ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ

Η φυλακή που έκλεισαν τον Κολοκοτρώνη

"Ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος..."

"...απ την περίοδο που ονομαζουμε προιστορία ως σημερα,το ιδιο παιγνίδι παίζεται..αν το γνωριζαμε θα μπορουσαμε να ερμηνευσουμε το τι συμβαινει σημερα...πότε ας πουμε χασαμε για πρωτη φορα την Κυπρο και γιατι [και συγχρονως τον ελεγχο της ανατολικής Μεσογείου] η γιατι οι Γερμανοι μας επιτιθενται σημερα με τον τροπο που το κανουν..που βρισκεται η αιτία και πόσο μακρια στον χρόνο πάει..."

τμήμα από σχόλιο της ΦΩΤΕΙΝΗΣ

1. Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΠΕΙ

Στο χρονικό διάστημα που υπάρχει αυτό το ιστολόγιο δεν προέβην σε επετειακές αναφορές. Όχι διότι αυτές δεν μπορούν να είναι σημαντικές, αλλά θεωρώντας ότι αυτό το έργο εκπληρώνουν άλλοι αξιόλογοι συνάδελφοι. Αυτή η επέτειος όμως θεωρώ ότι διακρίνεται από μια σημαντικότατη ιδιαιτερότητα:
Η επέτειος αυτή συνδέεται αμέσως με την ίδρυση του Ελλαδικού κράτους. Και ενώ μέχρι σήμερα η άρχουσα τάξις επιδεικνύετο ως ο ταγός της εθνικής προασπίσεως τού παρόντος κρατικού μορφώματος, αυτή πλέον, έχοντας πετάξει την μάσκα, πραγματώνει απροκάλυπτα την διάλυση πάσης εθνικής υποστάσεως αυτού στα πλαίσια της εντάξεώς του στην νεοταξική α-εθνική υπό διαμόρφωση παγκόσμιο δικτατορία.
Οι εκπνεύσασες ανδρεϊκές μεγαλοστομίες περί "εθνικής υπερηφάνειας" και οι σαμαρικοί σαλτιμπαγκισμοί για δήθεν "επανελλήνιση" οδηγούν στην σημερινή ζοφερή εικόνα ενός προτεκτοράτου, οι υποτιθέμενοι ταγοί του οποίου κατεβάζουν τα ρολά τού καταστήματος. Οι κρουνοί αίματος τους οποίους δαπάνησε ο Ελληνικός Λαός για την αποκατάσταση και προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητος της χώρας και την απόκρουση εξωτερικών εισβολών, φρονούν ότι δύνανται να παραμερίζουν και να ευτελίζουν κάποιοι ψευδεπίγραφοι "ηγέτες", όχι μόνο παραδίδοντας αμαχητί την εθνική κυριαρχία σε αλλοεθνείς δυνάμεις, αλλά και ανάγοντας κάθε τι εθνικό σε υποτιθέμενη καταστροφική αφετηρία απομονωτισμού.

Στην ουσία με αυτό τον τρόπο κλείνει ένας κύκλος: Αυτές οι δυνάμεις, οι οποίες ιδιοποιήθηκαν τους αγώνες, το πατριωτικό φρόνημα και την αυτοθυσία του Ελληνικού λαού, για να στήσουν τον προπερασμένο αιώνα ένα προτεκτοράτο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων, τώρα πλέον ναρκοθετούν την ύπαρξή του χωρίς προσχήματα, με προφανέστατο στόχο - όσο κι αν η πλειοψηφία των πολιτών αποφεύγει να αναγνωρίσει αυτό το δεδομένο - την οριστική και αμετάκλητη διάλυσή του, με στόχο τον τελειωτικό αφανισμό των Ελλήνων.

Η διάλυση της οικονομίας, των κοινωνικών ηθών και θεσμών, των μηχανισμών άμυνας, παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας, η έμμεση επιβολή της μετανάστευσης, η προώθηση τού αμοραλισμού και τής διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, η οργανωμένη δολιοφθορά σε βάρος τής γλώσσης και της ιστορικής μνήμης, η υποβάθμιση και ηθελημένη καταστροφή των φυσικών σταθερών του ζωτικού χώρου σε επίπεδο χωματερής, καθώς και ο υπέρμετρα ανελέητος εποικισμός της χώρας βάσει σχεδίου με αλλοεθνείς, ξεμοντάρησαν ένα προς ένα τα καρφιά από την βάση επιβιώσεως των υπολοιπόμενων Ελλήνων εντός του ελλαδικού μορφώματος.

Μέσα από αυτήν την οπτική προκύπτουν σοβαρότατα μεθοδολογικού χαρακτήρος ερωτήματα, αναφορικά με τους λόγους, τις μεσοπρόθεσμες - αλλά κυρίως τις μακροπρόθεσμες σκοπιμότητες - οι οποίες διήπον την κατασκευή του συγκεκριμένου μορφώματος από το διεθνές ανθελληνικό κατεστημένο κατά την τρίτη δεκαετία τού προπερασμένου αιώνος, καθώς και τον προγραμματισμό της επιδιωκόμενης διαλύσεώς του στο άμεσο μέλλον.
Δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία, ότι για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού προέβη ο λαός σε μεγαλειώδη αγώνα και τεράστιες θυσίες. Οι ελλαδέμπορες όμως επέτυχαν να εκτροχιαστεί αυτός ο αγώνας από τους εθνικούς στόχους του και να αντικατασταθεί η φανερή δουλεία στους οθωμανούς, από την καλυμμένη δουλεία στους αγγλογάλλους και - σύμφωνα προς την άποψη του γράφοντος - σε εκείνα τα παρασκηνιακά κυκλώματα, τα οποία, όχι μόνον έκτοτε, αλλά από πολύ παλαιότερα, προωθούν το master plan της επιβολής της "νέας τάξης".

Η γνώση της ιστορίας την οποία συνήθως διαθέτουμε, δεν είναι μόνον ανεπαρκέστατη, αλλά και ιδιαιτέρως στρεβλή. Αυτή προάγεται αφ' ενός από σχολικά στερεότυπα, στηριζόμενα σε "εκπαιδευτικά" προγράμματα, τα οποία είχαν ως κύριο στόχο τον πνευματικό ευνουχισμό των Ελλήνων, αφ' εταίρου από κατεστημένα ιστοριογραφικά αναμασήματα, τα οποία αποσκοπούσαν στην έμμεση επιβολή του ισχύοντος κοινωνικού μύθου. Ή ακόμη από δογματικού περιεχομένου αφελή φληναφήματα, ξένα εν τέλη προς τα ιστορικά θεμελιώδη ζητούμενα. Αυτό δεν σημαίνει, ότι η υπάρχουσα ιστοριογραφία στερείται σοβαρών πονημάτων. Πόσοι όμως είναι αυτοί, οι οποίοι μελέτησαν και μελετούν τα ιστοριογραφικά έργα τού Τρικούπη, τού Ασπρέα, του Σάθα, οι οποίοι βρίσκονταν χρονικά πλησίον στα γεγονότα που εξιστορούν, ή έστω κάποιους νεώτερους ιστορικούς, όπως ο Φωτιάδης, καθώς και τις πηγές, οι οποίες μπορεί να είναι προσβάσιμες; Και μάλιστα όχι αφηρημένα, για προσωπικούς λόγους τέρψης, περιέργειας, πολυμάθειας, ή ακόμη και φιλομάθειας, αλλά ως εργαλεία, τα οποία παρέχουν εφόδια για υπεύθυνες και ανιδιοτελείς παρεμβάσεις στην κατεύθυνση της εθνικής και κοινωνικής χειραφετήσεως;

Αυτά τα γνωσιολογικά ελλείμματα, τα οποία μας χαρακτηρίζουν από κοινωνικής πλευράς (και ας μου επιτραπεί η παρατήρηση, ότι αυτοί οι εντοπισμοί μου δεν έχουν έναντι κανενός προσωπικό χαρακτήρα) μάς οδηγούν σε συνειδησιακά κενά. Εθιστήκαμε κακώς και κατόπιν πονηρών σκοπιμοτήτων να θεωρούμε την ιστορία χωρισμένη σε περιόδους, παραβλέποντας την λειτουργική της συνέχεια. Ιστορικές φάσεις, τις οποίες ίσως θεωρούμε μη άμεσα οργανικώς συνδεδεμένες, ως δήθεν ποιοτικά διαφορετικές, στα πλαίσια κάποιας ιστορικής διαδοχής μετά από ζυμώσεις, οι οποίες αλλάζουν φαινομενικώς ριζικά τα δεδομένα, μπορούν να αποτελούν τους κρίκους μιας ενιαίας ιστορικής πορείας, με παραμένοντα, ή ακόμη και διαχρονικώς κατευθυνόμενα ζητούμενα και στοχεύσεις.
Θεωρώ το ζήτημα της συνέχειας θεμελιακό για την κατανόηση της ιστορίας.

Εν τέλη, Μαρξιστές και μη Μαρξιστές λογίζονται την σήμερον ημέρα κατά βάση με μαρξιστικό τρόπο, όσο αφορά τους μηχανισμούς, οι οποίοι διέπουν την ιστορική πορεία. Στηριζόμενοι στις παιδαριώδεις αντιλήψεις του Χέγκελ περί ιστορίας, οι Μαρξ και Ένγκελς διαμόρφωσαν την μηχανιστικά μεταφυσική θεωρία του λεγόμενου "ιστορικού υλισμού", βάσει τού οποίου, η αντίθεση μεταξύ της αναπτύξεως των παραγωγικών δυνάμεων και των παραγωγικών σχέσεων οδηγεί σε βίαιη αναπροσαρμογή, μέσω ταξικών συγκρούσεων και κοινωνικών επαναστάσεων, τόσο των οικονομικών συστημάτων, όσο και των κοινωνικών σχέσεων, αλλά και των καθεστωτικών δομών. Αντιμετωπίζοντας με θεωρητική απαξίωση, όλα όσα προηγήθηκαν της εποχής τους ως "προκαπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής", επικέντρωσαν όλη την προσοχή στην τελεολογία τής επερχόμενης "κομμουνιστικής κοινωνίας". Στην ουσία, αυτή η νοοτροπία απαξίωσε από πλευράς προσφοράς της ιστορικής έρευνας ολόκληρη την ιστορία. Για ποιον λόγο άξιζε, συμφώνως προς τους "κλασσικούς" πατεράδες του μαρξισμού, να καταπιάνεται εις έκαστος με προηγηθέντες "εκμεταλλευτικούς" τρόπους παραγωγής, πέρα από απρόσφορες ακαδημαϊκές σκοπιμότητες; Παρόλο ότι η εποχή, κατά την οποία συνέγραψαν οι Μάρξ-Έγκελς χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερα πρωτότυπες ιστορικές έρευνες, οι οποίες αποτέλεσαν την βάση για σημαντικότατες μελέτες στην πορεία σε τομείς, που ξεπέρναγαν τα όρια της ιστορίας, όπως η μελέτη του Μπαχόφφεν για το "Μητρικό Δίκαιο", ο Έγκελς επικέντρωσε την προσοχή στο "Καταγωγή τής Οικογένειας τής Ατομικής Ιδιοκτησίας και τού Κράτους" αποκλειστικά σε οικονομικού περιεχομένου διαπιστώσεις, όπως στην διαπίστωση ότι, η δημιουργία παραγωγικού πλεονάσματος οδήγησε στην ανάγκη κληροδοτήσεως των μέσων παραγωγής στα τέκνα, με αποτέλεσμα την επιβολή της μονογαμίας, την οποία και απαξιώνει από ιστορικής πλευράς πλήρως.
Η επικράτηση της σπονδυλωτής μαρξιστικής αντίληψης της ιστορίας, με τις μεταβάσεις από παραγωγικό-κοινωνικό σύστημα σε επόμενο παραγωγικό-κοινωνικό σύστημα, όπου η ποσοτική επισυσσώρευση επενεργούσε ποιοτικά άλματα, οδήγησε σε μια γενικότερη σπονδυλωτή αντίληψη όσο αφορά την συνείδηση των ιστορικών εποχών, οι οποίες λίγο ως πολύ αντιστοιχούσαν με θολό τρόπο σε διαφορετικά παραγωγικά συστήματα.
Μέσω αυτής της διαδικασίας εξαλείφθηκε από την μέση συνείδηση η αντίληψη της ιστορικής συνέχειας, όσο αφορά την στόχευση κυκλωμάτων, ομάδων και συμφερόντων, τα οποία μπορεί να μην ορίζονται πρωτίστως και μονοσήμαντα από την παραγωγική διαδικασία.

Θεωρώ αδύνατη την κατανόηση και εύστοχη ερμηνεία του οιουδήποτε ιστορικού γεγονότος, χωρίς να υφίσταται μια γενική αντίληψη περί ιστορίας. Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε την ύπαρξη πχ. ενός πεύκου, εάν δεν γνωρίζουμε τι εστί δένδρο.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι όλες οι σχολές, οι οποίες επιχείρησαν να προβούν σε τομή όσο αφορά την μελέτη της ιστορίας, προσπάθησαν εκ των προτέρων να εκπονήσουν ένα συνολικής αξίας αναλυτικό όργανο.
Οι φίλοι και οι φίλες, οι οποίοι παρακολουθούν με κάποια συνέχεια αυτήν την σελίδα γνωρίζουν το δικό μου αναλυτικό όργανο, όπως αυτό εδράζεται στην σφαίρα της οντολογίας και με το οποίο θα μπορούσα ως βάση να επιχειρήσω μια ερμηνεία της διαδικασίας συστάσεως του ελλαδικού κρατιδίου με την επανάσταση του 1821 καθώς και των σχεδίων διαλύσεώς του στην τρέχουσα φάση. Επειδή όμως θεωρώ αυτό το θέμα όχι μόνον θεμελιώδες αλλά και στοιχειώδες, θα προσπαθήσω να προβώ σε ερμηνείες, οι οποίες στηρίζονται αυτήν την φορά σε απλά λογικά επιχειρήματα:

