"Τίποτε δεν είναι Αίνιγμα"Νίκος Εγγονόπουλος
Διορθωμένο μετά από υπόδειξη του ΑΟΡΑΤΟS
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
Στο πρώτο μέρος αυτής της πραγματείας προέβαλλα το επιχείρημα, ότι οδεύουμε προς αλλαγή "παραδείγματος", δηλαδή αλλαγή κοσμοθεωρίας, στην οποία θα στηρίζεται η αναπαραγωγή της σύνολης ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ίδια η παγκοσμιοποίηση ως οικουμενικό καθεστώς, στοχεύοντας σε δομές παγκόσμιας διακυβέρνησης και παγκόσμιο νόμισμα, δηλαδή παγκόσμιο κράτος και οικονομία, δεν αποσκοπεί απλά στην διεύρυνση/επέκταση ενός από τα υπάρχοντα πρότυπα σε πλανητική κλίμακα. Τα κέντρα, τα οποία εκπόνησαν και προωθούν την επιβολή αυτού του σχεδιασμού, ποτέ δεν έκρυψαν τον τελικό στόχο τους, κάνοντας απροκάλυπτα και αναφανδόν αναφορές σε "νέα τάξη". Ότι η "νέα τάξη" πρόκειται να είναι, συμφώνως προς τον προγραμματισμό τους, ριζικά διαφορετική από την προηγουμένη, διαφαίνεται από την διακήρυξή τους, ότι αυτή θα προκύψει από "χάος", από την πλήρη δηλαδή αποδόμηση τής προηγουμένης "τάξεως".
Το επερχόμενο "χάος" σκοπεύουν κατά συνέπεια να είναι ηθελημένο, προγραμματισμένο και ελεγχόμενο. Πρόκειται δηλαδή για ένα ελεγχόμενο "χάος", τουτέστιν μια πλήρως και αυστηρά δομημένη εξέλιξη. Κατά συνέπεια πρόκειται γι ένα κατ' επίφαση "χάος", το οποίον μπορεί μεν να αντιβαίνει στην έννοια τής μέχρι τούδε δοτής και καθ' όλα ελεγχόμενης "τάξεως", δεν αντιβαίνει όμως διόλου στην έννοια της δομής. Όσοι τουλάχιστον ασχολούμεθα επαγγελματικά στον χώρο τών δομικών έργων, γνωρίζουμε σαφώς, ότι και η κατεδάφιση κάποιας υπάρχουσας δομής γίνεται βάσει σχεδίου, το οποίο εφαρμόζει πλήρως τις υπάρχουσες προδιαγραφές και τούς τεχνικούς κανόνες. Ακόμη και αυτό, το οποίο παρουσιάζεται κάποιες φορές ως "ανεξέλεγκτο", όπως η παράδοση κάποιων ακινήτων στην διαβρωτική φθορά τού χρόνου, ή η καταστροφή μέσω εμπρησμών, οι οποίοι γίνονται με δόλιο τρόπο, ώστε να φαίνονται ατυχήματα, διέπονται από καλά προσχεδιασμένη δολιότητα και αυστηρή επιτήρηση.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί επί του προκειμένου να γίνεται σοβαρά λόγος περί χάους, αλλά στην ουσία πρόκειται για σκηνοθετημένη προσομοίωση δήθεν ανεξέλεγκτων καταστάσεων, κατά την διάρκεια των οποίων κάποιες - δευτερεύουσες - δομές του συστήματος, μεγίστης όμως σημασίας για την κοινωνική και οικονομική οργάνωση και ομαλή λειτουργία αποδομούνται, με τρόπο ταχύ και βίαιο, ώστε αυτές να φαίνονται ανεξέλεγκτες, ενώ είναι πλήρως και μέχρι λεπτομέρειας ελεγχόμενες. Για να δέσει η σάλτσα επιστρατεύεται μια προπαγάνδα, η οποία καλλιεργεί ατμόσφαιρα συντελείας. Ημερολόγια των Μάγιας, προσκρούσεις πλανητών, διελεύσεις κομητών, προφητείες ινδιάνων και "ιερού" περιεχομένου καταστροφολογίες, νοστραδάμοι και ότι άλλο ήθελε ενισχύσει την πολιτική του σοκ, ένεκα υποτιθέμενης συντέλειας.
