειξη ττής ικανοποιήσεως των όποιων αναγκών σε πεμπτουσία τού βίου μας. Το τρέξιμο πίσω από το κάθε είδους καλαμπόκι - ασχέτως ποιας μορφής αυτό μπορεί να είναι - πακτώνει τον εντειχισμό μας μέσα στο κοτέτσι τού Μάτριξ και μάς εμποδίζει να φθάσουμε στην επίγνωση, ότι βάση τής αλλοτριώσεώς μας είναι να μάς αποσπούν το κρέας και τα αυγά μας, ενώ η εν τέλη παρουσία μας στον αισθητό κόσμο έχει τελείως διαφορετική αποστολή.

Ο φίλος "ΚΟΛΑΦΟΣ" είχε προβεί στην φιλότιμη προσπάθεια πριν κάποιο χρονικό διάστημα να μεταφράσει κάποια σημαντικά μέρη από τα "Πρωτόκολλα τού Ρακόφσκι". Πρόκειται για ένα κείμενο, που καταγράγφει συνοπτικά όλα τα θεμελιώδη ζητήματα, με περιεκτικό τρόπο, τα οποία αφορούν την ιστορία τού μαρξιστικού κινήματος. Δίπλα σε αυτό υπάρχει μια εκτενής βιβλιογραφία εκατοντάδων τόμων σχετικά, που εάν κάποιος εντρίψει στον ένα ή άλλο βαθμό σε αυτήν, δεν μπορεί παρά να κατασταλάξει στο συμπέρασμα, ότι αφ' ενός μεν οι επιδιώξεις τών ιθυνόντων αυτού τού κινήματος υπήρξαν τελείως διαφορετικές από τίς στοχεύσεις που αυτοί διακήρυξαν. Αφ' ετέρου, τα αντίστοιχα γεγονότα προβλήθηκαν από τούς διάφορους συμμετέχοντες σε αυτό με κατάφωρη παραποίησή τους, ώστε να προβάλλουν πλασματικές πραγματικότητες μέχρι σημείου τερατολογίας.
Ιδιαίτερη παρεξήγηση σχετικά αφορά τα κείμενα που εκλαμβάνονται ως πηγές. Ως τέτοιες αντιμετωπίστηκαν σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα τα λεγόμενα "έργα των κλασικών τού μαρξισμού λενινισμού" και τα εκδοτικά τής "Ακαδημίας Επιστημών τής ΕΣΣΔ", τα οποία έχουν προφανή προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Εάν όμως σκύψει κάποιος πάνω από κείμενα, τα οποία συνιστούν κατά ουσιαστικό τρόπο πηγές, ως άμεσες μαρτυρίες ανθρώπων, οι οποίοι βρέθηκαν δίπλα και μέσα στα συμβάντα - πρόσωπα, τα οποία συχνά όχι μόνο εκ προοιμίου δεν αντιμάχοντο τον μαρξισμό, αλλά αποτελούσαν και ένθερμους οπαδούς του - μπορεί να διαπιστώσει, ότι ξεπροβάλλει μέσα από αυτά μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα, από αυτή των μαρξιστικών μυθευμάτων. Τέτοια κείμενα είναι μεταξύ πολλών άλλων τα απομνημονεύματα τής Κρούπσκαγια (συζύγου τού Λένιν) τα απομνημονεύματα τού Αλεξάνδρου Κερένσκυ, τα απομνημονεύματα τής Σβετλάνα Αλληλούγιεβα (θυγατέρας τού Στάλιν), το βιβλίο τού Αλεξάντερ Ορλώφ, ο οποίος ήταν επικεφαλής τής σταλινικής αντικατασκοπίας μέχρι τού σημείου που συγκρούστηκε με το σταλινικό συγκρότημα, με τίτλο "Η Μυστική Ιστορία των Εγκλημάτων τού Στάλιν". Μια προσεκτική και με κριτικό πνεύμα ανάγνωση ακόμη και τού βιβλίου τού John Reed "Οι Δέκα Μέρες Που Συγκλόνισαν τον Κόσμο", το οποίο προωθήθηκε για σκοπούς προπαγανδίσεως κατά κόρον από τα μαρξιστικά επιτελεία, επαρκεί για να καταδείξει, ότι η λεγόμενη "μεγάλη οκτωβριανή επανάσταση" δεν ήταν παρά ένα στημένο πραξικόπημα τής μπολσεβίκικης ομάδος εναντίον τού εαυτού της, δεδομένου, ότι όταν έλαβαν χώρα τα ανάλογα γεγονότα, οι μπολσεβίκοι ενέμοντο την διακυβέρνηση στα πλαίσια τής λεγομένης "δυαδικής εξουσίας", η οποία είχε προκύψει από την "επανάσταση" τού Απριλίου τού ιδίου έτους.
Στην εποχή μας βιώνουμε με απροκάλυπτο τρόπο την επιβολή μιας δικτατορίας σε πλανητικό επίπεδο των κρονίων ιερατείων. Η διακηρυχθείσα "παγκόσμια διακυβέρνηση" οικοδομείται βήμα προς βήμα από τούς υπηρέτες τής λερναίας ύδρας και τού μολώχ από την απαρχή τού ιστορικής στροφής τού σπειρώματος, που διατρέχουμε εδώ και χιλιετίες. Τα κοτόπουλα στο κοτέτσι θεωρούμεθα από αυτούς τόσο αφελείς, ώστε να μην διστάζουν να προβάλλουν χωρίς προσχήματα τα τέρατα, τα οποία υπηρετούν. Όταν επιβλήθηκε η μνημονιακή κυβέρνηση τού Λουκά Παπαδήμου, έγινε ευρέως γνωστό, ότι αυτό το ανώτατο στέλεχος τού διεθνούς μαγαλοτραπεζικού κεφαλαίου ανήκει στην επιλεγόμενη "τρομερή επιτροπή", η οποία επιχειρεί παρασκηνιακώς να διαχειρίζεται τής τύχες τού δυτικού κόσμου, μέσω τής συμμετοχής "υψηλών" παραγόντων τών ΗΠΑ, τής ΕΕ. και τής Ιαπωνίας. Τότε βρήκε έντονη προβολή το σήμα αυτής τής επιτροπής, που εικονίζει την λερναία ύδρα (με επτά κεφάλια).
 


Η παραγωγή συνδέεται με την εργασία. Η εργασία μπορεί να συνδέεται αναμφιβόλως με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν παύει όμως να συνδέεται και με την φιλοπονία, την προκοπή, την ορθολογική οργάνωση δραστηριοτήτων. Ο άνθρωπος που προσπορίζεται τα προς το ζην και το ψωμί τών παιδιών του με τον ιδρώτα τού προσώπου του, κατά το μάλλον ή ήσσον μάχεται, παλεύει. Γι' αυτό και αποκαλείται βιοπαλαιστής. Σε όποιο επίπεδο κι αν μοχθεί για τούς καρπούς τής εργασίας του. Αυτόν ακριβώς το τύπο ανθρώπου απεχθάνονται τα κρόνια ιερατεία. Ο ανθρώπινος τύπος, ο οποίος είναι κατάλληλος για να διεκπεραιώσει τις στοχεύσεις τους είναι ο οκνηρός, ο αργός, ο άσωτος, ο επιδειξίας, ο ξιπασμένος, αυτός που ρέπει προς την κραιπάλη, το εύκολο και γρήγορο κέρδος άνευ φραγμών ήθους, ο ρέμπελος και απειθάρχητος, ο ψευτοτσαμπουκάς και τζάμπα μάγκας. Αυτός ο τύπος ανθρώπου καθίσταται ευκόλως εξαγοράσιμος. Γι' αυτόν τον λόγο αυτά τα ιερατεία προσανατολίσθηκαν ανέκαθεν προς τον έλεγχο τού χρυσίου, την αποδιοργάνωση και τον εκχυδαϊσμό των κοινωνιών.
Τοιουτοτρόπως ανέκαθεν έστρεψαν τα στελέχη τους να γίνουν σαράφηδες και να συντονίσουν αυτό, που ο Αριστοτέλης ονόμασε "παιδί τού θανάτου", ήτοι τον τόκο. Το χρήμα, ως ποσότητα στερούμενη ιδίας ζωής, δεν δύναται να τίκτει. Ο τόκος συνιστά θνησιγενή για την παραγωγική διαδικασία ποιότητα και στην εξεζητημένη έκδοσή του, την τοκογλυφία, βαμπιρισμό εις βάρος τών παραγωγών. Μα...! θα φωνασκήσει ο κάθε αστός, που προσβλέπει σε εξωτερική χρηματοδότηση τών δραστηριοτήτων του και ο κάθε μικροαστός, που με το στεγαστικό δάνειο απέκτησε το σπιτάκι ή το διαμέρισμά του. Παραβλέπουν όμως και οι δύο, ότι επί τού προκειμένου έχουμε να κάνουμε με ένα σύστημα βαθμιαίας απορροφήσεως ΟΛΩΝ των παρεχόμενων πόρων, που σήμερα τού κλείνει βάναυσα την επιχείρησή του και τού αρπάζει ταχυδακτυλουργικά το σπιτάκι, για το οποίο μια ζωή εργάστηκε.
Και αυτήν την συλλογιστική δεν προάγω εγώ, αλλά ο ίδιος ο μαρξισμός, ο οποίος ανήχθη σε πιστό διεκπεραιωτή τών συμφερόντων τών σαράφηδων. Ο Ρακόφσκι προκαλεί στο κείμενο των πρωτοκόλλων τον καγκεμπίτη ανακριτή του αποστομώνοντάς τον με την εξής ερώτηση: "Στην "επανάσταση" που κάναμε καταλάβαμε τα πάντα: Εργοστάσια, στρατώνες, αστυνομικά και κυβερνητικά κτήρια. Μπορείς να μού ονομάσεις έστω και ένα κτήριο τράπεζας που παραβιάσαμε βίαια";  Ο Μαρξ ανέλυσε στο Κεφάλαιο, ότι το βιομηχανικό κεφάλαιο επιβλήθηκε στην αγροτική οικονομία, θέτοντάς την υπό τον έλεγχό του με την μεταφορά αξίας από την αγροτική παραγωγή στο βιομηχανικό κεφάλαιο μέσω τής διαδικασίας οικονομικής επιβολής τού μέσου ποσοστού κέρδους. Ο Λένιν στην συνέχεια κατέδειξε στο σύγγραμμα "Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο (τελευταίο) στάδιο τού καπιταλισμού", το οποίον εκδόθηκε το 1916, ότι το τραπεζικό κεφάλαιο επεβλήθη στην πορεία επί τού βιομηχανικού, μέσω τής συμφύσεως τών δύο στα πλαίσια χρηματιστικού κεφαλαίου. Τότε εμφανίσθηκαν τα τραστ και τα καρτέλ, τα οποία είτε συνέτριψαν, είτε έθεσαν υπό την κυριαρχία και τον έλεγχό τους όλους τους κλάδους και τις μονάδες τής οικονομίας, εγκαθιδρύοντας την οικονομική μονοκρατορία των χρηματιστών. Έκτοτε ξεκίνησαν τα εξόφθαλμα καρκινώματα τής επιβολής τής οικονομίας τού τζόγου επί τής πραγματικής οικονομίας και τής απόσπασης από τούς τραπεζίτες τού νομισματικού ελέγχου από το κράτος. Στο Τζέκυλ Άιλαντ τής Νέας Υόρκης δημιουργήθηκε το ίδιο έτος, κατά το οποίον εξεδόθη ο "Ιμπεριαλισμός" το Ομοσπονδιακό Σύστημα Αποθεμάτων (Federal Reserve System).  Στα πλαίσια αυτού τού συστήματος παρεχώρησε η κυβέρνηση τών ΗΠΑ το δικαίωμα σε μια ομάδα τραπεζιτών να κόβουν κατά βούληση και χωρίς αντίκρυσμα άλλων αξιών χρήμα, το οποίο εδάνιζαν στο κράτος έναντι τόκων. Η περίφημη ρήση τού τραπεζίτη Ρότσιλντ "Δώστε μου τον έλεγχο τού νομίσματος μιας χώρας και δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο για να ελέγχω ανά πάσα στιγμή την κυβέρνηση" ήλθε ως συνέχεια / συνέπεια τής δήλωσης τής μητέρας των Άνσελμ, Νάθαν και λοιπών: "Πόλεμος μπορεί να γίνει μόνο όταν αποφασίσουν οι γιοί μου".
Ο αστός υπήρξε επικίνδυνος για τον πράκτορα τών κρόνιων ιερατείων τραπεζίτη, ο οποίος στόχευε να τον ελέγξει, για να τον απαλλοτριώσει στην πορεία. Επικεφαλείς τών αστικών επαναστάσεων τέθηκαν εντέχνως οι οργανώσεις των μολοχιστών. Στοές, αδερφάτα, συνωμοτικά κακά συναπαντήματα, με πλάτες τον χρυσό, που είχαν συγκεντρώσει στις τράπεζές τους οι ιππότες ναϊτες κατσαπλιάδες, οι έμποροι των συγχοροχαρτιών του βατικανού και τα μπορντέλα στα σαλόνια και τα βρώμικα σοκάκια, κατόρθωσαν να καθορίσουν παρασκηνιακά τις εξελίξεις, προσδίδοντας στις αστικές επαναστάσεις χαρακτήρα ανέκδοτου. Αποτέλεσμα αυτών τών "επαναστάσεων" ήταν να περάσει - σε πλείστες περιπτώσεις με απλή μεταβίβαση - η εξουσία από τα κυκλώματα τής απολυταρχίας στα αδερφάτα. Σε εκείνους τούς βασιλικούς οίκους που αυτά ήλεγχαν, όπως στην Αγγλία και Σουηδία - δεν τόλμησε κανένας "επαναστάτης" να αγγίξει ούτε τρίχα στον σβέρκο.
Ειδικά τραγική περίπτωση σε αυτήν την αλυσίδα επιβολής τού χτικιού αποτελεί η χειραγώγηση και εξουδετέρωση τής εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης τού 1821. Τα ανάλογα γεγονότα - παρά των τόνων μελάνης που έχει δαπανηθεί σχετικά - δεν έχουν φωτιστεί από ιστορικής σκοπιάς στο ελάχιστο. Όμως αυτά συνιστούν άλλες πονεμένες ιστορίες. Πόσοι έχουν κατανοήσει π.χ. ότι αυτός που λιάνισε τις δυνάμεις τού Κολοκοτρώνη στην Πελοπόνησο κατά την διάρκεια τού εμφυλίου κατ' εντολήν των αληταμπουράδων τής λεγόμενης "κυβέρνησης" ήταν ο Γιώργης Καραϊσκάκης - χωρίς αυτό να μειώνει την γενικότερη προσφορά αυτού τού αγωνιστού;
Στο δράμα τής ανά τόπους αστικής επαναστάσεως υπήρξαν δύο πρωταγωνισταί: Η απολυταρχία και τα αδερφάτα. Οι αστικές δυνάμεις επωμίσθησαν στην καλύτερη περίπτωση ρόλο κομπάρσου, εάν όχι τού παιδιού που πούλαγε στραγάλια επάνω στο ταμπλάτσο κατά την διάρκεια τού διαλείμματος τής προβολής τής σαπουνόπερας.

Σε αντίθεση προς την "αστική επανάσταση" η "προλεταριακή επανάσταση" περιείχε κάποιο πολύ αναπάντεχο χοντρό σασπένς για τα κρόνια ιερατεία, που φάγανε γερή σφαλιάρα. Εξ αιτίας ενός παμπόνηρου και αδίστακτου χαφιεδάκου τής τσαρικής αστυνομίας "Οχράνα". Μήπως όμως είναι η πρώτη ή η τελευταία φορά, που οι δυνάμεις ασφαλείας αναλαμβάνουν πρωτοποριακό ρόλο στην διεξαγωγή τής "επανάστασης";  


4. ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΕΣ "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ" Ή ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ ΜΕ ΚΗΠΟΥΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ 

Ως προανέφερα, ο Μαρξισμός στερείται ολοσχερώς μιας θεωρίας περί κράτους. Αυτήν την θέση περιόπτου αγνοίας για ένα δεδομένο, το οποίον μάλιστα κατά πλήρη πονηρεία ευαγγελίζεται μακροπροθέσμως αυτός να καταργήσει, δεν κατέχει μόνος του. Τον συντροφεύουν χιλιάδες πανεπιστήμια και σχολές πολιτικών και κοινωνικών "επιστημών" ανά την οικουμένη και τούς αιώνες. Τα μισθά στις έδρες πέφτουν ακατάσχετα, τα πόμολα στις βιβλιοθήκες τών σχολών γυαλίζονται σχολαστικότατα, τα τσουλούφια, οι μπούκλες και οι καράφλες τών "ειδικών" κτενίζονται καταλλήλως, ώστε να υποβάλλουν υποτιθέμενη πολυμάθεια, η ανθρωπότης όμως δεν ευδοκίμησε ακόμη να αποκτήσει την όποια, έστω στοιχειώδη θεωρία για το κράτος.
Το σπορ τού καλαμοκαβαλήματος δίνει και παίρνει στην περίπτωση τού κάθε μπάρμπα, ο οποίος μέσα σε φιλάρεσκες υπνώσεις αγνοίας και προκαταλήψεων, θεωρεί τον εαυτό του χειραφετημένο και επιστώντα, ώστε να αποφαίνεται μετά πλήρους βεβαιότητος επί παντός επιστητού αναφορικά με ζητήματα όπως τι είναι "ταξική πάλη", "κοινωνική ευημερία", ή τί μπορεί να είναι η να μην είναι η συνομωσιολογία.
Τόσο ο μαρξισμός, όσο και οι λοιποί κρατιστές μεγαλοαστοί, μεγαλοτραπεζίτες, αλλά προ πάντων οι μυητικές εταιρείες δεν έχουν το παραμικρό συμφέρον, ώστε να δομηθεί μια θεωρία περί κράτους. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε γι αυτούς ιδεολογική αυτοκτονία και θα τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια τους.
Το σάπιο εμπόρευμα περί κράτους δομείται στην εποχή τού επιλεγόμενου διαφωτισμού από τις σαχλαμάρες, τις οποίες εκτόξευσε σχετικώς το κρυφό μέλος τού "Τάγματος τών Πεφωτισμένων τής Βαυαρίας" Γκότφρηντ Γκέοργκ Φον Χέγκελ, ο οποίος - όλως παραδόξως - εξακολουθεί να θεωρείται "φιλόσοφος". Ας μην παραβλέπουμε, ότι και ο Μαρξ ανεδείχθη ως "φιλόσοφος" μέσα από την κίνηση τών "Νεοχεγκελιανών". Ο Χέγκελ διατείνεται στο "πόνημα" "Φιλοσοφία τής Ιστορίας", ότι το κράτος συνιστά το απαύγασμα τού Αγίου Πνεύματος(!) στα πλαίσια τής ανθρωπίνου φρονήσεως. Το "χριστιανικό κράτος" είναι κατά τον άρχοντα τής μωροδοξίας Χέγκελ, ότι σπουδαιότερο επέτυχε η ανθρώπινη λογική υπό την θεία φώτιση. Και - βεβαίως - η κορωνίς όλων τον κρατών είναι κατά Χέγκελ το γερμανικό κράτος. Αυτά τα "ιδεολογικά" σκουπίδια αποσιωπούνται σκοπίμως μετά το μακελειό των δύο παγκοσμίων πολέμων και κυρίως την άνοδο των ναζί στην εξουσία, μέσω τών οποίων η ανθρωπότης αισθάνθη στο πετσί της το μεγαλείο των διακηρύξεων τού Χέγκελ. Πλείστοι όσοι είναι αυτοί, ο οποίοι άσκησαν κριτική στον Χέγκελ, από τον Χρήστο Γιανναρά μέχρι τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Όμως αυτό το έπραξαν με το γάντι και όχι με το κράξιμο, ως αρμόζει στην περίπτωση κάθε στημένου σκοταδιστή.