Θεωρώ, ότι οι πολιτισμικοί κύκλοι, οι οποίοι δημιούργησαν αξιόλογους πολιτισμούς είναι τρεις: Οι Κινέζοι, οι Ινδοί και οι Έλληνες.
Τόσον ενώπιον του Κινέζικου, όσον και του Ινδικού πολιτισμού, υποκλίνομαι και τους μελετώ, με στόχο να αντλήσω διδάγματα από αυτούς. Πλην όμως, ο μόνος πολιτισμός ο οποίος περιέχει πρόταγμα κοινωνικής απελευθερώσεως είναι ο Ελληνικός.
Ο Κινέζικος Πολιτισμός, παρόλο το μεγαλείο του στηρίζεται στην λεγόμενη "φωτισμένη δεσποτεία" και στον εμφύσηση ψυχικού μεγαλείου τόσο στους άρχοντες, όσο και στους αρχομένους. Τα αντίθετα λειτουργούν βάσει του Κινέζικου πολιτισμού σε σχέση αμοιβαίας αρμονίας, η οποία επενεργεί και αποκαθίσταται μέσω του ενδημούντος στα πράγματα Νόμου των Αλλαγών. Όπως αποκαλύπτει "Η Βίβλος των Αλλαγών" ή "I GING" οι υπερκείμενες των πραγμάτων ποιότητες οδηγούν μέσω της εξελίξεως των όντων στην επίγνωση ή την επιβολή της αρμονίας. Η οδός - ΤΑΟ - είναι η αρμονία. Η πορεία εκτός Οδού οδηγεί σε αδιέξοδο και δεν αφήνει άλλα περιθώρια από την επαναφορά ή την ανυπαρξία. Τελικός αντίπαλος του όντος είναι ο ίδιος ο εαυτός του, ως ανεπάρκεια, άγνοια ή αποπροσανατολισμός στην Οδό της αναζητήσεως. Η υψηλή τέχνη του τόξου εκφράζει την αναζήτηση του Εαυτού.
Ο Ινδικός Πολιτισμός στηρίζεται στο ξεπέρασμα της απάτης, τον οποίον συνιστά ο εξωτερικός κόσμος. Το αληθές συνιστά εσωτερική διάσταση και προς εκεί κατευθύνεται η αναζήτηση. Κάθε τι, το οποίο εκφεύγει από αυτήν στόχευση, αναιρείται αφ' εαυτού και δεν υφίσταται αναγκαιότητα να αντιμετωπιστεί διορθωτικά από άλλους. Αυτός ο υποβιβασμός των εξωτερικών δεδομένων, οδήγησε στην υποτονική αποδοχή μιας κοινωνίας καστών, εφ' όσον η υψηλότερη οδός για κάθε γεννημένο πρίγκιπα είναι αυτή του περιπλανόμενου ζητιάνου, μέσα στην πορεία της εσωτερικής οικοδομήσεως του Εαυτού.
Ο Ελληνικός Πολιτισμός συνίσταται στην αναζήτηση της Αρετής ως Άθλου. Αυτή κατακτάται ως ηρωική σύγκρουση με τα θηρία, τα οποία καταδυναστεύουν την ανθρωπότητα. Το κακό ευρίσκεται εκτός ανθρώπου και εισάγεται σε αυτόν μέσω δομών και μηχανισμών, οι οποίοι δρουν έξωθεν από αυτόν. Ο άνθρωπος καλείται να συγκρουστεί με όλα τα κακά στην διαδικασία επιστροφής προς τον Εαυτό, αναπτύσσοντας τις εσωτερικές και εξωτερικές του ικανότητες, συγκρουόμενος με διαδικασίες, οι οποίες επιχειρούν να τον μετατρέπουν σε γουρούνι, να τον τρελάνουν, να τον οδηγούν στην βρώση του ανόσιου, ή να τον αναλώσουν μέχρι θανάτου. Οφείλει στο διάβα του να αμφισβητήσει κάθε απάνθρωπη νόρμα, η οποία, ότι είναι μακρύτερο από το κρεβάτι του Προκρούστη, το ακρωτηριάζει και ότι είναι κοντύτερο, το τεντώνει μέχρι να το σπάσει. Οφείλει να αντέξει και να μεγαλουργήσει στηριζόμενος λιγότερο στις αισθήσεις του και περισσότερο στην Χάρη, ώστε να πραγματοποιήσει το ακατόρθωτο. Μέσα σε ρυθμούς με περιττά μέτρα, τα οποία όταν κλείνουν τον εκτινάσσουν, αφήνοντας τον χορευτικό στροβιλισμό του στην αέναη πίστη της παρεμβάσεως τού από Μηχανής Θεού.
Ο Ελληνικός Πολιτισμός δεν χαρίζεται, δεν υποκύπτει, δεν κάνει εκπτώσεις, δεν συμβιβάζεται, δεν οπισθοχωρεί. Διότι ο Έλληνας επλάσθηκε για τα δύσκολα. Γι αυτό Κάλλος του είναι η καλοσύνη και περιουσία του η γενναιότητα.
Η ύπαρξη του Έλληνα δεν συμβιβάζεται με την ύπαρξη των τεράτων.
Δεν είναι ζήτημα διχόνοιας αυτό, το οποίο σφραγίζει διαχρονικά τον χώρο όπου αυτός ετάχθη.
Η σχέση αυτών, οι οποίοι προέρχονται από τον Ηρακλή και αυτών οι οποίοι προέρχονται από την ύδρα είναι μονίμως ανταγωνιστική μέχρι εσχάτων.
Ο Έλλην δεν εχθρεύεται ανθρώπους. Δεν είναι εξολοθρευτής ανθρώπων. ΄"Ουδείς εκών κακός" διακήρυξε ο Σωκράτης. Ο Έλλην είναι φιλάνθρωπος. Αντιμάχεται θεσμούς, μηχανισμούς, διαδικασίες και νοοτροπίες, οι οποίες είναι στην κυριολεξία αιμοβόρες.

Αποτελεί αστεϊσμό η πρόταση, ότι η Επανάσταση του 1821 είχε "κοινωνικούς και ταξικούς στόχους". Από την πλευρά των αγωνιστών αυτή ήταν μια ξεκάθαρα Εθνική επανάσταση. Ο Έλληνας δεν χρειάζεται "ειδικούς" κοινωνικούς στόχους. Η ίδια του η οντότητα επενεργεί κοινωνική απελευθέρωση, λαϊκή χειραφέτηση και εξόντωση των θηρίων της εξουσίας. Ο Έλληνας δεν χρειάζεται ιδιότητες, διότι αυτός αποτελεί το μέτρον των ιδιοτήτων.

Γι' αυτούς τους λόγους έχει προγραφεί μέσα στην ιστορία.
Αλλά και για τους ίδιους λόγους θα επιβιώσει και θα νικήσει.


2. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΛΛΑΣ: ΧΩΡΟΣ ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΔΙΧΑΣΜΕΝΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΩΝ

Στην Μεσόγειο, την πρόσω Ασία, την Βαλκανική και την βόριο Αφρική, είχε διαδώσει το Ελληνικό Πνεύμα ένα Πολιτισμό, ο οποίος ναρκοθετούσε τις εξουσιαστικές σχέσεις. Ο τρόπος, με τον οποίον το Ελληνικό Πνεύμα ναρκοθετούσε κατά την κλασσική περίοδο τον εξουσιασμό, δεν έχει αποτιμηθεί επαρκώς και σε βάθος. Σύνολος ο κλασσικός Ελληνισμός αντιμετωπίζεται αφοριστικά και απορριπτικά από βαρβάρους "συντηρητικούς" και "προοδευτικούς", ως "δουλοκτητικό σύστημα", ρίχνοντας μέσα στον ίδιο ντορβά Ηρακλή και ύδρα, Έλληνες και ελληνοφόνους.
Αναπάντητο παραμένει - κατά την άποψή μου - μέχρι σήμερα το ερώτημα των κοινωνικών συγκρούσεων και του κινήματος για κοινωνική χειραφέτηση στον Ελλαδικό χώρο, όχι μόνο στην κλασσική περίοδο αλλά και στην προκλασσική.
Για ποιους λόγους διεξήχθη ο Τρωικός πόλεμος, ως η πρώτη μεγάλη μορφή σύγκρουσης στον Ελλαδικό χώρο, η οποία μας παραδίδεται; Ήταν οι Τρώες Έλληνες; Ποια γλώσσα μιλούσαν;
Ο κ. Ευάγγελος Μπεξής, γνωστός αρχαιολόγος και εκδότης του περιοδικού "ΙΧΩΡ", δήλωσε σε μια πρόσφατη εκπομπή της "Πόλης των Παραισθήσεων" της κ. Βίκης Μιχαλολιάκου στο "Κόντρα Τσάννελ", ότι "ουδέποτε συμμετείχαν οι Έλληνες σε θρησκευτικούς πολέμους", "προκαλώντας τον οποιονδήποτε ισχυρίζεται το αντίθετο να φέρει επ' αυτού στοιχεία".
Μα υπάρχει έστω και ένας μοναδικός πόλεμος στην ιστορία, ο οποίος να μην ήταν θρησκευτικός; Ας ρωτήσουν τους νεκρούς των επιθέσεων στο Ιράκ και την Λιβύη, οι οποίοι και οι δύο ξεκίνησαν ημέρες ηλιοστασίων, κατά τις οποίες τα χθόνια ιερατεία κάνουν ανθρωποθυσίες, ποιόν προσκυνούν τα καλόπαιδα Bush και ΣΙΑ στην Scull and Bones; Το δολάριο ή τον Μπαφομέθ; Ή δεν είναι τα χαρτονομίσματα των δολαρίων γεμάτα σύμβολα του Βαφομήτη (Βαφή Μήτεως = Πνευματικό Βάπτισμα).
Ή μήπως έγινε ολόκληρος Τρωικός πόλεμος για τα καπρίτσια κάποιας ωραίας κυρίας, την οποία λέγανε Ελένη; Τότε για ποιον λόγο συνέδραμαν τους Τρώες και Δαναούς διαφορετικές θεότητες;
Τους Τρώες συνέδραμαν οι κατ' εξοχήν χθόνιες αιμοποτικές θεότητες της μητριαρχίας Απόλλων και Άρτεμις, ενώ τους Δαναούς η κατ' εξοχήν Ολύμπια θεότητα, προστάτης των Ηρώων, Αθηνά.
Η δεν ήταν ξεκάθαρα θρησκευτικός ο Πελοποννησιακός πόλεμος, με τον οποίον τα χθόνια ιερατεία των σπαρτών, διαδόχων των Τρόων, διέλυσαν την κλασσική Ελλάδα; (Αυτό το θέμα θα το πραγματευθώ στο άμεσο μέλλον, στα πλαίσια της αναφοράς στο Μάτριξ κατά την κλασσική περίοδο).

Η ιστορία διακρίνεται από μια σιδηρά συνέχεια, η οποία κυριαρχείται από το βασικό χαρακτηριστικό της σύγκρουσης Ελλήνων και ελληνοφόνων, η οποία κορυφώνεται στην εποχή μας με την διαδικασία επιβολής τής "νέας τάξης" και την επιχείρηση, η οποία στοχεύει στην τελειωτική εξόντωση των Ελλήνων, αφού με αλλεπάλληλες επιχειρήσεις μέσα στις ιστορικές φάσεις επιχειρήθηκε η συρρίκνωση της επιρροής του Ελληνικού Πολιτισμού και η περιθωριοποίηση του Ελληνικού Πνεύματος. Αυτή η σύγκρουση αποτελεί και το κύριο χαρακτηριστικό ΟΛΩΝ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ των ιστορικών φάσεων.

Οι επιθέσεις, τις οποίες δέχθηκε ο Ελληνισμός στην διάρκεια της ιστορικής περιόδου από τα χθόνια ιερατεία, με τις όποιες ανοικτές ή συγκαλυμμένες μεταμορφώσεις τους, αποτελούν μια αλυσίδα, η οποία μπορεί μεν να διακρίνεται από επί μέρους χρονικές περιόδους, οι οποίες συνιστούν ξεχωριστά στάδια, διαχέεται όμως ταυτοχρόνως από μια συνέχεια σχεδιασμού, την οποία συγκροτεί το "μάστερ πλαν", με τελικό στόχο την επαναφορά σε ανοικτό καθεστώς μολόχ και την δημόσια αποδοχή από την κοινωνία των απροκάλυπτων ανθρωποθυσιών.
Αυτοί, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στην διαδικασία εξουδετέρωσης, συρρίκνωσης, αλλοτρίωσης και αφοπλισμού, με απώτερο στόχο την ολοκληρωτική εξόντωση του Ελληνισμού, ήσαν και είναι οι λυκάνθρωποι. Είτε ως αχθοφόροι τού λυκείου Διός, του λυκείου Απόλλωνος, της λεσβιακής - αιμοποτικής αδελφής του Αρτέμιδος ("ορθίας" και μη) της Δήμητρας, ως μετεξέλιξης της "μεγάλης θεάς" ή "magna matter" - ή ανοικτή λατρεία της οποίας ένεκα προσχηματικών λόγων απαγορευθεί κατά την ρωμαϊκή περίοδο - είτε ως παιδιά της λύκαινας ρώμοι και ρωμύλοι (βρωμίλοι) ενδεδυμένοι είτε ειδωλολατρικό είτε "χριστιανικό" μανδύα, είτε ως δυστυχή ενεργούμενα της "ορκωμοσίας λυκιδέως", είτε ως αχθοφόροι του κρόνου.
Όταν σπάσει το Μάτριξ θα χυθεί πολύ πύον.

Γνωρίζω, ότι με τις απόψεις τις οποίες διαμορφώνω, κάθε άλλο παρά συμπαθής και αρεστός μπορώ να αποβώ, καθότι καλούμαι από την συνείδησή μου να αμφισβητήσω πλείστα όσα θεωρούνται ευρέως "ιερά και όσια". Αυτά, ενώ αποτελούν ένα αρρωστημένο κορμό αλλοτριώσεως του Ελληνισμού και εκμαυλισμού της ανθρωπότητος, θεωρούνται εν πολλοίς δήθεν ιδανικά και υψηλές αξίες, ταυτιζόμενες κατά ψευδεπίγραφο τρόπο με την πεμπτουσία του Ελληνισμού.
Απαραίτητη προϋπόθεση όμως της μελλοντικής άμυνας του Ελληνισμού, είναι να βρει αυτός την δύναμη να αποκαθαριστεί από τον πνευματικό βάκιλο, τον οποίον εκ συστήματος με απρόσκοπτη βία, αλλά και με υποχθόνια πρακτική, εισάγει εντός του εδώ και χιλιετίες η ύδρα. Ο βάκιλος αυτός, έχει πλέον με τον εντοιχισμό μας στο Μάτριξ μετεξελιχθεί και αποτελεί τμήμα τής ύπαρξής μας. Η αποβολή του συνδέεται δυστυχώς με αίμα και κοψίματα. Έχοντας κακουργήσει κάποιοι επανειλημμένα σε βάρος των σαρκών μας, αισθανόμαστε φόβο ή και αποστροφή αντικρίζοντας και το χειρουργικό νυστέρι. Ας μην παραβλέπουμε όμως, ότι η ρομφαία των Αγγέλων είναι δύστομος και σε μας εναπόκειται να επιλέξουμε την πλευρά, από την οποία θα πορευθούμε. Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δεν θα καταστεί δυνατόν να παραμείνουμε ουδέτεροι θεατές της επερχόμενης λαίλαπας, όπως ίσως κάποτε θεωρούσαμε πιθανόν. Η νοοτροπία του "πέρα βρέχει" και θα επιταχύνει και θα κάνει περισσότερο επώδυνα τα επερχόμενα. Η επιλογή του "επιτήδειου ουδέτερου" συνιστά αυταπάτη με μοιραίο μελλοντικό κόστος και την πλέον πρόσφορη επιλογή συνιστά η ενεργός άμυνα, έστω κι αν απαιτηθεί να τα δώσουμε ΟΛΑ.


3. Η ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΔΕΙΞΕΩΣ ΤΗΣ ΟΘΟΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤOΡΙΑΣ ΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ

Η ενασχόληση με την ιστορία δεν μπορεί παρά γίνεται με συγκεκριμένο και συστηματικό τρόπο. Η ατεκμηρίωτη παράθεση συμπερασμάτων συνιστά ανώφελη πρακτική, η οποία δογματίζει χωρίς να διαφωτίζει, ανεξαρτήτως της ορθότητος ή μη των όποιων ισχυρισμών. Αυτή η συγκεκριμένη διερεύνηση απαιτεί χώρο και χρόνο, που ξεπερνούν κατά πολύ τα μικρά όρια μιας αναφοράς. Δεν προτίθεμαι όμως στο μέτρο του δυνατού να την αποφύγω, ώστε να παραθέσω μελλοντικά τις θεωρήσεις μου σχετικά με τις επί μέρους συνιστώσες του μάστερ πλαν.
Στα πλαίσια όμως αυτής της επετειακού χαρακτήρος αναφοράς στην εθνική επανάσταση νομίζω ότι είναι σκόπιμο να τεθούν δυο θεμελιώδη ζητήματα:

1. Για ποιους λόγους αποφασίστηκε η κατάργηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και η αντικατάστασή της από την οθωμανική από το μάστερ πλαν, στον βαθμό που αμφότερες υπήρξαν λειτουργικές διαδοχές στα πλαίσια τού Μάτριξ;
Εάν δεν απαντηθεί το ερώτημα των σκοπιμοτήτων της αναδείξεως της οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν είναι δυνατόν να προσεγγιστούν και οι λόγοι της καταργήσεώς της στην συνέχεια.

Τις περισσότερες φορές, όταν βρίσκομαι προ ερωτημάτων ιστορικής υφής, τα οποία αφορούν την σκοπιμότητα κάποιων επιλογών, αναζητώ εν πρώτοις τις απαντήσεις σε όσα ακολούθησαν. Διότι, στην περίπτωση που οι εξελίξεις ικανοποίησαν αυτές τις σκοπιμότητες, αποτελούν το περιεχόμενό τους.
Στην προκειμένη περίπτωση, επειδή το ζητούμενο αφορά το κλείσιμο μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου, η οποία αφορά την διάρκεια της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, θα πρέπει να δομήσουμε τους συλλογισμούς μας σε μακρόπνοα χρονικά πλαίσια. Ποια ήταν η φάση, η οποία διαδέχθηκε την Βυζαντινή περίοδο και ποια στοιχεία αυτής της φάσεως κυοφόρησαν αρχικά και πραγμάτωσαν στην συνέχεια κάτι,το οποίο να είναι τουλάχιστον εξωτερικά νέο ως προς το παρελθόν; Η επικράτηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελεί από τις περισσότερες σκοπιές μια οπισθοδρομική εξέλιξη έναντι του Βυζαντίου. Οι Τούρκοι, ως άγρια, μετακινούμενα πολεμικά φύλα, είχαν διακριθεί στην μείζονα περιοχή αποκλειστικά ένεκα της στρατιωτικής δυνάμεως κρούσεως την οποία διέθεταν. Η μόνη τους δεξιότητα ήταν πολεμική, χωρίς να διαθέτουν άλλες διοικητικές, οργανωτικές ή πολιτισμικές ικανότητες. Η ιδιότης του πολεμιστού προσαρμοζόταν βεβαίως πλήρως στα πλαίσια των δεδομένων τής τότε εποχής τής δουλοπαροικίας. Οι βασικές κοινωνικές τάξεις τότε ήσαν τρεις: Οι δουλοπάροικοι, από τους οποίους υφάρπαζαν όλο σχεδόν το παραγωγικό πλεόνασμα, η γραφειοκρατεία, η οποία εξασκούσε το κουμάντο και ο στρατός, μέσω τού οποίου επιβάλλετο το καθεστώς.

