ΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ

Όπως έχω ενημερώσει στα σχόλια, αυτές τις ημέρες προετοιμάζω το δεύτερο μέρος στην απάντηση που ξεκίνησα στην ανοικτή επιστολή τού συνεργάτου ΚΔ. Τα ζητήματα, τα οποία τέθηκαν στην ανοικτή επιστολή χαρακτηρίζονται από εύρος και βάθος μεγαλύτερο των όσων έχουν κατατεθεί από τον γράφονντα εδώ. Κατά συνέπεια η ανταπόκριση σε αυτήν την πρόκληση έχει αυξημένες απαιτήσεις και δεν είναι δυνατόν να πρασγματοποιηθεί χωρίς συγκεκριμένη προσπάθεια.
Αυτή η διαπίστωση δεν συνεπάγεται, ότι η πρόκληση τού ΚΔ. επφορτίζει τούς αποδέκτες τής επιστολής με μια στόχευση πέραν των υπαρχόντων δυνατοτήτων. Τουναντίον, αυτή λειτουργεί δημιουργικά στα πλαίσια μας ευτυχούς συγχρονικότητος, η οιποία επιχειρεί να οδηγήσει σε τοκετό, διαδικασίες που έχουν κυοφορηθεί αρκούντως και δεν έχουν πλέον χρεία ομφάλιου λώρου στην πορεία τής περεταίρω ανάπτυξης και διαμόρφωσής τους.

Σε ανάλογα πλαίσια, που ανταποκρίνονται σε κάποιες συγχρονικότητες, εκτιμώ ότι λειτούργησε και η παρουσία μας με τον ΕργΔημΕργ εδώ, κατά την διάρκεια τού τελευταίου περίπου ενός και υμήσεως έτους. Οι τροχιές μας δεν υπήρξαν απλώς παράλληλες, αλλά ανέδειξαν σαφείς περιοχές τομών και αμοιβαίων επικαλύψεων, παρ' όλο που η δόνηση η οποία καταγράφηκε εδώ, προέρχεται αποκλειστικά μέχρι σήμερα από τον συγκερτασμό μας στην εικονική πραγματικότητα, χωρίς να λάβουν χώρα προσωπικές επαφές και προσυνεννοήσεις. Η επαφή μας σε επίπεδο ηλεκτρονικού ταχυδρομείου περιορίστηκε σε ελάχιστες επαφές κατά την αρχική φάση τής συνεργασίας μας, με βασικό στόχο να ρυθμιστούν τα στοιχειώδη τεχνικά ζητήματα.
Το γεγονός όμως, ότι αρκετοί ήσαν αυτοί, οι οποίοι στην συνέχεια έκαναν αναφορά σε βαθμιαία σύσταση "δικτύου", καταδεικνύει, ότι ξεκίνησε να καθιερώνεται μια σχέση τελείως νέου τύπου. Αυτή δεν διέπεται από τις σχέσεις, οι οποίες σφράγισαν τον τρόπο των όποιων συνεργασιών στο παρελθόν μεταξύ ανθρώπων, οι οποίαν θεώρησαν σκόπιμο να συμπράξουν σε κάποιες στοχεύσεις. Στην προκειμένη περίπτωση δεν στάθηκαν καθοριστικές οι κατ' ιδίαν συνενοήσεις, αλλά ο όποιος συντονισμός που επήλθε, δρομολογήθηκε στην σφαίρα τού μη αμέσως αντιληπτού. Το ότι και άλλοι φίλοι, όπως ο ΑΟPATOS αισθάνθηκαν να έλκονται και να εντάσσονται σε αυτό το ρεύμα, βάσει τού οποίου οι βηματισμοί που δομήθηκαν, στηρίζονταν στην διαδοχή επί μέρους βημάτων, τα οποία συντελέστηκαν από ξεχωριστά πρόσωπα, αλλά συνιστούσαν κάποια ενιαία πορεία προς στοχεύσεις, οι οποίες καθίσταντο αντιληπτές εφόσον αυτές αναδεικνύοντο, πιστοποιεί επίσης αυτή την σχέση νέου τύπου. Οι συγχρονικότητες γενικότερα φαίνονται να αποτελούν αυτοματισμούς τού γίγνεσθαι με πυροδότηση ευρισκομένη άνωθεν ενός κοινού προγραμματισμού. Είναι όμως πραγματικά έτσι, ή μήπως οδεύουμε προς μια νέα αποκάλυψη τού τρόπου, που μπορούν να δημιουργούν οι λαξευμένες ιδέες συγκερασμούς, σήμερα στα πλαίσια τής εικονικής πραγματικότητος και στο επόμενο μέλλον ίσως και εκτός αυτής;
Οι συγχρονικότητες ακολουθούν τις δικές τους επιλογές, οι οποίες μοιάζουν να λειτουργούν αυτονόμως, προσφέροντας συνδρομή σε κάποιους, οι οποίοι συνειδητά επέλλεξαν να ανοιχθούν στην σφαίρα τού αναπάντεχου, θεωρώντας τούς εαυτούς τους όχι  επαιρόμενους δράστες ιδίων αποκλειστικά στοχεύσεων, αλλά εκουσίους συνεργάτες τού σύμπαντος, στην πορεία ολοκλήρωσης και αποκατάστασης ενός δράματος, που αυτό φαίνεται να επιδιώκει να φέρει εις πέρας.
Ατίστοιχα λοιπόν αρμόζει να δούμε τις παρεμβάσεις των εδώ συμβαλλόμενων, εκτός ορίων τής όποιας ακτιβιστικής καθηκοντολογίας. Στην φάση που κωλυόμουν εγώ να προβώ σε αναρτήσεις, ανέπτυξε ο Εργοδότης εδώ μια έντονη δραστηριότητα, ζωογονώντας με γόνιμο τρόπο την σελίδα. Τώρα που ο ΕργΔημΕργ  ακολουθεί κάποια οδό ησυχίας, εμφανίστηκε ο ΚΔ. Το σύστημα τού δικτύου εμφανίζεται να αυτορυθμίζεται αυτονόμως, όχι υπερσκελίζοντας, αλλά ενσωματώνοντας αρμονικά τις διαθέσεις και τις δυνατότητες των επί μέρους κόμβων του. Και αναφερόμενος σε δικτυακούς κόμβους είμαι πεπεισμένος, ότι αυτοί δεν περιορίζονται στούς συνεργάτες τής σελίδας, αλλά συμπεριλαμβάνουν όλους όσους σχετίζονται ενεργητικά ή παθητικά, θετικά ή αρνητικά με αυτήν. Το σύστημα αυτορύθμισης τού δικτύου μοιάζει να διαθέτει κάποια σοφία, η οποία δύναται να παράγει θετική ενέργεια ακόμη και από κάποιους που παρεμβαίνουν εδώ, χωρίς να αποδέχονται το σύστημα με τον ένα ή άλλο τρόπο. Αυτό δεν συνεπάγεται βεβαίως την παραμικρή αιχμή εις βάρος τού οποιου επισκέπτου, δεδομένου ότι άπασαι και άπαντες είναι εδώ ευπρόσδεκτοι και η συμμετοχή μας ευχαριστεί και μάς τιμά. Επί πλέον η δύναμη ενός συστήματος να μετουσιώνει θετικά ενέργειες θεωρώ ότι έχει αμφίδρομο χαρακτήρα και δεν εξυπηρετεί κάποια στενή ιδιοτέλεια.

Ενώ όπως προανέφερα, το θέμα στο οποίο επικεντρώνω την προσοχή μου προς ώρας είναι κάποιο άλλο, έκρινα σκόπιμο να γράψω αυτήν την αναφορά ως συνολική τοποθέτηση σε σημαντικά ζητήματα, που έτυχαν μνείας στην προηγούμενη ανάρτηση. Καθ' ότι ο προβληματισμός των φίλων αναπτύσσεται εδώ συνεχώς και κατατίθεται συγκεκριμένα. Πέραν ότι αυτός έχει και συγκεκριμένη εκφορά, απευθυνόμενος σχεδόν μόνιμα στον υποφαινόμενο και τούς συνδιοργανωτές τής σελίδας, θα ήταν νομίζω κρίμα, να μην επιχειρηθεί τουλάχιστον μια σύντομη τοποθέτηση σε όσα σημαντικά έχουν θιχτεί προσφάτως.
Μια τοποθέτηση σε επίπεδο σχολιασμών θα περιόριζε το μέγεθος της. Ένα ενιαίο κείμενο επί πλέον έχει την δυνατότητα να επιχειρήσει την σύνδεση των επί μέρους σε μια επίσης ενιαία προβληματική. Αυτοί ήσαν οι λόγοι που με οδήγησαν να προβώ σε αυτήν την ανάρτηση.
Οι αναφορές που ακολουθούν δεν απευθύνονται προσωπικά στούς εκάστοτε φίλους, που έθεσαν τα ζητήματα, δεδομένου ότι αυτά είναι γενικότερου ενδιαφέροντος. Ας μου επιτρέψουν λοιπόν αυτοί εκ προοιμίου να εκφράσσω τις ευχαριστείες μου για τον τρόπο που αυτοί συμβάλουν στον διάλογο και την ανάπτυξη τής προβληματικής.
Συγκεκριμένα:


1. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ:


Κάθε προσπάθεια να σύμπραξης ομάδων ανθρώπων σε κοινές στοχεύσεις συνοδεύεται συνήθως από προγραμματικές οριοθετήσεις, παραινέσεις, αναλύσεις επί τού πρακτέου και κυρίως κριτική. Κριτική έναντι όλων των άλλων, οι οποίοι κρίνονται  στην καλύτερη των περιπτώσεων ανεπαρκείς, συνηθέστερα δε ανασταλτικοί και γενικότερα ακατάλληλοι, όσο αφορά την προώθηση των συγκεκριμένων στόχων.
Οι στοχεύσεις δεν εκτίθενται συστηματικώς ως εντοπισμοί, αλλά διακηρύσσονται με το αίτημα τού απόλυτου, τού αλάθητου και την αποκλειστική διεκδίκηση στην κατοχή τής ορθότητος και τού δικαίου. Με αυτόν τον τρόπο σχηματοποιούνται οι πραγματικότητες υπό μορφή ιδεολογημάτων, οι οποίες επιχειρείται να καταστούν γενικότερα αποδεκτές μέσω τού κοινωνικού μάρκετινγκ. Τεράστιοι μηχανισμοί επικοινωνιακού επηρεασμού τίθενται σε κίνηση, ώστε να δημιουργήσουν ταύτιση στοχεύσεων μεταξύ των φορέων και των συνοδοιπόρων - οπαδών τους.
Υπό την γενική έννοια τίθεται το ερώτημα, επί ποίας βάσεως στηρίζονται οι επιλογές που ακολουθούνται και ακόμη περισσότερο οι επιλογες που οριοθετούνται πριν ακολουθηθούν, αυτές δηλαδή που διαμορφώνονται με την μορφή προγραμμάτων.
Επιλογές οι οποίες ρυθμίζουν τόσο την άμεση συμπεριφορά, όσο και κοινές στοχεύσεις.


Συχνά παρακολουθούμε να γίνεται αναφορά σε προγράμματα "αρχών", καθώς και σε εκπλήρωση ή ανάδειξη αξιών, οι οποίες ωφείλουν να διέπουν αυτές τις αρχές.
Με βάση την αντίστοιχη λογική, οι οποία απηχεί κατά την γνώμη μου τις σκοπιμότητες της εφαρμοζόμενης προπαγάνδας, οι αξίες προηγούνται των αρχών και οι δεύτερες καλούνται να υπηρετούν και να προσαρμόζονται στις πρώτες.

Ενώ λοιπόν ανέφερα στα σχόλια, ότι η ζωή μας μπορεί να νοηματοδοτείται μόνο από τις αρχές και τις αξίες που μας διέπουν, προτάσσοντας λεκτικά - και άρα νοηματικά - τις αρχές των αξιών, ο ΚΔ. επιχείρησε στην συνέχεια μια διαφοροποίηση τής αξίας αυτών των εννοιών. Αποδίδοντας ουσιαστική σημασία μόνο στις αξίες, απέδωσε στις αρχές ένα κατ' αρχήν ουδέτερο χαρακτήρα, υπό την έννοια ότι αυτές δύνανται να διαμορφώνονται και να προσαρμόζονται κατά το δοκούν και συφώνως προς τις σκοπιμότητες κάθε φορά.

Ως οπαδός τού Πλατωνισμού, δεν δύναμαι παρά να διαφωνήσω ριζικά με μια τέτοια θεώρηση, επιδιώκοντας την επαναφορά των όρων στην αρχική τους σημασία, η οποία είναι εν τέλει η μόνη ορθή. Ενώ πάσα άλλη νοηματοδότηση συνιστά παραφθορά των ως άνω όρων και στην περίπτωση που αυτή επενεργείται συνειδητά επιχειρεί να επιβάλλει την πλήρη αλλοτρίωση τού νοήματος τους.


Οι αρχές προηγούνται των αξιών και αυτές είναι που ρυθμίζουν τις αξίες.
Οι αρχές δεν δύνανται να αποτελούν ελαστικές ποιότητες, ευρισκόμενες στην δικαιοδοσία ενός εκάστου, ο οποίος επιχειρεί να τοποθετήσει εναρκτήριους λίθους ως σταθερές στην αφετηρία κάποιας πορείας.
Η σχετικοποίηση και η παραπομπή τού καθορισμού των αρχών στην υποκειμενική διάθεση ενός εκάστου παρέχει στον καθένα την δικαιοδοσία να αποφαίνεται επί τού τι εστί Δικαιωσύνη, Ελευθερία και Σέβας, να αποφαίνεται τουτέστιν επί τού ΘΕΜΙΤΟΥ.
Δεν είναι τυχαίο, ότι το Ελληνικό Πνεύμα απέδωσε στο Θεμιτό, όχι μόνον θεία ιδιότητα, αλλά και θεία προέλευση, μέσω τού τριπτύχου θεοτήτων ΘΕΤΙΣ - ΘΕΜΙΣ - ΝΕΜΕΣΙΣ.
Το τι είναι θεμιτόν και τι όχι ανάγεται κατά συνέπεια στο τι θεωρείται ΘΕΙΟΝ και τι όχι. Αποτελεί τουτέστιν υπερκείμενη ποιότητα, τουτέστιν ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΗ ΑΡΧΗ. ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΥΠΕΡΚΕΙΝΤΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ.