Επί του προκειμένου αρμόζει να λάβουμε επιπροσθέτως όλες εκείνες τις φυσικές καταστροφές, οι οποίες ενώ παρουσιάζονται ως υποτιθέμενες θεομηνίες, βρίσκονται πλήρως κάτω από τον τεχνολογικό έλεγχο των νεοταξικών κυκλωμάτων. Μέσω του συστήματος HAARP. και των αεροψεκασμών (chemtrails) έχουν καταστεί πλέον τα τσουνάμια και οι σεισμοί κατά βούληση καταστροφές στα χέρια των εξουσιαστών.
Η βύθιση του υπερωκεανίου "Λουζιτάνια" το έτος 1915 με βόμβα, την οποίαν τοποθέτησαν πράκτορες των ΗΠΑ στο μηχανοστάσιο του και η οποία αποδόθηκε σε τορπίλη γερμανικού υποβρυχίου, στάθηκε η αφορμή για την είσοδο των ΗΠΑ στον πρώτο παγκόσμιο παγκόσμιο πόλεμο. Η ανθρωπότητα εμφανίζεται απρόθυμη να διδαχθεί από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Και το μεγαλύτερο πλοίο της εποχής εκείνης, ο Τιτανικός εικάζεται ότι βυθίστηκε λόγω ξεκαθαρίσματος εσωτερικών λογαριασμών στα κλιμάκια της εξουσίας τρία χρόνια πριν την βύθιση του "Λουζιτάνια". Κατά το μοιραίο ταξίδι επέβαιναν στο πλοίο δύο πολυεκατομμυριούχοι, οι οποίοι προΐσταντο συγκροτημάτων, τα οποία αποτελούσαν οικονομικές αυτοκρατορίες. Αυτοί ήσαν οι Benjamin Guggenheimer και Johann Jakob Astor. Ο Isidor Straus επίσης πολυεκατομμυριούχος, καθώς και ο Major Archie Butt, ο οποίος ήταν ο στενότερος σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ Ταφτ επέβαιναν στο πλοίο. Μια σειρά παράξενα γεγονότα, τα οποία συνέβησαν στον Τιτανικό πριν αυτό βυθιστεί μετά την πρόσκρουση στο παγόβουνο, τα οποία έλαβαν χώρα και κατά την διαδικασία διάσωσης των ναυαγών, η οποία είχε αποτέλεσμα να πνιγούν περίπου 1500 από τους 2400 επιβαίνοντες στο πλοίο, οδήγησαν γρήγορα στην υποψία, ότι τι πλοίο βυθίστηκε σκοπίμως, με στόχο την είσπραξη των ασφάλιστρων, πριν οδηγηθούν οι υποψίες στην δολοφονία των Γκούγκενχαϊμ, Άστορ, Στράους και Μπαττ.
Αυτά τα γεγονότα καθορίζουν σημαντικότατες εμπειρικές τιμές στην διάθεση των εξουσιαστικών επιτελείων, τα οποία απεργάζονται τα σχέδια παγκοσμίου επιβολής, σχετικά με την απάθεια η οποία μπορεί να χαρακτηρίζει το ανθρώπινο κοπάδι.
Όλοι δηλώνουμε μέσα στο καθεστώς μηντιακού και πληροφορικού φετιχισμού πληροφορημένοι και ευαισθητοποιημένοι, παραβλέποντας όμως, ότι αυτά αποτελούν όπλα προπαγανδιστικού καταιγισμού στην επιχειρησιακή ευχέρεια αυτών, οι οποίοι απεργάζονται το κεντρικό σχέδιο ηγεμονεύσεως, το λεγόμενο "master plan". Παραβλέποντας ακόμη, ότι αυτοί την φορά είμαστε όλοι επιβάτες τού σύγχρονου "Τιτανικού".
