ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΩΣ ΣΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

 - Τι να πω αδελφε, αν παμε ετσι οπως παμε και ο λαος μας ειναι στην καρακοσμαρα του το να κοντραρω την τακτικη των λαμογιων ειναι πεταμενα λεφτα, αστα να πανε, στανταρ ασσος, σιγουραντζα, μην το ψαχνεις , θα μας τα φανε τα μπακιρια και τα πετρελαια μας και θα γελανε με την πεινα και την λιγουρα μας...
Εκτος και αν αλλαξουμε, φιλε... σε αυτο μονο ελπιζω και πουθενα αλλου....

PANDAROS


Όταν ο Τεσλα τους χαριζε την ασυρματη ελευθερη ενεργεια το λαμογιο ο μοργκαν τον ελιωσε. Η τεχνολογια για μια κοινωνια με ελευθερη ενεργεια υπαρχει ακομα στα συρταρια των μεγαλων συμμαχων μας και των φιλευσπλαχνων δανειστων μας...

Ανώνυμος σχολιαστής


Συνέχεια του δευτέρου κεφαλαίου τού πρώτου μερους:


Ο κύριος στόχος καταλήστευσης τής χώρας μέσα από δύο δηλώσεις τού "τέρατος νοημοσύνης", αλλά και πιστού συνεχιστού στο οικογενειακό παπατζηλίκι, στις 11.02.09 και στις 11.09.11:



Τι άλλαξε κατά κατά την διάρκεια που μεσολάβησε μεταξύ των ωσάνω δύο ημερομηνιών, είναι γνωστό τοις πάσι:
Η ολοκλήρωση και τού τύποις οικονομικού αλυσοδέματος τού προτεκτοράτου στην ληστρική μανία των ύπατων αρμοστών του με το λεγόμενο "μνημόνιο". 
Και δυστυχώς βρισκόμαστε ακόμη ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ της εφαρμοχής των καταστροφικών σχεδίων των "συμμάχων", "προηγμένων" και "πολιτισμένων" χωρών εις βάρος τής ψωροκώσταινας. Σε αυτήν συντόμως θα επιβληθεί από αυτούς και τούς εγχώριους πρακτορές τους (οι οποίοι δεν είναι πλέον καν τοποτηρητές στην χώρα, έχοντας συνειδητά ξεπουλήσει και τα τελευταία ίχνη τής τσεκουρεμμένης εντός των πλαισίων τής ΕΕ. και τού επιθετικού ΝΑΤΟ προϊσχυσάσης εθνικής κυριαρχίας) να σέρνεται ημιθανής στο έδαφος, εκλιπαρώντας για ένα πινάκιο φακής με αντάλλαγμα τον μυθικά τεράστιο ορυκτό πλούτο που διαθέτει.

Το σχέδιο μένει να ολοκληρωθεί με:
- Την κήρυξη τής ΑΟΖ, σε βάρος των συμφερόντων τής Ελλάδος, με στόχο την εκχώρηση των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης των ευρισκόμενων σε αυτή τεράστιων φυσικών πόρων στούς διεθνείς μαστρωπούς, αφού συνεχιστεί και βαθύνει η σκόπιμη και ύπουλη διάλυση τής χώρας από την "κυβέρνηση" Σαμαρά.
- Και στην συνέχεια την πλήρη διάλυση τής κρατικής υποστάσεως τής Ελλάδας κατ' εντολη των ΗΠΑ και ΕΕ. από την επερχόμενη "κυβέρνηση" Τσίπρα. Για μια φορά ακόμη, θα φορτωθεί η κρίση που δημιούργησαν και εξέθρεψαν μέχρι τερατώδους γιγαντισμού, τα παραδοσιακά κόμματα τής διαπλοκής "Ν""Δ". και "Πα""Σο""Κ" σε μια μαϊμού δήθεν "αριστερά", πρακτορείο των "πεφωτισμένων". Αφού την κοπανήσουν οι κ.κ. των γνωστών συμμοριών μετά την "μεγαλειώδη εκλογική νίκη τής αριστεράς", όπως έπραξε ο αρχιτέκτων τής Μικρασιατικής καταστροφής Λευτέρης Βενιαμίν Εζλόν κατά το 1920, θα εξακολουθούν στη συνέχεια να φορούν το λευκό γιλέκο των "πολιτικών ταγών", καθώς οι αγχόνες θα στήνονται σε βάρος των λάθος προσώπων. Για μια φορά ακόμη η καταστροφή θα έχει φορτωθεί στις πλατες τού λαού, ο οποίος εκτός από τις συνέπειες τις καταστροφής, θα κληθεί να φορτωθεί και την υπευθυνότητα γι' αυτήν. Όπως ακριβώς έγινε το 1922 - 1924, καθώς και το 1944 - 1945.

Ξανά η ίδια και η ίδια τερατογένεση στηριγμένη στα ίδια και τα ίδια τεχνάσματα. Αυτό που κάθε φορά αλλάζει είναι το προσωπείο τής εξουσίας.
- Η ανθελληνική μανία των διεθνών "προστατών" μαστροπών παραμένει διαχρονικά η ίδια.
- Η υπουλία των εγχώριων εντολοδόχων τους, "πατριωτών" επί μισθώ, παραμένει διαχρονικά η ίδια.
- Και η δική μας εγκληματική αφέλεια ως λαός, που στρέφεται ενάντια στον εαυτό μας παραμένει επίσης διαχρονικά ΑΜΕΙΩΤΑ η ίδια. 

Ενδιαμέσως αποτελεί κοινόν τόπο, έχει κατανοηθεί από τούς πάντες και είναι κοινώς παραδεκτό, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΦΕΡΕΦΩΝΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ότι:

1. Η Ελλάδα προσέτρεξε στο ΔΝΤ. βάσει αλλοιωμένων στατιστικών στοιχείων.
Ήδη έχουν κινηθεί μέτρα τής εισαγγελίας ένεκα αυτού εις βάρος των τότε υπευθύνων της "εθνικής" Στατιστικής "Υπηρεσίας".

2. Η πολιτική την οποία επέβαλε το ΔΝΤ. με την σύμπραξη των εγχωρίων πρακτόρων του στην Ελλάδα υπήρξε καταστροφική.
Η ωμή παραδοχή προσφάτως των απατεώνων τού ΔΝΤ. αποτελεί την ισχυρότερη δυνανατή τεκμηρίωση περί αυτού.

Ότι στόχο αυτών των ενεργειών αποτελεί η καταλήστευσις τής χώρας, μέσω τής πλήρους διαλύσεως τής κρατικής της υποστάσεως και τον ολοκληρωτικό εξανδραποδισμό τού Ελληνικού λαού, έχει πλέον καταστεί κατανοητό.
Διάλυση τής εθνικής άμυνας, τής οικονομίας, τής κοινωνικής συνοχής, τής εθνοτικής σύνθεσης, τού συστήματος υγείας και μέριμνας, υφαρπαγή όλων των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων από τούς "συμμάχους" μαστρωπούς, έντεχνη καλλιέργεια κοινωνικής πολώσεως μέχρι σημείου πλήρους πορώσεως, κάθετη και ραγδαία πτοχωποίηση των ελλήνων, καλλιέργεια πλήρους απογνώσεως, έκρηξη τής ανεργίας, καταρράκωση των αξιών, ακατάσχετη προώθηση των ναρκωτικών με πλήρη καλυμμένη συνεργεία τού πολιτικού κατεστημένου και των μηχανισμών υποτιθέμενης δίωξης, προώθηση οικολογικού μπανκρότ, τυραννία με σαδιστικά σύνδρομα από τούς κρατικούς φορείς εις βάρος τού μέσου πολίτη, έμεση εξώθηση τού πληθυσμού σε νέα κύματα μετανάστευσης, βάρβαρη καταστολή στηριγμένη σε διεθνείς μηχανισμούς βίας όπως η Eurogendfor και πληρωμένες συμμορίες δολοφόνων όπως η Blackwaters.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα των επιλογών "Ανήκομεν εις την δύσιν", "Θα ενταχθούμε στην ΕΟΚ για να συμβαδίσουμε με τα άλλα πολιτισμένα έθνη τής Ευρώπης" καθώς και "Η ένταξή μας στην ΕΟΚ εγγυάται την ομαλή λειτουργεία των δημοκρατικών θεσμών στην χώρα μας". Το ΝΑΤΟ δεν αποδείχθηκε "αμυντικός" οργανισμός, αλλά βδελυρότατα επιθετικός, έχοντας αιματοκυλίσει άδικα τούς λαούς δεκάδων χωρών, επιβάλλοντας το πλήρες χάος σε περισσότερες χώρες, ενισχύοντας ότι πιο επιθετικό μπορεί να υπάρξει, όπως ο UCK και ο ισλαμοφασισμός και ΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΡΡΑΞΕΩΝ.

Προσωπικά ΔΕΝ δέχομαι, ότι αυτά που παρουσιάζουν κάθε φορά ως "εκλογικά αποτελέσματα" βγαίνουν πραγματικά μέσα από την κάλπη. Ποιος είναι αυτός, που μπορεί να ελέγξει τα μαφιόζικα μαγειρέματα τής εξουσίας, όταν όλα τα κόμματα που συμμετέχουν στην υποτιθέμενη διαδικασία και που έχουν κάποιο μέγεθος άξιο λόγου, είναι απροκάλυπτα ή συγκαλυμμένα συστημικά παραρτήματα;
Όταν, παρά τις σκηνοθετημένες κοκορομαχίες των δήθεν "πολιτικών" προσώπων μπροστά στις στημένες μηχανές λήψεως των μέσων μαζικής εξαπάτησης, αυτοί μέσα στις στοές και τις λέσχες τα βρίσκουν πλήρως μεταξύ τους, στο όνομα τού "μεγάλου αρχιτέκτονα τού σύμπαντος", τού "νακέμ αδονάι", με τούς λευκούς μανδύες που φέρουν κόκινους σταυρούς;
Να δεχθώ, ότι πράγματι κάποια κόμματα ανεβοκατεβαίνουν εντός μερικών μηνών σαν γιο-γιο, από το 1,5% στο 18% και το αντίστροφο, όπως ο "σύριζα", χωρίς να υπάρχει μιντιακό δούλεμα σκοπιμότητος από πίσω; Είπαμε, είμαι βλαξ, αλλά όχι και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να δεχθώ ως πραγματικές τέτοιες τερατολογίες. Σαν να ρίχνουν το 15% των ψηφιζόντων τήν ψήφο τους στην κάλπη, όπως θα έρριχναν στον οποιοδήποτε κάλαθο των αχρήσρων ένα χρησιμοποιημένο χαρτομάντηλο.

Απορώ, σε τι άλλο θα μπορούσε να οδηγήσει η πρακτική από πλευράς των κυβερνόντων, παρά σε μια συλλογική καταδίκη ένεκα εθνικής προδοσίας και εγκληματικών ενεργειών σε βάρος τού λαού, όλων των κοινωνικών ομάδων και εκκατομυρίων φυσικών προσώπων. Αντ' αυτού καλούνται αυτοί να αποφασίσουν περί τής συγκλήσεως διερευνητικών ή ανακριτικών επιτροπών σε βάρος κάποιων, που ανήκουν στις ίδιες γκρούπες ανομίας με αυτούς.

Θεωρώ, ότι η κοινή γνώμη άγεται πίσω από τα σχέδια τής εξουσίας, χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει τελικά με συγκεκριμένο τρόπο και για ποιον σκοπό εξυφαίνονται και επιβάλλονται όλες αυτές οι εξοντωτικά βάρβαρες επιθέσεις σε βάρος τού κοινωνικού συνόλου.
Αμφιβάλλω, ότι έχουν καταστεί κατανοητά τα γεωστρατηγικά σχέδια, που κλιμακώνονται στην παρούσα φάση στην Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή, τα οποία προβλέπουν την πολύπλευρη καταστροφή τής Ελλάδος, σε συνδυασμό με την προώθηση των μελλοντικών τρόπων κυριαρχίας.
Η συμμετέχοντες στον Γόρδιο Δεσμό των αντιθέσεων είναι περισσότεροι. Τα συμφέρντά τους και η στρατηγική τους ποικίλουν αντιστοίχως. Μέσα στο εν λόγω σύμπλεγμα οι κάτοικοι τού Ελλαδικού προτεκτοράτου μοιάζουν να υποφέρουν τα πάνδεινα, ευρισκόμενοι σε κατάσταση γενικής αγκυλώσεως. Μονίμως κάτω από την  μπότα των δυτικών προστατών, την οποίαν εξυπηρετεί η ξενοδουλεία και προσκυνά ο ενδοτισμός, μοιάζουν να παρακολουθούν αποσβολωμένοι μια θεατρική παράσταση τού παραλόγου, στην οποία πρωταγωνιστούν κάποιοι κακιάς ώρας ταχυδακτυλουργοί, τα φτηνά τεχνάσματα των οποίων αδυνατούν εδώ και αιώνες να ξεσκεπάσουν.

Ποια είναι όμως συγκεκριμένα τα "ασημικά", τα οποία βρίσκονται στην κυριαρχία τού Ελλαδικού κράτους (ως να μην υπήρξε ποτέ η σύμβαση Cooper, η οποία απαγορεύει στην Ελλάδα την αξιοποίηση των εθνικών της πόρων) τα οποία εποφθαλμιούν οι μαστρωποί μας, εντάσσοντας την χώρα στο "μνημόνιο"; Και με ποιο τρόπο εντάσσεται η βίαιη απόσπαση και έντεχνη ιδιοποίηση αυτών στην στρατηγική τής δόμησης των μελλοντικών προτύπων κυριαρχίας στην περιοχή;
Ποια προβλέπεται να είναι η τύχη τού Ελληνικού λαού και το μέλλον τού προτεκτοράτου στα πλαίσια των επερχόμενων ζυμώσεων;


3. ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΕΠΕΚΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ.

Για κάθε παρατηρητή, ο οποίος διαθέτει στοιχειώδη ενημέρωση αναφορικά με το παγκόσμιο γίγνεσθαι, δεν μπορεί να έχει διαφύγει τής προσοχής, ότι στην σφαίρα κυριαρχίας των λεγόμενων "δυτικών" χωρών, όπου ασκεί ηγεμονία τού ΝΑΤΟ, η εξουσία πίσω από τα κυβερνητικά παρασκήνια εξασκείται κυρίως από την σύμφυση συμφερόντων τριών κλάδων της οικονομίας, οι οποίοι αποτελούν και την "ναυαρχίδα" του στόλου των πολυεθνικών εταιρειών. Και οι τρεις αυτοί κλάδοι ελέγχονται από τα ίδια πρόσωπα και κύκλους συμφερόντων: Πρόκειται για τις πολυεθνικές πετρελαίου, τα μεγάλα συγκροτήματα τής πολεμικής βιομηχανίας και τούς τραπεζικούς κολοσσούς.

Ιδιαίτερα κατά τα 25 προηγούμενα έτη αυξήθηκε η στήριξη τού διεθνούς ελέγχου και τής πολιτικής κηδεμονίας στα τεράστιου μεγέθους  τραπεζικά συγκροτήματα, περισσότερο από ότι στην ενεργειακή εξάρτηση και στην επιβολή τεχνητών αναγκών για "αμυντικό" υλικό. Αυτό δεν σημαίνει διόλου, ότι μειώθηκε ο οργανικός ρόλος που επιτελούν αυτοί οι δύο κλάδοι στο σύστημα. Τουναντίον, η σημασία τους αναβαθμίστηκε. Με την διαφορά, ότι αυτοί έπαψαν να αποτελούν τούς κύριους μοχλούς ασκήσεως επιρροής και επιβολής σχέσεων εξαρτήσεως εις βάρος των μικρότερων δυνάμεων έναντι των δυτικών κολοσσών, οι οποίοι αποτελούν τον "βηματοδότη" τού δυτικού συστήματος.
 Με την βαθμιαία εγκατάληψη τού παρεμβατικού ρόλου τού κράτους κατά την δεκαετία τού '80 μέχρι σήμερα, εγκαταλείφθηκε το μέχρι τότε επικρατήσαν σύστημα ποιλιτικοοικονομικής αναπαραγωγής, το οποίο είχε ονομαστεί "κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός". Το κεϋνσιανό πρότυπο, το οποίο είχε συμβάλλει αποφασιστικά στο παρελθόν να αποκτούν οι κυκλικές κρίσεις τού κεφαλαιοκρατικού συστήματος ελαστικότητα, να αυξηθεί μετά τον παγκόσμιο πόλεμο με θεαματικό τρόπο η παραγωγή, η παραγωγικότητα και η κατανάλωση, με την ταυτόχρονη καθιέρωση κοινωνικών παροχών και δυνατοτήτων επαγγελματικής ανόδου μέσω των παρεχόμενων ευκαιριών εκπαίδευσης σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα στα πλαίσια τού λεγόμενου κοινωνικού κράτους, είχε ναρκοθετηθεί μέχρι πλήρους καταργήσεως, συνειδητά και απροκάλυπτα από τούς ίδιους εξουστικούς θιασώτες, που το είχαν εγκθιδρύσει και αναπτύξει.

Αφορμή για την προώθηση τού αλιτάμπορα Φρίντμαν και των θεωριών τού λεγόμενου "φιλελευθερισμού", στάθηκε η δυσκολία που εμφανίστηκε σε μια σειρά κλάδους παραγωγής παραδοσιακών καταναλωτικών προϊόντων, καθώς και οι γενικότερες δυσκολίες, οι οποίες προέκυψαν σχετικά με τούς ρυθμούς ανάπτυξης των βιομηχανικών χωρών.
Η έντονη εξαγωγή κεφαλαίου από αυτές τις χώρες προς εκείνες φθηνού εργατικού κόστους, ήταν επόμενο να δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες ανταγωνισμού σε παραδοσιακούς κλάδους. Ήδη η διαδικασία, η οποία ονομάστηκε "ανάπτυξη τής υπανάπτυξης", είχε οδηγήσει στα φαινόμενα τής "Άνισης Ανταλλαγής" και "Άνισης Ανάπτυξης", τα οποία ανέλυσαν οι οικονομολόγοι Αργύρης Εμμανουήλ και Σαμίρ Αμίν αντιστοίχως. Ο γενικός νόμος ανάπτυξης τού κεφαλαιοκρατικού συστήματος, ο οποίος αφορά την μεταφορά αξίας από κλάδους χαμηλής οργανικής σύνθεσης τού κεφαλαίου προς κλάδους υψηλής τοιαύτης, είχε οδηγήσει τις αναπτυγμένες βιομηχανικές χώρες να στηρίζονται αφ' ενός κυρίως στην ανάπτυξη κλάδων υψηλής τεχνολογίας και αφ' εταίρου να μεταφέρουν τις επενδύσεις των λοιπών κλάδων, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από σχετικά χαμηλή οργανική σύνθεση και συνακόλουθα σχετικά μικρό βαθμό αυτοματοποίησης τής παραγωγικής διαδικασίας, σε χώρες με φτηνό εργατικό δυναμικό.
(Οργανική σύνθεση τού καφαλαίου καλείται ο συσχετισμός παγίου κεφαλαίου προς το μεταβλητό. Πάγιο είναι το κεφάλαιο το οποίο επενδύεται στην έρευνα, στις εγκαταστάσεις και τα μηχανήματα. Ενώ μεταβλητό είναι το κεφάλαιο, που επενδύεται σε πρώτες ύλες, ενέργεια και εργατική δύναμη).

Ο βασικότερος όμως παράγων, ο οποίος οδήγησε στην συρρίκνωση των ρυθμών ανάπτυξης τού συστήματος κατά την δεκαετία τού '80, ήταν η ενεργειακή κρίση, που εκδηλώθηκε κατά τα έτη 73 και 74. Αυτή, εκδηλουμένη με υπερδιπλασιασμό τής τιμής τού πετρελαίου, οδήγησε αυτομάτως σε μεταφορά αξίας από όλους τούς κλάδους τής οικονομίας στις πολυεθνικές πετρελαίου, οι οποίες ελέγχονται από την κορυφή τής εξουσιαστικής πυραμίδας. Το εισόδημα, το οποίο αποσύρθηκε από την γενικότερη οικονομία με αυτόν τον τρόπο, οδήγησε σε μείωση τής γενικότερης ζήτησης, η οποία βρίσκεται στην βάση τής εκδήλωσης κρίσεων υπερπαραγωγής.
Ο πληθωρισμός, ως βασικός μηχανισμός τεχνητής επέκτασης τής οικονομίας, ο οποίος εφαρμοζόταν μονίμως σε περιπτώσεις δυσκολιών των ρυθμών ανάπτυξης, ήταν επόμενο να μην μπορεί να λειτουργήσει επαρκώς και αποτελεσματικά, μετά από την ισχυρότατη αύξηση που υπέστη το κόστος παραγωγής. Σαν αποτέλεσμα  παρουσιάστηκε τότε το αδιέξοδο τού λεγόμενου "στασιμοπληθωρισμού", όταν στασιμότητα και πληθωρισμός μοιραία συμβάδιζαν.

Τα πρακτορεία των ιλουμινάτων τότε, έσπευσαν μέσω τής "σχολής τού Σικάγο" με επικεφαλής τον Φρίντμαν, να δαιμονοποιήσουν εκείνον τον πυλώνα, ο οποίος είχε σταθεί ο βασικός εγγυητής τής σταθερότητος τού συστήματος, δηλαδή τον κρατικό παρεμβατισμό, με στόχο να εξυπηρετήσουν τα μακροπρόθεσμα σχέδια τής επιβολής πλήρους ηγεμονίας από αυτούς.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι πέρα από τις στρεβλώσεις, την επιβολή αλλοτρίωσης μέχρι σημείου  αποκτηνώσεως στα πλαίσια τού καταναλωτισμού και την επιβληθείσα βάναυση αδικία, η οποία χαρακτήριζε την απόσταση "βορά - νότου", το κεύνσιανό πρότυπο αναπτύξεως, το οποίο είχε εφαρμοστεί μεταπολεμικά, είχε εγγυηθεί ένα είδος οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας για πλατειά κοινωνικά στρώματα.