Κάποια στοιχεία αναλυτικών προσεγγίσεων, τα οποία είναι αναμφιβόλως γόνιμα εξεπόνησαν ο Αντόνιο Γκράμσι, ο Ραλφ Μίλιμπαντ και ο Νίκος Πουλαντζάς. Ενώ αυτά συνιστούν σημαντικά βοηθήματα σε όσους προσβλέπουν στην ανάπτυξη τής αντιστοίχου περί κράτους προβληματικής, περιορίζονται να είναι μεμονωμένες ψηφίδες, οι οποίες αδυνατούν να αποκαλύψουν έστω κάποιο συνολικό περίγραμμα.
Το πρώτο μύθευμα, το οποίον θα αναιρείτο από μια συστηματική θεωρία περί κράτους, θα ήτο η αναγωγή τής "ταξικής πάλης" σε κινητήριο δύναμη τής ιστορίας, ως ο Μαρξισμός πάσχισε να οριοθετήσει.

Μια μελέτη χωρίς προκαταλήψεις και ιδεολογικές αγκυλώσεις, όσων συνέβησαν κατά την διεξαγωγή τού Λενινιστικού - Τροτσκιστικού - Σταλινικού προνουντσιαμέντου μπορεί να οδηγήσει μέσω των αναγκαίων συστηματικών αφαιρέσων στο να συστηματοποιηθούν κάποια στοιχειώδη δεδομένα περί κράτους. Αυτή η διεργασία είναι δυνατόν να συντελεσθεί εξ ίσου αποδοτικά με την μελέτη κάθε άλλου ιστορικού δεδομένου. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, η μεθοδική ενασχόληση μπορεί να οδηγήσει ταυτοχρόνως σε σημαντικότατες επιγνώσεις περί τού τι μπορεί να είναι μια επανάστασις.
Δεν είναι διόλου παράδοξο, ότι κάποιοι από αυτούς οι οποίοι τόλμησαν να χειριστούν με αναλυτικό τρόπο αυτά τα δεδομένα, ήσαν Ρώσοι αναλυτές, μετά την "Περεστρόϊκα". Στην φάση που η εξέλιξη τών οπλικών συστημάτων είχε καταστήσει ασύμφορα παρωχημένο να σύρει η Ρωσία πίσω από το άρμα της το φορτίο τών χωρών τής ανατολικής Ευρώπης, μαζί με την απαλλαγή από αυτό, έπρεπε να καταλήξει στον κάλαθο αχρήστων και η προπαγάνδα των γηρασμένων μηχανισμών τού Πονομαριόφ.

Στην κατανόηση και ρεαλιστική αξιολόγηση όσων συνέβησαν στην Ρωσία κατά το πρώτον ήμυσι τού παρελθόντος  αιώνος συμβάλει αποφασιστικά να ληφθούν υπ' όψει κάποια πολύ βασικά δεδομένα τής τσαρικής περιόδου:

α΄) Η τσαρική Ρωσία δεν διέθετε περί το 1900 αστική τάξη, προλεταριάτο, αξιόλογη μέση αγροτική ιδιοκτησία, αλλά ούτε και φεουδαλική ολιγαρχία. Η οικονομική - κοινωνική διαστρωμάτωσή της αποτελείτο από δύο βασικούς παράγοντες: Κράτος και φτωχολογιά. Αυτό το οποίον καταγγέλθηκε ως κρατικός καπιταλισμός με σοσιαλιστικό προσωπείο μετά τα γεγονότα τού 1917 μέχρι και την περίοδο Γκορμπατσόφ, δεν ήταν παρά η συνέχιση τού προηγούμενου - τσαρικού - καθεστώτος υπό άλλη μορφή.
Το τσαρικό κράτος αποτελείτο από τις εξής συνιστώσες:
Την τσαρική αριστοκρατεία, την τσαρική αστυνομία, τον στρατό, τον διοικητικό μηχανισμό, τον εκπαιδευτικό μηχανισμό και τούς επιλεγόμενους Βογιάρους, ως τάξη γαιοκτημόνων. Κατά τον 16ο αιώνα ο Ιβάν ο Τρομερός οριοθετεί με ριζικές μεταρρυθμίσεις αυτήν την κάστα γαιοκτημόνων. Οι Βογιάροι προ τού Ιβάν ενέμοντο σε περιφερειακή βάση την εξουσία. Ο Ιβάν συγκεντροποιεί την εξουσία στα χέρια των τσάρων περιορίζοντας την εξουσία τους. Σε ένα μεγάλο ποσοστό τούς εξοντώνει, εγκαθιδρύοντας νέους Βογιάρους, οι οποίοι ήσαν αμέσως ενεργούμενοι από τον έλεγχο τής κεντρικής εξουσίας. Κατ' αυτόν τον τρόπο μετατρέπεται η φεουδαλική τάξις σε κρατικό υποχείριο. Το παραγωγικό σύστημα τής Ρωσίας είναι έκτοτε ο κρατικός φεουδαλισμός.
Η δουλοπαροικία καταργείται στην Ρωσία μόλις το 1892 από τον τσάρο Νικόλαο Ιο. Οι πρώην δουλοπάρικοι μετατρέπονται τότε κυρίως σε εργάτες γης, χωρίς να λάβει χώρα κάποιος άξιος λόγου αναδασμός τής γής.
Δίπλα σε αυτές τις τάξεις υφίσταται ως σημαντικότατος οικονομικός και κοινωνικός παράγων ο κλήρος τής ορθοδόξου εκκλησίας. Ο κλήρος είναι άμεσα προσαρτημένος στον τσαρισμό, απολαμβάνει μεγάλα προνόμια και κατέχει σημαντικό τμήμα τής εγγείου ιδιοκτησίας.
Αυτό το κατεστημένο ελέγχεται άμεσα από την κεντρική εξουσία, στην οποία είναι προσαρτημένο σε συνθήκες πλήρους ταυτίσεως και υποταγής.

Μόνο τρεις κοινωνικοί παράγοντες χορεύουν στις αρχές τού περασμένου αιώνος σε διαφορετικό σκοπό, από αυτόν που βαράνε οι τσαρικές μπαλαλάικες:
- Κάποια φιλότιμα στελέχη των εκπαιδευτικών μηχανισμών, οι οποίοι με αυταπάρνηση εντός τών κατάφωρα δυσμενών συνθηκών πασχίζουν για την μόρφωση τού κοσμάκη, που βρίσκεται μέσα στο βαθύ σκότος, το οποίο αναπαράγει μεθοδικότατα το τσαρικό κατεστημένο, με κύριο μηχανισμό τον προνομιούχο εκκλησιαστικό κλήρο. Τον αντιλαϊκό και απάνθρωπο ρόλο αυτής τής ομάδος έχει περιγράψει μεταξύ άλλων και ο Νικολάι Μπερντιάγεφ στο μνημιώδες έργο "Οι Πηγές και το Νόημα τού Ρωσικού Κομμουνισμού". Σε αυτά τα στελέχη έθεσαν όλα τα δυνατά εμπόδια οι Ρώσοι Ρισελιέ, επενεργώντας στις πλείστες τών περιπτώσεων την φυσική τους εξόντωση.
- Τα από τα κρόνεια ιερατεία υποκειμενούμενα αδερφάτα καρμποναρικού - μηδενιστικού προσανατολισμού. Αυτά περιέγραψε με βαθυστόχαστο τρόπο ο Βλαδίμιρος Ντοστογιέφσκυ στούς "Δαιμονισμένους". Οι εν λόγω δυνάμεις αποσκοπούσαν στην ανατροπή τού τσαρισμού και στην ένταξη τής Ρωσίας στα πλαίσια τού παγκόσμιου ολοκληρωτικού κράτους, την επιβολή τού οποίου και σήμερα κλιμακώνουν με κάθε παρεχόμενο μέσον.
- Η εβραϊκή οργάνωση βιομηχανικών εργατών  Bund, στην οποίαν συμμετέχουν και αρκετοί διανοούμενοι - προπαγανδιστές με μαρξιστικό προσανατολισμό. Τα νήματα αυτής τής οργανώσεως κινούν μέσω τής άνωθεν χειραγωγήσεως τού διεθνούς σιονιστικού κινήματος τα κοράκια τής Γουώλλ Στρητ. 

Στην περίπτωση τής οικογένειας τού Ιωσήφ Λένιν εκπροσωπούνται και οι τρείς αυτές κοινωνικές - πολιτικές δυνάμεις:
Ο πατέρας τού Λένιν είναι ανώτατο εκπαιδευτικό στέλεχος, που μοχθεί με πρωτόγνωρη αυταπάρνηση για την διάδοση τής εκπαιδεύσεως. Στενός συνεργάτης του είναι ο πατέρας τού Αλεξάνδρου Κερένσκυ. Ο πατέρας τού Λένιν οργώνει στην κυριολεξία τις χιονισμένες στέπες με έλκηθρα που έσυραν σκύλοι, με στόχο την ίδρυση σχολείων, ώστε να μορφωθούν οι χωρικοί. Δέχεται φοβερές πρακτικές και ψυχολογικές επιθέσεις από την πλευρά τού κλήρου. Με μεταθέσεις τον εξορίζουν στην ουσία σε απομεμακρυσμένες περιοχές, υποθάλπτοντας με κάθε μέσο την προσπάθειά του. Ο άνθρωπος αυτός θα καταρρεύσει φυσικά και ψυχολογικά σε σχετικά μικρή ηλικία. Ο θάνατός του θα λειτουργήσει στον περίγυρο ως εκ των πραγμάτων καταγγελία τών σκοταδιστικών πρακτικών.
Αλλά και ο αδελφός τού Λένιν θα εξοντωθεί μέσα από τις μηχανορραφίες τού δεύτερου είδους σκιών. Εμπλέκεται με τούς Ναρότνικους και γίνεται συνδιοργανωτής μιάς αποτυχημένης δολοφονικής απόπειρας εναντίον του τσάρου, που τον οδηγεί στον απαγχονισμό. Ο Λένιν διηγείται στα γραπτά του αναφορικά με την άρνηση όλων τών αμαξάδων να μεταφέρουν την σωρό τού αδελφού του από φρούριο Πέτρου και Παύλου, που βρίσκονται οι φυλακές, στο νεκροταφείο. Στο τέλος θα υποχρεωθούν με την μητέρα του να δανειστούν από κάποιον καρβουνιάρη ένα καρότσι, για να μεταφέρουν το πτώμα.
Οι ερμηνείες, ότι ο Λένιν ήταν Εβραίος και φασκελωμένος από τούς σιωνιστές αποτελούν εύκολα εφευρήματα από αυτούς που υποκαθιστούν πολιτική ανάλυση με την ρατσιστική εμπάθεια. Οι παρορμήσεις που οδηγούν τον Λένιν στην αγκαλιά τής τρίτης δυνάμεως που αντιμάχεται τον τσαρισμό είναι τελείως διαφορετικές. Εν πολλοίς πηγάζουν από μια άκρως κατανοητή ανθρώπινη αφετηρία. Όμως οι σκιές μπορούν να συνωμοτούν σε βάθος. Μέχρι να συντελεσθεί η μοιραία συμφωνία με το πρωτοπαλίκαρο των μολοχιστών Πάρβους στην Ζυρίχη, για το λεγόμενο "σφραγισμένο" τραίνο, που μετέφερε το 1917 τον Λένιν μέσα από γερμανοκρατούμενες περιοχές στην Ρωσία το 1917 θα χρειαστεί οι σκιές να παίξουν αρκετό σκάκι στην πλάτη του.


5. ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΖΗΤΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ!

Ως είναι φυσικό, εντός ενός κοινωνικού σχηματισμού είναι φυσικόν να συγκρούονται οι υπάρχουσες κοινωνικές δυνάμεις και υπάρχοντες διαμορφωμένοι μέσα από το παρελθόν οργανισμοί. Αυτό ετόνισε εξ άλλου ο Μαρξ και είναι πάρα πολύ σωστό: Το νέο αναδύεται μέσα από το παλαιό. Και επειδή - εξ όσων γνωρίζω - παρθενογένεσις υφίσταται μόνο στούς ιπποκάμπους, η κυοφορία τέκνου προϋποθέτει τήν μήτρα τής γυναικός στην περίπτωση ενός φυσιολογικού τοκετού. Καθότι, εάν η κυοφορία συντελεστεί εντός φερέτρου, τότε δεν προκύπτει τοκετός, αλλά βαμπιρισμός.
Στην περίπτωση, κατά την οποίαν την ανθρωποποποιό σπορά καταβάλλουν κάποια εκκλησιαστικά σεμινάρια, δεν μπορεί παρά την μήτρα να προσφέρει η τσαρική αστυνομία Οχράνα. Δεν αντιλέγω, ο Επίσκοπος Σέργιος Νείλος έκανε πολύ καλή δουλειά εκδίδοντας για πρώτη φορά τα "Πρωτόκολλα τών Σοφών τής Σιών", εν έτη 1906. Έστω, κι αν ακόμη δεχθούμε, ότι αυτά δεν υπήρξαν πόνημα τού πρώτου σιονιστικού συνεδρίου στην Βασιλεία τής Ελβετίας, αλλά επλαστογραφήθησαν από το πέριξ τού Σεβασμιωτάτου Σεργίου Νείλου ιερατικό κύκλωμα, ωφείλουμε να αναγνωρίσουμε σε αυτό μια θαυμαστή οξυδέρκεια και διορατικότητα, εάν εξετάσουμε 109 έτη μετά την δημοσίευση των "Πρωτοκόλλων", πόσα από αυτά που οριοθετεί το κείμενο αυτό ως πρόγραμμα, έχουν στο αναμεταξύ διάστημα πραγματοποιηθεί. Αυτό δεν σημαίνει οπωσδήποτε - κατά την εκτίμησιν τού γράφοντος - ότι το σχέδιον παγκοσμίου κυριαρχίας εντός των πλαισίων ενός ολοκληρωτικού παγκοσμίου καθεστώτος - ή άλλως πώς αποκαλούμενον "Μάστερ Πλαν" - εξεπονήθη και ελέγχεται στην κορυφή από τούς Σιωνιστάς, ή κάποιο ανώτατο συνέδριο Ραβίνων, οι οποίοι υπηρετούν την Αστάρτη και το Μολώχ. Πολύ πριν ξεκινήσουν οι Εβραίοι να οικοδομήσουν Ναό, για να κάνει στα υπόγειά του ο βασιλεύς Σολομών ανθρωποθυσίες, ως το βιβλίον τής Βίβλου "Βασιλέων Β'" πληροφορεί, η λερναία ύδρα είχε ρίξει γερές ρίζες στον Ελληνόφωνο χώρο. Όταν οι Εβραίοι βοσκοί μάζευαν κοπριές για να τις ρίξουν στα κάρβουνα, ο ελληνόφωνος χώρος διέθετε κεντρική θέρμανση.
Αναμφιβόλως η Γουώλ Στρητ ευρίσκετο στις αρχές τού προηγούμενου αιώνος υπό την κυριαρχία Εβραίων μεγαλοτραπεζιτών. Ας μην συγχέουμε όμως το ταμείον με το γραφείον εκπονήσεως σχεδιασμού, εντός τού οποίου προΐσταται ο κύριος διευθυντής. Ως πολύ ορθά ο Ρακόφσκι εξηγεί στο πρωτόκολλο τού σταλινικού ανακριτού του, τούς εν τέλει ιθύνοντας ουδείς γνωρίζει, δεδομένου ότι αυτοί κρύπτονται σχολαστικώς. Ώστε να βρίσκονται στο απυρόβλητο, προστατευμένοι από την ανωνυμία. Οι μεγαλοτραπεζίτες και οι "πολιτικοί" δεν είναι παρά υπάλληλοί των. Και αυτοί που πλέκουν το πέπλον προστασίας αυτών που είναι τα πραγματικά "κεφάλια" στον μηχανισμό εξανδραποδίσεως τής ανθρωπότητος, είναι "συγγραφείς" τύπου Αλφέδρου Ρόζενμπεργκ και Κωνσταντίνου Πλεύρη. Αποδίδοντας την κορυφή τής κακοδαιμονίας στούς προφανέστατους και μάλιστα με τρόπο κατάφωρα ρατσιστικό, ο οποίος επιφέρει αναγούλα στην μέση αισθητική, δεν είναι μόνον ότι καλύπτουν τούς εν τέλει "πεφωτισμένους", αλλά προωθούν και τα σχέδιά τους. Δεν είναι διόλου τυχαίου, ότι για τον κ. Πλεύρη υποδειγματικό ήτο το πολίτευμα τής αρχαίας Σπάρτης, ένεκα τού απολυταρχικού - αντιδημοκρατικού της χαρακτήρος, ενώ αυτή αποτελούσε την έδρα τής λερναίας ύδρας. Κόπτεται ο "πολυμαθής" αυτός κύριος εναντίον τής ομοφυλοφιλίας. Έχει όμως διαβάσει το βιβλίον τού Πλουτάρχου από τούς παραλλήλους βίους "Αγησίλαος - Πομπήιος";

Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι η Γουώλλ Στρητ χειραγωγούσε εκατοντάδες Εβραίους στα πλαίσια τού ελέγχου των εβραϊκών οργανώσεων τής Ρωσίας, με στόχο την ανατροπή τού τσάρου μέσω ενός δήθεν "εργατικού κινήματος". Όμως, όπως κάθε ιδεολογία και θρησκεία αποτελεί γαλότσα, την οποία δύναται ο καθείς να φορέσει για να κατευθυνθεί όπου γουστάρει, το αυτό ίσχυσε στην περίπτωση τού μαρξισμού όχι μόνο για την Γουώλλ Στρητ, αλλά και για την Οχράνα. Δεν ήσαν μόνον οι Ρότσιλντ, αυτοί οι οποίοι έβαφαν το ψάρι πράσινο, επειδή ήταν δικό τους, αλλά την ίδια μέθοδο κλιμάκωναν με ακόμη μεγαλύτερη μαεστρία κάποιοι τσαρικοί.
Κατά την περίοδο τού μεσοπολέμου το ΚΚΕ εμφανίσθηκε να έχει δυο αντικρουόμενα πολιτικά γραφεία, τα οποία αλληλοκατηγορούντο ως πράκτορες τού αρχηγού τής αστυνομίας Μανιαδάκη. Εκ των υστέρων απεδείχθη, ότι ο Μανιαδάκης είχε επιτύχει να διεισδύσει με πρακτορές του και στα δύο. Οι καταγγελίες περί "εισοδισμού" ήσαν άψογα τεκμηριωμένες. Και οι αντίστοιχες πηγές πληροφορήσεως προήρχοντο και στις δυο ομάδες από "ψηλά". Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργήθηκε μια άνευ προηγουμένου σύγχυσις στα μέλη τού κομμουνιστικού κόμματος, που είχε ως στόχο την αδρανοποίησή τους.

Αφού οι μπολσεβίκοι απέσπασαν την πλήρη εξουσία, ο διευθυντής τής Πράβδα Μαλινόφσκι στήθηκε στον τοίχο ως χαφιές. Τα καλυμμένα τσαρικά κυκλώματα θυσίασαν το άλογο για να σωθεί ο βασιλιάς. 

Η μελέτη των πεπεραγμένων είναι σκόπιμο να προσανατολίζεται σε αυτά που διαφαίνονται ανάμεσα στις γραμμές. Από τούς κατά καιρούς βιογράφους τού Στάλιν και ιστοριογράφους μια πολύ μικρή μειοψηφία αναφέρεται στην σχέση του με την αστυνομία. Όμως ο προσεκτικός βιογράφος τού Στάλιν Simon Sebag Montefiore, που ασχολήθηκε και με την νεαρή του ηλικία τού Στάλιν,  στο έργο "Ο Νεαρός Στάλιν", χωρίς να τού αποδίδει άμεσα την ιδιότητα τού χαφιέ, κάνει τρεις πολύ βασικούς εντοπισμούς.
α') Η μητέρα τού Στάλιν Γκέγκε φαίνεται να ήταν μια πεταχτούλα σχετικά ελαφρών ηθών, ενώ ο φερόμενος ως φυσικός του πατέρας, μικροκατασκευαστής και έμπορος υποδημάτων ήταν παραδομένος στην κραιπάλη και την μέθη, απουσιάζοντας το μεγαλύτερο διάστημα από την οικογενειακή κατοικία. Ο φερόμενος ως γιός του Ιωσήφ τον περιφρονούσε και δεν είχε τίποτε κοινό με αυτόν. Η Γκέκε είχε μεταξύ άλλων ερωτικές επαφές και με τον επικεφαλής τής αστυνομίας τής περιοχής, προς τον οποίον είχε ο Στάλιν έντονο φυσιογνωμική ομοιότητα. Χωρίς να μπορούν οι ερευνητές να διειδύσουν στα άδυτα τής κρεβατοκάμαρας, οι εικασίες, ότι ο Ιωσήφ ήταν νόθο παιδί  τού αστυνομικού είναι περισσότερο από πυκνές. Αυτός ήταν επόμενο να ενδιαφερθεί για την επαγγελματική προώθηση τού νόθου γιού του με μέθοδο νοθείας, εντάσσοντας τον στα μυστικά μισθολόγια τής Οχράνα.
β') Η "επαναστατική" δραστηριότητα τού Στάλιν λαμβάνει εκκίνηση με ληστείες τραπεζών προς οικονομική στήριξη τής "προλεταριακής επαναστατικής οργάνωσης", δηλαδή τής Οχράνα, πέρα από κάθε παρέμβαση σε χώρους όπου βρίσκονται βιομηχανικοί εργάτες. Η βία, η οποία εφαρμόζεται σε βάρος τών αστυνομικών φρουρών τών χρηματαποστολών, είναι σχεδόν πάντοτε τρομερή. Με αυτοσχέδιες βόμβες και εν ψυχρώ εκτέλεση δολοφούνται όλοι. Οι "απαλλοτριώσεις", όπως ονομάζει η σταλινική ομάδα αυτές τις εγκληματικές ληστείες, θυμίζουν τα καλά τής ελλαδικής χαφιεδοκίνητης παρέας, υπό την επωνυμία "17 Νοέμβρη", η οποια χρησιμοποίησε για τις εγκληματικές της ληστείες τον ίδιο ακριβώς όρο με την σταλινική ομάδα. Όπως φάνηκε στην σκηνοθετημένη δίκη - παρωδία αυτής τής αληταμπουρίας πριν τούς "ολυμπιακούς αγώνες", όλο το χτικιό ασχολείτο αποκλειστικά με ληστείες τραπεζών και εκβιασμούς πλουσίων, ώστε να γεμίζουν τα σεντούκια των μυστικών υπηρεσιών χρήματα, για να οργανώνονται υποθαλπτικές για την κοινωνία ενέργειες. Ο μόνος, ο οποίος ανέλαβε την ευθύνη ΟΛΩΝ των δολοφονιών, ήταν ο επιλεγόμενος "βαρυχέρης", ο οποίος κρατούσε και το τεφτέρι "εσόδων - εξόδων", μεταφέροντας τα κλοπιμαία στους εργοδότες του (Όσοι επιθυμείτε μπορείτε να πιστέψετε το παραμύθι, ότι τόσες και τόσες δολοφονίες υψηλά φυλαγόμενων ατόμων, διεξήγε ένας μελισοκόμος τής συμφοράς). Στην ουσία όσοι δικάστηκαν για συμμετοχή σε αυτήν την "οργάνωση" με εξαίρεση τον Κουφοντίνα, καταδικάστηκαν για ληστείες τραπεζών και χρηματαποστολών. 
γ') Όσοι συλλαμβάνονταν από την Οχράνα για συμμετοχή στο "προλεταριακό" κίνημα, εστέλνοντο εξορία στην Σιβηρία, όπου σάπιζαν εκεί. Κατά παράδοξο τρόπο ο Στάλιν, ενώ εξορίσθη περισσότερες φορές, μονίμως μετά από σύντομο διάστημα κατάφερνε να "δραπετεύσει". Η μέθοδος είναι πολύ παλαιά και πάγια για την πρακτική τού συστήματος μέσω τών δυνάμεων ασφαλείας. Με την "επιλεκτική εξόντωση αντιφρονούντων" ανέκαθεν πετύχαινε το καθεστώς να επιπλέουν στις αντικαθεστωτικές οργανώσεις πρόσωπα τής επιλογής τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι όλα τα βασικά εβραϊκά στελέχη είχαν διαφύγει στο εξωτερικό, όπου ζούσαν τελείως αποκομμένοι από το εργατικό κίνημα στην Ρωσία, το οποίον βρισκόταν σχεδόν ολοκληρωτικά στην επιχειρησιακή ευχέρεια τής αστυνομίας. Τα συνέδρια των "προλεταριακών ηγετών" διεξάγοντο κατά κανόνα στην Ελβετία, η οποία μπορεί να ήταν στο κέλυφος μια ουδέτερη, φιλελεύθερη και φιλειρηνική χώρα, στην ουσία όμως αποτελούσε το κέντρο τού χρηματιστικού κατεστημένου και τής υψηλής διοικήσεως των αδερφάτων. Η Swissa ήταν κόρη τού αιμοπότου θεού Οσίρεως. Η άλλη του κόρη ήταν η Scotta, τού "αρχαίου και παραδεδεγμένου δόγματος".

Αφού ο νεαρός Ιωσήφ ποτίστηκε κανονικά στα θερησκευτικά σεμινάρια με την προπαγάνδα των "Πρωτοκόλλων", προωθήθηκε στην συνέχεια σε μια θέση τεμπέλη στο αστεροσκοπείο τής Τιφλίδας, όπου όταν δεν μετρούσε τα άστρα, είχε όλο τον χρόνο να εντρίψει στην μαρξιστική βιβλιογραφία, ως μελλοντικός προβοκάτορας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι όλη η πρακτική τού Στάλιν, ως νέου Τσάρου, αποτέλεσε ένα γερό χαστούκι στα κυκλώματα των μεγαλοτραπεζιτών, που σχεδίαζαν την παγκόσμια δικτατορία. Με την "θεωρία τής οικοδόμησης τού σοσιαλισμού σε μια χώρα" έθεσε φραγμό στα σχέδια που προωθούσε ο πράκτοράς τους Λέων Τρότσκυ για την λεγόμενη "εξαγωγή τής επανάστασης". Όμως ο μεγαλορωσικός πατριωτισμός δεν ήταν το μόνο - και κατά την άποψή μου θετικότατο - χαρακτηριστικό τής σταλινικής στρατηγικής.
Η πρακτική τού Στάλιν όχι μόνον διέπεται από τα βασικά διαχρονικά στοιχεία τής νοοτροπίας τού τσαρισμού, αλλά τα ανάγει στα άκρα. Για τον τσαρισμό η ζωή ενός μουζίκου δεν μετράει περισσότερο από ότι η ζωή μια μύγας. Στην διαδικασία ιδρύσεως τής "αγίας" Πετρούπολης μέσα στούς βάλτους καταδικάζονται σε ακρωτηριασμό ένεκα των πασαλοπήξεων μέσα στα βρωμόνερα χιλιάδες εργάτες από το κατεστημένο τού "μέγα" Πέτρου. Στην πορεία τής κολλεκτιβοποιήσεως θυσιάζονται σε λιμοκτονία 4,5 εκατομμύρια Ουκρανοί, όταν οι σταλινικοί αποσπούν με τα περίστροφα και τον τελευταίο σπόρο παραγωγής. Υποθέτουμε, ότι οι Ουκρανοί είναι αλητήριοι ως λαός, όταν συνασπίζονται σήμερα με τους νεοναζί που πατρονάρει η Δύση εναντίον των Ρώσων. Όμως το συγκρουσιακό δυναμικό στην Ευρώπη έχει πολύ βαθύτερες ρίζες και αυτό το γνωρίζουν επισταμένως οι αρχιτέκτονες, που οικοδομούν την καταστροφή με αφετηρία το μίσος.

Στην σύγκρουση Γουώλλ Στρητ και Οχράνας το νεοτσαρικό κατεστημένο επιβάλλεται στο Μπρα Ντεφέρ με αριστοτεχνικό τρόπο. Εκεί που οι τραπεζίτες είχαν γεμίσει τις βιομηχανικές χώρες με τούς πράκτορές τους, που είχαν διεισδύσει στο κατεστημένο τής "δεύτερης διεθνούς", οι σταλινικοί επιβάλλουν την τρίτη διεθνή, εγκαθιδρύοντας παντού σταλινικά κόμματα.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι πλείστοι όσοι αγνοί άνθρωποι, πιστεύντας στην ιδεολογία τού Μαρξισμού με ειλκρινείς προαιρέσεις, προσέφεραν τα πάντα με αυταπάρνηση σε ένα αγώνα, που θεώρησαν ότι στόχευε στην κοινωνική δικαιωσύνη και στον σοσιαλιστικό μετασχησμό. Όμως μεταξύ πόθων και πραγματικότητος ασχημονεί η παραπληροφόρησις, η προπαγάνδα και η συνωμοσία των μυημένων στις πραγματικές στοχεύσεις των λύκων με δορά αρνίου. Οι όποιες διακηρύξεις περί λαϊκών επαναστάσεων και κοινωνικών ανατροπών καταλήγουν επικίνδυνα και επιζήμια τεχνάσματα, όταν τα καλώς νοούμενα ενεργούντα υποκείμενα κινητοποιούν μόνον τα ποδάρια τους και όχι την γκλάβα τους.

Οι εξελίξεις εν τέλει διέπονται πρωτίστως από τις νομοτέλειες τής απλής λογικής. Αναλογιζόμενος για ποιον λόγο στην περίπτωση τής Ρωσίας επικράτησαν τελικά οι μπάτσοι επί τών χρηματιστών, η εξήγηση που δίνω είναι απλή. Το χρήμα καθιερώθηκε μετά την εύρεση τής επεξεργασίας τών μετάλλων. Παρά την φοβερή ισχύ τού χρήματος, το ρόπαλο που έχει δεμένη στην άκρη του την κοτρώνα για να συνθλίβει τα κρανία τών αδυνάτων, είναι πολύ παλαιότερο. Οι μπάτσοι διαθέτουν μεγαλύτερη ιστορική πείρα από τούς χρηματιστάς.
Δεν αντιτίθεμαι στην αναγκαιότητα τής ουσιαστικής αστυνομεύσεως στα πλαίσια μιας ευνομουμένης πολιτείας, όπου οι δυνάμεις ασφαλείας διαφυλάττουν το κοινωνικό σύνολο από υπονόμευση. Ούτε αποσκοπώ στην κατάργηση τού χρήματος στις οικονομικές συναλλαγές. Ομως προσβλέπω σε μια δύναμη μεγαλύτερη από αυτή τού ροπάλου και τού χρήματος. Και αρχαιότερη αυτών των δύο. Πρόκειται για την δύναμη τής Ζωής. Γι' αυτό τον λόγο είμαι πεπεισμένος, ότι στο τέλος δεν θα επιβληθεί ούτε ο μπάτσος, ούτε ο χρηματιστής, αλλά θα αναδειχθεί ο Άνθρωπος σε πρωταγωνιστή τών εξελίξεων.
Η ανθρώπινη κοινωνία έχει ανάγκη και τής τάξεως και τών συναλλαγών. Δεν υποτιμώ κανένα ευσυνείδητο επαγγελματία, ανεξαρτήτως τού τομέως στον οποίον αυτός εργάζεται. Πλην όμως, για να λειτουργήσει οτιδήποτε, απαιτούνται υγιεί πλαίσια. Έξωθεν αυτών αλλοτριώνονται τα πάντα, ώστε οι οπαδοί μιας κατ' επίφασιν μόνον τάξεως και "καθωσπρεπισμού" καταλήγουν να είναι οι φανατικότεροι οπαδοί τής ανομίας και τής παρανομίας.


6. ΟΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ


Συνεχίζεται...

ΨΥΧΩΦΕΛΗΣ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΙΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Με την ακόλουθο ανάρτηση απεφάσισα να παραβώ δια μόνην και μιαν φοράν την πάγιαν συνήθειά μου να προβάλλω αποκλειστικώς δια λόγους ψυχωφελούς αναπλάσεως τον μυθιστορηματικό ήρωα Σέρλοκ Χολμς τού συγγραφεώς Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ. Φρονώ, ότι όσοι έχουν εντρίψει στις περιπέτειες τού περιωνύμου αυτού ιδιωτικού ντεντέκτιβ, έχουν κατανοήσει τα μάλα σχετικώς με την εγκληματικήν φύσιν τις επιλεγομένου λαμογιάς. Ιδιαιτέρως το πόνημα "Ο Όμιλος τών Κοκινομάλληδων" (The Read Headed Legue) συμβάλλει παραγωγικώς ώστε να κατανοήσωμεν εις βάθος τον ρόλον μας ως πρόβατα.