Το όλο ζήτημα αφορά αποκλειστικά δυο λεπτά σημεία:
- Σημαίνει τελικά "Τιτανικός" την καταβύθιση ως αναπόφευκτο αδιέξοδο; Είμαστε τα αμέσως επόμενα εξιλαστήρια θύματα μιας κλιμακούμενης γενικευμένης αιματοχυσίας, η οποία στοχεύει στην επιβολή της διαδόχου καταστρώσεως της εξουσίας;
- Εάν απαντηθεί καταφατικά το προηγούμενο ερώτημα, δεν μένει παρά να λάβουμε το λουτρό μας, να καλοπιστούμε και να αποφασίσουμε εάν προτιμούμε το πάρτυ στην τραπεζαρία, ή το πάρτυ στο κατάστρωμα, πριν την μοιραία έκρηξη, ούτως ώστε να χαλαρώσουμε πριν την έξαρση του πανικού.
Εάν όμως θεωρούμε, ότι υπάρχει διέξοδος, ότι τα ναυπηγία της δημιουργίας δεν έδωσαν ύπαρξη στον άνθρωπο μόνο και μόνο για να βιώνει προαποφασισμένα ναυάγια, βυσσοδομώντας στις ονειρώξεις της απάθειας προ του δήθεν "μοιραίου", τότε προκύπτει μια σειρά με άλλα ερωτήματα:
1. Πού έχει τοποθετηθεί η βόμβα στο "Λουζιτάνια";
2. Πώς αυτή μπορεί να εξουδετερωθεί;
3. Μήπως πρέπει να αναβληθούν οι εορτασμοί και οι διασκεδάσεις μέχρι την σύλληψη των βομβιστών;
Πώς μπορούμε όμως να χειριστούμε αυτά τα ερωτήματα;
Δεδομένου ότι περί μύθου και συμβόλων ο λόγος, αλλά και διότι nomen est omen (το όνομα συνιστά σημείον) ας ανατρέξουμε στο όνομα του προκειμένου ιστορικού παραδείγματος, αλλά ταυτοχρόνως στην εικόνα, η οποία προηγείται στην ανάρτηση του κειμένου του πρώτου μέρους:
Το όνομα "Τιτανικός" δόθηκε προφανώς σε αυτό το πλοίο λόγω μεγέθους. Η Τιτανομαχία θεωρείται η μεγίστη των μαχών και ο προσδιορισμός τιτάνιος αποδίδεται σε πράγματα που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα. Οι μοίρα των Τιτάνων όμως ήταν να κατακρημνιστούν στα Τάρταρα. Στα μέτρα ενός πλοίου αυτό σημαίνει την καταβύθισή του σε βαθιά ύδατα. Αποτέλεσε η ονομασία αυτού του πλοίου ένα μορφογενετικό πεδίο, το οποίο καθόρισε το "τιτανικό" πεπρωμένο του;
Στην πράξη Τιτάνες είναι οι ιερουργοί των χθόνιων ιερατείων, όσο αυτά λειτουργούσαν σε πρωτόγονο στάδιο πριν την επικράτηση του πολιτισμού. Βάφοντας το πρόσωπό τους με άσπρη σκόνη, γύψο, τουτέστιν τίτανο, υποκαθιστούσαν με αυτόν το τρόπο την μάσκα, η οποία επικάλυπτε τους σπασμούς του προσώπου στην φάση της σαμανιστικής εκστάσεως, όταν το πνεύμα κυρίευε τον ιερουργό. Οι απόγονοι των Τιτάνων, ως σύγχρονα χθόνια ιερατεία, αποτελούν τον απώτερο πυρήνα της εξουσίας, τα οποία καλυμμένα πίσω από το "προφανές" των "βεβήλων" (profan) αποφασίζουν για τις τύχες της ανθρωπότητος ερήμην αυτής.
Έσχατος των Τιτάνων είναι ο Προμηθεύς, ο οποίος απελευθερώνει τους ανθρώπους από την άγνοια, δηλαδή την ηγεμονία των Τιτάνων. Το Προμηθαϊκό Πνεύμα καθιστά μέσω της προόδου τον άνθρωπο ανεξάρτητο από τις βλαστικές δυνάμεις της φύσεως. Οι εξιλασμοί, οι οποίοι έχουν στόχο την καρποφορία τής Μητέρας Γης, παύουν να αποτελούν πλέον κοινωνική ανάγκη. Κατ' αυτόν τον τρόπο η κοινωνία δεν αποδέχεται πλέον τις ανθρωποθυσίες ως μορφή εξιλασμού (ιδέ και "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις" του γράφοντος στο scribd.com).