Η συνειδητή και βάσει σχεδίου αποδόμηση τού παρεμβατικού ρόλου τού κράτους στο όνομα τού "νεοφιλελευθερισμού", η οποία στηρίχθηκε στην εκποίηση τής κρατικής περιουσίας υπό ευτελιστικούς όρους και στην ταυτόχρονη απόσυρση τού κράτους από την παραγωγική διαδικασία, οδήγησε σε περεταίρω συρρίκνωση τής οικονομίας, με αποτέλεσμα την καταγραφή ακόμη μεγαλύτερης ζημίας για τα δημόσια έσοδα, λόγω τής μειώσεως των εισοδημάτων από την φορολογία, στα πλαίσια μιας ολοένα και περισσότερο συρρικνούμενης οικονομίας. Συρρίκνωση, η οποία ήταν αποτέλεσμα των αναφανδόν λανθασμένων επιλογών, όπως είχε πιστοποιήσει η μέχρι τούδε οικονομική ιστορία τού περασμένου αιώνα.
Τα τεράστια τοκογλυφικά συγκροτήματα των "πεφωτισμένων" έτριβαν τα χέρια τους από χαρά. Επί τέλους είχε έρθει η ώρα να δώσουν το θανατηφόριο κτύπημα σε όλους τούς άλλους, συγκεντρώνοντας ότι περιουσιακό στοιχείο και φυσικό πόρο υπήρχε στα σεντούκια τους. Με στόχο βέβαια, όχι απλά και μόνον την ικανοποίηση κάποιας αορίστου ένευ ορίων απληστίας. Η οικονομική εξάρτηση, όπως ορθά εντοπίστηκε στο παρελθόν, καθορίζει σχέσεις εξουσίας. Καθοριστικό ρόλο σε αυτήν την προοπτική επιτελεί, όχι μόνον το πόσα κατέχουν οι επίδοξοι εξουσιαστές, αλλά και το μέχρι ποιο όριο εξαθλιώσεως μπορεί να φθάνει η ένδεια των εξουσιαζόμενων μελλοντικών σκλάβων.

Το επόμενο τέχνασμα των υπερεξουσιαστών ήταν μετά την εξουθένωση τού κρτατικού παρεμβατισμού η εξουθένωση τής λεγόμενης σήμερα "πραγματικής" (τουτέστιν μη εικονικής) οικονομίας. Μοχλός προς αυτήν την κατεύθυνση στάθηκε η τερατογένεση τής υπερδογκώσεως τού ρόλου των λεγόμενων "χρηματιστηριακών προϊόντων" και "παραγώγων".
Με αυτά η γλώσσα είχε υποστεί μια επί πλέον διαστροφική αποδόμηση στα πλαίσια τού κλιμακούμενου οργουελινού new speak. "Προϊόν" δεν ήταν πλέον κυρίως το αποτέλεσμα τής ανθρωπίνου εργασίας, αλλά η τραπεζική φούσκα, το κάθε κωλοχάρτι που εκτύπωναν και έθεταν σε κυκλοφορία οι χρηματιστηριακοί απατεώνες, είτε αυτό αφορούσε εικονικές αξίες "μετοχών" σε υπάρχουσες επιχειρήσεις, είτε στοιχήματα για το βρακί τής αλέξαινας, όπως πχ. τα "hedge fonds".
Με αυτό το τέχνασμα φρόντισαν αρχικά οι υπερεξουσιαστές να ρίψουν ως δόλωμα άφθονο χρήμα στις τσέπες αφελών. Δια νυκτός έπαψε τότε να θεωρείται "παραγωγικός" ο κάθε τίμιος και προκομένος εργαζόμενος. Κάθε ρεμάλι, που ήταν αρακτό σε προποτζήδικα, καφετέριες και μπιλιάρδα μετετράπη αυτόματα ελέω αρχιεραίων τής φούσκας σε "επενδυτή". Οι προσευχές, για να πεθάνει μια μέρα γρηγορότερα η κάθε γριούλα, κορυφώθηκαν, με στόχο να παίξουν την κληρονομιά οι επίδοξοι "επενδυτές" στο χρηματιστήριο.
Μέσα σε διάστημα ολίγων ετών το χρήμα, το οποίο ανακυκλωνόταν στα πλαίσια τής φούσκας, γινόταν ολοένα και πιο υπερπολλαπλάσιο των επενδύσεων στην παραγωγική οικονομία και τις ουσιαστικές υπηρεσίες. Αυτή η διαδικασία λάμβανε χώρα σε πλήρη συνενόηση και με πλήρη συνενοχή των κυβερνόντων, οι οποίοι δεν ήσαν παρά ανθρωπάρια - εντολοδόχοι τής υπερεξουσίας. Η ανακύκλωση τής φούσκας δεν εφορολογείτο στο ελάχιστο, ενώ η πραγματική οικονομία - εφ' όσον αυτή δεν αφορούσε τούς χώρους τής προσαρτημένης στο σύστημα ούτως αποκαλουμένης "διαπλοκής" - αγκομαχούσε κάτω από φόρους που ολοένα αύξαιναν στα πλαίσια ενός ασθμένοντος καθοδικού οικονομικού κύκλου.

Στα κράτη δεν απέμενε σε αυτά τα πλαίσια τίποτε άλλο από το να ακολουθήσουν στρεφόμενα - πάντα κατ' εντολή των υπερεξουσιαστών - στην πρασαρμογή έναντι τού βασικού τμήματος τού σχεδίου των, που ήταν ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ο καλπάζων εξωτερικός δανεισμός, ακριβώς από τα "μεγαλκαταστήματα" τοκογλυφίας, που αυτοί κατέχουν.
Μέσα σε δυο δεκαετίες μετετράπησαν κράτη, τα οποία αποτελούσαν την αίγλη των ονείρων μεταναστεύσεως, σε κράτη - τρώγλες από πλευράς κοινωνικής εξαθλιώσεως. Οι ΗΠΑ, οι οποίες αποτελούσαν στόχο μετανάστευσης για εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους τής Λατινικής Αμερικής παρουσιάζουν στις μεγαλουπόλεις τους εικόνα πιο ζοφερή από ότι τα slums αυτών των χωρών.

Πριν ανεβάσουν στο ριγκ τής υπερχρέωσης ΚΑΘΕ προσφερόμενη χώρα, την έχουν ποτήσει μέχρι τον λαιμό με τα ηρεμιστικά τού "νεοφιλελυθερισμού".  Για το τελικό νοκ άουτ τής πτώχευσης δεν θα χρειαστεί καν το παραμικρό κροσέ. Όλοι οι υπερχρεωμένοι διάγουν ένεκα τής υποτιθέμενης "μεγαλοψυχίας" τών πιστωτών - τοκογλύφων, μέχρι να βγάλουν την μάνα και τα παοδιά τους στο σφυρί.. Διαιτητής τής μαφίας σε κάθε γύρω αφού κτυπήσει το καμπανάκι τής παραπληροφόρησης οι "οίκοι αξιολόγησης". Ρίχνοντας γράσο στο πάτωμα κατά βούληση θα βρεθεί ο ναρκωμένος με την πλάτη στο σανίδι, την ώρα τής εντέχνου αποσπάσεως των κλοπιμαίων. Τα υπόλοιπα μπιφτέκια του θα μεταφερθούν με συνοπτικές διαδικασίες σε συσκεβασία χάμπουργκερς στο κοιμητήριο της αγίας ιωάννας των σφαγείων.
Και όπου δεν πιάνουν τα τεχνάσματα τής υπερχρέωσης η επερξουσία επιβάλλεται με την δυναμίτιδα και τα αυτόματα τουφέκια, όπως έγινε στην περίπτωση τής Νορβηγίας, όπως θα αναλύσω προσεχώς στην συνέχεια.

Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ αποδείχθηκε ακόμη μεγαλύτερος προφήτης από τούς Τζωρτζ Όργουελ και Άλντους Χάξλεϋ με όσα έγραψε στον "Έμπορο τής Βενετίας" σε σχέση με τούς τρόπους επιβολής  παγκοσμίου κυριαρχίας από τούς υπερεξουσιαστές στην εποχή μας.
Κάθε πινάκιο φακές θα ανταλάσσεται πλέον με πολλαπλάσιο βάρος από τις σάρκες μας.



4. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΡΕΧΟΝΤΑ ΑΙΩΝΑ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΡΟΛΟΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑΣ

Η ιστορία τού προηγούμενου αιώνος σφραγίστηκε από την διεξαγωγή των δυο παγκοσμίων πολέμων και την επιβολή τού διπολισμού των μπλογκ στην συνέχεια.
Όποιος την μελετήσει σε στοιχειώδες βάθος και πέρα από τα επιβεβλημένα στερεότυπα τής δοτής ιστοριογραφίας, θα μπορέσει να διαπιστώσει, ότι κατ' ουσίαν αυτή δεν είναι παρά η επιβολή παγκοσμίου κυριαρχίας από πλευράς κάποιων κέντρων εξουσίας, με μοχλό την παραγωγή και διάθεση πετρελαίου, σε συνδυασμό με την έντεχνη αλλά απάνθρωπη προώθηση των μηχανών εσωτερικής καύσεως.

Από την εποχή τού μεγάλου εφευρέτου Νίκολα Τέσλα έχει καταστεί εμφανές, αυτό που ονομάστηκε "ελεύθερη ενέργεια".  Η παραγωγή δηλαδή και αξιοποίηση ενέργειας σχεδόν με μηδενικό κόστος, μέσω σχετικά απλών και χαμηλού κόστους κατασκευής συσκευών, οι οποίες δεν στηρίζονται ούτε στην καύση, ούτε σε άλλους είδους επικίνδυνες για την υγεία ή το περιβαλλον διαδικασίες. Οι συσκευές, τις οποίες εφηύρε ο Τέσλα, αποτελούν ΜΟΝΟΝ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΕΚΑΔΩΝ ΣΥΣΚΕΥΩΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, ΠΟΥ ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΕΤΑΙΡΩ ΠΟΡΕΙΑ. Στην ουσία ζούμε μέσα σε ένα ωκεανό άφθονης ενέργειας, η οποία επιτρέπει την αξιοποίησή της με τελείως περιορισμένα μέσα και μηδαμινό κόστος από τον καθένα.
Γνωρίζουμε επίσης, ότι η ευρεία αξιοποίηση και διάδοση τής ελεύθερης ενέργειας θα προκαλούσε για όποιον το τολμούσε μια λυσαλέα επίθεση με στόχο την άμεση εξόντωσή του, από αυτούς, που έχουν επιβάλλει δικτατορικά και γκανγκστερικά την χρήση των μηχανών εσωτερικής καύσεως. Ασχέτως εάν αυτός, ο οποίος θα τολμούσε να αμφισβητήσει την στημένη μονοκρατορία των λεγόμενων προϊστορικών (fosil, δηλαδή αυτών που προέκυψαν βάσει γεολογικών ανακατατάξεων προ αμνημονεύτων χιλιάδων ετών) ενεργεικών φορέων θα ήταν κάποιο φυσικό πρόσωπο, μια ομάδα ανθρώπων, μια χώρα, ή ομάδα χωρών.

Το πόσο καταλυτικά θα μπορούσε να αλλάξει την ζωή των ανθρώπων η δυνατότητα εύκολης πρόσβασης σε άφθονη ενέργεια κατέδειξε στην πράξη το πρόγραμμα μετατροπής της ερήμου σε κήπους, μέσω τής αντλήσεως υδάτων, που βρίσκονται σε πάρα πολύ μεγάλο βάθος στην Λιβύη από το καθεστώς Μουαμάρ Καντάφι. Αυτή η πρακτική, μπορεί μεν να συνεπάγεται μεγάλη δαπάνη ενεργείας, όμως εκεί όπου αφθονεί η ενέργεια, μπορεί να να καθίσταται πολύ σκόπιμη.
Η ανάπτυξη τής επιστήμης και της τεχνολογίας έχουν οδηγήσει ενδιαμέσως σε υψηλούς βαθμούς αυτοματοποιήσεως. Αυτές οι τεχνολογικές εξελίξεις, σε συνδυασμό με την παροχή άφθονης ενέργειας, θα μπορούσαν να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από το μεγαλύτερο μέρος τού φόρτου εργασίας, προσφέροντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ικανοποίησης όλων των βασικών αναγκών για όλους. Η εξάλειψη τής πείνας, τής εξαθλιώσεως, τής καταδυναστεύσεως των ανθρώπων από επικίνδυνες νόσους, θα ήταν ζητούμενα για να επιτευχθούν εντός ολίγων μηνών. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να απολαύσουν πολύ περισσότερο χρόνο για να μορφωθούν και να αναπτύξουν την έρευνα, στα πλαίσια μιας οργανωμένης και ευνομουμένης κοινωνίας, ώστε να τελειοποιήσουν ακόμη περισσότερο τα τεχνολογικά δεδομένα, προς όφελος μιας άνετης ζωής για όλους, όπου η επιβίωση δεν θα αποτελούσε πλέον καθημερινή κοπιώδη πρόκληση.
Στην ουσία μάς ωθούν στο βόρβορο, ενώ βρισκόμαστε πλέον εν δυνάμει στα πρόθυρα μιας άνετης ζωής για όλους. Για όλη την ανθρωπότητα, ανεξαρτήτως φυλής. Τα δεσμά που μας κρατούν υπόδουλους στα αδιέξοδα τής υπανάπτυξης, τής μισαλλοδοξίας, τής εξαθλιώσεως, τής πλήρους αβεβαιότητος και ενός διογκούμενου λανθάνοντος πανικού, αφορούν αποκλειστικά την κόπρο, η οποία έχει εμφυτευτεί εντός των κρανίων μας.
Θεωρούμε ηδονή να καβαλήσουμε το αυτοκινητάκι για να προσποιηθούμε τούς μάγκες, ή να αισθανθούμε άνετα, θεωρούμε "έξυπνο" να κάνουμε σούζες με το δίκυκλο ως "ξένοιαστοι καβαλάρηδες" στο βλαχαδερό μας περιβάλλον, καίγοντας πετρελαιοειδή, ενώ για την άντληση τού πετρελαίου, την κυριαρχία επί των πετρελαιοπηγών και μέσω αυτής την επιβολή παγκοσμίου ηγεμονίας χύνονται καθημερινά κρουνοί ανθρωπίνου αίματος.

Για ποιόν λόγο εμμένει η υπερεξουσία στην μονομερή παραγωγή ενέργειας από την πρωτόγωνου χαρακτήρα εσωτερική καύση είναι προφανές.
Ο τρόπος με τον οποίον επέβαλλαν την κυριαρχία τους τα κέντρα εξουσίας κατά τον περασμένο αιώνα στηρίχθηκε στον προσπορισμό τού ελέγχου των πετρελαιοπαραγωγών περιοχών, καθώς και στο τεχνολογικό τους προβάδισμα, το οποίο στηριζόταν από ενεργειακής πλευράς στην τελειοποίηση των μηχανών εσωτερικής καύσεως.

Ακόμη και η εξέλιξη τής πυρηνικής τεχνολογίας στάθηκε για τα κέντρα που βρίσκονται πίσω από τις πολυεθνικές πετρελαίου μια φοβερή πρόκληση ενάντια στις επιδιώξεις τους. Προωθώντας την πέμπτη φάλαγγα των αληταράδων, ούτως επιλεγομένων "οικολόγων", επιχείρησαν να ανακόψουν με κάθε παρεχόμενο αθέμιτο μέσο την παραγωγή τής πυρηνικής ενέργειας.
Ο ύπουλος ρόλος των δήθεν οικολόγων ξεσκεπάστηκε πλήρως από τούς ίδιους στην γερμανία μέσω τού κόμματος των "πρασίνων"¨σκουλικιών. Προσεταιριζόμενοι το κίνημα τής ειρήνης, με κοινή με αυτό αλλά ψευδή συνθημτολογία, το οποίο κατεύθυνε την αιχμή του κυρίως ενάντια στην εγκατάσταση πυραύλων μέσου βεληνεκούς σε ευρωπαϊκές χώρες κατά την δεκαετία τού '80, κατάφεραν να το αδρανοποιήσουν και στη συνέχεια να το διαλύσουν, απομονώντας τα ηγετικά του στελέχη, όπως η Γιούτα Ντίτφουρτ.
Απομονώνοντας και εξουδερώνοντας όλα τα σημαντικά ριζοσπαστικά στελέχη με τις πλέον ύπουλες διαδικασίες, συμπεριλλαμβανομένων και των δολοφονιών προεξεχόντων και ταλαντούχων στελεχών από τις γερμανικές κρατικές μυστικές υπηρεσίες, τις οποίες παρουσίασαν ως δήθεν "αυτοκτονίες", όπως στην περίπτωση τής εκπληκτικής ακτιβίστριας Πέτρα Κέλυ και τού συμβίου και συντρόφου της στρατηγού ε.α. Γκερντ Μπάστιαν, προώθησαν στην ηγεσία των "πρασίνων" αλητών εκκολαφθέντα χαφιεδόπουλα των ιλλουμινιστών, όπως οι φιλοπόλεμοι μπράβοι τού ΝΑΤΟ Δανιήλ Κοέν - Μπεντίτ, Ιωσήφ Φίσερ και Όττο Σίλυ. Ο τελευταίος προσχωρώντας στην συνέχεια στο κόμμα των "σοσιαλ""δημοκρατών" επί καγκελαρίας τού φαιδρού Γκέρχαρντ Σρέντερ, υπήρξε ως υπουργός εσωτερικών ο μοχλός για την επιβολή περιωνύμου εκφασιζούσης νομοθεσίας, η οποία μετέτρεπε το εσωτερικό καθεστώς τής γερμανίας σε απροκάλυπτο αστυνομικό κράτος, με συν τοις άλλοις ολοσχερή κατάργηση τής προστασίας των προσωπικών δεδομένων.
Οι αιμοσταγείς μπράβοι τού πενταγώνου των ΗΠΑ Κοέν Μπεντίτ και Φίσερ προωθήθκαν με στόχο την στήριξη του πολέμου ενάντια στην Γιουγκοσλαβία ως δήθεν προοδευτικοί, ώστε αυτός να καταστεί αποδεκτός από την υποανάπτυκτο γερμανική κοινή γνώμη, όπου απόγονοι των Ναζί βομβάρδιζαν εκ νέου αμάχους, σε χοντρά υπουργεία, όπως το υπουργείο εξωτερικών και ανώτατες θέσεις στην ΕΕ. Σήμερα ο Ιωσήφ Φίσερ, χωρίς να διαθέτει καν απολυτήριο μέσης εκπαιδεύσεως, έχει πάρει θέση καθηγητού στην βοϊδοσχολή τού χάρβαρντ (προφανώς ως πρύτανης στην έδρα χαφιεδισμού). Στο ίδιο ίδρυμα παρασκευής πορωμένων έχει δοθεί εντολή διδασκαλίας και στο άλλο "αρειμάνιο επιστημονικό ταλέντο" ΓΑΠ.
Με αυτά που συμβαίνουν, εάν αποκτήσω στο μέλλον παιδί και μού παρέχεται η οικονομική δυνατότητα, θα προτιμήσω να το στείλω για μετεκπαίδευση στο κολέγιο τρούμπας.
Αλλά και το δήθεν ατύχημα, το οποίον σκηνοθετήθηκε στο εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, που βρισκεται στο Χάρισμπουργκ των ΗΠΑ, αποδόθηκε βάσει ατράνταχτων στοιχείων σε δολιοφθρά των πολυεθνικών πετρελαίου (Ιδέ και "Durch Erdöl zur Weltmacht" τού M. Chossudowsky). Δεν είναι τυχαίο, ότι επικεφαλής τής ερευνητικής επιτροπής για αυτό το "ατύχημα" ήταν το πρώην στέλεχος των πολυεθνικών πετρελαίου και στην συνέχεια γεράκι τού πενταγώνου, γνωστός στην Ελλάδα από την διαβρωτική του δράση στον εμφύλιο πόλεμο τής Γιουγκοσλαβίας και το σκοπιανό Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ.
Για το πυρηνικό "ατύχημα" στην Φουκουσίμα και το παλιρροιακό κύμα που προξενήθηκε με το HAARP, δεν θα κάνω ειδική αναφορά εδώ, διότι έχω αναφερθεί διεξοδικά στο παρελθόν. ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΚΤΥΠΙΟΥΝΤΑΙ ΣΑΝ ΧΤΑΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ "ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥΣ", ΟΣΟΙ ΔΙΑΝΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ.


5. ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Η μελέτη των δύο παγκοσμίων πολέμων καταδυκνύει, ότι αυτοί είχαν ως βασικό στόχο την επιβολή παγκοσμίου κυριαρχίας, κυρίως μέσω τού ελέγχου των πετρελαιοπηγών τής Μέσης Ανατολής.
Αυτό το συμπέρασμα ακούγεται εν πρώτοις βεβιασμένο. Αυτό όμως, το οποίο και στις δυο περιπτώσεις δεν εκτιμάται δεόντως, είναι ότι ενώ οι πολεμικές επιχειρήσεις αυτών των πολέμων  εκτυλίχθησαν σε Ευρωπαϊκό έδαφος, οι έσχατες επιπτώσεις αμφοτέρων αφορούσαν την Μέση Ανατολή.
Αυτό το οποίο παραβλέπεται σχεδόν πλήρως στην περίπτωση τού Α΄ΠΠ. είναι, ότι στα πλαίσιά του "ρυθμίστηκε" η "επίλυση" τού λεγόμενου "Ανατολικού Ζήτήματος", η διάλυση δηλαδή τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η προσάρτηση των υπόδουλων σε αυτήν περιοχών σε σφαίρες επιρροής των δυτικών Δυνάμεων, της Αγγλίας, τής Γαλλίας, αλλά και των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ παρουσιάζονται για πρώτη φορά τότε δυναμικά στο προσκήνειο τής περιοχής, αν και με έντεχνα συγκαλυμμένο τρόπο.
Τα αντίστοιχα ιστορικά συμβάντα είναι ιδαίτερης σημασίας για εμάς τούς Έλληνες, διότι συνδέονται αμέσως με τα δικά μας ιστορικά δεδομένα, μη εξαιρουμένης τής Μικρασιατικής εκστρατείας και τής καταστροφής στην οποία αυτή μάς οδήγησε.
Ιδιαίτερα στον χειρισμό και επεξεργασία των ιστορικών δεδομένων, τα οποία σχετίζονται με την Μικρασιατική καταστροφή, φαίνεται να έχει επικρατήσει στην ψυχολογία μας μια ειδικού τύπου αγκύλωση, η οποία μας απομακρύνει από το να ερευνήσουμε σε βάθος τα αντίστοιχα γεγονότα.
Σημαντική εξαίρεση σε αυτή την διακασία ψυχολογικής απωθήσεως τής μελέτης των πεπραγμένων αποτελεί κατά την γνώμη μου η άκρως πολύτιμη μελέτη τού Νίκου Ψυρούκη υπό τον τίτλο "Μικρασιατική Καταστροφή". Αυτό το βιβλίο, παρόλο ότι δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητο στην πορεία των σαράντα και πλέον ετών που κυκλοφορεί, πιστεύω ότι στις πλείστες των περιπτώσεων στάθηκε απλά αντικείμενο ανάγνωσης, χωρίς να αποτελέσουν πρόκληση για μια βαθύτερη μελέτη και στοχασμό τα όσα με μεγάλη ευστοχία εντοπίζει σε αυτό ο ιστορικός Νίκος Ψυρούκης .
Ο βασικός εντοπισμός τού Ψυρούκη αφορά τον ρόλο που έπαιξε στην όλη διαδικασία τής Μικρασιατικής καταστροφής η προσπάθεια κυριαρχίας επί των πετρελαιοπηγών τής μείζονος περιοχής από το συγκρότημα τού Ρόκφελερ.
Από την μελέτη μιας βιογραφίας τού Τενγκ Χσιάο Πινγκ, τού πρώην ηγετικού στελέχους τού κομμουνιστικού κόμματος τής Κίνας, ο οποίος στάθηκε μαζί με τον αντιπρόεδρο Τσου Εν Λάι αρχιτέκτων τής στροφής προς την δύση τής κινέζικης πολιτικής μετά τον θάνατο τού Μάο, πληροφορήθηκα, ότι αυτός κατά την παραμονή του ως σπουδαστής στην Γαλλία, απελάμβανε ως καθολικός τής προστασίας και συνδρομής καθολικών ιδρυμάτων. Ως "δια μαγείας" έβρισκε εργασία κατά τις μετακινήσεις του συνεχώς σε μονάδες τής εκεί πολεμικής βιομηχανίας, οι οποίες είχαν ιδρυθεί με κεφάλαια που προήρχοντο από τις ΗΠΑ. Περιέργως αυτές οι μονάδες εβρίσκοντο πλησίον στα μέρη όπου περεβρίσκετο ο Τσου Εν Λάι, με τον οποίον διατηρούσε μόνιμη επαφή. Ο οικονομικός έλεγχος τόσο νευραλγικών τομέων για την εξωτερική πολιτική τής Γαλλίας από κύκλους των ΗΠΑ πιστοποιούν την διείσδυσή τους σε αυτήν την χώρα κατά την περίοδο των αρχών τού περασμένου αιώνα.
Από την άλλη θα έπρεπε να έχει προβληματίσει ιδιαίτερα ο ρόλος και πρακτική τού Μουσταφά Κεμάλ, ή "ατατούρκ". Ο Κεμάλ ήρθε σε άμεση ρήξη τόσο με τούς Γερμανούς, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι τού Σουλτάνου και επιχειρούσαν έντονη διείσδυση στην περιοχή, με παροχή στρατιωτικών υπηρεσιών, με άμεση στρατιωτική παρουσία καθώς και με την κατασκευή και τον έλεγχο τού σιδηροδρόμου μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Βαγδάτης, όσο και με τούς Άγγλους. Η στρατιωτική πανωλεθρία των Άγγλων στην Καλίπολη από τις δυνάμεις τού Κεμάλ αποδεικνύει, ότι αυτός αντιμάχετο ενεργά και βάσει σχεδίου τόσο τούς Νεότουρκους, όσο και την αγγλική διείσδυση στην περιοχή, την οποία πρακτόρευε ο Βενιζέλος. Να υποθέσουμε, ότι η πλήρως διαταραγμένη και πλήρως υποταγμένη στον αλκοολισμό και την ομοφυλοφιλία  προσωπικότητα ενός ντονμέ, ο οποίος είχε εκκολαφθεί ως ορφανός από πατέρα στα έγκατα τής ιταλικής τεκτονικής στοάς τής Κωνσταντινούπολης, ανταποκρινόταν σε ένα ανιδιοτελή, αγνό και αποφασισμένο πατριώτη, ο οποίος βρισκόταν πέραν έξωθεν επιρροών, δεν είναι λογικό. Αυτή η ψευδής εικόνα συνέθεται μόνο το τεχνητό φωτοστέφανο τού "πατέρα των τούρκων", το κράτος των οποίων έμελλε να αποτελέσει το απομεινάρι τής πρώην Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Δεν είναι εδώ το κατάλληλο μέρος για να εμβαθύνουμε στις επιρροές που ασκήθηκαν και στον ρόλο που διεκπεραίωσε ο Μουσταφά Κεμάλ. Σε αυτήν την αναγκαιότητα πρέπει να ανταποκριθούμε με άλλη ευκαιρία. Εδώ αξίζει να αναφερθεί, χωρίς ειδική μνεία βιβλιογραφικών αναφορών, ότι η ιταλική στοά στην Κωνσταντινούλη στην οποία επωάστηκε το φαινόμενο "Κεμάλ ατατούρκ", έφερε το όνομα "Ναπολέων Βοναπάρτης" και ήτο θυγατρική στοά τής "Μεγάλης Ανατολής" των Παρισίων. Ο Κεμάλ δεν εξυπηρέτησε ποτέ όμως τα άμεσα γαλλικά συμφέροντα. Τουναντίον η διάλυση και απαγόρευση τού Χαλιφάτου ως τότε κέντρου τής μωαμεθανικής θρησκείας με την πολιτική εκκοσμίκευσης τής μετέπειτα τουρκίας, που επέβαλλε ο Κεμάλ, άνοιξε τον δρόμο στο να αναδειχθεί ο Μπαχαβισμός των Σαουδαράβων ως νέο κέντρο τού ισλάμ, το οποίο ήλεγχαν πλέον οι ΗΠΑ. Η όλη εξέλιξη τού κεμαλισμού κατέδειξε στην συνέχεια, ότι αυτός ήταν αχθοφόρος τής πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή, έστω κι αν οι τούρκοι προσποιούντο ανέκαθεν τούς φανατικούς εθνικιστές. Ο Μεντερές, ο οποίος προσπάθησε στις αρχές τής δεκαετίας τού '60 να εξυπηρετήσει συμφέροντα τής Αγγλίας στο Κυπριακό ζήτημα και σε άλλα, κατέληξε στην αγχόνη.

Αναφορικά με τον Β΄ΠΠ. αυτό το οποίο παραβλέπεται, είναι ότι ένα από τα βασικότερα των αποτελεσμάτων του είναι η ίδρυση τού Ισραήλ. Βασικός μοχλός προς αυτήν την κατεύθυνση υπήρξε η πολτική των ναζιστών. Η ίδρυση εβραϊκού κράτους δεν αποτελούσε πολιτικό στόχο μόνο των σιονιστών, αλλά και τού γερμαναικού "εθνικοσοσιαλιστικού" κόμματος, το οποίο είχε συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του τήν εκδίωξη των Εβραίων από την Ευρώπη και την ίδρυση εβραϊκού κράτους στην Μαδαγασκάρη.
Το θέμα αυτό είναι τεράστιο και απαιτεί ιδιαίτερη ιστορική πραγματεία. Εδώ αξίζει να αναφερθεί, ότι πριν την άνοδο των ναζί στην κυβέρνηση μόνο το 7% των Εβραίων τής γερμανίας κατέβαλλαν το λικούντ, την μηνιαία συνδρομή στην σιωνιστική οργάνωση. Μετά τον Β΄ΠΠ. αυτό το ποσοστό αυξήθηκε στα 94%. Χαρακτηριστικό είναι επίσης, ότι οι ναζί δολοφόνοι, πριν ξεκινήσουν το κυνηγητό με τα πογκρόμ εις βάρος των Εβραίων, δεν εξόντωναν στοχευμένα επιφανείς σιονιστές, αλλά επιφανείς ασσιμιλιστές εβραίους, οι οποίοι ήσαν ενάντια στην ίδρυση εβραϊκού κράτους, όπως ο πρώην υπουργός εξωτερικών τής Γερμανίας και ιδιοκτήτης τής εταιρείας Ζίμενς Βάλτερ Ράτεναου.
Το Ισραήλ αποτέλεσε στην συνέχεια το μακρύ χέρι των πολυεθνικών πετρελαίου στην περιοχή των πετρελαιοπαραγωγών χωρών.

Βασικός ηττημένος και των δυο πολέμων υπήρξε η Γερμανία.
Η Γερμανία ήταν ακριβώς εκείνη η δύναμη, η οποία θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να αποτελέσει φράγμα ανακοπής στην πολιτική επιβολής τής ενέργειας από πετρέλαιο, επειδή διαθέτει τεράστια ποσότητα γαιανθράκων και σημαντικές προϋποθέσεις ανάπτυξης τεχνολογίας.
Η περιθωριοποίηση των δυνάμεων, που αποσκοπούσαν σε εντατική εξόρυξη και αξιοποίηση γαιανθράκων στην Γερμανία, υπήρξε μόνιμος στόχος των πολυεθνικών πετρελαίου.
Ένας από τούς λόγους ίδρυσης τής ΕΟΚ ήταν η εκτόπιση τού άνθρακα από την ατσαλοβιομηχανία. Μετά τον Β΄ΠΠ. τοποθέτησαν οι ΗΠΑ στην κυβέρνηση τής Γερμανίας δικούς τους πράκτορες. Ο Κόντραντ Άντενάουερ και ο υπουργός οικονομικών των κυβερνήσεών του Λούντβιχ Έρχαρντ, ο οποίος διετέλεσε στην συνέχεια και καγκελάριος, ήσαν αχυράνθρωποι των ΗΠΑ.
Πράγματι, οι πολυεθνικές πετρελαίου επέτυχαν μεταπολεμικά την δραστική μείωση τής εξόρυξης άνθρακος στην Γερμανία: Ενώ στην περιοχή τού Ρουρ οι απασχολούμενοι στα ορυχεία άνθρακος ήσαν κατά το 1957 325213, το ποσό αυτό μειώθηκε συνεχώς μέχρι που το 1973 περιορίστηκε σε 98220 απασχολούμενους. Οι αντίστοιχοι αριθμοί για την περιοχή τού Ζάαρ, η οποία είναι το δεύτερο γερμανικό κέντρο αξώρυξης γαιανθράκων ήσαν 495847 και 162979 αντιστοίχως.
Οι ΗΠΑ με το σχέδιο Μάρσαλ φρόντισαν να αναπτύξει η Γερμανία ισχυρή αυτοκινητοβιομηχανία, ώστε τα συμφέροντά της να ενταχθούν με την προώθηση τής παραγωγής πετρελαίου. Ενώ όμως η Γερμανία οφελείτο από τις εξαγωγές αυτοκινήτων, το πετρέλαιο δεν την συνέφερε στον τομέα τής θέρμανσης. Η παραγωγή όμως βενζίνης είναι άμεσα συδεδεμένη με την παραγωγή πετρελαίου θέρμανσης. Κατά την επεξερασία τού αργού πετρελαίου προκύπτει στα διυλιστήρια από την παραγωγή ενός τόνου βενζίνης και ένας τόνος πετρέλαιο θέρμανσης.
Με την προοπτική τού περιορισμού τού άνθρακα επιβλήθηκε το 1952 ως πρόδρομος τής ΕΟΚ η "Ένωση για τον Άνθρακα και τον Χάλυβα". Με τούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς αυτού τού οργανισμού, που έδρευαν στις Βρυξέλλες, επιβλήθηκε ο περιορισμός τής εθνικής κυριαρχίας των συμμετεχόντων χωρών. Η πολιτική που ακολουθήθηκε στην συνέχεια οδήγησε την Γερμανία στον δραστικό περιορισμό τής χρήσης άνθρακα με αντίστοιχη αύξηση τής καταναλώσεως υδρογονανθράκων.

Στην μάχη τού Βερντέν θυσίασαν το 1912 οι γερμανοί και οι γάλλοι 200.000 ανθρώπους εντός δυο ημερών με την χρήση δηλητηριωδών αερίων, έχοντας στόχο την κατάληψη των μεταλλείων τής Αλσατείας και τής Λωραίνης. Κάποιοι όμως τότε, που εβρίσκοντο πέραν του Ατλαντικού έβλεπαν πιο μακρυά από την εξόρυξη γαιανθράκων και σιδηρομεταλλεύματος, προγραμματίζοντας νέα πρότυπα παγκόσμιας κυριαρχίας.
Οι γερμανοί ακολούθησαν τον μόνιμο τρόπο χοντροκομένης σκέψης, που ανέκαθεν τούς διέκρινε.  Τάσεις γιγαντισμού με υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων που είχαν και τού εαυτού τους, παραβλέποντας ότι οι δεινόσαυροι εξέλειπαν, διότι συσσώρευσαν τεράστιες ποσότητες λίπους στο σώμα τους, σε σχέση με τις ελάχιστες διαστάσεις τού κρανίου τους.
Σήμερα, παρ' όλο που οι γερμανοί ηττήθησαν σε δυο μεγάλους πολέμους, εμφανίζονται ως λυκόσκυλα τού μπάρμπα σαμ, να διεκδικούν ένα μεγάλο μέρος τής λείας.
Παραβλέπουν, ότι κάτι αντίστοιχο συνέβη και τις δυο προηγούμενες φορές, πριν επέλθει η προαποφασισμένη καταστροφή τους. Το ερώτημα είναι, εάν αυτοί θα ξαναβρούν κουράγιο να καθαρίσουν τα χαλάσματα για τρίτη φορά, ώστε να μπορέσουν να φτιάξουν τις τρώγλες τού μελλοντός τους.


Σε αυτήν την πολιτική τής μονομερούς επιβολής των υδρογονανθράκων έχουν ενταχθεί και η Ρωσία και η Κίνα. Για την πρώτη υπήρξε ιδιαίτερα συμφέρουσα η ραγδαία αύξηση της τιμής του πετρελαίου, η οποία επιβλήθηκε στα πλαίσια τής νέας τάξεως, διότι το γαιαέριο, τεράστια κοιτάσματα τού οποίου αυτή διαθέτει, έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος εξόρυξης από ότι το πετρέλαιο. Η παλαιά τιμή τού πετρελαίου στα 16 δολάρια το βαρέλι καθιστούσε ασύμφορη την εμπορεία τού ρωσικού γαιαερίου. Με κόστος εξώρυξης 10 δολάρια για την αντίστοιχη θερμική ποσότητα και την ανάγκη τεράστιων επενδύσεων για αγωγούς μεταφοράς, αυτή δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί.
Στα πλαίσια τής διακύρηξης τής "νέας τάξης" έλαβε χώρα μια συμφωνία "κυρίων" μεταξυ ΗΠΑ και Ρωσίας, σχετικά με την επιβολή τής δικτατορικής μονοκρατορίας των υδρογονανθράκων, με αμοιβαία αποδοχή των εκατέρωθεν συμφερόντων, πέντοτε εις βάρος των καταναλωτών.
Η ρωσία με αυτόν τον διακανονισμό πέτυχε να μπαλώσει την οικονομία της. Οι υπόλοιποι ξυλωθήκαμε.

Αντίστοιχη συμφωνία "κυρίων" προφανώς έγινε και μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας στα πλαίσια τού συστήματος τής "παγκομιοποίησης". Οι ΗΠΑ θα έδιναν τεχνογωσία και θα επένδυαν στην Κίνα, καταργώντας ταυτοχρόνως με διεθνείς συμφωνίες τούς τελωνειακούς δασμούς, εκμεταλλεβόμενοι την φθηνότατη εργασία των Κινέζων και την παντελώς ανύπαρκτη προστασία τού περιβάλλοντος εκεί. Η Κίνα όμως θα έπρεπε να παράγει με θεόρατες τιμές στην αγορά πετρελαίου. Έτσι το ενσωματωμένο τμήμα τής τιμής τής εργασίας στην τιμή τού τελικού προϊόντος υποχώρησε θεαματικά έναντι τού ενσωματωμένου τμήματος τής τιμής τής ενέργειας. Από τον κατακλυσμό των διεθνών αγορών με κινέζικα προϊόντα που ακολούθησε, βασικός κερδισμένος ήσαν για μια ακόμη φορά οι πολυεθνικές εταιρείες.
Ενώ οι οικονομίες των χωρών κατέρρεαν κάτω από την πίεση του ανταγωνισμού τιμών, οι πολυεθνικές πετρελαίου και οι τράπεζες τους συσσώρευαν εισόδημα στα σεντούκια τους, ώστε να αγοράσουν ότι θεωρούσαν σκόπιμο από τις αξίες των κατεστραμένων, που αυτοί ξεπουλούσαν σε ευτελιστικές τιμές.
Με αυτόν τον τρόπο γιγαντώθηκε επίσης η διαδικασία παγκόσμιου οικονομικού ελέγχου,ο οποίος μετατρέπεται με τα γνωστά τεχνάσματα σε πολιτική κατοχή των εντέχνως και βιαίως εξαθλιωμένων.

Σε αυτή την διαδικασία συμμετέχουν ενεργότατα οι ελληνόφωνοι κοσμοπολίτες, ως σημαντικό στοιχείο των "πεφωτισμένων". Έχοντας υπό την κατοχή τους το μεγαλύτερο τμήμα των θαλάσσιων μεταφορών, διαμετακομίζουν το 65% τού εισαγόμενου πετρελαίου από την Κίνα, χωρίς να γίνονται ευκρινώς αντιληπτοί.

Συχνότατα υπήρξαν καταγγελίες, ότι η εξόρυξη υδρογονανθράκων γίνεται όσο αφορά τις περιοχές μεροληπτικά και βάσει πολιτικών σκοπιμοτήτων. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η μέχρι τούδε απόκρυψη των τεράστιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων, τα υποία βρίσκονται υπό των θαλασσών, που περιβρέχουν την Ελλάδα.
Όπως θα παραθέσω στην συνέχεια, μόνο τα αποθέματα ενός εξ αυτών των κοιτασμάτων, ευρισκόμενο νοτίως τής Κρήτης περιέχει κατά αναμφισβήτητη επιστημονική τεκμηρίωση ποσότητα γαιαερίου, το οποίο επαρκεί για την πλήρη ικανοποίηση όλων των αναγκών τής Ευρώπης για 120 έτη.



Σε αυτό το σημείο κλεινω το δεύτερο μέρος αυτού τού θέματος, το οποίο θα ολοκληρωθεί με το τρίτο μέρος προσεχώς.
Βασικές αναφορές τού τρίτου μέρους θα αποτελέσουν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται εντός των ορίων τής Ελλαδικής υφαλοκριπίδας, καθώς και οι πολιτικές ίντριγκες που κλιμακώνονται με στόχο την ιδιοποίηση αυτού τού πλούτου από τούς "πεφωτισμένους" αρμοστές τού προτεκτοράτου.
Καθότι ο μεν Αντώνης Σαμαράς εδρεύει στην Αθήνα, αλλά ο Χάρης Σαμαράς εδρεύει στον Καναδά. 



 

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΩΣ ΣΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ - ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Τρία πράματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών
Των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
Και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών

Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
Παρ’ όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά
Μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
Η κίνηση, ή άνεση του χώρου κι η χαρά

Νίκος Καββαδίας, "ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ"


1. ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΙΧΝΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΜΟΥ

Συχνά ομολόγησα ότι είμαι βλαξ. Δεν γνωρίζω κατά πόσο αυτή η παραδοχή ανάγεται σε ουσιαστική επίγνωση, ή αποτέλεσε μόνον ένα ελιγμό, μια απόπειρα να κρυφτώ πίσω από τον εαυτό μου.
Δεν γνωρίζω επίσης κατά πόσο βοήθησε έστω και λίγο την νοημοσύνη μου, ο γρίφος που έθεσα προς επίλυση στον εαυτό μου: Συγκαταλέγεται τελικά το αυγό τού φιδιού μεταξύ των αυγών τουρκίας;
Ενώ γνώριζα εκ των προτέρων αρκετά καλά τις βασικές σταθερές, οι οποίες δομούν τα διεθνή δρώμενα, πολλές φορές ρίχνοντας κάποια συγκεκριμένα γεγονότα στο μίξερ τής νόησης δεν μπορούσα να βρώ άκρη.
Ενώ γνώριζα πολύ καλά, ότι το κέντρο τού κόσμου βρίσκεται στην μικρή γεωγραφική κουκίδα, που ονομάζεται Ελλάς, δεν στάθηκε δυνατόν να κατανοήσω μέχρι σήμερα, ότι το μακελιό των 70 νέων που έγινε στην Ουτόγια τής Νορβηγίας και που αποδόθηκε στον Μπρέιβικ, είχε την ουσιαστική του αιτία σε όσα διαδραματίζονταν και έμελε να λάβουν χώρα σε αυτήν την μικρή κουκίδα, στην Αγία Γη.  

