18 Ιουνίου, 2018

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΥΛΟΒΕΡ ΣΕ ΤΟΠΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ (ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΜΕΣΩ ΦΡΑΣΕΩΝ)


Ο νεκροθάφτης είναι αναμφιβόλως πρόσωπο χρήσιμο στην κοινωνία.
Αυτό όμως που διαφοροποιεί ένα προνοητικό νεκροθάφτη από ένα μη προνοητικό, είναι ότι ο πρώτος δεν σπεύδει να ανοίξει τον λάκκο τού δικού του τάφου.

Πελαγοφίαλος


1. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ

  Αρκετές φορές με γοητεύει η πρόκληση μιας πολιτικής αναλύσεως. Όμως τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να ζωγραφίσω. Η ζωγραφική δεν συνιστά πάντοτε μια δημιουργική διαδικασία. Στην περίπτωση ενός τοπίου - πραγματικού είτε φανταστικού - κάποιες φορές δεν έχουμε την τάση απλά να το αποδώσουμε διαθλώμενο μέσα από τον συγκινησιακό οφθαλμό μας, με εκφραστικά μέσα που βρίσκονται πέραν τών ορίων μιας φωτογραφίσεως. Πρόκειται ίσως για την διάθεση να βρεθούμε - έστω εξ αποστάσεως - εντός αυτού. Όχι όμως περιφερόμενοι οπτικώς στο εξωτερικό του περίβλημα, συντονιζόμενοι με την οπτικοαστική του τονικότητα, αλλά εισχωρώντας σε αυτό, που κάποιοι Ρώσοι θεολόγοι ονόμασαν "γνόφο". Κάτι σαν την αγκαλία τής μάνας μας δηλαδή. Ένα μύχιο άγγιγμα ένός άλλου βάθους, όπου κάποια τελείως αυτονόητη οικειότητα μάς καθιστά προσβάσιμο. Ίσως εκεί να ελλοχεύει κάποιο μυστικό μήνυμα τού τοπίου, που αγκύρωσε σε αυτό η ιστορία του.
  Όταν αναδύεται στον μείζονα χώρο μια πλήρης αρμονία, δομείται ένα απαλό κάλος, στα πλαίσια τού οποίου οι κάθε είδους συχνότητες καλούνται να εφαρμόσουν βήμα σημειωτόν, μέχρι να κοπάσουν. Πρόκειται για μετάβαση από την κίνηση στην ακινησία, με αποτέλεσμα τα περιγράμματα όλων των δεδομένων να ξεθωριάζουν, καθώς αυτά αφοιμοιώνονται από τον περιβάλλοντα ατμό, σε μια διαδικασία, όπου οι ρόλοι αλληδιαχέονται, μεταλάσσοντας αμοιβαία την υφή τους: Τα υλικά δεδομένα μετατρέπονται σε ατμόσφαιρα, ενώ η ατμόσφαιρα μοιάζει να πραγματώνει με ανυποχώρητο τρόπο κάποια συγκεκριμένα δεδομένα. Αυτό το στατικό κάλος, σφραγισμένο από την εξαΰλωση τών δομικών συντεταγμένων, αλλά και την μορφοποίηση τής σιωπής σε σφύριγμα, ονομάζεται ΘΑΝΑΤΟΣ.
  Οι πινελιές μου λοιπόν μέσω τού πληκτρολογίου συνιστούν αυτήν την φορά ένα χρωστικό διάλογο με ένα τοπίο μοναδικού κάλους. Τις Πρέσπες. Εκεί, που δυο θλιβερότατοι παλιάτσοι τής Ελλαδικής πολιτικής σκηνής, εξέπνευσαν εχθές τα πολιτικά λοίσθια. Συμπαρασύροντας στην άβυσσο τής πολιτικής ανυπαρξίας σύνολο το δωτό εξωστρεφές πολιτικό κατεστημένο τού ελλαδικού κρατιδίου.
  Η νεκρώσιμος ακολουθία εξετελέσθει προκαταβολικώς και άκρως συνοπτικώς, χοροστατούντος τού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, όταν αυτός εν πλήρει διαύγεια πνεύματος είχε προφητεύσει το περίφημο: "Η Μακεδονία θα γίνει ο τάφος σας".  
  Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου σε ήχο βαρύ ο Στράτος ο παλιός άδων:
      "με βλέπει και χαμογελά
       κι αρχίζω πια να σβήνω
       μού λέει με δυνατή φωνή
       σε παίρνω δε σ' αφήνω"