Ο Προμηθεύς όμως δεν ολοκληρώνει το έργο του με το δώρο της γνώσεως στους ανθρώπους. Ο Αισχύλος, όχι μόνο ως άριστος γνώστης του συμβολικού περιεχομένου, το οποίον δομεί ο μύθος, αλλά και ως συνειδητότατος τραγωδός, δηλαδή ενεργά παρεμβαίνων στην διαδικασία της μυθοπλασίας, μεταδίδει στον "Προμηθέα Δεσμώτη" στον διάλογο μεταξύ Ερμού και Προμηθέως, όπου ο Προμηθεύς προλέγει το τέλος της κυριαρχίας του Διός, ότι ο Προμηθεύς είναι κάτοχος ενός μυστικού, το οποίον δεν εκμυστηρεύεται σε κανένα και το οποίον προσπαθεί ματαίως να του αποσπάσει ο Ερμής:
ΕΡΜΗΣ
Σαν να 'μουν δηλαδή παιδί με περιπαίζεις.
ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
Παιδί κι ακόμα πιο άμυαλος δεν είσαι τάχα,
αν περιμένεις τιποτ' από με να μάθεις;
μα δεν υπάρχει βάσανο και καμιά τέχνη
που ο Δίας θα με κατάφερνε το μυστικό μου
να πω, πριν τ' άτιμά μου αυτά δεσμά λυθούνε.
Κι έτσι λοιπόν ας πάει να σκα η πορφύρα και η φλόγα,
με τουλούπες λευκόφτερες χιονιάς κι υπόγειους
ας σει τα πάντα βροντισμούς κι ας συνταράζει,
μα εμένα τίποτ' απ' αυτά δε θα λυγίσει,
που να τού πω από ποιον το θρόνο του θα χάσει.
Με αυτούς τους στίχους της τραγωδίας προαναγγέλλει ο Αισχύλος μια επόμενη χειραφέτηση του ανθρώπου από το Προμηθεϊκό Πνεύμα , ανάλογη σε βαρύτητα και εύρος με την πρώτη, η οποία θα σημάνει "και την απώλεια του θρόνου για τον Δία".
Μήπως τελικά πρόκειται για την αποκάλυψη του τρόπου, με το οποίον απασφαλίζονται οι βόμβες των Τιτανικών καθώς και των κρυψώνων τους;
Με αυτό το ερώτημα θα ασχοληθώ στα επόμενα κεφάλαια.
Εισαγωγικά όμως θέλω να αναφερθώ στην ιδιαιτερότητα των στιγμών και για ποιο λόγο το τόσο τεράστιας σημασίας αυτό ζήτημα, το οποίο κωδικοποιεί συμβολικά ως ύστερη μυθοπλασία η τραγωδία του Αισχύλου, μπορεί να αποκτά ζωτική σημασία στην τρέχουσα φάση:
Η αποδόμηση της τρέχουσας αταξίας, ή "τάξης" κατά τους "πεφωτισμένους", είναι επόμενο, όσο αυτή κλιμακώνεται και πριν ακόμη επιχειρηθεί η επιβολή της νέας αταξίας, ή "τάξης' κατά τους "πεφωτισμένους", να οδηγήσει σε μια πάρα πολύ ρευστή κατάσταση. Μια κατάσταση, κατά την οποίαν η έξωθεν κατάστρωση του καθεστώτος θα έχει ξεμονταριστεί από την βάση της και θα κλυδωνίζεται παραπαίουσα, χωρίς ακόμη να έχει συνδεθεί στα θεμέλια η νέα κατάστρωση. Πρόκειται για μια φάση, κατά την οποίαν η εξουσία θα βρεθεί χωρίς νομιμοποίηση, έχοντας αναιρέσει σκοπίμως την προηγουμένη, πριν ακόμη επιτύχει να εγκαθιδρύσει την επομένη.
Η τακτική του σοκ προϋποθέτει μετεωρισμό. Άνευ αυτού δεν μπορεί να υπάρξει αίσθηση απώλειας της ισορροπίας, ούτως ώστε η μάζα να τρέξει κατόπιν να πιαστεί από οτιδήποτε της προσφέρεται, το οποίο θα δημιουργούσε αίσθηση ή ψευδαίσθηση σταθερότητος.