Ορθότατα αναφέρει η ανάρτηση "Βλέπουμε με τον Εγκέφαλο και όχι με τα Μάτια", που ανέβασε σήμερα ο STRANGER στα "ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ", ότι αδυνατούμε να αντιληφθούμε τα προφανή, όταν αυτά δεν ανταποκρίνονται στα στερεότυπα, που έχουμε αποθηκευμένα στον εγκέφαλό μας.

Φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο του Μπρέιβικ, που τον παρουσίαζαν με τεκτονική περιβολή, το τεράστιο "αντιισλαμικό" μανιφέστο "του", αποτελούμενο από εκατοντάδες σελίδες που προβλήθηκε κατά κόρον, η "αντιξενική σταυροφορία" με στόχο την "προάσπιση" των Ευρωπαϊκών χωρών από την Ασιατική πλυθησμιακή διείσδηση, την οποία ο ίδιος πρόβαλε ως κεντρικό ισχυρισμό, στάθηκαν οι βασικές προφάσεις, τις οποίες η νωθρή μας νόηση αποδέχθηκε τοις μετρητοίς ως ισχύουσες και προφανείς. Εις έκαστος, αναλόγως τής ιδεολογικής του υπνώσεως, έσπευσε κυρίως να τις καταδικάσει ή να τις προασπίσει, παρακάμπτοντας την περίπτωση, αυτές να αποτελούν προπέτασμα καπνού στην διαδικασία αποπροσανατολισμού και παραπληροφορήσεως.

"Λύση" τού γρίφου για την βίαιη εξόντωση όλου σχεδόν τού νεολαιίστικου ανθού τού Εργατικού Κόμματος τής Νορβηγίας στάθηκε για μια ακόμη φορά η πάγια καραμέλα: "Πίσω από το Μακελιό βρίσκεται ο σιονισμός". "Το Κόμμα Εργασίας τής Νορβηγίας είχε πάρει θέση υπέρ τής δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους, οπότε ο διεθνής σιωνισμός το εκδικήθηκε με αυτόν τον τρόπο".

Για μια ακόμη φορά οι σινομωσιολόγοι αποδειχθήκαμε "συνομωσιολόγοι". Αναμασώντας ακριβώς εκείνο το σανό, που τα δολοφονικά κυκλώματα, που συνομωτούν με λυσαλέο τρόπο σε βάρος τής ανθρωπότητος, φρότισαν να διαρρεύσει και να προβληθεί στα μίντια.

Αντίστοιχη ανάρτηση έκανα και εγώ τότε, με στόχο να καταδείξω, ότι όλη η ιστορία ήταν στημένη, από κυκλώματα που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα όρια τού φερόμενου ως μαζικού δολοφόνου. 
Ναι, αυτή ήταν αναμφίβολα στημένη. Όμως για ποιον λόγο; Ποιά ήταν η αιτία;
Επρόκειτο για ένα ακόμη τελετουργικό, μια ακόμη ανθρωποθυσία στο μολόχ, το οποίο υπηρετούν τα παρασκήνια τής εξουσίας; Επρόκειτο για μια ακόμη ισχυρή δόση διμεθυλτριπταμίνης στα κυκλώματα τής χθόνιας λατρείας, όπως τότε υπέθεσα;
 Γνώριζα βεβαίως, όταν έγραφα εκείνη την ανάρτηση, ότι οι στόχοι των κυκλωμάτων, τα οποία καλύπτονται πίσω από την εξουσία, είναι ταυτοχρόνως πολύπλευροι. Ότι με τέτοιου είδους ψευδεπίγραφες συνομωσίες εξυπηρετούνται ταυτοχρόνως και συνδυαστικά δέσμες στόχων.
Όμως σε κάθε πολλαπλή στόχευση κάποιος στόχος είναι κυρίαρχος. Αυτός είναι που αποτελεί τον κύριο στόχο. Τα όσα εν συνδυασμώ συνπροωθούνται με αυτόν, αποσκοπούν στην ικανοποίηση επιπρόσθετων στοχεύσεων, που υπηρετούν τούς εντολοδότες, αυτών που εξύφαναν και εκτέλεσαν το συνωμοτικό σχέδιο.

Ίσως έπρεπε να συμπληρωθεί η πραγματοποίηση κάποιων επιπρόσθετων γεγονότων - κυρίως σχετιζόμενων με την Ελλάδα, αλλά όχι μόνο με αυτήν, επειδή ακριβώς η Ελλάδα αποτελεί ρόλο διεθνούς βαρομέτρου - ώστε η ασθενής νόησή μου και η εν πολλοίς δεσμευμένη φαντασία μου να μπορέσουν να φθάσουν κοντά σε εαυτό, που τώρα πλέον θεωρώ ρεαλιστική ερμηνεία τού Μακελιού στην Ουτόγια και το Όσλο.

Κάποιοι φίλοι με παρώτρυναν στο παρελθόν να ασχοληθώ εκ νέου με την περίπτωση Μπρέιβικ σε συνδυασμό με την αιματοχυσία στο Ντένβερ των ΗΠΑ. Μια ενασχόληση τότε και η αντίστοιχη έρευνα σε σημαντικές αγγλόφωνες συνωμοσιολογικές σελίδες με οδήγησαν στην διαπίστωση, ότι και οι δύο σφαγές έγιναν κατά την ίδια ημερολογιακή ημερομηνία διαφορετικών ετών. Δεδομένο, που θα μπορούσε να ενισχύσει τις υποψίες σχετικά με τον τελετουργικό χαρακτήρα όσων συνέβησαν.
Το "πότε" συμβαίνει κάτι σε αντίστοιχες περιπτώσεις, συνιστά αναμφίβολα σκόπιμη και λειτουργική επιλογή. Όμως το λεγόμενο "timing", η χρονική επιλογή, δεν μπορεί να είναι καθοριστικά σε σχέση με τον κυρίαρχο στόχο. Καθοριστικό δεν μπορεί να είναι το τελετουργικό "πότε", αλλά το εν τέλει "γιατί".

Ίσως μετά από αυτά που ανέφερα ήδη, κάποιοι φίλες και φίλοι να υποπτεύονται ήδη, προς τα πού κατευθύνω την προβληματική.
Τι είναι αυτό που συνδέει την Νορβηγία, την Ελλάδα και τα κυκλώματα τής βίαιης επιβολής από το 2009 και εντεύθεν;
Τι μπορεί να είναι για τα κυκλώματα τής εξουσίας πολύ πιο σημαντικό, από την θέση των Νορβηγών περί δημιουργίας Παλαιστηνιακού κράτους, όσο αφορά τα δρώμενα και τις παρεμβάσεις τους στην περιοχή τής Ανατολικής Μεσογείου;
Ας εξετάσουμε όμως πρώτα κάποια από τα βασικότερα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα και την μείζονα περιοχή.


2. ΟΙ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΣΕ ΜΠΑΖΑ ΚΑΙ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΜΠΑΖΑ ΣΤΟ ΒΟΡΒΟΡΟ
ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΛΕΥΤΕΡΑΚΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΗΝΟΝΤΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΥΡΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ
ΜΠΑΖΑ - ΜΠΑΖΑ - ΜΠΑΖΑ
ΤΟ ΞΗΛΩΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ, ΩΣ ΠΕΠΑΛΑΙΩΜΕΝΗΣ ΒΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΝΕΑΣ ΤΑΠΕΤΣΑΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΣΕΛΗΝΙΑΚΟ ΤΟΠΙΟ

Προσέξτε έκφραση πρωθυπουργού χώρας κατά την εξαγγελία πρωτοχρονιάτικου μηνύματος.
Χαλάρωση, αισιοδοξία, αυτοπεπείθηση, χαρά, εκδήλωση αυτονομίας.
Αυτή η διαπίστωση δεν γίνεται με στόχο να προσβάλλω τον πρωθυπουργό. 
Διότι η συνοφρυωμένη έκφραση είναι το μόνον που εκτιμώ ειλικρινά στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Διότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι χαζοχαρούμενος ΓΑΠ.
Εντός του ρέει το αίμα τού Εμμανουήλ Μπενάκη, αλλά ταυτοχρόνως και αυτό της Πηνελόπης Δέλτα.
Μιας σπουδαίας Κυρίας, Γυναίκας και Δημιουργού ενώπιον τής οποίας ωφείλουμε βαθύτατα να υποκλεινόμεθα.
Δεν δύναμαι να κρίνω τον Αντώνη Σαμαρά ως πρόσωπο, διότι δεν γνωρίζω εάν είχα εγώ το δικό του πεπρωμένο, τι θα έπραττα σήμερα.
Διαπιστώνω, ότι αυτός είναι μια βαθύτατα διασπασμένη προσωπικότητα μέσα στις συμπληγάδες τού πεπρωμένου. Η πίεση που αυτές εξασκούν είναι φοβερές για τα ανθρώπινα μέτρα. Πιστεύω, ότι στο πολύ βάθος ο Σαμαράς ποθεί ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είναι υποχρεωμένος να κάνει.
Δεν αποκρύπτω, ότι για τον Σαμαρά έχω κάποια παράξενη συμπάθεια, έχοντας στο ωροσκόπιο έξι πλανήτες στα ίδια ζώδια με αυτόν.
Δεν αποκρύπτω ότι τον αντιμάχομαι σθεναρά. Κρίμα. Οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουμε γεννηθεί με αποστολή την συνενόηση και όχι την σύγκρουση. Μια σκιά από το παρελθόν στιγματίζει την ύπαρξή μας. Τα μέλη τής προπροηγούμενης γενιάς τής οικογένειας από την οποίαν προέρχομαι ήσαν φανατικοί μαχόμενοι φιλοβασιλικοί. Αντιμάχομαι τούς Βενιζελικούς με σφοδρότητα, όπως έπρατταν και εκείνοι.
Ο Αντώνης Μπενάκης και ο Γύπαρης σφράγισαν τραγικές πτυχές τού Μακεδονικού. Ένα ιστορικό - οικογενειακό κορδόνι του κάρμα περισφύγγει και τον Αντώνη Σαμαρά πάνω στον ίδιο ζωντανό και σήμερα εξ ίσου επιθετικό γρίφο. Ένα γρίφο που στάζει αίμα. Αίμα τού Ίωνος Δραγούμη, αλλά και εσωτερικό αίμα τού Αντώνη Σαμαρά.
Λυπάμαι ειλικρινά για την σύγκρουση με τον Αντώνη Σαμαρά. Είμαστε υποχρεωμένοι να την τραβήξουμε μέχρι την έσχατη συνέπεια. Εάν δεν μπορέσουμε να την μετουσιώσουμε στα όρια τής εξιλεώσεως θα την μεταβιβάσουμε σε κάποια επόμενη γενιά. Και η ροή πόνου θα συνεχίζεται.

Τεκτονικός χαιρετισμός.
Ποιος ασπάζεται ποιον;
Ποιος εκ των δυο φέρει ανώτερο ιερατικό βαθμό;
Οι γνώστες των "διακριτικών" μπορούν να διακρίνουν. Ο αντίχειρας κατευθύνεται σχετικά χαμηλά.

Τεκτονικός χαιρετισμός,
Εδώ ο αντίχειρας κατευθύνεται πιο ψηλά.
Αξιοπρόσεκτοι ιερατικοί βαθμοί πίσω από τα χαμόγελα.

Και οι δυο φωτογραφίες εμπεριέχουν την σκόπιμη σκηνικότητα. Όμως πίσω από τα σημαίνοντα υπάρχουν τα σημαινόμενα.




Συνεχίζεται...

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ - ΕΙΔΙΚΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚ ΠΡΩΤΟΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΙΚΤΑ

 Εάν μη έλπηται ανέλπιστον, ουκ εξευρήσει.

Ηράκλειτος

Συζητώντας εχθές με μια κάλή φύλη τής σελίδας, αναφέρθηκα στον Τζάνγκο Ράινχαρντ, τον μεγάλο τσιγγάνο κιθαρίστα, ο οποίος θεωρείται ιδρυτής τής ευρωπαϊκής τζαζ μουσικής. Η φίλη μου αποκρίθηκε, ότι δεν έτυχε να γνωρίζει την μουσική τού Τζάνγκο.

Με στόχο να δραπετεύσουμε λίγο από το κλίμα τής προηγούμενης ανάρτησης, αλλά και σαν προσπάθεια γνωριμίας τής μουσικής κληρονομιάς τού Τζάνγκο για όσους έτυχε να μην τον έχουν συλλέξει στα ακούσματά τους, αναρτώ στην συνέχεια δυο από τα κομμάτια, που αποτελούν και δικές του συνθέσεις. Ο τελικός σκοπός όμως τής προβολής τού μεγάλου αυτού ταλαντούχου δημιουργού πάει πιο μακρυά και πιο βαθιά. Θεωρώ, ότι η καλλιτεχνική δημιουργία τού Τζανγκο Ράινχαρντ αποτελεί ένα απτό, ελπιδοφόρο και πολύ χρήσιμο παράδειγμα, ότι μπορούμε πάρα πολλά, ακόμη και αυτά που εκ πρώτης όψεως φαίνονται ανέφικτα.
Ο Τζάνγκο γεννήθηκε το 1910 μέσα σε ένα τσιγγάνικο βαγόνι κοντά στο Παρίσι. Ο πατέρας του σε παιδική ηλικία τού έδωσε μια κιθάρα και τού είπε: "Παιδί μου δεν έχω να σού δώσω κάτι άλλο, με αυτό θα πρέπει να επιβιώσεις".
Όταν ήταν ο Τζάνγκο δεκαοκτώ ετών πήρε φωτιά το βαγόνι που βρισκόταν μέσα και κάηκε το αριστερό πόδι και το χέρι του, με αποτέλεσμα να παραλύσουν τα τρία μικρότερα δάκτυλα τής παλάμης. Ο Τζάνγκο Ράινχαρντ όμως επέτυχε να μετατρέψει το μειονέκτημά του σε πλεονέκτημα. Με τα υπόλοιπα δάκτυλα τού χεριού, που μπορούσε να κινεί, έφθασε να γίνει ένας από τούς μεγαλύτερους βιρτουόζους στην κιθάρα, εξελίσσοντας ένα μοναδικό τρόπο, έντονα προσωπικό, στο παίξιμο τού οργάνου.
Η κληρονομιά που μας άφησε ο Τζάνγκο, δεν περιορίζεται μόνο στην θεσπέσια μουσική του, η οποία δημιούργησε σχολή, που μέχρι σήμερα αναπτύσσεται ζωντανά. Αυτή συμπεριλαμβάνει επίσης την τεράστιας σημασίας παρακαταθήκη, ότι εφόσον θέλουμε πραγματικά και προσπαθήσουμε γι αυτό, μπορούμε κάτω από προϋποθέσεις να πραγματοποιήσουμε το ανέφικτο.

Σε εποχές, όπως η τρέχουσα, που οι εξουσιαστές επιχειρούν να μάς επιβάλλουν μια διάθεση βαθιάς αμηχανίας, ώστε να οδηγηθούμε στην πλήρη υποταγή, η μουσική τού Τζάνγκο δεν αποτελεί μόνο τρυφερή τέρψη, αλλά και ηρωικό παιάνα, ως προς τις πραγματικές μας δυνατότητες, ως προς το δυναμικό, το οποίον μας δώρησε η φύση, εξοπλίζοντάς μας για την Μεγάλη Πορεία προς το ανέφικτο.

Μαζί με τον Τζάνγκο, σχεδόν πάντοτε, ακούγεται στην μουσική του και ο ογκόλιθος τού βιολιού Στεφάν Γκραπελί. Με τον Τζάνγκο συναντήθηκαν στο πεντάγραμμο κυρίως μορφές απερίγραπτου αισθητικού μειλίχιου κάλους, όπως ο σαξοφωνίστας Κόλεμαν Χώκινς.
Ο Τζάνγκο επιρρέασε χιλιάδους μουσικούς - όχι μόνο κιθαρίστες - όλων των γενεών που ακολούθησαν.
Είμαι όμως βαθύτατα πεπεισμένος, ότι η ανθρώπινη παρακαταθήκη του μπορεί να εμπνεύσει και όλους όσους ετοιμάζονται να παίξουν σόλο σκουπόξυλο εν μέσω συμφωνικών ορχηστρώσεων στις επάλξεις που μας προσμένουν.









Και οι Έλληνες επίγονοι αποδεικνύουν, ότι όπου υπάρχει γερή πολιτισμική βάση, εκεί μπορούν να αλέθονται όλα (αφήνοντας τούς μαλιάδες να ψάχνονται στα Λονδίνα):

ΦΩΝΗ ΒΟΟΝΤΟΣ...

Η προηγούμενη ανάρτηση είχε ως κεντρικό θέμα τον τρόπο, με τον οποίον η αλλοτρίωση τού ερπετικού εγκεφάλου τον εργαλιοποιεί και τον εκμοχλεύει, ώστε να τον καταστήσει κρανιακό δικτάτορα εις βάρος των νοητικών κέντων εκλογικεύσεως και υπερβατικής λειτουργείας.
Τα σχόλια που κατατέθησαν σε αυτήν, θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικά και ενδιαφέροντα,  κατευθύνοντας ένα έντονα ζωντανό διάλογο στην προβληματική τής σύγκρουσης, η οποία απειλεί να ανοίξει τούς ασκούς Αιόλου στα πλαίσια τής κλιμάκωσης μιας διογκούμενης πολώσεως, και η οποία μπορεί να οδηγήσει προσεχώς σε χαοτικά δρώμενα.
Το κεντρικό σύνθημα τής "νέας τάξης" "ΤΑΞΗ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΟΣ" δηλώνει χωρίς περιστροφές, ότι η δημιουργία πλήρως ελεγχόμενου χάους αποτελεί την στρατηγική των επικυριάρχων στην τρέχουσα φάση. Η βάση αυτής τής  στρατηγικής συνίσταται στο τέχνασμα "Δημιούργησε μια αξεπέραστη κρίση και μετά πείσε τους, ότι η λύση για το ξεπέρασμά της βρίσκεται στα χέρια σου".
Επανειλημμένα έχει καταγγελθεί, ότι στην Ελλάδα έχουν επιβάλει τον ρόλο πειραματόζωου στα πλαίσια τής παγκόσμιας επιβολής ελεγχόμενου χάους. Η Ελλαδική κοινωνία οδηγείται με γεωμετρική ταχύτητα έντεχνα ολοένα και εντονότερα εκτός των ορίων αντοχής της. Αυτοί που ελέγχουν τα εξουσιαστικά θεσμικά δεδομένα μέσω ενός πλέγματος εντολοδόχων και μηχανισμών επιρρεασμού, αφ' ενός μεν αποδομούν πάσα δομή σταθερότητος, αφ' ετέρου επιχειρούν με την καλλιέργεια συνδρόμων να μετατρέψουν τούς ανθρώπους σε οργισμένη μάζα, όπου ο ένας στρέφεται μανιωδώς εναντίον τού άλλου.
Το λεγόμενο "δόγμα τού σοκ" προσβλέπει στην επιβολή ακάθεκτης κοινωνικής αγκυλώσεως των μηχανισμών ψυχικής αυτοάμυνας με την διαδικασία ακαριαίου εισοδηματικής πτωχεύσεως όλων των κοινωνικών στρωμάτων, εξαιρουμένων των εκάστοτε ενεργούμενων διπόδων. Η ηθελημένη κλιμακούμενη καταρράκωση των όποιων κοινωνικών θεσμών και των όποιων αξιών ίσχυσαν στο παρελθόν, έρχεται να σκάψει μια ψυχολογική άβυσσο, την οποία καλούνται να επικαλύψουν τρία κυρίως σύνδρομα:
- Η αίσθηση πλήρους αδυναμίας, η οποία οδηγεί σε αδράνεια, βαθειά απογοήτευση και τάσεις αυτοκαταστροφής.
- Ο μηδενισμός, με στόχο την έκρηξη ακατάσχετης βίας, πέρα από κάθε λογική και προγραμματική σκοπιμότητα, ενάντια σε οτιδήποτε θεωρείται τύποις συστημικό, ασχέτως εάν αυτό εξυπηρετεί έστω σε ένα βαθμό γενικότερα κοινωνικά συμφέροντα ή όχι..
- Η ξέφρενη κοινωνική μισαλλοδοξία, η οποία οδηγεί στην πρακτική τής αμοιβαίας αλληλοεξοντώσεως έντεχνα φανατισμένων κοινωνικών ομάδων μέσω οργανωμένων πογκρόμ και ακόλουθης αντίποινας.