  Με περισσή βιασύνη έσπαυσαν οι "εγκέφαλοι" τού "σύριζα" να στάξουν το λάβδανο τής φρούδας παρηγορίας επάνω στα οιδήματα τών μοιραίων επιλογών τους. Η διακήρυξη τού "θεωρητικού" τής ομοιγύρεως κ. Φίλη, ότι "Το Μακεδονικό είναι δευτερεύον, όλα θα κριθούν από την οικονομία", συνιστά εκτίμηση ακραίου οικονομισμού. Εάν αυτός ως ακόλουθος τής μαρξιστικής ιδεολογίας, ως ισχυρίζεται ότι είναι, είχε μελετήσει έστω τα εξώφυλλα τών μαρξιανών συγγραμάτων, θα είχε προσκρούσει επάνω στην έννοια τού λεγομένου "φετιχισμού τού εμπορεύματος". Έννοια, την οποίαν ανέλυσεν ενδελεχώς ο Καρλ Μαρξ, καίτοι δέσμιος οικονομιστικού τύπου υπερβολών και ο ίδιος. Συμφώνως προς την θεωρία τού φετιχισμού τού εμπορεύματος, ο μέσος άνθρωπος διαθέτει περιορισμένη ικανότητα να μπορεί να διακρίνει σε κάποιο εμπορεύσιμο προϊόν εργασίας κάτι περισσότερο από την χρηστική του αξία και την τιμή πώλησης, ενώ το εν λόγω προϊόν συνιστά αποτέλεσμα συγκεκριμένων παραγωγικών σχέσεων, οι οποίες διέπουν ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων εξουσίας, κοινωνικών δομών, ιδεολογικών συγκροτήσεων, νοοτροπίας και ψυχισμού. Αυτά που φαίνονται ως οικονομικά μεγέθη, συνιστούν μόνον την κορυφή ενός παγόβουνου πληθώρας δεδομένων, επί τού οποίου προσκρούει μοιραία και καταβυθίζεται το σκάφος τής διανοίας, όσων τα απολυτοποιούν. Η εμπορευματοποίηση τής συνειδήσεως ενός λαού συνιστά την πάγια στρατηγική τού συστήματος. Η μετατροπή τών πολιτών σε άβουλα και ασυνείδητα καταναλωτικά δίποδα, έτοιμα να εκπορνεύσουν πάσα αξία έναντι τού χρήματος και τής ηδονιστικής ευζωίας, αποσκοπεί στο να τορπιλίσει πάσα κοινωνική συνοχή, με την μετατροπή τού homo sapiens σε homo economicus. Ο άκρατος εγωισμός, στα πλαίσια μιας απόλυτης φιλαυτίας, που επιχειρεί με δόλο να επιβάλει το σύστημα, αποσκοπεί να μετατρέψει την κοινωνία σε χυλό μαζανθρώπων, που άγονται και φέρονται, ως αντικοινωνικό πριονίδι, αφού θρυμματιστεί το ξύλο τής κοινωνικής ζωής. Ο ανθρώπινος κοινωνικός ψυχισμός συγκροτείται όμως μέσα σε πορεία χιλιετιών, ενώ η επιβολή των καταναλωτικών προτύπων μετράει μόλις δεκαετίες. Και ο φετιχιστικός χειρισμός των κατανωλιτικών συνδρόμων στα πλαίσια τής κοινωνικής μηχανικής επιφυλάσσει πάντοτε απρόσμενες εκπλήξεις για τούς τεχνικούς τής εξουσίας.