Τότε είναι η στιγμή, που - για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα - ανοίγουν οι Συμπληγάδες.
Αυτοί που διαθέτουν πλοήγηση και ζύγισμα μπορούν τότε να τις περάσουν. Από το πίσω μέρος όμως οι Συμπληγάδες είναι ευάλωτες, οπότε βγαίνουν οι σκαπάνες.
Μια τέτοιου είδους διαδικασία σκηνοθετημένου μετεωρισμού συμβαίνει κατά την περίοδο διεξαγωγής εκλογών. Για να γίνει πιστευτή η αυθαιρεσία της δήθεν έκφρασης της ανύπαρκτης λαϊκής ετυμηγορίας μέσω των εκλογών, το καθεστώς μετεωρίζεται ηθελημένα, ωσάν να μην υπήρχε κυβέρνηση, επιτρέποντας στο πόπολο να αυθαιρετεί σε βάρος της ισχύουσας νομοθεσίας. Κατά την διάρκεια των ολίγων ημερών προ των εκλογών στα εργοστάσια παραγωγής σκυροδέματος δουλεύουνε πενταπλές βάρδιες.
Το καθεστώς εν Ελλάδι κατέδειξε ότι βαδίζει προς την επιβολή του πλήρους μπαχανάλιου. Πέραν ότι αυτό ενεργεί πλέον με απροκάλυπτα φασιστικές μεθόδους, το κομματικό σκηνικό έχει βάναυσα απαξιωθεί στην σφαίρα του γελοίου. Εδώ και χρόνια γράφω, ότι ετοιμάζεται κυβέρνηση γκρουπούσκουλων, ως υποτιθέμενη συγκυβέρνηση αποκομμάτων, η οποία θα προβεί σε πολύ χοντρές εθνικές προδοσίες, πολύ χειρότερες από την κλιμακούμενη πτωχοποίηση του Ελληνικού λαού και το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας. Όσοι πιθανολογούν, ότι επερχόμενος πρωθυπουργός πρόκειται να είναι ο Αντώνης Σαμαράς, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο εν λόγω πολιτικός είναι πλέον αθεράπευτα φθαρμένος, έχοντας οδηγήσει το κόμμα της ΝΔ. στα πρόθυρα της διάλυσης.
Ο Γκαπ πέρασε το παραμύθι του "λεφτά υπάρχουν" επειδή είχε σκόπιμα κρατηθεί πιο πριν στο απυρόβλητο, ενώ είχαν σκηνοθετηθεί σκόπιμα ρίξεις της πλάκας με τον Σιμίτη. Όπως γράφω εδώ και χρόνια, το πιθανότερο είναι το δόσιμο της καρέκλας στην Θεοδώρα Μπακογιάννη, ως την πλέον γνήσια εκπροσώπου του Μητσοτακισμού, δηλαδή της πολιτικής διαλύσεως της χώρας. Γι αυτόν τον λόγο κρατιέται η εν λόγο "πολιτικός" στο απυρόβλητο, ενώ είναι η δεδηλωμένη μνημονιακότερη των μνημονιακών, ακόμη προ της εφευρέσεως του μνημονίου. Οι υπόλοιποι αποτελούν τα παιδιά για όλες τις δουλειές του "επίτιμου". Τα διάφορα "Ζάππεια" επιχειρούν μόνο να περάσουν την ιδέα των φοροαπαλλαγών στα μονοπώλια, αφού αυτά επελάσουν για να ιδιοποιηθούν έναντι πινακίου διοξίνης την κρατική περιουσία και αφού οι μισθοί έχουν κατεβεί σε επίπεδα όχι Βουλγαρίας αλλά ζούγκλας Αμαζονίου.
Είναι λογικό, ότι σε τέτοια βάση μαγαζιά δεν κρατιούνται. Τέτοια μέτρα επιβάλλονται, όταν αποσκοπείται να συνηθίσει ένας λαός την ιδέα της πλήρους διαλύσεως της εθνικής, κρατικής οντότητος. Και επειδή στο παρελθόν ο Ελληνικός λαός έχει δώσει πολλαπλά δείγματα πατριωτισμού, τα κλιμακούμενα σχέδια δείχνουν, ότι έχει ήδη αποφασισθεί η ολοκληρωτική φυσική εξόντωσή του.