Μελετώντας την "Πολιτεία" τού Πλάτωνος - αλλά και άλλα έργα του - διαπιστώνεται, ότι ο πρώτος και κύριος νόμος, ο οποίος οφείλει να θεσμοθετεί μια ευνομούμενη Πολιτεία συμφώνως προς αυτά, είναι "να μην αποδίδονται ιδιότητες τού κακού στο Θείον". Με αυτόν τον τρόπο αποκαθίσταται και περιφρουρείται Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΜΟΝΙΣΜΟΥ ενάντια στην διαστροφή τής δυαρχίας, την οποία προωθούν τα κρόνεια - χθόνια ιερατεία.  


Στην σύγχρονη εποχή τής σχετικοποίησης των πάντων έχει καταστεί πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε τον τρόπο τής σκέψης των διανοητών τής κλασσικής περιόδου. Η διακήρυξη τού Αροστοτέλους ότι "Τα αριστουργήματα τής αρχιτεκτονικής δεν κατασκευάστηκαν με βάση τούς κανόνες τής αισθητικής", αλλά αυτά καθόρισαν ποιοί αρμόζει να είναι αυτοί οι κανόνες", είναι σήμερα δυσνόητη, στην φάση που κυριαρχούν θεσμοθετημένες προδιαγραφές και κανόνες από την εκάστοτε εξουσία, η οποία διαμορφώνει και την μέση αντίληψη περί καλαίσθητου στην βάση τής έμμεσης επιβολής.
Δεν ήσαν οπωσδήποτε ¨Ελληνες αυτοί που κατήγγειλαν, ότι μια επίσκεψη στο μουσείο "μοντέρνας τέχνης" στην νέα υόρκη είναι αρκετή για να ξεράσει κάποιος, ευρισκόμενος μπροστά στα ανοσιουργήματα  τού κάθε τέντυ μπόυ γουόρλοχ, οι οποίοι καταρράκωσαν πάσα αισθητική αντίληψη κατ' εντολή αυτών που επιδιώκουν την μετατροπή της κοινωνίας σε ζούγκλα.
Και τα τερατουργήματα τής αποδόμησης πάσης αισθητικής αντιλήψεως, κατ' αναλογία προς τον αντοπισμό τού Αριστοτέλους, δεν κατασκευάστηκαν βάσει των κανόνων τού ξερατού, εφόσον δεν υπάρχουν τέτοιοι κανόνες. Ρύθμισαν όμως τούς οδοδείκτες τής επιστροφής στο τερατώδες, ακαλαίσθητο και απάνθρωπο, το οποίο χαρακτηρίζει την "κουλτούρα" τού "δυτικού ανθρώπου" και "τής "λευκής φυλής".


Οι αρχές τής ελευθερίας, τής δικαιωσύνης, τής φιλανθρωπίας και τής αγάπης, προϋπήρχαν ως Θείες Ιδιότητες πάσης δημιουργίας. Και κατά συνέπεια έχουν υπερκείμενο χαρακτήρα. Αυτές είναι που καθορίζουν τις αξίες και όχι η αυθαιρεσία τού κάθε μασονοπαλαβιάρη.

Δεν μπορεί να υπάρξει κατά συνέπεια σοβαρό πρόγραμμα το οποίο μπορεί να καθορίζει αρχές. Τα προγράμματα δικαιούνται μόνον - εφόσον αυτά σκοπεύουν να κινούνται στην σφαίρα τού θεμιτού - να αποδέχονται και να υλοποιούν αρχές. Ακόμη και ο όρος "να υιοθετούν αρχές" δεν μπορεί να ευσταθεί. Δεδομένου ότι δεν είναι δυνατόν κάποιος να υιοθετήσει την μητέρα και τον πατέρα του, ή τον παπού και την γιαγιά του. 

Στην διαδικασία επιβολής και κυριαρχίας τού δυαρχισμού, ήταν επόμενο να επιχειρηθεί ή βάναυση διαστρέβλωση της έννοιας των αχχών. Αυτή επιχειρήθηκε με λίαν συγκεκριμένο τρόπο και οικοδομήθηκε από τούς λεγόμενους "ουμανιστές" και διαφωτιστές. Πρωταγωνιστής στην διαδικασία αυτή αναδείχθηκε ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ και στην συνέχεια ο αλητάμπουρας Χέγγελ. 
Αλλά περί τούτων θα αναπτυχθεί αναφορά στο υπό προετοιμασία κείμενο του δεύτερου μέρους τής απαντήσεως τής ανοικτής επιστολής.




2. - ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΘΕΜΙΤΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΤΟΧΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΩΝ ΕΝΤΟΝΩΣ ΚΑΤΑΠΕΙΖΟΜΕΝΩΝ ΟΜΑΔΩΝ;
- ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΠΟΦΕΥΓΗ;
- ΤΙΘΕΤΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΚΟΣΤΟΥΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ;

Ας μού επιτραπεί η παρατήρησις, όχι για λόγους αυτοπροβολής, παρά μόνο για να καταστούν τα επιχειρήματα που ακολουθούν ευκρινέστερα, ότι κατά την διάρκεια των τελευταίων 30 ετών υπήρξα (και εξακολουθώ να διατελώ) ενεργά στρατευμένος σε στόχους, οι οποίοι εσχετίζοντο με τον ένα ή άλλο τρόπο και στον ένα ή άλλο βαθμό με ποιοτικές ανατροπές των ισχυόντων πολιτικών και κοινωνικών δεδομένων. Από τι 1973 μέχρι το 1977 ανέπτυξα δραστηριότητα ως μέλος οργανώσεως και κατόπιν κόμματος τής άκρας αριστεράς, στα πλαίσια τού οποίου ανεπτύσσοτο έντονη ζύμωση περί τής αναγκαιότητος ενόπλου ανατροπής τού ισχύοντος καθεστώτος.
Ας μού επιτραπεί επιπλέον η παρατήρηση, ότι το συγκεκριμένο οργανωτικό μόρφωμα μετείχε μετά την πτώση τής δικτατορίας στις κοινοβουλευτικές εκλογές για την ανάδειξη τής λογμένης και δι εμέ υποτιθεμένης "εθνικής" αντιπροσωπείας. Θεωρώ την συμμετοχή ενός κόμματος, το οποίο έχει ως βασικό στόχο την δια βιαίων μέσων ανατροπή τού ισχύοντος πολιτικού καθεστώτος και οικονομικού συστήματος, τουλάχιστον ανέντιμο. Δεν είναι λογικό και τίμιο, κάποιος να γευματίζει εκεί που υποτίθεται ότι αποπατεί.
Με την έναρξη τής μεταπολιτεύσεως, οι υπό τον Κ. Καραμανλή κυβερνήσεις επιχείρησαν επιτυχώς να ενσωματώσουν την αριστερά στο κρατούν σύστημα επί κοινοβουλευτικής βάσεως. Η αριστερά επιδόθηκε έκτοτε σε μια διττή πρακτική, αμφότεροι άξονες τής οποίας εστάθησαν γελοιωδέστατοι, αφελείς, καιροσκοπικοί, και επιζήμιοι για τα λαϊκά συμφέροντα, από οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής σκοπιάς. Αυτοί οδήγησαν από τότε - στο κατά την γνώμη μου - κατάντημα τής σημερινής ροζέ και συστημικής αριστεράς, η οποία καλείται εκ τού συστήματος να διεκπεραιώσει προσεχώς ένα προδοτικό σχέδιο, που έχουν εκπονήσει οι πλέον απάνθρωπες και αντιδραστικές "δεξαμενές σκέψης", ή επί το ορθότερον τα καταγώγια εξύφανσης ρυπαρών συνομωσιών τού συστήματος:
Η υπό τον γόνο τής διαπλοκής και πιτσιρικά τής πλάκας "Τσίπρα" τρέχουσα "αριστερά" έχει εμφανέστατα αναλάβει το πλήρες ξεπούλημα των κοιτασμάτων υδρογοναναθράκων, τα οποία ευρίσκονται εντός τής γεωγραφικής οικονομικής ζώνης τού Ελλαδικού "κράτους" καθώς και τον γεωγραφικό ακρωτηριασμό τής εθνικής του κυριαρχίας, σε καλυμμένη συνεργασία με τα εκ των ιδίων κέντρων με αυτήν ενεργούμενα φασισταριά τής επιλεγομένης "χρυσής αυγής" (ιδέ και "λυκόφως", "λυκάνθρωπος", "λύκιος δίας", "δεν-δίας", τελετουργική αιμοποσία, "ελευθεροτεκτονισμός", δυμεθύλτριπταμίνη). Την εν λόγω διαδικασία έθεσαν σε κίνηση άπασες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις και ενέτειναν αναφανδόν οι μνημονιακές αντίστοιχες.

Οι δύο άξονες τής πολιτικής που ακολούθησε κατά την περίοδο τής μετοπολιτεύσεως μέχρι σήμερα η "αριστερα" ήσαν:
1. Η ανάπτυξη ενός "επαναστατικοφανούς" βερμπαλισμού, συνοδοδευόμενου από την ανάλογο "επαναστατική γυμναστική". Η μεγαλοστομίες αυτών των "επαναστατών" τής φράσης είχαν στόχο να καλύψουν όχι μόνο την πλήρη de facto προσαρμογή τους, αλλα και την συμπεφωνημένη συνεργασία τους στα πλαίσια τού συστήματος. Στόχος τους ήτο ο αποπροσανατολισμός των οπαδών τους, μεταξύ των οποίων συγκαταλλέγετο ουκ ευκαταφρόνητος αριθμός αγνών αγωνιστών πατριωτών αριστερής ιδεολογίας, οι οποίοι στο παρελθόν είχαν υποστεί τα πάνδεινα και είχαν προσφέρει το είναι τους στην κυριολεξία, για την επίτευξη τής κοινωνικής δικαιοσύνης και τής εθνικής ανεξαρτησίας,ως στόχους που υπόβαλλαν εις αυτούς με υπνωτικό τρόπο οι  κατά βάση προδοτικές και εν μέρει τελείως ανίκανες ηγεσίες (στούς δεύτερους κατατάσσω τον Νίκο Ζαχαριάδη και άλλους).
2. Το ξετίναγμα - ξεκλήρισμα τής τότε ακόμη υπαρχούσης ασθενούς βιομηχανικής βάσεως τής χώρας, με ανεξέλεγκτες και ακτιβιστικές απεργιακές κινητοποιήσεις, καταλήψεις παραγωγικών μονάδων και κοινωνική απαξίωση όλων των ενεργών επενδυτικών υποκειμένων στον κλάδο της μεταποίησης. Αποτέλεσμα αυτής τής διαδικασίας στάθηκε η εκροή των παραγωγικών επενδύσεων από την Ελλάδα και η μεταφορά τους προς την γειτονική τουρκία.
Την διαδικασία τής σκόπιμης και οργανωμένης αποβιομηχανιποίησης τής Ελλάδος ολοκλήρωσε το δίδυμο Παπανδρέου - Αρσένη, με την στρέβλωση τής παραγωγικής διαδικασίας σε παραγωγή πολεμικού υλικού και διοχέτευση αυτού σε φασιστικά καθεστώτα, όπως αυτά των Ιράκ - Ιράν, ιδιαίτερα κατά την περίοδο των πολεμικών συρράξεων αμοιβαίας εξοντώσεως της νεολαίας, που αυτά ακολούθησαν.
Βασικοί ομοτράπεζοι τού Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξαν διεθνείς πράκτορες τής πολεμικής βιομηχανίας, όπως οι Λούβαρης, Μπώμγκαρντ και Κασσόγκι. Αυτοί διεκπαιρέωσαν διπλή αποστολή:
Αφ΄ενός γυρολόγησαν στα θέρατρα θανάτου τα ψιλικά που παρήγαγε σωρηδόν η Ελλαδική πολεμική βιομηχανία (Πυρκάλ, ΕΒΟ κλπ.) προς οικονομικό όφελος τής πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ, η οποία τροφοδοτούσε την αντίστοιχη Ελλαδική με υπερκοστολογημένα οπλικά τμήματα (ηλεκτρονικούς εκπυρσοκροτητές κ.α.) απορροφώντας την μερίδα τού λέοντος από τα ανθρωποκτόνα αλισιβερίσια. Αφ' εταίρου φόρτωναν στην χώρα οι εν λόγω "κύριοι" τού θανατά την αγορά τής μη λειτουργικής για τις Ένοπλες Δυνάμεις τής χώρας σκουριά τής διεθνούς πολεμικής παραγωγής, έναντι υπερόγκων και καθ' υπερβολή υπερκοστολογημένων τιμών. μέγα μέρος των οποίων κατευθυνόταν σε δωροδικία δική τους και των εγχώριων νταβατζήδων τής οιγενείας Παπανδρέου και των κολλητών της.
Το επιδιωκόμενο κόστος με αυτήν την μέθοδο εις βάρος τής Ελλαδικής κοινωνίας υπήρξε διπλό:
Αφ' ενός γραφειοκρατικοποιήθηκε και αλλοτριώθηκε σημαντικό μέρος τού Ελλαδικού εργατικού δυναμικού μέσω τής εντάξεώς του στις ταινίες παραγωγής υλικών θανάτου. Ενθυμούμαι χαρακτηριστικώς, ότι κατά την περίοδο των εν λόγω ετών η πλειψηφία των αποφοίτων τού πολυτεχνείου τού Βερολίνου, τούς οποίους έτυχε να γνωρίζω και προσωπικώς, απορροφούντο μονοσημάντως από την Ελλαδική πολεμική βιομηχανία, ασχέτως εάν αυτοί είχαν σπουδάσει αρχιτεκτονική, ή ηλεκτρονική τηλεπικοινωνιών.
Αφ' εταίρου, με την αποβιομηχανοποίηση, η οποία κλιμακώθηκε σε συνδυασμό με τις μη λειτουργικές και άσκοπες για τις αμυντικές ανάγκες καθώς και ανούσια πανάκριβες πολεμικές δαπάνες οδηγήθηκε η χώρα σκοπίμως και υπούλως σε ένα συνεχώς αυξανόμενο εξωτερικό δανεισμό. Τότε δήλωνε ο επιλεγόμενος "τσάρος" τής ανεγκέφαλης προπαγάνδας Γεράσιμος Αρσένης, ότι "ενδεικτικό στοιχείο για την ευρωστεία τής ελλαδικής ανάπτυξης είναι ο τρόπος που μας δανείζουν χωρίς τον παραμικρό ενδειασμό οι Ιαπωνικές τράπεζες".
Την χαριστική βολή στην διαδικασία αποβιομηχανιποιήσεως τής Ελλάδος έδωσε στην συνέχεια ο πολιτικός νεκροθάφτης, ή άλλως πώς "θεός", συμφώνως" προς τα χαμερπή τεχνάσματα τής ευτελούς προπαγάνδας, "κωνσταντίνος" Καραμανλής, με την ένταξη τής χώρας στην ΕΟΚ.