Η πολεμική επέλαση τών τουρκικών φύλων είχε εκδηλωθεί αρκετούς αιώνες πριν την πτώση τής Κωνσταντινουπόλεως στην πρόσω Ασία, έστω κι αν αυτό το δεδομένο δεν έχει προβληθεί αναλόγως από την ιστοριογραφία. Αυτά τα φύλα είχαν επιβάλει την κυριαρχία τους επί μακρόν σε πολλές περιοχές της πρόσω Ασίας και είχαν πορθήσει επανειλημμένα οχυρές πόλεις ιδιαίτερα στην περιοχή της Μεσοποταμίας. Στην μακρά πορεία τής παρουσίας τους προ τής Αλώσεως είχαν δημιουργήσει μια ιδιαίτερα αρνητική φήμη στην μείζονα περιοχή, ένεκα της αγριότητος και τού γεγονότος, ότι το μόνο σκεύος το οποίο ήσαν εις θέσιν να χειρίζονται για να επιβιώσουν, ήταν το γιαταγάνι.
Η βαρβαρική στρατιωτική παρουσία καθ' όλην την διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας εντός των πλαισίων της ήταν ένα φαινόμενο, όχι μόνο διόλου ξένο προς τα εν λόγω δεδομένα, αλλά αποτελούσε τον κανόνα. Ο στρατός των βυζαντινών αποτελείτο σχεδόν μόνιμα και σχεδόν αποκλειστικά από άγρια βαρβαρικά φύλα, στα οποία διοχετεύετο σημαντικό μέρος από την απομύζηση τών εγχωρίων δουλοπαρίκων, με στόχο την βίαιη επιβολή τού καθεστώτος (στην ποιότητα τού οποίου θα αναφερθώ αναλυτικά προσεχώς με άλλη ανάρτηση). Συχνά οι αγράμματοι και αστοιχείωτοι στρατιωτικοί επικεφαλείς των βάρβαρων πολεμικών ορδών, τούς οποίους είχε θέσει στην υπηρεσία της η Βυζαντινή αυτοκρατορική γραφειοκρατεία έναντι βαρέος οικονομικού αντιτίμου, αναβιβάζονταν στον αυτοκρατορικό θρόνο, όπως ο Ιουστίνος, ή μέλη τών Ισαύρων, τής πλέον βαρβάρου φυλής, από αυτές, οι οποίες κατοικούσαν τον Εύξεινο Πόντο.
Η επιλογή των οθωμανών, ως κυριαρχούσης φυλής στην μεταβυζαντινή φάση, επέβαλε το πλέον βάρβαρο και επιθετικό στοιχείο της εποχής, σε μια ήδη βάναυσα εκβαρβαρισμένη περιοχή από τους Βυζαντινούς, η οποία αποτελούσε τον πάλαι ποτέ ζωτικό χώρο ύπαρξης τού Ελληνισμού. Με στόχο να τού επιφέρει ένα ζωτικό πλήγμα, ώστε αυτός να αποδιοργανωθεί και να συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο.
Αυτοί, οι οποίοι χειρίζονται το μάστερ πλαν, γνώριζαν και γνωρίζουν, ότι ο Ελληνισμός είναι πάρα πολύ δύσκολος αντίπαλος, στον βαθμό που είχαν δεχθεί από αυτόν ισχυρά πλήγματα στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να υποχρεωθούν να περάσουν την τέλεση τών αιμοποτικών "μυστηρίων" τους σε πλήρη συνωμοτικά λαγούμια, έχοντας καταντήσει στην κυριολεξία αποκρυφιστές.
Γνώριζαν και γνωρίζουν, ότι το θεριό που λέγεται Ελληνισμός δεν είναι δυνατόν να καταβληθεί με την μια. Γι αυτό οργάνωσαν και διεξήγαν μέσα στην ιστορία πολλαπλά κύματα βαθμιαίας αλλοτριώσεως και φυσικής εξοντώσεως του.
Το πρόσφατο φαινόμενο τού εποικισμού του ζωτικού χώρου του Ελληνισμού με αλλοεθνείς δεν είναι καθόλου μεμονωμένο. ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΟΝΙΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ. Οι αλλεπάλληλες εθνοκαθαρτικές επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν εξαπολυθεί ανά τους αιώνας εις βάρος των Ελλήνων, ξεπερνούν σε βαθμό και αγριότητα κατά πάρα πολύ αυτές, τις οποίες έχουν υποστεί οι αυτόχθονες λαοί της βορείου Αμερικής από τους αγγλοσάξονες.
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΟΜΩΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΕΙ ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ, ΟΤΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΟΣΟ ΔΙΑΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ. Ο ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ, ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΜΥΛΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΣ ΘΕΣΙΝ ΝΑ ΑΛΕΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΕΙ ΑΝΕΤΩΣ ΤΟ ΑΛΛΟΓΕΝΕΣ.
Είτε το θέλουμε είτε όχι, η εθνογέννεση δεν αποτελεί διαδικασία, η οποία ξεκινάει σε κάποια συγκεκριμένη φάση και ολοκληρώνεται σε κάποια συγκεκριμένη επόμενη. Και η φυλετική της αφετηρία αποτελεί φύραμα (μαγιά) η οποία δύναται να φουσκώσει πολύ περισσότερο αλεύρι, από ότι το δικό της βάρος. Διότι οι βασικότεροι νόμοι της κληρονομικότητος συνίστανται αφ' ενός μεν στο ότι οι ισχυρότεροι χαρακτήρες επικρατούν στην πορεία επί τών ασθενεστέρων, από την άλλη επίσης, η διαμόρφωση και ο προγραμματισμός του γενετικού κώδικα συντελείται αενάως με κύρια έδρα την σφαίρα της συνειδήσεως.

Με την Οθωμανική κυριαρχία επιβλήθηκε στον Ελληνισμό αφ' ενός ένα καθεστώς πρωτόγονης ασιατικής δεσποτείας, η οποία εγκαθίδρυε την πλήρη στασιμότητα στην πολιτισμική, κοινωνική και οικονομική εξέλιξη. Ταυτοχρόνως, με την φορολογική πολιτική που εφαρμόστηκε, τα πρόσθετα χαράτσια στους μη ακολουθούντες το ισλάμ, οδήγησε σε μια εντεινόμενη διαδικασία εξισλαμισμών. Η καθιέρωση της τουρκικής γλώσσης ως ιερής γλώσσης του Κορανίου, είχε ως συνέπεια να απολέσουν τα εξισλαμισθέντα τμήματα των γηγενών πληθυσμών την μητρική τους γλώσσα και στην πορεία να αφομοιωθούν.
Ταυτοχρόνως, η συγκεκριμένη φορολογική πολιτική των οθωμανών, ήταν ηπιότερη από αυτή των Βυζαντινών, διότι τόσο η επεκτατική τους όσο και η αμυντική τους πολιτική προϋπόθετε λιγότερο έντονες πολεμικές διενέξεις.
Σημαντικότατο στοιχείο για την ιστορική εξέλιξη στην συγκεκριμένη φάση είναι, ότι οι Οθωμανοί δεν επιδίωξαν - με ελάχιστες εξαιρέσεις - μια επέκταση της αυτοκρατορίας τους στον κατ' εξοχήν ευρωπαϊκό χώρο, αφήνοντας έτσι το εν λόγω πεδίο στην επιχειρησιακή ευχέρεια άλλων βαρβάρων φύλων, υπό την τεχνογνωσία δυνάμεων, τις οποίες αποκαλώ κατ' αρχήν "ακατονόμαστους".
Η παροχή από τους οθωμανούς στους κατακτηθέντες μιας διευρυμένης θρησκευτικής και κοινοτικής αυτονομίας συντέλεσε, ώστε να ενισχυθεί η ανοχή, ή άλλοτε και αποδοχή, έναντι της κυριαρχίας τους.

2. Το δεύτερο θεμελιώδες ζήτημα το οποίο αφορά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (τουρκοκρατία) δεν εστιάζεται σε αυτήν καθ' εαυτήν, αλλά στον Ευρωπαϊκό χώρο, οι χώρες του οποίου συντελούν κατά την διάρκεια αυτής τής περιόδου μια θεαματική εξέλιξη, η οποία εντάσσεται κάτω από τον γενικό τίτλο "Αναγέννηση".
Θα μπορούσαμε να συμπτύξουμε το κύριο χαρακτηριστικό όλης αυτής της πορείας, η οποία ακολούθησε με την διαπίστωση, ότι ο βηματοδότης των οικουμενικών εξελίξεων μεταφέρεται από τον ζωτικό χώρο ανάπτυξης και δράσεως του Ελληνισμού, ο οποίος είναι η Ανατολική Μεσόγειος (συμπεριλαμβανομένων της νοτίου Βαλκανικής, νοτίου Ιταλίας, πρόσω Ασίας και Βορειοανατολικής Αφρικής) στον Ευρωπαϊκό χώρο, στον οποίον η Ελλάδα ως κομβικό σημείο μεταξύ τριών ηπείρων δεν εντάσσεται.
Σε αυτήν την πορεία το κέντρο των εξελίξεων μεταφέρεται τμηματικά: Κατ' αρχήν το οικονομικό και στρατιωτικό κέντρο μεταφέρεται, όσο αφορά την κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο στην Βενετία, όπου δρουν κυρίως τραπεζίτες εβραϊκής καταγωγής και το πολιτισμικό στην Φλωρεντία, όπου δρα η δυναστεία των Μεδίκων.
Ενδιαμέσως, κατά την περίοδο των σταυροφοριών έχουν εκδηλωθεί και επικρατήσει δυο καθοριστικής για τον νέο τύπο επερχόμενης οικουμενικής κυριαρχίας φαινόμενα, μέσω του τάγματος των "Ιπποτών του Ναού":
- Η δημιουργία ενός οικουμενικώς επεκτεινομένου δικτύου τραπεζών. Αυτό υποδηλώνει σαφώς, ότι έχει ήδη επιλεγεί ένα διαφορετικό μοντέλο οικονομικής κυριαρχίας από αυτό της δουλοπαροικίας.
- Η ανάδειξη ενός "μεγάλου" μέχρι τότε αγνώστου στον χώρο του τελετουργικού συμβολισμού. Τα ελληνοφόνου προελεύσεως αποκρυφιστικά σύμβολα παραμερίζονται και θεσμίζονται στην θέση αυτών σύμβολα εβραϊκής προελεύσεως: Όπως ο βασιλεύς Σολομών, ο ναός που αυτός έκτισε, ο "αρχιτέκτων" αυτού τού ναού, καθώς και οι τρεις (*τριαδικότητα / υπέρβαση) οι οποίοι υποτίθεται ότι τον δολοφόνησαν, έναντι των οποίων καλούνται οι αποκρυφιστές, εντός ενός πλέον απροκαλύπτως προβαλλομένου δυαρχικού οντολογικού πλαισίου, να πάρουν εκδίκηση.
Καθώς ο Ελληνισμός ρίχνεται στο πολιτισμικό σκότος της πλήρους ασιατικής δεσποτείας, οι ελληνόφονοι επικαλύπτουν τα μέχρι τούδε εφαρμοζόμενα τελετουργικά συμβολά τους με ένα πέπλο αφάνειας. Αφού έχουν ολοκληρώσει την δουλίτσα τους, ρίχνοντας μια βαριά πλάκα σκοταδισμού επάνω στους εκπροσώπους του Πνεύματος του Ηρακλέους, αφήνουν άλλους να ανακατεύουν στην επιφάνεια την ακαθαρσία, αγνώστους εν πολλοίς μέχρι τότε, περνώντας οι ίδιοι όπισθεν των "ασφαλών" παραπετασμάτων της αφάνειας, ή κατά 17η Νοέμπρη και το κακό συναπάντημα "παρανομίας". Αυτοί οι εν πολλοίς μέχρι τούδε άγνωστοι, είναι ως η εφαρμοζόμενη σκοπιμότης του μάστερ πλαν επιβάλλει "εχθροί της πίστεως του Χριστού", "τοκογλύφοι", "πίνουν αίμα χριστιανόπουλων" κλπ. κλπ.

Μήπως ακούσετε τίποτε για λερναία ύδρα;
Καλέ, ποια λερναία ύδρα; Αυτή είναι αρχαίο πράμα, που το σκοτώσανε κάτι αρχαίοι ήρωες (ο Ηρακλής μαζί με κάποιονε που τώρα δεν θυμάμαι)...
Μέχρι βεβαίως να την βγάλει στην φόρα εκ νέου το κύκλωμα, το οποίον προϊσταται τού κ. Παπαδήμου, ΔΙΟΤΙ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, μια και το άλλο υπηρετικό προσωπικό καταλαμβάνει τις θέσεις στα ταμεία και στην πρώτη γραμμή που φαίνεται, ώστε να μαζεύει το όνειδος και τα γιαουρτώματα.

Ενώσω έχει πέσει για τα καλά η βαριά βραχόπλακα τού σκοταδισμού επάνω στον Ελληνισμό, στην "δύση" προωθείται η "Αναγέννηση", η οποία στηρίζεται - μα πού αλλού; - στο "ελληνικό πνεύμα" (άντε και καλή τύχη μάγκες, που τραγούδησε και ο μακαρίτης ο Παύλος).
Οι ελληνόφωνοι ξαναβγάζουν τότε (μέσω κάποιων εβραιόπουλων) τα ελληνόφονα κείμενα τους σε πρώτο πλάνο, όπως καταδεικνύει η Francis Yates (χωρίς να αναφέρεται σε ελληνοφόνους) στην φοβερά πολύτιμη πραγματεία "GIORDANO BRUNO AND THE HERMETIC TRADITION" (αυτή υπάρχει στο scribd.com):
Η "αναγέννηση" προωθεί μέσω των ανθρώπων της Marcilo Ficino και Pico dela Mirandola μεταφράσεις ελληνοφόνων κειμένων, όπως ο "Ερμής Τρισμέγιστος", ο "Ποιμάνδρης" και το "ΑΒΡΑΣΑΞ" (πού βρίσκεται ο Κάρλος Σαντάνα να μας παίξει το Μπλακ Μάτζικ Γούμαν;) στα οποία θα στηριχθεί η "αναγέννηση".

Στην πορεία το κέντρο μεταφέρεται βορειότερα, σε Λονδίνο, Παρίσι και τα τοιαύτα, όπου θα αναδειχθούν και τα "μεγάλα κεφάλια".

Η στασιμότητα, η οποία επιβάλλεται μέσω της κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είναι μόνο πολιτισμική. Επεκτείνεται σε όλους τους τομείς. Πουθενά δεν επιδιώκεται ανάπτυξη, εξέλιξη, γεωγραφική επέκταση και τα τοιαύτα. Όπως έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης, ο πασάς τα έχει όλα: Γιομάτα σεντούκια από τον ιδρώτα των γκιαούρηδων, ταμπωμένο αργιλέ και το γιουσουφάκι.
Οι οθωμανοί αφήνουν πλήρη επιχειρησιακή ευχέρεια στους δυτικούς για την ανάπτυξη τού "μερκαντιλισμού", την καταλήστευση δηλαδή των αποικιών. Καθότι μερκαντιλισμός σημαίνει αποικιοκρατία.
Χωρίς την επισυσσώρευση τεράστιου πλούτου από τις αποικίες δεν θα ήταν δυνατή στην συνέχεια η λεγόμενη "πρωταρχική συσσώρευση", στην οποία στηρίχθηκε η ανάπτυξη της βιομηχανίας στην "δύση". Βέβαια έπρεπε να "αξιοποιηθεί" στην συγκεκριμένη φάση τής ανάπτυξης της βιομηχανίας και η υπερεκμετάλλευση των εγχωρίων εργατικών τάξεων στην Ευρώπη και των αφρικάνων σκλάβων στην Αμερική. Διαδικασία, η οποία σταμάτησε στα δυτικά σύνορα της Ιταλίας, ήτοι εκεί ακριβώς που βρίσκονται τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδος.

Η περιθωριοποίηση της Ελλάδος κατέστη κατ' αυτόν τον τρόπο γεγονός.
Μα αφού είμαστε λαός "διεφθαρμένων τεμπέληδων", όπως είχε την καλοσύνη να μας διαφωτίσει ο τζέφρυ.


Η αναφορά θα κλείσει με στο δεύτερο μέρος της προσεχώς και με το κεφάλαιο "ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΡΕΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ - ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΩΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ".

ΟΔΕΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ / ΑΠΟ ΤΟΝ THEODOR ADORNO ΣΤΟΝ ΕΡΓΔΗΜΕΡΓ - ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ

1. Η "ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ" ΩΣ ΦΡΟΥΔΑ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ

Στην πρώτη παραγράφου του έργου "Διαλεκτική του Διαφωτισμού" οι Max Horkheimer και Theodor Adorno συμπυκνώνουν τον βασικό στόχο του διαφωτισμού, συμφώνως προς τις κατά καιρούς διακηρύξεις των στυλοβατών του:
"Το Πρόγραμμα του διαφωτισμού ήταν η απομυθοποίηση του κόσμου. Ο στόχος που έθεσε αυτός ήταν η κατάργηση των μύθων και η αντικατάσταση των φανταστικών εντυπώσεων από τα επιτεύγματα τής αντικειμενικής γνώσεως".
Σύμφωνα με τον πολύ βασικό διαφωτιστή Bacon η γνώση είναι η δύναμις μέσω της οποίας είναι επιτεύξιμη η κυριαρχία του ανθρώπου επί της φύσεως. Οι αταξινόμητες έννοιες κλήθηκαν να υποταχθούν σε συγκεκριμένους τύπους, οι οποίοι έπρεπε να έχουν μαθητικό περιεχόμενο και γενικότερη ισχύ. Η επιστήμη κλήθηκε διερευνώντας, αναλύοντας και ταξινομώντας τα αίτια να είναι σε θέση να προλέγει με συγκεκριμένο τρόπο τα αποτελέσματά τους. Συμφώνως προς την λεγόμενη "τυπική λογική" ο κόσμος και τα φαινόμενα ήταν δυνατόν να σταθμιστούν. Οι αριθμοί κλήθηκαν σε αυτά τα πλαίσια να υπηρετούν αποκλειστικά την μέτρηση μεγεθών. Ότι ανήκε στην σφαίρα της μεταφυσικής θεωρήθηκε παράγωγο τού ανθρωπίνου ψυχισμού, και αποδόθηκε αποκλειστικά σε υποκειμενικά δεδομένα, ως μη ευρισκόμενο σε συσχετισμό με αντικειμενικά αίτια.
Ο διαφωτισμός επέβαλε την διαδικασία, η οποία χαρακτηρίστηκε "σχάση υποκειμένου και αντικειμένου", την οποία όμως αμφισβητούν άρδην οι διαπιστώσεις της σύγχρονης θεωρητικής φυσικής επιστήμης. Στο εν λόγω έργο αναφέρεται χαρακτηριστικά:
"Ο μύθος αντιμετωπίζεται από τον διαφωτισμό ως ένα απλό αντικειμενικό φαινόμενο. Η ανθρωπότητα στην προσπάθειά της να κυριαρχήσει επάνω στην φύση καταβάλλει το ακριβό αντίτιμο τής αποξένωσής της από αυτήν. Η σχέση της απέναντι στην φύση διέπεται από μια αναφανδόν εξουσιαστική διάθεση και προοπτική. Είναι εις θέσιν να γνωρίζει στο βαθμό που δύναται να χειραγωγεί και να επιβάλλεται, η γνώση προωθείται ως απόσταγμα κυριαρχίας έναντι του γνωστικού "αντικειμένου". Σε αντίθεση με την μαγική πρακτική, η οποία εκκινούσε από μια αλληλοδιείσδυση ανθρώπου και φαινομένου, μέσω της οποίας επιχειρείτο ο επηρεασμός.

Θεωρώ σκόπιμο σε αυτό το σημείο να επιχειρηθεί πολύ σύντομα κάποια αποκατάσταση μερικών κατά την γνώμη μου πολύ σημαντικών εννοιών, σχετικά με τις οποίες έχει προκύψει παρανόηση, ούτως ώστε να καταστεί δυνατή η ανάπτυξη τής προβληματικής, η οποία επιχειρείται εδώ. Αυτή η παρανόηση έχει προκύψει από την τάση να ενημερωνόμαστε ως προς τις βασικές φιλοσοφικές έννοιες από σύγχρονες μονογραφίες και όχι από πηγές, τουτέστιν τα ίδια τα έργα των φιλοσόφων.
Στο ζήτημα της φιλοσοφίας αρέσκομαι να επιμένω για δυο λόγους: Ο πρώτος αφορά την αδυναμία να καταστούν κατανοητές ακόμη και κάποιες πολύ απλές βασικές έννοιες και φαινόμενα άνευ του φιλοσοφικού προβληματισμού.
Ο δεύτερος αφορά το δεδομένο, ότι οι αντιλήψεις, οι οποίες κυριάρχησαν και κυριαρχούν στις διάφορες κοινωνίες ανάγονται σε σημαντικό βαθμό στις βασικές φιλοσοφικές θεωρίες, οι οποίες διατυπώθησαν κατά καιρούς. Οι φιλοσοφία - όπως αυτή διατυπώνεται ιστορικά - δεν αφορά απόμακρες από το απτό γίγνεσθαι αφηρημένες έννοιες, αλλά συγκεκριμένες σταθερές, οι οποίες δομούν τα καθημερινά μας κοσμοείδωλα και τίς περί ζωής αντιλήψεις μας. Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε την νοοτροπία του μέσου Ευρωπαίου χωρίς το "Κοινωνικό Συμβόλαιο" και τήν έννοια του "χειραφετημένου πολίτου" του Ζαν Ζακ Ρουσώ, ή την νοοτροπία του μέσου γερμανού χωρίς την θεωρία "της αναγκαίας επιβολής των ισχυρών επί των αδυνάτων" του Φρειδερίκου Νίτσε.

Ενώ το ενδιαφέρον για την φιλοσοφία καθ' εαυτήν δεν είναι ανεπτυγμένο, παρ' όλα αυτά έχει εκδηλωθεί κατά τις τέσσερις περίπου πρόσφατες δεκαετίες ένα εντονότατο ενδιαφέρον για μια βιβλιογραφία, την οποία θα χαρακτήριζα ως "μάχιμο", υπό την έννοια ότι πραγματεύεται με συγκρουσιακό τρόπο και εγείρουσα το αίτημα ιδεολογικής ή και πνευματικής αντιστοίχως καθαρότητος, απτόμενη κοινωνικών, εθνικών, πολιτικών και πνευματικών ζητημάτων, κάνοντας χρεία φιλοσοφικών όρων, κάποιους από τούς οποίους χειρίζεται μάλλον αφοριστικά και χωρίς συγκεκριμένη ανάλυση, προϋποθέτοντας ως κοινώς αποδεκτό το περιεχόμενό τους:
Επί του προκειμένου αναφέρομαι σε δυο βασικές κατευθύνσεις, οι οποίες έχουν κυριαρχήσει ιδεολογικά στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, έστω κι αν η δεύτερη εξ αυτών αποποιείται πάσα σχέση με ιδεολογίες. Πρόκειται αφ' ενός μεν για την σύγχρονη μαρξιστική σκέψη, η επιρροή της οποίας, αν και βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία, δεν παύει να είναι σαφώς παρούσα. Η δεύτερη αφ' εταίρου, την οποία θα χαρακτήριζα ως σχολή σκέψης, αφορά μια εκ των δύο κατευθύνσεως της συγχρόνου μάχιμης θεολογίας, η οποία στηρίζεται στην έννοια "της κοινωνίας προσώπων", την οποία καθιέρωσε αρχικά ο Χρήστος Γιανναράς και η οποία βρήκε στην πορεία πλήθος συνοδοιπόρων και θιασωτών. Ως επίσης ιδιαίτερα σημαντική κατεύθυνση με θεολογική αφετηρία θεωρώ αυτήν, η οποία βρήκε την εκκίνησή της με τις μελέτες του αείμνηστου αρχιμανδρίτου Χαραλάμπου Βασιλοπούλου, ο οποίος επιχείρησε ξεσκέπασμα των αποκρυφιστικών οργανώσεων και της κινήσεως του οικουμενισμού.
Παρ' όλο ότι θεωρώ τεράστιας σημασίας την προσφορά και των δυο αυτών κατευθύνσεων στα πλαίσια της εποχής που αυτές αναπτύχθησαν, διαφοροποιούμαι έναντι αμφοτέρων. Ουδέποτε απέκρυψα, ότι ενέτριψα και στις τρεις ως άνω κατευθύνσεις επί σειρά ετών - συμπεριλαμβανομένου και του Μαρξισμού - όχι μόνο θεωρητικά, αλλά και με συγκεκριμένη οργανωτική ένταξη και πρακτική, στα πλαίσια μαρξιστικών κινήσεων, καθώς και στα πλαίσια της ιεραποστολής στην κεντρική Ευρώπη. Όσοι όμως παρακολουθούν αυτήν την ιστοσελίδα, είναι σε θέση να γνωρίζουν, ότι θεωρώ τις απόψεις, οι οποίες έχουν κυριαρχήσει στα ζητήματα του αποκρυφισμού στις πλείστες των περιπτώσεων, σχηματικές και μη δυνάμενες να επιδοθούν σε βαθύτερες ερμηνείες. Εξ ίσου έχω διαφοροποιηθεί έναντι τών θεωρήσεων τού Χρήστου Γιανναρά - πέρα από την εκτίμηση και το αίσθημα ευγνωμοσύνης έναντι αυτού - πρώτα και κύρια στο ζήτημα της οντολογίας, η οποία διέπει όλα τα υπόλοιπα.

Η παρανόηση στην οποία αναφέρομαι αφορά την έννοια της νοησιαρχίας (RATIONALISMUS) όπως αυτή προβάλλεται στα κείμενα της σχολής της "κοινωνίας των προσώπων", ως έννοια η οποία κατά την άποψή τους δεσπόζει στον ευρωπαϊκό τρόπο προσεγγίσεως των πραγμάτων, ευρισκόμενη σε αντιδιαμετρική σχέση με τον ελληνική κοσμοθεώρηση τής "ρωμιοσύνης".
Θεωρώ, ότι η εν λόγω έννοια, παρόλο ότι ως τέτοια διατυπώθηκε στην Ευρώπη από τον Γερμανό φιλόσοφο Leibnitz, δεν είναι αυτή η οποία χαρακτηρίζει τον λεγόμενο δυτικό τρόπο σκέψης, ούτε είναι αυτή η οποία τον πολώνει ενάντια στην Ελληνική κοσμοθεώρηση. Επίσης δεν πρόκειται καθόλου για μια έννοια η οποία απολυτοποιεί τις στενά νοούμενες λογικές δυνατότητες του ανθρώπου. Τουναντίον πρόκειται για μια έννοια, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στα δεδομένα της Ελληνικής Φιλοσοφίας, ως γειτνιάζουσα στην Πλατωνική Φιλοσοφία και ως προαγόμενη εν τέλει από αυτή, έστω κι αν ο πνευματικός της πατέρας δεν το ομολόγησε.
Η έννοια της νοησιαρχίας πολώνεται ενάντια στον αγγλικό εμπειρισμό, ο οποίος αποτελεί τον εν τέλει αντίποδα τής Ελληνικής Σκέψης. Συμφώνως προς την νοησιαρχία είναι δυνατή η οδός γνώσεως της πραγματικότητος μέσω λογικών διεργασιών και πέραν της συγκεκριμένης εμπειρίας, διαδικασία την οποία αμφισβητεί κάθετα ο εμπειρισμός, ο οποίος θεωρεί ως πηγή γνώσεως την εργαστηριακού τύπου εμπειρία. Δηλαδή αυτός στηρίζεται αποκλειστικά στο πείραμα και την αναλυτική πραγματεία των αποτελεσμάτων του. Πρόκειται δηλαδή για την κατ' εξοχήν οδό απολυτοποιήσεως του πραγματικότητος ως αντικειμένου, τελείως ξεχωριστής από αυτήν του υποκειμένου, το οποίο επιδιώκει την γνώση. Αυτή είναι ακριβώς η διαδικασία, την οποία οι Χορκχάιμερ και Αντόρνο χαρακτηρίζουν ως διαδικασία επιβολής στην φύση μέσω του διαχωρισμού από αυτήν.
Τουναντίον ο Λάιμπνιτς, στα πλαίσια της θεωρίας του ορθολογισμού, θεώρησε επιτεύξιμη την εναπόκτηση γνώσεων μέσω λογικών διεργασιών ένεκα της ύπαρξης αυτών, τις οποίες αποκάλεσε "μονάδες". Οι μονάδες αποτελούν υπερκείμενες οντότητες του υποκειμένου και του αντικειμένου, ή ορθότερα, πέραν της σχάσεως αυτών, του γνωστικού αναζητητού και του εξωτερικού κόσμου, ως διέπουσες τόσο τον εξωτερικό κόσμο, όσο και την λογική σφαίρα του πρώτου. Καθίσταται κατ' αυτόν τον τρόπο προφανές, ότι οι μονάδες του Λάιμπνιτς βρίσκονται πολύ κοντά σε αυτό που ο Πλάτων χαρακτήρισε "ιδέες".

Ο αγγλικός εμπειρισμός, ως σύστημα γνωσιολογίας, ήταν επόμενο να οδηγήσει σε οντολογικά σχήματα, τα οποία από την φύση τους αποτελούν βάση εγκαθίδρυσης τρόπου υπάρξεως για τον άνθρωπο. Το σχήμα που επιλέχθηκε είναι ο "θετικισμός", ο οποίος διαμορφώθηκε από τον Comte.
Συμφώνως προς τον θετικισμό, πάσα ενασχόληση με έννοιες, οι οποίες δεν έχουν "θετικό" περιεχόμενο, δηλαδή σχετίζονται με την υπερβατικότητα, είναι ανόητη. Η υπερβατικότητα όμως αποτελεί την μεταφυσική συνέπεια της υπερβάσεως, η οποία αποτελεί την οντολογική αρχή, η οποία αντιμάχεται την οντολογία της δυαρχίας, ως βάση του αποκρυφισμού και της λερναίας ύδρας.
Πάνω σε αυτήν την οντολογία, των δυαρχικού τύπου μανιχαϊστικών διλημμάτων δρα και ο δερβέναγας της διεθνούς λερναίας ύδρας εν Ελλάδι Luc-ας Παπαδήμος με τους κομματικούς παρακαθήμενους. Τα εκβιαστικά διλήμματα: ή μνημόνιο, ή δεν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις έρχονται να πολεμήσουν την τρίτη αρχή της υπέρβασης των διλημμάτων, η οποία έγκειται στην προάσπιση των αρχών, όπως τής κρατικής κυριαρχίας και της δημόσιας περιουσίας (ιδέ και "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις" του γράφοντος).

Ήταν επόμενο, ο θετικισμός, ως μανιασμένος αντίπαλος της υπερβάσεως, να οδηγήσει σε θεωρίες οι οποίες αντιμάχονται απροκάλυπτα το Ελληνικό Πνεύμα, βάση του οποίου αποτελεί η Πλατωνική Θεωρία. Ο Karl Popper, μέντορας του Τζώρτζ Σόρος, προώθησε με το βιβλίο "Η Ανοικτή Κοινωνία και οι Εχθροί της", την θεωρία του "νομιναλισμού", η οποία αντιμάχεται τα "universalia" τουτέστιν τις Πλατωνικές Ιδέες. Ολόκληρο το βιβλίο αποτελεί επίθεση στην Πλατωνική Θεωρία και στην έννοια της ουσίας (Essentialismus). Αντιπαραβάλλοντας την έννοια του νομιναλισμού στον εσσεντιαλισμό, προβάλεται η συγκεκριμένη ύπαρξη ως το απόλυτο. Η ουσία ως όρος συνιστά από γραμματικής πλευράς την μετοχή, του κυριοτέρου ρήματος για την ύπαρξη, δηλαδή του ρήματος "είμαι". Η μετοχή καταδεικνύει ακριβώς την μετοχή - συμμετοχή σε κάποια υπερκείμενη αρχή, ως τρόπο υπάρξεως.