Κατ' εξαίρεση αυτήν την φορά θα προβάλλω μια άλλη προσωπικότητα, η οποία με επηρέασε με ανεξίτηλο τρόπο και συνέβαλλε και αυτή καταλυτικώς στην πορεία των πολυετών μελετών μου εις την συγκρότησιν τού πνευματικού μου διακόσμου. Πρόκειται δια τον Λούκυ Λουκ. Ανασύρω την στιγμήν αυτήν εις την μνήμη μου την έκφρασιν ενός πιτσιρικά, όταν αυτός δια τής κάτωθι ρήσεως προέβαινε σε παραδόσεις αυτογνωσίας ενώπιόν μου:

"Μπάρμπα, νομίζεις ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν πολλά πράγματα. Άν γνώριζες όμως πόσα καταλαβαίνουν τα μικρά παιδιά..."

Επί τού προκειμένου πρόκειται για την περιπέτεια τού Λούκυ Λουκ "Ο Δικαστής". Επιτρέψατέ μου να καταστήσω εκ προοιμίου σαφές, ότι ο Λουκυ Λουκ είναι φανταστικό δημιούργημα και ουδέποτε υπήρξε στην πραγματική ζωή. Ως εκ τούτου τα όσα εξιστορεί η βιντεοσκόπηση, η οποία ακολουθεί, δεν δύναται να έχει την παραμικρή σχέση με πραγματικά πρόσωπα και συμβάντα τού προσφάτου ή απωτέρου παρελθόντος. Η προβολή τού πονήματος τούτου επιχειρείται άνευ υστεροβουλίας και μόνον δια λόγους επαυξήσεως τού κατανυκτικού κλίματος, το οποίον οφείλει να μάς διακατέχει μέρες πού ναι.

Εφόσον η προβολή τής βιντεοσκοπήσεως αυτής αποδειχθεί το όντι ψυχωφελής, υπόσχομαι να προβώ και σε αισθητική - καλολογική ανάλυση τής άλλης περιπέτειας τού Λούκυ Λουκ προσεχώς υπό τον τίτλον "Ο Χρηματισμός τών Ντάλτον". Δια τούς επιθυμούντας να ασχοληθούν προκαταβολικώς και με αυτό το πόνημα, δύνανται να το μελετήσουν εις την ιστοσελίδα youtube.com.

«Αντίσταση στην Εθνοκτονία» του Νίκου Στεφανή

Το κείμενο αυτό που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο netakias.com στις 3 Δεκεμβρίου 2014 αναρτώ και εδώ ως τακτικός συνεργάτης τής "Μποτίλιας στο Πέλαγος". 

Νίκος Στεφανής

  

Αντίσταση στην Εθνοκτονία
Η Ελλάδα, οι Έλληνες, ο Ελληνισμός, εξ΄αιτίας ενός επαχθούς και απεχθούς χρέους αδιευκρίνιστου ύψους, για το οποίο ουδέποτε πραγματοποιήθηκε λογιστικός έλεγχος, βιώνουν συνθήκες κατάργησης εθνικής κυριαρχίας και προσβολής στοιχειωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα μία Εθνοκτονία σε εξέλιξη. Έγκυροι εκτιμητές υπολογίζουν το χρέος στα 600-750 δις ευρώ με ΑΕΠ 182 δις ευρώ και αυτά, κατόπιν της «ευεργετικής» επίδρασης της από τον Μάϊο του 2010 μνημονιακής πολιτικής, όταν τον Δεκέμβριο του 2009 το χρέος ήταν 299 δις ευρώ και το ΑΕΠ 231 δις ευρώ.
Η Ελλάδα πλήρωσε στους «αλληλέγγυους» εταίρους της 50 δις ευρώ, μόνο σε τόκους, τα έτη 2010-2013.
Αυτή η Εθνοκτονία σχεδιάζεται από εξωθεσμικά κέντρα και εφαρμόζεται και ελέγχεται από την Τρόϊκα δηλαδή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).
Αυτή η Εθνοκτονία διαθέτει δύο αλληλοδιαπλεκόμενους βασικούς μηχανισμούς. Τον «Δικαιϊκό» μηχανισμό και τον Οικονομικό μηχανισμό .
Ως προς τον «Δικαιϊκό» μηχανισμό, Η Ελληνική Βουλή και η Ελληνική Δικαιοσύνη στην επικρατούσα πλειοψηφία τους στηρίζουν την Εθνοκτονία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συναινεί στην Εθνοκτονία.
Η Βουλή βαρύνεται με το καταγγελλόμενο και μη εξεταζόμενο έγκλημα της Εσχάτης Προδοσίας και της δόλιας παραπλάνησης σε βάρος του λαού και της χώρας.Η Ελληνική Δικαιοσύνη, παζαρεύοντας δικά της συμφέροντα αρνείται να θέσει δικαιϊκά και δικονομικά:
1) ότι το πολιτικό σύστημα συντηρεί και «αξιοποιεί» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την εγκληματικά ιδιοτελή (αντι)συνταγματική τεχνική-ειδική ρύθμιση (άρθρο 86 Συντάγματος) περί δικαστικού αυτοελέγχου από το ίδιο το Κοινοβούλιο των εγκληματικών πράξεων υπουργών και βουλευτών. Η εν λόγω ρύθμιση παραμερίζει εκ προθέσεως και ως προπαρασκευαστική πράξη τελέσεως εγκλημάτων, θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και πλείστα άρθρα του ελληνικού συντάγματος.
2) ότι οι μηνύσεις των πολιτών κατά της Κυβέρνησης για το ποινικό αδίκημα της Εσχάτης Προδοσίας, τις οποίες η Δικαιοσύνη υποχρεώνεται να διαβιβάζει στη Βουλή με βάση το άρθρο 86 του Συντάγματος, διαβιβάστηκαν μεν, όμως όχι μόνο ουδέποτε εξετάστηκαν, αλλά ούτε που αναγνώστηκαν έστω και από έναν Έλληνα Βουλευτή οποιουδήποτε Κοινοβουλευτικού Κόμματος! Επίσης, η Ελληνική Δικαιοσύνη και ΟΛΟΙ οι Έλληνες βουλευτές καλύπτουν με την Δικαιϊκή/Εισαγγελική/Δικονομική τους αφωνία τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα, τα οποία δωροδοκούντο από την SIEMENS σύμφωνα με την αμετάκλητη απόφαση Cs 402 Js 3943/09 του Ειρηνοδικείου του Μονάχου (Γερμανία).
Ως προς τον Οικονομικό μηχανισμό, ουδέποτε αναδείχθηκε καθ’ οιονδήποτε τρόπο, κοινοβουλευτικό, δικαιϊκό, επιστημονικό, ως όφείλετο, το ζήτημα της ευθύνης της οικονομικής πρόσδεσης (και των μετέπειτα συνεπειών της για τη χώρα με την ένταξή της) στο σκληρό νόμισμα του ευρώ (βλέπετε συνέπειες από τη θεωρία μηδενικού αθροίσματος διεθνούς εμπορίου όπου το πλεόνασμα μιας χώρας ισούται με το έλλειμμα άλλων).
Ουδέποτε αναδείχθηκε ότι το αλλότριο νόμισμα του ευρώ υπακούει στο άρθρο 123 της συνθήκης της Λισαβώνας, που επιτρέπει τη λειτουργία των εμπορικών τραπεζών με κλασματικά αποθεματικά και τη δημιουργία άϋλου (ιστορικής σημασίας παραδοχή:BANK OF ENGLAND- Money creation in the modern economywww.bankofengland.co.uk/publications/Documents/quarterlybulletin/2014/qb14q1prereleasemoneycreation.pdf)
νομίσματος από τις εμπορικές τράπεζες. Δηλαδή, να εκδίδουν χρήμα εκ του μηδενός με ηλεκτρονικές λογιστικές εγγραφές με ταυτόχρονη δημιουργία χρέους (παρέχοντας δάνεια σε κράτη και ιδιώτες). Ως συνέπεια, υποχρεούμεθα να αποπληρώνουμε τις δανειακές υποχρεώσεις οι οποίες πέραν λοιπών απεχθών όρων, επιβαρύνοντο και με τοκογλυφικά επιτόκια της τάξεως μέχρι και του 8,5% σε σχέση με τα επιτόκια των αντιστοίχων ομολόγων της Γερμανίας που ανήρχοντο σε 2%.
Ουδέποτε διερευνήθηκαν η δυνατότητα και τα Εθνικά οφέλη, μιας νομισματικής πολιτικής που αποβλέπει στο δημόσιο συμφέρον της χώρας και ασκείται από μία Κεντρική Τράπεζα που αντανακλά πράγματι Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ), διότι η σημερινή ΤτΕ ελέγχεται κατά συντριπτική πλειοψηφία από μετόχους που επί 85 ολόκληρα χρόνια παραμένουν άγνωστοι στον Ελληνικό λαό. Η σημερινή ΤτΕ είναι μία ανεξάρτητη αρχή υπεράνω και του Υπουργείου Οικονομικών και συνεπώς είναι αδύνατον να ελεγχθεί από την εκάστοτε Ελληνική Κυβέρνηση.
Ουδέποτε αναδείχθηκε, ότι ο Οργανισμός αυτός (η ΤτΕ) λογοδοτεί και ενεργεί σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), ενός αλλότριου θεσμικού οργάνου με έδρα την Φραγκφούρτη της Γερμανίας.
Σε απάντηση των παραπάνω οικονομικοδικαιϊκών εγκλημάτων,το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμά του 13ης/04/2014 διαπιστώνει ότι παραβιάζονται, η Ευρωπαϊκή και η Δημοκρατική Νομιμότητα και τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η δε Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε την 27η/03/2014 στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ διαπιστώνει καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην μνημονιακή Ελλάδα και απαιτεί: Διεξαγωγή ενός ανεξάρτητου, διαφανή και συμμετοχικού λογιστικού ελέγχου του χρέους της, προκειμένου να προσδιορίσει την προέλευσή του, να εντοπιστούν και να λογοδοτήσουν εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το χρέος.- (Ταυτόσημη προκήρυξη κατατέθηκε με αρ.πρωτ.668&5809/11/9/2014 σε Πρόεδρο-Εισαγγελέα Α.Πάγου)
ΕΛΕΥΘΕΡΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, Αρχαίο Έλληνα Φιλόσοφο(384-322 π.χ.),
το όλον είναι σημαντικότερο των μερών του και δεν μπορεί να υπάρξει
μέρος αν το όλον δεν υφίσταται (έχει αποθάνει).
ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ, ΚΑΜΜΙΑ ΟΜΟΙΟ-ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΗΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΟΥ.
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΙΤΗΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ, ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ:
ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΧΟΥΝΤΑ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΚΛΕΦΤΩΝ ΚΑΙ ΨΕΥΤΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΛΙΑ (*) ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 86Σ ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ.
ΑΡΘΡΟ 86Σ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ.
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΑΡΘΡΟ 86 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ.
ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΑ ΠΡΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ.-
(*) Άθλια λόγω συστηματικών καταπατήσεων του βουλευτικού ΟΡΚΟΥ, με άρνηση εκτέλεσης των σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους καθηκόντων, με απόκρυψη πραγματικών καταστάσεων και παραποίηση άλλων και με ψευδείς δηλώσεις πολιτικών προθέσεων, δηλαδή ποινικών αδικημάτων που τα κυριότερα φαίνονται στη συνημμένη σελίδα «Αντίσταση στην Εθνοκτονία» .
Ν.Δ.ΣΤΕΦΑΝΗΣ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ D:\ - ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

1. ΔΙΑΤΙ Η ΕΞΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ D:\ ΕΧΕΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ

Ερευνώντας και κάνοντας σε αυτήν την σελίδα αναφορές με την μορφή αναρτήσεων οι εντοπισμοί που γίνονται, συνάγονται βαθμηδόν και έχουν αποσπασματικό χαρακτήρα, δεδομένου ότι σε ένα ιστολόγιο δεν μπορεί κατά βάση να υπάρχει συνεχής ροή στις κατά καιρούς προσεγγίσεις. Έτσι θα ήθελα με πολύ σύντομο τρόπο να ανακεφαλαιώσω στήν συνέχεια κάποιες διαπιστώσεις μου, που έχω καταθέσει εδώ κατά καιρούς, στις οποίες αποδίδω ιδιαίτερη σημασία, ως τεκμηρίωση τής αναγκαιότητος τού εντοπισμού και τής ενεργοποιήσεως αυτού που ονόμασα στο πρώτο και δεύτερο μέρος αυτής τής θεματολογίας D:\. Πέραν αυτού, αυτή η σύντομη ανακεφαλαίωση στοχεύει να συνδέσει κάποιους επί μέρους εντοπισμούς, δομώντας μια πιο ολοκληρωμένη προβληματική σχετικά με ζητήματα αιχμής, που απασχολούν αυτήν την σελίδα τα τελευταία χρόνια.

α΄) Ο κύριος στόχος που έχει προβληθεί εδώ, συνοψίζεται σε αυτό που αποκαλώ "πρόκληση ρωγμής στο Μάτριξ". Ο στόχος αυτός είναι αναφανδόν μεγαλεπήβολος, δεδομένου ότι αφορά την βάση τής ατομικής και κοινωνικής υποστάσεως τού ανθρωπίνου βίου διαχρονικώς και σε οικουμενικό επίπεδο. Η αντίστοιχος θεώρησις διατείνεται, ότι ζούμε μέσα σε ένα περιβάλλον, οι βασικοί παράμετροι τού οποίου παραμένουν εκτός αντιλήψεως τής συντριπτικής πλειοψηφίας τών ανθρώπων και συνιστούν εν τέλει εντέχνως κεκρυμμένο γρίφο ακόμη και για όσους επιχειρούν να καταστήσουν αυτούς αντιληπτούς, με στόχο ενός είδους αλλοτρίωση και εκμετάλλευση των ανθρώπων. Αρκετές φορές στο παρελθόν έχουν γίνει αναφορές με διαφορετικούς τρόπους στο επιλεγόμενο Μάτριξ. Η πλέον γλαφυρή - και ίσως σημαντικότερη όλων των υπολοίπων - είναι αναφορά τού Πλάτωνος στην παραβολή τού "Σπηλαίου" στο έργο του "Πολιτεία".
Η ομώνυμη ταινία επικαιροποίησε έντονα την προβληματική σχετικά το Matrix, καθιστώντας την προσιτή σε τεράστιο αριθμό ανθρώπων, που μέχρι την προβολή της δεν είχαν ασχοληθεί στο ελάχιστο με τα δεδομένα τής πραγματικότητος, που αφορούν τα παρασκήνιά της. Έκτοτε το ενδιαφέρον για αυτήν την προβληματική αναπτύσσεται συνεχώς. Κατά την διάρκεια των τελευταίων ετών η αντίστοιχη αρθρογραφία στο διαδίκτυο συνιστά μόνιμες αναφορές.
Μέχρι σήμερα όμως οι αναφορές, οι οποίες έχουν γίνει σχετικά με το Μάτριξ, έχουν κατά βάση συμβολικό χαρακτήρα. Επιχειρούν με παραβολές και συμβολισμούς να στρέψουν την προσοχή μας σε κάποια δεδομένα, τα οποία δεν αποκαλύπτουν με συγκεκριμένο και απτό τρόπο. Ευλόγως λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: Αυτοί που έκαναν αναφορές στην αθέατη πλευρά τής πραγματικότητος, η οποία όμως - ως ισχυρίζονται - παίζει καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωσή της, για ποιο λόγο δεν προβαίνουν σε συγκεκριμένες αποκαλύψεις πέραν των συμβολισμών; Γνωρίζουν κάτι συγκεκριμένο σχετικώς και σιωπούν για λόγους σκοπιμότητος, ή μήπως υποπτεύονται κάποια πράγματα, τα οποία όμως δεν επισκοπούν πλήρως, ή εξωτερικεύουν κάποια ενδόμυχη γνώση, η οποία προσκρούει σε κάποια όρια, όταν φθάνει να αποκτήσει συγκεκριμένη μορφή;
Επί πλέον: Οι κατά καιρούς αναφερόμενοι στο Μάτριξ, έστω κι αν οι αναφορές τους έχουν γενικόλογο και αφηρημένο χαρακτήρα, εννοούν τουλάχιστον κάτω από αυτές κάποιες από κοινού αποδεκτές αντικειμενικότητες, ή προσβλέπουν σε τελείως διαφορετικές μεταξύ τους θεωρήσεις;
Εάν επιχειρήσουμε μια ταξινόμηση των περί Μάτριξ θεωρήσεων, φρονώ ότι έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα δύο βασικές κατευθύνσεις, οι οποίες έστω κι αν εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, υφίσταται μεταξύ τους ένα είδος συσχετισμού, η ενασχόληση με τον οποίον μπορεί να οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα:
Η πρώτη θεώρηση είναι αυτή που περιγράφει ο Πλάτων στο "Σπήλαιο" (και την οποία πραγματεύεται επίσης η ομώνυμος κινηματογραφική ταινία) και η οποία θεωρεί το Μάτριξ ως ένα τύπο δεσμωτηρίου. Ο μέσος άνθρωπος θεωρείται εκεί "δεσμώτης", τα δεσμά τού οποίου στρεβλώνουν τις αντιληπτικές του δυνατότητες, παρέχοντας στούς "θαυματοποιούς" την δυνατότητα κατ' αυτόν τον τρόπο να υποβάλλουν στούς δεσμώτες ενός είδους πλασματικής πραγματικότητος. Σε αυτήν την θεώρηση δηλαδή εντάσσονται τόσο ενεργούσες οντότητες (θαυματοποιοί) όσο και ενεργούμενες (δεσμώτες). Τα υποκείμενα αυτής τής διαδικασίας χωρίζονται ούτως σε δύο είδη, όπου τον μεν πρώτο επιχειρεί, ενώ το άλλο υφίσταται τις συνέπειες.
Η δεύτερη κατεύθυνση δεν άπτεται κάποιων κοινωνικών δεδομένων αναφερόμενη στις αντιληπτικές δυνατότητες τού ανθρώπου καθ' εαυτές και εξ αντικειμένου. Αυτή ανάγεται στις διαπιστώσεις των πατέρων τής κβαντομηχανικής και έχει αποκλειστικά επιστημονικό - πειραματικό υπόβαθρο. Η πρώτη αναφορά σε Μάτριξ τέτοιου τύπου, προερχομένη από τις προσπάθειες των ερευνητών να εισχωρήσουν στα δεδομένα τού μικροκόσμου, έγινε από τον Μαξ Πλανκ, όταν αυτός με ριζοσπαστικό τρόπο έναντι των αντιλήψεων που κυριαρχούσαν διακήρυξε:
"Ως έμπειρος φυσικός επιστήμων και μετά από μακρόχρονη εργαστηριακή έρευνα μπορώ να πιστοποιήσω, ότι αυτό που αποκαλούμε ύλη δεν υπάρχει καθ' εαυτό. Όλη η ύλη προέρχεται και υπάρχει ως συνέπεια μια δυνάμεως, η οποία κινεί και συνέχει τα υποατομικά σωματίδια. Πίσω από αυτήν είμαστε υποχρεωμένοι να υποθέσουμε την δράση ενός πνεύματος που συνέχει και διέπει όλα αυτά. Αυτό είναι το Μάτριξ τής ύλης". 