Σε αυτήν την διαδικασία διαλύσεως τού παραγωγικού, κοινωνικού και αμυντικού ιστού τής χώρας στάθηκε συνεχής αρρωγός και συνένοχος η ροζ "αριστερά". Ένα τμήμα της υποστήριξε χωρίς προσχήματα την καραμανλική ένταξη τής Ελλάδος στην ΕΟΚ. Ως πρόδρομος τού "συνασπισμού" το τότε "Κ"Κ"Ε" "εσωτερικού" πρόβαλλε τότε το αποπροσανοτολιστικό και βλακώδες σύνθημα "Ναί στην Ευρώπη των λαών, όχι στην Ευρώπη των μονοπωλίων".  Ως να υπήρχαν δυο Ευρώπες, η μια ωδίπλα στην άλλή: Αυτή των λαών και αυτή των μονοπωλίων. Στην συνέχεια βεβαίως τα στελέχια του "εσωτερικού" έκαναν γερό μπεζαχτά ως "εβρωβολευτές" και γραφειοκρατικοί υπάλληλοι αντιλαϊκών μηχανισμών τής ΕΟΚ.
Από την άλλη μεριά, ο μεγαλόστομος "λαϊκός ηγέτης" τής "ορθοδόξου" αριστεράς "Χαρίλαος" Λαμπράκης έκανε απανωτές γαργάρες με φραστικό χαλίκι τού τύπου "ο λάκκος των λεόντων", "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" και άλλα "περιχαρή" φραστικά "ευφυολογήματα", ως δήθεν παυσίπονα αποενοχοποίησης έναντι των οπαδών του, χωρίς να αναλαμβάνει τίποτε συγκεκριμένο στην πράξη ενάντια σε αυτήν την πολιτική.
Βεβαίως, ίσως αναρωτηθούν κάποιοι φίλες και φίλοι, τι υπαινύσσεται ο γράφων με τον εντοπισμό "τίποτε συγκεκριμένο". Αυτό κατ' αρχήν καταδεικνύει, ότι αυτοί δεν κατέβαλλαν ίσως οι ίδιοι από την πλευρά τους κάποια συστηματική προσπάθεια να δώσουν απάντηση σε αυτό το ζητούμενο. Πέραν αυτού, ως έχω ήδη δηλώσει, αποφεύγω να αναφέρομαι στις προσωπικές μου δραστηριότητες. Εάν το έπραττα, θα ήμουν εις θέση να τραγουδήσω πολλά τσάμικα αναφορικά με το πώς μπορεί να απαντηθεί το εν λόγω ερώτημα. Κατά άλλα ισχύει όσο αφορά τον "Χαρίλαο" και τα βαρύγδουπα συντρόφια του το παροιμιώδες "Βγάλε φλας αριστερά και στρίψε δεξιά".

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θέλω να τονίσω, ότι καταθέτοντας αυτά που προηγούνται ουδόλως συνεπάγεται ότι αντιμάχομαι καθ' οιονδήποτε τρόπο τούς αγώνες των εργαζόμενων, ή διαφωνώ προς τις κινητοποιήσεις τους. Αυτές, ειδικά στην σημερινή φάση είναι περισσότερο από πολύτιμες. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών και των εργαζόμενων στα μέσα συγκοινωνιών αξίζουν όχι μόνο την αποδοχή, αλλά και την αμέριστο συμπαράστασή μας.
Πλην όμως η κριτική στο πνεύμα και την πρακτική τού λεγόμενου "τρειντγιονισμού" είναι παλαιά και κατά την γνώμη μου πάρα πολύ ορθή:
Οι αγώνες των εργαζόμενων για καλύτερες συνθήκες εργασίας και αμοιβές πρέπει αφ' ενός μεν να μην εξυπηρετούν αποκλειστικά συμφέροντα στενών ομάδων σε εγωϊστική βάση και αφ' εταίρου είναι αναγκαίο αυτές να εντάσσονται στα πλαίσια τής προοπτικής ενός κινήματος γενικότερων κοινωνικών ανατροπών.
Στον βαθμό που αυτές έχουν αποκομμένο και αποσμαστικό χαρακτήρα, μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εκμεταλλεύσεως από τις δυνάμεις ελέγχου των καθεστωτικών παρασκηνίων (παρακράτος / υπερκράτος) και να γίνουν μοχλός προώθησης εξελίξεων, οι οποίες στρέφονται ενάντια στούς εργαζόμενους και το κοινωνικό σύνολο.
Ας μην παραβλέπουμε, ότι αυτήν την στιγμή, η κυβέρνηση τής "τριανδρίας", η επί το ορθότερων των τριών πολιτικών κλόουν, έχει ήδη προγραφεί από τα άνωθεν κυκλώματα με στόχο την προώθηση και επιβολή τού "Alexis". Και αυτό δεν πρόκειται να γίνει με "κανονικό" τρόπο.
Οι ανθελληνικές δυνάμεις θα φροντίσουν να φορτώσουν στην υπευθυνότητα των "αριστερών" διεκπαιρεωτών τους τίς σχεδιαζόμενες ακόμη πιο μεγάλες καταστροφές, ώστε να κρατήσουν σχετικά επιβιώσιμα τα ήδη πολιτκώς καταρρακωθέντα δεξιά και κεντρώα κατεστημένα.
Κατ' αυτόν τον τρόπον θα επιχειρήσουν να τεκμηριώσουν την από δεκαετίες κλιμακούμενη προπαγάνδα τους περί "αντεθνικής αριστεράς", "χαοτικού χώρου, ο ποίος αντιμάχεται τούς νοικοκυραίους", "καταστροφικών συμμοριών πολιτικών κατσαπλιάδων" και τα λοιπά αναίσχυντα τής μαύρης προπαγάνδας.
Είναι λογικό και επόμενο να κλιμακώσουν στα πλαίσια τής πολιτικής πλήρους διαλύσεως τής χώρας ένα κλίμα όπου άπαντες θα στρέφονται μετά μανίας εναντίον των πάντων, το οποίον αυτοί θα ελέγχουν κανονικότατα καλυμμένοι πίσω από τα υπερεξουσιαστικά προπετάσματα. Η δοτή από το σύστημα "πολιτική άνοδος" τής αριστεράς θα συνοδευτεί από την προσπάθεια μιας άνωθεν επιβολής άνευ προηγουμένου πολώσεως τής Ελλαδικής κοινωνίας.
Προς αυτή την κατεύθυνση δεν είναι διόλου τυχαία η προσυνεννοημένη με τον Καρατζαφέρη περιθωριοποίηση τού "λάος" και η ανάδειξη των απροκάλυπτων φασισταριών σε κόμμα υποτιθέμενης λαϊκής επηροής.
Στο ίδιο κλίμα και κάτω από τις ίδιες σκοπιμότητες θα επιχειρηθεί να ενταχθούν οιν αναμενόμενες στο προσεχές μέλλον έντονες λαϊκές κινητοποιήσεις. Αυτό βεβαίως δεν συνεπάγεται, ότι θα πρέπει να παραμείνουν οι λαϊκές δυνάμεις αδρανείς, κάτω από φόβητρο τής εντέχνου δημιουργίας άνωθεν ελεγχομένου χάους.
Η κριτική στον τρεϊντγιουνιονισμό ανέκαθεν δεν αποβλέπει να αποτρέψει τις λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά τουναντίον επιδιώκει την ενδυνάμωσή τους, στα πλαίσια όμως ενός οργανωμένου κοινωνικού κινήματος με επεξεργασμένη στόχευση και δομημένη προοπτική.
Εύλογο είναι το ερώτημα, με ποιο τρόπο μπορεί να χαραχθεί σήμερα μια ανάλογη πορεία, στο βαθμό που το κοινωνικό κίνημα είναι έντονα αποδιοργανωμένο και έχουν ριφθεί στο προσκήνειο μια σειρά ενεργούμενα τσιμπούρια με στόχο τον περεταίρω αποπροσανατολισμό.

Για τον γράφοντα δεν υφίσταται πρόβλημα, το οποίον να μην εμπεριέχει την λύση του κατά κάποιο φρόνιμο τρόπο. Στο παρελθόν παρουσίασα κάποιο γενικής υφής κείμενο με αναφορά σε θέματα τακτικής, στον κάτωθι σύνδεσμο:  
"ΑΤΑΡΑΞΙΑ 5 : ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΕΟΥ - Η ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΓΙΟΥΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ 

Βεβαίως μπορεί κάποιος να αντιπαραβάλλει, ότι οι θέσεις που εκτίθενται στο εν λόγω κείμενο έχουν γενικό χαρακτήρα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα αντερωτούσα, πώς είναι δυνατόν να εκπονήσουμε μια συγκεκριμένη πρακτική, χωρίς να έχουμε καθορίσει τούς γενικούς άξονες, που είναι φρόνιμο αυτή να ανάγεται.
Ο γράφων κατέθεσε αυτό το σκεπτικό αρκετά πριν οδηγήσει το 3ο μνημόνιο χιλιάδες οικογένειες στο αδιέξοδο να μην μπορούν στοιχειωδώς να επιβιώσουν. Και έκανε λόγο περί επερχομένης χωματερής πριν αυτή καταστεί πλήρως ορατή.
Άρα, εάν αποσκοπούμε στο να δομηθεί μια προοπτική ανατροπής, μοχθούμε περί αυτού εγκαίρως και δεν περιμένουμε πότε θα μάς πάρει το νερό από τα πόδια, ώστε να ενδιαφερθύμε για σωσίβια και λέμβους κατόπιν των καταστροφών. Και αυτό το πράττει ο γράφων στο μέτρο των δυνάμεών του εδώ και αρκετές δεκαετίες.
ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ, ΟΤΑΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΕΔΩ ΠΕΡΙ ΠΛΑΤΩΝΟΣ, Ή ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΦΙΛΟΣΟΦΟ, Ή ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΥΡΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΦΙΛΑΡΕΣΚΕΙΑ, ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, Ή ΕΠΕΙΔΗ Ο ΓΡΑΦΩΝ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ "ΕΙΔΙΚΟΣ" ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΥΠΟ ΑΝΑΛΥΣΗ ΘΕΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑΣ.
ΑΥΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΤΑΙ ΕΝΕΚΑ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΘΕΝΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΘΕΩΡΕΙ Ο ΓΡΑΦΩΝ ΟΤΙ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ.
Και πριν γίνει λόγος περί των οιονδήποτε σήμερα αναξιοπαθούντων ένεκα τής μνημονιακής πολιτικής, ας λάβουν υπ' όψει οι φίλες και οι φίλοι, ότι τα σήμερα επερχόμενα κάποιοι γνωρίζουν από εικοσιπενταετίας. Ούτε και ο γράφων ζει μέσα σε κάποιο χρυσό κλουβί. Πριν πεινάσουν άλλοι, έχει πεινάσει ο ίδιος και γνωρίζει καλώς τι εστί σύστημα.  

Πλην όμως ο αποθανών κατά το έτος 1982 πατερούλης μου με είχε εγκαίρως προειδοποιήσει, ήδη κατά την διάρκεια των αρχών τής δεκαετίας του '70: "Παιδί μου, εάν θέλεις στο μέλλον να πουλήσεις λεμόνια, θα πρέπει εγκαίρως να προμηθευτείς κομπιούτερ. Κάτσε και μάθε και δούλεψε. Διότι για να μπορέσεις να επιβιώσεις, θα πρέπει να είσαι σε θέση να πουλάς αρκετά λεμόνια. Κατά την διάρκεια των ταξιδιών μου με τα βαπόρια σε φτωχές χώρες βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους, που ήθελαν να βγάλουν μεροκάματο πουλώντας τρία λεμόνια". 
Όσοι πιστεύουν, ότι σήμερα μπορεί να βρεθεί διέξοδος από τα αδιέξοδα μελετώντας κλασσικά εικονογραφημένα, ή τα κιτάπια των παλαβιάρηδων, πλανάται.

