Υψιπύλη

ώρα, που πήρα φόρα, θα διαπράξω ακόμη μία απρέπεια έναντι του σεβαστού οικοδεσπότη! "- Δώσ' τ' αέρα του χωριάτη!...", λέει η παροιμία - και συμπληρώνει η άλλη: "- Τώρα, απ' τό 'δειρες το γυφτάκ', δώσ' τ' να καταλάβ'!"
Λοιπόν, στα σχόλια κάτι πέταξε το ευφυές αναγνωστικόν κοινόν γιά το ναυάγιο του "Σαμίνα"... κάτι πέταξα κι εγώ περί το τί σημαίνει "Σαμίνα"... αλλά υποθέτω βάσιμα πως πρέπει να τελειώσω την παράθεση των συλλογισμών μου. Να μην τα φορτώσω σε άλλους. Επομένως, αγορεύω άπαξ έτι - αν και πάλι εκτός σειράς.

Χαίρομαι, όμως, που βλέπω/ετε στην πράξη να έχει ενεργοποιηθεί το "δίκτυο μυαλών", που σας έλεγα πέρισυ. (Γιά τον ίδιο λόγο, κυκλοφορούν πολύ στο Διαδίκτυο εσχάτως αναφορές γιά την Πορτάρα, παράλληλα με τη δική μας εδώ - κι ευχαριστώ τη Μάγια τη Μέλισσα γιά την πληροφορία.)

Και να που φτάνουμε ακόμη μία φορά στα όσα δεν μας λέει η Μυθολογία! Ας τα βρούμε εμείς, όμως - ίσως, στο κάτω-κάτω, αυτός ακριβώς να είναι και ο σκοπός της Μυθολογίας: να σε ξυπνάει. Όχι να σε κοιμίζει μ' έτοιμες αφηγήσεις.



Όταν οι Αργοναύτες έφτασαν στη Λήμνο, λέει η Μυθολογία, βρήκαν τις γυναίκες της Λήμνου χωρίς άντρες. Βρήκαν άλλες, ομορφότερες γυναίκες οι τυπάδες (κλαφτήκανε οι Λήμνιες στους νέους επισκέπτες), και φύγανε, παρατώντας αυτές ως καλαμιές στον κάμπο. Φαίνεται, όμως, πως τα κλαμματάκια έπιασαν στους Αργοναύτες, κι αυτοί παντρεύτηκαν τις Λήμνιες, τους σκαρώσανε παιδιά, και "χάππυ έντ" - ευτυχισμένο τέλος, όπως στις περισσότερες αισθηματικές ταινίες στο σινεμά...
...Αν και οι Αργοναύτες μάθανε το φοβερό μυστικό λίγο αργότερα, ότι αυτές οι ίδιες είχαν σκοτώσει τους άντρες τους, επειδή αυτοί δήθεν είχαν βάρβαρη συμπεριφορά και τις χτυπούσανε συνεχώς.

Εδώ, όμως, ο προσεκτικός αναγνώστης τσινάει, και βλέπει δημιουργούμενα δύο ερωτήματα:

• Όλες οι Λήμνιες σκότωσαν όλους τους άντρες του νησιού;
• Ο λόγος των φόνων ήταν πράγματι αυτός, ότι δηλαδή είχαμε μία ακραία φεμινιστική επανάσταση κάπου τέσσερεις χιλιετίες πριν την εποχή μας;

Γιά να δούμε.

Τί θα δούμε;

Κατ' αρχήν, πόσες ήταν οι Λήμνιες γυναίκες! Και ξεκινάμε απ' τους Αργοναύτες, των οποίων γνωρίζουμε απάνω-κάτω τον αριθμό, προσπαθώντας να καθορίσουμε ποιά η μαθηματική σχέση Αργοναυτών και Λημνίων γυναικών. Πώς τό 'πε ο οικοδεσπότης; "Τίποτε, μα τίποτε, δεν υφίσταται σκληρότερο των Μαθηματικών."

Έ, ναί!

Οι Αργοναύτες ήταν περίπου πενήντα (50), συν ή πλην κάτι ψιλά. Βέβαια, όπως λέει και η Γουΐκι, ο αριθμός αυτός διαφέρει από αρχαίο συγγραφέα σε αρχαίο συγγραφέα. Ας κρατήσουμε, όμως, ως επικρατέστερο τον αριθμό του Απολλωνίου του Ροδίου: 55. Δηλαδή 53, συν ο Ιάσων, συν η Αταλάντη - η μόνη γυναίκα της παρέας.
Κρατάμε το 55 γιά πρακτικούς λόγους, διότι (α) είναι αρκετά άτομα, ώστε να στηρίξουν ερευνητική αποστολή (με βάρδιες, γιά να ξεκουράζονται - συν σκοπιές), και διότι με περισσότερα αρχίζει να μην ελέγχεται η κατάσταση. Έτσι, αποκλείουμε ο,τιδήποτε πάνω από 55 και κάτω από 48.

Επομένως, χοντρικά: 50 Αργοναύτες παντρεύτηκαν και άφησαν έγκυες 50 Λήμνιες.

Θα μπορούσε, όμως, να φέρει -ανάμεσα σε αστείο και σοβαρό- βασιμώτατη αντίρρηση κανείς, ότι ένας Αργοναύτης θα μπορούσε να είχε παραπάνω από μία Λήμνιες γυναίκες στο κρεββάτι του. Νιάτα και δύναμη, γάρ! Πόσες, όμως;
Εάν υποθέσουμε ότι ολόκληρη η Λήμνος είχε 5,000 γυναίκες σε σεξουαλικά ενεργή (και μάλλον και αναπαραγωγική) ηλικία, τότε υπήρχαν κι άλλοι 5,000 φονευθέντες άντρες. Σύνολο 10,000 άτομα, βάλε και τα άτομα μη αναπαραγωγικής ηλικίας (τρίτη ηλικία και παιδιά), ας πούμε βγαίνει ένα σύνολο 15 έως 20 χιλιάδων ατόμων.
Εύλογο αυτό, τόσος πληθυσμός μπορεί να στηρίξει άνετα τις υποδομές του νησιού (καλλιέργειες, κτλ), και περισσότερος μάλλον είναι απίθανο να υπήρξε τα χρόνια εκείνα. Άρα, μ' αυτή τη λογική (και σε πρώτη εκτίμηση), κάθε Αργοναύτης είχε 100 παλλακίδες!!!

Όμως, αυτό δεν στέκεται. Γιατί; Διότι, πρώτον δεν είναι ...πρακτικό. Ξέρετε τί παναπεί εκατό στερημένες από σέξ γυναίκες με μονάχα έναν άντρα; :-) Και με πέντε γυναίκες να συνουσιαζόταν αυτός καθημερινά, η κάθε γυναίκα έπρεπε να ...περιμένει τη σειρά της γιά ...τρεις εβδομάδες!!! Ήταν, λοιπόν, θέμα χρόνου, να τους φάνε ζωντανούς τους Αργοναύτες οι Λήμνιες! :-)

Και δεύτερον... Πέρα απ' τα καλαμπούρια, υπάρχει ένας λόγος απείρως σοβαρώτερος.

Ο λόγος αυτός είναι η Βιολογία, και οι φραγμοί που αυτή θέτει στην τεκνοποιΐα. Οι αρχαίοι Έλληνες το ήξεραν καλά, ότι δεν πρέπει να έχεις άμεση συγγένεια με το πρόσωπο που παντρεύεσαι, γιά να μη βγάλεις παιδιά με (σοβαρά) βιολογικά ελαττώματα. Άσχετο τί λένε σε πολλές περιπτώσεις αρχαίοι ποιητές, συγγραφείς, κτλ - που θέλουν να κολακέψουν ζωντανούς άρχοντες της εποχής εκείνης, ή τους προγόνους τους.

Σχετική παρένθεση, μιά που τό 'φερε η κουβέντα: οι μυθολογικές αναφορές λένε και γιά την ίδια την Υψιπύλη, ότι ήταν -από μητέρα- πρώτη ξαδέρφη του Ιάσονα. Εντελώς εσφαλμένο, όμως. Εάν ήταν αληθές, ο Ιάσων θα έφερνε τα χαιρετίσματα της οικογένειάς του στη θεία του τη Μύρινα και την ξαδέλφη του. Ούτε αυτό μαρτυρείται, ούτε η Υψιπύλη αναγνωρίζει ως οικείο πρόσωπο τον Ιάσονα, όταν οι Αργοναύτες βγαίνουν στην ακτή.
Το πιθανώτατο, ότι η Μύρινα ήταν ντόπια αρχόντισσα της Λήμνου, απ' τους παλαιούς κατοίκους του νησιού. Ο πατέρας της Υψιπύλης, ο Θόας, ήταν στρατηγός του Μίνωα. Ο τελευταίος, όταν επεξέτεινε με εκστρατείες την κυριαρχία του προς το βόρειο Αιγαίο και κυρίευσε αρκετά νησιά, χάρισε τη Λήμνο στον Θόα.

Επανερχόμαστε στη Βιολογία. Το ίδιο πράγμα ακριβώς (γιά το πόσο κακό είναι η γαμήλια ανάμιξη αμέσων συγγενών) γνωρίζει σήμερα και η Εκκλησία μας, και το εφαρμόζει απαγορεύοντας τους γάμους σε συγγενικά πρόσωπα μέχρι 9ου βαθμού συγγενείας. Ο "βαθμός συγγένειας" ορίζεται (και νομικώς) ως ο αριθμός των γεννήσεων που απαιτούνται, γιά να έρθουν στη ζωή τα προς εξέταση πρόσωπα. Πχ μητέρα και παιδί είναι πρώτος βαθμός. Αδέλφια, 2ος. Πρώτα ξαδέλφια, 4ος. Δεύτερα, 6ος. Τρίτα, 8ος. Δηλαδή, επιτρέπεται να παντρευτείς "τέταρτο εξαδέλφι" σου (10ος βαθμός), αλλά όχι πιό κοντινό.
Τί σημαίνουν αυτά, σε πρακτικό επίπεδο, γιά τη Λήμνο του τότε; Σημαίνουν πως, εάν κάθε Αργοναύτης έκανε παιδιά με 100 γυναίκες, τότε τα παιδιά αυτά (δηλ. η πρώτη γενιά μετά από τους γάμους) είχαν μεγάλη πιθανότητα να πέσουν σε στενούς συγγενείς τους, όταν έψαχναν να παντρευτούν. Εάν, μάλιστα, λάβετε υπ' όψη σας το γεγονός, ότι μερικοί Αργοναύτες ήταν συγγενείς μεταξύ τους (συνήθως αδέρφια), όπως πιθανώτατα και μερικές απ' τις Λήμνιες γυναίκες ήταν συγγενείς μεταξύ τους, τότε η πιθανότητα τα εγγόνια τους (η 2η γενιά μετά από τους γάμους) να παντρευτούν συγγενή τους, καθίσταται όχι απλά μεγαλύτερη, αλλά σχεδόν απαγορευτική. Ακόμη και σε πληθυσμό 10 έως 20 χιλιάδων ατόμων.

Άρα, πρέπει ν' αποκλείσουμε την "πολυγαμία"! Ο κάθε Αργοναύτης έκανε παιδιά με μία και μόνον μία Λήμνια, και τέλος.



Επομένως, πόσες ήταν τελικά οι Λήμνιες γυναίκες των Αργοναυτών;

Στο σημείο αυτό έρχονται να μας βοηθήσουν τα Μαθηματικά. Συγκεκριμένα, ο κλάδος της Στατιστικής, και κάτι που ονομάζεται "Γκαουσσιανή κατανομή". Αυτή είναι μία μαθηματική καμπύλη, που περιγράφει πληθώρα φαινομένων. Απαντά σε ερωτήματα του τύπου: "πόσο είναι το μέσο ύψος των Ελλήνων", ή: "πόσα ml μπύρα περιέχουν τα κουτάκια του εργοστασίου μας;" Ιδού με τί μοιάζει, παρατηρήστε την χαρακτηριστική "καμπάνα":

Τί σημαίνει αυτό, πρακτικά, γιά την περίπτωση των Λημνίων γυναικών; Εάν βάλουμε στον άξονα των x τις ηλικίες, και στον άξονα των y τον αριθμό "πόσες γυναίκες έχουν την τάδε ηλικία", καταλαβαίνουμε πόσες γυναίκες υπήρξαν συνολικά. Δηλαδή:
Θεωρούμε ότι οι γυναίκες τότε ζούσαν 70 χρόνια - άρα τα μισά, δηλαδή ο μέσος όρος, είναι τα 35. (Εκεί ακριβώς που το σχήμα έχει το "μ".) Επομένως, αφού -στη γκαουσσιανή καμπύλη- αποδεικνύεται μαθηματικώς ότι οι Λήμνιες γυναίκες σε αναπαραγωγική (σεξουαλική) ηλικία, δηλαδή από 15 έως 55, μαζεύονται στα -περίπου- δύο τρίτα της κατανομής (δηλ. στις σκούρες μπλέ περιοχές στο σχήμα, από -1σ έως 1σ), όλες οι υπόλοιπες γυναίκες (δηλ. τα κοριτσάκια και οι γριές) θα είναι το υπόλοιπο ένα τρίτο του πληθυσμού.

Μ' άλλα λόγια, 50 Λήμνιες σεξουαλικώς ενεργές αντιστοιχούν σε 75 συνολικά Λήμνιες γυναίκες.

Βάλε και 75 άντρες όλων των ηλικιών (διότι κατά κανόνα η αναλογία των φύλων είναι στο 1:1), που σκότωσαν αυτές, μας κάνει: αρχικός πληθυσμός Λήμνου (προ αφίξεως Αργοναυτών και προ φόνου ανδρών) = 150 άτομα!

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, κάπου δεν μας κάθεται καλά. Διότι, 150 άτομα είναι ελάχιστα, γιά να στηρίξουν τις υποδομές ενός τόσο μεγάλου νησιού. Ποιός θα μάζευε τα σταφύλια; ποιός θα έβρισκε τροφή; ποιός θα έπιανε όπλα γιά άμυνα, σε περίπτωση πολέμου; Επομένως, όχι!... Δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Δεν ήταν τόσος ο πληθυσμός. Άσε που, όσα είπαμε περί Βιολογίας και συγγενών ισχύουν στο πολλαπλάσιο, γιά τόσο μικρό πληθυσμό. Άρα, ο τόσο μικρός αρχικός πληθυσμός αποκλείεται.

Ας πούμε, όμως, πως γιά κάποιους λόγους εξαφανίστηκαν όλοι οι αρχικοί κάτοικοι (διότι η Πολιόχνη της Λήμνου κατοικείται τουλάχιστον από το 3,000 πΧ) του νησιού, και το νησί ήταν έρημο. Άρα, η Υψιπύλη και οι λοιπές γυναίκες (μαζί με τους άντρες τους, όσο αυτοί ζούσαν) πρέπει να ήταν μεταναστευτικό κύμα.
Λάβετε, όμως, υπ' όψη σας την (εντάξει, μεταγενέστερη...) πρακτική των ελληνικών μεταναστεύσεων, όπου τα κύματα των οικιστών ήταν πάντα γύρω στα 1,000 (χίλια) άτομα και πλέον. Άσε που δεν αναφέρεται πουθενά τέτοιος εποικισμός της Λήμνου την εποχή εκείνη... αν και ο πατέρας της Υψιπύλης, ο Θόας, αναφέρεται σε κάποιες πηγές ως "ο πρώτος" βασιλιάς του νησιού. Αυτό, απλά, είναι μία ακόμη από τις -τυχαίες ή σκόπιμες- ανακρίβειες της Μυθολογίας.



Πάμε στο αντίθετο άκρο. Ήταν, δηλαδή, μεγάλος ο πληθυσμός, και οι Αργοναύτες βρήκανε χαρέμια;

Αν και ήδη το συζητήσαμε παραπάνω, υποθέτω πως δεν μπορώ να πείσω εύκολα τον δύσπιστο αναγνώστη, ότι οι Αργοναύτες δεν τό 'ριξαν έξω με τις γυναίκες! Πολύ έξω, γιά νά 'μαι ακριβής! :-) Αλλά υπάρχει μία ακόμη σοβαρώτατη αιτία, που το απαγορεύει αυτό - ασυνήθιστη, αλλά υπαρκτή: Είναι τα ...πτώματα των ανδρών.
Οι Λήμνιες, λέει, πρώτα μεθύσανε τους άντρες τους, και μετά τους σύρανε στην άκρη ενός απομακρυσμένου γκρεμού, δίπλα στη θάλασσα, και τους πετάγανε έναν-έναν κάτω στα βράχια. (Από τότε, αυτή θέση ονομάζεται "Πέτασσος" - από το "πετάω".)
Τη μακάβρια αυτή συζήτηση την κάνουμε, γιά να δείξω πως μερικά πράγματα δεν γίνονται. Έτσι:

• Εάν οι Λήμνιες κάνανε έναν κόπο ακόμη και πετούσανε μετά τα πτώματα των ανδρών στη θάλασσα, αυτό ήταν μάταιη προσπάθεια. Διότι, είναι γνωστό πως η θάλασσα δεν κρατάει πτώματα. Μετά από μέρες, ή και εβδομάδες, το κύμα τα ξαναβγάζει έξω.
• Εάν, τώρα, τα αφήνανε να συσσωρευτούν εκεί που έπεσαν, μετά από κάποιον αριθμό οι επόμενοι μεθυσμένοι άνδρες δεν θα σκοτωνόντουσαν. Δεν θα έπεφταν επάνω στον σκληρό βράχο, αλλά στα πτώματα των προηγουμένων.
• Εάν, τέλος, τα μαζεύανε γιά θάψιμο, αυτή η δουλειά δεν έπρεπε να τις απασχολήσει γιά πολύ. Διότι, απλούστατα, η επαφή με πτώματα είναι ανθυγιεινή - και δεν έπρεπε να παραταθεί.

Άρα, η λογική μιλάει γιά μικρό αριθμό ανδρών. Είμαστε πολύ κοντά στην αλήθεια, αν υποθέσουμε πενήντα (50) δολοφονημένους άνδρες.

Συνεπώς, οριστικό συμπέρασμα: πενήντα Λήμνιες δολοφόνησαν πενήντα άνδρες, αλλά ο συνολικός πληθυσμός ήταν αρκετά μεγαλύτερος. (Προσωπικά, υποθέτω κάπου 2,500 γυναίκες σ' όλο το νησί, και άλλους τόσους άνδρες.)