Η έννοια της υπερβάσεως, εκτός από θεμελιώδης οντολογική αρχή, υπέχει ενός σημαντικότατου ανθρωπιστικού νοήματος, το οποίο καθιστά τον άνθρωπο υπεύθυνο και αυτόνομο, οικοδομώντας ταυτοχρόνως και την σχέση του με το Θείο.
Την έννοια της υπερβάσεως πραγματεύτηκε και ο Καντ, ως "υπερβατολογική παραγωγή". Μια διαδικασία, η οποία δεν αποκτά οντολογικό περιεχόμενο, αλλά διέπει την σχέση της γνωσιολογικής διαδικασίας με την αλήθεια. Παρόλο ότι στα πλαίσια των αναζητήσεων του Καντ η υπέρβαση δεν αποκτά ακόμη οντολογικό περιεχόμενο, αυτές χαρακτηρίζονται από την μεγάλη προσφορά του χειρισμού και της προβολής αυτής της έννοιας.
Ιδιαίτερη εξύψωση αποκτά η έννοια της υπέρβασης στα πλαίσια της θεωρίας του υπαρξισμού. Οι υπαρξιστές θεωρούν την υπέρβαση πρόκληση έναντι της ανθρωπίνου ευθύνης, ασποδίδοντας σε αυτήν την έννοια υψηλό ανθρωπολογικό περιεχόμενο.
Τόσο από την περίπτωση της φιλοσοφίας του Καντ, όσο και από την περίπτωση των Υπαρξιστών φιλοσόφων, καθίσταται κατανοητό, ότι η έννοια της υπερβάσεως ως κεντρικό οντολογικός πυρήνας του Ελληνικού Πνεύματος δεν είναι καθόλου τελείως ξένη όσο αφορά την ευρωπαϊκή φιλοσοφία. Κατά συνέπεια προκύπτει προς εξέταση η πρόταση, την οποία έχει διατυπώσει ο γράφων, ότι η βασική πόλωσις δεν υφίσταται μεταξύ Ελληνικότητος και δύσεως, ως ισχυρίζονται αυτοί, οι οποίοι προωθούν την θεωρία της "κοινωνίας των προσώπων", αλλά μεταξύ Ελλήνων και ελληνοφώνων, τουτέστιν μεταξύ Ηρακλέους και λερναίας ύδρας.
Οπωσδήποτε στον Χρήστο Γιανναρά και στην "θεωρία των προσώπων" οφείλουμε την τεράστια προσφορά στην εμμονή της αναδείξεως τού ρόλου της ουσίας. Αυτή όμως εντοπίζεται στην σφαίρα της ανθρωπολογίας και όχι της οντολογίας. Κατ' αυτόν τον τρόπο αδυνατεί αυτή η σχολή να ερμηνεύσει τεράστιας σημασίας ζητήματα, όπως ο αποκρυφισμός, τα οποία παρακάμπτει ως επουσιώδη. Επί πλέον στερείται σε αυτά τα πλαίσια των εφοδίων, τα οποία απαιτούνται για μια δυναμική αντιμετώπιση των προκλήσεων, τις οποίες θέτει η ιστορική μελέτη, παραμένουσα προσκολημμένη σε ένα Βυζαντινισμό, το οποίον αδυνατεί να επεξεργαστεί ειδικά, με εξαίρεση κάποιες απαντήσεις σε προπαγανδιστικά κείμενα της κ. Αρβάιλερ.
Εδώ αξίζει να σημειώσω, ότι θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική την πρόσφατη πρακτική του ΕργΔημΕργ να θέσει με κριτικό τρόπο ζητήματα, τα οποία αφορούν την Βυζαντινή ιστορία.


2. Η ΦΡΟΥΔΑ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ

Συμφώνως προς τούς Αντόρνο και Χόρκχάιμερ, ο διαφωτισμός καταργώντας τα προηγούμενα τοτέμ καθιερώνει ένα νέο: Το τοτέμ του θετικισμού, το οποίο, όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει τίθεται εκτός ορίων λογικής και σοβαρότητος.
Οφείλω να αναγνωρίσω, ότι η λεγόμενη "Κριτική Θεωρία" τών ως άνω δύο διανοητών ήταν αυτή, η οποία αμφισβήτησε δυναμικά τον θετικισμό.

"Ο διαφωτισμός ξέπεσε στον χειρότερο δυνατό διανοητικό ολοκληρωτισμό, όσο κανένα άλλο σύστημα. Δεν πρόκειται για τις καταγγελίες, τις οποίες ύψωσαν εναντίον τού διαφωτισμού οι θιασώτες του ρομαντισμού, για στείρα αναλυτική μέθοδο, προσκόλληση στο επί μέρους και απώλεια της συνολικής θέασης, περιορισμό στις αντανακλάσεις χωρίς διεισδυτική ετοιμότητα. Όταν το Άγνωστο ανάγεται στον άγνωστο μιας μαθηματικής εξισώσεως, τότε είναι όλα προαποφασισμένα πριν ακόμη ερευνηθούν. Πριν ακόμη υπολογισθούν οι ζητούμενες τιμές, το άγνωστο έχει ήδη αναχθεί σε γνωστό. Η φύση περιορίζεται έτσι ακόμη και μετά την κβαντική θεωρία σε ότι μπορεί να μετρηθεί. Ακόμη και αυτό, το οποίο δεν καθίσταται γνωστικά προσπελάσιμο, όπως η απροσδιοριστία και το μη λογικά συμβατό, πολιορκούνται από κάποιο μαθηματικό θεώρημα. Με την υποκατάσταση τής αλήθειας από τούς υπολογισμούς πιστεύει ο διαφωτισμός ότι μπορεί να ματαιώνει μια επιστροφή στον μύθο. Με τον εγκλωβισμό της νοητικής αφαίρεσης αποκλειστικά σε υπολογιστικούς συσχετισμούς επιχειρεί ο διαφωτισμός να επιβληθεί ως ανώτατη αρχή. Η σκέψη απλουστεύεται σε μια αυτόματη διαδικασία, ένα μηχανιστικό φορμαλισμό, ο οποίος επιχειρεί να ξεπεράσει τα μηχανικά του δημιουργήματα, ούτως ώστε να υποκατασταθεί πλήρως μελλοντικά από αυτά. Το μεγάλο αίτημα του Φίχτε, ότι το πρώτο που πρέπει να απασχολεί την σκέψη μας είναι η ίδια η νοητική διεργασία παραμερίζεται πλήρως από τον διαφωτισμό..."
"...Κατ' αυτόν τον τρόπο επιστρέφει ο διαφωτισμός στην περιοχή από την οποία προσπαθούσε να διαφύγει. Η μυθοπλασία αποσκοπούσε στην μόνιμη αναπαραγωγή του ήδη υπάρχοντος στα πλαίσια ενός μόνιμα επανερχόμενου κύκλου. Μια γυμνή πραγματικότητα εγκλωβισμένη εκτός ορίων της όποιας ελπίδας. Η πρέσα όμως του μυθικού δεδομένου επαναλαμβάνεται μέσα στα ασφυκτικά όρια του μαθηματικού τύπου, ο οποίος αποτελεί την αιώνια βεβαιότητα του υπαρκτού πέρα από τα όποια νοήματα, καθότι η κυκλική αντίληψη ταυτίζεται με τα όρια του απαράβατου νόμου, όπου κάθε τι νέο εμφανίζεται ως προκαθορισμένη επανάληψη..."
"...Ενώ ο ανιμισμός απέδιδε σε όλα τα πράγματα μια ψυχή, η βιομηχανική κοινωνία μετέτρεψε όλα τα έμψυχα σε πράγματα..."

Για τους Αντόρνο και Χόρκχάιμερ, τόσο η εποχή του κυριαρχίας του μύθου, όσο και ο διαφωτισμός, αποτελούν τις όψεις του ίδιου νομίσματος. Η υπεροχή της επιβολής τής εκ των προτέρων νομοτέλειας διέπει την μοιρολατρία, η οποία οδηγεί στην υποταγή. Στην ουσία πρόκειται για δυο διαφορετικούς τύπους ενός και τού αυτού εξουσιαστικού μοντέλου, όπου το συλλογικό στοιχείο δομεί μια κοινωνική μηχανή.

Συνεχίζεται...

ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΚΛΥΣΜΑ / Η ΑΛΛΩΣ ΠΩΣ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑΡΑΤΑ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

"...Πρόσεχε να μην καταντήσεις βρικόλακας,
διότι μετά ακολουθεί και το κλύσμα στον εγκέφαλο..."
Από το:
"Σφυρί και Πασαλάκι - Εγχειρίδιον Αντιμετωπίσεως των Ζόμπι"


2. ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΦΙΛΟΥ

Πριν από αρκετά χρονάκια μου την είχε στημένη η Hoch-Tief σε κάποιο εργοτάξιο. "Αλλοδαπός ο μικρός" σκέφτηκαν "δεν έχει ούτε ιδιωτικό αυτοκίνητο. Θα τον κάνουμε λιώμα".
Αλλά, καθότι υπάρχει και Θεός με είχε τότε υπό την σκέπη του ο άγγελος-φύλακας και φίλος μου, που γνωρίζω, ότι διαβάζει αυτές τις γραμμές (Θυμάσαι αδελφέ;). Προς καλή μου τύχη ο φίλτατος και ιδιαίτερα έντιμος αρωγός μου είχε καλή πείρα από πράσινη τσόχα, πειραγμένα μπαλάκια και ζάρια υδραργύρου.
"Σε παίζουνε με σημαδεμένη τράπουλα" μού είχε πει τότε. "Κάνε τον κουτό και προσπάθησε να ανακαλύψεις τα σημάδια τους. Αν το πετύχεις θα τούς δώσεις εσύ το μάθημα που τους αξίζει".
Εγώ, ως είναι φυσικόν, ήμουν χαϊβάνι. Νόμιζα, ότι η στατική αποτελείται από εξισώσεις ισορροπίας και τον κώδικα προδιαγραφών. Αυτά που άκουγα, περί σφαγής της οικοδέσποινας όταν θεμελιώνουν γιοφύρι, νόμιζα ότι ήταν φολκλορικές διηγήσεις. Ο καλός μου φίλος είχε την υπομονή και την ετοιμότητα όμως να μου εξηγήσει ένα προς ένα τα σημάδια. Τα υπόλοιπα μετά για μένα ήταν σχετικά εύκολα. Τα είχα μελετήσει στο "Για τον Λαϊκό Πόλεμο" του Βον Γκουγιέν Γκιάπ.
Την στιγμή που τα μάζευαν τα παλικαρόπουλα της Hoch-Tief σαν βρεγμένες κότες, μου είπε ο φίλος μου:
"Είδες τι έπαθαν, αφού αναγνώρισες τα σημάδια τους;"
Πράγμα που σήμαινε:
"Εντάξει φιλαράκι, έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσες αυτά να τα βρεις από μόνος σου. Προσπάθησε όμως να βάλεις μυαλό. Να καταλάβεις τι εστί γιαπί. Διότι όλα αυτά που φτιάχνουμε είναι μόνον μπάζα. Και αύριο μπορεί να μην βρίσκομαι δίπλα σου, οπότε θα πρέπει να αμυνθείς μόνος σου".

Στην πορεία του χρόνου σκέφτηκα ξανά και ξανά αυτά που μου έδειξε ο καλός φίλος μου.
Κατανόησα τι σημαίνει να βάλεις ξυπνητήρι - και δη σαν άνθρωπος, ο οποίος επικαλείται ιδεολογία - για να βγεις το πρωί για μεροκάματο και γκασμά.
- Όταν οι πέντε μεγαλύτεροι τραπεζίτες των ΗΠΑ - δηλαδή ο ένας - έχουν από το 1916 με την διάσκεψη του Τζέκυλ Άιλαντ επιβάλει το δικαίωμά τους στην κυβέρνηση των ΗΠΑ με τον σχηματισμό της FED να τυπώνουν στην πρέσα δολάρια χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Τουτέστιν χρήμα εκ του μηδενός, το οποίο δανείζουν έναντι τόκων στην κεντρική κυβέρνηση, απομυζώντας τις φορολογικές εισπράξεις.
- Και όταν μετά τον ΒΠΠ. μετασχηματίσθηκαν έτσι οι διεθνείς σχέσεις εξουσίας, ώστε οι ΗΠΑ μπόρεσαν να επιβάλλουν στις υπόλοιπες χώρες με την διάσκεψη στο Μπρέτον Γουντς την κάλυψη των εθνικών νομισμάτων τους όχι με χρυσό, αλλά με το σάπιο χαρτί το οποίο αποκαλείται δολάριο.

Θυμάμαι, όταν πριν από αρκετές δεκαετίες έκανα την πρώτη στατική μελέτη, με μοναδικά μέσα ένα στυλό διαρκείας και ένα μπλοκ αλληλογραφίας, με τα οποία έγραφα επιστολές στην μακαρίτισσα την μανούλα μου. Την πήρανε οι γερμανοί ελεγκτές ανά χείρας και τράβαγαν τα μαλλιά τους:
"Καλά ρε παλικάρι", μου είπανε και εξοργισμένοι και παραξενεμένοι, "εσύ υπολογίζεις τα πάντα με τον τύπο της αμφιέριστης δοκού. Άλλο τύπο δεν έμαθες στο σχολείο";
"Έμαθα", τους απάντησα, "αλλά δεν έχω υπολογιστή και αυτός είναι ο μόνος που υπολογίζεται με το χέρι".
Τότε κοιτάχτηκαν οι ελεγκτές μεταξύ τους και είπε ο ένας:
"Να τηλεφωνήσουμε στην αστυνομία. Ο νεαρός είναι δημόσιος κίνδυνος".
Από τότε κατανόησα ότι απειλώ την δημόσια τάξη. Όχι διότι δεν είχα υπολογιστή, αλλά διότι έσπαγα τα ταμπού μιας δοτής κοινωνίας. Ήθελα και εγώ να έχω πρέσα για να τυπώνω. Μόνο που το δικό μου μελάνι δεν αποτελείτο από το αίμα άλλων, αλλά από τον δικό μου ιδρώτα.

Στη συνέχεια έστειλα περίπου 150 αιτήσεις για να βρω εργασία στις βασικές κατασκευαστικές και μελετητικές εταιρίες. Οι 149 από αυτές επέστρεψαν τον φάκελο με πανομοιότυπο συνοδευτικό:
"Προς αποφόρτιση του όγκου εγγράφων, που είμαστε υποχρεωμένοι να αρχειοθετούμε, σάς επιστρέφουμε τον φάκελο της αιτήσεώς σας..."
Ένας από όλους αυτούς με κάλεσε σε συνέντευξη. Το πρώτο που με ρώτησε ήταν εάν είχα κάνει στρατιωτική θητεία.
"Καλά ρε φιλάρα", τον ρώτησα, "πού τα έχεις τα καλάσνικοφ; Κόσμο για να κυνηγάει αγριογούρουνα στο δάσος θέλεις να προσλάβεις, ή μηχανικούς";Τότε είχα καταλάβει. Όλες οι πόρτες ήταν εκ των προτέρων ερμητικά κλειστές, δεν χώραγα στο σύστημα. Έτσι ξαφνικά μού πέρασε από το μυαλό η ιδέα, ότι είμαι βλάκας. Πώς δεν το είχα αντιληφθεί, αφού όλοι όσοι είχαν αποφοιτήσει πριν από εμένα είχαν γίνει οδηγοί ταξί ή σερβιτόροι. Με εξαίρεση "τα παιδιά που είχαν δόντι". Γι' αυτούς άνοιξαν ως δια μαγείας οι πόρτες, πριν τις κρούσουν.

Όμως δεν το έβαλα κάτω. Σκέφτηκα να κινηθώ με βάση το σάπιο ρεύμα. Πήρα το τηλέφωνο και τον χρυσό οδηγό και τηλεφώνησα στον πρώτο της σειράς:
"Καλημέρα σας καλέ μου κύριε" του είπα. "Είμαι σκλαβέμπορος και νοικιάζω προσωπικό. Σκλάβους. Μήπως χρειαζόσαστε κανένα μηχανικό;"
"Βεβαίως", μου απάντησε, "έχετε τίποτε καλούς";
"Έχω ένα έλληνα", τού απάντησα, "είναι τζιμάνι, ο καλύτερος σκλάβος που έχω".
"Στείλτε τον να τον δοκιμάσουμε", μου είπε.Από την επόμενη ημέρα είχα δουλειά με διπλές εισπράξεις. Αυτές του σκλάβου και αυτές του σκλαβέμπορα. Σωτήριον έτος 1980.

Από τότε είχα καταλάβει αυτό που έγραψα στο πρώτο μέρος:
Όλα είναι καλά και άγια, αρκεί να μην είναι πειραγμένα. Όταν είναι πειραγμένα είναι άχρηστα.
Και όλα έχουν ως στόχο να πλασάρουν το πειραγμένο. Να το εμφανίσουν γνήσιο και άδολο.
Όταν ρώτησα τον ελλαδέμπορα, γιατί σε κείνες τις χιλιάδες στολές καλογραιών είχε βάλει στριγκάκι, μου απάντησε:
"Μα για κοκότες της εξουσίας προορίζονται".


3. ΕΜΠΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΚΡΟΥΠΟΥΣΚΟΥΛΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ
Εδώ και χρόνια αναφέρομαι για την επερχόμενη "κυβέρνηση" γκρουπούσκουλων.
Πρόκειται για το μεγαλύτερο ρεντίκολο, το οποίο πρόκειται να έχει γνωρίσει ποτέ ο τόπος. Με τις πλέον όμως οδυνηρές ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΙΕΣ συνέπειες τής ιστορίας του.
Διότι αυτή εικάζεται να είναι η εσχάτη των "κυβερνήσεων".
Όχι διότι δεν θα μπορέσουν να υπάρξουν άλλες δοτές κυβερνήσεις, ως αυτές τις οποίες αναδεικνύει ο "κυρίαρχος λαός" ανά τετραετία. Ο κίνδυνος ο οποίος δυστυχώς διαφαίνεται, είναι ότι δεν θα υπάρχει πλέον χώρα.
Δεν πρόκειται για "το τέλος της μεταπολίτευσης", όπως ισχυρίζονται κάποιοι βαρύγδουποι του κοπανιστού αέρος, αλλά για το προγραμματισμένο κατέβασμα της αυλαίας ενός δοτού προτεκτοράτου.
Με την Eurogentfor μέσα, έτοιμη να μετατρέψει σε κρεατοπολτό όποιον κινηθεί ενάντια στην ήδη συντελεσθείσα απεμπόληση της κρατικής κυριαρχίας,

εάν το πρόβλημα της χώρας μπορούν να το λύσουν οι πολιτικοί, οι εκλογές και η επόμενη βουλή,

εάν το πρόβλημα της χώρας μπορούν να λύσουν νεοσυσταθέντες εκλογικοί προσωποπαγείς μηχανισμοί, χωρίς οργανωμένη λαϊκή βάση, τού ενός παλαιοκομματικού και του άλλου νεοσταλινικού ρήτορα της λογιστικής του "απεχθούς" χρέους, με εγγραφή των κομματικών μελών μέσω διαδικτύου,

εάν οι δέουσες μορφές πάλης είναι να μαζευόμαστε μπουλούκι μπροστά στην βουλή, για να βαράνε οι κρατικοί βεληγκέκηδες, καθώς βλέπουνε οι βουλευτές παιχνίδια μπάσκετ στην τηλεόραση της λέσχης της βουλής χασκογελώντας και ξύνοντας τα φρύδια τους,

εάν το πρόβλημα είναι ποιοι θα νομιμοποιήσουν την επερχόμενη κυβέρνηση γκρουπούσκουλων με την αντιμνημονιακή ρητορία τους μέσα στην βουλή,

το μάθημα το μάθαμε ήδη από τον Σαμαρά και ας βάλουν την πλάκα τους στο γραμμόφωνο για να ακούσουν το οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τραίνο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι υπάρχουν ακόμη και μέσα στην βουλή κάποιοι ελαχιστότατοι τίμιοι άνθρωποι. Όχι όμως αυτοί, που ψαρεύουν τα διαφυγόντα πρόβατα για να τα κρατήσουν υπό έλεγχο.

Η χώρα έχει αλωθεί ήδη εκ των έσω και απειλείται απροκάλυπτα εκ των έξω.

Δεν μπορεί όμως να είναι η οργή το κίνητρο της ανατροπής.
Αλλά η συστηματική επαναστατική ετοιμότητα και δράση. Το φύλαγμα στον κόρφο μας εκείνης της θράκας, που κράτησε αναμμένη με το αίμα του ο Σολωμός Σολωμού και ο αγώνας για να γίνει η φλόγα φωτιά.

Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα.
και
Χωρίς οργανωμένη επαναστατική πρωτοπορία δεν μπορεί να αναπτυχθεί επαναστατική δράση.

Μικρή συμβολή στον προβληματισμό του HellCombatant

αλημέρες!

Επειδή ο φίλος HellCombatant απηύθυνε την επιστολή του και σε μένα, θεωρώ χρέος μου να γράψω δυό λόγια επί του θέματος.
Ο HellCombatant είναι (κατά τη γνωμούλα μου) απ' τους ελάχιστους ανθρώπους στη σημερινή Ελλάδα (θες πέντε; θες δέκα; το πολύ - δεν έχει άλλους), οι οποίοι έχουν τρομερά προχωρημένες απόψεις - προκύπτουσες, βέβαια, και από αναλόγου όγκου διάβασμα. Τις οποίες απόψεις καλά θα κάνει ο τυχών αναγνώστης να τις αντιμετωπίζει με τον δέοντα σεβασμό.

Τί σημαίνει, όμως, αυτό στην πράξη:

• Ο οικοδεσπότης "Μποτίλιας" και η αφεντιά μου πάμε σιγά-σιγά, ψηλαφητά, θέλουμε σίγουρο πάτημα στο συμπέρασμα, θέλουμε να γίνουμε κατανοητοί απ' τον πάσα έναν, κι αργούμε χαρακτηριστικά. Αν και τα γεγονότα τρέχουν "με χίλια"!
• Ο HellCombatant, απ' την άλλη, ήδη βρίσκεται πολύ μπροστά, μπορώ να πω μπροστά κι απ' τα γεγονότα, αλλά βαρύνεται απ' τη "μοίρα των πρωτοπόρων": τη μοναξιά! Δεν νομίζω, δηλαδή, πως μπορεί να πείσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Κάτσε, τώρα, να μιλήσεις στον πρώτο τυχόντα συν-Έλληνα γιά "κυκλικούς χρόνους" και τα ρέστα, τη στιγμή που σε ρωτάει τί θα γίνει στην πράξη με τα χρέη του, τί θα γίνει με τους λαθρομετανάστες, τί θα γίνει με τους ένοπλους ληστές που πλημμύρισαν τη χώρα, που ανά πάσα στιγμή είναι πιθανόν ν' αφαιρέσουν τη ζωή του γιά πέντε ευρώ (ή λιγώτερα).

Επιπλέον, εμείς οι πιότερο ψαγμένοι, έχουμε ένα απαράδεκτο χαρακτηριστικό: δεν είμαστε ενωμένοι.
Ο καθένας σαλπάρει με μιά βαρκούλα, και πλέουμε όπου θέλουμε. (Ενώ τα -αρνητικά- γεγονότα εξακολουθούν να "τρέχουν με χίλια".)

Γιά να μη μακρυγορούμε, τί δεί πράξαι: Γνώμη μου, ας αφήσουμε την κατάσταση στο επίπεδο, όπου μπορούμε να την ελέγχουμε. Δηλαδή, ας λέει ο καθένας τα δικά του με τον τρόπο του, κι ας ξυπνήσει κι ας παρακινήσει όσους μπορεί, όπως μπορεί. Και βλέπουμε.



Εδώ, ίσως, μερικοί θα πεταχτούν και θα μας κατηγορήσουν (όχι τον Hellcombatant - εμάς τους υπόλοιπους) γιά διάφορα. Πχ απάθεια, ή ανικανότητα κατανόησης δυσκόλων εννοιών, που υπερβαίνουν την εξυπνάδα μας.
Απαντώ προκαταβολικά: τίποτε απ' όλ' αυτά. Σκεφθείτε, πολύ απλά, πως η αλλαγή του πλανητικού παντοίου περιβάλλοντος (οικονομικού, οικολογικού, ψυχολογικού, αντιληπτικού, κτλ κτλ κτλ) προς έναν στην κυριολεξία παράδεισο, δεν εξαρτάται μόνον από μας. Σκεφθείτε, επίσης, ότι δεν ζούμε σ' έναν απλοποιημένο κόσμο με σκέτο "μαύρο-άσπρο"... που, ακόμη και στο σκάκι, δεν διακρίνεσαι, αν δεν διαβάσεις πρώτα ολόκληρους τόμ(ν)ους θεωρία. Στον κόσμο μας, κάθε μέρα γίνεται χαλασμός.

Και σας βεβαιώνω: Ακόμη κι αυτοί που (νομίζουν πως) κυριαρχούν στον πλανήτη, κάθε μέρα, μα κάθε μέρα, αναθεωρούν τα σχέδιά τους.



Ας αρχίσουμε, λοιπόν, απ' τα απλά και κατανοητά τοις πάσι, και βλέπουμε. Κι ό,τι επί πλέον μπορεί ο καθένας, συνεισφέρει. Ήδη αργήσαμε πολύ - και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, ως τον κυρίως ένοχο. ( Οι βιαστικοί μεταξύ υμών: ροχάλες και κλούβια αυγά, ελεύθερα. Ξέρετε πλέον ποιόν να στοχεύσετε! :-) )

Συνοψίζω:

• Όχι φόβο. Μη φοβάστε! Ο φόβος είναι ένα φάντασμα, και τα φαντάσματα ως γνωστόν είναι ανύπαρκτα.
• Χρησιμοποιήστε το θείο δώρο, που λέγεται "μυαλό". Το δικό σας μυαλό, όχι δανεικά. Κατεβάστε ιδέες, σκεφθείτε, βρήτε μόνοι-ες σας λύσεις σε προβλήματα (πχ: "- Θα μας επιτεθούν οι Αμερικάνοι, αν δεν είμαστε ...καλά παιδιά, και κλείσουμε τις βάσεις τους, μετά από λαϊκή επανάσταση;"), μην περιμένετε τα πάντα έτοιμα απ' αλλού. Και μην αφήνετε να σας παραμυθιάζει ο καθένας.

Αρνητικό παράδειγμα (πρόσφατο) της μη τήρησης του δεύτερου παραπάνω κανόνα - κι από 'κεί που δεν το περίμενε κανείς: τα "ορθόδοξα" ιστολόγια, που μέχρι χθες μας λέγανε να μαζέψουμε τρόφιμα, επειδή "θα έρθει πείνα",... οι προφητείες,... οι γεροντάδες,... ξέρω 'γω..., σήμερα ψελλίζουν πως: "στο βίντεο δεν ακούγεται η φωνή του γέροντος Παϊσίου!"
Το ενδεχόμενο πως οι  "γεροντάδες" μπορεί και να μην λένε την αλήθεια (γιά σοβαρώτατους λόγους, πχ δεν θέλουν να δίνουν έτοιμο υλικό στους ...αναλυτές της CIA - αν παρακολουθείτε την ειδησεογραφία, κάτι σχετικό θά 'πιασε το μάτι σας), δεν τους πέρασε κάν απ' το μυαλό.

• Χρησιμοποιήστε τα φυσικά όπλα που έχει ο άνθρωπος: την άμυνα και την επίθεση! (Εδώ τα έχει και τα χρησιμοποιεί το κάθε ζώο, πουλί, ψάρι...) Ειδικά όσοι είσαστε πάνω από 36, τα ξέρετε και τα δύο.

(Μην απορείτε, οι μηχανισμοί άμυνας του ανθρώπου ολοκληρώνονται μετά τα 24, και της επίθεσης μετά τα 36. Οι δήθεν σοβαρές εκδηλώσεις αυτών των χαρακτηριστικών πριν τις ηλικίες που αναφέρω, είναι μαϊμούδικες. Ψεύτικες.)

• Μην αφήνετε την πρωτοβουλία των κινήσεων στους εχθρούς!!!

Αυτή τη στιγμή διεξάγουμε ανταρτοπόλεμο, και στον ανταρτοπόλεμο σπανιώτατα αφήνουμε πρωτοβουλία στον εχθρό (μόνο στις ενέδρες περιμένουμε). Στα πλαίσια αυτά, και να με συμπαθάνε: θεωρώ εντελώς ηλίθια την τακτική των "Αγανακτισμένων", που περιμένουν πότε θα ευδοκήσουν τα ΜΑΤ να μην πετάξουν δακρυγόνα, ή πότε θα διαλύσει τους καπνούς ο αέρας. Ή, πότε θα βγει ο πάπας στο μπαλκόνι, να τους απευθύνει λόγους παρηγορητικούς.

Σχέδιο επίθεσης (έστω και ά λά Γκάντι, που λέει κι ο οικοδεσπότης - πχ πορεία προς τ' αλατωρυχεία), έχει κανείς; Μόνο τότε συζητάμε σοβαρά. Αλλοιώς, κλάνουμε - με το συμπάθειο. Αρκετή υπομονή / αναμονή δεν κάναμε ήδη; Λέτε να χρειάζεται κι άλλη; Λέτε να πρέπει να ...περιμένουμε τις ...εκλογές; (Εδώ συμφωνώ χίλια τοις εκατό με τον φίλο "Μποτίλια": όχι!)

Εξαφανίστε τον φόβο σας, σκεφθείτε, πάρτε (κυρίως επιθετικές) πρωτοβουλίες.

Και τα "ψιλά γράμματα" τα δικά μου, του "Μποτίλια", του HellCombatant, θά 'ρθουν κι αυτά με τον καιρό τους.

Υγ: Τώρα που το σκέφτομαι... και με κίνδυνο να με γιαουρτώσει η παρέα - και δη δημοσίως, όταν βρεθούμε σε κανέναν "Μπαϊρακτάρη"!

Βρε, μπας και το ακριβές συνώνυμο του "Μάτριξ" είν' ο φόβος;

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ HELLCOMBATANT ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΔΩ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

O εκλεκτός φίλος HellCombatant, το σύμβολο του οποίου προηγείται, είναι εκτός από σημαντικός κοινωνικός ακτιβιστής και ιδιαίτερα καταρτισμένος ερευνητής, εκτός των άλλων και σε ζητήματα, τα οποία αφορούν την σχέση επιστήμης και εξουσίας. Φρονώ, ότι αυτός διαθέτει πρωτότυπη και ανήσυχη σκέψη, η οποία στηρίζει και την συγκεκριμένη εκδοτική προσφορά του σε αυτόν τον τομέα. Δεν έχω αποκρύψει, ότι από τον εν λόγω φίλο έχω παραλάβει σημαντικά ερεθίσματα, τα οποία με απασχολούν.
Ο HellCombatant έχει ήδη καταλήξει σε κάποια γενικής ισχύος συμπεράσματα βάσει της καταρτίσεως, την οποία διαθέτει, ως και των ερευνών και των πνευματικών διεργασιών, τις οποίες έχει προάγει.
Ο γράφων έχει δηλώσει χωρίς περιστροφές, ότι ακολουθεί βήμα προς βήμα την αναλυτική μέθοδο, με στόχο την εκπόνηση μιας γενικότερης συνεκτικής θεωρίας, από την ολοκλήρωση της οποίας όμως προς ώρας απέχει, ώστε να είναι εις θέσιν να την προβάλει ως δομημένο σύνολο.
Ο HellCombatant μού απηύθυνε την κάτωθι δημοσιευόμενη ανοικτή επιστολή. Κατ' αρχήν θεωρώ τιμή μου το γεγονός, ότι ένας ειδικός του είδους ασχολήθηκε μέσω μιας εκτενέστερης αναφοράς με κάποια από αυτά που παρατίθενται εδώ. Τα ζητήματα, τα οποία θίγει αυτή η επιστολή, κρίνω ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικά, ως αναφερόμενα στην υφή της παρουσίας των ανθρώπων πάνω στον πλανήτη και τους μεγάλους κινδύνους, οι οποίοι ορθώνονται στην παρούσα φάση.
Η επιστολή συνοδεύεται από παράθεση συνδέσμων και αποτελεί πρόκληση μελέτης.
Φυσικά επιφυλάσσομαι να τοποθετηθώ εκτενέστερα προσεχώς στα ζητήματα που θίγει η επιστολή. Εκ προοιμίου όμως δηλώνω, ότι στην αναζήτηση που ακολουθώ, εφαρμόζω κάποιο σύστημα, τα μεθοδολογικά όρια τού οποίου τηρώ, χωρίς να διακρίνομαι από την τάση να γίνω πρωθύστερος. Κατά συνέπεια,οι τοποθετήσεις μου περιορίζονται σε τομείς και ζητήματα, τα οποία έχω μελετήσει, ώστε να διαθέτω σχετικώς με αυτά δομημένη άποψη. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι αποφεύγω την πρόκληση των ερωτημάτων. Τουναντίον φρονώ, ότι αυτά συνιστούν σημαντικό στοιχείο ενός διαλόγου, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη και το βάθεμα της προβληματικής.
Όσοι φίλοι και φίλες επιθυμούν να τοποθετηθούν εκτενέστερα σε ζητήματα, τα οποία θέτει η ακόλουθος ανοικτή επιστολή, μπορούν εκτός των σχολίων να κάνουν χρήση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Ευχαρίστως δεσμεύομαι εκ των προτέρων να αναρτήσω απόψεις, οι οποίες θέλει αποσταλούν.
Ευχαριστώ θερμά τον φίλο HellCombatant για την φιλόπονη συμμετοχή του στον διάλογο, με την βεβαιότητα, ότι αυτή θα αποβεί πολύτιμη, πέραν του βαθμού συμφωνίας, που μπορεί να προκύψει.

Εκ προοιμίου θα ήθελα να αναφέρω σύντομα κάποιες απόψεις μου αναφορικά με θέματα, τα οποία θίγει η ανοικτή επιστολή:
Όπως τοποθετήθηκα και σε πρόσφατο σχόλιο του HellCombatant, η κριτική την οποία εξασκεί στο ζήτημα της πραγματείας του χρόνου στην συγκεκριμένη ανάρτηση είναι κατά την γνώμη μου μάλλον χρονικά βεβιασμένη, στον βαθμό, που ακόμη η ανάρτηση δεν έχει ολοκληρωθεί. Ο ισχυρισμός του, ότι τόσο η κυκλική, όσο και η γραμμική αντίληψη του χρόνου εμπίπτουν στην σφαίρα της μυθοπλασίας με βρίσκει σαφώς σύμφωνο, εφόσον και η ίδια η ανάρτηση αυτήν την διαπίστωση προβάλει και αναπτύσσει.
Η σημαντικότατη αντίληψη περί δένδρου του χρόνου, την οποίαν προβάλει η επιστολή, μπορεί να έλκει την επιστημονική της πατρότητα από τον Γκέντελ, πιστεύω όμως ότι στην ουσία είναι πολύ παλαιότερη αυτού και ανάγεται στον Πλάτωνα και τους Νεοπλατωνικούς, όχι μόνο ως φιλοσοφική κατηγορία, αλλά και ως συγκεκριμένη υπερβατική πρακτική. Η μελέτη τού "Περί τού Νοητού Κάλλους" τού Πλωτίνου καθιστά αυτό το δεδομένο με γλαφυρό τρόπο κατανοητό. Η σύγχρονη θεωρητική φυσική έρχεται να πιστοποιήσει δεδομένα εκ των υστέρων, τα οποία αποτελούσαν όχι απλά θεωρία, αλλά και απτό βίωμα για κάποιες υπερβατικές πρακτικές εδώ και χιλιετίες.