Οι απαιτήσεις της εκπονήσεως διεξόδου ήσαν - είτε το θέλουμε, είτε όχι - ανέκαθεν υπεραυξημένες. ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΙΟΤΙΚΩΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ, ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΛΛΑ Η ΜΕΤΑΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

  
Όσο αφορά την απόδοση καιροσκοπισμού και ασυνέπειας στην επιλογή κομμάτων, τα οποία ενώ προπαγανδίζουν την δια βιαίων μέσων ανατροπή τού ισχύοντος πολιτεύματος, συμμετέχουν στα κοινοβουλευτικά θεατριλίκια, θα μπορούσαν κάποιοι να προβάλλουν τα επιχειρήματα, τα οποία δρομολογεί σε κάποια δήθεν "βαθυστόχαστα" βιβλία του ο Λένιν, όπως στο "Αριστερισμός η Παιδική Αρρώστεια τού Κομμουνισμού".
Με αυτόν τον τρόπο όμως φθάνουμε και στο ζήτημα τής καταβολής αίματος μέσω της διεξαγωγής βιαίων επαναστάσεων. Ζήτημα το οποίο θα προσπαθήσω να πραγματευθώ μέσω τής αναφοράς σε συγκεκριμένα "επαναστατικά προτσές", που εκδηλώθηκαν στο παρελθόν στο κεφάλαιο που ακολουθεί. Με τρόπο που να επιχειρείται και κάποια απάντηση στα ερωτήματα που αποτελούν τον τίτλο τού παρόντος κεφαλαίου.


3. ΒΙΑΙΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ, "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ" ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Συνεχίζεται....

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΔ. ΜΕ ΤΙΤΛΟ "Τα δίδυμα κέρατα της επαναστάσεως και της άνωθεν ανίερης πιέσεως

...Πολλαπλασιάστηκα, για να με νιώσω,
για να με νιώσω, χρειάστηκε να νιώσω τα πάντα,
ξεχείλισα, χύθηκα έξω από μένα,
γυμνώθηκα, παραδόθηκα
και σε κάθε γωνιά της ψυχής μου υπάρχει ένας βωμός σε διαφορετικό θεό...


Κήποι σωσίες και παράλληλοι ποιητές
(από τα σχόλια)


Στην διαδικασία των κοινωνικών ανατροπών 
οι τελεολογίες δικαιούνται να προβάλλονται μόνο ως φάρσες.
Σαν αδιόρθωτος κλόουν όμως δεν μπορώ να αποκρύψω,
ότι το είδος μας είναι καταδικασμένο να κατακτήσει την ευδαιμονία.

Πελαγοφίαλος


1. ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑ Η ΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

Την προπροηγουμένη ανάρτηση αποτελεί ανοιχτή επιστολή τού ΔΚ. προς τον γράφοντα.

Θεωρώ ότι όταν μια επιστολή απευθύνεται ως ανοικτή, αποσκοπεί σε δυο σκοπιμότητες:

1. Το ενδιαφέρον της κρίνεται από τον ασποστολέα γενικότερου χαρακτήρα, ώστε αποδέκτης να μην είναι αποκλειστικά και μόνον αυτός που ονομαστικά αναφέρεται, αλλά και κάθε άλλος που αισθάνεται, ότι το περιεχόμενο τής επιστολής τον αφορά άμεσα.
2. Ο επονομαζόμανος αποδέκτης καλείται να τοποθετηθεί δημόσια και υπεύθυνα στο περιεχόμενο τής επιστολής.

Ομολογώ, ότι τέτοιου είδους ανοικτές επιστολές ανταποκρίνονται επ' ακριβώς στις προσδοκίες μου. Γι' αυτό τον λόγο ευχαριστώ τον φίλτατο ΚΔ. εκ νέου για το πόνημά του και τις δημιουργικές προκλήσεις που αυτό περιέχει.
Ίσως το περιεχόμενο αυτής τής ανοικτής επιστολής να μην κατέστη πλήρως και σε όλα τα επί μέρους σημεία του κατανοητό από όλους, όσους είχαν την καλή διάθεση να την διαβάσουν και να ασχοληθούν με αυτήν. Εάν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, φρονώ, ότι αυτό ανάγεται στην πρακτική τού ΚΔ. ενίοτε να εκφράζεται με συμβολικό τρόπο, κωδικοποιώντας μηνύματα. Αυτή η πρακτική τού αποστολέως ανταποκρίνεται εύστοχα στην μόνιμη χαίρουσα προσδοκία τού φερόμενου ως αποδέκτου να ερμεινεύει, να αποκωδικοποιεί και να επιζητεί την εξαγωγή των σημενομένων εκ των σημενόντων.

Ο ΚΔ. γνωρίζει λίαν καλώς την αποστολή του στην προκειμένη περίπτωση και την εκπληρώνει με αριστοτεχνικό τρόπο. Αυτή επικεντρώνεται κυρίως στο να θέσει ζητούμενα και όχι να προτείνει λύσεις σε αυτά. Σχετικά με το δεύτερο πετάει το μπαλάκι στον αποδέκτη. Έχοντας αναταποκριθεί στην δική του πρόκληση, φέρνει τον αποδέκτη ενώπιον ενωπίω, έναντι εκείνης τής προκλήσεως, την οποίαν θεωρεί ότι αρμόζει να τον απασχολήσει.

Ο ΚΔ. έχει δηλώσει ότι "με πάει". Το ίδιο δηλώνω και εγώ γι' αυτόν. Πέραν τής αντισυμμετρικής μας αρμονίας, εφ' όσον αυτός είναι ΚΔ. και εγώ ΔΚ., ο φίλος μου είναι εξαιρετικός ζωγράφος, ανταποκρινόμενος σε τεχνοτροπίες που συμπαθώ ιδιαίτερα: Ζωντανά χρώματα - τουτέστιν Μεξικάνος - μονίμως συμβολιστής, αδυσώπητα σουρεαλιστής στις προκλήσεις του, συνειδητά παιχνιδιάρης ως "περιστρεφόμενος Δερβίσης" όπως ο ίδιος δηλώνει, γκαζώνοντας ενώ πατάει φρένο, δηλαδή ανατροπέας χωρίς φωνασκίες και σεβόμενος τα μέτρα τής αισθητικής.

Ο φίλος μου δηλώνει ετών 31 ενώ εγώ 58. Εδώ δηλαδή προσκρούουν πρόσωπα ανήκοντα σε δυο διαφορετικές γενιές, γι αυτό δήλωσα σχολιάζοντας την ανάρτηση τής επιστολής του, ότι αφ' ανός αυτή με χαροποιεί, αφ' ετέρου με τιμά.
Ο ΔΚ. φέρει, θέλοντας και μή, όλα τα βασικά χαρακτηριστικά τής γενιάς που ανήκει. Το ίδιο ισχύει και για τον γράφοντα. Κατά συνέπεια, η συζήτηση που διεξάγεται αφορά έμμεσα και πίσω από τούς συγκεκριμένους συζητητές, και ζητούμενα που θα μπορούσαν να αφορούν από κοινού δύο διαφορετικές γενιές. Όπου οι δύο άμεσα διαλεγόμενοι αποτελούν απλά το έναυσμα για την συμμετοχή στον διάλογο και άλλων, οι οποίοι είτε ανήκουν στην γενιά, η οποία σήμερα ανδρώθηκε και ολόκληρώθηκε ο γυναικείος σχηματισμός της, ως γενιά που βιολογικώς ανθεί και φέρει ορμή, είτε ως γενιά, η οποία βρίσκεται προ τής ωριμότητος και θα κληθεί τα επόμενα χρόνια να συμβάλλει με πιο υπεύθυνο τρόπο στον σχηματισμό τού καρπού. Είτε βεβαίως ως φίλοι και φίλες ενδιάμεσων ηλικιών, οι οποίοι αναλόγως τής ηλικίας τους εκπροσωπούν άλλες σημαντικές ηλικιακές ομάδες.

Αναμφίβολα η γενιά, η οποία πλησιάζει την ωριμότητα, ωφείλει να είναι υπόλογη, έναντι αυτής που αποτελεί το ανερχόμενο βιολογικώς - με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται - δυναμικό. Και η δεύτερη είναι σαφώς υπεύθυνη για τα παιδία νηπιακής ηλικίας, καθώς και αυτά που πρόκειται να γεννηθούν.
Οι ενδιάμεσες ηλικίες φέρουν το βαρύ, αλλά ωραίο καθήκον τής διαπαιδαγωγήσεως τέκνων σχολικής και εφηβικής ηλικίας, στην ουσία αυτοί κρατούν την διαμόρφωση τού πλέον ευαίσθητου παράγοντα ως προς την διαμόρφωση τού επόμενου μέλλοντος στα χέρια τους.
Εξίσου σημαντικό είναι το χρέος, όσων δεν έτυχε να κάνουν (ακόμη) παιδιά. Το χρέος ενός εκάστου, ορίζεται εφ' ω αυτός ετάχθη. Στην σύγχρονη κοινωνία, στην οποία οι λεγόμενοι "singles" αποτελούν σημαντικότατο ποσοστό, καλούνται αυτοί να διαλεχθούν όχι μόνο με το προσωπικό πεπρωμένο, αλλά και με το κοινωνικό, προάγοντας τα δικά τους συμπεράσματα, την μαρτυρία και την προσφορά τους σε αυτό.

Ένας διαδικτυακός χώρος, όπως άλλωστε συμβαίνει με τα περισσότερα μπλογκς, που δεν αποσκοπεί να αποτελεί μόνον ένα ιδωτικό ημερολόγιο, αλλά προσβλέπει στην χαρά να κοινωνήσει, καθίσταται προικισμένο, με την συμμετοχή όλων αυτών που προαναφέρθησαν.
Με αυτήν την έννοια, η ανοικτή επιστολή τού ΚΔ., αλλά και η συμμετοχή όλων όσων με τον ένα ή άλλον τρόπο συμμετέχουν εδώ - διαδραστικά ή μή -συμβάλλουν στην ικανοποίηση αυτής τής ανάγκης.

Στον καλό μου φίλο απάντησα στα σχόλια, ότι αδυνατώ να απαντήσω στα ερωτήματά του ολοσχερώς, παρότι δεν τυγχάνω διόλου άσχετος προς αυτά. Ισχυρίστηκα, ότι ενδιαμέσως διαθέτω κάποιες εμπειρίες και συμπεράσματα σχετικώς, τα οποία ευχαρίστως θέλω να θέσω στην διάθεσή του, στα πλαίσια μιας ανοικτής συζήτησης.
Συμφώνως προς κάποια Ινδική φιλοσοφική σχολή, όσα κάνει ο άνθρωπος μέχρι το 64ο έτος τής ηλικίας συνιστούν προετοιμασία. Με την ολοκλήρωση αυτού τού έτους καλείται πας προετοιμαζόμενος να λάβει την απόφαση, κατά πόσο σκοπεύει να γεράσει ή να ωριμάσει.
Κάθε 8 χρόνια αναγεννώνται όλα τα κύτταρα τού ανθρώπινου οργανισμού, συμπεριλαμβανομένης και τής λέμφου. Το 64 αποτελεί την όγδοη επανάλληψη τού 8, το οποίο σφραγίζει ως αριθμός κάποιους σημαντικότατους βιολογικούς κύκλους. Σημαντικότερος των οποίων είναι η κύησις. Γι' αυτό, ο άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί μετά από 7 ή 9 μήνες κυήσεως, αλλά δεν μπορεί να γεννηθεί μετά από 8. Διότι τότε το βιολογικό σύστημα ισορροπεί.
Προσωπικά διανύω την όγδοη οκτάβα, βρισκόμενος στην πρώιμη φάση της. Εάν θα δυνηθώ να παίξω στις υψηλότερες και εν τέλει καρποφορούσες κατά τούς Ινδούς οκτάβες, γνωρίζει μόνο το πεπρωμένο. Γνωρίζω, ότι αυτή η οκταετία, 1910 με 1917 αποτελεί και θα αποτελέσει μια πολύ κρίσιμη και δύσκολη περίοδο για την ανθρωπότητα. Εκτιμώ, ότι η επόμενη αυτής οκταετία 1918 - 1925 θα είναι ακόμη πιο καθοριστικής σημασίας.. Τούς λόγους που με οδηγούν σε αυτήν την εκτίμηση σκοπεύω να παραθέσω σε κάποια από τις επόμενες αναρτήσεις, η οποία θα αφορά την Νέα Εποχή. Όχι αυτήν των "νεοεποχιτών", θεοσοφιστών, αν και στις αστρολογικές αντιστοιχίες αποδίδω έμφαση, αναγνωρίζοντας την σημασία τού περιεχομένου και τού ρόλου των Υδροχοϊκών ποιοτήτων. Αλλά εκτιμώντας, ότι θα πρέπει να διερευνηθούν πέραν τής πορείας τής Εκλιπτικής και άλλα καθοριστικής ενδείξεως Μεταίωρα.
Κατά συνέπεια δεν είμαι βιολογικώς ακόμη ώριμος να κατέχω. Βρίσκομαι σε στάδιο αναζητήσεως. Όμως όχι πρώιμο, αλλά προκεχωρημένο. Άρα δικαιούμαι - και ωφείλω - να εκδηλώνομαι, πάντοτε όμως ακόμη με την δέουσα επιφυλακτικότητα. Καλώς ή κακώς δεν μπορώ να ζυμώσω ψωμί. Έχω όμως μαζέψει κάποια τουβλάκια από προηγούμενα συντρίμμια μου και αποτολμώ κάποια σκαριφήματα για τον φούρνο.


2. ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΚΕΡΑΤΑ ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΥΡΑΒΛΙΑ ΟΣΩΝ ΑΓΑΠΟΥΝ 

Πράγματι, εάν μελετήσουμε τα δεδομένα των κοινωνιών, μη εξαιρουμένης και αυτής στην οποία ανήκουμε, θα διαπιστώσουμε ότι τις σφραγίζει η δυαρχία.
Ο Κάρολος Μαρξ διακύρηξε, ως ο πλέον επιφανής και αγιοποιημένος θεωρητικός των λεγόμενων "κοινωνικών επαναστάσεων", ότι "Κυρίαρχη ιδεολογία σε μιά κοινωνία καθίσταται η ιδεολογία τής κυρίαρχης τάξης". Όπου ως "κυρίαρχη τάξη" διαπιστώθηκε να είναι "η τάξη που έχει την κυριαρχία στα μέσα παραγωγής".
Σε αντιδιαστολή προς την θεωρία τού Μαρξ κυρίαρχη ιδολογία στις κοινωνίες είναι - συμφώνως προς τις απόψεις τού γράφοντος - αυτή που που επιβάλλουν τα κρυφίως δρώντα χθόνια - κρόνεια ιερατεία.
Αυτά αναπαράγουν την οντολογία τού δυισμού, όπου "η αρχή του καλού και τού κακού" καθορίζουν αμοιβαίως τα πάντα.
Σχετικά με την δυαρχία των αποκρυφιστών δεν έχω να προτείνω κάποια πιο λειτουργική συντομογραφία από τις "ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ', που έχω αναφέρει επανειλημμένα εδώ και έχω καταχωρήσει στο scribd.com. Για όσους επιθυμούν να εντρίψουν εις βάθος, υπάρχει βεβαίως πληθώρα θρησκειολογικών και εθνολογικών μελετών, για κάποιες από τις οποίες γίνεται αναφορά και στην συντομογραφία που προαναφέρθηκε.

Μελετώντας την ιστορία των κοινωνικών επαναστάσεων παρακολουθούμε, ότι αυτές ήσαν στις πλείστες των περιπτώσεων ενταγμένες στην λογική τού συστήματος, το οποίο ισχυρίστηκαν ότι αμφισβητούσαν, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν, στην περίπτωση που αυτές επιβλήθηκαν στο εξώτερο εξουσιαστικό σκηνικό, σε αναπαραγωγή τού προϋπάρχοντος συστήματος με άλλη μορφή.
Τα εκάστοτε καθεστώτα ομοιάζουν ως εκ τούτου να κυοφορούν την αμφισβήτηση και ανατροπή τους ως σάρκα εξ ίδιας σαρκός. Το λεγόμενο "αντίπαλο δέος", που προάγεται εντός των πλαισίων των καθεστώτων, αποτελεί ανεστραμένο είδωλο αυτών, είναι δηλαδή εξίσου καθεστωτικό με αυτά, περιορίζοντας τις "αλλαγές" στον εξωτερικό μανδύα και αποτρέποντας τις όποιες ουσιαστικές αλλαγές περιεχομένου.
Αυτό δεν συνεπάγεται, ότι οι προσπάθειες όσων συμμετέχουν στις διαδικασίες κοινωνικής ανατροπής με αγνά αισθήματα, ανιδιοτελώς και εντίμως αποβαίνουν σε κάθε περίπτωση τελείως μάταιες. Η διάδοση μιας αντίστοιχης αντιλήψεως είναι αντιδραστική και αποσκοπεί στην πλήρη αδρανοποίηση τού ιστορικού υποκειμένου.
Οπωσδήποτε οι σχέσεις εξουσίας δεν έχουν στατικό χαρακτήρα, αλλά συμμορφώνονται σύμφωνα με την δυναμική των κοινωνικών συγκρούσεων. Όσο πλέον συνειδητή και δυναμική είναι συμμετοχή των αγνών κοινωνικών αγωνιστών σε αυτές τις συγκρούσεις, τόσο περισσότερο βελτιώνονται συνήθως τα δεδομένα τής ποδηγετήσεώς τους από τον δυαρχικό περίγυρο.
Εάν πάρουμε ως συγκεκριμένο παράδειγμα την επανάσταση τού 1821, αυτή μπορεί να μην οδήγησε στην ποθούμενη εθνική απελευθέρωση τού λαού, αλλά οδήγησε με την αποτίναξη τού οθωμανικού ζυγού στην έξωθεν και έσωθεν επιβολή ενός προτεκτοράτου, το οποίον ήτο και παραμένει υποχείριο των λεγόμενων "μεγάλων" δυνάμεων. Εάν όμως προσπαθήσουμε να φανταστούμε, ποια θα ήταν η κατάντια μας σήμερα, εάν δεν είχε λάβει χώρα τότε ο Μεγάλος Ξεσηκωμός, μπορούμε να κατανοήσουμε, ότι παρόλο που αυτός εξαντλήθηκε μεταξύ των κεράτων τής εξουσίας (κατά Κ.Δ.) με τρόπο ανίερων πιέσεων, περόλα αυτά ΥΠΗΡΞΕ ΣΩΤΗΡΕΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ.
Μπορεί σήμερα να καταγγέλουμε την σφοδρή επίθεση ενάντια στην γλώσσα μας και την διαστροφή που αυτή έχει υποστεί. ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥΣ ΙΣΩΣ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.
Μπορεί σήμερα να καταγγέλουμε τις απόπειρες διαστρέβλωσης τής νεώτερης ιστορίας μας. ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝ ΝΕΩΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Η βελτίωση των σχέσεων εξουσίας προς όφελος τής κοινωνίας είναι το πρώτο όφελος, το οποίον προκύπτει από την παρέμβαση των ανιδιοτελών κοινωνικών αναμορφωτών και έχει συλλογικό - κοινωνικό χαρακτήρα. Πέραν αυτού όμως τα ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία συμμετέχουν με ανιδιοτέλεια στούς κοινωνικούς αγώνες επιτυγχάνουν συνήθως επίσης και μια προσωπική εξέλιξη, η οποία είναι και αυτή θετική. Αυξάνουν παραγωγικά τις εμπειρίες και την ετοιμότητά τους, τον αλτρουισμό και την κοινωνική ατοσυνειδησία τους.
Εφόσον όμως η όλη διαδικασία παραμένει εγκλωβισμένη σε δυαρχικά πλαίσια, όλα αυτά τα επί μέρους αναμφισβήτητα οφέλη, έχουν μόνο ποσοτικό χαρακτήρα στα πλαίσια τού ισχύοντος συστήματος κοινωνικής αλλοτρίωσης και αδυνατούν να σπάσουν την άνωθεν επιβεβλημένη κρούστα τόσο σε επίπεδο κοινωνικής, όσο και σε επίπεδο ατομικής συνειδήσεως. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι δυνάμεις τής κοινωνικής ανατροπής παραμένουν κατά κανόνα δέσμιες ιδεολογημάτων και ουραγοί ηγεσιών, οι οποίες διεκπεραιώνουν συστημικά σχέδια. Η αδυναμία να βρούν οι κοινωνικοί αγώνες μια ποιοτιική διέξοδο και οι ήττες που επακολουθούν, είναι συχνά ζοφερές και απανωτές. Με αυτό τον τρόπο καλλιεργείται μια καλυμμένη ηττοπάθεια και επικρατεί ψυχολογικό κλίμα προσαρμογής, ασχέτως εάν οι ηγεσίες αυτών των κινημάτων εντείνουν τούς τόνους ενός ψευτοεπαναστατικού βερμπαλισμού. Έτσι τα κοινωνικά κινήματα απολήγουν μεσα σε μια πορεία να εξαντλούν την δυναμική τους σε ακτιβισμούς άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος (την λεγόμενη "επαναστατική γυμναστική") και να βαυκαλίζονται, κραυγάζοντας κενή προοπτικής συνθηματολογία.
Αυτή η απόλιξη είναι πλήρως επιθυμητή από το σύστημα, το οποίον παρά την εξωτερική δήθεν μαχητική πρακτική των θεσμών που ευαγγελίζονται κοινωνική ανατροπή, θεωρεί, ότι μέσω αυτής τής φρούδας διαδικασίας, η οποία δεν αποτελεί γι' αυτό κάποια απειλή, συντελείται η εκτόνωση τής καταπίεσης που εφαρμόζεται. Η αντιμετώπιση αυτή των κοινωνικών κινημάτων ονομάστηκε και "Μέθοδος τού Μηχανοδηγού": Όταν η πίεση τού ατμού στο μηχανοστάσιο ανέβει πολύ, ώστε να απειλεί έκρηξη, ο μηχανοδηγός αφήνει ένα τμήμα τού ατμού ελέυθερο, ώστε να εξέρχεται αυτό τού λέβητος, κατεβάζοντας την πίεση, ενώ η ατμομηχανή εξακολουθεί την προκαθορισμένη πορεία.

Αυτές οι ιστορίες έχουν επαναληφθεί ξανά και ξανά και μας έχουν οδηγήσει στα σημερινά επικίνδυνα αδιέξοδα. Ιδιαίτερα η νέα γενιά που εισέρχεται σε ηλικία υπευθυνότητος και μπορεί ακόμη να σκέπτεται όχι μόνο κριτικά, αλλά συνειδητοποιεί και την ανάγκη να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις τού συλλογικού μας πεπρωμένου, τα έχει μπουχτήσει.
Σε αυτά νομίζω ότι αναφέρεται ο ΚΔ. στην πρώτη προβληματική τής επιστολής, ακολουθώντας γραφή πυκνή και συνειδητά προκλητική:

"...Θα μπορούσε στην ουσία του πράγματος να ισχυριστεί κάποιος, ότι όλοι ανεξαιρέτως είναι καταπιεσμένοι ανεξάρτητα από το κοινωνικό τους status, και άρα το να προσπαθούν να βελτιώσουν τις συνθήκες τους ενάντια μίας οποιασδήποτε αδικίας, είναι σαν να παίζει κανείς με τις θέσεις των επίπλων σε ένα σπίτι που έχει ήδη πάρει φωτιά. Όλοι οι των επαναστάσεων πάντα αργά ή γρήγορα απογοητεύονται, όταν βλέπουν πως οι κινήσεις τους ενεργοποιούν τον εχθρό και ταΐζουν το τέρας που αντιπαλεύουν, ενισχύοντας τον οπλισμό της «τυραννίας» που έχουν εγκαθιδρύσει κάποιοι «άλλοι». Εκτός βέβαια κι αν πρόσκαιρα γίνουν αυτοί οι επικυρίαρχοι στο παιχνίδι αυτό του ανθρωποφαγικού κανιβαλισμού..."

και

"...Απλά όλο αυτό πρέπει να το δούμε ως ένα ταξίδι της συλλογικής συνειδητότητας, σημειώνοντας πως αυτό δε σημαίνει ότι το είδος μας δε το είχε ανάγκη ως τώρα, ή δε θα το έχει ανάγκη για μερικές χιλιάδες χρόνια ακόμη. Στο μόνο πράγμα στο οποίο εναντιώνομαι είναι η ψευδαίσθηση. Και από τη στιγμή που τα χέρια μου είναι γεμάτα ακόμη από καθαρίσματα παλαιών δικών μου αυταπατών, ο αναγνώστης ίσως και να αναρωτιέται γιατί αντικρούω τις ψευδαισθήσεις των άλλων. Είναι ίσως το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει..."

φτάνοντας τελικά να γίνει αδυσώπητα προκλητικός:

"...Η ιδέα το να παίρνει κανείς μέρος σε κινήματα μπορεί να έχει απελευθερωτικά και καθαρκτικά χαρακτηριστικά, δε το αρνείται αυτό κανείς.  Τέτοια όμως όπως το να παίζει ένα καλό παιχνίδι ποδοσφαίρου, να συμμετέχει σε μία θεατρική παράσταση  ή να γράφει ένα βιβλίο. Το προφανές ερώτημα που προκύπτει, είναι ότι αν όλοι αυτοί που συμμετέχουν σε όλα αυτά, γνώριζαν ότι τα πάντα είναι ένα παιχνίδι, και ότι πιθανότατα θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από ότι περιμένουν, θα έπαιρναν τελικά μέρος; Θα ήθελαν να συμμετέχουν απλά και μόνο για την ψυχαγωγία εαυτών;..."

Απευθυνόμενος σε ένα πρόσωπο τής προηγούμενης γενιάς απευθύνεται στην ουσία σε όλους όσους ανήκουν σε αυτήν και αγκομαχούν να δομήσουν κάποιο λόγο στην προοπτική τής δυναμικής "κάποιας(;)" ανατροπής.
Και λέει κοντολογής:

Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι: Δεν βαρεθήκατε την τζαμπούνα; Τι είναι αυτό που επικαλείστε και προς τι μάς εγκαλείτε μετά από τόσα και τόσα; 

Εγώ μπορώ να διακρίνω μόνο το ξεραμένο σας λαρύγγι, που μέσα στην κάψα τού οχετού προσπαθεί απεγνωσμένα να σχηματίσει εκείνο το γράμμα τής αλφαβήτου, που εσείς υπαινίσεσθε ότι θα αποτελέσει κάποτε την κραυγή για την κατάληψη τού υψώματος.
Μπορώ να διακρίνω μόνο το μπαλωμένο σας βρακί, ενώ εσείς πασχίζετε να καθαρθείτε με τον ρέοντα ιδρώτα σας, όταν διατείνεσθε πως βαστάτε την λαβή τής πόρτας στον προθάλαμο, όπου φυλάσσονται τα σκεύη για τον εορτασμό.

Και πώς θα πληρωθεί το Προφητικόν τού Εξορίστου Ποιητού;
Πού είναι η καταιγίδα, που θα γεννήσει ο Νούς τού Ανθρώπου;

Στην ουσία ο ΚΔ. μάς ζητάει να καταδείξουμε, ότι πράγματι υπάρχει εκείνη η ενότητα των αντιθέτων, η οποία δεν αποτελεί εγκλωβισμό στην δυαρχία, αλλά ζωογονεί την διαλεκτική ενός οράματος απελευθέρωσης.
Εκείνη την διαλεκτική, η οποία υποβιβάζει τα διπλά κέρατα τής δυαρχίας σε ανούσιες κρεμάστρες για τα βιολιά  και τα σουράβλια αυτών που αγαπούν.


ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΝΑ ΥΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΕΝΟΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΥΠΙΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ. ΕΝΟΣ ΟΡΓΑΝΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΕΞΟΡΜΗΣΕΩΝ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.
ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΜΕ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΙΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΥΤΟΕΠΙΒΕΒΑΙΟΥΜΕΝΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ.
ΟΤΑΝ ΡΩΤΑΕΙ "ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ;" ΕΝΝΟΕΙ "ΠΟΥ ΦΘΑΝΕΙ Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΟΥ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΣΟΥ, ΦΑΝΕΡΩΣΕ ΤΟ ΞΥΛΟ ΠΟΥ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΛΑΞΕΥΕΙΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ".

Δηλώνει ότι δεν είναι σκληρός απέναντι σε ότι θεωρεί ενδιάμεσο. Αποδέχεται με συμπάθεια να κινούνται οι Ανώνυμοι στα μεσοδιαστήματα.
Όμως από αυτούς που θέλουν να επιδεικνύουν πρόσωπο, απαιτεί τον σχηματισμό ευκρινών και υπεύθυνων χαρακτηριστικών, τα οποία να είναι εις θέσιν να προδιορίζουν αιτιολογημένη αποφασιστικότητα έναντι των προκλήσεων που εκούσια αυτοί ισχυρίζονται ότι αποδέχονται.
Δηλώνει, ότι δεν πάσχει από μάσκες, λοφία και πόζες. Κατανοεί τον ψυχολογικό ρόλο που αυτά μπορούν ίσως να εξυπηρετούν στα πλαίσια μιας φευγαλέας αυτοάμυνας.
Όμως ζητούμενο δεν μπορεί να είναι η εξυπηρέτηση, αλλά η επιτέλεση.
ΤΕΛΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΟΧΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΣ. ΣΚΟΠΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ.
ΤΕΛΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΕΛΟΥΣ. ΤΟ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ.

Ο φίλτατος ΚΔ. γίνεται όφις προκλήσεως, βάζοντάς μας ενώπιον των συνεπειών όσων θίγουμε.
Όμως εμάς δεν μας απασχολεί εάν θα ρεζιλευτούμε για μια ακόμη φορά.
Άρα το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι να προχωρήσουμε. Διότι εάν καταφέρουμε να σπρώξουμε την πραμμάτια μας μέχρι τούς πρόποδες τής ανηφόρας, είμαι πεισμένος, ότι οι νεώτεροι που έπονται θα ανορθώσουν την σημαία τους ψηλότερα.

Θα με ρωτήσει όμως ο ΚΔ.:
Ποιο ύψωμα και ποια σημαία;
"Σημαία από νάυλον, πλαστική";

ΔΕΙΞΕ ΤΟΤΕ, ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ ΝΑ ΒΡΕΙ.


3. ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΔΥΑΡΧΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ.
ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΚΥΟΦΟΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΕΤΑΑΝΘΡΩΠΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. 

Συνεχίζεται...

ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΦΚΑ

Διάβασα σήμερα στο tvxs.gr την εξής είδηση:

http://tvxs.gr/news/topika-nea/kaneis-den-anazita-tin-11xroni-stefka-ton-fanarion

"... Κανένας νόμιμος συγγενής της 11χρονης Στέφκα, του κοριτσιού που ζητιάνευε στα φανάρια και τραυματίσθηκε θανάσιμα όταν παρασύρθηκε από λεωφορείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, δεν έχει βρεθεί ακόμη..."


Με αίσθημα αμηχανίας έγραψα τους στίχους που ακολουθούν:


ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΦΚΑ

Γιατί δακρύζεις για μένα
αφού τόσα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα...

Δακρύζω
γιατί και γω πάντοτε ήμουν
ένα παιδί στα φανάρια που σκούπιζε τζάμια.
Προσπάθησα να δω πίσω απ' αυτά
κάποιες μορφές κρυμένες στην ομίχλη
καθώς τ' απόνερα τής βροχής
παρέσυραν τα χέρια μου
ως το δικό σου αίμα.
Βούτυξα μέσα τα χέρια μου
για να βάψω στο μέτωπο
χρώματα τού πολέμου.

Χρώματα τού πολέμου, μα γιατί;
Και πόλεμο ενάντια σε ποιόν;
Χιλιάδες είναι αυτοί που θα πούνε
ότι η χώρα σου ξεφορτώθηκε ένα ακόμη παράνομο μετανάστη.

Ξέρω...
Πάντα σκουπίζοντας τα τζάμια έβλεπα γύρω τούς βρικόλακες.
Κάποτε τόλμησα να σκουπίσω με το στουπί και τον καθρέφτη
κοίταξα μέσα για να δω το πρόσωπό μου
και τότε είδα τον πιο επικίνδυνο βρικόλακα
μέσα μου

Τα δίδυμα κέρατα της επαναστάσεως και της άνωθεν ανίερης πιέσεως - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ "ΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ"

Ανοιχτή επιστολή στον Πελαγοφίαλο: 
Κατάληψη, επανάσταση ή αποστασία «ενάντια» στην εξουσιαστική, ιεραρχική πίεση

 Όλοι οι κοινωνικοί ακτιβισμοί ή ακόμη και οι φαντασιακοί ενεργισμοί το μόνο που κάνουν είναι να δυναμώνουν αυτό που υποτίθεται ότι αντιπαλεύουν. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, στο βαθμό που οι άνθρωποι ξεκινάνε με στόχους και συγκεκριμένα αποτελέσματα στο μυαλό, και στην πορεία απογοητεύονται και βγαίνουν τελικά από την πλάνη. Είναι το κομμάτι της ίδιας της ψευδαίσθησης το μεμπτό της υποθέσεως και όχι ο ακτιβισμός αυτός καθ’ αυτός, που δεν είναι παρά άλλος ένας έγκυρος τρόπος να περάσεις το χρόνο σου.  Υπάρχει ωστόσο μία αναπτυσσόμενη πίστη, παρ’ όλα αυτά, πως η προσδοκώμενη παγκόσμια μεταστροφή είναι η μαρτυρία μίας κάποιας συλλογικής μεταλλαγής στη συνείδηση, τύπου Μάγιας και «τέλος χρόνου» λόγου χάριν, και κατά λογική επαγωγή όλα τα παραπάνω είναι τα μέσα μας προς αυτήν. Κατά την άποψη μου αυτό δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.

Υπό την οπτική εξέτασης της παραπάνω πλάνης, οι anonymous και οι συναφείς τους εκφάνσεις, μου προκαλούν το ενδιαφέρον και θα εξηγήσω το γιατί. Το ανώνυμο υφίσταται σε μία σκιώδη περιοχή μεταξύ παραδειγμάτων χωρίς εμφανώς να ανήκει σε κάποιο από αυτά. Για την ακρίβεια προτείνω πως υπάρχουν τριών ειδών παραδείγματα που σχετίζονται με τη συζήτηση:

α) Το εξουσιαστικό παράδειγμα που σχετίζεται με τη δύναμη, το χρήμα κλπ

β) Το ενάντιο παράδειγμα της επανάστασης, των κοινωνικών αξιών και της ατομικής προβολής

γ) Το παράδειγμα που αυτή η ανάλυση θα αντιπαραθέσει στα δύο προηγούμενα και το οποίο αντιλαμβάνεται αυτά τα δύο ως καθρεπτικές εικόνες και άρα εξίσου αναχρονιστικά.

Οι οποιοιδήποτε anonymous το λοιπόν υφίστανται, κάπου μεταξύ δεύτερου και τρίτου παραδείγματος. Δεν προκαλούν καμία απολύτως αλλαγή και είναι απλά μία εκδήλωση του τί ήδη συμβαίνει. Όπως και ο χαρακτήρας από τον οποίο εμπνεύστηκαν, ο V, οι anonymous λειτουργούν με πυροτεχνήματα που τελικά δεν έχουν κανένα πραγματικό αποτέλεσμα. Αυτή η ασυνέπεια και ο παραλογισμός είναι κάτι που τους καθιστά αγνούς, και άρα προσωπικά μου είναι συμπαθείς.

Η διαφορά μεταξύ μαγείας και τέχνης είναι ότι η πρώτη επιδιώκει κάποια αποτελέσματα και αλλαγές, ενώ η δεύτερη είναι απλά μία δημιουργική έκλυση ενεργειών, ακολουθούμενη από την διάθεση επακόλουθης παρατήρησης των αλλαγών που αυτές οι ενέργειες προκάλεσαν, ανεξάρτητα από την επιθυμία ή την ελπίδα μας. Οι κοινωνικοί ακτιβισμοί, έχοντας υπόψη τους παραπάνω ορισμούς, θα μπορούσαν να ενταχτούν στον ορισμό περί μαγείας, στη καλύτερή τους, ενώ η ατραπός των anonymous να ενταχτεί, στις καλύτερες των εκφάνσεων της, στην κατηγορία της τέχνης. Υπάρχει και μία μικρή ξεχωριστή κατηγορία, «κοινωνικών ακτιβιστών» (μέσα σε εισαγωγικά), που φοράνε μάσκες σαν τους anonymous, και είναι κάτω από την εντύπωση ότι φέρνουν αλλαγές ή τουλάχιστον φιλοδοξούν προς αυτό. Αυτοί είναι οι bloggers παραδείγματος χάριν. Φυσικά, οι διατυπώσεις μου είναι αφοριστικές. Ας εξετάσουμε τα ποσοστά αληθείας και αντίφασης σε όλα αυτά.

Κοιτάξτε ποιο είναι το κλειδί κατανόησης. Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να επιτρέψεις κάτι να σε διαπεράσει ως zeitgeist και ρεύμα της εποχής, χωρίς την ανάγκη να το καταλάβεις, και του να μετακινήσεις τα πράγματα ο ίδιος προς την κατεύθυνση ενός επιδιωκόμενου σκοπού. Για παράδειγμα, μπορεί να γράφω αυτό το κείμενο για να πείσω τον αναγνώστη. Από την άλλη, μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιώ τις λέξεις ως μέσα για να παρατηρήσω τι θα κινηθεί τριγύρω από αυτές, και τι θα κινηθεί εντός μου, χωρίς να έχω στο μυαλό μου κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα ή μπορεί και να ελπίζω σε κάτι μακρινό και ανέφικτο. Η πραγματικότητα είναι βέβαια, ότι ισχύει λίγο και από τα δύο, και το πόσο καταλυτικός είναι ο ρόλος που διαδραμάτισα στα γύρω και στην αλλαγή του εαυτού στο τέλος της διαδικασίας, είναι ο μόνος παρανομαστής του κατά ποιο βαθμό το «εγώ» μου εμποδίζει «το πραγματικό», (δλδ την σύναψη σχέσεως με τον Κόσμο και την πραγμάτωση της  Επικοινωνίας) από το να συμβεί.

Μία ακόμη κλείδα κατανόησης έχει να κάνει με το πώς θα ορίσει κανείς, ως αυτό που πραγματικά είναι, τη δήθεν «τυραννία του πατρικού νόμου» που κατασκευάζει ο ίδιος ο άνθρωπος, και τις «άνωθεν» πιέσεις που αυτός ο νόμος συνεπάγεται (αφού φτιάχνει ιδιοτελείς ιεραρχίες), χωρίς να κάνει κάποια αξιακή κρίση σχετικά με αυτές, και χωρίς να το δει όλο το θέμα προσωπικά. Θυμάμαι εδώ, μία κουβέντα μεταξύ φίλων κατά την οποία διαφωνούσαμε για την αξία της ένταξης ή μη σε ένα οποιοδήποτε κίνημα.  Αρκετοί εκ των συνομιλητών έχοντας κατά παλαιότερους καιρούς ενταχτεί κάτω από την ομπρέλα ενός τέτοιου, αναγνώριζαν την τωρινή τους ανωτερότητα, ως την έξοδο τους από κινήματα και τα καθεστώτα εντάξεως. Την ανωτερότητα τους δλδ κατόπιν της εξόδου από κάποια ιεραρχία και κάποια μάζα που καταστέλλει τα φυσικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ατομικής τους παρεκκλίσεως. (Το θέμα αργότερα καταλήγει πιο πολύπλοκο όπως εξήγησα και αλλού, κι έχει να κάνει με το ότι παράλληλα με την έξοδο από το συλλογικό, γιατί επαγωγικά η αναφορά θα φτάσει σε αυτό, κάθε ατομικότητα πρέπει να θέτει όρους ένταξης σε αυτό.*(1))

Για τους anonymous (ή και τους κοινωνικούς ακτιβιστές, αν και αυτοί είναι ιστορικά και ιδεολογικά πιότερο προγραμματισμένοι) και όλους εκείνους που θέλουν να προσεγγίσουν τη ζωή (συμπεριλαμβανομένης της «τυραννίας» και της «ανίερης έξωθεν πιέσεως») με τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης, ήτοι δλδ «μαθαίνουμε από τα λάθη μας»*(2) , το παγκόσμιο σύστημα ελέγχου αλλά και ο κοινωνικο-ιστορικός προγραμματισμός, δεν είναι πρόβλημα που τους απασχολεί να λυθεί, αλλά ένας άξιος αντίπαλος σε ένα τιτάνιο παιχνίδι κοσμικού ping pong. Η διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών είναι ότι η μία γνωρίζει ότι όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι, ενώ η άλλη το βλέπει με θανατηφόρα σοβαρότητα (ουσιαστικά «το σύστημα» δε «βλέπει» τίποτε, απλά παίρνει τα χαρακτηριστικά τέρατος, λόγω του ότι ως διανθρώπινη υπερδομή είναι διαφορετικής τάξης από το ίδιο το υποκείμενο που την επισκοπεί). Όταν το όποιο υποκείμενο το λοιπόν, παίρνει την επανάσταση και πολύ στα σοβαρά, θα μπορούσε να πει κανείς πως ασυνείδητα προσχωρεί στη πλευρά την οποία αντιμάχεται, γιατί αρχίζει να μοιράζεται το ίδιο πνεύμα με το «θηρίο». Από ρομαντικός καλλιτέχνης και δημιουργός, μπορεί και μετατρέπεται σε ζόμπι του πολιτικού ορθολογισμού ή του φιλοσοφικού παλιμπαιδισμού, εντάσσεται σε κινήματα ή ομάδες, και αναιρεί τελικά την ατομική του παρέκκλιση.