Βάλτε και το ότι το έγκλημα έπρεπε να συγκαλυφθεί... να μη μαθευτεί παραπέρα. Δεν ήταν μόνον οι λοιποί κάτοικοι του νησιού, που δεν έπρεπε να ξέρουν και πολλά γιά την υπόθεση αυτή, αλλά και η υπόλοιπη Ελλάδα: όλο και κάτι θα μάθαιναν οι λοιποί Έλληνες, και ίσως ερχόντουσαν στο νησί με άγριες διαθέσεις.
Όλα μαζί μας οδηγούν στο ότι τη μαζική ανδροφονία τη διέπραξε ένας "πυρήνας" γυναικών, και όχι όλες οι Λήμνιες σ' όλο το νησί.

Στο σημείο αυτό, ήδη πρέπει να έχουμε καταλάβει αρκετά, γιά το ποιές -ή τί- ήταν αυτές οι "κυρίες".



Μπορούμε, πλέον, ν' αναπλάσουμε την ιστορία, χωρίς κίνδυνο να πέσουμε σε σοβαρά λάθη.

Ο στρατός του Μίνωα καταλαμβάνει τη Λήμνο, η οποία ήδη κατοικείται. (Αν δεν είχε κατοίκους, η Μυθολογία θα έλεγε ότι ο στρατός του Μίνωα εποίκισε τη Λήμνο.) Ο Μίνωας κάνει δώρο το νησί στον στρατηγό του Θόα, ο οποίος παντρεύεται τη Μύρινα, ντόπια αρχόντισσα. Πιθανόν κόρη του παλιού βασιλιά, ο οποίος σκοτώθηκε κατά την εισβολή.
Ο στρατός φέρνει μαζί του και εποίκους, άντρες και γυναίκες, οι οποίοι-ες αποτελούν πλέον το νέο αρχοντολόϊ του νησιού. Όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις (πχ Ισπανοί με Αζτέκους), αυτά τα άτομα παντρεύονται με ντόπια ταίρια, γιά να κατασιγάσουν τις αντιδράσεις των κατακτημένων.
Όμως, οι συγκεκριμένοι κατακτητές φέρνουν μαζί τους και βάρβαρα έθιμα... ως απόγονοι κάποιου παρακλαδιού των Ατλάντων. Τα οποία έθιμα δεν εφαρμόζουν, πριν σιγουρευτούν γιά τη σταθερότητα της εξουσίας τους.

Ένα απ' αυτά τα έθιμα, είναι η τελετουργική ανθρωποθυσία. Τη ...βίωσαν στην Κρήτη οι ιερείς του Απόλλωνα και του Φαέθωνα, απ' το ιερατείο του Μίνωα. (Κι εκεί, ο Μίνωας άργησε να εκδηλώσει τις προθέσεις του. Έβγαλε τη μάσκα της καλωσύνης, μόνον όταν σιγουρεύτηκε απόλυτα γιά την εξουσία του.)

Έχουν περάσει τα χρόνια, έχουν γεννηθεί στη Λήμνο τα πρώτα παιδιά των μικτών γάμων, λέγεται ότι ο Θόας ήταν ήδη γέρος. Απόλυτα λογικό: εάν τεκνοποίησε στα 40 του, συν 30 ετών η ενήλικη κόρη του, μας κάνουν 70. Η Υψιπύλη είχε ήδη παντρευτεί (εφ' όσον σκότωσε τον σύζυγό της), όταν ήρθαν οι Αργοναύτες. Άρα, ήταν περίπου -ή λίγο πάνω- από 25 ετών.
Η Υψιπύλη ανήκει στην πρώτη γενιά μετά την κατάκτηση της Λήμνου, είναι πριγκήπισσα, άρα αισθάνεται ασφαλής κάποια στιγμή να τελέσει (μαζί με τις φίλες και συναρχόντισσές της) τελετουργική ανδροφονία... την οποία τελούν όλες μαζί. Πάλι βλέπουμε το μοτίβο "50 γυναίκες φονεύουν 50 άνδρες", όπως μας μαρτυρά η Μυθολογία ότι συνέβη και με τις Δαναΐδες. (Πόσα απ' αυτά να κρύψει και πόσα να εξωραΐσει πιά, αυτή η Μυθολογία μας; Ένα της ξέφυγε, αλλά είναι αρκετό να καταλάβουμε.)
Ακόμη μία ανακρίβεια της Μυθολογίας, είναι το πως η παρέα της Υψιπύλης πρώτα μέθυσε τους άντρες, και μετά τους πέταξε στον γκρεμό - ενώ αυτοί ακόμη ζούσαν. Η αλήθεια είναι πως, σε τέτοιες περιπτώσεις, τα θύματα των ανθρωποθυσιών πρώτα ζαλίζονται με ναρκωτικές ουσίες, ώστε να μην αντιδρούν. Μετά, φονεύονται τελετουργικά με μαχαίρι. Επομένως, οι φόνισσες πέταξαν τα πτώματα των ανδρών στα βράχια, γιά να τα ξεφορτωθούν - και ίσως να βρουν κάποια δικαιολογία γι' αργότερα, πχ ότι οι άντρες αυτοκτόνησαν ομαδικώς γιά κάποιο λόγο, ή ότι τους σκότωσαν πειρατές. Όχι τους άντρες ζωντανούς. (Τότε έπιαναν αυτές οι δικαιολογίες, διότι δεν υπήρχαν ...ιατροδικαστές!)

Παρόμοιες πρακτικές επικρατούσαν πχ στην Ινδία μέχρι τον 19ο αιώνα (ίσως και σήμερα, αν δεν υπάρχουν μάρτυρες...), όταν πρώτα δίνανε ναρκωτικά στις χήρες των αρχόντων, και μετά τις πετούσανε ζωντανές στη νεκρική πυρά των συζύγων τους. Γιά να καλυφθεί, δε, και η παραμικρή πιθανότητα το θύμα να συνέλθει κατά τη διάρκεια της τελετής (και ν' αντιδράσει), οι σε τέτοια έθιμα "τελετουργούντες" κάνουν μανιωδώς τρομερούς θορύβους με τύμπανα και μουσικά όργανα.

Κάπως έτσι σκοτώθηκαν οι πενήντα σύζυγοι στη Λήμνο.



Τελειώνοντας, πρέπει να πω ότι το όνομα "Υψιπύλη" εμένα δεν μου φαίνεται γιά κύριο όνομα, αλλά περισσότερο γιά ιερατικός τίτλος. Αλλά, επειδή είναι εύηχο, η συγκεκριμένη πριγκήπισσα το κράτησε σαν όνομα - κι έτσι έμεινε γνωστή. Και, μάλλον, το "Υψιπύλη" είναι κλασική αρχαιοελληνική μετάφραση του αντίστοιχου πελασγικού, το οποίο θα ήταν κάτι σαν...

..."Σαμίνα"!...

Και πώς θ' αποκαλούσαμε μιά υψηλή πύλη, μιά ...μεγάλη πόρτα στα Νέα Ελληνικά;

"Πορτάρα"!

Τί άλλο περιμένατε! :-)

Πού κολλάει, όμως, μία "υψηλή πύλη" σ' όλ' αυτά;

Μα, στο ότι "ανοίγει πόρτα γιά τα ψηλά" - ήτοι, η ψυχή φεύγει γιά τον ουρανό! Μ' άλλα λόγια, το "υψιπύλη" είναι ο τίτλος της αρχιέρειας της "λευκής θεάς μητέρας", δηλαδή των γυναικών ιερειών της δολοφονικής μητριαρχίας!!!

Σημειώστε ότι, παρά τους γάμους με τους Αργοναύτες και την τεκνοποιΐα, ούτε η Υψιπύλη, ούτε οι συντρόφισσές της έδειξαν να μετανοούν. Οι τελευταίες, με το που έφυγαν οι Αργοναύτες, έδιωξαν την Υψιπύλη απ' το νησί... επειδή αυτή είχε "λουφάρει" απ' το μακελειό τον πατέρα της, τον Θόα, και δεν το είπε στις υπόλοιπες. Προφανώς μετά -αφού έφαγε το χέσιμο, δηλαδή- είπε στις υπόλοιπες φόνισσες ότι απ' τον Θόα μάθανε όλ' αυτά τα ωραία έθιμα, άρα έπρεπε να τον εξαιρέσουνε, προφανώς αυτές απάντησαν ότι κανένας άντρας δεν έπρεπε να εξαιρεθεί, και τη διώξανε.
Μετά από περιπέτειες, η Υψιπύλη κατέληξε στη Νεμέα, όπου έγινε ...νταντά του βασιλικού βρέφους. Ένα αγοράκι ήταν αυτό! Πέρασε, όμως, από εκεί, ο στρατός των "Επτά επί Θήβας", και της ζητήσανε να τους δείξει τον δρόμο. Αυτή προθυμοποιήθηκε, αλλά προς στιγμήν ξέχασε τον χρησμό, που έλεγε ότι το βρέφος δεν πρέπει να έρθει σ' επαφή με τη γη, απόθεσε το βρέφος κάτω, κι αυτό ...πέθανε...
Το βασιλικό ζεύγος ήθελε να τη φάει ζωντανή (δεν ήξεραν από πριν τί φίδι τρέφουν στον κόρφο τους!), αλλά τη γλύτωσε από τη θανάτωση ο στρατηγός των Αργείων, που τη ρώτησε τον δρόμο.

Αν ρωτάτε εμένα, αυτή είναι ακόμη μία περίπτωση, που η Μυθολογία μας τα ωραιοποίησε. Επί της ουσίας, η Υψιπύλη ποτέ δεν τό 'κοψε το χούϊ της ανδροφονίας.



Πιστεύω πως ξεκαθαρίσατε αρκετά πράγματα - όπως τα ξεκαθάρισα κι εγώ, όταν τα έβαλα σε μία λογική σειρά.

Εκείνο που με διαολίζει, όμως, είναι το: ποιά να είναι η σημερινή "Υψιπύλη"!

Βλέπετε, το "Σαμίνα" ήταν αντικείμενο. Η "Πορτάρα" είναι αντικείμενο. Αλλά, κάτι μου λέει, πως εδώ έχουμε την αναβίωση του πάλαι ποτέ φονικού γυναικείου ιερατείου της "λευκής θεάς" - κι επειδή με το διάβα των χιλιετιών χάθηκε η διαδοχή προσώπων, κάποια άτομα κανόνισαν μιά -χμ- σεμνή τελετή, ώστε αμέσως μετά ν' αναλάβει ως αρχιέρεια πραγματική γυναίκα, με σάρκα και οστά. (Και με... δεν το λέω! :-) )

Κι αναρωτιέμαι ποιά νά 'ναι αυτή, στη σημερινή εποχή! Στη χώρα μας! Κι αν ήδη ανέλαβε ...καθήκοντα - αν όχι, πότε προτίθεται. Και τί συνέπειες θα έχουν αυτά τα "καθήκοντα" στην καμπούρα μας.

Αν και υποψιάζομαι πως δεν πρέπει να ψάξω μακριά. Δεν είμαι κοντός, αλλά μάλλον πρέπει να σηκώσω το βλέμμα μου λίγο ...ψηλά... ώστε να δω το "ντρακούλ" πρόσωπό της!

Είναι και τα τακούνια, βλέπετε, που προσδίδουν κι άλλο ύψος!

Η 100η πύλη

εν ριψοκινδυνεύω πιά να τα χαλάσω με τον οικοδεσπότη, ως ανακατευθείς στα ποδάρια του ως μή ώφειλα, διότι με πρόλαβε ο Αόρατος σε σχόλιο. (Ξέρεις, Αόρατε, την ίδια ακριβώς σκέψη κάναμε, με διαφορά λεπτών της ώρας!)

Η 100η πύλη είναι (τολμώ να πω) αυτή εδώ:

Δεν χρειάστηκε να ταξιδέψω μακριά. Λίγη σκέψη αρκούσε. Δηλαδή: πού έγινε το έγκλημα; Στη Χρυσή Ακτή Πάρου. Χρυσή Ακτή Πάρου... πού να βρίσκεται άρα γε; Πού την είχα ξανακούσει;
Όχι μόνο την είχα ξανακούσει, αλλά την είχα επισκεφθεί κιόλας. (Εργένης, προ αμνημονεύτων ετών.) Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού, απέναντι από τη δυτική πλευρά της Νάξου, κατά μήκος της οποίας ανατολικής πλευράς (στο μπουγάζι ανάμεσα Πάρο και Νάξο) φυσάει πάντα έντονος αέρας. Τόσος, ώστε να έχουν διοργανωθεί μέχρι και παγκόσμια πρωταθλήματα ιστιοσανίδας εκεί.

Ιδού το τοπογραφικό:

Κάτω και δεξιά από το "Π", στη "μυτούλα" της ξηράς, βρίσκεται η "Πορτάρα", άλλως "πύλη του Απόλλωνα", ή "πύλη του Ήλιου", ...ή "εκατοστή πύλη". Εκεί που γράφει "Χρυσή Ακτή" στην εικόνα, κάτω από το "Α" και λίγο αριστερά, στη "μυτούλα" της ξηράς, είναι τα βράχια, όπου συντελέστηκε το έγκλημα.

Δεν χρειάστηκε, λοιπόν, να ψάξω μακριά.



Εδώ, όμως, θα πεταχτεί ο "ορθόδοξος" αναγνώστης, ο "μη-συνομωσιολόγος", και θα μου την πει. Τί δουλειά έχει μία πύλη του ναού του Απόλλωνα με εγκλήματα και ανθρωποθυσίες και τέτοια;

Κατ' αρχήν, ας δούμε πολύ συνοπτικά τί λένε περί "Πορτάρας" οι τουριστικοί οδηγοί: Ο πάλαι ποτέ τύραννος της Νάξου Λύγδαμις (μιά που στα Νέα Ελληνικά ο -πχ- Σωτήρης γίνεται "Σώτος", πάντα είχα απορία, πώς τον φωνάζανε αυτόν οι φίλοι του - "- Γειά σου, ρέ Λύγδα!"; :-) ), λέει, ήθελε να φτιάξει μεγαλοπρεπή ναό του Απόλλωνα, λέει, αλλά έμεινε στα ...κουφώματα, διότι πέθανε. Μία πόρτα του ναού πρόλαβε και τέλειωσε όλη κι όλη, και πήγε να δει τον Απόλλωνα από κοντά!
Μετά, λέει, οι επόμενοι κάνανε πλιάτσικο σε ό,τι μάρμαρο και πέτρα βρήκαν έτοιμα (πλην "Πορτάρας", που δεν μπόρεσαν να την ξηλώσουν λόγωι βάρους), και τα χρησιμοποίησαν αλλού. Μέχρι κι ένα χριστιανικό εκκλησάκι χτίστηκε με τα έτοιμα υλικά, λέει, που σήμερα δεν σώζεται.

Αυτά μπορεί να φαίνονται σοβαρά, αλλά δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Προσωπικά, όχι μόνον έχω επισκεφθεί τον χώρο, όχι μόνον έχω τραβήξει φανταστικές φωτογραφίες, αλλά -ως πραγματικός αρχαιόφιλος- έχω μάθει να παρατηρώ τα πάντα. Κι έτσι, η πάλαι ποτέ απορία μου γιά το πώς χτίστηκαν όλ' αυτά τ' αρχαία, με οδήγησε κάποτε στο να μάθω και πέντε πράγματα απ' την τέχνη του οικοδεσπότη. Δεν μου διαφεύγουν, λοιπόν, λεπτομέρειες όχι μόνον από τα κτίσματα, αλλά ούτε και από τα τυχόν ίχνη αρχαίων εργοταξίων.
Γιά να σας δείξω τί εννοώ (και τί μπορώ να παρατηρήσω σε πρακτικό επίπεδο), θα σας πω ότι η "Πορτάρα" είναι τοποθετημένη ...ανάποδα! (Εντάξει, εκτός απ' το υπέρθυρο.) Δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή αν τοποθετήθηκε έτσι από την αρχαία εποχή, ή είναι αναστηλωμένη από Αρχαιολόγους (αφού κάποτε έπεσε πχ από σεισμό), πάντως είναι ανάποδα. Ξέρετε γιατί; Ιδού:

Το "α" δείχνει το σημείο αγκυρώσεως. Αυτές οι προεξοχές χρησίμευαν στο να συγκρατιέται το σχοινί από τα βαρούλκα, που σήκωναν όρθιο / ανέβαζαν το βαρύτατο αυτό αρχιτεκτονικό μέλος. Κι όταν το κάθε μέλος είχε τοποθετηθεί οριστικά, τότε οι λιθοξόοι απέκοπταν τις αγκυρώσεις, ώστε το σύνολο να είναι ομοιόμορφο - και όμορφο. Εδώ η αγκύρωση βρίσκεται στο κάτω μέρος, όπου δεν είχε καμμία χρησιμότητα.
Το δε "μ" δείχνει τα μέρη, όπου θα "θηλύκωνε" ο μεντεσές της ξυλόπορτας... κι αυτά βρίσκονται προς τα έξω!!! Πιστεύω, βλέπετε καθαρά τη σκαλισμένη εσοχή στην κολώνα (σε ορθή γωνία από πάνω ως κάτω), που θα χρησίμευε ως "θήκη" γιά τον άξονα περιστροφής της πόρτας.

(Πείτε μου, τώρα, με το χέρι στην καρδιά: θα το παρατηρούσατε, αν δεν σας τό έλεγα; Ο οικοδεσπότης, φυσικά, εξαιρείται.)