Το μπάχαλο αναμένεται πρωτόγνωρα τεράστιο. Τα πάντα θα βρεθούν στον αέρα. Οι συμπληγάδες όμως τότε ανοίγουν, αλλά μόνο για μια στιγμή.
Η νύκτα μετατρέπεται σε ημέρα στα ύδατα του Τιτανικού από την έκρηξη στο μηχανοστάσιο για δεύτερη φορά. Για πρώτη φορά μετατρέπεται η νύκτα σε ημέρα από τα βαρελότα και τα βεγγαλικά των εορταζόντων στο κατάστρωμα, λίγα λεπτά πριν την έκρηξη της βόμβας. Και λίγα λεπτά πριν τον καταιγιστικό κρότο της εκρήξεως, επικρατεί ο τεράστιος κρότος από τους φελλούς του ανοίγματος εκατοντάδων φιαλών σαμπάνιας. Αυτές οι δυο λάμψεις και οι δυο κρότοι σηματοδοτούν το άνοιγμα και το κλείσιμο των συμπληγάδων. Λίγες στιγμές, κατά τις οποίες μπορεί να τα επιτευχθεί η ανατροπή του του μετεωριζομένου.
Κατά την στιγμή αλλαγής παραδείγματος δεν υφίσταται παράδειγμα.
Αυτή είναι η ώρα του Μυστικού. Η ώρα των Γραμμάτων, του Αριθμού.
3. ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΟΝΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ ΣΤΑ ΗΡΩΙΚΑ ΕΠΗ
Όλες οι θρησκείες στηρίζονται στην μυθοπλασία, όσο κι αν κάποιοι εκπρόσωποι τους, ή πιστοί σε αυτές, εγείρουν αίτημα ιστορικής αλήθειας, όσο αφορά το περιεχόμενο αρκετών ιερών κειμένων. Από την στιγμή, που στις θρησκείες λειτουργούν ιερά σύμβολα, αυτά συνίστανται σε συσχετισμό με εξιστόρηση μύθων. Η εμμονή στην ιστορικότητα των μύθων είναι αφελής και στην ουσία δεν προσθέτει τίποτε το αξιόλογο ή ουσιαστικό - πέρα από την καλλιέργεια αφέλειας, δηλαδή θρησκοληψίας - στην λειτουργικότητα των ιερών μύθων, η οποία συνιστά και την εν τέλει χρησιμότητα και ουσία τους. Διότι το αφηρημένο συμπυκνώνει το συγκεκριμένο και το αποδίδει πιο δυναμικά, ενισχύοντας το μήνυμά του. Η έννοια της αληθείας σε υπερβατικό επίπεδο διαφέρει τελείως από την ιστορική πραγματικότητα. Διότι η δεύτερη λειτουργεί στα πλαίσια του χρόνου, υποκείμενη - δηλαδή κυριαρχούμενη - από αυτόν, ενώ Ο ΜΥΘΟΣ ΔΟΜΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.
Όπως έχει καταδείξει η σύγχρονη θεωρητική φυσική, το υποκείμενο συμμετέχει με ενεργό τρόπο στην διαμόρφωση της πραγματικότητος. Και η συνείδηση δεν αποτελεί ιδιότητα του υποκειμένου, η οποία εδράζεται σε αυτό τεμαχισμένη σε ατομικές μερίδες, αλλά το υποκείμενο ως τεμαχισμός της υπάρξεως μετέχει στην συνείδηση, η οποία αποτελεί υπερκειμένη των υποκειμένων σφαίρα. Η σύγχρονη επιστήμη επεκτείνεται πλέον πέραν των εννοιών της ύλης και της ενέργειας ως εκδηλώσεις του υπαρκτού και στην έννοια της πληροφορίας, η οποία συνιστά την τρίτη οντική κατηγορία στην σύνθεση της υπάρξεως.