 Η επανάσταση και οι άνωθεν πνευματικές, εξουσιαστικές και ιεραρχικές πιέσεις δεν είναι παρά τα δίδυμα κέρατα του ιδίου δαίμονα, και η απόδειξη όπως την προσκομίζει ο νόμος της ιστορικής επανάληψης είναι πως η αντι-εξουσία και η αντίσταση της μάζας απλά ενισχύει την εξουσία. Και μην ξεγελιέστε από τις εναλλαγές των προσωπείων της εξουσίας και της ράτσας των αμνών. Ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας παραδείγματος χάριν, και οι άπειροι τρόποι που οι υπερεθνικές επικυριαρχίες χρησιμοποιούν μία «δαιμονοποιημένη» πράξη αντίστασης ώστε να ισχυροποιήσουν τη δύναμη τους, καταδεικνύει απλά ,και παρατείνει βεβαίως, το φαύλο κύκλο. Και από την άλλη πλευρά όμως αν το δείτε, όποτε η αντίσταση πήρε τον εαυτό της και πολύ στα σοβαρά, ενεργοποίησε την παλαιότερη ιστορική ψύχωση της ανθρωπότητας,  το «εμείς και οι άλλοι»*(3), τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο, και δημιούργησε κρίσεις που είτε ενίσχυσαν το σύστημα είτε το αναδίπλωσαν.

Αυτά όλα τα παραπάνω θα ήταν κάτι το θετικό αν θέλαμε στο τέλος να θεσπίσουμε το χριστιανικό ψυχόδραμα του Αρμαγεδδώνα. Εννοώντας ότι αργά ή γρήγορα οι ιστορικές αναλογίες θα είναι πλέον τόσο μεγάλες που αυτή η διπολικότητα εκ των πραγμάτων θα ενσαρκώσει αποκαλυψιακές συμμετρίες. Αλλά είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε?

Φαίνεται πως όσοι διαμαρτύρονται, είτε είναι κοινωνικοί ακτιβιστές είτε ρίζες τύπου anonymous, θέλουν απλά να βελτιώσουν τη θέση τους σε σχέση με την υποτιθέμενη πίεση που δέχονται, και εδώ πραγματικά είναι που εντοπίζεται το πρόβλημα. Θα μπορούσε στην ουσία του πράγματος να ισχυριστεί κάποιος, ότι όλοι ανεξαιρέτως είναι καταπιεσμένοι ανεξάρτητα από το κοινωνικό τους status, και άρα το να προσπαθούν να βελτιώσουν τις συνθήκες τους ενάντια μίας οποιασδήποτε αδικίας, είναι σαν να παίζει κανείς με τις θέσεις των επίπλων σε ένα σπίτι που έχει ήδη πάρει φωτιά. Όλοι οι των επαναστάσεων πάντα αργά ή γρήγορα απογοητεύονται, όταν βλέπουν πως οι κινήσεις τους ενεργοποιούν τον εχθρό και ταΐζουν το τέρας που αντιπαλεύουν, ενισχύοντας τον οπλισμό της «τυραννίας» που έχουν εγκαθιδρύσει κάποιοι «άλλοι». Εκτός βέβαια κι αν πρόσκαιρα γίνουν αυτοί οι επικυρίαρχοι στο παιχνίδι αυτό του ανθρωποφαγικού κανιβαλισμού.

Πολύς κόσμος, από τους πιο συνειδητούς παίκτες του παιχνιδιού και από τις δύο πλευρές (μέρη της εξουσιαστικής ιεραρχίας και οργανωμένοι του αντιπολιτευτικού αντιλόγου) μπορεί και να τα γνωρίζουνε όσα αναφέρουμε, αν και πρέπει να κρατάμε τις επιφυλάξεις μας, καθότι τίποτε δε τυφλώνει περισσότερο από τα ιδεώδη και τις ιδεολογίες. Πάντως φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς τις αντιδράσεις ειδικά των ανθρώπων του εσωτερισμού, που εμφανίζονται να λειτουργούν με μία σχετικά αφελή και ρηχή εξήγηση της κοινωνικής αλλαγής, λες και ο λόγος γίνεται για απλές πολιτικές δομές και διεφθαρμένα ανθρώπινα όντα που παίζουν σε κάποιο reality show, και όχι μακραίωνα συλλογικά και προγονικά patterns (δλδ δαίμονες) άρνησης.  Και για να αναφέρω και ένα τεράστιο κλισέ. Καμία αλλαγή δε μπορεί να υπάρξει στα εκτός, αν δεν λάβει χώρα πρώτα στα εντός. Όπως καταλαβαίνει κανείς όλα αυτά, το πιθανότερο είναι ότι αναβάλλουν το “εσωτερικό ψυχικό paradigm shift”, ή την “εσωτερική ψυχική επανάσταση ή μεταστροφή” αν προτιμάτε, παρά τη δρομολογούν.

Για να είμαι ξεκάθαρος, δεν είμαι ενάντια των ακτιβιστών ούτε αψηφώ το σύστημα ή αν το θέλετε αλλιώς : το «matrix». Απλά όλο αυτό πρέπει να το δούμε ως ένα ταξίδι της συλλογικής συνειδητότητας, σημειώνοντας πως αυτό δε σημαίνει ότι το είδος μας δε το είχε ανάγκη ως τώρα, ή δε θα το έχει ανάγκη για μερικές χιλιάδες χρόνια ακόμη. Στο μόνο πράγμα στο οποίο εναντιώνομαι είναι η ψευδαίσθηση. Και από τη στιγμή που τα χέρια μου είναι γεμάτα ακόμη από καθαρίσματα παλαιών δικών μου αυταπατών, ο αναγνώστης ίσως και να αναρωτιέται γιατί αντικρούω τις ψευδαισθήσεις των άλλων. Είναι ίσως το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει. Αν δεχτούμε ότι πρέπει να κάνει κάτι δλδ, ας δεχτούμε ότι αυτό είναι το να οικειοποιείται το δαιμόνιο της νόμιμης και δημιουργικής διαμαρτυρίας (μέσω της εγκατάστασης του 2ου  παρατηρητή).

 Από την οπτική γωνία που εποπτεύει ο περισσότερος κόσμος, όλα τα κινήματα ή οι ακτιβισμοί, έχουν να κάνουν με την πρόκληση εξωτερικών βελτιωτικών αλλαγών για τις ατομικότητες που τα εμφορούνται. Σαν ένα είδος καθαρτικού θεατρινισμού (η λεγόμενη «θεατρική κάθαρσις»), μπορεί όντως όλη αυτή η ενασχόληση τους  να είναι αποτελεσματική, αν όλη η διαδικασία είναι ρυθμισμένη ώστε να φέρει τις εσωτερικές εκείνες μεταβολές που έχουν ανάγκη οι ηθοποιοί. Δεν είναι όμως αυτό που συμβαίνει συνήθως, καθότι όλοι επικεντρώνονται στα «εκτός» που «δικαιωματικά» διεκδικούν. Η πραγματικότητα σε όλα αυτά είναι ότι τα κινήματα, οι ακτιβισμοί, οι anonymous, είναι όλα μέρη μίας μεγαλύτερης και ευρύτερης διαδικασίας. Αλλά το ίδιο είναι και η «νέα τάξη πραγμάτων», η «τυραννία», «η παγκόσμια κυβέρνηση» και οτιδήποτε άλλο.

 Τι μπορεί να σημαίνει «δικαιωματική διεκδίκηση» το λοιπόν; Η ιδέα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» λόγου χάριν υποτίθεται θεωρείται πολύ προοδευτική. Αλλά αν το καλοσκεφτεί κανείς επαγωγικά και αναπόδραστα οδηγεί σε κουτές θέσεις. Εννοώντας πως έχουμε θεσπίσει δικαιώματα για το κάθε τι. Στο τέλος θα θεσπίσουμε και δικαιώματα για τα μικρόβια, τα βακτηρίδια και τους ιούς.  Όλο αυτό είναι μέρος των συμπτωμάτων της ασθενικής αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν έχει κανένα δικαίωμα, γιατί κανένας δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Αν εξεταστεί η ασθένεια σε βάθος θα γίνει φανερό πως «τα δικαιώματα» και δη τα «πνευματικά», ήταν αυτά που νομιμοποιούσαν πάντα τις ανίερες πιέσεις. Τα πνευματικά δικαιώματα είναι αυτά που επικυρώνουν ιστορικά τις «διαβολικές» εξουσίες, γιατί συντηρούν το καθεστώς των κλειστών γνώσεων. Αυτό δε σημαίνει βεβαίως πως μπορούν καρατομηθούν και όλα διορθώθηκαν. Σαν ιδέα όμως είναι μέρος του προβλήματος και όχι τις λύσης. Αν το εποπτεύσει κανείς μακροσκοπικά θα δει πως η ιδέα των δικαιωμάτων καταλήγει σε ύβρις *(4), και σε πορείες με πλακάτ να γράφουν «πάρε μας πίσω στο Παράδεισο». Όλα αυτά είναι μέρος της εγωκεντρικούς λογικής που θέλει τον άνθρωπο να βρίσκεται κάπου άλλου από εκεί που βρίσκεται. Αν ήταν να ελευθερωθεί από αυτή την ασθένεια θα πρέπει να κατανοήσει πως η άνωθεν πιέσεις και οι κάτωθεν πιέσεις είναι ακριβώς αυτές που πρέπει να είναι.  Επίσης να κατανοήσει πως ο ίδιος έχει περιορισμένους βαθμούς ελευθερίας κινήσεων. 

 Όλα αυτά καταδεικνύουν μία ακόμη μεγαλύτερη αυταπάτη. Τα κινήματα, οι ακτιβισμοί, οι κυβερνήσεις κι εξουσίες εν γένει, όλα βασίζονται σε ένα σύστημα ερμηνείας  για το τι είναι δήθεν καλό για την κοινωνία, που ορίζει και θέλει να επιβάλλει την πρόθεση μίας μερικότητας στο σύνολο. Αυτή είναι μία υπόθεση που στην πράξη υπαινίσσεται πως η ουτοπία του ενός ταιριάζει σε όλους. Πράγμα παντελώς στενόμυαλο.  Συνήθως μάλιστα, η ιδέα του «τι χρειαζόμαστε», πηγάζει κυρίως από τις ρηχές δράσεις και αντιδράσεις στο πως είναι τα πράγματα φαινομενικά. Αντιδρούμε παραδείγματος χάριν γιατί ο τρόπος ζωής μας είναι «άδικος». Όλοι οι ακτιβιστές μπορεί και να τα βρίσκουν μεταξύ τους κάποια στιγμή, μες την αγανάκτηση τους, και να συμφωνούν για το πώς θα πολεμήσουν το κακό σύστημα. Το «θηρίο».  Τι θα συμβεί όμως αν αυτός ο εχθρός, αυτές οι ,όπως τις θεωρούν, αναχρονιστικές και διεφθαρμένες δομές,  ξαφνικά εξαφανίζονταν; Αν η ταυτότητα όλων αυτών των κινημάτων, προσδιορίζεται από το γεγονός της ύπαρξης των κακών «άλλων», κι αν όλο αυτό είναι που τους φέρνει κοντά ως μάζα, τότε αν πράγματι ο αντίπαλος τους εξέλειπε, δε θα είχαν την ανάγκη να βρουν κάποιον άλλον να του εναντιωθούν; Και δε θα υπήρχε τελικά η φυσική ανάγκη αυτός να βρεθεί κάπου μέσα στα ίδια τους τα σπλάχνα;

Η ιδέα το να παίρνει κανείς μέρος σε κινήματα μπορεί να έχει απελευθερωτικά και καθαρκτικά χαρακτηριστικά, δε το αρνείται αυτό κανείς.  Τέτοια όμως όπως το να παίζει ένα καλό παιχνίδι ποδοσφαίρου, να συμμετέχει σε μία θεατρική παράσταση  ή να γράφει ένα βιβλίο. Το προφανές ερώτημα που προκύπτει, είναι ότι αν όλοι αυτοί που συμμετέχουν σε όλα αυτά, γνώριζαν ότι τα πάντα είναι ένα παιχνίδι, και ότι πιθανότατα θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από ότι περιμένουν, θα έπαιρναν τελικά μέρος; Θα ήθελαν να συμμετέχουν απλά και μόνο για την ψυχαγωγία εαυτών;

Μόνο με πνεύμα που βλέπει τη ζωή ως ένα παιχνίδι, ένα σοβαρό παιχνίδι όμως, υπάρχει και το πνεύμα της αλλαγής, ως ψυχαγωγία όμως και μαγική μεταμόρφωση, και τελικά από ηττημένος βγαίνει  κανείς νικητής. Θα ήταν λάθος να πάρει κάποιος τη σκιά της ουσίας, δλδ την ελπίδα-φαντασία που κινεί αυτά τα κινήματα ως πραγματικότητα, και όχι ως μία έκφανση των εντός αυτού περιεχομένων.