Από 'κει και μετά... ο υποτιθέμενος ναός του Απόλλωνα ίσως πραγματικά να υπήρχε στα σχέδια του Λύγδαμι, αλλά ουδείς αγοράζει το σαμάρι πριν τον γάϊδαρο! Διότι προσωπικά δεν γνωρίζω κανέναν, που να ξεκινάει το χτίσιμο οποιουδήποτε κτίσματος απ' τις πόρτες! Απλή λογική... Το πιθανώτερο είναι οι μεταγενέστεροι άρχοντες της Νάξου να προσπάθησαν να χτίσουν τον ναό, ο οποίος ως τότε ήταν μόνον φημολογούμενος. (Γιά να είμαστε ρεαλιστές, ουδείς γνώριζε / γνωρίζει τις μύχιες σκέψεις του Λύγδαμι. Άλλο το τί έταζε απ' τα μπαλκόνια στους Ναξίους. Σάμπως ήτανε ποτέ απόλυτα ειλικρινείς οι πολιτικοί; ) Κι έτσι, μας έμεινε και το ως τα σήμερα ετοιμασμένο "οικόπεδο" του ναού - από προσπάθειες μεταγενεστέρων (το τονίζω) αρχόντων.
Κι όσο γιά το παρεκκλήσι, αυτό βρίσκεται μονάχα στη φαντασία της Αρχαιολόγου που έγραψε τον τουριστικό οδηγό. Βλέπετε, οι χριστιανικές εκκλησίες πάντα αφήνουν ημικυκλικό ίχνος στο έδαφος, στο μέρος του ιερού τους (στον "σολέα"), και τέτοιο ίχνος δεν υπάρχει πουθενά στην περιοχή.

Ακόμη κάτι: Στο "νησάκι" της Πορτάρας υπάρχει το μυκηναϊκό νεκροταφείο της Νάξου. Από τη μυκηναϊκή εποχή, οι κάτοικοι οργάνωναν τους τάφους και τις ταφές κατά οικογένεια, όπως και σήμερα. Ώσπου, λίγο πριν τα χρόνια του Λύγδαμι, ανακάλυψαν πως οι οικογένειες είχαν αναμιχθεί τόσο, που όλοι είχαν κοινούς προγόνους! Κι έτσι, ισοπέδωσαν τον χώρο ρίχνοντας χώμα από πάνω, τον θεώρησαν ως ενιαίο τάφο όλων των προγόνων τους, και έφτιαξαν νέο νεκροταφείο αλλού.
Παρατηρούμε, όμως, ότι κι εδώ ίσχυσε η πανάρχαιη αντίληψη: "νεκροταφείο στα δυτικά, μετά από σώμα νερού (ή ποτάμι)".

Συνδυασμένη αυτή η παρατήρηση με το ότι:

• "πόρτες του Ήλιου" υπάρχουν κι αλλού σ' όλον τον κόσμο, απ' το Περού, μέχρι τη Μαδρίτη, μέχρι τα "παντρεμένα νησιά" της Ιαπωνίας,
• συν το ότι η Πορτάρα δεν συνοδεύεται -δεν συνοδεύτηκε ποτέ- από ναό, άσχετο τί λέει η Ιστορία,
• και το ότι: σκεπτόμενοι σαν τον οικοδεσπότη (κάτι μάθαμε απ' το διάβασμα!), ο οποίος οικοδεσπότης δεν βλέπει παντού εξωκκλήσια (όπως τα "βλέπει",... ενώ δεν βλέπει την πραγματική τους φύση, ο πολύς κόσμος), αλλά μερικές φορές διαγιγνώσκει κτίσματα ανθρωποθυσιών,

καταλαβαίνουμε πως ο Λύγδαμις ήθελε να φτιάξει απλά μία "ηλιακή πύλη"...

...Με σκοπό άγνωστο σ' εμένα.

Πιθανώτατα να ήθελε να "ξεπροβοδίζει" τις ψυχές των νεκρών, γιά να μην παραμένουν στο νησί και κάνουν κακό. (Αυτός είναι και ο λόγος, που κάποτε θάβανε τους νεκρούς στην Κέρο, και όχι κοντά σε κατοικημένο χώρο.) Ίσως... ποιός να ξέρει.

Αν θέλεις, αναγνώστη μου, να καθήσεις να δεις προς τα πού δείχνει ο κεντρικός άξονας της "Πορτάρας", κι αν προεκτεινόμενος περνάει από -ξέρω 'γώ- τίποτε κάστρα των Βίκινγκς κατά Σουηδία μεριά, βρες τα μόνος σου όλ' αυτά. Κάτσε και διάβασε, αν θες, και σωρό τα περιοδικά "μυστηρίου", ξοδεύοντας τα λεφτά σου και τον χρόνο σου, γιά να εισπράξεις στο τέλος άπειρα "ίσως", "μπορεί", "πιθανόν". Εγώ δεν θα σε συνοδεύσω.
Εγώ ξέρω καλά τη φράση: πρακτικά, άμεσα οφέλη. Οι θεωρίες και οι μπουρδοφιλοσοφίες σε παρέες "ψαγμένων" και διαδικτυακά φόρα, έπαψαν να με συγκινούν προ πολλού.
Ακόμη, βέβαια, δεν έμαθα όλα τα κόλπα. Δεν ξέρω από αιθερική Φυσική, δεν βρήκα όλες τις αιτίες όλων των πραγμάτων. Αλλ' αυτό δεν θα μ' εμποδίσει να "κάνω παιχνίδι" με όσα ήδη ανακάλυψα! Διότι, και οι πρωτόγονοι μπορεί να μην ξέρουν Μοριακή Χημεία, αλλά φωτιές ανάβουν μιά χαρά.

Κι έτσι, στο "διά ταύτα": Αν η "Πορτάρα" ξεπροβοδίζει ψυχές νεκρών προς το ηλιοβασίλεμα, προς τα Ηλύσια Πεδία, τότε η σύνδεση με το έγκλημα στην απέναντι "Χρυσή" ( = πάλι Ήλιος) ακτή της Πάρου γίνεται πιό εύλογη.



Με την ευκαιρία, πάρτε και μερικά τοπογραφικά. Της Πορτάρας (μόλις που φαίνεται η σκιά της, αλλά φαίνεται καλά το "οικόπεδο" του σχεδιαζόμενου ναού του Απόλλωνα) :

Της  Εκατονταπυλιανής:

(Δεν έχω πρόχειρο μοιρογνωμόνιο, να σας πω αν η εκκλησία είναι προσανατολισμένη στην περίφημη γωνία 123° δεξιοστρόφως από Βορράν, αλλά δεν μου φαίνεται κιόλας πως είναι.)

Και της Χρυσής Ακτής (τα βράχια του εγκλήματος βρίσκονται κάτω απ' το "Greece" - η υπόλοιπη παραλία, προς τ' αριστερά του χάρτη, είναι αμμουδιά καλής ποιότητας) :

Κλείνοντας, να σας αφηγηθώ την (τότε) συνάντησή μου μ' έναν απίθανο μπάρμπα, με τιράντες στο παντελόνι του και πατομπούκαλα στα μάτια, στο προαύλειο της Εκατονταπυλιανής, ο οποίος μάλλον ήταν καντηλανάφτης του ναού. Και ο οποίος εξεστόμισε το εξής φοβερό: "- Ένας ο Παρθενώνας, και μία η Εκατονταπυλιανή!"
Διατί το είπε αυτό ο μπάρμπας; Διότι, κάτι άρπαξαν τ' αυτιά του από τον Αναστάσιο Ορλάνδο, τον αρχιτέκτονα που επιμελήθηκε την αναστήλωση της εκκλησίας. Κι επειδή η Εκατονταπυλιανή είναι απ' τις ελάχιστες (παλαιοχριστιανικές) εκκλησίες (μου φαίνεται ακόμη μία βρίσκεται στη Ραβέννα της Ιταλίας), που διαθέτουν (χώρο γιά) βαπτιστήριο, δηλαδή είναι τετραμερής, παρουσιάζει αυτή την ομοιότητα με τον Παρθενώνα, που κι αυτός είναι τετραμερής.
Όλοι οι ελληνικοί ναοί, αρχαίοι ή νέοι, είναι τριμερείς: έχουν πρόναο, κυρίως ναό ("σηκό", στ' αρχαία), και ιερό ("οπισθόδομο", στ' αρχαία). Εκτός απ' τον Παρθενώνα, που ανάμεσα σε κυρίως ναό και ιερό (υποψιάζομαι σε σχέση χρυσής τομής ως προς το μήκος του ναού), έχει και το Αρρηφόριον. Κι εκτός απ' τις (ελάχιστες σωζόμενες) παλαιοχριστιανικές εκκλησίες, που έχουν και βαπτιστήριον. (Αυτό βρίσκεται πάντα εκτός του ναού, στη νότια πλευρά του, και μπορεί να είναι είτε στεγασμένο, είτε υπαίθριο.)

Αλλά η προσπάθεια γιά εξεύρεση οποιασδήποτε άλλης ομοιότητας, είναι τουλάχιστον παραλογισμός. Η δε απ' ευθείας σύγκριση Παρθενώνα με ο,τιδήποτε άλλο, σκέτη ύβρις.

Έτσι είναι, αναγνώστη μου. Ώσπου, όμως, να μας ξανακαραφλιάσει ο οποιοσδήποτε μπάρμπας στο μέλλον, εμείς θα ψάχνουμε ακούραστοι. Κι οδηγός μας, ποιός ή τί θα είναι;

Μα.... η λογική και μόνον! Θυμήσου: Πρακτικό, άμεσο όφελος!

ΤΕΡΑΣ ΛΟΧ ΝΕΣ ΠΑΡΟΥ - ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΜΕΡΟΣ

1. ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ ΟΣΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΔΕ ΚΑΤΕΘΕΣΑ

Στο πρώτο μέρος αυτής τής πραγματείας προσπάθησα να καταδείξω τις χονδροειδής αντιφάσεις, που χαρακτηρίζουν τις σχετικές δηλώσεις, τις ανακοινώσεις των διωκτικών αρχών και τού επισήμου κράτους στην περίπτωση τής ειδεχθούς εγκληματικής ενέργειας εναντίον τής εφήβου στην Πάρο. Αλλά και όσα κάποια κυκλώματα φρόντισαν να διοχετεύσουν στην κοινή γνώμη μέσω στημένης ιστοσελίοδος ως επίσημες ανακοινώσεις, οι οποίες δήθεν διέρρευσαν εκεί. Φρονώ, ότι όλοι όσοι συμμετείχαν βάσει οργανωμένου σχεδίου στην καμπάνια παραπληροφόρησης, εκ των πραγμάτων καθίστανται ύποπτοι συμμετοχής στο εν λόγω έγκλημα, εφόσον κατεδείχθη ότι διά της παραπληροφορήσεως εν τέλει καλύπτονται τα πραγματικά αίτια  και οι πραγματικοί ένοχοι.
Στηρίχθηκα αποκλειστικά σε πραγματιστικά αποδεικτικά στοιχεία, όπως επίσημα ανακοινωθέντα, εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης κρατικών λειτουργών και αστυνομικά έγγραφα.
Οι λογικές διεργασίες, τις οποίες μέχρι στιγμής ανέπτυξα, στηρίζονται αποκλειστικώς σε αυτά τα πραγματιστικά πειστήρια, οπότε πάσα απόδοση διαθέσεως στον γράφοντα, να καταφύγει σε λογικές υπερβολές, τερατολογίες τού τύπου "Διμεθυλτριπταμίνη, μαγικά όργια, μεγα-θυσίες", ως εγράφει στα σχόλια, προέρχονται είτε εκ τού αφελούς, είτε εκ τού πονηρού (ή εν πάσει περιπτώσει, ας υποδείξει ο καταγγέλλων πού ακριβώς επράχθη το ανάλογον "ατόπημα"). Αναμφιβόλως ο όρος "Διμεθύτριπταμίνη" βρίσκεται ενσωματωμένος στον τίτλο τής πραγματείας. Πλην όμως, εφ' όσον στο εν τέλει κείμενο δεν συνέβει εις έτι αναφορά, πάσα επ' αυτής μνεία δεν αρμόζει παρά αυτή να παραμένει σε πλαίσια επιφυλακής εκατέρωθεν.
Εξ όσων εμπράκτως κατεδείχθησαν, αυτοί οι οποίοι συνειδητώς και ασυστόλως τερατολόγησαν στα πλαίσια μιας καμπάνιας παραπληροφορήσεως, ήσαν αι αρμόδιοι κρατικαί αρχαί και τα ΜΜ"Ε". Οι συνάδελφοι ιστολόγοι, οι οποίοι κατά δωδεκάδες αναπαρήγον αυτήν την επίσημο προπαγάνδα (συνειδητώς δεν γράφω "παπαγάλησαν", σεβόμενος τις κατά κανόνα αγνές προαιρέσεις τους) το μόνο που απέδειξαν ήτο πόσο ισχυρά είναι δομημένο το Μάτριξ, εντός τού οποίου είμεθα εγκλωβισμένοι. Καθώς και ότι ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής σε συνδυασμό με μια διαδικτυακή σύνδεση δεν είναι από μόνα τους επαρκή για την ανάπτυξη σοβαρής διαδράσης.

Θα ήτο αναμενόμενον, στο βαθμό που κάποια πραγματεία αντιφάσκει κατάφωρα στον ορμητικά αναπτυσσόμενο κοινωνικό μύθο, κάποιοι να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους, ή έστω τις επιφυλάξεις τους, έναντι τής οπτικής η οποία εξεφράσθη. Αυτό δεν συνέβει ούτε στον εδώ ιστότοπο, αλλά ούτε και στο "ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ", ιστολόγιο το οποίο τίμησε με αναδημοσίευση την εν λόγω ανάρτηση.
Τουναντίον, όσα σχόλια έγιναν, εξέφραζαν συμφωνία. Αυτό δεν το αναφέρω ως επιχείρημα, που ενισχύει την ορθότητα όσων εγράφησαν. Η ορθή κρίση δεν συνιστά στατιστικό δεδομένο, αλλά τουναντίον συχνά χαρακτηρίζει μειοψηφίες, οι οποίες μπορεί να είναι οριακές. Η παροιμιώδης ρήσις, ότι "Είναι αδύνατον να εξαπατήσει κάποιος τους πάντες και μονίμως", χρειάζεται προσοχή, διότι η αλήθεια ήτο και παραμένει ανέκαθεν εξόχως δυσεύρετος.
Η αναφορά αυτή γίνεται, διότι ο εντοπισμός τού Γκαίμπελς "Συκοφαντείτε, συκοφαντείτε ! Στο τέλος κάτι θα μείνει", έχει ως φυσική συνέπεια και μη ομολογούμενο "Εάν το συγκεκριμένο ζήτημα δεν επιδέχεται συκοφαντία, τότε αποσιωπήστε το".

Μέχρι που ανήρτησε επιστρέψας ο καλός μου φίλος ΕργΔημΕργ την δική του εκδοχή, σχετικά με το έγκλημα τής Πάρου - αν και θα ήτο αρμόζον να γίνεται ταυτόχρονος αναφορά τουλάχιστον σε δυο (;;;;;;;;;;;;;;;) εγκλήματα, δεδομένου ότι φρονώ, πως η ληστεία τραπέζης μετά φόνου, ο οποία ακολούθησε λίγο αργότερα, συνδέεται αμέσως με την βαναυσοτάτη κακοποίηση τής εφήβου - θα έλεγα ότι βρισκόμουν σε καθεστώς διαδικτυακής μοναξιάς. Μπορεί ευγενείς σχολιαστές και σχολιάστριες να στήριξαν με σχόλιά τους τις καταγγελίες μου - και τούς ευχαριστώ εγκάρδια γι' αυτό - πλην όμως ουδείς άλλος στο διαδίκτυο αμφισβήτησε την ουσία τής διαπραχθείσης σκευωρίας. Πολλοί ήταν βεβαίως αυτοί, οι οποίοι ανέπτυξαν δήθεν καταγγελτικό λόγο στην προκειμένη περίπτωση, αναφερόμενοι σε κουκούλες, παροχή ασύλου, υπόθαλψη τού "τέρατος" από το κράτος, σκόπιμη αλλαγή τής ηλικίας τού θύματος ώστε αυτό να μεταφερθεί σε φυλακές ανηλίκων "για να μην τον σκοτώσουν οι συγκρατούμενοί του", ως οι φυλακισμένοι να αποτελούν είδος εκδηκητών - Ζορρό υπέρ τής αποδόσεως δικαιωσύνης (!!!). Στην ουσία όλοι αυτοί ενίσχυσαν με τα γραφόμενά τους την λογική τής συγκεκριμένης σκευωρίας και τα ψευδή επιχειρήματα, εφ' ών αυτή εκλιμακώθη, αυτοκαθιστούμενοι εγγονόπουλα τού Χάττινγκτον ο οποίος συνέγραψε τον "Πόλεμο των Πολιτισμών". Σε μια υγιή κοινωνία ο γραπτός λόγος όλων αυτών των μενόμενων μετά το Χάττινγκτον μικρών χάττινγκτον θα έμενε στα αζήτητα.Το Μάτριξ όμως και η εξουσία χρειάζονται κουβάλημα στους ώμους από τον λαουτζίκο, τούς αδαείς, τα βλήματα, αλλά εν τέλει και από τούς στρεβλούς χαρακτήρες. Διότι ακριβώς στην στρέβλωση χαρακτήρων αυτό προσβλέπει.
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΓΑΠΗΤΕΣ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ, ΑΞΙΟΤΙΜΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΩΦΕΛΗΜΕΝΟΙ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΩΘΗΣΑΝ ΒΙΑΙΩΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΕΧΟΥΝ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΜΟΝΟ ΟΙ ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΙ. Το γεγονός ότι μαζί τους συνοδοιπορούν πλείστοι όσοι αφελείς, άσχετοι προς την πολιτική ιστορία τού τόπου και χωρίς προσωπική ιστορία προσφοράς στο λαϊκό κίνημα, ή οποία να πιστοποιεί τον όποιο γνήσιο πατριωτισμό πέραν τής εθνικιστικής - φυλετικής μάσκας.

ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ ΘΥΜΑΤΑ - ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΙΩΣ ΚΑΚΠΟΙΗΘΕΝΤΕΣ - ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΔΥΟ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ. ΕΔΩ ΕΧΕΙ ΤΡΕΞΕΙ ΑΙΜΑ - ΠΟΛΥ ΑΙΜΑΙ. ΩΣ ΠΡΟΛΕΙΑΝΣΗ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΞΥΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΠΕΛΘΕΙ: ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΣ ΗΜΕΔΑΠΩΝ (ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ ΕΛΛΗΝΩΝ) ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΚΙΝΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ ΟΠΙΣΘΕΝ ΤΗΣ ΣΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ.