Όσο και εάν ηχεί παράξενο, η υπερβατική αλήθεια είναι ισχυρότερη της ιστορικής πραγματικότητος, διότι αυτή ανάγεται στην σφαίρα της πληροφορίας, η οποία δομεί και κατευθύνει τις υλικές και ενεργειακές εκφάνσεις.
Η διαδικασία της δομήσεως του χρόνου μέσω της μυθοπλαστικής (αλλά και απομυθοπλαστικής, δηλαδή "διαφωτιστικής") διαδικασίας στην σφαίρα της πληροφορίας υπέχει καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του ιστορικού χρόνου και κατά συνέπεια στην διαμόρφωση της ιστορικής πορείας.
Η εκμετάλλευση αυτής της διαδικασίας αποτελεί θεμελιακή λειτουργία για το Μάτριξ. Πάνω σε αυτήν την διαπίστωση πρόκειται να στηριχθεί προσεχώς και η τρίτη πρόταση περί δημιουργίας ρωγμής.
Έχω αναφέρει σε πρόσφατες αναρτήσεις, ότι τα ανώτατα μαθηματικά, τα οποία αποδίδουν ανάλογες διαδικασίες, δεν διδάσκονται σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και διαφυλάσσονται ως ιερή απώτερη γνώση στα πλαίσια προωθημένων ιερατείων.
(Σε πρόσφατη συζήτηση που είχα με ένα σημαντικό για τα κριτήριά μου επιστήμονα και συγγραφέα στην Ελλάδα, ο οποίος έχει ενεργό συνεισφορά και στην συμβατική και την μη συμβατική έρευνα, αυτός έκφρασε την υποψία, ότι δεν υπάρχει άλλη περίπτωση από το να είμαι μυημένος σε κάποιο κύκλωμα, δεδομένου ότι κάποια από τα γραφόμενά μου προϋποθέτουν αυξημένες γνώσεις βιοχημείας, τις οποίες λόγω θέσεως δεν μπορώ να διαθέτω. Τοποθετούμαι λοιπόν ευθέως έναντι των φίλων επισκεπτών και επισκεπτριών αυτής της σελίδας, ότι ουδέ μια σχέση έχω με οποιοδήποτε μυητική εταιρία ή ομάδα. Τα εδώ κατατιθέμενα αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές θεωρήσεις του γράφοντος. Γι αυτό και η περίπτωση λαθεμένων αντιλήψεων είναι πιθανότατη).
Την υπεροχή της μυθοπλασίας έναντι της ιστορίας τονίζει και ο Αριστοτέλης στο κατ΄εξοχήν περί μυθοπλασίας έργο του, όπου αναλύει τα δεδομένα της τραγωδίας, "Περί Ποιητικής":
Φανερόν δε ἐκ τῶν εἰρημένων και οὐ τό τά γενόμενα λέγειν, τοῦτο ποιητοῦ ἒργον ἐστίν, ἀλλ'
οἷα ἂν γένοιτο, καί τά δυνατά κατά το εἰκός ἢ ἀναγκαίον. ὁ γάρ ἱστορικός καί ὁ ποιητής οὐ τῶ ἢ ἐμμετρα λέγειν ἢ ἂμετρα διαφέρουσιν (εἲη γάρ ἂν τά Ἡροδότου εἰς μέτρα τεθῆναι καί οὐδέν ἧττον ἂν εἲη ἱστορία μετά μέτρου ἢ ἂνευ μέτρων). αλλά τοῦτο διαφέρει τῶ τόν μέν τα γενόμενα λέγειν, τον δε οἷα ἂν γένοιτο. διό καί φιλοσοφότερον και σπουδαιότερον ποίησις ἱστορίας ἐστίν. ἡ μέν γάρ ποίησις μᾶλλον ἢ καθόλου, ἡ δ' ἱστορία τά ἒκαστον λέγει, ἒστιν δέ καθόλου μέν, τῶ ποίω τα ποῖα ἂττα συμβαίνει λέγειν ή πράττειν κατά τό εἰκός ἢ τό αναγκαῖον, οὗ στοχάζεται ἠ ποίησις ὀνόματα ἐπιτιθεμένη.