Με την άποψη, η οποία θεωρεί, ότι ο άνθρωπος εκτρέφεται με τελικό στόχο την απόδοση κάποιου καρπού, διαφωνώ. Η προκείμενη θεώρηση είναι γνωστή από παλαιότερες αναφορές, οι οποίες είναι αρκετά διαδεδομένες, όπως η παραβολή του αετού στον Κάρλος Καστανιέντα. Θεωρώ την απόδοση του καρπού μέσον και όχι σκοπό, ο οποίος είναι συνυφασμένος με την ανθρώπινη ύπαρξη. Αλλά μια εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία επ' αυτού δεν μπορεί παρά να προάγεται στα πλαίσια μιας γενικής θεωρίας.

Αυτές οι ενστάσεις νομίζω, ότι δεν μειώνουν καθόλου την αξία της ανοικτής επιστολής, η οποία αποτελεί μιας πρώτης τάξεως αφετηρία προβληματισμού. Διότι ακόμη σπουδαιότερο από τις απαντήσεις, οι οποίες μπορούν να δοθούν, είναι να θέσουμε τα ερωτήματα, τα οποία σχετίζονται με την ουσία της υπάρξεώς μας, τα οποία παρ' όλο ότι είναι διαχρονικά, αποκτούν στην συγκεκριμένη φάση λίαν επίκαιρο χαρακτήρα ζωής και θανάτου.
Για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε με αδυσώπητο τρόπο μπροστά στην Σφίγγα, για να τονίσω εκ νέου το μεγάλο ζήτημα, που έθεσε πρόσφατα εδώ ο ΕργΔημΕργ.

Απευθύνω ένα Μεγάλο Ευχαριστώ στο HellCombatant για την ενεργό, δημιουργική του συνεισφορά στον εδώ διάλογο, με την διαπίστωση, ότι τα ζητήματα που θέτει είναι κεντρικής και ζωτικής σημασίας. Ελπίζω και στο μέλλον αυτός να εξακολουθήσει να θέτει ζητήματα εδώ, με τον απρόσκοπτο και βαθύ προβληματισμό του.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ "ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ"

Τα Εκτροφεία Διμεθυλτριπταμίνης κ η εκ των έσω υπονόμευση τους.

Αγαπητέ Φίλε

Επιτρέψτε μας να παρέμβουμε σε ένα από τα σημαντικότερα θέματα που έχετε θίξει στο ιστολόγιο σας, εν προκειμένω αυτό της παραγωγής Διμεθυλτριπταμίνης (DMT).

Κρίναμε ότι η παρέμβαση μας ήταν απαραίτητη ώστε να δοθούν ορισμένα επιπλέον στοιχεία τα οποία αποκαλύπτουν ότι ακόμη και η αποπειρώμενη «ιστορική ερμηνεία» όπου αντιπαρατίθεται ο κυκλικός χρόνος ως «παλαιότερος» στον γραμμικό χρόνο ως «νεότερο» (νεωτερισμό) μπορεί από επιστημονική σκοπιά να θεωρηθούν ως στοιχεία ενός ακόμη μεγαλύτερου Μεγα-μύθου, ο οποίος κ αποσκοπεί στην απόκρυψη της πραγματικής φύσεως του χρόνου ως Δενδροειδούς Υπολογιστικής Δομής.

Την ενυπάρχουσα αντίφαση στις υποτιθέμενα νεωτεριστικές ψευδο-επιστημονικές απόψεις όπου τίθεται μεν το περιορισμένο πρόβλημα του «Βέλους Του Χρόνου» χωρίς ποτέ να μπορεί να απαντηθεί, είχε ήδη επισημανθεί από τον γίγαντα των μαθηματικών Kurt Goedel όταν αυτός είχε υποδείξει στον φίλο του Einstein ότι αυτό το πρόβλημα ενυπήρχε ήδη στις εξισώσεις του κ ότι ήταν αδύνατον να λυθεί διότι η ίδια η αφαιρετική σύλληψη της χρονικής μεταβλητής ήταν εν τέλει μια αφαίρεση χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Πιθανώς, αυτή του η ανακάλυψη υπήρξε κ ο πραγματικός λόγος της εξώθησης του σε «αυτοκτονία» από δυνάμεις που θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε στη συνέχεια, όσο αυτό είναι εφικτό με τις σημερινό επίπεδο γνώσεων που διαθέτουμε.

Επανερχόμενοι στο θέμα του DMT, αν κ οι επισημάνσεις που παρουσιάστηκαν στο ιστολόγιο «Μποτίλια Στο Πέλαγος», είναι κατ’ αρχήν ορθές, παραμένει πάντως σχετικά αδιευκρίνιστο το ζήτημα όχι τόσο της εξωτερικής χρησιμότητας αυτής ειδικά της ουσίας, όσο το κατ’ αρχήν εξελικτικό πλεονέκτημα από την βιοχημική δράση κ άρα την αιτία της παρουσίας του εξειδικευμένου μηχανισμού παραγωγής της στον ανθρώπινο εγκέφαλο αλλά κ σε ζωικούς εγκεφάλους, πολύ πριν αυτή γίνει αντιληπτή από κάποιο υποτιθέμενο «εξωτερικό» καθεστώς. Αυτό χρήζει διευκρινίσεως για μια σειρά από μη προφανείς λόγους διότι

Α) Κατ’ αρχήν, υπάρχει πληθώρα βιοχημικών υποδοχέων (receptors) στην επιφάνεια όλων των κυττάρων των ζωντανών οργανισμών, εξειδικευμένων όχι μόνον στο DMT αλλά κ σε ολόκληρη οικογένεια ενδορφινών κ άλλων παρεμφερών, συναφούς δράσεως οργανικών μορίων ώστε δεν προκύπτει άμεσα η ειδική χρησιμότητα αυτής ακριβώς της ουσίας (DMT) χωρίς την απόλυτα συγκεκριμένη λειτουργία της σε επίπεδο κυτταρικού μεταβολισμού.

Β) Δεν προκύπτει παραπέρα με μονοσήμαντο τρόπο, το συγκεκριμένο μακροσκοπικά ωφέλημα από μια υπερπαραγωγή κ εκμετάλλευση αυτής ακριβώς της ουσίας απέναντι σε χιλιάδες άλλες.

Γ) Ο μόνος άλλος ειδικός λόγος, γνωστός στην Ιολογία κ Παρασιτολογία, αφορά σε εισβολή εξειδικευμένων μικροοργανισμών η παρασίτων τα οποία απαιτούν υπερέκκριση μιας κάποιας συγκεκριμένης ουσίας για την ολοκλήρωση του κύκλου ζωής των.

Αν παρ’ όλα αυτά, θέλουμε να ενισχύσουμε την υπόθεση της εκμετάλλευσης αυτής ακριβώς της ουσίας από κάποιο ειδικό καθεστώς επιβολής των συνθηκών υπερέκκρισης της, τότε πρέπει να καταφύγουμε σε μια κάποια «εγκληματολογική» μεταφορά.

Αξιωματικά, δεν υπάρχει κανένας τύπος οργανωμένου εγκλήματος το οποίο αν μην αποκομίζει εν τέλει κάποιο πολύ χειροπιαστό κ συγκεκριμένο όφελος από τον όλο κύκλο δραστηριοτήτων του. Πέραν από το ζήτημα της συμβολικής ανταμοιβής φερ’ ειπείν σε χρήμα κ το προς ανταλλαγή προϊόν είναι πάντοτε κάτι τις το συγκεκριμένο κ χειροπιαστό.

Έστω λοιπόν ότι, έχουμε να κάνουμε με την συγκεκριμένη περίπτωση ενός υποθετικού καθεστώτος το οποίο αποκομίζει κάποιο ειδικό όφελος από την καλλιέργεια-εκτροφή φορέων–παραγωγών (ανθρώπων/ζώων) αυτής ειδικά της ουσίας (DMT).

Παρόμοια παραδείγματα υπάρχουν στο χώρο της γενικής Βιολογίας – Ζωολογίας, όπως πχ, στη σχέση μυρμηγκιών με τις μελίγκρες όπου τα πρώτα συντηρούν κ «εκτρέφουν» τα δεύτερα (συμβιωτικά τινί τρόπω) ώστε να αποκομίζουν τα ευεργετικά για αυτά αποτελέσματα του μεταβολισμού των δεύτερων που συνίστανται στην παραγωγή σακχάρων.

Επομένως, κ στην περίπτωση του DMT – κ ίσως κ άλλων (πχ THC) δικαιούται κανείς αν υποθέσει ότι η ιστορικο-μεταφυσική ερμηνεία που δίδεται στο Ιστολόγιο σας, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι επίσης μυθικού χαρακτήρα, έντεχνα καλλιεργημένου ώστε να αποκρυβεί το απλούστερο γεγονός της ταυτόχρονης παρουσίας ενός παρασιτικού – μαφιόζικου μηχανισμού από πολύ παλιά το οποίο συνυπάρχει με τα εκτρεφόμενα είδη μέσω κάποιου είδους μυστική τακτική συμβιώσεως η οποία επέτυχε κ τον έλεγχο των πολιτισμών ώστε να επιτυγχάνει κ την ταυτόχρονη παραγωγή δικαιολογιών για την συνέχιση της απόκρυψης του.

Ένας κατά πολύ απλούστερος κ κατά τη γνώμη μας πολύ χειροπιαστός λόγος εκτροφής μεταβολικών φορέων για ένα «εξωτερικό» καθεστώς, είναι ο ίδιος ακριβώς για τον οποίο ακόμη κ τεχνικά εξελιγμένοι πολιτισμοί θα αναγνώριζαν ότι η κατασκευή πχ, τεχνητού γιαουρτιού είναι εντελώς γενικά πάντοτε πιο κοστοβόρα από το φυσικό το οποίο παράγεται άμεσα από τους φορείς μέσω της άφθαστη τελειότητα της φυσικής εξέλιξης και ίσως μιας προχωρημένης βιοτεχνολογίας.

Εντελώς γενικά, μπορεί να πει κανείς ότι σχεδόν πάντοτε το κόστος εκμετάλλευσης φυσικά παραγόμενων όντων είναι πάντοτε χαμηλότερο από το κόστος της τεχνητής παραγωγής κατευθείαν από ανόργανα υλικά. Αυτό βεβαίως το αναγνωρίζει ακόμη κ ένας δευτεροετής εκπαιδευόμενος μηχανικός, πόσω μάλλον ένας τεχνικά πιο εξελιγμένος πολιτισμός.

Πλην όμως, δεν πρέπει να αγνοήσει κανείς το γεγονός ότι εάν για έναν ανάλογο σκοπό, έπρεπε να χρησιμοποιηθούν όντα με μια ατελή μορφή συνειδήσεως τότε θα έπρεπε βεβαίως να επιβληθεί κ μια έντεχνη μορφή «Ειδικού Χειρισμού» (κατ΄ αναλογίαν προς την περιβόητη Ναζιστική οδηγία Sonderbehandlung, 1941, Action T4) για την σίγαση κ την αποκοίμιση αυτής της συνειδήσεως κ βεβαίως κατ’ αναλογίαν προς τα λεγόμενα από τον Γάλλο φιλόσοφο Michelle Foucault για την σχέση «εκτροφείων» κ «ειδικών ιδρυμάτων».

Κατά συνέπεια, η υποτιθέμενη ιστορικο-μυθική τοποθέτηση του ζητήματος θα μπορούσε να είναι εδώ εξόχως παραπλανητική εφ’ όσον παρόμοιες στρατηγικές θα μπορούσαν να έχουν ακολουθηθεί κ από έναν πολιτισμό χίλια χρόνια μπροστά αν κ ομολογουμένως όχι ιδιαιτέρως «ανθρωπιστικό» θα μπορούσε να προσθέσει κανείς!

Ακόμη πιο ανησυχητική συμπτωματολογία βέβαια έχουμε κατά την τελευταία δεκαετία όπου εμφανίζεται μια τάση κοινωνικο-οικονομικής αποδιάρθρωσης η οποία φαίνεται να προλειαίνει το έδαφος για την επόμενη μαζική σφαγή. Αυτό δε, θυμίζει έντονα τις πρακτικές μαφιόζικων οργανώσεων όταν αποκαλυφθούν τα κρησφύγετα τους.

Στην προκειμένη περίπτωση κ ιδίως ακούγοντας από δημοσιογράφους για τα περί σφαγής χωρίς νόημα στην Συρία, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι όσον αφορά τον τρέχοντα πολιτισμό, ο κύκλος των εκμεταλλευτών αποφάσισε ήδη την μέγιστη δυνατή παραγωγή προϊόντος προκειμένου για την γρηγορότερη μετακίνηση του από το παρόν εκτροφείο σε κάποιο άλλο, στην οποία περίπτωση βέβαια το προηγούμενο κρησφύγετο μάλλον καίγεται στο τέλος!

Πολύ φοβούμαστε ότι σε τέτοια περίπτωση ο χρόνος αναδιοργάνωσης κ αντεπίθεσης που απομένει είναι ελάχιστος και βέβαια πολλοί αθώοι θα χαθούν αναπόφευκτα. Για τούτο ακριβώς, είναι απολύτως απαραίτητη η απόλυτα αντικειμενική, χωρίς μελοδραματισμούς, αναγνώριση της κατάστασης κ του εδάφους του εχθρού, κ αυτόν το σκοπό βεβαίως θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπηρετεί κ η αναφορά που σας παραθέτουμε.

Σημαίνουσα Παρατήρηση: όσοι θυμάστε από την παιδική σας ηλικία, όλα τα λεγόμενα «θαυμαστά επιτεύγματα» της εδώ τεχνολογίας, συμπεριλαμβανόμενης της «Κατάκτησης του Διαστήματος» να προέρχονται από τον Αγγλο-Σαξωνικό κόσμο μην το θεωρήσετε τυχαίο, όπως δεν είναι τυχαία και η σύμπτωση της προέλευσης της προπαγάνδας περί «εξωγήινων», ΑΤΙΑ, κλπ από αυτές κυρίως τις χώρες αμέσως μετά τον πόλεμο. Σε τελευταία ανάλυση η υποτιθέμενη σε κυκλοφορία προπαγάνδα για δήθεν συμμαχία των ΗΠΑ με κάποιους «εισβολείς», «ξένους» κλπ, μπορεί να είναι ένα τέχνασμα που παραπλανεί τον κοινό νου στον εσφαλμένο διαχωρισμό δύο κατ’ αρχήν ομόσημων καταστάσεων! Ο Έχων Νούν Ψηφισάτω…

Στοιχεία Προς Επίρρωσιν:
· Πρόσφατη επιστημονική εργασία του Ρώσου ακαδημαϊκού Vyaceslav Dokucaev σχετικώς με την πιθανότητα απόκρυψης ολόκληρων πολιτισμών στην εσωτερική Υπερ-επιφάνεια («Εργόσφαιρα») μιας Μαύρης Οπής (Συσχετίστε με αποκρυφιστική θεωρία «Μαύρου Ήλιου» - Schwarze Sonne / Συνυπολογίστε το ενδεχόμενο επιβολής-εγκατάστασης σε τέτοιες περιοχές του λεγόμενου «Κυκλικού Χρόνου» (Closed Time-like Curves - CTC) - Αιώνια Κόλαση/Αιώνιος Παράδεισος.) Journal of Cosmology and Astroparticle Physics (2011) , «Is there life inside black holes? » , http://arxiv.org/abs/1103.6140, http://www.physics4u.gr/blog/?p=4042
· Πρόσφατη επιστημονική εργασία του Πολωνικής καταγωγής επιστήμονα Nikodem Poplawski σχετικώς με την πιθανότητα το ορατό από εμάς Σύμπαν να περιέχεται σε μια Υπερμεγέθη Μαύρη Οπή (“Super-massive Black Hole”).

HellCombatant

ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΚΛΥΣΜΑ / Η ΑΛΛΩΣ ΠΩΣ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑΡΑΤΑ

Ανώνυμος είπε...