Έγραψα και στο παρελθόν, ότι όταν επιβληθεί ρωγμή στο Μάτριξ, δεν γνωρίζω πόσοι θα μπορούν να εξακολουθούν να κάθονται στο καρεκλάκι του εγκεφαλικού τους βολέματος, διότι τότε θα χυθεί πολύ πύον.
Δεν θέλω να εκφρασθώ τελεολογικώς και να ισχυρισθώ, ότι η ρωγμή θα συμβεί εις κάθε περίπτωση. Η πρόνοια συνδράμει πάντοτε, αλλά ΤΑ ΑΛΜΑΤΑ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΔΡΑΣΗ ΚΡΙΣΙΜΟΥ ΜΑΖΗΣ. Και δράσις δεν είναι είναι ο ακτιβισμός. Το ταμπούρωμα μέσα στα επίκτητα σύνδρομά μας. Η δράση απαιτεί ταχύτητα δηλαδή ψυχή ανάλαφρη.  

Αναγιγνώσας την προηγούμενο ανάρτηση τού Εργοδότου και σκεφθείς εφ' όσων αυτός καταθέτει, απεφάσισα στο μέλλον να μελετώ τα κείμενά του μετά μεγίστου προσοχής. Φρονώ, ότι ο φίλτατος Συνεργάτης διαθέτει δώρημα. Το αυτό ισχύει και για τον αξιότιμο Μάρκο Ντε Σαντ, στον όποίον ο Εργοδότης παραπέμπει - εν είδη αστεϊσμού, αλλά σάς προτείνω να διυλίζετε πολύ περισσότερο όσα μεταδίδονται ως χαρατολογίες, διότι αυτές έχουν πολύ περισσότερο ζουμί από όσα δια σοβαρού ύφους γράφονται - και τον ευχαριστώ ολόψυχα και γι αυτήν την παραπομπή.
Φρονώ, ότι το απαύγασμα του δωρήματος τού Εργοδότου περιέχεται σε όσα δια χρωματισμού επί τού κειμένου αυτός τονίζει.
Ομολογουμένως, όταν συνέγραφα το πρώτο μέρος αυτής τής πραγματείας, θεωρώ ότι είχα κατανοήσει το "γιατί", δηλαδή τούς λόγους τής σκευωρίας τού όλου συμπλέγματος. Δεν είχα όμως κατανοήσει το "τι". Γιατί σώνει και καλά στην Πάρο και γιατί την συγκεκριμένη στιγμή; Γιατί όχι σε κάποιο άλλο νησί, γιατί όχι ένα μήνα πριν ή μετά;
Όπως μας αποκαλύπτει η επιστήμη τού χωροχρόνου, ο συγκεκριμένος χρόνος προσάπτεται αποκλειστικώς στον συγκεκριμένο χώρο, ως τέταρτη διάσταση στο τοπικό σύστημα τεσσάρων αξόνων αναφοράς. Όπως μας αποκαλύπτει η αστρολογία, όπισθεν τής συγκυρίας βρίσκεται ένα ολόκληρο τοπικό σύστημα κινήσεως πλανητικών παραγόντων με κέντρο αναφοράς τις τοπικές συντεταγμένες τού εν λόγω σημείου. Και όπως μάς  διδάσκει η συνωμοσιολογία ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ TIMING, τουτέστιν γύρω από το συγκεκριμένο σημείο, δηλαδή αυτές τούτες τις εδώ και τώρα συντεταγμένες ξετυλίγεται ολόκληρο το MASTER PLAN.


Δεν συμφωνώ με τις εν τέλει ερμηνείες των δεδομένων, στις οποίες καταλήγει ο Εργοδότης στην προηγούμενη ανάρτηση. Όμως η ιδιοφυΐα ενός προικισμένου αναλυτού βρίσκεται στο δώρημα. Η ισχύς τής σκέψεως ενός μαθηματικού μυαλού, όπως αυτό τού Εργοδότου, που εγώ ως μπετατζής δυστυχώς δεν είμαι εις θέσιν να διαθέτω, βρίσκεται στην ένταξη του κάθε τι προς μελέτην στο συγκεκριμένο σύστημα αξόνων αναφοράς. Εκεί πλέον παύουν να υπάρχουν τυχαία γεγονότα, αλλά λειτουργούν μόνον στοιχεία, που χαρακτηρίζονται από τελείως συγκεκριμένες συντεταγμένες. Οι μεταξύ τους σχέσεις συνιστούν συναρτήσεις. Τα δεδομένα, ΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ, δεν αιωρούνται αυθαιρέτως, ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΡΤΟΥΝΤΑΙ. Και η μελέτη τής εκάστοτε συναρτήσεως μπορεί να μας αποκαλύπτει την δομή της και τούς νόμους από τούς οποίους αυτή διέπεται.

Με την συνεπέστατη λογική του ο Εργοδότης δεν αφήνει τίποτε εκτός: 

...ο κορυφαίος στο υβρεολόγιο είναι ο Μάρκο ντέ Σάντ, κι εγώ δεν τολμώ να συγκριθώ μαζί του! ...  Τετριμμένα πράγματα. Γι' αυτό, να κάνετε υπομονή μαζί μου!...

...Όλ' αυτά τα είπα, επειδή η Πάρος διαθέτει αφ' ενός την Εκατονταπυλιανή, κι αφ' ετέρου ... 

...Και πρώτο-πρώτο αντιφατικό είναι η έλλειψη ημερομηνίας τέλεσης του εγκλήματος. Πότε πήγε να σκοτώσει ο Σκαταχμέτ τη Μυρτώ; Ποιά μέρα;...

Ο  άνθρωπος τα είπε όλα:
ΕΔΩΣΕ ΤΟΠΟ, ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΚΛΕΙΔΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ
Μα θα αναρωτηθεί ευλόγως ο καθείς τι σχέση μπορεί να έχει η Εκατονταπυλιανή με τον Μάρκο;
Ναι ο Μάρκος είναι το κλειδί για το "τι".  Μελετείστε προσεκτικά τον τίτλο και την εικονογράφηση τής τελευταίας του ανάρτησης, στην οποία παραπέμπει ο Εργοδότης. Το κείμενο τής αναρτήσεως, προσωπικά, μού είναι σχετικά αδιάφορο. Θεωρώ, ότι έχει ουσιαστικές αδυναμίες και ότι ο Μάρκος αποδεικνύει εν πολλοίς αντίθετα πράγματα με την ιστορική του προσέγγιση από αυτά που επιδιώκει. Όμως ο άνθρωπος δεν παύει να είναι ιδιοφυής, διότι έχει το δώρημα. Διότι επελέχθει από την Πρόνοια. Διότι κάθε άλλο παρά αθυρόστομος είναι. Και λίγα σούρνει. Διότι ανοίγει θύρες: DOORS OF PERCEPTION.

Και ερωτώ αφελώς μεν, προκλητικώς δε: Γιατί χρειάζεται ο εν λόγω ναός 100 πύλες; Δεν επαρκούν 99;
Και για ποιο λόγο ο Μανώλης Μιτσιάς τραγούδησε "τι Λωζάνη τι Κοζάνη, χιόνια η μια και χιόνια η άλλη", και όχι "τι Παρίσι τι Πάρος, Πάρι η μια και Πάρο η άλλη".

Την προσωπική μου ερμηνεία θα δώσω στο τέλος. Διότι συμπεράσματα εξάγω μόνον εφ' όσον καταθέσω, συνδυάσω και επεξεργαστώ όλα τα πραγματιστικά στοιχεία. Και όταν γράφω όλα, εννοώ ΟΛΑ.

Όσο αφορά το σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση:
"...το έγκλημα είναι ΙΣΛΑΜΙΣΤΙΚΟ εξ ου και η άρνηση του να δώσει ελαφρυντικά στην πράξη του..."
δηλώνω, ότι το νοητικό fast food βλάπτει σοβαρά την πνευματική υγεία.
Από την μια μού κάνει κριτική ο/η φίλος/η διότι δημοσίευσα το κείμενο τής δήθεν "απολογίας / ομολογίας", από την άλλη αυτός αναπαράγει με άκριτο τρόπο τμήματά του.
Δηλαδή, φίλε/η μου καλέ/ή, επιμένεις να πιστέψω σώνει και καλά, ότι γράφει ένα χαρτί, το οποίο απέδειξα, ότι είναι κατασκευασμένο;


2. ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΡΑΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑ

Στην συνέχεια αυτής τής αναρτήσεως ήθελα προηγουμένως να ασχοληθώ με κάποια συγκεκριμένα στοιχεία, τα οποία αφορούν την διαδικασία σύλληψης τού Πακιστανού φερόμενου ως δράστου.

Όπως όμως πολύ ορθώς παρατηρεί ο ΕργΔημΕργ στο πρώτο σχόλιο εδώ, η καρποφορία στην αναζήτηση τής αληθείας πολλαπλασιάζεται, όταν έχουμε επίγνωση, ότι αυτή δεν μπορεί να αποτελεί προσωπικό επίτευγμα, αλλά συνιστά κοινή προσπάθεια. Διότι ακριβώς η αλήθεια εδράζεται στο "εμείς", όπως μάς υπέδειξε ο Ηράκλειτος με το "εάν μεν κοινωνήσωμεν αληθεύομεν...".

Φρονώ, ότι ο λόγος ενός ανθρώπου, ο ποίος έχει να πει σημαντικά πράγματα - όπως συμβαίνει στην περίπτωση τού Εργοδότου -  δεν παραθέτει, δεν αναλύει, δεν επεξηγεί μόνον, τουτέστι δεν περιορίζεται στο να μεταδίδει, αλλά δημιουργεί. Δεν υπάρχει δημιουργικότερη δύναμη από τον Λόγο. Εάν συνειδητοποιήσουμε την δημιουργική ικανότητα τού Λόγου, θα διαθέτουμε ένα ισχυρότατο εφόδιο. Και επ' αυτού, νομίζω, ότι στο συγκεκριμένο σχόλιο καταδεικνύεται, πως η επίγνωση ουσιαστικής ισχύος συνδυάζεται με πλήρη μετριοφροσύνη. Έτσι ακολούθησε η διαδράση με τα δυο σχόλια που έπονται, αυτά τής Μάγιας τής Μέλισσας και του ΑΟΡΑΤΟΥ, τα οποία θεωρώ ότι συμβάλουν στην προβληματική με την παράθεση ιδιαίτερα σημαντικών στοιχείων.

Αρμόζει λοιπόν αυτά να λειτουργήσουν μέσα από το κείμενο τής ανάρτησης.

Επί πλέον μου παρέχεται κατ' αυτόν τον τρόπο η ευκαιρία να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, όσο αφορά τούς υπαινιγμούς μου στο προηγούμενο κεφάλαιο, διότι τελικά δεν αρμόζει να επιχειρηματολογεί κάποιος προβάλλοντας γρίφους.

Πριν υπεισέλθω, λοιπόν, στους δυο αυτούς σχολιασμούς, παραθέτω τούς λόγους που με οδήγησαν να θεωρώ την αναφορά στον Μάρκο ντε Σαντ, στην Εκατονταπυλιανή και στο ζήτημα τού επαναπροσδιορισμού τής ημερομηνίας διεξαγωγής τού εγκλήματος, κλειδί στην κατανόηση περί όσων συνέβησαν:

Η τελευταία ανάρτηση τού Μάρκου αναφέρεται στην ιστορία τού ΚΚΕ κατά τον προηγούμενο αιώνα και τιτλοφορείται "Η Ίσις Χωρίς Στρινγκάκι".  Τι συμβαίνει επί τού προκειμένου με την επιλογή αυτού τού τίτλου στην συγκεκριμένη ανάρτηση; Αποτελεί αυτός μια ακόμη σουρεαλιστική πρόκληση, ενός ιστολόγου, που αρέσκεται να αθυροστομεί, ή μήπως τελικά ο "σαδισμός" τού Μάρκου πηγάζει από το "όποιος αγαπάει παιδεύει";

Είναι νομίζω προφανές, ότι ο συγκεκριμένος τίτλος "Η Ίσις χωρίς στρινγκάκι" άπτεται τού τίτλου τού πολύτομου έργου τής Έλενας Μπλαβάτσκυ "Η Ίσις Αποκεκαλύμμένη", το οποίον αποτελεί μια από τούς βίβλους τού αποκρυφισμού.

Στα κείμενα τού Μάρκου επιχειρείται μια μόνιμη καταγγελία τού "ελευθεροτεκτονισμού", διαδικασία που χαρακτηρίζει και την τελευταία ανάρτησή του. Ενώ σε αυτή γίνεται αναφορά στα ιστορικά γεγονότα, στα οποία ενέχεται το ΚΚΕ, αλλά και άλλα πολιτικά πρόσωπα και φορείς, προσπαθεί να καταδείξει ο Μάρκος, ότι πίσω από όλα τα εξιστορούμενα και αξιολογούμενα γεγονότα, υπάρχει ένα χέρι που κινεί τα νήματα, και αυτό είναι ο τεκτονισμός. Με αυτήν την θεώρηση συμφωνώ γενικά, πέραν των όποιων ειδικών ερμηνειών. Η οξυδέρκεια τού Μάρκου διεισδύει - χωρίς όμως να κάνει συγκεκριμένη μνεία πέραν τού τίτλου και κάποιας απεικονίσεως που ενσωματώνει στο κείμενο - στον ρόλο τής Ίσιδος, ως υπαινιγμός. Πράγματι φρονώ, ότι η βασική θεότητα των αποκρυφιστών δεν είναι ο κρόνος, ή ο εωσφόρος, αλλά είναι η λεγόμενη "λευκή θεά", μεγάλη μητέρα, ή άλλως πώς Ίσις. Βεβαίως η Magna Matter έχει προσλάβει κατά καιρούς διάφορες ονομασίες, οι οποίες δεν αποτελούν προς ώρας το ζητούμενο εδώ. Αυτό συμβαίνει διότι η "μεγάλη μητέρα", ως βλαστική θεότης, ως η κατ' εξοχήν θεότις τής μητριαρχικής περιόδου, προηγείται χρονικά των αντίστοιχων θεοτήτων, οι οποίες καθιερώνονται κατά την πατριαρχική περίοδο. Πρόκειται δηλαδή για την πρωταρχική θεότητα αυτού τού είδους. Ο όρος "λευκή" εξ άλλου, αφορά κάποιο είδος "φωτός", το ίδιο ακριβώς που απαντάται στον μετέπειτα "εωσφόρο".

Ο Μάρκος δηλαδή μας προσάγει στην εν τέλει βασική έννοια, η οποία διέπει τα νήματα πίσω από τα παρασκήνεια, πράττει δηλαδή την δική του αποκάλυψη τής "αποκεκαλυμμένης Ίσιδος". Ισχυριζόμενος εμμέσως, ότι η πραγματική αποκάλυψη δεν αφορά τον παραμερισμό ενός πέπλου, αλλά για τον παραμερισμό ενός στρινγκ.

Κατά την άποψή μου, η εν λόγω προσέγγιση αποτελεί ένα ιδιοφυή εντοπισμό θρησκειολογικού περιέχομένου. Ο οποίος καθίσταται ακόμη ιδιοφυέστερος με την κάτωθι απεικόνιση, που παρατίθεται στο κείμενο τής αντιστοίχου αναρτήσεως:

Τί θέλει όμως να υποδηλώσει αυτός που συνέθεσε την εν λόγω απεικόνιση;

Πρόκειται για μια προσπάθεια βεβηλώσεως μιας εικόνος, την οποία εκατομμύρια άνθρωποι θεωρούν ιερότατη, εναποθέτοντες την ελπίδα τους στην Θεοτόκο, απευθύνοντας προς αυτήν αισθήματα πίστεως, ευσεβείας, κατανύξεως και προσευχής;

Θεωρώ, επειδή η απεικόνηση αποτελείται από τρια διαδοχικά μέρη με την αναφορά BEFORE - AFTER - WAY AFTER, ότι αυτή αναφέρται βασικά στην διαχρονικότητα κάποιων συμβόλων.

Η διαχρινικότητα δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην ταύτιση, ή έστω μερική αλληλοεπικάλυψη, αλλά αναφέρεται σ' αυτό ακριβώς που ο συγκεκριμένος όρος υποδηλώνει: συνεχή χρονική διαδοχή.

Το ζήτημα εξ' άλλου τόσο της παραλαβής στοιχείων από την μεριά τού Χριαστιανισμύ, τα οποία ανήκαν στο παρελθόν στην προηγούμενη θρησκεία - ή θρησκείες - καθώς και η πρακτική παραλλαβής συμβόλων - αλλά και "ιερών" χώρων, καθώς και "ιερών" υλικών (όπως τμήματα κατασκευών) με στόχο μια νέα, αντίρροπη προς το παρελθόν νοηματοδότησή τους, κάθε άλλο παρά νέο ή άγνωστο είναι.

Επισκεπτόμενοι τον σύνδεσμο τής Εκατονταπυλιανής, τον οποίο δίδει ο ΕργΔημΕργ στην ανάρτησή του, διαπιστώνουμε, ότι γίνεται λόγος ακριβώς περί αυτού: 

"...Γνωρίζουμε ότι οι Βυζαντινοί είχαν την συνήθεια να κτίζουν τους ναούς τους πάνω από προχριστιανικά, δηλ. ειδωλολατρικά κτίσματα. Αυτό το έκαναν για δύο λόγους. Ο ένας ήταν καθαρά πρακτικός, γιατί έτσι έβρισκαν έτοιμα υλικά, μάρμαρα, κολώνες κ.λπ., που τα χρησιμοποιούσαν στους δικούς τους ναούς. Ο δεύτερος ήταν ψυχολογικός. Ήθελαν δηλαδή να αποδείξουν και μ\'αυτόν τον τρόπο ότι η νέα θρησκεία νίκησε την παλαιά. Έτσι λοιπόν, η Εκατονταπυλιανή κτίστηκε πάνω σε ένα προχριστιανικό κτίσμα, το οποίο ανακαλύφθηκε από τον καθηγητή Ορλάνδο κατά την αναπαλαίωση του ναού. ΄Ηταν ένα "Γυμνάσιο" (γυμναστήριο) ρωμαϊκής εποχής, με ένα θαυμάσιο μωσαϊκό δάπεδο με τους άθλους του Ηρακλέους, το οποίο έχει μεταφερθεί σήμερα στην αυλή του Αρχαιολογικού Μουσείου Πάρου...."