   Ο εντοπισμός τού Χρήστου Γιανναρά, ότι "Η πλέον επικίνδυνη αίρεση σήμερα είναι ο καπιταλισμός", είναι ορθότατος. Κατ' ουσίαν η καταναλωτική ονείρωξη, χρησιμοποιείται ως βαριοπούλα στα χέρια τού συστήματος, ώστε να συνθλίψει τίς σημαντικότερες - κατά την κρίση τους - περιοχές τού εγκεφάλου, εκεί δηλαδή που θεωρούν, ότι εδράζεται το ήθος και η συλλογική συνείδηση τού ανθρώπου. Η δεύτερη δέχεται ένα επί πλέον σφυροκόπημα από τις στρατηγικές επιλογές τού συστήματος: Άξονας αυτών τών στρατηγικών είναι η διάσπαση τής κοινωνίας μέσω τής εμπέδωσης παραταξιακών ιδεολογιών, κομματισμού, και ομαδοποιήσεως. Η εθνική και κοινωνική συνοχή είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού συστήματος. Από την εποχή τού αρχαίου ιπποδρόμου επιλέγονται πλείστα όσα τερτίπια, που εδράζονται σε ανθρώπινα χούγια, έλλειψη ουσιαστικής μορφώσεως, εμπέδωση στερεοτύπων και στενόμυαλες σχηματοποιήσεις με στόχο τον φατριασμό και την ανάλλωση στο αλληλοοφάγωμα.   
   Η προηγούμενη διαπίστωση δεν συνεπάγεται βεβαίως, ότι όλα τα μέλη μιας κοινωνίας έχουν ενιαία συμφέροντα. Οπωσδήποτε υφίστανται αντιθέσεις στούς κόλπους τών κοινωνιών. Όταν όμως ένας εθνικός - κοινωνικός σχηματισμός βάλλεται πολύπλευρα από έξωθεν δυνάμεις, οφείλει να προσπαθεί να αμβλύνει τις εσωτερικές αντιθέσεις και συγκρούσεις. Από την διαδικασία αυτή εξαιρούνται οι αχθοφόροι τού Μάτριξ, οι οποίοι ως σχετικά ολιγάριθμη μεοψηφία συνιστούν τα καρκινώματα σε μια κοινωνία. Ουδείς οργανισμός δύναται να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, εφ' όσον τον αμφισβητούν καρκινικοί όγκοι. Βασική αρχή τής θεραπείας είναι όμως, να απομονωθούν τα σεσηπώτα τμήματα από τα μη σεσηπώτα. Άρα, μια κοινωνία χρειάζεται ένα ενεργό και αποτελεσματικό ανασοποιητικό σύστημα. Περί αυτού όμως θα γίνει αναφορά προσεχώς.

   Για ποιο λόγο όμως η οικονομιστική λογική που προβάλλεται δια στόματος Φίλη και γενικότερα η πρακτική συνθλήψεως κέντρων τού εγκεφάλου από το σύστημα δεν πρόκειται να αποτελέσει σωσίβιο στην πορεία τού άμεσαου επικείμενου κατακρημνίσματός του;




2. ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΑΓΡΙΟΧΗΝΑΣ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ

   Η αντίληψη, ότι οι κύριες εγκεφαλικές λειτουργίες εδράζονται πάντοτε και μόνον εντός τού εγκεφάλου είναι παρωχημένη. Πέρα από τον εγκέφαλο, κύτταρα, που επιτελούν άμεσες νοητικές λειτουργίες υπάρχουν και σε άλλα όργανα, όπως η καρδιά και τα έντερα. Η σύγχρονη έρευνα τών εγκεφαλικών διεργασιών έχει αποδείξει, ότι σημαντικά τμήματα τού εγκεφάλου έχουν ολογραφικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει, ότι κάθε συστατική μονάδα εμπεριέχει σύνολη το λειτουργική βάση τού οργάνου. Πέραν αυτού, ο εγκέφαλος είναι συνδεδεμένος με περισσότερα δίκτυα, κατ' αναλογία τής συνδέσεως ενός υπολογιστού προς το διαδίκτυο. Ο άνθρωπος διαθέτει πέριξ τού κρανίου αισθητήρια όργανα προσλήψεως, για την πρόσληψη κυμμάτων σχετικά μεγάλου μήκους, που δεν είναι σε θέση να διαπερνούν το οστούν. Για λεπτότερα κύμματα υπάρχουν όργανα προσλήψεως και επεξεργασίας ευρισκόμενα εντός τού κρανίου. Επειδή αυτά δεν είναι αμέσως ορατά, δεν καθίσταται προφανής και η λειτουργία τους στις πλείστες τών περιπτώσεων συντελείται πέραν τής συνειδητής πρακτικής. Η σύγχρονη φυσική έχει καταδείξει, ότι στην βάση τής υπάρξεως υφίσταται δίπλα στην ύλη και την ενέργεια ένα τρίτο, σημαντικότερο τών δυο άλλων δεδομένο, που είναι η πληροφορία. Αυτή εδράζεται σε συγκεκριμένα πεδία, περί των οποίων υπάρχουν από πλευράς εξελίξεως τής φυσικής επιστήμης κάποιες γενικού χαρακτήρος επιγνώσεις. Συμφώνως προς κάποιους πολύ σημαντικούς επιστήμονες, όπως ο David Bohm, υπάρχει δίπλα στην φυσική τάξη πραγμάτων η οποία εκδηλώνεται άμεσα (explicite order), μια επί πλέον τάξη, η οποία ενώ επιδρά με αποτελέσματα στην σφαίρα τής ύπαρξής μας, δεν εκδηλώνεται αμέσως, αναγόμενη σε διαστάσεις πέραν τών εὐρέως τεσσάρων γνωστών (implicite order). Εκεί ανάγεται και η έδραση τής πληροφορίας. Το ζήτημα αυτό έχει ένα σημαντικό επιστημονικό υπόβαθρο, η εμβάθυνση στο οποίο  δεν είναι τής στιγμής. Μια περεταίρω πραγματεία θα γίνει στα πλαίσια τής ανάπτυξης τών παραθέσεων "Περί Αρχαϊκής Τέχνης". Αυτό όμως που μετράει στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι: Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ. Η πληροφορία είναι δυνατόν να αποθηκεφθεί (σε σκληρούς δίσκους, εγκεφαλικά κέντρα, βιβλία, πολυμέσα κλπ.) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΕΙ. Αυτό εκφράζεται στην χριστανική πίστη από την Ευαγγελική ρήση, ότι "Το Πνεύμα πνέει όπου επιθυμεί αυτοβούλως".  Συνέπεια αυτής τής αλήθειας είναι η σοφή διαπίστωση "Δεν είναι η γνώση το Φως, αλλά το Φώς η Γνώση", η οποία παραπέμπει σε μια ζωντανή αλληλουχία των έσωθεν και έξωθεν τού ανθρώπου.  
  Χαρακτηριστική για τον τρόπο μεταβιβάσεως τής πληροφορίας είναι η κάτωθι αναφορά τού Δαρβίνου: Όταν αποβιβάστηκαν στην ακτή οι πρώτοι ισπανοί έποικοι στην Λατινική Αμερική, οι ιθαγενείς τούς αναγνώρισαν, καθώς και τις λέμβους τους, καθότι οι άνθρωποι και οι βάρκες ήταν γι αυτούς δεδομένα που γνώριζαν. Δεν μπόρεσαν όμως να αντιληφθούν τα πλοία τών ισπανών. Καθ'ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται αισθητηριακές προσλήψεις στην βάση τής σύγκρισης περιγραμμάτων με μια βιβλιοθήκη προτύπων, που έχει αποθηκευμένη. Εάν κάποια πρόσληψη δεν αντιστοιχεί σε αποθηκευμένο πρότυπο, παρακάμπτεται, βάσει τής διαδικασία πού η γνωσιολογία καλεί "ἑπιλεκτική προσληψιμότητα". Όταν έφθασε όμως ο σαμάνος τής περιοχής στην ακτή, ως εθισμένος και εξασκημένος στην πρόσληψη τού ακατανόητου και αλλόκοτου, μπόρεσε να αντιληφθεί τις καραβέλες. Αφού είδε ο σαμάνος τα πλοία, μετά μπόρεσαν να τα δουν και οι άλλοι ιθαγενείς. Ο σαμάνος αναδόμησε το συλλογικό ασυνείδητο, βάσει τής αναδιάταξης τού πεδίου πληροφορίας.
  Βάσει τής αρχής τής διατηρήσεως τής πληροφορίας πέραν τών υποκειμενικών αποθηκευτικών δεδομένων, καθίσταται σαφές, ότι δεν είναι δυνατόν να απεμπολισθεί η εθνική αυτοσυνειδησία ενός εθνικού σχηματισμού με εξουσιαστικά τεχνάσματα. Αυτή μπορεί σε κάποιον βαθμό να απωθηθεί σε βαθύτερες περιοχές τού ψυχισμού. Με αυτήν την διαδικασία όμως υφίσταται συμπίεση, τουτέστιν φορτίζεται ενεργειακώς. Συνέπεια αυτής τής στατικής ασταθούς ισορροπίας, είναι η επάνοδος τής συνειδήσεως στο ψυχικό προσκήνειο να συμβεί μέσα σε συνθήκες εκρήξεως. Στην προκειμένη περίπτωση δυο δεδομένα επιτελούν αποφασιστικό ρόλο:

1. Ο δυναμισμός τής εν λόγω συνειδήσεως, όπως αυτός ενισχύεται και ωριμάζει στην πορεία τής ιστορίας. Αυτή η ωρίμανση τού δυναμισμού δεν αποτελεί αυθόρμητη διαδικασία, δεδομένου, ότι η παρέμβαση πατριωτικών δυνάμεων συντελείται επ' αυτού με ακραιφνή συνειδητότητα, συστηματικό τρόπο, αλλά και συχνά και με πρωτοφανή μαεστρία.
2. Ο δυναμισμός τού πυροδότη, που οδηγεί στην έκρηξη. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΠΥΡΟΔΟΤΗ. Κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι, διέγνωσαν εγκαίρως αυτήν την ιδιότητα τού Μακεδονικού.