Η εφαρμογή τής κοινωνικής μηχανικής είναι παλιά και έντονα δοκιμασμένη από τούς επικυριάρχους πρακτική. Τις συνέπειες τού άγεσθαι και φέρεσθαι καθ' όλην την διάρκεια τής ιστορίας, εξακολουθεί να πληρώνει η ανθρωπότητα, με τις εκατόμβες αίματος των πολέμων και τον κοινωνικό εξανδραποδισμό, έστω κι αν αυτός συχνότατα κατέστη εύπεπτος και κοινωνικά αποδεκτότατος, μέσω προωθούμενων εγκεφαλοαλλοιωτικών μυθευμάτων από τεράστιους μηχανισμούς προπαγάνδας, καθώς και ταυτοχρόνων σαδομαζοχιστικών προσμίξεων γευστικών συστατικών, καθώς και των κάθε είδους ναρκωτικών και των διακόσμων ψευδούς ευπρεπείας.
Η αδυναμία των κοινωνιών επαρκούς και δημιουργικής μελέτης τής ιστορίας, καθώς και η άντληση συμπερασμάτων από αυτήν, τα οποία θα διαμόρφωναν την υπεύθυνο λήψη συνεπειών, ανακυκλώνουν υπό διαφορετική εκάστοτε μορφή το δράμα τους, ενώ η βάση παραμένει αναλλοίωτη:
Ο θρίαμβος τού πληρωμένου προπαγανδιστού, η κατάληξη στον γκρεμό υπό τις οδηγίες τού στημένου προβοκάτορα, η μονοκρατορία τού λαϊκιστή, η αποδοχή τού δολώματος προς πέψη και δηλητηρίαση από τον κάθε απατεώνα, το προσκύνημα τής μπότας τού ισχυρού, η κατανάλωση τού προσχηματικού παυσίπονου από τον δήθεν "πνευματικό" ταγό, η καθωσπρεπική προσαρμογή στα κελεύσματα τού γραβατωμένου αλανιάρη.

Μέσα στον κυκεώνα τής κοινωνικής και πολιτικής ύπνωσης εκτοξεύονται σαν φωτοβολίδες μέσα στην νύκτα οι φωνές βοόντων εν τη ερήμω, όπως αυτή, που διαμορφώνει σε δύο σχόλια στην προηγούμενη ανάρτηση ο φίλος μου Θεοφάνης Ράπτης.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, ότι η διάλυση των κοινωνιών κλιμακώνεται από τούς επικυριάρχους και με την εθνοτική αλλοίωση των κοινωνιών μέσω τής οργανωμένης ακατάσχετης μαζικής μετακίνησης πληθυσμών, την ύπουλη επιβολή τής υποτιθέμενης "πολυπολιτισμικότητος", η οποία συνίσταται κυρίως στην προώθηση υποθαλπτικών πυρήνων τής σαρία και τού αντίστοιχου ισλαμοφασιστικού περίγυρου, στην προώθηση πυρήνων τής διεθνούς μαφίας και κυκλωμάτων τού εγκλήματος κυρίως από "φίλιες" μυστικές υπηρεσίες, καθώς και στην προώθηση τής απολιτισμικότητος τού παγκοσμιοποιημένου χυλού.
Όμως, κατά πόσο η αντιμετώπιση αυτών των επιθέσεων αρμόζει να γίνει στην βάση κριτηρίων φυλετισμού, επειδή δήθεν παρεμβάλλονται απροσπέλαστα πολιτισμικά δεδομένα, όπως με έμφαση τέθηκε στα σχόλια τής προηγούμενης ανάρτησης από φίλο σχολιαστή, είναι μια τελείως άλλη ιστορία. Αυτή δεν είναι δυνατόν - δεδομένου ότι αυτή μονίμως προβάλλεται με αξιωματικό - αφοριστικό τρόπο - να τύχει αξιολόγησης, εάν προηγουμένως δεν τεθεί με διεξοδικό τρόπο το γενικότερο ζήτημα τού πολιτισμού, ειδικά αυτού που θεωρείται "δυτικός" πολιτισμός.
Κατά πόσο το ενεργούμενο από την "νέα τάξη" πληθυσμιακό ανακάτεμα, που στηρίζεται σε άνομες και ύπουλες πρακτικές και σκοπιμότητες, αρμόζει να οδηγήσει στην διαμόρφωση κλίματος κοινωνικού ρατσισμού και εκδικητικής ξενοφοβίας, θεωρώ ότι εντάσσεται εξ ίσου και σε συνδυασμό με το σκόπιμο πληθυσμιακό ανακάτεμα στην στρατηγική των επικυριάρχων.
Υποσχέθηκα ήδη στο άμεσο μέλλον την ανάρτηση κειμένου με αυτό το θέμα. Τώρα διαπιστώνω, ότι επί τού εν λόγω θέματος είναι αναγκαία η κατάθεση συγκροτημένης πραγματείας, αποτελούμενης από σειρά αναρτήσεων. Και υπόσχομαι να μην σταθώ φειδωλός στην ικανοποίηση αυτής τής αναγκαιότητος. Ευχαρίστως προτίθεμαι να αναρτήσω και ολοκληρωμένες απόψεις οιουδήποτε το επιθυμεί, εφόσον αυτές αποστελούν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ή στην περίπτωση που δεν υπάρχει διάθεση επικοινωνίας μέσω μέιλ, εφόσον αυτές κατατεθούν στα σχόλια με ταυτόχρονο μνεία στην επιθυμία αυτές να αναρτηθούν.

Όμως θεωρώ ζωτικά σημαντικό τον εντοπισμό τού Θεοφάνη στα σχόλια, ότι το πληθυσμιακό ανακάτεμα αποσκοπεί ταυτοχρόνως - πέρα από την διαβρωτική του έναντι των εθνοτικών δεδομένων επιρροή - στην δημιουργία κοινωνικής πολώσεως, στην σκόπιμη επιβολή εμφυλιακού σκηνικού και στην προώθηση εκατέρωθεν χαοτικών πογκρόμ. 

Ειδικά η συγκεκριμένη αναφορά τού Θεοφάνη στον παρελθόντα εμφύλιο πόλεμο τής  γείτονος Γιουγκοσλαβίας, χαράχθηκε με καλέμι στην συνείδησή μου και θεωρώ, ότι θα απόβαινε σωτήρεια, εάν απασχολούσε τα φρένα κάθε καλοθελητού.
Αρκετές φορές διαπίστωσα, οτι η αντίληψη, η οποία κυριαρχούσε στην Ελλάδα κατά την διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου στην Γιουγκοσλαβία, ήταν ότι αυτός δεν συνέβαινε σε γειτονική χώρα, αλλά σε άλλο πλανήτη.

Σχολιάζει ο Θεοφάνης Ράπτης:

 ... Για την ώρα είστε έτοιμοι απλώς να βγάλετε ό ένας οτ μα΄τι του άλλου όπως ακριβώς θα συμβεί κ στη συνέχεια της "Ελληνικής" μας πραγματικότητας με βάση την περιβόητη "Θεωρία των άκρων" κατά πως ακριβώς το επέλεξε οτ εξυπνότερο πρακτοριλίκι κάποιων άλλων που φαίνεται ότι είχαν όλον τον καιρό να μας ψυχολογήσουν πάρα πολύ καλά από τον τελευταίο εμφύλιο -ίδιον των Ελλήνων!- κ δώθε! ...

...Εγώ πάντως ένα έχω να σας πω:
 Καθώς σήμερα το μεσημέρι περνούσα από την Πλ. Αμερικής, έπεσα πάνω στην εκκένωση κατειλλημένου κτιρίου. Ήξερα βέβαια ότι η εντολή εκκαθάρισης έχει ήδη δοθεί από τα ΕΠΕΝικά αποβράσματα που κατέλαβαν το Υπ. ΠΡΟ-ΠΟ τα οποία και μέσω της πρακτορευόμενης Χρυσής Αυγής, διείσδυσαν στα σώματα ασφαλείας. Αυτό που με κέντρισε όμως ήταν η ταχύτητα εξέλιξης ενός σχεδίου του οποίου οι πραγματικοί σκοποί ουδόλως έχουν να κάνουν με την διδόμενη αφορμή, όπως ακριβώς και στην ιστορία των πολέμων, άλλον τι τα αίτια και εντελώς άλλο οι αφορμές!
Οπότε λοιπόν, έχουμε και λέμε:
α) Στο σημείο που πάνε την κατάσταση πραγματοποιούν ακριβώς τις συνθήκες για τις οποίες οι Αναρχικοί απλώς υπερηφανεύονται ότι το γράφουν στα συνθήματα τους, δηλ. Το Σημείο Χωρίς Επιστροφή. Κ αυτό θα είναι το σημείο έναρξης του πραγματικού Εμφυλίου Πολέμου.
β) Σε αντίθεση με το παρελθόν, αυτά τα παιδιά της νεώτερης γενιάς πολύ απέχουν από το να ευαγγελίζονται τον παράδεισο όπως οι προ χούντας, αριστεροί που προσπαθούσαν και να προβλέψουν την έλευση του με ...Μαρξιστικά μαθηματικά! Αυτά τα παιδιά πλέον απλώς ΑΜΥΝΟΝΤΑΙ! Διότι δεν ξέρουν που να στρίψουν και που την κεφαλήν κλίναι! Και οι διάφοροι βλάκες ολόγυρα οι οποίοι απλώς επιμένουν να ανεβάζουν την πίεση θα δουν απλώς το καπάκι της κατσαρόλας να τους έρχεται στο κεφάλι.
γ) Όλοι αυτοί οι απερίγραπτοι βλάκες ξεχνούνότι μια άλλη μεγάλη "πατρίδα", η Γιουγκοσλαβία, έγινε κομματάκια το 90 παρ' όλον ότι είχαν περάσει δεκαετίες από την τελευταία φορά που οι κάτοικοί της είχαν πολεμήσει ο ένας τον άλλον. Πλην όμως, η ίδια αυτών απληστία και βλακεία τους έκανε να θυμηθούν τόσο παλαιά μίση και να αυτο-διαλυθούν!
Ένα απομένει να πω λοιπόν. Τα συγχαρητήρια μου. Εμένα πάντως, όπως και τον αγαπητό και φιλότιμο Hellcombatant θα μας βρούν στη γωνία όλοι να τους περιμένουμε με μια ξιφολόγχη για την τελική τους Δίκη.

Επειδή ο κόσμος είναι πρακτικός και ο καιρός λίγος. Εξαιρετικά αφιερωμένο στους τσομπάνηδες προπάππους που όταν τολμούσε κάποιος να τους φλομώσει με αμπελοφιλοσοφίες του έστελναν την γκλίτσα κατευθείαν στο κεφάλι.

Και τώρα πηγαίνετε να πληρώσετε τους επόμενους λογαριασμούς της ΔΕΗ σε ...χρυσό!

Και ένα τελευταίο ωραίο του παππού μου: "Ότι δεν μπαίνει από τα ώτα, μπαίνει από τα πρύμνα!" 


 ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
 
Όσα πρόσθεσα εδώ σε αυτήν την ανάρτηση ως απάντηση σε σχόλια τού Ανώνυμου, που θεωρώ ότι με προσέβαλε, τα αφαιρώ τελείως, χωρίς να τα μεταφέρω στα σχόλια και τα σβύνω ολοσχερώς, πλην των προσωπικών μου στοιχείων, τα οποία εξακολουθώ ευχαρίστως να θέτω στην διάθεση των επισκεπτών.
Αυτή η διαδικτυακή σελίδα δεν δημιουργήθηκε για να αναπαράγονται διενέξεις και διαξιφισμοί, αλλά για να διεξάγεται κοινή αναζήτηση και να αναπτύσσεται διάλογος.
Κάποια στιγμή πρέπει να μπαίνει τελεία στις συγκρούσεις.
Επαναλαμβάνω, ότι αμφισβητώ καθεστώτα, μηχανισμούς και νοοτροπίες. Δεν αμφισβητώ ανθρώπους ως φυσικά πρόσωπα. Των περισσοτέρων δεν γνωρίζω το παρελθόν και αδυνατώ να εικάσω ποια θα ήταν η δική μου εξέλιξη, εάν βρισκόμουν στην θέση τους.
Αρνούμαι να κρίνω τούς συναθρώπους μου. Δεν αποτελώ μέτρο ορθότητος, είμαι μόνον ένας από τούς χιλιάδες αναζητητές τής μπλογκόσφαιρας. 

ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΜΑΣ

Διονύσιος Κλαδάς τού Γεωργίου,
πολιτικός μηχανικός, συντονιστής κινημάτων
Βερολίνο

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

Με αυτά που εγράφησαν στα σχόλια κατόπιν των "ΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΩΝ" θεωρώ υποχρέωσή μου να προβώ σε μια αποκατάσταση ένεκα τής δρυμείας κριτικής, που άσκησα στον πρώτο σχολιαστή στα πλαίσια αυτής τής ανάρτησης:
Σε αυτή την ανάρτηση είναι η πρώτη φορά που παρενέβην στον κανόνα, που έχω εκούσια θέσει, να μην στρέφομαι εναντίον προσώπων, αλλά οι αναφορές να περιορίζονται στην κριτική θεσμών, καταστάσεων και νοοτροπιών, ακόμη και στην περίπτωση που θα μπορούσα να δεχθώ προσωπικές επιθέσεις.
Εύχομαι και ελπίζω αυτή η εξαίρεση να μην επαναληφθεί.
Η πρακτική που ακολούθησα στο παρελθόν, να παρακάμπτω όσα επί προσωπικού μού αποδίδονται στα σχόλια, οδήγησε σε όξυνση αυτής τής τάσεως, η οποία αναμφιβόλως αποτελεί εν τέλει μια ισχνή εξαίρεση στα σχόλια.
Κάποτε συμβαίνει να αποδίδονται χαρακτηρισμοί, χωρίς κακή πρόθεση και από κεκτημένη ταχύτητα (για να μην γράψω επιπολαιότητα) από πλευράς προσώπων, οι οποίοι είναι καθ' όλα αξιόλογοι και αξιοσέβαστοι, όπως συνέβη στην περίπτωση αυτού που έγραψε το πρώτο καθώς και ακόλουθα σχόλια σε αυτήν την ανάρτηση, ο οποίος είναι παλιός φίλος στους σχολιασμούς, έχοντας επανειλημμένα δώσει δείγμα γραφής, που αποκαλύπτει άνθρωπο με σοβαρότητα, αυξημένες ευαισθησίες, πολλές γνώσεις και ψυχική ευγένεια.
Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι δικαιούμεθα να προσβάλουμε ή να απαξιώσουμε κάποιον κατά βούληση, οπότε θεώρησα σκόπιμο να θέσω ένα φραγμό. Ο τρόπος που ακολούθησα δεν είναι δεοντολιγικά ορθός και ανάγεται στα πρακτικά πλεονεκτήματα, τα οποία διαθέτουν οι διαχειριστές ενός ιστολογίου έναντι των σχολιαζόντων. Κάποιος, που καταθέτει μια άποψη υπό μορφή σχολίου, προσμένει να δεχθεί απάντηση στο ίδιο πεδίο διαλόγου, που είναι τα σχόλια. Η μεταφορά τής διαμάχης που εκφράστηκε στα σχόλια στο κείμενο τής ανάρτησης από τον διαχειριστή, στοχεύει στο να εκθέσει κάποιον σε εντονότερο βαθμό. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί βάσει όσων κατατέθηκαν εγγράφως, την ευθύνη των οποίων φέρει ο εκάστοτε συγγράψας.
Ο καλός μου φίλος ζήτησε ακολούθως συγνώμη (προληπτικά ή μη, αυτό δεν συνιστά ουσία)  καταδεικνύοντας ψυχική ανωτερότητα, πράξη ενώπιον τής οποίας υποκλείνομαι.
Επειδή δεν μπορεί να εντάσσεται στούς στόχους μου να στενοχωρώ τούς φίλους μου, αποσύρω την κριτική που τού έκανα από εδώ και την μεταφέρω στα σχόλια, εκεί όπου αυτή εν τέλει αρμόζει να βρίσκεται.
Ειλικρινά λυπάμαι για την διαμάχη και για την διάσταση που θεωρησα σκόπιμο να τής προσδώσω.
Θα πρέπει όμως όλοι οι φίλοι να γνωρίζουν, ότι η αρχή αυτού τού ιστολογίου να περιορίζεται αυστηρά στο επίπεδο τής προβολής και συζήτησης ιδεών, δεν συνεπάγεται, ότι συνίσταμαι εξ ευπλάστου μάζης, ευρισκομένης στην άνευ όρων δκαιοδωσία των οιονδήποτε παρορμήσεων.
Άλλα ιστολόγια προβλέπουν έγκριση των σχολίων πριν αυτά δημοσιευθούν. Αυτή η πρακτική δεν με εκφράζει, διότι πιστεύω, ότι η διαδικτυακή διαδράση ωφείλουμε να οδηγήσει βαθμηδόν σε ίσες δυνατότητες για όλους στην διάδωση των πληροφοριών και των απόψεων.
Όταν λειτουργεί μια προσωπική ιστοσελίδα σε επίπεδο δημοσίου εκφοράς, αυτή μπορεί να έχει προσωπικό χαρακτήρα, αλλά δεν είναι ορθό να την αντιμετωπίζουν οι διαχειριστές της ως ιδιοκτησία τους. Αυτή δέον να αποτελεί αυτομάτως δημόσιο αγαθό και ελεύθερη πλατφόρμα έκφρασης στα πλαίσια τού αμοιβαίου σεβασμού.
(Διαφορετικό είναι βεβαίως το καθεστώς, που αφορά την πνευματική κυριότητα των κειμένων που γράφονται. Ως προς αυτό ορθώς δικαιούται ο καθείς να αποφασίζει ο ίδιος περί του δικαιώματος διακινήσεως και προβολής τους).

ΕΚΤΙΜΗΣΕΩΝ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ - THE MASCARADE IS OVER

Ανώνυμος είπε... 

Ο ΕΡΠΕΤΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ = ΚΑΚΟΓΛΩΣΣΟΣ ΒΟΗ = ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ = 1694

ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΣΤΙΣ ΑΝθΡΩΠΟΦΑΡΜΕΣ = ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΤΩΝ θΕΩΝ =  7964


1. ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΜΠΙΛΙΑΡΔΟ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΡΓΙΟ ΝΕΙΛΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΤΣΟΧΑ ΤΗΣ ΟΧΡΑΝΑ

Έχει καταστεί μάλλον κατανοητό, ότι εισήλθαμε πλέον σε μια λίαν ζοφερή περίοδο, η σκληρότης τής οποίας προϊόντος τού χρόνου θα εντείνεται.
Παρά το ζοφερόν των εξελίξεων - ή μάλλον ακριβώς ένεκα αυτού (;) -  καθίσταται κατανοητή η εκτίμησις τού Αριστοτέλους στα "Πολιτικά", ότι ο άνθρωπος είναι "ζώον πολιτικόν". Ως έτυχε να αναφερθώ και στο παρελθόν επ' αυτού, θεωρώ, ότι με τον χαρακτηρισμό "ζώον" δεν αποσκοπούσε ο Διδάσκαλος να εξαίρει κάποιο είδος πολιτικής αποκτηνώσεως τού ανθρωπίνου είδους. Σε τελευταία ανάλυση, αυτός ο χαρακτηρισμός απορρέει από την αναγκαιότητα να τονιστεί η προτεραιότητα τής ζωϊκής δυνάμεως - ενός vit elan - στην διαδικασία καθορισμού και συγκροτήσεως τής μέσης πολιτικής συνειδήσεως και των αντιστοίχων επιλογών.
Αυτή η ζωϊκή δύναμις μοιραία προτάσσει κατά νοηματική ακολουθία την λειτουργία τού ενστίκτου τής αυτοσυντηρήσεως έναντι παντός άλλου στην διαμόρφωση τής ατομικής συμπεριφοράς.Δεδομένης τής ορθότατης διαπιστώσεως τού Siegmund Freud, ότι όλα τα ένστικτα  ανάγονται στο πρωταρχικό ένστικτο τής αυτοσυντηρήσεως, μπορούμε συμπερασματικά να εξάγουμε τον καθοριστικό ρόλο των ενστίκτων συνολικά.
Στην προηγούμενη ανάρτηση έκανα αναφορά στο δεδομένο, ότι τα ένστικτα εδράζονται στο ερπετικό τμήμα τού εγκεφάλου, το οποίον αποτελεί από φυσιολογικής πλευράς την βάση αυτού. Τα περαιτέρω τμήματα και εγκεφαλικές περιοχές, οι οποίες δομούνται επάνω στον ερπετικό εγκέφαλο, είτε αυτά αναλαμβάνουν την επεξεργασία των διαδικασιών εκλογίκευσης, είτε επιτελούν εν δυνάμει ή σε λανθάνουσα κατάσταση ή λειτουργία ανώτερες ή ανώτατες διεργασίες, οι οποίες δύνανται να συμπεριλαμβάνουν την διαίσθηση και να απολήγουν στα πέρατα τής μεταφυσικής, ομοιάζουν μέσα από αυτήν την οπτική, να υπηρετούν εν τέλει τις σκοπιμότητες του ερπετικού εγκεφάλου, να υποτάσσονται δηλαδή στον δικό του προορισμό.
Εάν θεωρήσουμε δηλαδή ως αποστολή των ενστίκτων την διατήρηση και αναπαραγωγή τής ζωής και τής ζωϊκής δυνάμεως, είμεθα λογικώς υποχρεωμένοι να συμπεράνουμε, ότι η συνολική αποστολή και ουσία τού ανθρώπου εξυπηρετεί - με όλο και πλέον πολύπλοκες διαδικασίες - αυτόν τον στόχο. Υπό αυτήν την έννοια, είμεθα υποχρεωμένοι να δούμε τον άνθρωπο από οντολογική σκοπιά ως είδος "κουραδομηχανής". Συμπέρασμα, στο οποίον καταλήγουν σύμπασες οι λεγόμενες "υλιστικές" θεωρίες, έστω και εάν κάποιες από αυτές επιχειρούν στα πλαίσια τής κυριαρχίας τού ερπετικού εγκεφάλου να διαδούν κάποια ψυχικά ή και πνευματικά ωφέλη, τα οποία προκύπτουν από τον αγώνα τού ανθρώπου για επιβίωση.