Διαπιστώνουμε δηλαδή, ότι έχει λάβει χώρα στο παρελθόν κάποια εν πρώτοις διελκυστίνδα για τον προσπορισμό "ιερών" συμβόλων και χώρων μεταξύ διαδόχων θρησκειών. Υπογραμμίζω, ότι επί τού προκειμένου η αναφορά μου γίνεται σε επίπεδο πραγματιστικής καταγραφής και όχι μεταφυσικού περιεχομένου αξιολογήσεως, δεν άπτεται δηλαδή κάποιας συγκεκριμένης πίστεως, η οποία για τον όποιον αναλυτή είναι σε κάθε περίπτωση άξια σεβασμού ως τοιαύτη.

Ο ίδιος σύνδεσμος αναφέρει πέραν αυτού αναφορικά με την ονοματοδοσία:
Yπάρχουν δύο ονομασίες γι\' αυτόν το ναό: "Καταπολιανή" και "Εκατονταπυλιανή". Μέχρι πριν λίγα χρόνια, επικρατούσε η άποψη ότι το πραγματικό όνομα του ναού είναι το πρώτο, και τούτο γιατί βρισκόταν "κατά την πόλιν", προς το μέρος δηλαδή της αρχαίας πόλης, και ότι το δεύτερο είναι δημιούργημα των λογίων του 17ου αιώνα, που θέλησαν να δώσουν μ\' αυτό περισσότερη μεγαλοπρέπεια στο ναό. Νεώτερες όμως έρευνες στις πηγές απέδειξαν ότι και οι δύο αυτές ονομασίες είναι σύγχρονες και βρίσκονταν σε παράλληλη χρήση από τα μέσα του 16ου αιώνα. Η ονομασία Καταπολιανή αναφέρεται για πρώτη φορά σε υπόμνημα περί Νάξου και Πάρου του δούκα τα Αρχιπελάγους Ιωάννη Δ΄, του έτους 1562, ενώ η δεύτερη, "Εκατονταπυλιανή", μνημονεύεται σε έγγραφο του Πατριάρχη Θεολήπτου Β΄ του έτους 1586. Σήμερα η επίσημη ονομασία του ναού είναι Εκατονταπυλιανή.

Η παράδοση που διασώζεται μέχρι σήμερα σχετικά με την ονομασία Εκατονταπυλιανή έχει ως εξής: "Ενενήντα εννέα φανερές πόρτες έχει η Καταπολιανή. Η εκατοστή είναι κλειστή και δεν φαίνεται. Θα φανεί η πόρτα αυτή και θα ανοίξει, όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη"...

Διάπιστώνουμε δηλαδή, ότι από τον 16ο αιώνα και εντεύθεν υφίστανται δυο παρεμφερείς αλλά διαφορετικές ονοματοδοτήσεις. Μια των οποίων κάνει αναφορά στον αριθμό 100.

Εάν προστρέξουμε στα σύμβολα τής προηγούμενης θρησκείας, της λεγόμενης "ειδολολατρικής" - αν και εδώ βεβαίως δεν είναι καθόλου απλά τα πράγματα, δεδομένου ότι εντός αυτής λειτουργούσαν δυο αντιδιαμετρικές τάσεις, η χθόνια και η ουράνια λατρεία, όπως αυτές παρίστανται στην "Τιτανομαχία" τής προμετωπίδος τού ναού τής Περγάμου, οι οποίες κατά περίπτωση άλοτε αμφισβητούσαν μέχρι εσχάτης εξοντώσεως η μια την άλλη και άλοτε διαβίωναν η μια δίπλα στην άλλη υπό καθεστώς συμβιβασμού, ώστε να δούμε ποια από αυτά τα σύμβολα σχετίζονται με τον αριθμό 100, θα βρούμε τούς "εκατόνχειρες".

Αυτοί όμως με τα εκατό χέρια, τουτέστιν πενήντα ζεύγη χεριών, ήτοι πενήντα κεφάλια ήσαν οι πενήντα ιέρειες τής "μεγάλης μητέρας" ή "λευκής θεάς". Οπότε συναντούμε πάλι την Ίσιδα.

Αυτός είναι λοιπόν και ο συσχετισμός, τον οποίο εννοούσα, μεταξύ Μάρκου και Ενατονταπυλιανής.

Μήπως πηγαίνω πολύ μακρυά;
Δεν ξέρω.
Αυτό, το οποίον οφείλω να ομολογήσω εδώ, είναι ότι υποχρεούμαι να ανακαλέσω άρδην την εκτίμηση, που έκανα στο προηγούμενο κεφάλαιο, "ότι δεν συμφωνώ με τις εν τέλει ερμηνείες στις οποίες καταλήγει ο Εργοδότης στην προηγούμενη ανάρτηση". Όχι μόνο συμφωνώ πλήρως με αυτές, όχι μόνο υποκλίνομαι ενώπιον των εξόχων ερμηνευτικών του σχημάτων, αλλά διαπιστώνω, ότι οι περιορισμένες δυνατότητές μου, μού επιτρέπουν να κατανοώ αυτά μόνον βαθμηδόν, βήμα προς βήμα, αναπτύσσοντας αυτήν την πραγματεία. Διότι ο Εργοδότης έχει καταθέσει πολύ δυνατές ερμηνείες, πέρα των τριών δεδομένων, που ήδη εξήρα. Μόνο που αυτές αξίζει να τις δούμε μέσα από την εξειδίκευσή τους, ώστε να κατανοήσουμε ίσως κάποιες συνέπειες...

Ας δούμε όμως εδώ και τα δύο εξόχως ενδιαφέροντα σχόλια τής Μάγιας τής Μέλισσας και του ΑΟΡΑΤΟΥ:

"Την Εκατονταπυλιανή επί Ιουστινιανού, έχτισε ο πρώην βοηθός του πρωτομάστορα της Αγιάς Σοφιάς, Ιγνάτιος. Όταν ο μαθητής ολοκλήρωσε το ναό κάλεσε το δάσκαλο του για να θαυμάσει το έργο του. Ο πρωτομάστορας, ένοιωσε ζήλια και από φόβο μήπως τον ξεπεράσει ο μαθητής του, τον παρέσυρε στην οροφή δήθεν να του δείξει ένα σοβαρό αρχιτεκτονικό του λάθος. Από εκεί τον έσπρωξε, αλλά πέφτοντας ο μαθητής, στην προσπάθειά του να σωθεί, πιάστηκε από τα ρούχα του Πρωτομάστορα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν και οι δύο στο κενό, να πέσουν και να σκοτωθούν μπροστά στο ναό. Λέγεται λοιπόν, πως οι δύο μορφές αναπαριστούν τον πρωτομάστορα και τον μαθητή του....

Σου θυμίζει κάτι αυτό;.... εσύ που ασχολείσαι με μπετόν και σίδερα όπως λές...θα μπορούσε το αρχιτεκτονικό λάθος να έχει σχέση με την 100η Θύρα;"

Μάγια η Μέλισσα 

AOPATOS είπε...

@Μάγια να συνεισφέρω στην κουβέντα η εν λόγω παράδοση προφανώς μιλάει για το κλασσικό τυπικό της θυσίας στα θεμέλια κτιρίου. Οπως η γυναίκα του πρωτομάστορα στο γιοφύρι της Άρτας , όπως το σφάξιμο κόκκορα στα θεμέλια σπιτιού, ¨οπως ο τεμαχισμός του Braveheart και η ταφή και τοποθέτηση των μελών του σε σημεία κόμβους ώστε να προστατεύεται η Βρετανία, όπως επίσης Η ταφή των νεκρών γιγάντων της Ιρλανδίας στα παράλια για τη προστασία του νησιού. Όμοια ιστορία υπάρχει και για τον βασιλιά Αρθούρο αλλά και για τον πύργο του Λονδίνου. Και προφανώς χιλιάδες άλλες τέτοιες ιστορίες. Αλλά όλες αυτές οι ιστορίες μαρτυρούν κάτι. Οτι κάτι κλειδώνεται, ευλογείται, ξεκλιδώνεται, προστατευεται κλπ...
Πιθανόν να χει να κάνει με αιθερικές πύλες ή ακόμα με δημιουργία σημείων δύναμης σαν "σημαδεμένα" στο τοπίο, ή βέβαια ακόμα και με υπερδιαστατικές πύλες...Τώρα το τι είναι η πραγαμτικότητα είναι μια άλλη ιστορία...

Μα βεβαίως σχετίζεται το "αρχιτεκτονικό λάθος" με την "100η θύρα", δηλαδή τις αιθερικές πύλες...

Μα ποιοι είναι αυτοί οι "ευσεβείς Χριστιανοί", οι οποίοι ένεκα κάποιου επαγγελματικού ανταγωνισμού κατακρημνίζουν - τουτέστιν δολοφονούν με βάναυσο τρόπο - αμοιβαία ο ένας τον άλλον; 

Ή μήπως κατάλαβα λάθος;

Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τον συμβολισμό τού πρωτομάστορα, ή άλλος πώς αρχι-τέκτονα - ή μαγίστρου τής έδρας - και τού μαθητού στην περίπτωση τής ...κατασκευής των ναών από αποκρυφιστικής οπτικής:
Εδώ πρόκειται ΓΙΑ ΣΑΦΗ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΜΥΟΥΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΥΟΥΜΕΝΟΥ ΣΤΑ ΤΗΣ ΙΣΙΔΟΣ.
Εάν προστρέξετε στο βιβλίο "Τα Μυστικά τής Ακροπόλεως", το οποίο παρατίθεται στην ανάρτηση "ΑΠΟΡΙΕΣ ΑΦΕΛΟΥΣ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ", μπορείτε να διαπιστώσετε, ότι όταν χρείεται ο νέος "Λυκάων" (λυκάνθρωπος) ο παλαιός θανατώνεται.
Το αυτό ακριβώς γίνεται στην περίπτωση των ΚΑΒΕΙΡΩΝ, διότι περί τού ιδίου πρόκειται.
Αφού δηλαδή ο παλαιός έχει χορτάσει την διμεθύλτριπταμίνη, μεταβαίνει στο αιθερικό πεδίο τής "αθανασίας", ώστε να γίνει αιθερικός .............

Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως θυσιάζονται ταυτοχρόνως και οι δυο.

Δηλαδή πολύ λεπίδι, πάρα πολύ λεπίδι...

Πύλες; Ποιες Πύλες;

Τι έγραψες Εργοδότη μου, "ανθρωποθυσία" για να γίνουν κάποιοι πάλι νέοι;

Ποιοι παλαιοί είναι αυτοί, που θέλουν να γίνουν πάλι νέοι;

Αχ, πώς να τα μπορέσω να τα κατανοήσω αυτά με την  πρώτη; Εγώ είμαι μόλις και μετά βίας μπετατζής - ευτυχώς όμως ούτε πρωτομάστορας, ούτε βοηθός του, ο Dr Watson ήταν τουλάχιστον γιατρός, για να μην πω και για τον Χολμς, πού κάπνιζε κόκα, για να τούς δει στο αιθερικό και να τους περάσει χειροπέδες.

Αλλά, όπως σωστά υπέθεσε και η φίλη μας Μάγια η Μέλισσα, κάπου βοηθάει σε αυτά και η όποια εργοταξιακή πείρα, έστω με αργοπορία. 
Ορθώς λοιπόν ωρύεται ο Μάρκος, διότι η κ. Έλενα παρήγγειλε κάποια χιλιόμετρα καραβόσχοινου για λογαριασμό τής βιομηχανίας εσωρούχων. Τίποτε μα τίποτε δεν υφίσταται σκληρότερο των μαθηματικών.

Συνεχίζεται...

Παρο-οιμίες!

μουνα που ήμουνα υποψήφιος γιά τον τίτλο του τρελλού του χωριού, αλλά τώρα τελευταία το πράγμα παράγινε. Η έλλειψη υπολογιστή και διαδικτυακής σύνδεσης συνετέλεσε στο ν' αλληλεπιδρώ διαδικτυακώς με αξιοσημείωτη καθυστέρηση. Ούτω πως, εσχάτως μοιάζω μ' έναν γραφικό βαρήκοο μπάρμπα, που ό,τι θυμάται χαίρεται. Ή, αν θέλετε, με τον Ραν-Ταν-Πλάν, που του πατάνε την ουρά, αλλά θυμάται να πονέσει καμιά ώρα μετά.
Τέλος πάντων, αφορμή λαβών απ' τα γραφόμενα του οικοδεσπότη, το θέμα μας είναι τα γεγονότα της Πάρου φέτος το καλοκαίρι, με τα τρία (; ) πρόσωπα του δράματος: το κοριτσάκι στην εντατική, το δολοφονικό λαθρόσκατο, και τον ιδίου φυράματος ξενοδιώχτη. (Εκ του ότι ο Καραγκιόζης τα ξενοδοχεία τ' αποκαλεί "ξενοδιωχτεία".)

Έ, εφ' όσον μιλάμε γιά την Πάρο, σήμερα αδελφοί μου θα μιλήσουμε με παρο-οιμίες! :-)

Παρένθεση: Με παραξενεύει τα μάλα, που (τους τελευταίους έξι μήνες περίπου) το ιστολόγιο του οικοδεσπότη έχει κατάληξη .gr - δείγμα ότι ο αγαπητός Μποτίλιας το έφτιαξε από την Ελλάδα. Εκτός κι αν το βλέπω έτσι εγώ, ή όποιος συνδέεται από Ελλάδα μ' αυτό. Εάν το έφτιαχνε από Γερμανία, με τις απ' την περασμένη Άνοιξη ρυθμίσεις της Γκούγκλ, θα είχε κατάληξη .de .
Ποιά η σημασία όλων αυτών; Μα, γιά να ξέρω πόσο ανοιχτά θα μιλήσω, και γιά μην έχει τραβήγματα ο οικοδεσπότης με τίποτε εισαγγελείς - τύπου εισαγγελέα Σύρου. (Σαν πολλές χάρες δεν έκανες στους σατανιστές, ρε "λειτουργέ"; Γιατί; Τους χρωστάς τίποτε; Ή, μήπως, όταν ανέλαβες υπηρεσία, ορκίστηκες στον σατανά; Ή μήπως σε πληρώνει ο σατανάς, κι όχι ο Έλληνας φορολογούμενος; )
Πάντως, υπάρχει λύση: εξαγωγή ιστολογίου (στον σκληρό δίσκο), κατάργηση ιστολογίου, ξαναφτιάξιμο του ίδιου ιστολογίου -δηλ. με το ίδιο όνομα, bostopel- από Γερμανία, εισαγωγή ιστολογίου (από τον σκληρό δίσκο), και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Η όλη διαδικασία κρατάει το πολύ κανένα εικοσάλεπτο.

Εδώ οι Γότθοι δεν παρέδωσαν τον Χριστοφοράκο στους εγχώριους εισαγγελείς, σιγά μην παραδώσουν τον οικοδεσπότη! LOL!!! Να προς τί η όλη κουβέντα.


Οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή.

Η φάτσα του ανδρός ξενοδιώκτου ευρίσκεται εδωνανάς. Αν ζητάτε τη γνώμη μου περί του ατόμου του, γιά ιεροψάλτη σ' εκκλησία δεν τον κόβω. Χλωμό. Ούτε γιά εθνίκι (με την καλή έννοια), πχ να διαβάζει τα κατορθώματα των ηρώων στην Ιλιάδα, και να δακρύζει από συγκίνηση.

(Εδώ ακούγεται οχλαγωγία απ' τους αναγνώστες:

- Άντε τέλειωνε, ρε Εργοδότ'! Μας έπρηξες!

Άααα, γιά να σας πω! Άμα περιμένετε ν' ακούσετε μπινελίκια, ο κορυφαίος στο υβρεολόγιο είναι ο Μάρκο ντέ Σάντ, κι εγώ δεν τολμώ να συγκριθώ μαζί του! Το πολύ-πολύ από μένα ν' ακούσετε κανένα "σκατοζμπρώχτης", ή "πρεζέμπορος". Τετριμμένα πράγματα. Γι' αυτό, να κάνετε υπομονή μαζί μου!)

Όλ' αυτά τα είπα, επειδή η Πάρος διαθέτει αφ' ενός την Εκατονταπυλιανή, κι αφ' ετέρου ένα συμπαθέστατο αρχαιολογικό μουσειάκι, με το "Πάριο χρονικό" (μέρος αυτού, γιά να είμαστε ακριβείς). Συν το περίφημο ημιδιαφανές παριανό μάρμαρο, που στην αρχαιότητα άφηνε το φώς να περνάει μέσα απ' τα δάχτυλα των αγαλμάτων των θεών. Αλλά μπάαα... απ' την ενασχόληση με υψηλές αξίες, σαφώς ευκολώτερο πράγμα είναι η αρριβίστικη παροχή τουριστικών υπηρεσιών.
Όθεν, ο λεγάμενος ξενοδιώκτης ευκόλως αποδεικνύεται ...πακιστανικών προδιαγραφών: εάν, δηλαδής, δεν ήταν αυτός ο Αχμέτ Σκατάς να κάνει το έγκλημα, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι φυσικός αυτουργός ο ξενοδιώκτης.

Είχα γνωρίσει στον Στρατό δυό-τρεις παρεμφερείς τυπάδες. Παιδιά των λεγομένων "τουριστικών" περιοχών της χώρας. Θρασείς και κουτοπόνηροι - κι από μόρφωση, γιά τον γάϊδαρο καβάλα. Με το ζόρι να τελειώσουν το Λύκειο. Αλλά απ' τ' άλλα, τα (εντός ή εκτός εισαγωγικών) απαγορευμένα, δόξα σοι ο Γιαραμπής! Απ' τα οχτώ τους οινόπνευμα με τις κανάτες, απ' τα δεκατρία-δεκατέσσερα μαύρο, απ' τα δεκαέξι τίποτε σιτεμένες τουρίστριες, και λίγο αργότερα παροχή -χμ- εξυπηρετήσεων μέχρι και σε αδερφές.
Όταν τους ρώτησα αν σιχαινόντουσαν, χαμογέλασαν και είπαν: "- Εμπειρία, ρέ! Και βγάλαμε και φράγκα!" (Αναρωτιέμαι τί είδους γυναίκες τους παντρεύτηκαν, αλλά δεν μ' απασχολεί και ιδιαιτέρως. Όπως αναρωτιέμαι και τί θα λέγανε, αν η τυχούσα αδερφή αποδεικνυόταν χεροδύναμη, κι επάνω στις ομοφυλοφυλικές κάψες -πώς να το πώ ευγενικά;- ανέστρεφε την "εμπειρία". Αλλά ούτε κι αυτό με απασχολεί ιδιαιτέρως.)