 Κατά την αίσθηση μου, όταν κάποτε η συλλογική μεταμόρφωση ολοκληρωθεί (πράγμα κουτό να το λέμε γιατί είναι μία αεί διαδικασία), πιθανότατα δε θα ξέρουμε τι να κάνουμε σχετικά με αυτήν, και πιθανότατα οι πιο πολύ δε θα ξέρουν και τι είναι αυτό που τους χτύπησε. Μπορεί κάποιος να προτείνει πως το δείνα κίνημα, οι συμπαθείς αλλά πάντα άστοχοι ,αφού δε μαθαίνουν από τα λάθη τους, θεοσοφιστές λόγου χάριν *(5), ή το τάδε, είναι ότι χρειάζεται ώστε να προκύψει κάποια συλλογική αλλαγή. Δεν υπάρχει όμως κάποια δομή, κάποιος οργανισμός, κάποιο κίνημα που να μπορεί ή να χρειάζεται να σπρώξει προς μία όποια κατεύθυνση τα πράγματα. Αυτό που μπορεί να υπάρξει οργανωμένα και θεσπισμένα είναι εργαλεία τέτοια που να επιτρέπουν το καθάρισμα του φαντασιακού μας οίκου, την αυτοπαρατήρηση, τη διαύγαση, και την φανέρωση τελικά των αυταπατών μας, ώστε να αποτρέπονται οι ουτοπικές προβολές από τις μερικότητες και να επιτρέπεται η νέα ζωή να γεννιέται οργασμικά και ακραιφνώς. Άλλωστε το γνώθι σ’αυτόν είναι η μόνη συνθήκη ώστε να υπάρχει άδολη έκφραση της τροπικότητας της ατομικότητας. Αν γνωρίζει κάποιος τον εαυτό του, ξέρει και τους τρόπους. Για να δώσει ο Έλληνας στο παράδειγμα μας,  λύσεις στα προβλήματα του, αρκεί να θυμηθεί ποιος είναι.

Είναι γεγονός πως πολύς κόσμος επενδύει τις ελπίδες του, πάνω στο ένα κίνημα ή στο άλλο. Είναι καλό πράγμα να συμμετέχεις σε κάτι τέτοιο όσο η αλληλεπίδραση αυτή σε ψυχαγωγεί. Είναι ίσως και μία φυσική έκφραση των μαζών να οργανώνει μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις. Κανείς δεν εναντιώνεται σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε όσο πολλαπλασιάζονται και λειτουργούν οι μάζες τόσο πιο πολύς κόσμος καταλαβαίνει τη «φύση του θηρίου» στο τέλος. Το πρόβλημα ξεκινά όταν κάποιοι παίρνουν τη φύση της ψυχαγωγίας αυτής σοβαρά και επενδύουν συναισθηματικά και ψυχολογικά σε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα. Έτσι είναι που προετοιμάζονται για την απογοήτευση. Κατά ειρωνικό τρόπο, η ίδια πίκρα της εγωιστικής φαντασίωσης τους, ότι δεν παίρνουν αυτό που αξίζουν από τον Κόσμο, που τους οδήγησε στο να προστρέξουν στην συνένωση με κάποιο κίνημα, είναι που επιστρέφει να τους σπρώξει ώστε ασυνείδητα να γίνουν αυτό που έχουν δαιμονοποιήσει στην παθιασμένη τους αντιπαράθεση. Έτσι τελικά βέβαια τους καταπίνει το ίδιο το τέρας, που εν τέλει φαίνεται να κανιβαλίζει τον εαυτό του.

 Όσο η Ρώμη καίγεται, ο κόσμος μπορεί να παίζει βιολί ή μπορεί και να βάζει φωτιά το ίδιο του το σπίτι για να το καθαρίσει από τα μικρόβια. Όλες οι αλλαγές είναι θεμιτές. Αυτό που μας καταπιέζει όλους μας είναι η αλλοπαρμένη φαντασίωση της ψυχής που λησμονά την έπαρση. Είναι η λογική που μας διέπει για κάποιου είδους ηθική απόδοση προς όφελος μας, και για κάποιου είδους εξευγενισμού του κόσμου έξω μας. Είναι στο χέρι μας το αν θα αφήσουμε την περηφάνια ώστε να μη καταστραφούμε από την ίδια της τη λαιμαργία. Μόνο υπό συνθήκες τέτοιες μπορεί και πραγματώνεται  η συλλογική μεταμόρφωση.  Όχι ενάντια σε αυτές.

Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε; - Γιάννης Αγγελάκας εκδόσεις Λιβάνη (1999)
Πριν αρχίσουν όλα
Είχαν κιόλας αρχίσει
Πριν φτάσω ήμουν ήδη εκεί
Τα ίχνη μου και ο δρόμος μου προϋπήρχαν
Τ' ακολούθησα
Βρήκα ένα σπίτι στις φλόγες
Μπήκα μέσα και του 'βαλα φωτιά.

[Σημείωση*(1): Τα καταπιεστικά συστήματα είναι αποτελέσματα συλλογικών και ατομικών μπλοκαρισμένων ενεργειών και γι’ αυτό είναι πολύ υποβοηθητικά για όλους, γιατί διευκολύνουν την διάγνωση των εσωτερικών εμπλοκών (δαιμονικών τυραννιών), και άρα ξεδιαλύνουν τις αυταπάτες και ενισχύουν την αυτογνωσία. Το ότι οι ατομικότητες συνδέονται  για να προσπαθήσουν να υπερκεράσουν κάποια συστημική καταπίεση, μπορεί να έχει σύμφωνα με αυτά που αναφέρθηκαν δύο ερμηνείες.

1)    Συμβολικά σημαίνει ότι προσπαθούν να θεσπίσουν το καθάρισμα (ή και τον φόνο) των εντός καναλιών.
2)    Βρίσκουν τρόπους να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν τι συμβαίνει εντός τους, και κοροϊδεύουν  τον εαυτό τους ότι μπορούν να τον φτιάξουν, δημιουργώντας κάποιο κίνημα που θα αλλάξει τις κοινωνικές περιστάσεις εκτός τους

Προσωπικά συνήθως τείνω να αντιστοιχώ στα κινήματα τον δεύτερο ορισμό, αλλά και πάλι όντας σκεπτικός και κυνικός δε μπορώ να μην αναρωτιέμαι αν με τις προσπάθειες να τακτοποιήσουμε και να αναγνώσουμε τα εντός χάνεται το σημαινόμενο, γιατί όπως είπαμε τα πάντα είναι ένα μεγάλο θεατρικό παιχνίδι και δε μπορούμε να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας σε αυτό. Άρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παράδοξο.  Παράλληλα με την έξοδο από το συλλογικό, κάθε ατομικότητα πρέπει να θέτει όρους ένταξης σε αυτό μαζί με το αίτημα για καθολικότητα. Και άρα επαγωγικά τίθεται το ερώτημα ποιος είναι ο «ορίζοντας γεγονότων» της. Ποιο είναι αυτό το συλλογικό.  Ποια από τα «εκτός» τα θεωρεί δικά της ή συγγενικά και φίλια. ]

[Σημείωση*(2): Θα μπορούσε να διαχωρίσει κανείς τον τρόπο «μαθαίνουμε από τα λάθη μας», τρόπο που προβάλλει το διαφαινόμενο παγκόσμιο σύστημα ελέγχου αλλά και ο κοινωνικο-ιστορικός προγραμματισμός, από τον τρόπο «προβλέπω τα λάθη». Ο πρώτος είναι επιμηθεϊκός ενώ ο δεύτερος, με τον οποίο πολύ πιο συχνά συνηχεί ο Έλληνας, ο προμηθεϊκός. Ο πρώτος είναι εξωστρεφής και καταλήγει να πειραματίζεται στις πλάτες των άλλων, όντας ιμπεριαλιστικός. Η διαδικασία του προσπαθεί δια μέσου πειραμάτων να μεταμορφώσει την εκτός πραγματικότητα και άρα δε μπορεί να θεωρηθεί μαγεία με τους ορισμούς που δώσαμε. Ούτε τέχνη θα το έλεγε κανείς. Για τον δεύτερο τρόπο ενώ λέμε ότι «προβλέπει», στην πραγματικότητα μόνον «βλέπει» διότι προϋποθέτει την γνώση του εαυτού, που συνεπάγεται τη γνώση του Κόσμου. Στην ιδεατή του έκφανση έχει να κάνει δηλαδή με την «όραση» (και τελικά με την δυνατότητα να αλλάζει μαγικά τα πράγματα) και όχι με την πρόβλεψη. Ο κακός προμηθεισμός αγγίζει τα όρια της ύβρις και της επανάστασης υπέρ δικαίων και αδίκων. Γι’ αυτό άλλωστε πάντοτε ο έλληνας προσπαθεί να εφαρμόσει  «το μέτρο» και «το μέσο» για να εναρμονίζει την επαναστατική και υβριστική του διάθεση.]

[Σημείωση*(3): Οφείλει κανείς να έχει κατά νου πως το σύνηθες δίπολο σε περιόδους κρίσης «εμείς και οι άλλοι», είναι πλανερό. Ο Ελληνισμός για παράδειγμα, δεν είναι κίνημα για να εναντιωθεί στη ροή της ιστορίας (αντιθέτως γράφει ιστορία), και δεν αναφέρεται στους ελλαδίτες, οι οποίοι ενδεχομένως να είναι και διχασμένοι σε αυτούς που συμπαρασύρονται από το ρεύμα της εποχής και σε αυτούς που νιώθουν ότι απειλείται η φανταστική εικόνα του Ελληνισμού που έχουν στο μυαλό τους. Αυτό που αξίζει, δε μπορεί να χαθεί. Ας ενδοσκοπήσει το λοιπόν ο σημερινός ελλαδίτης, τις εμφυλιακές συμμετρίες εντός του. ]

[Σημείωση* (4): Ας αναρωτηθεί η «ιερά σύνοδος» των εκάστοτε ενισταμένων, πόσο εύκολα η διαμαρτυρία μπορεί να ερμηνευθεί ως παραβίαση δικαιωμάτων και άρα να σημαίνει ανατροπή της οποιασδήποτε νομιμότητας της από το σύστημα. Ας αναρωτηθεί επίσης πόσο εύκολα η επανάσταση που η όποια ένσταση υπαινίσσεται, μπορεί να ερμηνευθεί ως προσχώρηση στο «σατανικό κέρας» των απανταχού μπαχαλάκηδων και μουτζαχεντίν. ]

[Σημείωση* (5): Αν πάρουμε ως παράδειγμα στην κουβέντα μας το θεοσοφικό κίνημα (zeitgeist, project V), παρατηρούμε πως: α) καπηλεύεται τόσο τον άνωθεν φαντασιακό χώρο, εμφανιζόμενο ως η κύρια βιτρίνα του λευκού εωσφορικού αδελφάτου που υποτίθεται ότι κινεί υπερεθνικά νήματα κι έχει πυραμιδικές, ιεραρχικές δομές κτλ β) καπηλεύεται ταυτόχρονα και τον κάτωθεν επαναστατικό χώρο εμφανίζοντας πρόσωπα  αναρχο-φεμινιστικά-μητριαρχικά με "εωσφορικές" απολήξεις  γ)καπηλεύεται και τον χώρο που έχουν δημιουργήσει οι anonymous με τα πυροτεχνήματα,  με ανώνυμες, υπό πατριαρχική καθοδήγηση, αναρχο-φεμινιστικές φιγούρες, τύπου "εωσφορίζοντα" V . (Το μαύρο αδελφάτο είναι αυτό που θεωρητικά καπηλεύεται τον τρομοκρατικό χώρο προς όφελος της σύμπραξης των δύο αδελφάτων.) Όπως βλέπετε το κίνημα μοιράζεται το πνεύμα του "θηρίου-συστήματος" που προσπαθεί να αλλάξει. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως είναι ενιαίο, ούτε πως ορίζει το πνεύμα της εποχής δλδ το zeitgeist. Είναι απλά άλλη μία εκδήλωση του τι συμβαίνει.   Το πως θα καταφάει τον ίδιο του τον εαυτό και θα αναδιπλωθεί, όπως και κάθε κίνημα, θα το δείξει η ιστορία. Αυτό που δεν έχει μπορέσει να καπηλευτεί, και δε μπορεί σε αυτό το παιχνίδι των αναδιπλώσεων, είναι το (για τους όρους της συζήτησης) προμηθεϊκό κομμάτι της ανθρωπότητας, που μάλιστα θα «φανεί» πως το ενδυνάμωσε και το αναγέννησε (είτε ένα μέρος του βρίσκεται πεπλανημένο εντός των κόλπων του, είτε ένα κάποιο άλλο μέρος εκτός του). ]

 Κ.Δ.



Με αίσθημα χαράς και τιμής αναδημοσιεύω την ανοιχτή επιστολή που προηγείται τού φίλου και προσεχή συνεργάτη εδώ Κ.Δ και τον ευχαριστώ θερμά.

Επιφυλάσσομαι να τοποθετηθώ με κείμενο που θα αναρτήσω προσεχώς σχετικά με όσα σημαντικά και ανδιαφέροντα αυτός θέτει.

Πιστεύω, ότι με αυτήν την περέμβαση και την πρόθεση να δώσει σε αυτήν συνέχεια ο ΚΔ. αναβιβάζει το επίπεδο και το ενδιαφέρον της προσπάθειας που καταβάλλεται εδώ από τον  ΕργΔημΕργ, τον υποφαινόμενο και τις καλές μας φίλες και φίλους που σχολιάζουν.

Μποτίλια στο Πέλαγος


Χαρακτηριστικά αναφέρει περεταίρω ο ΚΔ. σχολιάζοντας την ανοικτή επιστολή του στην σελίδα του:

"... Αν θες να σχολιάσω τα κοσμικά, η ανοιχτή επιστολή είναι ένας τρόπος να πληροφορήσω τους εδώ αναγνώστες πως στο μέλλον υπάρχει η πρόθεση να ακολουθήσουν και δημοσιεύσεις αποκλειστικά στο δικό σου χώρο.

Δημοσιεύσεις που θα είναι πιο αναλυτικές και συγγενικές με το στυλ εκεί, και δε μπορώ να τις δώσω από εδώ. Μεταφέρω εν προκειμένω δλδ την συζήτηση εκεί, ως αφετηρία, και ακριβώς όπως διαπιστώνεις γκαζοφρενάρω ενώπιον όλων σαν ένας περιστρεφόμενος δερβίσης…

Αν θες επίσης, τίποτε από όσα λέμε δεν είναι δικό μου, εκτός κάποιων μικρών πινελιών στο χορό…"