Σε αυτά τα πλαίσια συντελείται ένας πολύ ενδιαφέρον συσχετισμός τής μαθηματικής εννοίας τού Μάτριξ με την κοινωνική. Στα ελληνικά το Μάτριξ σημαίνει μήτρα. Η αντίστοιχη έννοια όμως στα μαθηματικά είναι ορίζουσα. Η ορίζουσα αποτελείται από το διατεταγμένο σύνολο των συντελεστών ενός συστήματος, οι οποίοι προσδίδουν συγκεκριμένες τιμές στις μεταβλητές του. Δηλαδή η ορίζουσα ορίζει, καθορίζει συγκεκριμένη τιμή των μεταβλητών ενός συστήματος. Δηλαδή διαμορφώνει με συγκεκριμένο τρόπο δεδομένα, τα οποία εν δυνάμει ποικίλουν. Στην θεωρητική φυσική η μαθηματική απεικόνιση των δεδομένων τής ύλης συντελείται από μια ορίζουσα. Η εν τέλει όμως σημασία τής μήτρας - πέραν τής πρωταρχικής, η οποία συνιστά τον συλλαμβάνον και κυοφορούν όργανο τού θύλεως γενετησίου οργάνου, το οποίο διαμορφώνει την σύντηξη σπερματοζωαρίου και ωαρίου σε πλήρη οργανισμό - είναι το καλούπι. Το καλούπι είναι αυτό, το οποίον προσδίδει συγκεκριμένη μορφή στο υλικό που προσλαμβάνει. Από κοινωνικής σκοπιάς το Μάτριξ πρεσάρει απάνω στο άνθρωπο μια συγκεκριμένη έξωθεν επιβεβλημένη μορφοποίηση, με στόχο την αλλοτρίωσή του ένεκα κάποιας σκοπιμότητος. Υπό αυτήν την έννοια η μαθηματική και η κοινωνική σύσταση τού Μάτριξ έχουν ως κοινό τόπο την πρόσδοση συγκεκριμένης μορφοποιήσεως σε υπό διαμόρφωση δεδομένο.
Οι περί Μάτριξ θεωρήσεις που έχουν αφετηρία τις διαπιστώσεις τής θεωρητικής φυσικής, σχετίζονται με τον περιορισμένη ή και παραμορφωτική λειτουργικότητα τής ανθρωπίνου προσληπτικότητος τής πραγματικότητος και ως εκ τούτου έχουν αντικειμενικό υπόβαθρο, χωρίς να αναφέρονται σε κάποια συνωμοσία σε βάρος τής πλειοψηφίας τής κοινωνίας. Αυτές οι θεωρήσεις είναι βεβαίως πολύ παλαιότερες από την εποχή που ξεκίνησε να διαμορφώνεται η σύγχρονος θεωρητική φυσική. Συμφώνως προς πανάρχαιες αντιλήψεις, οι οποίες διέπουν τα μεταφυσικά πιστεύω, αλλά και την ασκητική πρακτική των χωρών  τής άπω ανατολής, η ύλη θεωρείται "μάγια", όπως αποκαλείται στον ινδουισμό, δηλαδή απάτη. Ο καθηγητής αστροφυσικής Μάνος Δανέζης έχει προωθήσει μια σειρά άκρως ενδιαφέρουσες μαγνητοσκοπημένες διαλέξεις σχετικά με αυτό που αποκαλείται "πλάνη τών αισθήσεων".



Η θεώρηση τού Μάτριξ ως δεσμωτηρίου αποκαλύπτει υπό γενική μορφή τήν σύσταση κάποιας συνωμοσίας, δεδομένου ότι υπαρχόντων των δεσμών των "δεσμοτών", οι λεγόμενοι "θαυματοποιοί" υποβάλλουν σε αυτούς μια παραμορφωμένη αντίληψη τής πραγματικότητος, οι οποία κρατάει τούς πρώτους δέσμιους εντός τού σπηλαίου. Εάν αυτή η θεώρηση έχει βάση αληθείας, τότε όλες οι σχολές συνωμοσιολογίας, οι οποίες ανάγονται στην παρασκηνιακή επιβολή κάποιων συνωμοτικών κυκλωμάτων, είτε αυτά είναι οι αποκρυφιστικές εταιρίες, οι πολιτικές λέσχες, ή ο "σιωνισμός" είναι τουλάχιστον επιφανειακές και στερούνται τού απαραίτητου βάθους, αδυνατώντας να αποκαλύψουν την εν τέλη βάση τής συνωμοσίας, η οποία εδράζεται στο Μάτριξ.
Ένα εύλογο ερώτημα το οποίο προκύπτει και στο οποίο έχω δώσει καταφατική απάντηση, είναι κατά πόσο συνδέεται η "αντιμενική" θεώρηση με την "συνωμοσιολογική" θεώρηση περί Μάτριξ. Κατά πόσο δηληδη οι περιορισμοί τών αισθητηριακών ανθρωπίνων προσλήψεων συνδυάζονται με την έντεχνο απόκρυψη από αυτούς ενός συστήματος, το οποίο τούς υποδουλώνει.

2. Η ΧΡΗΣΗ ΕΝΘΕΟΓΕΝΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΧΘΟΝΙΑ - ΚΡΟΝΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ

Όπως είχα αναφερθεί σε προηγούμενες μαγνητοσκοπημένες παρουσιάσεις παλαιότερα, τα όργανα που επιτελούν την αισθητηριακή μας πρόσληψη είναι δύο ειδών. Η διάκρισις αυτών γίνεται βάσει τής περιοχής που αυτά εδράζονται. Στο εξωτερικό μέρος τού σώματος βρίσκονται εκείνα τα όργανα τα οποία προσλαμβάνουν ερεθίσματα, τα οποία έχουν σχετικώς μεγάλο μήκος κύματος, ήτοι μικρή συχνότητα. Κύματα με μεγάλο μήκος κύματος διαθέτουν περιορισμένη διεισδυτική ικανότητα σε υλικά σώματα. Όπως πχ. η ηλιακή ακτινοβολία, η οποία ανακόπτεται από μια κουρτίνα. Κύματα με μεγαλύτερη συχνότητα έχουν ισχυρότερη ικανότητα διαπερατότητος, όπως πχ. τα ραδιοκύματα, τα οποία είναι εις θέσιν να διαπερνούν τοίχους. Αισθητηριακά όργανα, που βρίσκονται στην εξωτερική περιοχή τού σώματος είναι πχ. οι οφθαλμοί και τα ώτα χρησιμεύουν στην πρόσληψη μικρών σχετικά συχνοτήτων, όπως το φως τής περιοχής τού ορατού φάσματος και τα ηχητικά κύματα. Για κάποια κύματα μεγαλύτερης συχνότητος, τα οποία είναι εις θέσιν να διαπερνούν το κρανίο, υπάρχουν όργανα που δύνανται να τα προσλαμβάνουν - ή και να τα εκπέμπουν - εντός αυτού, όπως η επίφυσις, το επιλεγόμενον κουκουνάρι.

υπό κατασκευή...

BY BY FACTOR - ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

Γι' αυτούς που θα ψάχνουν τούς τύμβους τής σήμερον στο μέλλον, γνωρίζοντας ότι αυτοί είναι κυρίως διαδικτυακοί, σού εναποθέτω ως κτέρισμα αυτό με το οποίο ταυτίστηκες αμετάκλητα: Το δικό σου πληκτρολόγιο. Ας ρίξουν εκείνοι στην πυρά τα τιμαλφή τους για να στο μαλαματώσουν, φιλαράκι.

1. ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΜΕΝΟΣ ΟΣΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ

Εχθές το βράδυ διάβασα στην σελίδα τού φίλου Σταύρου την είδηση για τον θάνατο τού καλού μου φίλου Βασίλη Ζήση - Factor X, διαχειριστού τής γνωστής σελίδας τού διαδικτύου υπό το όνομα Antinews. Στη συνέχεια επισκέφθηκα το Antinews για να πληροφορηθώ συγκεκριμένα.
Οπωσδήποτε ο εν λόγω φίλος συγκαταλέγετο μεταξύ των ιερών τεράτων τού διαδικτύου και η αντίστοιχη ενημέρωση έχει φθάσει ήδη στον κάθε εν δυνάμει ενδιαφερόμενο, δεδομένου ότι και η κυβερνητική εκπρόσωπος κ. Βούλτεψη προέβη σε δήλωση σχετικά. Παρ' όλο που με τον Φάκτορα μάς συνέδεε μια βαθύτατη αμοιβαία συμπάθεια, προτίμησα να μην καταθέσω μια σύντομο συλλυπητήριο φράση στο Antinews στα σχόλια κάποιων σχετικών αναρτήσεων, αλλά αντ΄ αυτού να δημοσιεύσω τον έγγραφο αποχαιρετισμό μου εδώ. Το σημείωμα που έπεται  δεν το θεωρώ μόνον ικανοποίηση μιας βαθιάς δικής μου ανάγκης, αλλά και αυτονόητο υποχρέωση έναντι ενός εγκάρδιου φίλου. Όχι διότι προσθέτω και εγώ τοιουτοτρόπως μια επικήδειο ψηφίδα στην αναγκαία μετά θάνατον φροντίδα του. Ο Φάκτωρ στάθηκε μια άκρως χαρισματική φυσιογνωμία - ίσως από κάποια οπτική (που θα παραθέσω στην συνέχεια) ή πλέον χαρισματικοτάτη όλων τών λοιπών - στην διαδικασία θεμελιώσεως τού Ελληνικού διαδικτυακού γίγνεσθαι. Ταυτοχρόνως όμως υπήρξε και από εκείνες τις παρουσίες, οι οποίες έτυχαν τής πλέον εντόνου αμφισβητήσεως. Επ' αυτού, λοιπόν, εκτιμώ ότι είναι αναγκαία η αποκατάσταση κάποιων δεδομένων που τον αφορούν. Μετά την μετατροπή τού Antinews σε επικοινωνιακό βήμα τής πολιτικής ομάδος τού Αντώνη Σαμαρά, στάθηκε για μένα αδύνατο να συμβαδίσω με τον Φάκτορα, όσο αφορά τις επιλογές του. Ταυτοχρόνως απέφυγα να προβώ σε κάποια δημόσιο ή και εμπιστευτικώς διαπροσωπική αμφισβήτηση αυτών των επιλογών μέχρι σήμερα. Οι περισσότεροι άνθρωποι εθίζονται να λειτουργούν στην βάση τής αποδοχής ή τής απορρίψεως καταστάσεων. Εγώ ακολουθώ άλλη πρακτική: Προσπαθώ να κατανοήσω τον εαυτό μου, τούς φίλους, αλλά και τούς αντιπάλους μου. Στην βάση τής πρακτικής μου εδράζεται αυτό που αποκαλώ ανθρώπινο δράμα. Το δράμα δεν υποδηλώνει μόνον διαδικασία τού δραν, αλλά πρωτίστως διαδικασία τού πάσχειν. Στο όποιο επίπεδο, είτε αυτό είναι προσωπικό, συλλογικό ή και πανανθρώπινο. Φρονώ, ότι πίσω από την ανθρώπινη παρουσία και παρέμβαση τού καθενός καιροφυλακτεί ένα τραύμα, το οποίο επιζητεί ίαση. Το προσωπικό πεπρωμένο συνδέεται με το συλλογικό και το πανανθρώπινο μέσω αυτού τού δράματος. Στην ευρεία και βαθιά υπόστασή του το δράμα αυτό είναι κοινό για όλους μας. Η εξειδίκευσή του προσλαμβάνει προσωπικό χαρακτήρα, καθώς αυτό διαθλάται μέσα στο προσωπικό πρίσμα καθενός, ως μπαρ μπριζ τού οχήματος, που καβαλάει ο μύχιος εαυτός στο ταξείδι στον υλικό κόσμο, που ονομάζεται ζωή. Αυτό το λεπτό σχοινάκι, που τεντώνεται μεταξύ γεννήσεως και θανάτου, που η αυταπάτη μας μάς ωθεί να θεωρούμε κάβο και ο παροξυσμός μας συρματόσχοινο. Ένα σχοινάκι λεπτό μεν, αλλά που αποτελείται από κάποιο πολύτιμο υλικό. Όπερ σημαίνει, ότι για αυτούς που σπουδάζουν την τέχνη τού λάσο στα φαράγγια τής μεγαλούπολης, είναι αυτό εις θέσιν όταν  τυλιχθεί έντεχνα στον λαιμό τού θηρίου, να το καρυδώσει.

Η ερώτηση κλειδί, η οποία αφορά κάθε συνειδητό ανθρώπινο βίο συνίσταται στον εντοπισμό τού θηρίου. Ποιο είναι αυτό και πού βρίσκεται; Υπάρχει το δικό μου, το δικό σου, το δικό του, το δικό της θηρίο, ή πρόκειται για τον κοινό μας βραχνά;
Ο Μιχαήλ Θερβάντες συγγράφοντας τον Δον Κιχώτη έβαλε ταφόπετρα επάνω στην ιπποσύνη. Ο έσχατος των ιπποτών αγωνίζετο ενάντια σε ανεμόμυλους. Ταυτοχρόνως όμως έθεσε ένα σκληρό οδοδείκτη: Ψάχτο, ψάχτο το άθλιο. Είναι ύπουλο, μπερμπάντης, ανελέητο. Έριξε στην κεφαλή του στάχυα με λάσπη, αφήνει τα μουστάκια του να περιστρέφονται σαν έλικας. Περιστρέφει τα χέρια του σαν μυλόπετρα. Έχε όμως υπομονή, συνέχισε. Θα αναγκαστείς να πιεις καντάρια βαλτόνερο μέσα από την λεκάνη του κουρέα. Θα δεις ξανά και ξανά την λόγχη σου να λιώνει σαν κερί. Όμως θα το βρεις στο τέλος, κρυμμένο με πονηριά και απάτη πίσω από τούς ανεμόμυλους. Τότε όρμα του με νύχια και με δόντια. Πάρε το πιο αιχμηρό κουκουνάρι και κοπάνα το με όλη σου την δύναμη στο σημείο τού τελικού θανάτου. Κράτησε την αρένα για πάρτη σου. Κάντη δική σου για πάντα. Αυτή έχει μόνο μια έξοδο. Άφησε να την διαβούν όσοι γελούν με σένα. Και αυτοί που κουβαλούν το θηρίο.
Το περίγραμμα τής σκιάς τού Σισύφου περιγράφει το δράμα σου. Όμως δεν ταυτίζεται με αυτό. Μέσα, μέσα εκεί θα βρεις το κλειδί.