Κι όλα τα παραπάνω, υπό την κάλυψη αθλίων τουριστικών υπηρεσιών: απ' τα μικράτα τους σερβιτόροι (άπλυτοι) στην οικογενειακή ταβέρνα, "ρεντρούμηδες" με Αγγλικά του κώλου, κτλ κτλ. Πώς, λοιπόν, σε τέτοια άτομα το εύκολο χρήμα να μη δημιουργήσει θράσος, και την αντίληψη πως τα πάντα είναι δυνατά και τα πάντα επιτρέπονται!

Εν συνόψει: Αλητεία, εύκολη ζωή, εύκολο χρήμα - τόσο, που οι εισπράξεις τριών μηνών της τουριστικής σαιζόν έφταναν και περίσσευαν (μέχρι και καμιά δεκαετία πίσω από σήμερα) να καλύψουν τα έξοδα μιάς παρόμοιας "χύμα" ζωής τον χειμώνα στα μεγάλα αστικά κέντρα, κυρίως στην Αθήνα. (Αν αναρωτιέστε ποιοί πάνε στα σκυλάδικα και πετάνε δεκάδες πανέρια με γαρύφαλλα -κλεμμένα απ' τα νεκροταφεία- στις "φίρμες".)
Υπάρχει, βέβαια, κι η ιστορική ειρωνεία: το φαινόμενο να δουλεύεις τρεις μήνες, γιά να έχεις να ζήσεις άνετα τους υπόλοιπους εννέα, είχε παρουσιαστεί γιά μία και μοναδική φορά τον ...Μεσαίωνα! Τέτοιες αμοιβές και τέτοια περίοδο εργασίας είχαν μονάχα οι χτίστες των καθεδρικών ναών!!! (Τ' ακούς αυτά, έρμε "Μποτίλια", που παιδεύεσαι με τ'ς αδήλωτ' Ρουμάν' και τη γραφειοκρατία των Γότθων; )

Όμως...


Όταν χορτάσ' η ψείρα, βγαίνει στον γιακά!

Ωραία (; ) όλ' αυτά, αλλά δεν διαιωνίζονται επ' άπειρον - και υπάρχουν σοβαροί λόγοι γι' αυτό. Ο άνθρωπος μεγαλώνει, τα μυαλά αλλάζουν, οι ανάγκες (πραγματικές ή φανταστικές) επίσης, οι επιθυμίες το ίδιο. Έτσι, ο κάποτε ρυπαρός γκαρσονάκος και συλλέκτης -πρωκτικών- "εμπειριών" αναβαθμίζεται!
Σε πρώτη φάση, αναλαμβάνει την ταβέρνα του πατέρα του ο ίδιος (ο γέρος στη σύνταξη γάρ). Παράλληλα, αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να εισπράττει και κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όχι μόνο να ξοδεύει - κι έτσι, επενδύει τα καλοκαιρινά χρήματα πχ σε κατάστημα. Σ' ένα ρουχάδικο. Ή, ακόμη καλύτερα, σε αλυσίδα παρεμφερών καταστημάτων, σε διάφορα μέρη. Επίσης, αντιλαμβάνεται πως οι κοινωνικές πόρτες ανοίγουν ευκολώτερα, αν ενταχθεί σε μία ομάδα - ξεκινώντας από κομματόσκυλο.

Να μην τα πολυλογούμε, το ένα φέρνει τ' άλλο... και οι παλιές συνήθειες, αν και πάντα παραμένουν ριζωμένες, αλλάζουν δραστικά μορφή. Το χασίς γίνεται κόκα (η οποία, πωλούμενη, προσπορίζει και αρκετό παραδάκι), οι ταβέρνες και τα καταστήματα γίνονται "επενδύσεις" (καταθέσεις, ομόλογα, μετοχές, και λοιπά κωλόχαρτα εβραίϊκων εμπνεύσεων), και η βυθομέτρηση απευθυσμένων διά φυσικού εργαλείου δεν αφορά πλέον τον τυχόντα κίναιδο πτωχομπινέ πχ οδηγό λεωφορείου εξ Ολλανδίας, αλλά τις κωλοτρυπίδες του "καλού κόσμου".
Κι επειδή ο "καλός κόσμος" θέλει και τη διακριτικότητά του, αναβαθμίζονται αναγκαστικά και οι ξενοδιωκτικές υπηρεσίες του βυθομετρούντος. Μόνον επιλεγμένοι πελάτες κλείνουν δωμάτιο πλέον! Γιά τον κάθε άσχετο που θα τηλεφωνήσει, "είμαστε πλήρεις".

Φυσικά, το χρήμα που ρέει στα ταμεία, αποκτά τώρα αρκετά ακόμη μηδενικά προ υποδιαστολής.


Ό,τι δει η κυρά, γυρεύ'!

Εδώ χρειάζεται να κάνω μία εκτεταμένη παρέκβαση, γιά να σας μιλήσω γιά τα ναρκωτικά.

Όχι γενικώς και αορίστως, αλλά γιά το ότι τα ναρκωτικά αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας των λαών.

Πώς αυτό; Μα, επειδή το ανθρώπινο μυαλό εκ φύσεως έχει απόλυτη ανάγκη να δουλεύει -κατά περιόδους- σε διαφορετικές ταχύτητες απ' όσο η συνηθισμένη! Και πιό γρήγορες, και πιό αργές. Δεν βλέπετε, πχ, που κοιμόμαστε οκτώ ώρες κάθε 24ωρο; Αν, λοιπόν, το μυαλουδάκι μας δεν αλλάζει ταχύτητα πότε-πότε, θα κλατάρει!

Γνωρίζοντας το παραπάνω γεγονός, οι εκάστοτε εξουσίες όχι μόνο δεν το απαγόρευσαν, αλλά το ενθάρρυναν. Μονάχα που κάθε πολιτισμός έχει το ναρκωτικό που του ταιριάζει - ενώ όλα τα υπόλοιπα απαγορεύονται διά ροπάλου!
Η Δύση, πχ, έχει το οινόπνευμα. Η Εγγύς Ανατολή έχει το χασίς. Και δικαιολογημένα: άμα πιείς οινόπνευμα και φας χοιρομέρια σε θερμοκρασίες 45 βαθμών Κελσίου μέσα στην έρημο, λίαν συντόμως θα δεις τ' αγγελούδια από κοντά. Εξ ου και οι θρησκευτικές απαγορεύσεις, του τύπου "το γουρούνι είναι ρυπαρό ζώο", κτλ κτλ. Αντίθετα, άντε κάτσε νηστικός πχ στη Γερμανία χειμωνιάτικα, να τη βγάλεις μονάχα με μιά χούφτα αποξηραμένους χουρμάδες και λίγη φούντα.
Η Ελλάδα, τώρα, επειδή είναι σταυροδρόμι, είναι ειδική περίπτωση: είμαστε -μπορώ να πω- οινόπνευμα 80%, χασίς 20%, με ένα 5%-10% του πληθυσμού να τα λαμβάνει και τα δύο. Αν και, επειδή "ανήκομεν εις την Δύσιν", το χασίς επισήμως απαγορεύεται.

Στα πλαίσια αυτά, λογικό είναι και άλλοι λαοί να έχουν διαφορετικά ναρκωτικά - ταιριασμένα στην ψυχοσύνθεσή τους, και συνήθως προερχόμενα από φυτά αυτοφυή στην περιοχή κάθε λαού. Με μία σημαντική διαφορά: μερικές τέτοιες ουσίες είναι διεγερτικές του νού, αλλά στην εγχώρια αστυνομικού και δημοσιογραφικού τύπου ορολογία τσουβαλιάζονται μαζί με το χασίς ή το όπιο ως "ναρκωτικές". Βλακεία και αγραμματωσύνη, βεβαίως, διότι "ναρκωτικό" σημαίνει "κοιμιστικό". Ο καφές, ας πούμε, δεν είναι "ναρκωτικό", παρά το ότι δημιουργεί εθισμό, συμπτώματα στέρησης, κτλ.

Ένα τέτοιο "ναρκωτικό" (διεγερτικό του νου), λοιπόν, είναι και η κόκα, η γνωστή σκόνη του "καλού κόσμου". Μπορεί να τη συνηθίζουν σε τίποτε κόττερα αγκυροβολημένα στη Μύκονο, αλλά η πατρίδα της είναι τα υψίπεδα των Άνδεων.

Ακόμη κάτι: οι παλαιοί λαοί και πολιτισμοί λάμβαναν τα "ναρκωτικά" τους μέσα σε καθορισμένο λαογραφικό πλαίσιο (συνήθως σε γιορτές), και σε καθορισμένη δοσολογία. Λίγο και καλό! Όχι γιά χόρταση! Και συνήθως υπό την καθοδήγηση μιάς αρχηγικής φυσιογνωμίας, πχ του σαμάνου ή του μάγου της φυλής, ή του σοφού πρωτόγερου, κτλ.
Αντίθετα, σήμερα έχει επικρατήσει παγκοσμίως η γκανγκστερική αμερικάνικη αντίληψη του: "- Σου κολλάω το πιστόλι στο κεφάλι, φέρε τα λεφτά εδώ και τώρα!" Τ' αγαθά δεν κτώνται κόποις, αλλά ...πιστόλεσιν! :-) Ο κόπος είναι γιά τα κορόϊδα. Κι αυτή η αντίληψη, δυστυχώς, έχει μολύνει τα πάντα. (Μαζί και τα δικά μας τα ξυπνοπούλια, που πάνε να πάρουνε πτυχία παπαγαλίζοντας τα "sos" θέματα.) Έτσι, ο δυτικός "πολιτισμένος" απλά αναρωτιέται πχ τί έχουν τα φύλλα της κόκας και φέρνουν (τουλάχιστον) ευφορία. Κάνει, λοιπόν, τις χημικές του αναλύσεις, βρίσκει τη δραστική ουσία, την παράγει ή την απομονώνει,... και την καταπίνει με τους τόνους! Τσάκ-μπάμ καταστάσεις, και σιγά μην κάτσει να περιμένει τη γιορτή της Πατσαμάμα, γιά να μασουλήσει κανένα φυλλαράκι, χορεύοντας μαζί με ρυπαρούς ιθαγενείς.

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι αυτού του τύπου οι ουσίες (πχ κόκα, μεσκάλ) δεν είναι απλά "ευφορικές", όπως γράφουν μερικοί (πιό ψαγμένοι) συγγραφείς. Όντως φέρνουν σημαντικά αποτελέσματα, όντως διεγείρουν το μυαλό σε επίπεδα πρωτόγνωρα και ικανότητες φανταστικές, πχ να μη δεσμεύεται από περιορισμούς χώρου και χρόνου, να βλέπει πρόσωπα στην άλλη άκρη του πλανήτη και πράγματα απ' το μέλλον. Επ' αυτών, διαβάστε πχ το: "Οι πύλες της αντίληψης" του Άλντους Χάξλυ (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2). Ή, διαβάστε γιά τη ζωή του Άλμπερτ Χόφμανν (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), του ανθρώπου που ανακάλυψε το LSD. Ή, διαβάστε εκείνη την ιστορία με τον Σέρλοκ Χόλμς, όπου αυτός στα γεράματά του κάνει ένεση κοκαΐνης (κάπου το 1895 η κοκαΐνη ήταν ακόμη νόμιμη), μπας και πάρει ενδιαφέρουσες στροφές το μυαλό του, διότι: "- Ούτε ένα έγκλημα της προκοπής δεν γίνεται πιά, αγαπητέ Γουώτσον!"

Αλλ' απαιτούν έλεγχο, οι ρημάδες! Άνευ ελέγχου, απλά καταστροφή!

Όμως, είπαμε: "τα θέλουμε όλα, τα θέλουμε εδώ και τώρα!" Κι έτσι, αναρωτιέμαστε:


Τί γυρεύ' η αλεπού στο παζάρι;

Εφ' όσον ο "καλός κόσμος" δεν (θέλει και δεν) έχει ιδέα από ξένους πολιτισμούς, λαογραφίες, καταστάσεις του νου, υψηλά επίπεδα έμπνευσης, και τα ρέστα, τότε τί στην ευχή τη θέλει την κόκα; Άμα είναι να "τη βρει", το οινόπνευμα και το σέξ μαζί επαρκούν και με το παραπάνω.

Όπως επίσης αναρωτιέμαστε πού πάει το πράγμα, με το προφανές συμπέρασμα προηγούμενης σχετικής ανάρτησης του οικοδεσπότη, ότι η άτυχη μικρή δεν έπεσε θύμα σεξουαλικού εγκλήματος (αφού -κατά ιατροδικαστή- είναι ακόμη παρθένα), αλλά έπεσε θύμα ανθρωποθυσίας... την οποία λυτοί και δεμένοι (μαζί και ο εισαγγελέας Σύρου) βάλθηκαν να συγκαλύψουν.

Άααα, εδώ, αγαπητοί, τα πράγματα ζορίζουν!

Οι απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα είναι δύο. Την πρώτη μας τη δίνει έτοιμη το -θρυλικό πιά- βιβλίο: "Ο θαυματουργός ψίθυρος του Ερμή", προς το τέλος του, όπου ένας από τους ήρωες της ιστορίας έρχεται σε άμεση επαφή με τον οξαποδώ, γιά να αισθανθεί μία τρομερή ευφορική ηδονή.
Αυτό ακριβώς επιδιώκει ο "καλός κόσμος", όταν καταπίνει την κόκα με τους τόνους: την ανείπωτη ευφορική ηδονή, προφανώς απείρως ισχυρώτερη από τη σεξουαλική αντίστοιχη. (Και γράφω "προφανώς", διότι ούτε έχω ιδίαν εμπειρίαν του πράγματος, ούτε τραβάω ζόρια ν' αποκτήσω.)

Και η δεύτερη απάντηση;

Έ, λοιπόν, ξανά και ξανά και ξανά αποδεικνύεται πως το καλύτερο κρύψιμο είναι το φανερό. Πολλά πράγματα κρύβονται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, και δεν τα βλέπουμε! Κι ένα απ' αυτά, που δεν έβλεπε ούτε ο γράφων, είναι πως οι ανθρωποθυσίες αποσκοπούν σε πρακτικά, άμεσα οφέλη. (Όχι γιά τα θύματά τους, βέβαια!) Δηλαδή, δεν τρελλάθηκε ξαφνικά ομαδικώς ο "καλός κόσμος", γιά να θυσιάζει άτομα χωρίς πρακτικό, άμεσο όφελος. Μ' άλλα λόγια, δεν έχουμε να κάνουμε με μιά άτυπη παγκόσμια σέχτα επικίνδυνων παλαβών, οι οποίοι, αντί να πάνε στην εκκλησία να προσευχηθούν, πάνε στην ύπαιθρο τη νύχτα και προσεύχονται, κάνουν τις τελετουργίες τους και τις ανθρωποθυσίες τους στον οξαποδώ - κι αυτό είναι, τέλος, μαζεύουν τα ράσα τους, τα λιβάνια τους, τα λοιπά ...ιερατικά σκεύη (βαλσαμωμένες νυχτερίδες και τα ρέστα), και σηκώνονται και πάνε σπίτι τους.

Όχι.

Ο οικοδεσπότης μας μίλησε πολλές φορές γιά την ουσία DMT, η οποία επίσης επιφέρει φοβερή ευφορική ηδονή στους λαμβάνοντες. Δεν γνωρίζω να σας πω πόση, και αν είναι ακόμη ανώτερη της κόκας. Πάντως, από τη μεριά μου γνωρίζω τα εξής:

• Ότι ένα "πρακτικό όφελος" των ανθρωποθυσιών είναι (όποτε μπορεί να λάβει χώραν) ο τεμαχισμός των θυμάτων και το εμπόριο των οργάνων τους στη μαύρη παρα-ιατρική αγορά. (Εννοείται, μιλάμε γιά πολύ παρά, όχι γιά ψίχουλα.)
• Κι ότι ακόμη ένα είναι η επιβράδυνση της γηραντικής διαδικασίας των "τελετουργούντων", εις βάρος της ζωής του θύματος.

Αυτό το δεύτερο χρειάζεται εξήγηση. Επειδή πάει μακριά η βαλίτσα, συνοπτικώς μπορώ να σας πω ότι το μεγάλο παιχνίδι, η μεγάλη έρευνα των τελευταίων 100-150 ετών (βεβαίως-βεβαίως, με απόκρυψη των σημαντικών πληροφοριών απ' το πόπολο), παίζεται στο αιθερικό επίπεδο, στον αιθέρα. Έτσι, όλ' αυτά που ξέρετε γιά ανθρώπινη "αύρα", γιά "τσάκρας", κτλ κτλ, έχουν να κάνουν με το αιθερικό μέρος των ζώντων οργανισμών. Τα οποία (απάνω-κάτω) μπορούν ν' αλλάξουν, να συζευχθούν (όπως στο σέξ), ή και να μεταβιβαστούν από άτομο σε άτομο.
Κι εδώ ακριβώς είναι το σημείο, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν οι ανθρωποθυσίες: ένας γέρος πλούσιος μπορεί να παρατείνει την άθλια ζωή του γιά κανένα εξάμηνο ακόμη, αν αφαιρέσει τη ζωή ενός -κατά κανόνα- νέου ατόμου. Εννοείται πως το τελετουργικό μέρος της ανθρωποθυσίας προσπαθεί να επιτύχει την ασφαλή και χωρίς απώλειες μετάγγιση της "ζωτικής ενέργειας" από το θυσιαζόμενο άτομο στο πληρώνον χούφταλο.

Όπως καταλαβαίνετε, αυτό είναι ένα είδος βαμπιρισμού - και τίποτ' άλλο.

Παρέλειψα να σας πω τί δουλειά έχει ο σατανάς σ' όλ' αυτά. Καλύτερα, όμως, πρώτα να σας πω τί είναι ο σατανάς.