  Το βαναυσότατη εφαρμογή βίας από αλλοδαπούς ανθρωποχασάπηδες της SEEBRIG, σε βάρος τών διαμαρτυρόμενων πολιτών, η οποία αγγίζει τα όρια τής εκ προ μελέτης απόπειρας μαζικής δολοφονίας εν είδη τζιχαντιστικής τρομοκρατίας, τόσο μπροστά στην Βουλή (τον υποτιθέμενο ναό τής δημοκρατίας, που στα εννέα χρόνια τής επιβολής τού μνημονείου έχει μετατραπεί σε σύμβολο εθνικής μειοδοσίας, και εξανδραποδισμού τών Ελλήνων) όσο και κατά την διάρκεια τής υπογραφής τού προσυμφώνου τής κατάπτυστης συμφωνίας στο Πισοδέρι, έρχεται σε κατά μέτωπον αναίρεση αυτού, που συμβολίζει η παραδείσια ειρήνη τού τοπίου στις Πρέσπες. Είναι εύλογο να αναρωτηθούν οι αναγιγνώσκοντες αυτό το κείμενο, σχετικά με το νόημα μιας αναφοράς στην λογική και την συμβολική διάσταση ενός τοπίου, στην φάση που διακυβεύεται η ουσία τής ύπαρξης μιας χώρας και ενός λαού. Πϊσω όμως από την σφαίρα τών φαινομένων καραδοκεί μια άλλη κεκαλυμμένη κοχλάζουσα διαστατική δεοντολογία, την οποία ο David Bohm ονόμασε "μη αμέσως εκδηλωνόμενη εμπλεκόμενη τάξη". Στην προκειμένη περίπτωση θα αποκαλούσα την έκφανσή της ως "θεία ευταξία τού τοπίου".
   Η διαισθητική πρόσληψη τών σαμάνων λαμβάνει αφετηρία από την Φύση. Οι οινοσκόποι στο παρελθόν, παρακολουθούσαν την πορεία τών πτηνών, όταν στάθμιζαν τα μελλούμενα. Και οι τυφλοί μάντεις, που έλαβαν το δώρημα να ψιλαφίζουν το ενσωματωμένο μέλλον μέσα στο παρελθόν, επισκοπούσαν το σκότος. Στο βιβλίο "Το Μυστικό τού Θεραπευτού" ("Das Geheimnis des Medizinmanns", εκδόσεις Rowohlt,  1996) αναφέρει η ερευνήτρια τού σαμανιστικού φαινομένου Δρ. Johanna Wagner την χαρακτηριστική διήγηση ενός σαμάνου στην Κένυα: "Μια συμμορία ληστών έκαψε το χωριό μας και απέσπασε το βιός τών χωρικών, δολοφονώντας απρόσκοπτα πολλούς από αυτούς. Ότι αυτοί σύντομα θα πέθαιναν, κατανόησα την επόμενη ημέρα, όταν κάθησα στην ακτή. Τα καβούρια είχαν πληθείνει υπέρμετρα σε βάρος τού υπόλοιπου βιoτόπου. Μετά δυο ημέρες παρατήρησα δεκάδες από αυτά να επιπλέουν νεκρά στον αφρό. Επιστρέφοντας στην καλύβα μου είδα σε κάποια απόσταση ανερχόμενο ισχυρό καπνό. Πλησιάζοντας εκεί είδα κάποιους να καίνε τα πτώματα τών ληστών".
   Αυτό, που μπορεί να εκδηλώνεται ως άκρα ειρήνη σε μια λίμνη, μπορεί να σηματοδοτεί μια τρικυμία στα πεδία πληροφορίας.