2. Ο FACTOR X ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ

Πιστεύω ότι ο Φάκτορας δεν πέθανε. Γι αυτό διαβάζοντας για τον θάνατό του δεν αισθάνθηκα θλίψη. Εκτιμώ ότι ολοκλήρωσε την πορεία στον κύκλο που είχε σχεδιάσει επάνω στις συντεταγμένες τών προκλήσεων τής ζωής του και μετά από αυτό με άκρα συνέπεια αποχώρησε από τα εγκόσμια, ώστε να προετοιμαστεί για τον επόμενο γύρο. Ποιο θα είναι το μέσον στο μέλλον, με το οποίο θα διοχετεύουμε τις ανησυχίες μας τότε, δεν γνωρίζω. Προφανώς η εποχή τού διαδικτύου θα έχει  παρέλθει. Ίσως αυτό να γίνεται τότε με χρήση τηλεπάθειας, ή με μαθηματικές συνεπαγωγές συντονισμών στις διαστάσεις τού μικροκόσμου. Στην χειρότερη των περιπτώσεων ίσως γίνεται για μια ακόμη φορά ξύνοντας μα κόκαλα ζώων επάνω στα βράχια, εάν καταφέρει το master plan να μάς ξαναγυρίσει στα σπήλαια τού πρωτογονισμού μετά από μια καταστροφή πλανητικού μεγέθους, ως η εξουσία έχει προγραμματίσει και απεργάζεται. Όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις δεν αμφιβάλλω, ότι ο Φάκτορας θα βρίσκεται και τότε στο πιλοτήριο των εξελίξεων.
Από τότε που γνωριστήκαμε είχα δει, ότι όλη του η ζωή ήταν μια ανοικτή πρόκληση στον θάνατο. Δεν προκαλεί κάποιος τον θάνατο μονάχα ιππεύοντας ζωσμένος την μάχαιρα, ή στα χαρακώματα καθόσον βρέχει όλμους. Καθισμένος δεκαέξι ώρες την ημέρα μπροστά στην οθόνη, συγγράφοντας σωρεία αναρτήσεων, διαβάζοντας εκατοντάδες σχόλια, ψάχνοντας αδιάκοπα μετά μανίας την επικαιρότητα, καπνίζοντας ντουζίνες τσιγάρα, τηλεφωνώντας πέρα - δώθε, ενώ το λιγότερο σημαντικό τηλεφώνημα καταντά να είναι αυτό για την παραγγελία στα φαστφουντάδικο, το μόνο που απέμενε για να δώσει λίγη ζωτικότητα, ήταν το πηγαίο χιούμορ και η εγκάρδια συμπεριφορά. Μανιώδης τής δημοσιογραφίας, εκρηκτικός και πηγαίος ήταν απερίσπαστα κολλημένος στον στόχο του ροκανίζοντας μέρα με την μέρα κάθε απόθεμα ζωτικότητος. Και αυτός είχε μόνο ένα όνομα: Antinews.
Την ιστορία τού κολλήματος στο πληκτρολόγιο γνωρίζω καλά και από τις δικές μου θρομβώσεις κατά την "ηρωική" περίοδο τού διαδικτύου. Τι μπορεί να είναι όμως αυτό που ωθεί ένα άνθρωπο στο να τα δώσει όλα για την διαδικτυακή απογείωση μιας σελίδας, εκτοξεύοντας αυτή στα ύψη που έφτασε το Antinews κατά την περίοδο 2007 - 2010; Μια σελίδα που καθιέρωσε όχι μόνο τους διαχειριστές, αλλά και τους βασικούς σχολιογράφους της σε σημαντικότατες περζόνες τής διαδράσεως στην φάση που ανδρώθηκε η μπλογκόσφαιρρα στην Ελλάδα. Σχολιαστές όπως ο Αρχαιοπτέρυγας, ο Προφήτης, ο Le Canard, η Dona E, η Ολυμπιάδα, ο Επώνυμος, ο Νίκος, ο Πόρτα Πόρτα, ο Νήπιος Γέρων, ο νοών νοείτω, ο Strange Attractor, o Φιλοπατρία, το Αλλενάκι, ο Ψυχραιμία και αρκετοί άλλοι, πλείστοι όσοι των οποίων αναδείχθησαν ως γνωστοί ιστολόγοι στην πορεία.
Αυτή η διαδικασία στηρίχθηκε στην ευφυέστατη σύλληψη και προώθηση τής ιδέας από τον Φάκτορα για την εγκαθίδρυση τής "δημοσιογραφίας τής βάσης". Μια σύλληψη, η οποία δεν στάθηκε η μόνη ακραιφνώς ιδιοφυής, που κυοφόρησε ο δαιμόνιος και κορυφαίος των ρεπόρτερ τού διαδικτύου, καθ' ότι, το όλο στήσιμο και η προώθηση τού Antinews κατά την φάση 2007 - 2010 διακρίθηκε όχι μόνο από μια άνευ προηγουμένου φιλοπονία του, θυσιάζοντας στον βωμό τής ανάπτυξης αυτής τής σελίδας κάθε ζωτικό απόθεμα του, αλλά και από πληθώρα αριστοτεχνικών επιλογών και ρυθμίσεων, που δόμησαν μια διαδραστική ορμητικότητα χειμάρρου στην φάση τής αναπτύξεως και καθιερώσεως αυτής τής σελίδας.

Η πλειοψηφία των φίλων αυτής τής σελίδας αισθάνθηκαν προδομένοι από τον Φάκτορα, όταν στην συνέχεια, στην φάση που η κυβέρνηση Καραμανλή ανέθεσε στον Αντώνη Σαμαρά το υπουργείο πολιτισμού, το Antinews μετεξελίχθηκε στο πλέον προωθημένο επικοινωνιακό όργανο τής ομάδας του. Τότε ξεπήδησαν ως δια μαγείας βασικοί αρθρογράφοι και σχολιαστές στην σελίδα αυτή με μηδενική μέχρι τότε παρουσία εκεί, οι οποίοι συνιστούσαν επωνύμως είτε το άμεσο περιβάλλον τού Αντώνη Σαμαρά, είτε με διάφορα διαδικτυακά προσωνύμια προωθούσαν απροκάλυπτα τις θέσεις του, αλλοιώνοντας ριζικά τον μέχρι τότε προσανατολισμό και το περιεχόμενο τής σελίδας.
Μεγάλο μέρος τότε από τούς φίλους τής σελίδας, που την στήριζαν ενεργώς με την πένα τους, ή και ως μόνιμοι επισκέπτες, θεώρησαν ότι ο Βασίλης Ζήσης ξεπούλησε για λόγους οικονομικής ιδιοτέλειας την σελίδα στο περιβάλλον τού Σαμαρά, βλέποντας μάλιστα την σελίδα να κατακλύζεται από κρατική διαφήμιση. Στην φάση μάλιστα που η σελίδα αυτή βρισκόταν σε αποκορύφωμα κύρους και επιρροής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ενώ για την πλειοψηφία των ιστολόγων η παρέμβαση στο διαδίκτυο συνιστά μη βιοποριστική ενασχόληση στον ελεύθερο χρόνο τους, για τούς επαγγελματίες δημοσιογράφους αυτή συνιστά με άμεσο ή έμμεσο τρόπο βιοποριστική διαδικασία. Αυτή η πραγματικότητα είναι καθ' όλα θεμιτή, καθ' όσον τα μέτρα και σταθμά που ισχύουν για τούς επαγγελματίες κάθε κλάδου δεν μπορούν παρά να διαφέρουν από αυτά που ισχύουν για τούς ερασιτέχνες. Θεωρώ αφελές να αμφισβητείται η φύση τού επαγγελματισμού στην δημοσιογραφία. Η πλήρης και ολοσχερής ταύτιση τού δημοσιογραφικού επαγγελματισμού με την ρυπαρότητα, τον κιτρινισμό, την παραπληροφόρηση και την επιδίωξη μη θεμιτού οφέλους είναι, κατά την γνώμη μου, αφελής. Γνωρίζω αρκετά έντυπα τα οποία και κέρδος αποφέρουν σε αυτούς που τα φτιάχνουν ενασχολούμενοι σε επαγγελματική βάση και σημαντικό έργο προωθούν στον τομέα τής ενημερώσεως. Αναμφιβόλως υπάρχουν και τα κοράκια, τα οποία συνήθως αποτελούν και την πλειοψηφία των εντύπων, των εκδοτών και των δημοσιογράφων. Αυτό όμως ισχύει για κάθε τομέα. Στις ζούγκλες των κοινωνιών που διάγουμε, το αγνό και άδολο συνιστά μειοψηφία στα πάντα. Κατά συνέπεια η επιδίωξη να μπορεί κάποιος να ζει από την εξάσκηση τού επαγγέλματός του, δεν είναι μόνον θεμιτή αλλά και αυτονόητη. Καθοριστικό είναι, μέσα σε ποια πλαίσια επιδιώκεται ο επαγγελματισμός. Διότι τόσο το θεμιτό όσο και το μη θεμιτό συνιστούν προσβάσιμες οδούς, συμφώνως προς τις επιδιώξεις ενός εκάστου.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ή επιλογή τής μετατροπής τού Antinews από ναυαρχίδα τής ανεξάρτητης μπλογκόσφαιρας σε προωθημένο επικοινωνιακό όργανο μιας εν τέλει βαθύτατα αποτυχημένης και απαξιωμένης στην συνείδηση τής κοινωνίας πολιτικής γκρούπας μπορεί να έγινε με στόχο τον αθέμιτο χρηματισμό τών ιθυνόντων της και ιδιαίτερα τού Βασίλη Ζήση, ο οποίος ήταν κάτι περισσότερο από ψυχή αυτής τής σελίδας.
Προσωπικά απορρίπτω μια τέτοιου είδους ερμηνεία.
Μια μεγαλοφυΐα τής τάξεως τού Φάκτορος δεν μπορεί να στήσει με αίμα και ιδρώτα ένα τέλειο σκαρί για να το ρίξει στην συνέχεια στα βράχια με στόχο την κονόμα. Ένα μέσο το οποίον μεσουρανεί στον χώρο του δεν χρειάζεται να ξεπουληθεί για να μπορέσει να κερδοφορίσει επαρκώς. Εκεί που είχε φτάσει το Antinews πριν την πολιτική του στροφή, ήταν ανέτως εις θέσιν να προσελκύσει σε συμβατική εμπορική βάση διαφημίσεις με τους αντίστοιχους χρηματικούς πόρους, χωρίς να υποχρεωθεί την παραμικρή αλλοίωση στους βασικούς μέχρι τούδε προσανατολισμούς του. Κατά συνέπεια η λογική της αλλαγής τής φυσιογνωμίας τής σελίδας ένεκα οικονομικής φύσεως σκοπιμοτήτων δεν μπορεί να ευσταθεί.

Το ίδιο βάναυσα παραβιάζει την κακομοίρα την λογική μου, ότι ο Φάκτωρ ως ο αριστερός αγωνιζόμενος ρεπόρτερ που έπλεξε με σταυροβελονιά επιπέδου Βασίλη Τσιτσάνη το επικοινωνιακό σάβανο τής διαπλοκής στην Ελλάδα, ο ψαγμένος και ανένδοτος, ο συγκρουσιακός και στιγματισμένος από το κίτρινο εκδοτικό κατεστημένο τής χώρας, ξαφνικά ερωτεύτηκε τον Αντώνη Σαμαρά και το επιτελείο του. Δεδομένου ότι δεν πρόκειται για χαλίφηδες, τέτοιου είδους αναπάντεχα ούτε στις Χίλιες και μια νύχτες δεν διαβάσαμε.

Αυτό που παραβιάζει όχι μόνο το τσερβέλο, αλλά και την καράφλα μου συμπεριλαμβανομένων και των εκατοντάδων τριχών που απώλεσα στην πορεία τής ζωής μου στο κουρμπέτι, είναι οι έμμεσες αναφορές τού Βασίλη, ότι αυτός υπήρξε ανέκαθεν θαυμαστής τού Αντώνη Σαμαρά. Είπαμε το αίμα νερό δεν γίνεται. Για όσους όμως ζυμώθηκαν μέσα στην αριστερά, όχι μόνο με όνειρα και ουτοπίες, αλλά με ερευνητική διάθεση, κριτικό πνεύμα, μελέτη τής ιστορίας και όχι μόνο, γνωρίζουν την ψυχοσύνθεση των αριστερών. Αλλά και το ανθρώπινο δράμα αυτής τής ομάδας. Όσοι αισθάνθηκαν στην καμπούρα τους το βλέμμα τού χαφιέ, που ανήκε σε κολλητούς τους, όσοι μπήκαν σε καφενεία καθημερινή ημέρα για να πιουν καφέ και αρνήθηκαν να τούς σερβίρουν με το πρόσχημα ότι ήταν Κυριακή, επειδή έτυχε αυτοί να κουβαλάνε μια ιδεολογία, τίς συνέπειες τής οποίας πήραν στα σοβαρά, γνωρίζουν τι σημαίνει κοινωνικός και επαγγελματικός αποκλεισμός. Γνωρίζουν τι σημαίνει να μην μπορείς να κλείσεις τα μάτια τής μάνας σου, όταν αυτή πεθαίνει, επειδή είσαι εξόριστος.
Οι Γερμανοί είναι σκληροί ρεαλιστές. Έχουν μια παροιμία: "Rache ist süß" - "Η εκδίκηση είναι γλυκιά".
Τα εξήγησε εξάλλου άκρως αναλυτικά ο μακαρίτης ο Καμύ στον "Επαναστατημένο Άνθρωπο": Πίσω από κάθε αδιαπραγμάτευτα εξεγερμένο κρύβεται μια τραυματισμένη καρδιά.

Αλλού βρίσκονται οι αιτίες τής στροφής. Και για όσους σπουδάζουν το ανθρώπινο δράμα, αυτές είναι ξανά και ξανά ορατές.

Αυτές οι αιτίες είναι που σφράγισαν και την δράση τού πατέρα των εξεγερμένων. Τού Βλαδιμήρου Ίλιτς Λένιν. Ενός ανθρώπου που έσκασε στην κυριολεξία από υπερκόπωση επάνω στις επάλξεις τής δράσης. Αυτές οι αιτίες σφραγίστηκαν μέσα σε τραίνα, που ποτέ δεν σφραγίστηκαν πραγματικά.


3. ΤΟ ΕΨΑΛΕ ΚΑΙ Ο ΝΙΟΝΙΟΣ: Ο ΤΡΕΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΑΝΑΒΛΥΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΗΣΙΟΥ ΝΤΕ ΣΑΝΤ ΜΕ ΕΝΑ ΧΙΠΠΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ

Τα συλλυπητήρια που κατέθησαν στο Antinews για τον θάνατο τού Βασίλη - αναλογικά με το βάρος του ολιγάριθμα - ήσαν στην πλειοψηφία τους λακωνικά. Κάποιοι από τούς παλιούς σχολιαστές έριξαν λίγα άνθη νοσταλγίας για τον φίλο που πέρασε. Γενικά κυριάρχησε ευλόγως η σιωπή. Η λογική υποκλείνεται όταν η ιδιοφυία παρελαύνει. Ιδιαίτερα στο στερνό σαλπάρισμα.
Μετά η δήλωση τής κ. Βούλτεψη: ...Ο Πρωθυπουργός τον τίμησε με την φιλία του...

Ολαρί α, ο λα ρά, χιόνι πέφτει από ψηλά
χιόνι πέφτει και σκεπάζει την αυλή μας, το μυαλό μου φτερουγίζει μακριά
χιόνι πέφτει και σκεπάζει τη σκεπή μας και το άρρωστο σκυλί μας ξεψυχά

Ολαρία ολαρά, μαύρο τύμπανο χτυπά
τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τ’ αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά
βρικολάκιασαν σε τούτα τα στιχάκια, έλα μέσα και μίλα πιο σιγά

Το ίδιο ολιγάριθμοι ήταν και αυτοί που συμμετείχαν στην κηδεία.

Μπορώ να αντιληφθώ, ότι η επισκεψιμότητα των εκατοντάδων χιλιάδων στην σελίδα τής "ηρωικής εποχής" δεν μπορεί να χωρέσει σε κανένα ναό. Έτσι τα σχεδίασε αναμφίβολα ο Βασίλης.

Ο σημαντικότερος όμως συμμετέχων σε αυτήν την τελετή ήταν ο ίδιος ο Φάκτωρ, ως νεκρός.

Αφού και ο τελικός στόχος του ήταν να αναδειχθεί σε ειδικός επισκέπτης κηδειών.

Καθ' ότι πριν μεταβεί εκεί, είχε οργανώσει μια άλλη κηδεία, πολύ σημαντικότερη για τον ίδιο από ότι η δική του. Την κηδεία τής κυριαρχίας των έντυπων μέσων και των μεγαλοεκδοτών που τα πατρονάρουν, μετά την νικηφόρα επέλαση τών καμικάζι του διαδικτύου ενάντια στο σπάσιμο τής μονοκουλτούρας των λοιπών επικοινωνιακών μέσων, που προϋποθέτουν βαριά οικονομική επιφάνεια για να επιβληθούν. Όλων αυτών δηλαδή που τον έθεσαν επί δεκαετίες σε δημοσιογραφικό αποκλεισμό, επειδή ήταν μάχιμος και μη αρεστός. 

Με το ξεκίνημα του διαδικτύου και ενώ η δράση των ιστολογίων βρισκόταν στα σπάργανα ο Βασίλης κατανόησε, ότι με ένα λάπτοπ και μια σύνδεση στο διαδίκτυο ήταν δυνατόν κάποιος να προσεγγίσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι συνέρρεαν ως χρήστες στην ανάπτυξη τής νέας τεχνολογίας. Τα προτερήματά της ήταν ανυπέρβλητα μπροστά στα έντυπα. Η πρόσβαση σε αυτά κόστιζε, ενώ η πρόσβαση στα ιστολόγια ήταν ατελώς. Η δυνατότητα παρέμβασης σε πραγματικό χρόνο ήταν άλλο τεράστιο προτέρημα τού διαδικτύου, παρέχοντας την δυνατότητα τού ακαριαίου στην ενημέρωση. Και το σημαντικότερο όλων: Η χρήση ήταν πλέον δυναμική. Ο παθητικός αναγνώστης είχε πλέον ξεπεραστεί. Η διαδράση άνοιγε σχεδόν τις ίδιες δυνατότητες λόγου και αντιλόγου, τόσο στον πομπό όσο και στον δέκτη της ενημέρωσης. Δεν υπήρχαν πλέον δέκτες, παρά μόνο εν δυνάμει πομποί. Ο Βασίλης μπορεί να μην διέθετε το δημοσιογραφικό επιτελείο τών καθιερωμένων εκδοτών. Εκτίμησε όμως ορθότατα ότι η τεράστια δεξαμενή τού μελλοντικού του επιτελείου βρισκόταν ακριβώς σε αυτούς που τον διάβαζαν. Η σπουδαιότερη τομή που έλαβε χώρα στην πορεία τού Ελληνικού διαδικτυακού γίγνεσθαι ήταν η σύλληψη τού Φάκτορος για την "δημοσιογραφία τής βάσης". Με αυτόν τον τρόπο κυοφόρησε και ανέδειξε όλο το αδεσποταριό, που φόραγε στο μέτωπο την ταινία τής διεκδίκησης στην δημόσια άποψη σε δόκιμους αρθρογράφους. Αυτό όμως σήμαινε ατελείωτες ώρες δουλειάς καθημερινά στην βάση μιας πλήρους αυταπάρνησης τού μη εικονικού, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την φυσική φθορά όποιου το επωμίζεται.

Οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι αντιμετώπισαν σε εκείνη την φάση την ανάπτυξη τού διαδικτύου άκρως αμυντικά. Διαισθάνθηκαν ότι από αυτήν κινδύνευαν τα κεκτημένα τους. Κεκτημένα, που στηριζόντουσαν σε έτοιμες καρέκλες, που παρείχαν οι ινστρούκτορες. Έτσι άφησαν όλο το πεδίο ανοικτό στην επεκτατική στρατηγική τού Βασίλη, ο οποίος μέσα σε αυτές τις συνθήκες επέτυχε να επιβάλλει το επικοινωνιακό μεσουράνημα τού Antinews.

Ολαρία ολαρά, δάγκωσε με πιο βαθιά
Αχ, ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει και ο Χίτλερ του χαϊδεύει τα μαλλιά
διαμαντένιο δαχτυλίδι του φοράει και πετούν αγκαλιασμένοι μακριά

Ολαρία ολαρά, με σουραύλια και βιολιά
θα βρεθούμε όλοι μαζί στο πανηγύρι, θα ‘ναι όλη η παλιά μας συντροφιά
και θα πιούμε από το ίδιο το ποτήρι και την πιο πικρή γουλιά

Όμως αυτοί οι οποίοι είχαν επιβαλει την δημοσιογραφική απομόνωσή του, μπορεί να είχαν δεχθεί ένα καίριο πλήγμα, χρειαζόταν ακόμη όμως με βάση την στρατηγική τού Βασίλη το κύριο πλήγμα. Διότοι οι επικοινωνιακοί του διώκται μπορεί να είχαν χάσει σημαντικό μέρος στην πρόσβαση στην κοινή γνώμη, εξακολουθούσαν όμως ως πέμπτη εξουσία τής διαπλοκής να καθορίζουν επικοινωνιακά τις πολιτικές εξελίξεις. Ο Βασίλης είχε ως στόχο να τούς αποκόψει και από αυτήν την δυνατότητα, μπαίνοντας ο ίδιος επικεφαλής σε αυτήν την πορεία. Είχε δηλαδή το άλογο, αλλά έλλειπε ο ιππέας για να σπάσει τα φράγμα.

Είναι λοιπόν προφανέστατο πως ο Βασίλης χρειαζόταν τον ανερχόμενο διάττοντα αστέρα και ο διάττων αστήρ χρειαζόταν τον Βασίλη για την κυριαρχία στο πολιτικό στερέωμα. Ο διάττων είχε ανάγκη την δική του κυριαρχία. Ο Βασίλης όμως σκόπευε στο σπάσιμο τής κυριαρχίας των άλλων, τουτέστιν των παραδοσιακώς διαπλεκομένων. Τα υπόλοιπα τής προηγούμενης σχέσης του με τον Αντώνη Σαμαρά δεν συνιστούν κάτι περισσότερο από ευτυχείς προϋποθέσεις για την επίτευξη των κοινών στόχων, εκεί που αυτοί ήσαν όντως κοινοί.
Κατά τα άλλα ο Βασίλης ήταν τόσο δεξιός, όσο εγώ είμαι μπασκετμπολίστας. 


 Ολαρία ολαρά, γύρω γύρω τα παιδιά
ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά
ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη κι η παρθένα με τον σατανά

Όλα είναι μακρινά κι ευτυχισμένα
και το χιόνι πέφτει από ψηλά
τα ζευγάρια στροβιλίζονται πιο πέρα
κι η κοπέλα μου αστράφτει από χαρά.

Το όλο σκηνικό έστεκε - έστω κουτσαίνοντας - όσο ο ο Αντώνης Σαμαράς διατηρούσε κάποια αντιμνημονιακή ρητορική. Όταν αυτός και το επιτελείο του έβγαλαν το αντιμνημονιακό προσωπείο μετατρέποντας την όλη ρητορική αρχικά σε λιβέλους εναντίον των "εχθρών τής δημοκρατίας" και στην συνέχεια αναμασώντας την κολοκύθα τής "ανάπτυξης", τα μόνα επιχειρήματα που απέμεναν αφορούσαν το "ξεσκέπασμα" τού κατεργάρη Τσίπρα. Κάτι που γνώριζαν και οι από πολιτικής πλευράς αδαείς, τουτέστιν κάτι ανάξιο για να αραδιάζεται περί αυτού διαδικτυακή παραφιλολογία.
Εκεί βεβαίως τελείωσαν και τα λατινικά τού Βασίλη.
Ο Φάκτορας όμως είχε πετύχει στον στόχο του. Το γκρέμισμα δηλαδή των μεγαλοεκδοτών από το επικοινωνιακό βάθρο.
Μπορεί κάποιος να τού επισυνάψει την κατηγορία τής δυναμικής στήριξης σε ένα πολιτικό που αναμφιβόλως έβλαψε την χώρα.

ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΟΜΩΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΟΣ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΒΛΕΠΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ.

ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΑΚΤΟΡΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟΝ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΚΕ.

Η ζωή δεν προχωράει με άλματα, αλλά ακολουθεί μια βασανιστική πορεία συναγωγής μικρών βημάτων. Υπάρχουν αγώνες πυγμαχίας που κερδίζονται με νοκ άουτ, ενώ άλλοι κρίνονται από τα σημεία.
Αναφορικά με την συνεργασία τού Λένιν με τον γερμανό κάιζερ γουλιέλμο β΄ στο στήσιμο τού πραξικοπήματος που ονομάσθηκε φιλάρεσκα "μεγάλη οκτωμβριανή επανάσταση", έχω προβεί σε προηγούμενη ανάρτηση και παραπέμπω εκεί. Στόχος τού Λένιν στάθηκε η αντεκδίκηση ενάντια στο καθεστώς, για όσα υπέστη ο αδελφός του, ο πατέρας του, η μητέρα του και ο ίδιος. Μια τραυματισμένη ψυχή είναι επόμενο να εξεγείρεται και ζητά αντεκδίκηση. Κάποιος φροϋδιστής θα είχε να τού επισυνάψει αρκετά όσο αφορά τις βαθύτερες αιτίες των πολιτικών του επιλογών. Χωρίς τον Λένιν όμως δεν θα υπήρχε σήμερα ο Βλαδίμηρος Πούτιν.
Τα τσαρικά καθεστώτα έχουν την ιδιότητα να μπορούν να αναπαράγονται, είτε υπό την μορφή τού τσάρου Στάλιν, είτε υπό την μορφή τού τσάρου Πούτιν. Δεν επιτρέπεται όμως να τα ισοπεδώνουμε όλα, διότι υπάρχουν τσάροι και τσάροι. Γι αυτόν τον λόγο υποστηρίζουν στην Ρωσία την άποψη, ότι δεν αρκεί η σύζυγος τού τσάρου να είναι παρθένα, αλλά απαιτείται να είναι περί αυτού πεπεισμένος και ο λαός.
Και πίσω από τον Πούτιν υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι χειρίζονται και τα μαθηματικά, τουτέστιν είναι δικοί μας.

Μπορεί πάρα πολλοί άνθρωποι να θεωρούν αδιανόητο να δοθεί η χρυσή ζώνη στον Factor X.Όμως αυτός έσπασε επάνω στο ριγκ κόκαλα. Και επειδή ξυλοφορτώθηκα αρκετά στην ζωή δεν με ενδιαφέρει ποιός θα μου ρίξει την πετσέτα στο πρόσωπο, όταν κτυπήσει το καμπανάκι. Διότι έμαθα να λέω ευχαριστώ.

Φιλαράκι Καλό Δρόμο. Την ρεπούμπλικα σε ποιον την άφησες, ρε μπαγάσα;
 

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ D:\ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

"Οι επιστήμες είναι σαν τα πουλιά"

Πλάτων, "Θεαίτητος"

3.  Η ΓΛΩΣΣΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ

Εκτιμώ, ότι ο Πλάτων στον Διάλογο "Θεαίτητος" παρέχει αρκετά συγκεκριμένες πληροφορίες αναφορικά με κάποιον τρόπο που μπορεί κάποιος να εισέλθει συνειδητά σε εκείνη την περιοχή τής μνήμης, η οποία είναι μη προσβάσιμος υπό συμβατικές συνθήκες και η οποία περιέχει συσσωρευμένο το σύνολο τής γνώσεως. Αυτό που θα ονόμαζα "D:\ τού Ανθρώπου", ή που εκτιμώ ότι αναφέρεται ο Ύμνος στην Θεά Μνημοσύνη ως "Δ". Η τεράστια σημασία και το εύρος αυτού τού εγχειρήματος είναι προφανή. Ο τρόπος όμως τής παραθέσεως τής αντιστοίχου διαδικασίας είναι κεκαλυμμένος και παρατίθεται με τον πάγιο τρόπο, που οι Μυστικοί προβαίνουν σε αποκαλύψεις.

Στην ουσία οι Μυστικοί δεν αποκαλύπτουν κατά κανόνα κάτι ούτε αμέσως, ούτε εμμέσως, αλλά πιστοποιούν σε κάποιον, ο οποίος αναζητά τίς αντίστοιχες πληροφορίες, μια επίγνωση, στην οποία αυτός έχει ήδη προσβεί. Λόγος δομημένος με σύμβολα και κωδικοποίηση, που για όσους δύνανται να τον ερμηνεύουν καθίσταται εύλογος, τουτέστιν ΕΥ-ΛΟΓΟΣ.  Λόγος που ευεργετεί.

Εκτιμώ επί πλέον, ότι η ευεργεσία τού Μυστικού Λόγου, η διαδικασία δηλαδή να καθίσταται αυτός εύλογος στηρίζεται σε συγχρονικότητες. Ο Μυστικός Λόγος είναι ζωντανός. Δεν λειτουργεί αφηρημένα, ως η συνήθης καταγραφή σκέψεων, εντυπώσεων, πληροφοριών ή θεωριών, αλλά με τρόπο ο οποίος πυροδοτείται από την ζωή. Αποτυπώνει δηλαδή έγκλειστο γνώση μέσα σε ένα γλωσσικό πακέτο, η οποία δύναται να έχει ανατρεπτικό χαρακτήρα, όταν και εφόσον τα πακέτο απασφαλισθεί.

Ο Νίκος Λυγερός ισχυρίζεται, ότι η γνώση είναι "εγκλωβισμένο μέλλον στο παρελθόν". Θεωρώ ότι πρόκειται περί ενός λίαν σημαντικού και ευστόχου εντοπισμού. Αυτός ο εγκλωβισμός αποτελεί στην περίπτωση τού Μυστικού τρόπου μεταδόσεως τής γνώσεως μια συνειδητότατη αγκύρωση από την πλευρά των Μυστικών Διδασκάλων κάποιου εκάστοτε ζωτικά πολύτιμου οδοδείκτου. Ο απεγκλωβισμός, η απασφάλιση τού πακέτου και η μετατροπή τού περιεχομένου του από εν δυνάμει πληροφορία σε πληροφορία λειτουργική προϋποθέτει την συγχρονικότητα. Αυτή συνιστά ένα τεράστιο ανθρώπινο δράμα.

Η περιφορά μας στο "σπήλαιο" ως "δεσμώτες" είναι βαθύτατα τραυματική. Η πορεία μας είναι δεινότατη μέσα σε ένα κόσμο, στην επιφάνεια τού οποίου φαίνεται να κυριαρχούν δυνάμεις που στρέφονται αναφανδόν εναντίον τού ανθρώπου. Η καταδυνάστευση που εξασκούν στηρίζονται αφ' ενός στην αλλοτρίωση με ύπουλες μεθόδους, αφ' ετέρου στον εκφοβισμό με την υποβολή ενός άκρως πονηρού σκηνογραφήματος, όσο και στον πλέον τυραννικό εξαναγκασμό αναλόγως προς τις περιστάσεις. Το θεριό που αποκαλείται εξουσία αρέσκεται να επιδεικνύει τα "κάλη" του: Την μπιζουτιέρα τής Κίρκης για όσους παρασύρονται στον βούρκο τής προσαρμογής, το αφιόνι τού εφησυχασμού για όσους επιλέγουν το υποτιθέμενο παυσίπονο τής αδιαφορίας μέχρι αποκτηνώσεως, τα χαλιά των ναπάλμ από τα Β52 για όσους σκιάζονται και το ανελέητο μαστίγωμα για όσους στράβωσε η καμπούρα τους από το βρομόξυλο. Πίσω από την απαστράπτουσα πρόσοψη τού συστήματος καλύπτεται η νοσηρή του πραγματικότητα. Ακριβώς στον αγγλοσαξονικό χώρο, εκείνο τον χώρο δηλαδή, που η πρόσοψή του υπαινίσσεται τον μέγιστο βαθμό τής υποτιθέμενης ευημερίας, με την πρόσβαση στον άπλετο καταναλωτισμό, στις δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης, στην πραγμάτωση των ατομικών πόθων με την δήθεν κοινωνική απελευθέρωση και ατομική χειραφέτηση, όπου ο υποτιθέμενος θρίαμβος τής λογικής και των επιστημονικών επιτευγμάτων διαφεντεύουν δήθεν το κοινωνικό γίγνεσθαι, ήλθε το αγγλικό θέατρο να καταρρακώσει το φτιασίδωμα της. Ο A.J. Cronin, χαρακτηριστικός για την γενιά και τον χώρο του, αποκαλύπτει την νοσηρή πραγματικότητα που βυσσοδομεί πίσω από την απαστράπτουσα πρόσοψη στο "Κάστρο τού Καπελά (The Hatter´s Castle)": Άτομα εξωτερικά καθώς πρέπει, άνετα και ανέμελα, ταμπουρωμένα πίσω από ένα ψευδές επικάλυμμα, που αποκρύπτει την βαθιά δυστυχία και την νοσηρότητά τους.
Πορευόμενος ο άνθρωπος την δύσβατη οδό τού πεπρωμένου, τα πλαίσια τού οποίου καθορίζονται από δυνάμεις που στρέφονται αναφανδόν εναντίον του, θα πληγωθούν τα πόδια του βάναυσα από τούς τρίβους και τούς ακάνθους. Πλήρης οιδημάτων ο Οιδίπους καλείται να επιτελέσει την μόνη πράξη που μπορεί να αποβεί γι' αυτόν σωτήριος. ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΕΙ ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ. Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΛΛΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ. ΕΝΩ ΟΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Το δίλημμα που αντιμετωπίζει είναι ή να κατορθώσει να κάνει ορθή χρήση των οφθαλμών του, ή στην αντίθετη περίπτωση να τούς εξορύξει ο ίδιος, θέτοντας βίαιο τέρμα στην θέαση τής απάτης και τής άγνοιας.
Η Α-λήθεια συνιστά την διέξοδο από το "σπήλαιο". Ο Λαβύρινθος είναι με τέτοιον τρόπο δομημένος, ώστε το εξαντλημένο από την περιπλάνηση θύμα να οδηγείται βορρά στον Μινώταυρο. Σε κάποια στροφή του όμως βρίσκεται ένα σπαγγάκι. Όσοι αναγνωρίσουν σε αυτό τον Μίτο τής Αριάδνης, κρατούν άθικτο την ενέργειά τους για να ψάξουν για κρεμμύδια. Για να κάνουν στιφάδο τον Μινώταυρο. Αλλά - είτε το θέλουμε, είτε όχι - χωρίς τον Μίτο δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος. Και οι Μυστικοί με τα γραφόμενά τους αγκύρωσαν αυτόν τον Μίτο μέσα στις συγχρονικότητες τού μέλλοντος.
Η Μυστική Γνώση συνιστά ένα ειδικού τύπου λόγο, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως γλώσσα πέρα από την γλώσσα. Επειδή διασπά ακριβώς τα όρια τής συμβατικής γλώσσας.
Αναμφιβόλως ένας από τούς σημαντικότερους φιλοσόφους τού περασμένου αιώνος είναι ο Ludwig Wittgenstein. Αυστηρότατος οπαδός και μάστορας τής λογικής στις μεθοδολογικές προσεγγίσεις δεν θα διστάσει να διακηρύξει, ότι υπάρχουν πραγματικά δεδομένα, τα οποία είναι απροσπέλαστα για την γλώσσα: "Τα όρια τής γλώσσας μου είναι τα όρια τού κόσμου μου. Περί αυτού, περί τού οποίου δεν δυνάμεθα να ομιλούμε, αρμόζει να σωπαίνουμε". Οι Μυστικοί, γνωρίζοντας αυτό το δεδομένο, χειρίζονται μια γλώσσα πέρα από την συμβατική.

Υπάρχει βεβαίως και ένας επί πλέον λόγος για την χρήση κωδικοποιημένης διατύπωσης τού απερίφραστου: Ο φθόνος τού όχλου για κάθε τι που δεν δύναται να αυτός προσεγγίσει, συνιστά άμεσο κίνδυνο για όσους αποσκοπούν στην διαφώτιση των ανθρώπων. Αυτός ο φθόνος αποτελεί δώρο για τούς εξουσιαστικούς φορείς, οι ιθύνοντες των οποίων μπορεί να υποψιάζονται, χωρίς όμως να κατέχουν το μήνυμα τού διαφωτισμού, στην κατεύθυνση τής καταδιώξεως των διαφωτιστών. Ο Μυστικός Λόγος με την κωδικοποιημένη και συμβολικού χαρακτήρος διατύπωσή του, φαίνεται απροσπέλαστος, "ακαταλαβίστικος", ανενεργός ως αφηρημένο διανοητικό κατασκεύασμα και κατ' αυτόν τον τρόπο εν τέλει ανώδυνος, έως ότου κατά χρονικά διαστήματα οι συγχρονικότητες τον απασφαλίσουν και τον καταστήσουν ενεργό.