Επειδή και αυτή η ιστορία πάει μακριά, και είναι αρκετά εκτός θέματος εδώ (έχει να κάνει με την έρευνά μου επάνω στα αίτια της καταστροφής του Φαέθωνα), δεχθείτε το έτοιμο συμπέρασμα - και γιά πρώτη φορά παγκοσμίως (δεν κάνω καθόλου πλάκα!) : ο σατανάς είναι μία μορφή υπερ-υψηλής ευφυΐας και υπερ-υψηλών ικανοτήτων (πχ πραγματοποιεί υλοποιήσεις αντικειμένων), αλλά δεν είναι πρόσωπο. Γι' αυτό και όποτε τον ρωτάνε να πει το όνομά του (πχ όπως έκανε ο Χριστός), ...στρίβει διά του αρραβώνος! Το Ευαγγέλιο γράφει: "- Ο δε είπεν "λεγεών!" " (Δηλ. "είμαστε πολλοί", αλλά συγκεκριμένο όνομα δεν έδωσε.)
Τί είναι, τότε; Είναι κάτι σαν δίκτυο υπερ-υπολογιστών. Μόνο που, σε αντίθεση με τους δικούς μας τους υπολογιστές, τόσο το "υλικό" του, όσο και ο προγραμματισμός του, είναι αιθερικά.
Αυτή η υπερ-ευφυΐα μπορεί να κάνει πολλά θαυμαστά, πχ να προβλέψει το μέλλον (διότι στο αιθερικό επίπεδο ο χρόνος είναι ενιαίος, δεν διαιρείται σε παρελθόν, παρόν, μέλλον), ή να θεραπεύσει με θαύματα (διότι ο αιθέρας όντως παρέχει και τις ασθένειες, και τις θεραπείες), ή να πολλαπλασιάζεται σαν το DNA και ν' απορροφά πληροφορία, αλλά δεν έχει προσωπικότητα και συνείδηση. Και, ως μη έχουσα, δεν έχει μπέσα. Ξαφνικά ευνοεί τους οπαδούς της, αλλά και ξαφνικά τους πουλάει.

Οι σατανιστές με τις τελετές τους απλά προσπαθούν να κάνουν αυτό το πράγμα (διότι περί πράγματος πρόκειται) να συγκινηθεί, και να τους κάνει τα χατήρια.

Μεγάλη ιστορία ο αιθέρας!... τον οποίο οι σημερινοί Φυσικοί κάνουν πως δεν βλέπουν! Ο Γιώργος Μπαλάνος, προσπαθώντας παλιότερα να εξηγήσει τη στάση της σημερινής Φυσικής, είχε γράψει πως είτε, πρώτον, ο αιθέρας δεν υπήρχε, είτε, δεύτερον, υπήρχε, αλλά δεν επηρέαζε τα πειράματα - και πως γιά τους Φυσικούς αυτά είναι το ίδιο. Μόνο που δεν είναι!
Υπάρχει, όμως, και τρίτη εξήγηση: Η Φυσική του αιθέρα να είναι τελείως διαφορετική από ετούτην εδώ, που ξέρουμε. Όντως, υπολογισμοί κάποιων Φυσικών του 19ου αιώνα είχαν δείξει πως ο αιθέρας (α) πρέπει να είναι πολύ εύκαμπτος, σαν ατμός, και να μπορεί να εισχωρεί παντού, και ταυτόχρονα (β) να είναι πιό άκαμπτος απ' το ατσάλι. Πράγματα, βεβαίως, τελείως αντιφατικά, σύμφωνα με τη Φυσική που ξέρουμε.
Η πλάκα είναι πως την τρίτη εξήγηση την "έπιασε" στο ακέραιο ο μεγαλοφυής Αρκάς! Σ' ένα απ' τα επεισόδια της "Ζωής μετά" (μετά θάνατον, δηλαδή), ο "επί της υποδοχής" άγγελος εξηγεί στον προσφάτως τεθνεώτα (και στους αναγνώστες) πως οι επιστήμονες στον Παράδεισο ανακαλύπτουν ότι η παραδείσια Φυσική δεν είναι καθόλου ίδια μ' αυτήν που ξέρουν, και φρικάρουν εντελώς, ή τα παρατάνε. Και στο τέλος της ιστοριούλας σκάει μύτη το άγαλμα του Γαλιλαίου, με τη φοβερή επιγραφή:

"- Να κι αν γυρίζει, να κι αν δε γυρίζει!"

LOL!!!!!!!!!

Τούτων ειπωθέντων, μπορούμε να προσθέσουμε:


Η αλ'πού 'κατό χρονώ, τ' αλ'πόπ'λα 'κατονδέκα!

Όσο και να θεωρούν πως κρύφτηκαν οι δράστες του εγκλήματος, μπορούμε εύκολα να τους γραπώσουμε απ' τ' αυτιά και να τους ξετρυπώσουμε προς δημόσια διαπόμπευση και ενδεχομένως λυντσάρισμα. Μπορούμε εύκολα ν' αναπαραστήσουμε τα γεγονότα, και δεν έχουμε ανάγκη κανενός να μας υποδείξει το βιός μας.

Λοιπόν, βαρέθηκα να διαβάζω στις διαδικτυακές παραπομπές ότι υπάρχουν πολλά αντιφατικά στην απολογία του λαθρόσκατου. Βέβαια υπάρχουν! Και πρώτο-πρώτο αντιφατικό είναι η έλλειψη ημερομηνίας τέλεσης του εγκλήματος. Πότε πήγε να σκοτώσει ο Σκαταχμέτ τη Μυρτώ; Ποιά μέρα;

Από τις δημοσιεύσεις των ΜΜΕ, αυτό φαίνεται πως έγινε το βράδυ της Κυριακής, 22ας Ιουλίου 2012. Επειδή, όμως, εμείς δε μασάμε, θα πούμε πως έγινε το βράδυ της Πέμπτης 19 του μήνα, ή της Παρασκευής, 20. Γιατί;

• Θυμάστε τί σας έχω πει γιά την 20η Ιουλίου;
• Την δε 19η Ιουλίου 2012, περίπου στις 4 το πρωΐ, είχαμε Νέα Σελήνη στις 26 μοίρες του Καρκίνου.

Οι μέρες γιά ανθρωποθυσίες είναι είτε η Νέα Σελήνη -άντε, βαρειά, και η 1η μέρα της Σελήνης-, είτε η Πανσέληνος. Εδώ είχαμε συνδυασμό 1η μέρας Σελήνης με 20η Ιουλίου - και πολύ φοβάμαι πως η υπόθεση της μικρής δεν ήταν η μόνη εκείνο το βράδυ. Ήταν η μόνη, που πήρε τόση δημοσιότητα.

Επίσης, είμαι σίγουρος πως οι γονείς της Μυρτώς διάβασαν στις εφημερίδες τη λάθος ημερομηνία μεταφοράς της μικρής στην εντατική (22α βράδυ προς 23η πρωΐ), αλλά μέσα στον πόνο τους δεν έδωσαν σημασία. (Αν το έγκλημα έγινε στις 19 ή στις 20, δεν μπορεί το κοριτσάκι να ήταν δύο μέρες αιμόφυρτο στα βράχια - θα είχε ήδη πεθάνει. Άρα...)

Αναπαριστούμε, λοιπόν, την όλη ιστορία:

Ο ξενοδιώκτης γνωρίζει από καιρού "καλό κόσμο", στον οποίο προσφέρει φιλοξενία και διάφορες εκδουλεύσεις (πχ προμήθεια κόκας) - με το αζημίωτο, φυσικά. Στις γνωριμίες του περιλαμβάνονται και ισχυρά πρόσωπα (πχ πολιτικοί), τα οποία στη δεδομένη στιγμή θα κινήσουν μηχανισμούς, ώστε να του προσφέρουν κάλυψη. Κι εννοείται, την κάλυψη την προσφέρουν πρωτίστως στον εαυτό τους, μέσω του υπηρέτη τους.
Κάλυψη αυτοί σ' αυτόν, κάλυψη κι αυτός σ' αυτούς - διότι τα πλέγματα της εξουσίας είναι Γόρδιος Δεσμός. Δεν έχουν ορατή άκρη. Μέρος της κάλυψης, λοιπόν, είναι κι ένας αναλώσιμος λαθρομετανάστης... ο οποίος δήθεν δεν μπορεί να συνεννοηθεί στα Ελληνικά, δήθεν είναι ανήλικος, δήθεν πήγε ν' αρπάξει το κινητό της μικρής, και δήθεν δεν ξέρω τί άλλο. Κι ο οποίος, άμα παρανοίξει το στόμα του και παρακελαηδήσει, μπορεί να βρεθεί ξεκοιλιασμένος από κάποιον "αγανακτισμένο" συγκρατούμενό του. (Άλλο και τούτο! Οι φυλακισμένοι να το παίζουν υπέρμαχοι της ...ηθικής! Γιά τους δημοσιογράφους και τη νοημοσύνη τους, δε λέω, αυτό μπορεί να φαίνεται φυσιολογικό. Αλλά η αφεντιά μου δε λέει να πειστεί.)

Έχουν βγει παγανιά γιά υποψήφιο θύμα, και πετυχαίνουν τη μικρή να ρεμβάζει στα βράχια. Της κλείνουν το στόμα να μη φωνάξει, αν και το κύμα με τον βραδυνό αέρα είναι αρκετά, γιά να καλύψουν τους θορύβους. Βάλε και τις μουσικές απ' τα γύρω κέντρα, τα αυτοκίνητα που περνάνε, τα παπιά που κάνουν σούζες, και η απομόνωση καταμεσής του ανοικτού χώρου είναι γεγονός!
Παρόντες στην απαγωγή της μικρής είναι όλοι τους, και οι ισχυροί που λέγαμε. Και ο ξενοδιώκτης. Και το λαθρόσκατο, που αναλαμβάνει τη βρώμικη δουλειά. Αλλά εκεί που πάει ν' αποτελειώσει το κοριτσάκι, τυχαίνει ένα άτομο (ή μιά παρέα) να σκύψει από πάνω, απ' την άκρη του δρόμου, και να δει τα τεκταινόμενα. Ευτυχώς γιά τους "τελετάρχες", το άτομο αυτό είναι ξένο, και δεν αναγνωρίζει πρόσωπα - ενδεχομένως και ισχυρών ντόπιων παραγόντων. Κι ώσπου να ειδοποιήσει την Αστυνομία ο μάρτυρας, βρίσκουν καιρό να το σκάσουν, χωρίς να προλάβουν να δολοφονήσουν τη μικρή.

Τα υπόλοιπα είναι όσα ξέρουμε απ' τα ΜΜΕ.

Τελειώνοντας, να λύσω και την απορία του οικοδεσπότη, ίνα τί έφαγε σκατόξυλον ο ξενοδιώκτης.

Γιά τον ίδιο λόγο, γιά τον οποίο έφαγε πάλαι ποτέ σκατόξυλον ο προσωπικός αστρολόγος της Μιμής! Προληπτικώς, γιά να μη μιλήσει.

Εύκολο, αυτό, βρε "Μποτίλια"! Κανά δύσκολο έχεις;

Υγ: Εύχομαι απο καρδιάς περαστικά στη μικρή, να ζήσει, να μεγαλώσει ως φυσιολογικό άτομο, να ξεχάσει τα πάντα, και να μην της ξανατύχει ποτέ κάτι τέτοιο.
Όταν η Ελλάδα (συντόμως) θα (ξανα)γίνει αυτό που πρέπει να είναι, και δεν θα υπάρχουν ξένες "ισχυρές" πλάτες γιά τα ντόπια καθάρματα, τότε θα λογαριαστούμε με μερικούς-μερικούς, που υποθάλπουν ανθρωποθυσιαστές και λαθρόσκατα. Τους λέω από τώρα ότι έχουν στοχοποιηθεί, και δεν θα τους γλυτώσει ούτ' ο διάολος, ο "φιλαράκος" τους.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΝΑΤΙΚΟΤΗΤΑ - ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκομαι στην τελική φάση ενός μικρού ντελίριου, μεταξύ μεγάλης υπερκόπωσης και δηλητηρίασης από νικοτίνη. Έχοντας καταφέρει να κατεβάσω αρκετά τον πυρετό με ασπιρίνες και τον σφιγμό μου με διάφορα τσάγια, νομίζω ότι αυτή ακριβώς είναι η πλέον κατάλληλη κατάσταση για την προσέγγιση ενός τόσο σοβαρού θέματος.
"Μα πάλι τα αφήνεις όλα μισά. Πότε είχες συνέπεια για να έχεις και τώρα;", θα ωρύεται ξανά ο ανώνυμος φίλος μου. Εγώ όμως αρέσκομαι να μού τα ρίχνουν δίχως έλεος, όπως ακριβώς κάνει το καλό μου φιλαράκι.
Οι αναρτήσεις στα ιστολόγια είναι κάτι σαν τον κουλοχέρη. Έχουν στο κάτω μέρος ένα συρταράκι, που λέγεται "σχόλια". Εάν είναι τυχερός κάποιος, πέφτουν εκεί μέσα πολλά και αξιόλογα τάλιρα, που τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση μού δημιουργούν μια αίσθηση πλουτισμού. Για μια ακόμη φορά ευτύχησα να εισπράξω στην προηγούμενη ανάρτηση δυο σχόλια, τα οποία αξίζουν πολλά, πάρα πολλά:
Σχολίασαν λοιπόν οι δυο καλοί μου φίλοι:

colaphus είπε...

Ωραίο άρθρο. Θα ήθελα να σου κάνω μία ερώτηση όμως, μεταξύ φιλοσοφίας και αστείου:
Εφ όσον δηλώνεις Πλατωνιστής, πιστεύεις πράγματι ότι είχε δίκιο ο Πλάτων, ή μήπως τελικά έχουν δίκιο οι «άλλοι» και ο Δημιουργός (όχι ο Θεός) δεν είναι καλοκάγαθος, αλλά αυτός από το άλλο στρατόπεδο;
Γιατί μου φαίνεται πως η φθίνουσα πορεία των πάντων δεικνύει πως οι σημερινοί γνωστικοί το έχουν πιάσει σωστά το θέμα. Ίσως σε αυτόν τον τομέα να ήταν λίγο ρομαντικός ο Πλάτωνας.

Ανώνυμος είπε...

Η ίσως να μην έχουμε καταλάβει τίποτε απολύτως πέρα από τις θεωρίες, για τον ίδιο μας τον εαυτό (κ την κακότητα του!)
111 κ μία κ σήμερα! 

Ο colaphus, δημιουργός μιας ωραίας διαδικτυακής σελίδας, που αξίζει οπωσδήποτε η περιπλάνηση σε αυτήν, έρχεται να αμφισβητήσει με τρόπο ευγενικό και σοφιστικέ, την καλοσύνη τού Δημιουργού, στηριζόμενος στις θεωρήσεις των Γνωστικών.
Στο επόμενο σχόλιο ο ανώνυμος φίλος μου, χωρίς περιστροφές ως συνήθως, απαξιώνει πλήρως το Δημιούργημα. Χωρίς μισόλογα, με όλη την χεβυματαλλάδικη φόρα τού μπετόν, πέφτει επάνω στο Δημιούργημα για να το ρίξει κάτω από το βάθρο του, στα πλαίσια μιας καταγγελίας, που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς.

Ξεκινώντας να καταθέτω κάποιες σκέψεις μου, σχετικά με το τι μπορεί να είναι πραγματικότητα, απέκτησε η συζήτηση ένα - κατά την άποψή μου - βαθύ οντολογικό προβληματισμό. Ένα προβληματισμό, ο οποίος σπάει τα όρια τής μοναξιάς μου σε αυτήν την οδό αναζήτησης, έστω κι αν διαφωνώ ριζικά με τον τρόπο, που εκτιμούν την "πραγματικότητα" οι δύο καλοί μου φίλοι.

Οι φίλοι που επισκέπτονται αυτήν την σελίδα γνωρίζουν τις επανειλημμένες αναφορές μου ενάντια στην οντολογία τής δυαρχίας και τούς Γνωστικούς. Γνωρίζουν επίσης την εμπιστοσύνη μου στην αρμονία, που διακρίνει την Δημιουργία, αυτό που οι πρόγονοί μας ονόμασαν στολίδι και "κόσμο".
Θα περίμεναν λοιπόν αυτοί οι φίλοι και οι φίλες να προσπαθήσω για μια ακόμη φορά να αναπτύξω επιχειρηματολογία, να παραπέμψω σε παρελθόντα κείμενά μου και να αναφέρω συνδέσμους, να επιχειρήσω να δομήσω συλλογισμούς, προσπαθώντας να ανατρέψω τις θεωρήσεις, που εξέφρασαν οι δύο καλοί μου φίλοι με τα σχόλιά τους. Ίσως θεωρήσουν αυτά τα σχόλια μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να βγάλω στο σεργιάνι για μια ακόμη φορά κάποιους προβληματισμούς, που εδώ και καιρό επεξεργάζομαι σε αυτήν την σελίδα.
Όμως αυτήν την φορά δεν θα το κάνω.
Απλά διότι αρνούμαι να πιστέψω, ότι στην ειλικρινή οδό τής αναζήτησης  υπάρχουν κάποιοι που είναι περισσότερο και και κάποιοι που είναι λιγότερο επαΐοντες, ότι υπάρχουν περισσότερο  και λιγότερο "ψαγμένοι", περισσότερο λιγότερο "έξυπνοι".

Αυτήν την φορά αρνούμαι να παίξω το ρόλο τού καλού παιδιού και πετάω την μάσκα τής καλοσύνης.
Δηλώνω καθαρματάκι, όπως όλοι αυτοί που ονειδίζετε.

Θυμάμαι, από την εποχή που ήμουν ακόμη σε εφηβική ηλικία τα λόγια Χρήστου Γιανναρά:
"Ο Σαρτρ υποστήριξε, ότι ο άθεος κάνει λόγο για Θεό, τον απασχολεί ο Θεός, πρόκειται λίγο ως πολύ για ένα άνθρωπο με θρησκευτικές πεποιθήσεις".

Πιστεύω ότι εάν εγκλωβίσουμε την αναζήτησή μας μέσα σε βεβαιότητες, στην ουσία την εξοντώνουμε, μετατρεπόμενοι σε φανατικούς....