"Γιατί όμως ρε Μεγάλε κρίνεις το κείμενο πριν αυτό ολοκληρωθεί;"
Μηπως γιατι διαρκως απεραντολογεις και αφηνεις ημιτελη κειμενα ?
Αυτο βεβαια αποτελει και συμπτωμα διαφορων νοσων

Φεβρουάριος 23, 2012

1. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΓΩ ΑΠΟΚΑΛΩ ΚΛΥΣΜΑ

Κατά κανόνα τα σχόλια, τα οποία κατατίθενται εδώ, επικροτούν τα γραφόμενα. Λιγότερο συχνά κατατίθενται σχόλια κριτικά, ή σχόλια που επικρίνουν. Θεωρώ όλα τα είδη σχολίων πολύτιμα και προσπαθώ να διδάσκομαι από αυτά στα διαδραστικά πλαίσια. Ιδιαίτερα χρήσιμα θεωρώ τα σχόλια που επικρίνουν. Δεν μπορεί κάποιος να αξιώνει, ότι οι λόγοι και η οπτική του να είναι μονίμως και απαραιτήτως ορθοί, ή ότι το δίκιο δεν κατανέμεται. Κατά συνέπεια φρονώ, ότι η κριτική τού/της ανώνυμ-ου/ης φίλ-ου/ης είναι ως ένα βαθμό ορθή. Γι' αυτό διακόπτω αυτή την φορά προσωρινά τις απεραντολογίες και τα ημιτελή κείμενα, γράφοντας απλά, σταράτα και προχωρώντας το παρόν κείμενο σε πέρας. Αναγνωρίζων ταυτοχρόνως την νόσον μου, η οποία θεωρώ ότι επιδέχεται συν τω χρόνω θεραπεία, δηληδή φρονώ ότι μπορεί να είμαι νοσών, αλλά όχι νοσηρός, καθότι δεν ταυτίζομαι με την νόσο, ούτε την θεωρώ δείγμα υγείας.

Σήμερα διάβασα, ότι καθορίστηκε η ημερομηνία των εκλογών για τα τέλη Απριλίου, ή αρχές Μαΐου. Για ποιο λόγο όμως επιχειρώ να τις απαξιώσω, όταν ακόμη και οι μεγάλοι φετιχιστές της ενόπλου ανατροπής της καθεστηκυίας τάξεως τις αποδέχονται, ως έπραξε ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν, αναλύοντας την σκοπιμότητα της συμμετοχής στην διαδικασία αναδείξεως της αστικής βουλής στο βιβλίο "Αριστερισμός η Παιδική Ασθένεια του Κομμουνισμού";
Επιχειρώ με την απαξίωση των επόμενων εκλογών να αποστερήσω τους πολίτες από την ελπίδα της δια νομίμων μέσων καλυτερεύσως της καταστάσεως τους, μέσω της αποτινάξεως από το κυβερνητικό πηδάλιο των δοσιλογικών φιλομνημονιακών κομματικών δυνάμεων; Στο ποσοστό μάλιστα, που όλη η φερόμενη αντιπολίτευση, από την πλέον μετριοπαθή έως την πλέον ριζοσπαστική, αναμένει τις επόμενες εκλογές ως "μάνα εξ ουρανού", επιταχύνουσα τις οργανωτικές διαδικασίες για την πλέον "αποδοτική" - συμφώνως προς τις αντιλήψεις της - συμμετοχή σε αυτές;

Δεν ανήκω σε αυτούς, οι οποίοι θεωρούν τις εκλογές και το εκλογικό δικαίωμα ανούσια, προσβλέποντας στην δικτατορία μιας τάξης, ή - για να ειπωθεί το πράγμα με το όνομά του - στην δικτατορία του γενικού γραμματέα του πολιτικού γραφείου της κεντρικής επιτροπής ενός κόμματος ή ενός γκρουπούσκουλου.
Πιστεύω, ότι η δημοκρατία - στην περίπτωση που αυτή πάσχει από στρεβλώσεις - ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΛΛΑ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΥΡΗΝΣΗ. Άλλοι κάνουν λόγο περί "καταργήσεως της μεταπολίτευσης", δαιμονοποιούντες την γενιά στην οποία ανήκω τόσο από βιολογικής, όσο και από ιδεολογικής σκοπιάς, δηλαδή την Γενιά του Πολυτεχνείου.

Δεν αντιστρατεύομαι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα οργάνωσης της οικονομίας (καπιταλισμό). Αυτός στηρίζεται στην ατομική ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, μια αναμφιβόλως δημιουργική έννοια. Ο επενδυτής μετατρέποντας σε κεφάλαιο το βιός του, εκτίθεται στην διακινδύνευση της επενδύσεως, δημιουργώντας θέσεις εργασίας, οι οποίες στην συνέχεια δημιουργούν εισόδημα, ατομικό και κοινωνικό (μέσω των εισφορών και φόρων) παρέχοντας στο κοινωνικό σύνολο την δυνατότητα ανάπτυξης και αναδιανομής του εισοδήματος. Αυτή η διαδικασία δημιουργεί το κίνητρο της βελτιώσεως και ανελίξεως του παραγωγικού δυναμικού, το οποίο αποτελεί θετική στόχευση στην εν γένει θεώρηση της κοινωνικής ζωής. Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα είναι εις θέσιν να δημιουργεί ανάπτυξη, η οποία δεν έχει μόνο ποσοτικό χαρακτήρα, ως ο αγγλοσαξονικός όρος "growth" υποδηλώνει, αλλά δύναται ταυτοχρόνως να έχει και ποιοτικό χαρακτήρα, ως υποδηλώνει ο αντίστοιχος όρος "development". Η ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, η προώθηση της έρευνας και της εκπαίδευσης, η παροχή πόρων για την ανάπτυξη των τεχνών και των πολιτιστικών διαδικασιών, η παρεχόμενη δυνατότητα έγκαιρης οικονομικής ανεξαρτησίας στους νέους ανθρώπους έναντι της οικογένειας, αλλά και των γυναικών, οι οποία μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα ενάντια στην επιβολή πατριαρχικού τύπου δομών, νοητικής καθυστέρησης και υπερσυντηρητικής υποταγής, αλλά και η ικανοποίηση των στοιχειωδών και όχι μόνο αναγκών αποτελούν αναμφισβήτητα επιτεύγματα της κεφαλαιοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο, ότι οι πρώτοι μεγάλοι θεωρητικοί αμφισβητίες του καπιταλισμού, οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, δεν δίστασαν να εκθειάσουν χωρίς περιστροφές την κοινωνική προσφορά των αγόνων της αστικής τάξεως στο έργο τους "Κομμουνιστικό Μανιφέστο".
Η θετική όμως και προς όφελος του κοινωνικού συστήματος αναπαραγωγή του καπιταλισμού έχει μια βασικότατη προϋπόθεση: ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΤΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΕΙΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΩΣ ΕΠΙΚΑΛΥΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΝ ΑΛΛΟΤΡΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ.

Φρονώ επίσης, ότι εκτός της κεφαλαιοκρατίας εξαιρετικό οικονομικό σύστημα είναι και ο σοσιαλισμός, τον οποίον θεωρώ ακόμη καλύτερο από την κεφαλαιοκρατία. Διότι δεν στηρίζεται στην ατομική, αλλά στην κοινωνική πρωτοβουλία. Αναδεικνύει δηλαδή την πρωτοβουλία σε ένα πιο οργανωμένο, πιο υψηλό επίπεδο, στοχεύοντας στην επίτευξη όχι μόνο μιας ακόμη καλύτερης δικαιοσύνης, όσο αφορά τον τομέα της κοινωνικής νομής των παραγόμενων αγαθών, αλλά αποσκοπεί ταυτοχρόνως και στην ενεργοποίηση του κοινωνικού συνόλου πέραν των στενά πρακτικών παραγωγικών δραστηριοτήτων, προς την κατεύθυνση της γενικότερης πολιτικής ευθύνης και του συνόλου οικονομικού και μη σχεδιασμού.
Αλλά για να λειτουργήσει απρόσκοπτα ο σοσιαλισμός, ισχύει και γι αυτόν η προϋπόθεση της ανοθεύτου, ουσιαστικής και μη μόνον προσχηματικής λειτουργίας. Τουτέστιν:
ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΤΑΙ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΕΙΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΩΣ ΕΠΙΚΑΛΥΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΝ ΑΛΛΟΤΡΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ.

Παρά την υπεροχή της σοσιαλιστικής ιδέας έναντι της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής αυτή προωθήθηκε βάσει λαθεμένων προϋποθέσεων και εκτιμήσεων, πέρα από την παρασκηνιακού τύπου υπόθαλψη, την οποίαν υπέστησαν αμφότερα τα οικονομικά συστήματα, αυτοαναιρούμενα, οδηγώντας στα σημερινά αδιέξοδα:

- Η "απόλυτη εξαθλίωση" της εργατικής τάξεως, την οποία πρόβλεψε ο Καρλ Μαρξ, ουδέποτε επήλθε. Τουναντίον το κεφαλαιοκρατικό σύστημα επέτυχε στο παρελθόν να διαχύσει εισόδημα στις οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις και να αναπτύξει την περιφέρεια. Η θέσμηση του κοινωνικού κράτους και η παροχή εκπαιδευτικών ευκαιριών σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, η οποία άνοιξε της θύρες της κοινωνικής ανελίξεως, οδήγησε στην θεωρία της "συνεργασίας των τάξεων".
Αλλά και η Λενινιστική αντίληψη, ότι ο καπιταλισμός είναι καταδικασμένος να παρέλθει, διότι, όπως ισχυρίστηκε, οι "σιδερένιοι νόμοι" του οδηγούν με βεβαιότητα στις κρίσεις , οι οποίες με την σειρά τους οδηγούν στην βίαιη αναδιανομή των αποικιών μέσω των ιμπεριαλιστικών πολέμων, ουδόλως πραγματοποιήθηκε. Το σύνθημα που αυτός προώθησε, ότι "ή η επανάσταση θα προλάβει τον πόλεμο, ή ο πόλεμος θα οδηγήσει στην επανάσταση" βρήκε μοναδική ιστορική εφαρμογή στην Ρωσία, όπου εάν δεν υπήρχε τα σχέδιο του γερμανού κάιζερ και των κύρια σιωνιστών επιτελών του, ο Λένιν θα έβλεπε μέχρι το τέλος της ζωής του την Ρωσία με το μακαρόνι από κάποιο καφενείο της Ζυρίχης ως εμιγκρές.
Είναι αφελές να θεωρήσουμε, ότι η δημιουργία των δυο παγκοσμίων πολέμων ευρίσκετο μέσα στην λογική και τα σχέδια των μεγαλοκαπιταλιστών. Ποιος μεγάλος επενδυτής μπορεί να θεωρήσει ευλογία την μετατροπή του εθνικού χώρου, εντός του οποίου αναπτύσσει δραστηριότητες και των υποδομών του σε ερείπια και στάχτες, στο όνομα της καπιταλιστικής επέκτασης;
Οι παγκόσμιοι πόλεμοι αποτέλεσαν και αποτελούν δυστυχώς τμήμα άλλου σχεδίου, του λεγόμενου "master plan" ως σχεδίου παγκοσμίου κυριαρχίας κάποιας παρασκηνιακής ελίτ. Δεν χρειάζεται να γίνει λόγος εδώ ούτε σε χθόνια ιερατεία, ούτε στο Μάτριξ, εφόσον στην εισαγωγή του κειμένου βεβαίωσα, ότι θα παραμείνω αυστηρά πραγματιστικός στις αναφορές μου, ώστε να καταδειχθεί το αληθές αυτής της προτάσεως. Δεν ήταν ο πάπας του τεκτονισμού
Albert Pike αυτός ο οποίος εξανήγγειλλε ήδη από τον 19° αιώνα την διεξαγωγή τριών παγκοσμίων πολέμων στο "Dogma and Morals";

Δεν είναι κατά συνέπεια ούτε τα διαφορετικά κοινωνικά συστήματα, ούτε ο οι κοινοβουλευτικοί ή άλλου είδους εκπροσωπήσεως θεσμοί, αυτά τα οποία ευθύνονται για το μόνιμο χάλι, το οποίον ανέκαθεν βιώνει η ανθρωπότης.
Πριν από κάποιες χιλιάδες χρόνια στα ίδια συμπεράσματα καταλήγει και ο Αριστοτέλης στο μνημειώδες έργο του "Πολιτικά", στο οποίο δυστυχώς ελάχιστη προσοχή έχουμε αποδώσει, καίτοι αυτό αποτελεί τον σημαντικότερο ογκόλιθο στην βάση της υγιούς πολιτικής σκέψεως:
Συμφώνως προς τον Διδάσκαλο δεν είναι τα πολιτικά συστήματα καθεαυτά, αυτά που προσδίδουν αξία σε κάποιο καθεστώς, αλλά το κατά πόσο ΟΛΑ τα συστήματα εφαρμόζονται γνησίως, ή κατά πόσο η εφαρμογή τους συνιστά παρέκβαση του ουσιαστικού τους περιεχομένου.
Τουτέστιν και τα τρία υπάρχοντα συστήματα είναι θεμιτά, εφόσον αυτά λειτουργούν χωρίς νοθεία περιεχομένου. Και η βασιλεία και η αριστοκρατία και η δημοκρατία είναι κατά τον Αριστοτέλη αποδεκτά και συμβάλουν προς την κοινωνική ευημερία. Τουναντίον οι παρεκβάσεις τους ως τυραννία, ολιγαρχία και οχλοκρατία, συνιστούν νοθεία, αποτελούν πηγή κοινωνικής αλλοτριώσεως και κακοδαιμονίας.
Το πολιτικό σύστημα τόσο του κοινοβουλευτισμού σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομίας, όσο και αυτό της εκπροσωπήσεως μέσω του εθνικού συμβουλίου αντιπροσώπων σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικονομίας συνιστούν ολιγαρχικά καθεστώτα, καθότι στην Δημοκρατία οι εκπρόσωποι δεν εκλέγονται αλλά κληρώνονται. Η ολιγαρχία όμως δεν είναι αφ' εαυτού κακή, εφ' όσον αυτή δεν υφίσταται παρασκηνιακή νόθευση υπογείως και λειτουργούντων κυκλωμάτων.

Εάν εξετάσουμε με διεισδυτικότητα και προσοχή τόσο τα καθεστώτα των σημαντικότερων χωρών καθ' όλη την περίοδο της ιστορίας, αλλά και το εν Ελλάδι ισχύον από ιδρύσεως ελλαδικού κράτους, θα διαπιστώσουμε, ότι αυτά ρυθμίζονται παρασκηνιακώς από κεκρυμμένα άνομα κυκλώματα. Αυτούς τους οποίους βλέπουμε ενώπιον της δημοσιότητος ως άρχοντες, είναι απλοί διεκπεραιωτές, ενώ τα νήματα κινούν αθέατοι ρυθμιστές.
Έχει καταστεί σήμερα σε όλους γνωστός ο ρόλος καθορισμού των πολιτικών δεδομένων διεθνώς από λιγοστούς τραπεζίτες, χωρίς αυτοί να διαθέτουν την παραμικρή νομιμοποίηση αμέσου πολιτικών ή ακόμη περισσότερο καθεστωτικού τύπου παρεμβάσεων. Και όμως αυτοί είναι εκείνοι, οι οποίοι φαίνονται να οδηγούν ΟΛΕΣ τις χώρες της δύσεως στην υπερχρέωση, να εξουθενώνουν την λεγόμενη "πραγματική" οικονομία, υποτάσσοντάς την στα φαντασιακού τύπου μαγειρέματα των χρηματιστικών "προϊόντων και να καταργούν την εθνική αξιοπρέπεια και την κρατική κυριαρχία χωρών, οδηγώντας τες στην πενία και εξαθλίωση, την εκποίηση του εθνικού πλούτου στο τζάμπα, στα κοινωνικά κοινωνικά αδιέξοδα και εκρήξεις. Οι διάφοροι πολιτικοί φαίνονται ξεκάθαρα να επιτελούν ρόλο Χατζηαβάτη σε αυτά τα κυκλώματα.
Η έσωθεν και όπισθεν νοθεία πλέον των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συστημάτων καθίσταται ηλίου φαεινότερη, χωρίς όμως να έχει καταδειχθεί μονοσήμαντα ποιοι είναι οι πραγματικοί φορείς της μη εικονικής εξουσίας. Αυτή η συσκότιση, η οποία επικρατεί ως προς την πραγματική εξουσία, οδηγεί στο να παρουσιάζονται κατά καιρούς διάφορες θεωρίες, οι οποίες καίτοι αποσκοπούν να ρίξουν φως στα κεκρυμμένα, μοιραία χαρακτηρίζονται "συνωμοσιολογικές", εφ' όσον τα πειστήρια και τα αναλυτικά δεδομένα τα οποία παρέχουν, αδυνατούν να εξαντλήσουν με κατανοητό και πλήρη τρόπο τα ζητούμενα.

Συνεχίζεται...