Τόσο ο καπιταλισμός, όσο και ο μαρξισμός, όσο και όλα κατά κανόνα τα λοιπά παρελθόντα οικονομικοκοινωνικά συστήματα, χειρίστηκαν τις προκλήσεις τού ανθρωπίνου βίου αντιμετωπίζοντάς τες μέσα από παράλληλα υλιστικά πρίσματα. Για να αποφύγουν τον ύφαλο οριοθέτησης της ηδονοθηρίας ως υπέρτατης αρχής, συνέστησαν κοινωνικούς μύθους υπό μορφήν θεωριών, οι οποίες αποδείχθησαν στην πορεία ιδεολογήματα, όντα ατελέσφορα να νοηματοδοτήσουν με θετικό και ουσιαστικό τρόπο την ουσία τού ανθρωπίνου βίου. Η φυσιολογική τους εξέλιξη ήταν να συρρικνωθούν αυτά τα σχήματα σε εξουσιστικά και εν τέλη απάνθρωπα συστήματα αλλοτριώσεως της ανθρωπίνου φύσεως, παραμορφώσεως τής προσωπικότητος και σαφούς διαστροφής ακόμη και αυτών τούτων των ζωικών λειτουργειών, την εξυπηρέτηση αλλά και αξιοποίηση προς κάτι ανώτερο των οποίων ευαγγελίσθησαν.
Η κυριαρχία τού ερπετικού εγκεφάλου επί των λοιπών εγκεφαλικών περιοχών απεδείχθη όχι μόνον ασύμφορος, αλλά αποτέλεσε τροχοπέδη στην διαδικασία εξέλιξης τού ανθρώπου προς τον στόχο μιας ουσιαστικής του εξανθρωπίσεως.

Ο μαρξισμός, θεωρώντας την οικονομία - δηλαδή την διαδικασία τής παραγωγής απαραίτητων αγαθών των για την ικανοποίηση τής ανάγκης διατηρήσεως και αναπαραγωγής τών ζωικών δυνάμεων - ως βάση (απεικονίζοντας την πρωτοκαθεδρία του ερπετικού εγκεφαλικού τμήματος στην διαδικασία των διανθρώπινων σχέσεων) διακήρυξε, ότι αυτή η διαδικασία χαρακτηρίζεται από ισχυρότατες αντιθέσεις, τίς οποίες απέδωσε στην λεγόμενη "κεντρική αντίθεση των παραγωγικών δυνάμεων προς τις παραγωγικές σχέσεις", την οποία ανήγε στην αντίθεση "τού κοινωνικού χαρακτήρα τής παραγωγής έναντι τού ατομικού χαρακτήρα τής ιδιποίησης των παραγόμενων προϊόντων, μέσω τής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο".
Θεωρώντας ότι το παραγωγικό υποκείμενο είναι υποχρεωμένο στα πλαίσια τού χειρισμού αυτής τής αντίθεσης να προβεί σε κοινωνικούς αγώνες, διακύρηξε, ότι αυτοί θα οδηγούσαν μέ τήν πάλη των αντιθέτων σε μια σύνθεση με διπλά οφέλη: Αφ' ενός η συμμετοχή στην διαδικασία τής κοινωνιής - πολιτικής ρήξης θα διαμόρφωνε μια υψηλότερη συνειδητότητα τού ατόμου σε ταξικό επίπεδο, αυξάνοντας την αντιληψη του περί συλλογικότητος και ενεργοποιώντας τις δημιουργικές του δυνάμεις, θα το καθιστούσε πολιτικό υποκείμενο δυνάμενο να οραματίζεται τις ιστορικές εξελίξεις στην κατεύθυνση τής συγκροτήσεως μιας διακαιότερης κοινωνικής συμβιώσεως. Με την αλλαγή των καθεστωτικών δεδομένων θα καθίστατο αφ' εταίρου δυνατή, τόσο μια επαρκής ικανοποίηση των υλικών αναγκών της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών τής κοινωνίας, όσο και η δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς, όλων όσων το επιθυμούσαν.
Κατ' αυτόν τον τρόπο ο αγώνας για να γεμίσει το στομάχι των πτωχών θα οδηγούσε ταυτοχρόνως και στην συγκρότηση ενός προηγμένου κοινωνικού υποκειμένου, το οποίο θα εμφορείτο από τον στόχο της από κοινού επιδιώξεως τού κοινού καλού.
Ως απεδείχθη όμως ιστορικώς, η προσκόληση στον ερπετικό εγκέφαλο, τουτέστιν στην αρχή τής δυαρχίας, αδυνατεί να οδηγήσει μακροπρόθεσμα στην υπέρβαση τής εγωπάθειας. Το κοινωνικό "εμείς" ερμηνεύεται από τον ερπετικό εγκέφαλο ως το "εμείς" τής μιας ή της άλλης γκρούπας. Η περιχαράκωση μέσα σε ιδεολογικά στεγανά και η αυθαίρετη προσμονή να μετατραπεί με τελεολογικό τρόπο μια μηχανιστική σύνθεση συγκρουσιακών νοοτροπιών σε ουσιαστική υπέρβαση τής φιλαυτίας δεν μπορούσε να οδηγήσει αλλού από την ανάδειξη μιας γραφειοκρατικής κρούστας, όπου το ατομικό ένστικτο τής αυτοσυντηρήσεως μετατρέπεται σε συλλογικό ένστικτο αγέλης.
Κάθε "εμείς" το οποίον δεν προάγεται από ένα συνειδητό και υπεύθυνο "εγώ", αδυνατεί να συγκροτήσει κοινωνία "με ανθρώπινο πρόσωπο", ως ευαγγελίσθησαν οι λεγόμενοι "ευρωκομμουνιστές", όταν αυτοί αμφισβήτωσαν την σταλινικού τύπου γραφειοκρατική παραμόρφωση. Ο Τζων Φόρστερ στο έργο του "Ο Φανατικός" ανέλυσε τον πάγιο τρόπο, με τον οποίο το άτομο επιχειρεί να παρακάμψει την ατομική του ευθύνη, εντασσόμενο στην ψυχολογία τής γκρούπας. Η άντιμετώπιση της κοινωνίας μέσα από το πρίσμα τής κατατμήσεώς της σε αντιτιθέμενες ομάδες υποτιθέμενων αγεφύρωτων συμφερόντων ένεκα θέσεως και η στοχοποίηση μέχρι πλήρους πολιτικής εξουδετερώσεως κάποιων από αυτές, ομαδοποιεί την συνείδηση και παρέχει πλήρες έδαφος στην συγκρότηση, διάδοση και κυριαρχία ιδεολογημάτων, μέσω των οποίων και δια της κοινωνικής πολώσεως ελέγχονται οι κοινωνίες από κυκλώματα, τα οπιά υφίστανται και λειτουργούν εν κρυπτώ όπισθεν των κοινωνικών ομάδων και τάξεων.
Ο  Leo Kofler στο έργο του "Σταλινισμός και Γραφειοκρατία" καταδεικνύει, ότι το ιδεολόγημα διαστρέφει την θεωρία, προσδίδοντάς της εικονικό περιεχόμενο. Αυτή η πρακτική στηρίζεται στην σκόπιμη και συστηματική διαστροφή των εννοιών, μέσω των τεχνασμάτων τής προπαγάνδας, διαδικασία την οποία βιώνουμε έντονα σήμερα στην Ελλάδα από την νεοταξική δήθεν "αριστερά" τού "Κ"ΚΕ , "Σύριζα" και λοιπόν αντιλαϊκών συστημικών παραφυάδων.

Ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που ανέπτυξε στο έπακρο όλη την διαστροφική ισχύ τού ερπετικού εγκεφάλου.
Όπως έχω υποστηρίξει στο παρελθόν, ο ερπετικός εγκέφαλος καθ' εαυτόν είναι πάρα πολύ χρήσιμος και όταν λειτουργεί υγειώς, τουτέστιν όταν περιορίζεται στις λειτουγίες που τού αρμόζουν, συμβάλει αποφασιστικά στην διατήρηση τής ζωής. Η διάσωση, διατήρηση και αναπαραγωγή τής ζωτικής δυνάμεως είναι αναμφίβολα η βάση για την επιτέλεση όλων των άλλων λειτουργιών. Αυτή η διαπίστωση όμως δεν συνεπάγεται, ότι αυτή ευρίσκεται υπέρ άνω όλων των άλλων. Μπορεί να χρειαστεί κάποτε να θυσιάσουμε την ζωική μας δύναμη, υπό την μια άλλη μορφή, ή να θυσιάσουμε ακόμη και την ζωή μας, για κάτι στο οποίο αποδίδουμε μεγ`αλύτερη αξία.
Να θεωρήσουμε την ζωική δύναμη ως αυτοσκοπό, θα ήταν σαν να θεωρούμε την διατήρηση τού κινητήρος ενός αυτοκινήτου οχήματος, ως τον εν τέλει λόγο τής ύπαρξής του.Ο λόγος ύπαρξης ενός αυτοκινήτου συνίσταται στην παρεχόμενη από αυτό δυνατότητα μετάβασης γρηγορότερο και με λιγότερο κόπο από ότι με μη μηχανικό τρόπο σε κάποιο μέρος.
Τα προ τού καπιταλισμού οικονομικοκοινωνικά συστήματα στηρίχθησαν όσο αφορά την πλειοψηφία των μελών τής κοινωνίας στον εξαναγκασμό. Τόσο το δουλοκτητικό σύστημα, όσο και η δουλοπαροικία, επέβαλαν την δια βιαίων μέσων και υπό την απειλή κυρώσεων εξαναγκαστική προσκόληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των παραγωγικών υποκειμένων στούς χώρους παραγωγής και στην επιβεβλημένη καταβολή δουλειάς. Κύριος λόγος τής προσαρμογής στα παραγωγικά δεδομένα ήταν (και σε κάποιο βαθμό εξακολουθεί να παραμένει) ο φόβος έναντι τής επιβολής κυρώσεων σε περίπτωση μη προσαρμογής. Η υποταγή στον φόβο επιβολής φυσικών κυρώσεων αποτελεί την στοιχειωδέστερη εκδήλωση τού ενστίκτου τής αυτοσυντηρήσεως μετά την ακόμη πλέον στοιχειώδη, η οποία είναι η αντίδραση σε εκδήλωση εξωτερικού κινδύνου.
Ο καπιταλισμός όμως παρείχε πλήρη δυνατότητα διακίνησης τού παραγωγικού δυναμικού. Η υποχρεωτική πρόσδεση στον χώρο δουλειάς καταργήθηκε, οι παραγωγοί "απελευθερώθησαν". Έπαψαν να υπάρχουν κύριοι και δούλοι και έγιναν άπαντες "κύριοι". Εφ' όσον όμως ο "κύριος" τάδε δεν έχει φράγκο στην τσέπη, λίγο τον ωφελεί και η ιδιότητα τού "κυρίου", η οποία μετετράπη ως αμέσως εξαρτημένη από τα υπάρχοντα ψιλά. Τουτέστιν ο καπιταλισμός λειτούργησε με συνθετότερες λειτουργίες τού ερπετικού εγκεφέλου, διότι τού παρείχε κίνητρα όχι μόνον εκούσιας προσαρμογής, αλλά τον μετέτρεπε στην κυριολεξία σε ερπετό που έτρεχε πίσω από τον εαυτό του. Το ερπετό σταμάτησε να έρπει και ξεκίνηση να πετά. "Πρόοδος" σημαίνει κυνήγι, όπου ο καθείς δίνει τα ρέστα του. Αφέντης δεν ήταν πλέον αυτός, ο οποίος στηριζόταν στην επεξεργασία τού φόβητρου από τον ερπετικό εγκέφαλο. Σε αφέντη αναδείχθηκε ο ερπετικός εγκέφαλος αυτοπροσώπως, επιβάλλοντας καθεστώς δουλείας στα λοιπά μέρη τού εγκεφάλου, τα οποία κλήθηκαν με πλήρη υπερλειτουργία να υπηρετούν τις ανάγκες και τις σκοπιμότητές του.
Είναι γνωστο, ότι στον καπιταλισμό τα κίνητρα είναι αποκλειστικά ατομοκεντρικά. Ακόμη και η όποια συλλογικότητα εκφράζεται αποκλειστικά μέσα από ατομικά πρίσμα. Η οικογένειά μου, τα παιδιά μου, οι φίλοι μου, η ομάδα μου, το έθνος μου.
Η αδηφαγία τής κατανάλωσης άνοιγε πρωτόγνωρα όρια στο ανικανοποίητο τής φαντασίας τού οφθαλμού. Το ισχυρότερο όμως κίνητρο τού καπιταλισμού δεν ήταν η επέκταση τού καταναλωτισμού, αλλά το γόητρο τής κοινωνικής ανέλιξης μέσω τής οικονομικής "επιτυχίας". Όπως πολύ ορθά διαπίστωσε ο Γκυ Ντε Μπορ στην "Κοινωνία του Θεάματος" γρήγορα πέρασε το παραγωγικό υποκείμενο από το γόητρο τού "έχειν" στο γόητρο τού "φαίνεσθαι".
Αυτό που υπήρξε κατά την διάρκεια τής δουλοκτησίας και τής δουλοπαροικίας φρενίτιδα ξιπασμού για τις κυρίαρχες τάξεις, τα ομοφυλόφιλα τσιμπούσια με τις παλακίδες, το κιτσαριό με τα ξεβράκωτα αγαλματίδια στο προάβλιο δίπλα στο συντριβάνι με το ξερατό, τα χρωματιστά φτερά που δονούσε το οικιακό προσωπικό για να αερίζονται τα αχαμνά τού αφέντη κατέστη στον καπιταλισμό κοινωνικό "κεκτημένο": Αμαξάκι γυαλιστερό δεξαεξαβάλβιδο, μασέλες με χρυσό δοντάκι, ρολόγια όχι για να  δείχνουν την ώρα αλλά την μάρκα πολυτελείας τού κατασκευαστού, ακίνητα, κινητά, φούσκες με μπούκλες, διδακτορικά χάρβαρντ, τσακμάκια με φουρό και ότι βάλει ο νούς του ανθρώπου. Με ένα μπλουζάκι που κόστιζε κάτι παραπάνω κι ένα ζευγάρι ελβιέλες πολυτελείας μπορούσε να γίνει ο κάθένας πλέον BOSS και με την βούλα στο στήθος.
Ο ερπετικός εγκέφαλος γιόρταζε πλέον την άκρα επιβολή του πάνω στις υπόλοιπες περιοχές τού εγκεφάλου. Τις τράβαγε, τις ξύλωνε, τις πίεζε, έκανε επάνω τους μονόζυγο όπως αυτός γούσταρε. Ουίσκια με παϊδάκια, χασίσια με τζιπάκια, βιβλιάρια καταθέσεων με διπλή πίττα, σούζες στην εθνική με εορτοδάνεια.
Στην φάση του τουρμποκαπιταλισμού έγιναν όλα "υπέρ". Υπεραγορές, υπερπροσφορές, υπερεσίες για να διοριστείς και να κονομάς με μοναδικό προσόν την κομματική σου ταυτότητα ή μόνο επειδή ο μπαμπάς σου είναι χαφιές, νάναι καλά και η γιαγιά που πέθανε νωρίς για να πουλήσουμε το διαμερισματάκι και να τα παίξουμε στο χρηματιστήριο. Κονόμα και ευμάρεια από το τίποτε. Και μετά σου λέει ο ερπετικός εγκέφαλος, ότι θέλει να μάθει να χορεύει ταγκό. Όχι ρε, ντίσκο και πολύ σου πάει.

Αν δεν είχε συγγράψει ο Σέργιος Νείλος στα "Πρωτόκολα των Σοφών τής Σιών" κατ' εντολή τής τσαρικής αστυνομίας Οχράνα, ότι "οι γκιγιονίμ είναι βόδια που καθοδηγούνται από τα ένστικτα με αποτέλεσμα να μπορέσουμε να τούς ελέγξουμε πολύ εύκολα, αναπτύσσοντας τις αδυναμίες τους, ώστε να επιβάλλουμε τα δόλια σχέδιά μας", θα έπρεπε ΝΑ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΨΩ ΕΓΩ.
Αδυνατώ βέβαια να πιστέψω, ότι αυτά τα εφηύραν οι απόγονοι πέντε τζομπαναραίων, οι οποίοι το παίζουν σήμερα σιωνιστές, ενώ μια ζωή μάζευαν κοπριές για να τοιχοκολήσουν κάποιες αφίσες, για να καλέσουν τα μέλη τους στην επόμενη τελετουργία τού μολόχ. Αυτοί κρατάνε εικονικά το ταμείο, ώστε να καλύπτονται πίσω τους οι πραγματικοί επικυρίαρχοι, οι οποίοι αναπτύσουν το Master Plan επιστροφής τής ανθρωπότητος σε συνθήκες δουλείας. Μια δουλεία, η οποία δεν θα στηρίζεται πλέον στον δερμάτινο κνούτο, αλλά στο τεχνολογικό μαστίγιο και οι αλυσίδες δεν θα δένονται στα πόδια, αλλά θα ροκανίζουν μέχρι και το τελευταίο χρωματόσωμα των κυττάρων των υποψήφιων σκλάβων.

Στην περίπτωση τού καπιταλισμού έμοιαζαν οι άνθρωποι να έχουν μπερδέψει κάποια στοιχειώδη δεδομένα, ή άλλως πώς το σώβρακο με την γραβάτα: Θαμπωμένοι, καταπίνοντας το χαπάκι τής "προόδου", που τούς είχαν ρίξει οι επικυρίαρχοι, μέσω μιας δοτής και άνωθεν ελεγχόμενης "επιστήμης", με στόχο την έντονη στρέβλωση τής παραγωγής γνώσεως, η οποία επέβαλε την καθιέρωση τεχνολογιών ως δήθεν εξαίρετων επιτευγμάτων, που όμως βασικό στόχο είχαν την αναπαραγωγή εξουσιαστικών μοντέλων και την όλο εντονότερη πρόσδεση των ανθρώπων σε αυτά, θαμμένοι οι άνθρωποι στην ονείρωξη μιας μονόπλευρης καταναλωτικής καθημερινότητος, πίστεψαν, ότι αυτοί αποτελούν την κορωνίδα τής υπάρξεως. Πίστεψαν, ότι είχαν πιάσει τον ταύρο τού πεπρωμένου από τα κέρατα και ότι βάδιζαν βήμα προς βήμα προς ένα καλύτερο αύριο, στο οποίο η υποτιθέμενη "πρόοδος" θα τούς εξασφάλιζε ολοένα και πιο πλουσιοπάροχη απόλαυση υλικών αγαθών και "προηγμένων" υπηρεσιών στους τομείς τής παιδείας, τής περίθαλψης, της κοινωνικής εξασφάλισης και τής δυνατότητος να συμμετέχουν στην πρόσληψη τής πληροφορίας.
Το λεγόμενο "κοινωνικό κράτος" έμοιαζε να έχει υιοθετήσει στην κυριολεξία τον πολίτη.
Καλε ποιοί επικυρίαρχοι; Εδώ πρόκειται για τους πιο καλούς ανθρώπους, εκλεγμένους μέσα από τις δικές τάξεις! Φτάνει να προμηθευθείς και συ ένα κομματικό βιβλιάριο, να γίνεις μέλος σε σε κάποια κομματική νεολαία, να τρέξεις πίσω από κάποιο μέθυσο παλαβιάρη που φοράει ζιβάγκο και το παίζει σωτήρας για λογαριασμό τής CIA, ή πίσω από κάποιο πρώην φασισταριό τού εμφυλίου, ο οποίος το παίζει πλέον ανανήψας "δημοκράτης", ή πίσω από κάποιον "αριστερό" θολοκουλτουριάρη, ο οποίος εργάζεται ως "αναλυτής" στις κρατικές μυστικές υπηρεσίες, να καταντήσεις δηλαδή πιστό καμματόσκυλο, ώστε να λάβεις μέρος στην νομή τής εξουσίας. Να γίνεις μέλος κάποιας νομαρχιακής επιτροπής, να διοριστείς σε κάποιον κρατικό οργανισμό και να κάνεις καριέρα γραφειοκράτη, να ανέλθης στην κομματική γραφειοκρατία, ώστε να αποκτήσεις "πολιτικό" πρόσωπο και να καταστείς κοινωνικά "σπουδαίος", βγαίνοντας από το γκέτο τής αφάνειας και τής ανωνυμίας. Κέρδη πολλά και εισόδημα μεγάλο, φθάνει να καταστεί κάποιος γρανάζι αυτού τού συστημικού μηχανισμού, ο οποίος εξασφαλίζει την "πρόοδο τού πολιτισμού", την "κοινωνική ευημερία", την καθημερινή μας "ευρυθμία", την δυνατότητα της συνεχούς ανέλιξης στους πολλούς, την απόκτηση ιδιόκτητης στέγης, το τριπ τής αυτοκίνησης, την θέρμη για τα οπίσθια τού καναπέ, την πρόσβαση στην αδιάλειπτο ερωτική αίσθηση μέσαω τής τσόντας, στα γλυκά ταψιού, στα προφιτερόλ, στα μάλμπορο, στην καθημερινή κρεοφαγία και ορμονική αποκτήνωση, στα μπουζούκια, στα τερλεμπούκια και το σλιπάκι του ταρζάν για κάθε κακομοίρη.