Δηλαδή, η ιστορία από την ποιητική μυθοπλασία δεν διαφέρουν κατά την έμμετρο ή δια πεζού λόγου διατύπωση, καθότι εάν επαναγράφετο η ιστορία του Ηροδότου με έμμετρο τρόπο, τίποτε δεν θα άλλαζε σε όσα εξιστορούνται. Η υπεροχή της ποιήσεως έναντι της ιστορίας είναι ότι η δεύτερη αναφέρεται σε γεγονότα με τον τρόπο που αυτά συνέβησαν, ενώ η πρώτη θέτει βάσεις ως προς τον τρόπο, που θα πρέπει να συμβαίνουν αυτά. Ενώ η ιστορία αναφέρεται στο εικός, δηλαδή το ξεχωριστό και συγκεκριμένο, η ποίηση αναφέρεται στο καθόλου, στο καθολικό, το οποίο είναι γενικής ισχύος και χρησιμότητος.
Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε αυτό το χωρίο του Αριστοτέλους στο ότι, ενώ η ιστορία έχει αφηγηματικό περιεχόμενο ως προς συγκεκριμένα και μεμονωμένα γεγονότα, η μυθοπλασία επιχειρεί να θέσει τις αρχές επί των οποίων οφείλει το γίγνεσθαι να λαμβάνει χώρα. Υπό αυτήν την έννοια η σχέση τού μύθου με την αλήθεια, ως τρόπου του αληθώς ζειν, είναι πολύ ισχυρότερη από την όποια συγκεκριμένη αναφορά σε γεγονότα, τα οποία έχουν συμβεί.
Όπως προείπα και όπως θα αναπτύξω αναλυτικότερα στην συνέχεια, αυτή η διαδικασία είναι δομικής μορφής για τις κοινωνικές αντιλήψεις περί του γίγνεσθαι και δομεί την ενιαία υποκειμενική περί χρόνου αντίληψη.
Η χθόνια λατρεία, όπως έχω παραθέσει στις "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις" (στηριζόμενος και στην πραγματεία του Erwin Reisner "Der Dämon und sein Bild" - "Ο Δαίμων και ο Εικονισμός του") έχει διανύσει δυο στάδια, τα οποία διαφέρουν ποιοτικά μεταξύ τους.
Το πρώτο αφορά την περίοδο πριν την επικράτηση του Προμηθεϊκού πνεύματος, η οποία χαρακτηρίζεται ως πρωτόγονη και κατά την οποία κυριαρχεί μονοσήμαντα η βλαστική λατρεία, καθ' ότι ο άνθρωπος είναι υποταγμένος στην καρποφορία της γης στα πλαίσια της λεγόμενης φυσικής "παραγωγής". Η καλλιέργεια είτε δεν υπάρχει ακόμη, είτε υφίσταται σε τελείως πρωτόγονο στάδιο, καλύπτουσα μόνο ένα μέρος της εναπόκτησης των αναγκαίων τροφίμων. Η συμμετοχή των ανθρώπων στα τελετουργικά του εξιλασμού της Γης, με στόχο τον επηρεασμό της φύσεως στην κατεύθυνση της καρποφορίας, διέπεται από το ένστικτο της επιβιώσεως σε αυθόρμητη βάση.
Εφ' όσον ο άνθρωπος γίνεται ανεξάρτητος από τις βλαστικές αποδόσεις της γης μέσω του Προμηθεϊκού πνεύματος, παύει πλέον αυτός να θεωρεί, ότι η επιβίωσή του εξαρτάται άμεσα από την διαδικασία των εξιλασμών (μέσω αίματος). Εδώ αξίζει να αναφερθεί, ότι το Προμηθεϊκό πνεύμα δεν διέπει μόνο την ανάπτυξη της καλλιέργειας, αλλά και μια πληθώρα τεχνών και τεχνικών, οι οποίες προσδίδουν στην ανθρώπινη ύπαρξη όλο και αυξανόμενη αυτοτέλεια έναντι των φυσικών δυνάμεων. Με την βλαστική λατρεία ο άνθρωπος επιχειρεί να επηρεάσει την φύση, ενώ με το Προμηθεϊκό πνεύμα προσπαθεί να την "δαμάσει", αξιοποιώντας ή και "κυριαρχώντας" πάνω σε κάποια φυσικά δεδομένα.
Συνεχίζεται στο τρίτο μέρος.