Για να αποβεί αποδοτική η μελέτη των Μυστικών Διδασκάλων προϋποθέτει να αφήσουμε τις εξυπνάδες και τις τζάμπα μαγκιές τής υποτιθέμενης πολυπραγμοσύνης μας κατά μέρος και να σκύψουμε πάνω από το κείμενο με ανοικτό πνεύμα, διάθεση διερευνήσεως τών νοημάτων σε βάθος και με επίγνωση τών αντιληπτικών ορίων μας. Ίσως είναι φρόνιμο να κατανοήσουμε εκ των προτέρων, ότι όχι μόνον οι Μυστικοί, αλλά πάντες όσοι είναι σοβαροί και ψαγμένοι συγγραφείς, δεν συγγράφουν δελτία ειδήσεων για κανάλια τής διαπλοκής με στόχο την νοητική χειραγώγηση τού καθενός, αλλά καταθέτουν πονήματα κυρίως (ή και μόνον) για όσους επισκύψουν επ' αυτών με την δέουσα προσοχή και σοβαρότητα, αλλά και κατέχοντες τις προϋποθέσεις να κοινωνήσουν με αυτά. Η επιπόλαιη ή αφοριστική κριτική ουδόλως μπορεί να τούς αφορά, δεδομένου ότι αυτοί δεν είναι αγοραίοι, αλλά υπηρετούν στόχους που τουλάχιστον οι ίδιοι θεωρούν υψηλούς. Εάν πάρουμε τις μετρητοίς κάποια γραφόμενα από τον Πλάτωνα, θα μπορούσαμε από μια τελείως εξωτερική σκοπιά  να τον θεωρήσουμε άκρως αγνωστικιστή και φαντασμένο, ο οποίος ενεργεί ως ήρωα κάποιον που δηλώνει, ότι το μόνον που γνωρίζει, είναι ότι δεν γνωρίζει τίποτε. Δηλαδή ενεργεί κάποιον, ο οποίος είναι τελείως αδαής και δεν μπορεί παρά να απευθύνεται σε κάποιους που είναι ακόμη χειρότερα χαϊβάνια από τον ίδιο.
Εάν αφήσουμε όμως την επιφάνεια και προσπαθήσουμε να υπεισέλθουμε στην ουσία, θα διαπιστώσουμε, ότι το "ΈΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ" έσπασε στην κυριολεξία κόκαλα ενάντια στο κατεστημένο τής τότε εποχής. Δεδομένου, ότι αυτή η ρήση τού Σωκράτους αποτέλεσε την μια από τις δυο κατηγορίες στην δίκη του, που τον οδήγησαν σε θανατική καταδίκη. Και δεν μπορεί πίσω από το κατηγορητήριο να ήσαν τα δυο πληρωμένα αληταριά, που το κατέθεσαν. Ότι ο Σωκράτης ισχυρίζετο ότι είναι αδαής, θεωρήθηκε βλασφημία εναντίον τού "θεού" Απόλλωνος, το ιερατείο τού οποίου στο μαντείο των Δελφών είχε αποφανθεί, ότι αυτός ήτο ο σοφότερος εν ζωή άνθρωπος. Καθίσταται λοιπόν εμφανές, ότι πίσω από την κατηγορία ενεργούσαν κεκαλυμμένα πίσω από τούς δύο αλητάμπουρες τα χθόνια - κρόνια ιερατεία τής εποχής.
Η αναφορά στην εν λόγω ρήση τού Σωκράτους γίνεται εδώ και σε συνδυασμό με τον "Θεαίτητο". Πρόκειται για ένα έργο απίθανα ζυγισμένο από όλες τις πλευρές από τον συγγραφέα του, όπου κατατίθενται με αριστοτεχνικό τρόπο ζωτικής σημασίας ιδιαίτερα προχωρημένες μυστικές γνώσεις, τέτοιες που ξεπερνούν σε συνέπειες ακόμη και αυτές που κατατίθενται στο "Φαίδρος" (στις οποίες έχω κάνει μνεία στο παρελθόν εδώ με βιντεοσκοπήσεις, σε συνδυασμό με αναφορά στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή και τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά). 
Είναι εμφανές ότι η εν λόγω προκλητική ρήση τού Σωκράτους αποσκοπούσε στο καταδείξει την άγνοια και τον αποπροσανατολισμό, η οποία καταδυναστεύει τον μέσο άνθρωπο εντός τού "σπηλαίου" - Μάτριξ. Το γνωστικό υλικό, το οποίον παρέχει ο Πλάτων στα έργα του, ακόμη και από συμβατικώς επιστημονικής σκοπιάς, προσδίδει και σε αυτόν και στον Διδάσκαλό του την ιδιότητα όχι αδαούς, αλλά ακραιφνούς σοφού, ο οποίοιος προηγείται κατά χιλιετίες τής εποχής του. Αρκεί να σημειωθεί ως παράδειγμα προς αυτό, ότι ο Πλάτων στον "Τιμαίο" αποκαλύπτει τον χημικό τύπο τού ύδατος, γράφοντας ότι η υφή τού ύδατος αποτελείται από δύο μέρη υδάτινα και ένα πύρινο (H2 O).


4. NOMEN EST OMEN

Στην συμβολικού χαρακτήρος κωδικοποίηση τής κατατεθειμένης γνώσεως στον εν λόγω Διάλογο η επιλογή τού τίτλου δεν μπορεί παρά να εξυπηρετεί συνειδητά κάποια ιδιαίτερα σημαντική στόχευση. Εκτιμώ, ότι η συγκεκριμένη οναματοδότηση συμπυκνώνει τον κεντρικό άξονα τής όλης προβληματικής και στις δυο συνιστώσες του, όπως αποκαλύπτει η αριστοτεχνική αυτή επιλογή. Ο Πλάτων χτυπάει στην προκείμενη περίπτωση με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Καθ' ότι, αφ' ενός μεν επιτελεί συγκεκριμένη λειτουργικότητα επιστεγάσματος η ετοιμολογία τού ονόματος "Θεαίτητος", αφ' εταίρου η ιδιότης τού φορέως τού ονόματος ως μαθηματικού αποκαλύπτει τον τρόπο που εκδηλώνεται αυτή η λειτουργικότητα. Ο κεντρικός άξονας δηλαδή διατρέχει αφ' ενός μεν μια εξαιρετικής σημασίας συνέπεια τού όλου εγχειρήματος, αφ' εταίρου συμπυκνώνει την λειτουργική αρχή αυτής τής διαδικασίας.
Ας επιχειρήσουμε λοιπόν να εξετάσουμε την ετοιμολογία τού ονόματος: Αυτό συντίθεται από τούς όρους Θεός και αιτούμαι. Πρόκειται δηλαδή περί κάποιου θείου αιτήματος. Βεβαίως είναι συνήθης και γνωστότατη  η πρακτική οι άνθρωποι να αιτούνται προς το Θείον κατά το "Αιτείσθε και δοθήσεται υμίν". Επί τού προκειμένου όμως φρονώ, ότι δεν υποδηλώνεται κάποιο συγκεκριμένο αίτημα, ούτε επιχειρείται γενικού τύπου αναφορά στο να απευθυνόμαστε με κάποια παράκληση ή αίτηση προς το Θείον. ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΓΝΩΣΗ. ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ. Όπως έχω όμως αναφερθεί στο παρελθόν, και όπως η επιγνώσεις τής κβαντομηχανικής πιστοποιούν, η πρόσβαση στην πληροφορία δεν έχει απλά και μόνον θεωρητικό χαρακτήρα. Δεδομένου, ότι η πληροφορία υπό την μορφήν τής συνειδήσεως είναι αυτή η οποία διαμορφώνει τις πραγματικότητες στις διαστάσεις τού μικροκόσμου.
Όπως ανέφερα σε προηγούμενες αναρτήσεις, βάσει των πειραματικών δεδομένων τής κβαντομηχανικής, η ύπαρξη των σωματιδίων τής ύλης έχει στατιστικό χαρακτήρα, υφίσταται δηλαδή αφ' εαυτής μόνον ως δυνατότητα. Η συνείδηση ως ενεργώσα την πληροφορία προσδίδει συγκεκριμένη μορφή τόσο στην ύλη όσο και στην ενέργεια, διαμορφώνει δηλαδή τα πράγματα φέρουσα το πλήρες (in - form - ation). Καθορίζει τουτέστιν την πορεία των πραγμάτων. Αυτές οι διαδικασίες δεν γίνονται αμέσως αντιληπτές στο μεσοεπίπεδο όπου λειτουργούν οι ανθρώπινες αντιληπτικές προσλήψεις, οι οποίες υπόκεινται σε αυτό που η κβαντομηχανική αποκάλυψε ως πλάνη των αισθήσεων. Σε προηγούμενες αναρτήσεις έχω κάνει αναφορά στο φαινόμενο που ο Πλωτίνος αποκαλεί "μόχλευση", αντιδιαστέλλοντας αυτό προς την δράση τού Λόγου. Γράφει χαρακτηριστικά ο Πλωτίνος στο έργον "Περί Θεωρίας - Η Φύσις, η Θέασις και το Εν":
"... ΝΥΝ ΔΕ ΛΕΓΟΜΕΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΣ ΦΥΤΩΝ ΤΙΣ ΑΥΤΩΝ Η ΘΕΩΡΙΑ, ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΑΡ' ΑΥΤΗΣ ΠΟΙΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΕΝΝΩΜΕΝΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΑΝΑΞΩΜΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ, ΚΑΙ ΠΩΣ Η ΦΥΣΙΣ, ΗΝ ΑΦΑΝΤΑΣΤΟΝ ΦΑΣΙ ΚΑΙ ΑΛΟΓΟΝ ΕΙΝΑΙ, ΘΕΩΡΙΑΝ ΤΕ ΕΝ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΚΑΙ Α ΠΟΙΕΙ ΔΙΑ ΘΕΩΡΙΑΝ ΠΟΙΕΙ, ΗΝ ΠΩΣ ΕΧΕΙ.
ΟΤΙ ΜΕΝ ΟΥΝ ΟΥΤΕ ΧΕΙΡΕΣ ΕΝΤΑΥΘΑ ΟΥΤΕ ΠΟΔΕΣ ΟΥΤΕ ΤΙ ΟΡΓΑΝΟΝ ΕΠΑΚΤΟΝ Η ΣΥΜΦΥΤΟΝ, ΥΛΗΣ ΔΕ ΔΕΙ, ΕΦ ΗΣ ΠΟΙΗΣΕΙ ΕΙΔΗ ΠΟΙΕΙ, ΠΑΝΤΙ ΠΟΥ ΔΗΛΟΝ, ΔΕΙ ΔΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΧΛΕΥΕΙΝ ΑΦΕΛΕΙΝ ΕΚ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ. ΠΟΙΟΣ ΓΑΡ ΩΘΙΣΜΟΣ Ή ΤΙΣ ΜΟΧΛΕΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΟΙΚΙΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΑΠΑ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΑ ΠΟΙΕΙ;"
Η μόχλευσις τουτέστιν εγκύπτει στο μεσοεπίπεδο, εκεί όπου μπορούν να ισχύουν οι διαπιστώσεις τής Νευτώνειας λογικής. Στο μικροεπίπεδο όμως, όπου ισχύουν και εκδηλώνονται οι νόμοι τής κβαντομηχανικής, δεν παρεμβαίνουν οι μοχλοί και τρόμπες, αλλά η συνείδηση είναι αυτή που καθορίζει τα καθ' έκαστα.
Όταν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διακήρυσσε το "ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΛΟΓΟΥ ΣΥΝΕΧΟΝΤΑΙ" μπορεί να μην γνώριζε τούς νόμους τής κβαντομηχανικής, γνώριζε όμως κάλλιστα τι μπορεί να επενεργήσει μια ενεργός συνείδησις.
Ο έχων υπό αυτήν την έννοιαν πρόσβασιν στην πληροφορία, ενώ ταυτοχρόνως είναι εις θέσιν να την χειρίζεται καταλλήλως, δύναται να διαμορφώνει πραγματικότητες χωρίς να παρεμβαίνει μόχλευσις, δηλαδή κάποια μηχανικού, ή άλλου τύπου αντιληπτή στο μεσοδιάστημα πρακτική. Υπό αυτήν την έννοια αυτός δύναται να υπερσκελίζει τα φαινομενικά συμβατικά όρια, ενεργούμενος δυνατότητες οι οποίες για τα δεδομένα τής τυπικής λογικής ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα. Τέτοιου είδους ιδιότητες θεωρούνται γενικώς υπερφυσικές και αποδίδονται στο Θείον. Ο έχων κατά συνέπεια πρόσβαση στην απώτερη και μη προσιτή στα συνήθη μέσα πληροφορία, όταν είναι εις θέσιν να την ενεργοποιεί αναλόγως στο γίγνεσθαι αποκτά θείες ιδιότητες. Κατά συνέπεια το αίτημα που εκφράζει ο Θεαίτητος ως πρόταγμα είναι η επίτευξις αυτών των Θείων Ιδιοτήτων. Η ικανότης δηλαδή τής διαμορφώσεως τής πραγματικότητος εκτός των ορίων τής μοχλεύσεως, τουτέστιν η διαμόρφωσις των δεδομένων τού μεσοκόσμου με τρόπον ενεργούντα πέραν των διαστάσεων αυτού.


Το δεδομένο επί πλέον ότι ο Θεαίτητος ήτο μαθηματικός παραπέμπει στον μαθηματικό χαρακτήρα τής πληροφορίας. Ας τονισθεί ακόμη μια φορά, ότι όταν ο Πυθαγόρας ερωτήθη τι είναι ιερότατον πάντων, απήντησε "ο αριθμός".
Όπως ανέφερα στο προηγούμενο μέρος τής αναρτήσεως θεωρώ, ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει δομηθεί με πρότυπο την ανθρώπινη. Δεδομένου ότι η πληροφορία αφορά από καταβολής τον άνθρωπο, είναι επόμενο η επιστήμη τής πληροφορικής να προσανατολίζεται στην φυσική δομή τής πληροφορίας καθ' εαυτήν, που είναι ψηφιακή.
Πατέρας τής επιστημονικής θεωρίας τής πληροφορίας είναι ο Claude Shannon. Στην θεωρία τού Shannon στηρίχθηκε μετέπειτα και η εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο Shannon ανέπτυξε την θεωρία του στα μέσα τής δεκαετίας τού 1930 κατ' εντολήν των εταιριών τηλεπικοινωνιών των ΗΠΑ με στόχο την ακριβή πιστότητα στην μετάδοση ενός σήματος. Και η μετάδοση ενός σήματος χωρίς παράσιτα γίνεται βασικά με ψηφιακό τρόπο. Ο Shannon εφηύρε το bit και την αντίστοιχη με αυτό τεχνολογία. Κατά πόσο αυτός αξιοποίησε συνειδητά την επίγνωση τής μεταφυσικής, ότι η πληροφορία έχει ψηφιακό χαρακτήρα (ότι δηλαδή αυτή δύναται να ενεργοποιείται εντός των πεδίων πληροφορίας ευστοχότερα και αποδοτικότερα με μαθηματικό τρόπο) η έφτασε σε αυτήν την διαπίστωση από άλλη οδό δεν γνωρίζω, αν και στις μεγάλες ανακαλύψεις καθοριστικός παράγων είναι πάντοτε οι διαίσθηση, όπως έχουν αποδείξει οι ογκόλιθοι των μαθηματικών.
(Το ζήτημα τού ψηφιακού χαρακτήρα τής πληροφορίας προσπάθησαν να οικειοποιηθούν κάποιοι Εβραίοι μυστικές τού μεσαίωνος με την δημιουργία τής Καβαλά, η οποία διατείνεται, ότι μπορεί να κάνει τον άνθρωπο θεό. Στην ουσία πρόκειται για φθηνή και ατελέσφορη ιδιοποίηση Ελληνικής Γνώσεως, η οποία μαγγανεία δεν μπορεί να ξεπεράσει τα δεδομένα τής δαιμονικού χαρακτήρος επικλήσεως. Όπως αδυσώπητα αποκαλύπτει ο Πλάτων, είναι αδύνατον να υπάρξει Ενεργός Γνώσις εκτός των ορίων τής αρετής. Αυτό κατέδειξε και η κατά κράτος ήττα τού ΝΑΤΟ στην Συρία, όπου τα καλαμπαλίκια τής μοχλεύσεως τής texas instruments αποδείχθηκαν ατελέσφορα μπροστά στην τεχνολογία πληροφορίας των Ρώσων Μαθηματικών. Εδώ αξίζει να σημειωθεί, ότι η Ρωσική τεχνολογία πληροφορίας έχει αναπτυχθεί με βάση την Ρωσική γλώσσα, η οποία έχει περιορισμένο μαθηματικό βάθος. Όταν επικρατήσει η Τεχνολογία Πληροφορίας, η οποία αναπτύσσεται με βάση την κατ' εξοχήν μαθηματική γλώσσα που είναι τα Ελληνικά, θα αλλάξουν άρδην οι συσχετισμοί. Μπορεί κάποιοι να αγοράζουν με εμμονή Ελληνικούς παπύρους στις δημοπρασίες. Χωρίς όμως την προϋπόθεση τής αρετής αυτά παραμένουν νεκρά γράμματα. Όμως ουδόλως δικαιούμεθα να υποτιμήσουμε την επικινδυνότητά τους, δεδομένου ότι το όταν που εγράφη προηγουμένως συντίθεται εκ τού ότε και τού εάν).

Συνεχίζεται...