Θολωμένοι οι άνθρωποι κατέστησαν έρμαια στην ολοένα και πλέον ολοκληρωτική κυριαρχία τού ερπετικού εγκεφάλου μέσα στο κρανίο τους.  Εκτόπισαν τα υπόλοιπα εγκεφαλικά κέντρα και δομές σε ένα είδος υπολειτουργίας και στρεβλής αναστροφικότητος, συμφώνως προς τούς καθορισμούς τού ερπατικού τμήματος.
Μετάλλαξαν την ούτως ή άλλως υποτονική κριτική τους ικανότητα με το αναμάσημα στερεότυπων, τα οποία διέχεε ολογυρά τους η ακατάσχετη μιντιοκρατία. "Το είπε η τηλεόραση", "το έγραψε η εφημερίδα", "το είπε ο κύριος τάδε που είναι καθηγητής πανεπιστημίου". Στην ουσία έπαψαν οι άνθρωποι να βλέπουν γύρω τους: Σταμάτησαν οικειοθελώς να επεξεργάζονται τα μυνήματα και τις εικόνες, που προσελάμβαναν γύρω τους. Έστω και αυτά που αποτελούσαν μα παραποιημένη πρόσληψη από τα μαζικά μέσα: Το αίσχος τής αιματηρής επιβολής των ισχυρών μέσω των κρουνών αίματος, που προξενούσαν οι πόλεμοι, την ολοένα και εντονότερη επικράτηση τού στρατοκρατικού κατεστεστημένου στη σύνολη οικονομική και πολιτική διαδικασία, την φρενίτιδα της δήθεν "εξασφαλίσεως" τής ειρήνης μέσω των διογκούμενων πολεμικών εξοπλισμών, την μετατροπή των πόλεων σε οικολογικές χαβούζες, την μετατροπή τής τροφής σε νάυλον κόπρανα, την συμπαιγνεία κράτους και μαφίας, ιδιαίτερα στην διάδωση των ναρκωτικών και την καταρράκωση με αυτά ολοένα αυξανόμενου τμήματος τής νειλαίας, την διογκούμενη μετάλλαξη τής πραγματικής οικονομίας σε χρηματηστηριακή φούσκα μέσω των παραγώγων.

Η ονείρωξη τής αναπαραγωγής μιας στρεβλής ευημερίας στηριζόταν ολοένα και περισσότερο στα πλέον σαθρά δεκανίκια, αποτελούμενα από συφιλιδικό ξύλο. Το καταναλωτικό κρεσέντο στηριζόταν όλο και περισσότερο στον αυξανόμενο ιδιωτικό και κρατικό δανεισμό, στην υποδούλωση των πάντων σε σκοτεινά τραπεζικά καστεστημένα κάποιων μετρημένων στα δάκτυλα διεθνών οίκων ανοχής. Οι υπάλληλοι και διεκπεραιοτές αυτών των κυκλωμάτων ξεκίνησαν πλέον να παρουσιάζονται στο άμεσο πολιτικό προσκήνιο, ως υποτιθέμενοι πολιτικοί "ταγοί", δίπλα στα παραδοσιακούς κομματικούς τζομπαναραίους, οι οποίοι εξακολουθούν να γεμίζουν το στόμα τους με φούσκες προπαγάνδας.

Οι άνθρωποι μπερδεμένοι είχαν μπερδέψει κάποιες σημαντικές "λεπτομέρειες". Όταν οι τροφείς θρέφουν το αρνάκι για να το καταστήσουν τετράπαχο, αυτό δεν το κάνουν διότι αγαπούν το αρνί και το έχουν υιοθετήσει, ούτε διότι το αρνί είναι μάγκας.Το αρνάκι θρέφεται για να σφαγεί δυό μέρες πριν το μεγάλο φαγοπότι, πριν ανοίξουν τα τσίπουρα και κουρδιστούν τα βιολιά, για να πέσουν τα παϊδάκια του πάνω στην θράκα και να καταστεί η προβιά του φόρεμα τού επόμενου λύκου.
Όταν οι μαστρωποί δωρίζουν στο κοριτσάκι που παρακολουθούσαν από καιρό γουναρικά και το πηγαίνουν με το καγιέν στα μπουζούκια, δεν το πράτουν διότι αγαπούν αυτό το κοριτσάκι πραγμάτι. Αφού το εθίσουν στην ψεύτικη πολυτέλεια, έρχεται η ώρα να τού πουν: "Μωρό μου δεν μπορώ να σε πάω απόψε βόλτα με το αυτοκίνητο, γιατί μου το κατασχέσανε. Γνωρίζω όμως ένα γεροντάκι, που φυσάει πολύ παρά. Εάν πας μαζί του κάνα δυο νύχτες, θα μπορέσουμε να το πάρω πάλι πίσω και πάλι θα είμαστε στα στέκια μας".
Με ανάλογα τεχνάσματα δεν κλιμακώνεται μόνο η εκπόρνευσις ανθρώπων, αλλά και ο εξανδραποδισμός ολόκληρων κοινωνιών.
Πράγματι η αγάπη μας  προς τους πολιτικούς μας νταβατζήδες μοιάζει να είναι παθολογική. Όταν σπρώχνει ο ερπετικός εγκέφαλος μέσα στο κρανίο μας αδρεναλίνες, μοιάζει να έρχεται κάθε κυτταρό μας σε οργασμό.

Η ανάδειξη τού ερπετικού τμήματος και κεντρικό επεξεργαστή τού εγκεφάλου είναι σαν αντικαθιστούμε τον χειρούργο από τον σκύλο του. Ο σκύλο του είναι πολύ χρήσιμος πίσω από τον φράκτη τής οικίας του, για να προσέχει μην πηδήξει το βράδυ μέσα κάποιος κλέπτης. Όμως εάν αναθέσουμε στον σκύλο την εποπτεία των ηλεκτρονικών μηχανημάτων στι χειρουργείο μάλλον θα φτάσει ο ασθενής γρήγορα στην παροχή υπηρεσιών τού γραφείου τελετών.
Ο ερπετικός εγκέφαλος δεν είναι κακός. Απλά δεν είναι σε θέση να επιτελέσει υψηλότερες λειτουργίες, διότι αποτελεί το προστατευτικό σασί τού μηχανήματος και όχι μάδερ μπόαρντ.
Οι επικυρίαρχοι όμως φρόντισαν να τον αναδείξουν όχι μόνο σε βασικό κύκλωμα, αλλά και σε κεντρικό επεξεργαστή, υποδουλώνοντας όλα τα λοιπά στην λειτουργική μονοκρατορία του, μέσω ενός συστήματος έντεχνα επεξεργασμένων ιών, έχοντας μελετήσει σε βάθος την ανθρώπινη χάρντγουερ και σόφτγουερ.
Δεν είναι μόνο τα κέντρα εκλογίκευσης τα οποία πρόσδεσαν οι επικυρίαρχοι στην ερπατική λαμαρίνα. Ακόμη σημαντικότερη ήταν η πρόσδεση των ανώτερων και ανώτατων κάντρων τού εγκεφάλου σε αυτήν. τα οποία σχετίζονται με την υπερβατική διάσταση τού ανθρώπου. Το αντίστοιχο άρμα ιών τού προγραμματισμού των επικυριάρχων συνιστούν οι ελεγχόμενες από αυτούς θρησκείες. Καφτάνια και γενεάδες, σαρίκια και συμπράγκαλα, φοβέρες και αναθεματισμοί, κολάσεις γεμάτες κάρβουνο και παράδεισοι γεμάτοι μεταφυσικό πιλάφι, έρχονται από την μια για να προσδέσουν τον μαζάνθρωπο τόσο στο τριπ της; ατομικής σωτηρείας, όσο και να παρέχουν μάσκα σαθρούς "αξιοπρέπειας" στο κάθε κοινωνικό και πολιτικό καθαρματάκι, φτάνει αυτό να υποδύεται την εκπλήρωση των θρησκοληπτικών του "καθηκόντων".
Βαρύγδουπες αναφορές σε ορθοδοξίες και ισλαμισμούς, φίλημα τής παντόφλας τού κάθε μασόνου καρδιναλίου, απανωτές αναφορές στα "θεία", είναι ικανά για να προσδέσουν κύρος υποκριτικής ευσέβειας στον κάθε απαταιώνα, που προσκυνά τον ερπετικό εγκέφαλό του.
Παραινέσεις τού τύπου "κάνε ότι θες, αλλά έλα μετά να εξομολογηθείς σε μάς για να σού συγχωρεθούν οι αμαρτίες" επιχειρούν να υποκαταστήσουν την υπερβατική αναζήτηση τού ανθρώπου με το αγελαίο συναίσθημα τής συμμετοχής σε κάποια θρησκευτική γκρούπα.
Σφάξε και ρίμαξε, αρκεί τα όπλα να είναι ευλογημένα από πάστορα. Ο στρατός των πραιτωριανών των ΗΠΑ είναι γεμάτος στρατιωτικούς ιερείς, ενώ το πεντάγωνο αναγνωρίζει ως επίσημο θρησκεία και την "εκκλησία του σατανά" του λεβί κωλομετσίμπαγες.

Το τέχνασμα ανάδειξης τού ερπετικού εγκεφάλου σε καθοριστικό παράγοντα των εγκεφαλικών λειτουργιών μετέφερε την φυλακή μέσα στο κρανίο μας. Ο απλός λαός, πριν καταρρακωθούν έντεχνα από τούς επικυριάρχους οι όποιες ήδη καταταλαιπωρημένες αξίες ονόμασε το φαινόμενο απλό "ωχαδερφισμό" και ο Τζιμάκος "μαγκιά, κλανιά και απόστημα".
Μέσω τής τεχνητής στρεβλώσεως τού ερπετικού εγκεφάλου φτάσαμε ως ενεργούμενα δίποδα στην σημερινή διεθνή δικτατορία των πέντε τραπεζών, δηλαδή της μιας και αυτής κλίκας, στα πλαίσια τής λεγομένης "νέας τάξης πραγμάτων".
Αποτελεί όμως η κάθετος πτώχευσή μας και η συγκέντρωση όλου του πλούτου στην δικαιοδοσία αυτών που κατέχουν έτσι κι αλλιώς τις μηχανέ κατά βούλησιν κοπήν χρήματος, ή μήπως αυτά αποτελούν το μέσον για την επιβολή, άλλων πλέον ζοφερών στοχεύσεων;
Πού αποσκοπεί τελικά η μανία τής ξέφρενης επιχείρησης ολοκληρωτικής μας υποδούλωσης;

Θεωρώ, ότι κατά την διάρκεια τού περασμένου έτους έπεσαν πλέον πλήρως οι μάσκες των επικυριάρχων, για όσους επιθυμούν να δούν τι πραγματικά κλιμακώνεται.
Τα διάφορα κοινωνικά συστήματα, οι άνωθεν ελεγχόμενες θρησκείες, οι δήθεν ιδεολογίες και τα θεωρητικά φτιασιδώματα, τα δήθεν τεχνολογικά "επιτεύγματα", οι μηχανισμοί τής δήθεν "κοινωνικής ευημερίας", τα δήθεν "μέσα ενημέρωσης", και το όλο παραμύθιασμα αποδείχθηκαν σκεύη των μασκοφόρων τής εξουσίας.
Οι μάσκες τής εξουσίας δεν έπεσαν λόγω των αγώνων κάποιου κοινωνικού υποκειμένου. Η ίδια η εξουσία τις απέβαλε για να δείξει τα πραγματικά δόντια της, πριν αυτή περάσει στο επόμενο βήμα του σχεδίου της.
Παρ' όλα αυτά, ακόμη και σήμερα, που το αποτρόπαιο καθίσταται ορατό, δεν είναι κατά αυτονόητο τρόπο ερμηνεύσιμο. Όμως τώρα η μασκαράτα τελείωσε. Μπορούμε ίσως να διακρίνουμε το ωμό κρέας του καρνά-βαλου. Το "κάρνε". Δεν μπορούμε όμως ακόμη να διακρίνουμε τον βάαλ. Τούς "επερχόμενους". Όμως το αναγκαίο βήμα προς την επίγνωση δεν πλέον καθόλου μεγάλο.
ΑΡΑ ΣΥΝΤΟΜΩΣ ΘΑ ΚΛΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΩΜΙΣΘΟΥΜΕ ΕΙΣ ΕΚΑΣΤΟΣ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ.


2. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΑ ΜΠΑΡ ΑΝΤΙΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΟΣ

Κάνοντας αναφορά στον "άνθρωπο" σε συνδυασμό με την πολιτική, αναμφιβόλως τα εξαγόμενα συμπεράσματα δεν αφορούν απλά και μόνον τις μέσες επιλογές, οι οποίες οδηγούν στην συγκρότηση και αναπαραγωγή ενός ισχύοντος πολιτικού καθεστώτος, αλλά επεκτείνονται σε όλες εκείνες τις κοινωνικές δομές, οι οποίες συμβάλλουν στην σύνθεσή του. Δεδομένου όμως, ότι το ενεργούν υποκείμενο είναι πάντοτε κάποιο συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο, το οποίο μπορεί μεν με την ένταξή του στον συρμό του κοινωνικού χειμάρρου να εναποκτά συλλογικά χαρακτηριστικά και κοινότυπες ιδιότητες, οι οποίες κατά κανόνα εκτοπίζουν βάναυσα - έστω και εάν αυτή η διαδικασία σπανιότατα καθίσταται αντιληπτή - αυτό που θα μπορούσε να είναι μια αυτόνομη και συνειδητή προσωπικότητα, καθίσταται κατανοητό, ότι αυτή η συλλογική και εν τέλει ευρισκόμενη υπεράνω των μεμονωμένων ατόμων ζύμωση, εδράζεται στην σφαίρα τής ατομικής τους ψυχολογίας.
Αυτή η διαπίστωση ηχεί κατ' αρχήν οξύμωρος. Πώς είναι δυνατόν το συλλογικό, το οποίον διαμορφώνει εν τέλει το ατομικό, να εδράζεται στην ατομική σφαίρα; Ακολουθώντας κάποια απλοϊκή νοηματική συνεπαγωγή, θα φθάναμε μάλλον σε λάθος συμπέρασμα, υποθέτοντας, ότι το πρωταρχικό ατομικό δεδομένο αντικατοπτρίζεται, ή έστω διαχέεται στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ώστε να επιστρέψει εκ νέου δομημένο και δομούν στην ατομική σφαίρα. Μια τέτοια διαδικασία θα αναδείκνυε τελικώς πράγματι το άτομο σε αυτόνομο δημιουργικό παράγοντα τού πεπρωμένου του, όπου εκχυνόμενη η εντελέχειά του υπό την μορφή παρορμήσεων, διαθέσεων και σκοπιμοτήτων στο δούναι και λαβείν με τούς συνανθρώπους του, θα ζυμονώταν στα πλαίσια μιας κοινωνικού χαρακτήρος συνθέσεως, οπότε και θα επέστρεφε έχοντας υποστεί διαμορφώνουσα αλλοίωση σε αυτό. Υπό αυτήν την οπτική θα έπρεπε τότε τα κοινωνικά επιτεύγματα να αναζητηθούν στα χαρίσματα τού ατομικού χαρακτήρος και τα κοινωικώς κακώς κείμενα στις αδυναμίες αυτού.
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά, καθότι το στημένο παιχνίδι είναι πολύ πιο σοφιστικέ από ότι φαίνεται στην επιφάνεια. Το δράμα τού ανθρώπου δεν έχει απλά κοινωνικό χαρακτήρα, αλλά εδράζεται σε κοσμικές προεκτάσεις.

Δεν γνωρίζω προσωπικώς τον Κώστα Γαβρά, αλλά εάν το έφερνε η τύχη να τον γνωρίσω, είμαι βέβαιος ότι θα γινόμαστε εξαιρετικοί φίλοι (Όπως μου είπε κάποτε κάποιος "δεν ξέρω να παίζω πιάνο, αλλά εάν ήξερα, είμαι βέβαιος ότι θα γινόμουν ένας παγκοσμίου φήμης πιανίστας").
Πριν από αρκετά χρονάκια, όταν σύχναζα μετά μεσονύκτιον στα μπαρ, μου υπέβαλλαν κάποιες κυρίες κατά στατιστική διαπίστωση μονίμως δύο ερωτήσεις: Η πρώτη αφορούσε την εθνικότητα από την οποία προέρχομαι. Φυσικά απαντούσα με υπερηφάνεια ότι είμαι Έλλην. Η δεύτερη αφορούσε το όνομά μου. Τότε απαντούσα ότι ονομάζομαι Costa Gavras. Παρόλο που τα τελευταία δέκα χρόνια δεν μπήκα ξανά σε μπαρ, καθότι ενδιαμέσως με σιχάθηκε ακόμη και το σκυλί του μπάρμαν, αποφάσισα να κόψω αυτήν την αντιποίηση προσωπικότητος με το μαχαίρι, για δυο λόγους:
Ο πρώτος συνίσταται, στο ότι δεν κατάφερα με το εν λόγω ευτελές μου τέχνασμα ποτέ να κερδίσω την συμπάθεια κάποιας από τις εν λόγω κυρίες. Ο δεύτερος ανάγεται στην ριζική διαφωνία μου με το συμπεράσμα, το οποίον εξάγει ο παρ' ολίγον φίλος μου στην τελευταία του κινηματογραφική ταινία, την οποία τιτλοφορεί "Καπιταλισμός". Αυτό συνίσταται στην διαπίστωση, ότι για την τρέχουσα κακοδαιμονία φταίει η παθογενής έλξη των ανθρώπων από το χρήμα.
Κατά την διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν χοντροκοινωνίες μέσα στο Μάτριξ, οι οποίες εφάρμοζαν κατά κόρον την τελετουργική αιμοποσία και ανθρωποφαγία, οι οποίες είχαν σχεδόν καταργήσει την κυκλοφορία τού χρήματος.
Το χρήμα αποτελεί μόνον ένα από τα μέσα υποδουλώσεως στον ερπετικό εγκέφαλο. Η οποία υποδούλωση, όπως προανέφερα δεν αποτελεί και αυτή αυτοσκοπό, αλλά τέχνασμα επιβολής των επικυριάρχων στις ανθρωποφάρμες.


Συνεχίζεται...

ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ

1. ΑΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ

Ένα έτος παρήλθε εχθές, ενώ σήμερα καλοδεχθήκαμε το νέον έτος.
Οι επισκέπτες και οι επισκέπτριες αυτής τής σελίδας γνωρίζουν την ιδαίτερη αξία, την οποία αποδίδω στον αριθμό 13, η οποία σφραγίζει κατά την ονομαστική αρίθμιση το νέον έτος. Ο αριθμός 521, εβρισκόμενος κάτωθεν τού εμβλήματος τού παρόντος ιστολογίου, ενεργοποιείται σκοπίμως παρ' εμού στην οθόνη σας, όταν εισέρχεσθαι σε αυτόν τον τον ιστοχώρο. Θεωρώ, ότι αυτός ο αριθμός διαθέτει ισχυρή συμβολική δύναμη, ως αποτελών την δεκάτη τρίτη δύναμη τού Χρυσού Αριθμού Φ και τον αντιπαραθέτω σκοπίμως στον αριθμό 322, τον οποίον έχει αναρτήσει στο έμβλημά της η συμμορία "Κρανίον και Οστά" ("Scull and Bones") στο κάτω μέρος. Ο αριθμός 322, ως ανέλυσα στο παρελθόν, αποτελεί την δωδεκάτη δύναμη τού Χρυσού Αριθμού.
Βάσει τής Πυθαγορείου Θεωρείας πάσα εν κοσμική αρμονία αναπτύξη συντελείται εις δεκατρία βήματα, οι αποστάσεις των οποίων εκ τού σημείου εκκινήσεως διέπονται δια των δυνάμεων (πρώτης μέχρι δεκάτης τρίτης) τού Χρυσού Αριθμού. Στο δωδέκατο βήμα ολοκληρώνεται μια εν εξελιξει διαδικασία, ώστε δια τού δεκάτου τρίτου βήματος εισερχόμεθα στην επόμενη. Κατά συνέπεια, ο αριθμός 12 υποδηλώνει ολοκλήρωση, ενώ ο 13 μετάβαση στο επόμενο στάδιο.
Αυτή η διαδικασία, ως προς το ανθρώπινο - και κατ' επέκταση ως προς το κοσμικό πεπρωμένο - ως ανεφέρθην στις αναρτήσεις "ΝΑΥΑΓΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" δεν έχει στατικό χαρακτήρα, αλλά είναι αναφανδόν δυναμική διαδικασία. Ακριβώς επειδή "ο χρόνος δεν είναι δεδομένος" και όπως πολύ εύστοχα αναλύει ο Ilja Prigogine, ιδιαίτερα στα λεγόμενα "σημεία διακυμάνσεως" η παρέμβαση τού υποκειμένου υπέχει καταλυτικού χαρακτήρος για την πορεία που θα ακολουθήσουν οι εξελίξεις. Υπό αυτήν την έννοια η παρέμβαση τού υποκειμένου είναι αυτή, η οποία θα καθορίσει, κατά πόσο η ολοκλήρωση τού 12ου βήματος θα έχει ταυτοχρόνως και χαρακτήρα τελειώσεως.
Υπό τον όρο "τελείωση" εννοώ, το κατά πόσον οι προκλήσεις του υπό ολοκήρωση κύκλου  φθάνουν κατά την διαδικασία τού δωδεκάτου βήματος εις αίσιον πέρας.
Εάν δεχθούμε μια ανάλογο διαδικασία, τότε αναγνωρίζουμε στο κοινό πεπρωμένο την λειτουργία μιας εντελέχειας, διευρύνοντας τον ατομικό χαρακτήρα αυτής τής έννοιας και στις σφαίρες, οι οποίες
ξεπερνούν τα ατομικά όρια, προσδίδοντάς της κοινωνικό περιεχόμενο, επεκτεινοντάς τη στις σφαίρες που εκφράζεται και λειτουργεί η υπόσταση τής όποιας κοινωνικότητος, ξεκινώντας από τα πλαίσια τής απλής κοινότητος και φθάνοντας μέχρι τα όρια τού πανανθρώπινου δράματος.
Υπό αυτήν την έννοια, το ενεργούν υποκείμενο καλείται να καταβάλει έργο, τόσο προς διεκπεραίωση των προσωπικών του προκλήσεων, όσο και προκλήσεων γενικότερου κοινωνικού εύρους, στις οποίες αυτό αμέσως και εμμέσως ενέχεται. Η προσποίηση από πλευράς ατόμων, ότι δήθεν δεν τούς αφορούν τα κοινωνικά δεδομένα, συνιστά την στάση των κατά τον ελληνόγλωσσο χαρακτηρισμό τής κασσικής περιόδου "ιδιώτου", ή κοινώς ηλιθίου, ασχέτως εάν αυτή η ιδιότητα χαρακτηρίζει στην σύγχρονο εποχή ταυτοχρόνως από "γιάπηδες" μέχρι συνοικιακούς μαζανθρώπους. Η πρόκληση συνδημιουργίας στην οποία υπόκειται το υποκείμενο, η επιτυχής τουτέστιν εκπλήρωση τής με αυτό συνυφασμένης ενδελέχειας, έχει προσωπικό, κοινωνικό, αλλά και πανανθρώπινο - πλανητικό χαρακτήρα. Δεδομένου όμως, ότι ο άνθρωπος είναι φορεύς συνειδήσεως, τουτέστι συνιστά συνειδησιακό πυρήνα, προσαρτημένο λειτουργικά και οργανικά στον σύνολο τής κοσμικής συνειδήσεως, η οποία έχει καθολικό χαρακτήρα και διαπερνά τα όρια των επί μέρους συμπάντων, η ανθρώπινη εντελέχεια ως δημιουργός πρόκληση, έχει εν τέλει κοσμικό χαρακτήρα.
Οι αντιλήψεις, οι οποίες περιορίζουν τα όρια τής ανθρωπίνου οντότητος, στα όρια ενεργούμενης "κούκλας" από κάποιες ανώτερες δυνάμεις, δεν ανταποκρίνονται στα εν τέλει, τουτέστιν στα δεδομένα εντελέχειας, τού ανθρώπου. Όσοι τόλμησαν να αρμενίσουν στο προσδοκούμενο αναπάντεχο με βάση τής περί Θεώσεως Διδασκαλίες των Ελλήνων Μυστικών, ή με βάση την Θεωρία Περί Μεγάλης Αμάξης των Μυστών τού Θιβέτ (Maha Yana), έχουν εμπειρία τού αφελούς χαρακτήρα αναλόγων περιοριστικών θεωρήσεων ασχέτως περιτυλίγματος.
Βεβαίως στην ζωή δεν υπάρχει κατά κανόνα αποκλειστικά το μαύρο και το άσπρο. Δεν υπάρχει αποκλειστικά η τελείωση - δηλαδή η πλήρης αποπερώτωση τής ενδελέχειας ή πλήρης αποτυχία στην διεκπεραίωσή της. Αναμφιβόλως υπάρχουν μοιραίες επιλογές για τον άνθρωπο, οι οποίες μπορούν να το ρίξουν μέχρι τα κατώτατα έγκατα τού πεπρωμένου. Στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται όμως περί αβύσσου χωρίς πάτο, η πτώση στην οποία εξεσφενδονίζει την ανθρώπινο οντότητα στα συνεργεία διαλύσεώς της σε αυτά εξ όσων αυτή συνετέθει. Ο πυρήνας συνειδήσεως, ως Θείος Σπινθήρ, παραμένει άφθαρτος, έως και εάν αυτός μεταφερθεί στα όρια τής πλέον βαναύσου αλλοτριώσεως. Το βαρέλι τής πτώσεως έχει πάτο. Και για όσους πατώσουν, υπάρχουν μόνο δύο δυνατότητες, εφ' όσον δεν υφίσταται κάτωθεν τού πάτου περιοχή: Ή περιφορά στον πάτο ή άνοδος.
Ο χαρακτηρισμός τής ανθρωπίνου οντότητος ως τεταμένου νήματος μεταξύ κτήνους και υπερανθρώπου, δηλαδή ματαξύ μαζανθρώπου και μεταανθρώπου, χαρακτηρίζει αυτήν την διακασία. Ουσιαστική της διαχρονική ιδιότης δεν είναι η φιαναλιστική ή μή αποπεράτωση, αλλά η ένταση. Η ελκτική δύναμη, την οποία εξασκεί το πέρας επί τού υποκειμένου, το οποίο καλείται, όχι απλώς να βρεί, αλλά να οικοδομήσει την διέξοδο μέσα στις στροφές του λαβυρίνθου.
Η πρόσκρουση στα τειχώματα δεν συνεπάγεται αέναη ματαιότητα. Ούτε η ανάλωση των ονύχων μας στην προσπάθεια να σκάψουμε στον γρανίτη, ακόμη και αυτή η ανάλωση των δακτύλων μας, δεν έχει μοιραίο χαρακτήρα. Αυτά συνιστούν την αναγκαία πορεία ξεπεράσματος τής περιορισμένης οπτικής μας, μέχρι να φτάσουμε στην επίγνωση τής αναγκαιότητος επινοήσεως τού ηλεκτρικού δράπανου.
Μια επιτυχής πορεία προϋποθέτει να σηματοδοτούμε τα εκάστοτε βήματά μας, τουτέστιν να επιχειρούμε μονίμως προσεκτικότατη μελέτη τού παρελθόντος, ώστε η κοπιώδης πορεία μας να μην μας φέρνει εκεί που βρισκόμαστε προηγουμένως, πλην τής περιπτώσεως, όταν έχουμε ακολουθήσει ήδη ανάδρομο πορεία.
Η περίπτωση να πέσει ο γρανίτης και να μας πλακώσει οντολογικά αποκλείεται. Αυτός είναι πολύ σταθερός, ώστε ακόμη και η χρήση εκρηκτικών να επενεργεί μόνο άνοιγμα νέων διόδων. Δεν υπάρχουν παράδεισοι και κολάσεις. Αυτά αποτελούν σοφιστείες των θρησκειών, με στόχο να μάς εκφοβίσουν, να μάς καταστήσουν εξουσιάσιμους και προσαρμοστικούς, να μάς αδρανοποιήσουν και να μάς αποπροσανατολίσουν. Υπάρχει μόνο δουλειά και σκάψιμο στο πεπρωμένο. Κάθε αποτυχία συνεπάγεται μόνο άσκοπη δαπάνη προσπάθειας, περισσότερο κόπο και βάσανα, τα οποία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Η άσκποπη και κοπιώδης περιφορά γύρω από το ίδιο σημείο σαφώς υφίσταται. ΤΕΛΙΚΩΣ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟΝ ΩΣ ΕΠΙΠΟΝΟΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΟΥ ΑΣΚΟΠΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΙΣΜΟ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ Η ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ. ΤΟΝ ΣΥΝΕΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ.

Ας μην δημιουργεί αμφιβολίες, ότι οι Άγιοι μπήκαν μέσα στις θρησκείες και εργάστηκαν στα πλαίσιά τους. Εκεί εβρίσκετο κατά την διάρκεια τής ιστορίας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που διακατέχοντο από διάθεση πνευματικής αναζητήσεως. Η παρέμβαση σε αυτά τα πλαίσια ήταν αυτονόητη. Ας μην ξεχνάμε την Πλατωνική παραβολή τού "Σπηλαίου". Όσοι επιτυγχάνουν να εξέλθουν αυτού, επανέρχονται σε αυτό για να βοηθήσουν αυτούς που παραμένουν εγκλωβισμένοι. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΣΩΤΗΡΕΙΑ. Κάθε καρδιά που αγαπά, συμπάσχει με κάθε ευαίσθητη ύπαρξη που υποφέρει και αδυνατεί να βιώσει πλήρη απελευθέρωση πριν την "αποκατάσταση των πάντων", ως δίδαξε ο Ωριγένης.
Επάνω στον πόνο μπορούμε να κυριαρχήσουμε. Δεν μπορούμε όμως να τον καταργήσουμε, πριν εξαλείψουμε τα αίτιά του. Και προς αυτό χρειάζεται διαρκής αποφασιστικότητα και αγώνας. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι οι θρησκείες συνιστούν μια διαχρονική διελκυνστίνδα μεταξύ Αγίων και "ταγών". Ενώ οι κάθε λογής "ταγοί" διαδίδουν θεωρίες περί "σωτηρείας τής ψυχής", οι Άγιοι πραγματώνουν τον Φωτισμό. Σκοπίμως αυτοί εξοντώνονται και στην συνέχεια αποσιωπούνται από τις αγέλες των "ταγών". Όμως το Πνεύμα δεν εγκλωβίζεται. Μονίμως βρίσκει διόδους να εκχύεται στις κοινωνίες με το δράπανο τής αρετής και τα εκρηκτικά τής αυτοθυσίας. Κάλλιστες φυσιογνωμίες, οι οποίες έστω κι αν δεν αποπερατώνουν την έσχατη επιταγή τής εντελέχειας ανοίγματος τελικών διεξόδων, σηματοδοτούν με την αυτοθυσία και την προσφορά τους τούς δρόμους στον λαβύρινθο. Λιθοξοούν τα σύμβολα τής σωτηρίας, ώστε αυτά να αποβούν δράπανα στα χέρια τής πνευματικής αναζήτησης. Μιας αναζήτησης, η οποία δεν μπορεί να είναι εγκεφαλική και συγκεχυμένη, και να βρίσκεται έξωθεν των πλαιασίων των προσωπικών και κοινωνικών προκλήσεων.
Αραδιάζονται οι "νοικονυραίοι" και οι προσαρμοσμένοι στούς θαλάμους των ναών σε αναζήτηση τού νοσηρού στόχου τής ατομικής σωτηρείας. Θεωρούν ότι προσκυνούν το Θείον, ενώ είναι μόνον προσκυνημένοι. Δηλώνουν "ευσεβείς" οι μεγαλοκομματικοί προαγωγοί "μοντέλων", οι μεγαλοκομματικοί χαφιέδες, ιδιοκτήτες ξενοδοχείων στα οποία εκδίδονται αλλοδαπές γυναίκες επί χρήμασι, οι μαστρωποί των κοινωνιών ως μομολα τής τρόϊκας. Ματαιοπονούν. Βαυκαλίζονται να πιστεύουν, ότι θα τούς προσφέρουν αθανασία οι εγκλωβισμένες στα έγκατα της γης αιθερομορφές δια της αιμοποσίας και τού κανιβαλισμού. Οι νόμοι όμως τής ανταποδώσεως τού σύμπαντος είναι ιδαίτερα σκληροί, έστω και εάν μακροπρόθεσμα λειτουργούν υπέρ τής νουθεσίας. Ο πάτος έχει καρφιά. Και όσοι θεωρούν ότι διαθέτουν οπίσθια φακίρη, θα αναζητούν ματαίως την ώρα τής διδασκαλίας τσίγγινο σωβρακάκι. Πολλοί είναι αυτοί που τούς συγχωρούν, αρνούμενοι να αποδεχθούν τον ρόλο δικαστού των σκουλικιών. Θα τους συγχωρέσει όμως και ο Εαυτός τους, αποδεχόμενος την διαρκή προσκόληση στον πάτο;

Ο Άγιος Αντώνιος ορθά διακύρηξε την έρημο ως εσωτερική διαδικασία. Όσοι βιώνουν την ματαιότητα τού κόσμου, αυτονόητα αναζητούν την οδό τής εσωτερικής αναχωρήσεως. Όσοι επιτυγχάνουν να ξεπεράσουν το μάταιον κάλος και αισθανθούν την έλξη τού Νοητού Κάλους, ως ο Πλωτίνος διακηρύσσει, δεν το διαπραγματεύονται πλέον. Θεωρώ έγκλημα να στρατωνίζουν κάποιοι γονείς τα ανήλικα παιδιά τους μέσα σε μοναστήρια, με στόχο να την "σωτηρεία της ψυχής". Είναι σαν να κλείνει κάποιος ένα λαγό σε θερμοκήπιο, με στόχο να γίνει αυτός λιοντάρι. Εάν ήταν να συγκινείται το Θείο από το πολύ "Κύριε Ελέησον", οι πρώτοι που θα είχαν αγιάσει, θα ήσαν οι κατασκευαστές μαγνητοφώνων. Η διαδικασία τής μηχανικής επανάληψης "ιερών" φράσεων και κειμένων με στόχο την αυτόματη πνευματική άνοδο, βρίσκει την ακραία έκφρασή της στο Ισλάμ, τουτέστιν την πλέον επιτυχή μέθοδο τής ανθρωπίνου αποβλακώσεως.
Η λεγόμενη επανάλληψη τής "Ιεράς Ευχής" μπορεί να αποδώσει μόνον, όταν αυτή συντελείται μέσα στα πλαίσια μιας μάχιμου πνευματικής αγωνίας, όπου το κελί τού αγωνιστού αποτελεί μόνιμο πεδείο σύγκρουσης με το άρχοντα του κόσμου τούτου. ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ, ΔΙΟΤΙ Ο ΕΝ ΛΟΓΩ ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΟΝΟΜΑ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ, ΑΡΙΘΜΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ, ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΙΣΠΡΑΞΕΩΣ ΦΟΡΩΝ.
 Στην διαδικασία τής απεργάσεως διεξόδου δεν μπορούν να υπάρξουν διάμεσοι. Αυτήν πρέπει να την απεργαστούμε οι ίδιοι. Δεν χρειάζονται ιερείς και ναοί. Ο Μέγας Αρχιερεύς και ο Ναός βρίσκονται εντός τού ανθρώπου. Αναμφίβολα χρειαζόμαστε Πνευματικούς Οδηγούς. Αυτοί όμως δεν μπορούν να προσφέρουν συνταγές και δόγματα, διότι τέτοια τεχνάσματα δεν λειτουργούν. Μπορούν μόνο να μας υποδείξουν την αναγκαιότητα τής δικής μας, προσωπικής αναζητήσεως. Έξω από την αγέλη και την ψυχολογία τής γκρούπας, έξω από στερεότυπα. Υπενθυμίζοντας μας πάντοτε, ότι βρισκόμαστε μέσα στον λαβύρινθο. Ότι το ενδεχόμενο τής απώλειας τού προσανατολισμού είναι μεν δεδομένο, αλλά ότι τελικά δεν υπάρχει λόγος να το φοβόμαστε, εφ' όσον η πυξίδα τής αρετής μας οδηγεί.

Υπάρχει μια μανία τελείως διαφορετική από αυτή της διμεθυλτριπταμίνης, η οποία είναι αληθώς ισχυρή, ώστε να καθίσταται αδιαπραγματάτευτος και ονομάζεται "Νηφάλιος Μέθη". Αφορά το Απλό και το Αυτονόητο στην ουσιαστική του έκφανση, το Φως στο βάθος τού τούνελ. Η έτοιμότητα απέναντι στον θάνατο, η οποία διέκρινε τούς απλούς καλλιεργητές τής αμπέλου και τής ελιάς, οι οποίοι όρμηξαν με τις δικράνες εναντίον των καθαρμάτων των ες ες στην Κρήτη, οι οποίοι έπεφταν πάνοπλοι με τα αλεξίπτωτα, δεν ήταν μικρότερη από την αυτή που κυριαρχούσε στο χειραγωγημένο θυμικό αυτών των καθαρμάτων. Το μένος μπορεί να παρακινεί τα ορμέμφυτα. Αλλά και η διακυνδύνευση στα πλαίσια τής αναζήτησης και τής συνέπειας οδηγεί στο να εκλύονται αδρεναλίνες. Γι αυτόν τον λόγο η ρομφαία των Αγγέλων είναι δίστομος. Η μια κοπή νήματος καταβαραθρώνει, η άλλη απογειώνει. Δεν υπάρχει ουδέτερη επιλογή. ΜΟΝΙΜΩΣ ΚΑΛΟΥΜΕΘΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΟΥ. Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ. Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΚΑΝΘΩΔΗ ΟΔΟ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΟΣ.

Τελικά καλείται ο άνθρωπος να επιλέξει μεταξύ ακάνθων; Είναι ο ανθρώπινος βίος μια κοπιώδης δοκιμασία επιλογής ανάμεσα στα βάραθρα τής μασονίας και τις απόκρυμνες ανηφόρες των καλώς νοουμένων αγώνων;

ΟΧΙ. Ας χαλαρώσουμε. Άλλο η δύναμη και άλλο η ένταση. Η χαλάρωση απαιτεί δύναμη, όχι ένταση. Η αλλοτρίωση είναι αυτό που μάς καταπονεί. Ας αποδεχθούμε τον εαυτό μας και ας ψάξουμε το κέντρο μας. Στην ουσία λειτουργούμε με συναισθηματικές συνεπαγωγές, αναζητώντας εν τέλει με την κυριαρχία των ενστίκτων αυτό, που θεωρούμε ευχάριστο και αποφεύγοντας αυτό που θεωρούμε δυσάρεστο. Αναζητούμε την ασφάλεια υπό την μορφή τής εξασφάλισης. Μπροστά σε κάθε πραγματικό ή ιδεατό κίνδυνο ενεργοποιείται αυτομάτως το ένστικτο τής αυτοσυντηρήσεως. Αυτό όμως θέτει αυτομάτως εκτός δράσεως την λογική. Τα ένστικτα εδράζονται στο ερπετικό τμήμα τού εγκεφάλου. Μονίμως καταδικάζουμε κάποιους "ερπετοειδείς", τούς οποίους εφηύραν κάποιες συνωμοσιολογικές θεωρήσεις, ενώ τελικά καταδικάζουμε με τις επιλογές μας τούς εαυτούς μας να συρρικνωνόμαστε οι ίδιοι σε ερπετικές φυσιογνωμίες, εγκλωβισμένοι στα κατώτερα εγκεφαλικά κέντρα.
Επιζητούμε κοινωνική αναγνώριση, αναπαράγοντας στερεότυπα, έστω και εάν ενοίοτε επιχειρούμε να τα κρύψουμε πίσω από αντισυμβατικά φτιασίδια. Φοράμε μάσκες, τις οποίες απαιτεί η κοινωνία, για να είμαστε κοινωνικά αποδεκτοί. Υποδυόμαστε ένα στημένο εαυτό με μπόλικα δήθεν, τον οποίο εφηύρε ο ερπετικός σεναριγράφος τής "τετραπέρατης" διανοίας μας. Η τερατώδης αναγγελία τού κ. Πρωθυπουργού στο κατώφλι τής νέας χρονιάς ότι "έπεσαν οι μάσκες" τον καθιστά ως πανθομολογούμενο "κωλοτούμπα" τον πλέον θλιβερό μασκοφόρο αυτής τής χώρας. Πράγματι πρόκειται για τον "άνθρωπο τής χρονιάς". Τον πλέον θλιβερό άνθρωπο, τον πλέον αποτυχημένο αυτής τής χώρας. Πρόκειται για ένα άνθρωπο, ο οποίος υποδύεται τον Ζορρό, ενώ είναι η εντονότερα όλων ενεργούμενη μαριονέτα τού μάτριξ.
Η "ασφάλεια" που μάς προσφέρει η μάσκα είναι η πλέον ψευδής και καταπιεστική.

Προχθές με ρώτησε το παιδί μου:
- Πατέρα γιατί φοράς μάσκα;
- Φοβάμαι να σού δείξω το προσωπό μου, για να μην πάθεις σοκ, απάντησα.
- Όχι πατέρα, μού είπε. Το πρόσωπό σου το γνωρίζω. Δεν είσαι ούτε τέρας, ούτε κτήνος. Βγάλτο αυτό το κατασκεύασμα. Το μόνο που πετυχαίνεις, είναι να καροϊδεύεις τον εαυτό σου.
Τελικά σοκ έπαθα εγώ.

Εάν ακολουθήσουμε μια μέτρηση, θα διαπιστώσουμε, ότι η δέκατη τρίτη χρονιά τής παρούσης χιλιετίας δεν είναι το 2013, αλλά ήταν το 2012. Αυτή ήταν η ευτυχής χρονιά με την οποία εισήλθαμε σε ένα νέο, πράγματι σημαντικό στάδιο.
Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι οι κάθε λογής έμμισθοι καταστροφολόγοι έσπευσαν λίαν εγκαίρως να χρωματίσουν με τα πλέον μελανά χρώματα, στα πλαίσια όχι μόνο μαζικής υπνώσεως, αλλά σχεδόν μαζικής υστερίας, αυτό το έτος.
Θεωρώ, ότι η μεγάλη προσφορά αυτού τού έτους ήταν ότι έπεσαν πάρα πολλές μάσκες. Όχι αυτές, τις οποίες εννοεί ο κ. Πρωθυπουργός, ή οι όποιοι έμμισθοι επωασμένοι στα τζάκια τής πολιτικής. Αυτές οι μάσκες που έπεσαν, αφορούν σχεδόν όλα και όλους μέσα στο μάτριξ. Ευτυχώς πρώτα και κύρια εμάς τούς ιδιους. 


2. 2012: THE MASCARADE IS OVER 


Συνεχίζεται...