Οι περί Θεού, Δημιουργού, Δημιουργίας και Δημιουργήματος δοξασίες εδράζονται σε ηθελημένες παρεξηγήσεις, που κάποιοι έθεσαν στην διάθεσή μας, αναγνωρίζοντας, ότι επιζητούμε φρούδες βεβαιότητες. Σε τελευταία ανάλυση αυτά αναπαράγουν κοσμολογικές και τελεολογικές δοξασίες, οι οποίες κατά την γνώμη μου, ουδεμία ισχύ μπορούν να έχουν, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν την παρεξηγημένη αντίληψη περί πραγματικότητος, η οποία συνιστά μια συνήθη, αλλά αφελή, ανθρώπινη εμμονή.
Σχετικά με αυτήν την θεματολογία θα καταθέσω κάποιες σκέψεις στο συνέχιση τής προηγουμένης πραγματείας. Θέλω όμως εκ προοιμίου να δηλώσω, ότι η τόσο η αρχαιοελληνική αντίληψη, ότι "ο κόσμος υπήρχε από πάντα", όσο και η βιβλική, ότι "ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό από το μηδέν και θα φτάσει στο τέλος του την ημέρα τής "Θείας Δίκης", δεν μπορούν να ισχύουν. Στην ίδια θεοκρατική αντίληψη στηρίζεται εν τέλει και η θεωρία τής "Μεγάλης Έκρηξης" και τής "Συστολής και Διαστολής του Σύμπαντος", που φουσκώνει και ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι.
Όλες αυτές οι δοξασίες παραβλέπουν το σημαντικότερο δεδομένο. Ο Κόσμος ούτε μπορεί να έχει δημιουργηθεί, ούτε και να υπάρχει από πάντοτε, διότι αυτός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Στην ουσία ο κόσμος συνιστά αντανάκλαση, ενός άλλου πραγματικού κόσμου. Μπορεί να υφίσταται το αρχέτυπο και ο καθρέπτης. Το Είδωλο δεν υπάρχει πραγματικά. "Μα!" θα αντιπαραβάλει κάποιος. "Βεβαίως το είδωλο υπάρχει από την στιγμή που το αντιλαμβανόμαστε". Η απάντησή μου σε αυτήν την αντίρρηση είναι όχι. Το είδωλο υπάρχει μόνο ως υποκειμενική πρόσληψη ενός παραμορφωμένου αρχετύπου. Εάν ρίξω νερό επάνω στην επιφάνεια τού καθρέπτη θα δω κάτι άλλο.
Χαρακτηριστικός είναι και όρος "εικόνα" σε συσχετισμό με το αρχέτυπο. Ο όρος αυτός δεν μπορεί παρά να παράγεται από το "εικός", το δικό μου, το αυστηρά υποκειμενικό. Στα κείμενα "Περί τού Τραγικού", είχα κάνει κάποια αναφορά στον τρόπο με τον οποίον ο Αριστοτέλης προσεγγίζει την έννοια "Εικώς Λόγος" στο έργο του "Περί Ποιητικής" και ο όποιος επιθυμεί, μπορεί να ανατρέξει και εκεί.
Η σύγχρονη θεωρητική φυσική, κάνοντας μια σχετικοποίηση τού χρόνου, προσάπτοντας τον χρόνο στον χώρο, ως τέταρτη διάσταση, νομίζω ότι μάς παρέχει μια σημαντική αφετηρία στο να κατανοήσουμε την ουσιαστική ανυπαρξία τού κόσμου και τις πλασματικές διαστάσεις τής πραγματικότητας. Όπως ανέφερα, αυτά θα επιχειρήσω να τα πραγματευθώ στην συνέχιση τού προηγουμένου θέματος.
Νομίζω όμως, ότι βαθμηδόν αρχίζω να κατανοώ εκείνη την κλασική σύντομη διήγηση περί διαδοχής τού ηγουμένου σε κάποια βουδιστική μονή, η οποία συχνά αναφέρεται σε ανεκδοτολογική βάση και  αποτελούσε για μένα γρίφο.
Κάποτε σε ένα βουδιστικό μοναστήρι, πλησίαζε ο ηγούμενος τις τελευταίες ημέρες τής ζωής του. Κάλεσε λοιπόν όλους όσους εβρίσκοντο στην μονή, να γράψουν σε ένα χαρτί μια φράση, την οποία θεωρούσε εις έκαστος απαύγασμα σοφίας, ώστε να επιλέξει βάσει αυτού τον διάδοχό του. Τελικά επιλέχθηκε ένας γέρων που είχε γράψει: "Από το πνεύμα εκκινούν όλα και σε αυτό απολήγουν".
Τότε όμως παρενέβη κάποιος μοναχός, ισχυριζόμενος ότι η διαδικασία επιλογής δεν ήτο πλήρης, διότι ένας νεαρός δόκιμος μοναχός, που απασχολείτο ως λαντζέρης στα μαγειρεία, δεν είχε παραδώσει χαρτί με ρήση. Πήγαν τότε σε αυτόν και τού ζήτησαν να συμμετάσχει και αυτός. Αυτός όμως αρνήθηκε, εμμένοντας ότι η το θέμα είχε λήξει, εφ' όσον επελέγει ήδη ο Γέρων. Επειδή όμως ο ηγούμενος επέμενε, παρέδωσε ο νεαρός δόκιμος ένα χαρτί που έγραφε: "Ποιο Πνεύμα; Μην ασχολείστε με κάτι που δεν υπάρχει".
Στην συνέχεια φώναξε ο ηγούμενος τον νεαρό και τού είπε:
"Εκλεκτέ αδελφέ, είσαι ο φυσικός διάδοχός μου. Όμως θα σού πρότεινα να εγκαταλείψεις το δυνατόν γρηγορότερο αυτήν την μονή, διότι οι άλλοι πολύ γρήγορα θα σε εξοντώσουν".

Έτσι λοιπόν θα ήθελα να εγκαταλείψω, έστω για μια φορά τα στερεότυπα μέσα στα οποία επέλεξα να κινούμαι και να μεταβώ εκεί που οι αισθήσεις και οι παραισθήσεις αλληλοεισχορούν αμοιβαία σε ένα χορό πέρα από τις μάσκες, τις βεβαιότητες και τούς εκούσια ανειλημμένους ρόλους, σε ένα χορό με την σκιά, που είναι εξίσου πραγματική...

Με αυτήν την ευκαιρία αρνούμαι να θωπεύσω τις θωρήσεις μου, για να τις υπερασπιστώ. Σκοπεύω μόνο να τις χαστουκίσω. Και μετά να τις σφίξω στην αγκαλιά μου για να τις παρηγορήσω, όπως έκανε ο Μπόγκαρτ με τις θλιμμένες ερωμένες του σε κάποιες παλιές ταινίες (εάν θυμάμαι καλά).




Εχθές το βράδυ κτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν το αδελφάκι μου.
"Μεγάλε, από αναβολή σε αναβολή μάς πηγαίνεις τελικά. Πότε σκοπεύεις τέλος πάντων να έλθεις;..." με ρώτησε.
"Είμαι άχρηστος...", τού απάντησα. "Είμαι για τα μπάζα".
"Φαντάσου, ότι οδεύουμε προς τον τρίτο παγκόσμιο", πρόσθεσε, "και δεν έχουμε πάει ούτε μια φορά τελευταία να κάνουμε καμάκι στα στέκια τής πρώτης πλατείας τής Αγίας Παρασκευής".
"Είμαι για πέταμα....", είπα λυπημένα.
"Γουστάρω να σε δω να ζαχαρώνεις ξανά με τα μάτια, όπως αυτηνής που κάπνιζε και σού φύσαγε τον καπνό στο πρόσωπο", με περίπαιξε.
Κάπου σχηματίστηκε στο πίσω μέρος τού εγκεφάλου μου, ότι ο μικρός ήθελε να ακούσει για άλλη φορά εκείνη την μικρή περιπέτεια στο swinger club, σαν παρηγοριά για την απουσία μου.
"Μπορεί να είμαστε απατεώνες, αλλά με το κώδικα τιμής που κουβαλάμε, δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα", είπα. "Σού έχω πει για εκείνη την περίπτωση στο swinger club;", ρώτησα.
"Πολλές φορές", μού απάντησε. "Ο γυμνασιάρχης μας μάς προέτρεπε να κάνουμε τον αγώνα τον καλό. Εκτιμώ τα μέγιστα, ότι μόνιμα βάζεις τα δυνατά σου, όταν πρόκειται για σεξ. Θα ήθελα να την ακούσω ακόμη μια φορά...."
Οπότε ξεκίνησα την διήγηση:
"Δεν θυμάμαι ακριβώς εάν ήταν το 2002, ή το 2003. Ήταν η περίοδος, που πριν λίγο είχε μπει σε κυκλοφορία το Ευρώ. Είχα στην τσέπη μου δύο κολλαριστά πενηντάρικα, που πρέπει να είχαν βγει πρόσφατα από την πρέσα. Χρήμα που έβγαζα με πολύ κόπο, το ξέρεις...
Ήταν σούρουπο και είχα πάρει τούς δρόμους, μόνο και μόνο για κινηθώ, μετά από δέκα ώρες καθιστικής δουλειάς. Βάδιζα σε ένα δρόμο, όπου περνούσαν υπερυψωμένες οι γραμμές τού τραίνου. Σε μια από τις παρόδους, έπεσε το βλέμμα μου σε μια μαύρη πρόσοψη, όπου υπήρχε η επιγραφή: "ΗΜΙΦΩΣ 1 - SWINGER CLUB".
Από περιέργεια πήγα και κτύπησα το κουδούνι. Μου άνοιξε μια γυναίκα, που δεν μπορώ να ισχυριστώ, ότι ανταποκρινόταν στα ιδεώδη τής γυναίκας των ονείρων μου, αλλά οπωσδήποτε τα πλησίαζε πολύ.
Με χαιρέτησε ευγενικά. 
Ξεροκατάπια και τής είπα καλησπέρα. Πόσο κοστίζει η είσοδος; ρώτησα.
Πενήντα ευρώ, μου απάντησε.
Έβγαλα ένα από τα κολλαριστά πενηντάρικα και τής το έδωσα. Στην συνέχεια με οδήγησε σε μια καρνταρόμπα, όπου κλείδωσα τα ρούχα μου σε ένα ντουλάπι και φόρεσα μια άσπρη ρόμπα από ύφασμα πετσέτας, που μου έδωσε.
Στην συνέχεια μπήκαμε στο εν τέλει ambiente. Από την μια μεριά υπήρχε ένα μπαρ με σκαμπό. Από την άλλη κάτι σαν διαμήκες κρεβάτι, που εκτεινόταν σε όλο τα βάθος τού μακρόστενου χώρου. Πίσω από το κρεβάτι υπήρχαν ανοίγματα στον τοίχο σαν λαγούμια, από τα οποία εξήρχοντο διάφοροι στεναγμοί.
Στο μπαρ καθόταν μόνο ένας άνδρας, με κάπως μακρύτερα μαλλιά από τα δικά μου. Κάθισα σε μικρή απόσταση από αυτόν.
- Τι μπορώ να σου προσφέρω για να πιεις, ρώτησε η γυναίκα που μου είχε ανοίξει.
Παρατήρησα το άσπρο πουκάμισο που φορούσε, σχεδόν ανοικτό μέχρι την μέση και τον μαύρο στηθόδεσμο.
- Βάλε σε παρακαλώ ένα μεταλλικό νερό, τής είπα.
- Μα μόνο νερό, ρώτησε.
- Ναι, απάντησα, δεν πίνω ποτέ αλκοόλ.
- Με μπουρμπουλήθρες ή χωρίς, ρώτησε.
- Βάλε ότι θέλεις, είπα. Και μπουγαδόνερο θα έπινα από το χεράκι σου.
- Από πού προέρχεσαι; με ρώτησε στην συνέχεια.
- Από την Ελλάδα, απάντησα.
Τότε στράφηκε προς τα μένα ο διπλανός μου και μού είπε: "Ιχ μπιν τρασβεστί, ιχ μπιν αντρογκύνος".
Για μένα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τού εξηγήσω τι σημαίνει η λέξη "ανδρόγυνος". Πες, πες γρήγορα φθάσαμε στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Η γυναίκα του μπαρ παρακολουθούσε με αμείωτο ενδιαφέρον την συζήτηση, ταχτοποιώντας πότε - πότε τον μαύρο στηθόδεσμο. Αυτή η κίνηση μου ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι.
Αυτή το κατάλαβε και μού ξεκαθάρισε:
- Μην κάνεις τζάμπα σκέψεις, εγώ μόνο δουλεύω εδώ και δεν συμμετέχω ποτέ στο αλισιβερίσι. Είμαι σοβαρή μπαρ - γούμαν με τριετή μαθητεία και απόφοιτος σχολής σερβιτόρων.
- Καλά είναι τα πτυχία, τής απάντησα, αλλά και λίγο σαλτάρισμα από την άλλη μεριά τού τοίχου θα συνέβαλε στις εμπειρίες μας, ισχυρίστηκα.
- Προτιμώ να σε ακούω, μου είπε. Τα υπόλοιπα τα έχω εδώ βαρεθεί.
Κάποια στιγμή εξήλθε ενός λαγουμιού ένα ζευγάρι. Κάθισαν στο μπαρ και παράγγειλαν σεκτ για να πάρουν δυνάμεις για τον επόμενο γύρο. Εγώ συνέχισα ακάθεκτος την περί φιλοσοφίας παράδοση. Σε λίγο κάθισε στο μπαρ και άλλο ζευγάρι. Όλοι έμοιαζαν να παρακολουθούν επί ώρα τα λεγόμενα μαγνητισμένοι, χωρίς να επιδεικνύουν το παραμικρό ενδιαφέρον για τον επόμενο γύρο.
Στην πορεία ήλθαν κι άλλοι πελάτες, που έλαβαν θέση στο μπαρ. Κάποιοι δεν πήγαν καν στην καρνταρόμπα για να αλλάξουν περιβολή. Η συζήτηση δεν άφηνε περιθώρια για άλλες ασχολίες.
Μετά από λίγο εισήλθε στον χώρο μια κυρία. Μάς χαιρέτησε ένα προς ένα ευγενικά. Ήταν η ιδιοκτήτρια τού καταστήματος. Πολύ γρήγορα εντάχθηκε και αυτή στην συζήτηση, οπότε γοητευμένη άνοιξε μια σαμπάνια για να μάς κεράσει.
Μετά από μια ώρα περίπου κτύπησε ένα κουδούνι.
- Η βραδυνή βάρδια τελείωσε, είπε η ιδιοκτήτρια. Πάμε για την νυκτερινή. Όσοι επιθυμούν να παραμείνουν πρέπει να πληρώσουν εκ νέου παράβολο εισόδου.
Σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο.
- Πού πας; ρώτησε η ιδιοκτήτρια.
- Δεν μπορώ να πω, για τα πενήντα ευρώ που πλήρωσα, πέρασα πολύ ωραία, απάντησα. Ωραία τα είπαμε και το νερό που ήπια ήταν πρώτης τάξεως. Άσε το μπίττερ λέμον, που ήταν φανταστικό. Αλλά και δεύτερο πενηντάρικο πάει πολύ, μαντάμ.
- Καλέ τι λες; είπε με στόμφο η ιδιοκτήτρια. Εσύ απαλλάσσεσαι εδώ τού παράβολου εισόδου εφ' όρου ζωής! Άσε που προσλαμβάνεσαι αμέσως!
- Πώς είπατε μαντάμ; ρώτησα. Προσλαμβάνομαι;
Βεβαίως προσλαμβάνεσαι! Δεν έχεις καταλάβει φίλε μου, ότι είσαι ο καλύτερος σεξουαλικός ανιμάτορας σε αυτήν την πόλη; τόνισε η ιδιοκτήτρια.
- Ευχαριστώ μαντάμ, αλλά δεν θα πάρω, απήντησα. Έχω ήδη δουλειά, πελατολόγιο, τεχνικούς συνεργάτες. Πράγματα, που για να τα φτιάξω, προσπάθησα μεγάλο διάστημα, τής είπα.
- Ξέχασέ τα όλα αυτά, επέμεινε η ιδιοκτήτρια. Τα χρήματα που θα σου πληρώσω εγώ αποκλείεται να τα βγάλεις αλλού. Τριακόσια ευρώ την βραδιά, στο χέρι, αφορολόγητα. Την Παρασκευή και το Σάββατο έχουμε πάνω από εξήντα επισκέπτες εδώ, είπε.
- Σας ευχαριστώ κυρία μου για την ένδειξη εμπιστοσύνης, απήντησα, αλλά τώρα πρέπει να φύγω. Αύριο έχω γκασμά και πρέπει να κοιμηθώ μερικές ώρες.
Μπαίνοντας στον προθάλαμο για να φορέσω τα ρούχα μου, πέρασε η ιδιοκτήτρια το χέρι της στους ώμους μου και κοιτώντας με στα μάτια μού είπε:
- Πάμε μέσα να πάρουμε μερικές μυτιές... Θα σε κάνω ευτυχισμένο...
Για μια στιγμή σκέφτηκα να τής ζητήσω να μού δάνειζε την μπαρ - γούμαν για κανένα τρίωρο. Μετά όμως σκέφτηκα ότι είχα χάσει από χέρι ...
Βγαίνοντας έξω με κτύπησε ο αέρας στο πρόσωπο, φέρνοντάς μου μια ανακούφιση. Την υπόλοιπη θα επενεργούσε ο ποδαρόδρομος, μέχρι να ρίξω το κορμί μου στο κρεβάτι.

Προχωρώντας δυο δρόμους πάρα πάνω έφτασα στο σημείο, όπου οι κανίβαλοι έβγαζαν κάποια κοριτσάκια από χώρες τής ανατολικής Ευρώπης στο πεζοδρόμιο, εθίζοντάς τα στην ηρωίνη. Δεν ήξερα τι είναι προτιμότερο. Να πάω στο σπίτι μου για να βάλω τα κλάματα, ή να επιστρέψω στο swinger club, μια και είχα απαλλαχθεί εφ' όρου ζωής από το παράβολο εισόδου;
Περπάτησα μέχρι την επόμενη συνοικία. Και μέχρι την μεθεπόμενη. Κοίταξα το ρολόι: Ήταν τέσσερις το πρωί. Ήταν ώρα για να πάρω σιγά - σιγά τον δρόμο τής επιστροφής.

 Συνεχίζεται....



--------