  Με αυτήν την αναφορά δεν αποσκοπώ να θέσω υπό δοκιμασία την δική μου διαίσθηση. Κάθε διαίσθητική πρόσληψη εξ άλλου δεν λειτουργεί αποκομένα από την όλη κριτική συγκρότηση τού προσλαμβάνοντος, στα πλαία ενός ξεπεράσματος τής αυταπάτης τών αισθήσεων, που η φιλοσοφία ονόμασε "σχάση υποκειμένου και αντικειμένου". Η κβαντομηχανική απέδειξε πειραματικά, βάσει τής παραδοξότητος τού φαινομένου τής "κβαντικής συζεύξεως" (ή φαινομένου Άινσταϊν., Ποντόλσκυ, Ρόζεν) ότι οι αλληλουχίες στα πλαίσια τού μικροκόσμου είναι τελείως διαφορετικές, από ότι επισκοπεί η άμεση αντιληπτική μας πρόσληψη, όταν τα στοιχεία αυτά διέρχονται από το κατώφλι τού μεσοκόσμου. Στόχος μου είναι να ψιλαφήσω επί τού προκειμένου το συλλογικό ασυνείδητο σχετικά με το υπό πραγματεία ζήτημα, όπως αυτό καταγράφηκε σχετικά με το υπό πραγματεία ζήτημα. Όπως απέδειξαν πειράματα σε μικρο/μακροεπίπεδο, ο χρόνος δεν υφίσταται ως σιδηρά πραγματικότης. Όταν είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια το βιβλίο τού Ινδού σοφού "Shri Aurobindo" "Γιόγκα τής Ολοκληρωσης" (The Integral Yoga), μού είχε προκαλέσει τεράστια απορεία ο ισχυρισμός, ότι "μια καρδιά που αγαπά μπορεί να αλλάξει ακόμη και το παρελθόν. Το κάρμα παύει να υφίσταται, όταν επισκιάζεται από την Χάρη τής Καρδιάς". Για την λογική μου, αυτό ήταν τότε τκάτι τελείως ακατανόητο, παρά την ισχυρή εντύπωση εκτίμησης, που είχε επιφέρει στην κρίση μου η προβληματική του Airobindo. Μια προβληματική, που στήριξε ο εν λόγω σοφός και σε ενδελεχή μελέτη τής αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ερχόμενος όμως στην συνέχεια σε επαφή με τα αποτελέσματα πειραμάτων, τα οποία διεξήγαγε ο μεγάλος φυσικός επιστήμων George Archibald Wheeler με την διέλευση φωτονίων, που προήρχοντο από μακρινούς γαλαξίες μέσω φυσικών διατάξεων πολύ μακράν κείμενων από την γη, που μοιάζουν προς την πειραματική διάταξη τής λεγομένης "διπλής σχισμής", κατανόησα, ότι η συνείδηση δύναται να μορφοποιήσει διαδικασίες εκ τών υστέρων, που έλαβαν χώρα στο παρελθόν. Μια ανάλογη διαδικασία εξ άλλου, έχει δημιουργήσει σημαντική αίσθηση στα πλαίσια τού δημοσίου διαλόγου, με το "φαινόμενο Μαντέλα", οι θιασώτες τού οποίου κάνουν χρήση ως επίδοξοι μαθητευόμενοι "μάγοι" κβαντομηχανικών δεδομένων (Επί αυτού τού θέματος θα αναφερθώ διεξοδικά προσεχώς).

  Παρακολουθώντας στο διδίκτυο τις φωτογραφίες από το αλισιβερίσι τού θλιβερού θιάσου δίπλα στις Πρέσπες εντύπωση μού προκάλεσε η αγνότητα τού ύδατος τών λιμνών, η οποία ερχόταν σε άμεση αισθητική, αλλά κυρίως συμβολική ρήξη με την αλισίβα, το σταχτόνερο τής παρακείμενης "πολιτικής" μπουγάδας. Οπότε συνειρμικά μετέβην σε έτερα παραδείσια ύδατα, πλησίον τής περιοχής άλλου τριεθνούς. Πρόκειται για το Δέλτα τού ποταμού Έβρου, όπως αυτό έχει καταγραφεί στην μνήμη μου από την προβολή τής κινηματογραφικής τανίας "Όλα Είναι Δρόμος" τού Παντελή Βούλγαρη, σε αίθουσα τέχνης στο Βερολίνο, κατά το έτος 1998, στην οποία παρευρέθηκε και απάντησε σε ερωτήσεις τών θεατών ο Δημιουργός αυτής τής ταινίας. Εκτιμώ, ότι η τανία αυτή πραγματεύεται καυτά δεδομένα τής εποχής με έξοχο εκφραστικό τρόπο, που θα χαρακτήριζα ως λυρικό μα ταυτοχρόνως σκληροτράχηλο ρεαλισμό. Ιδιαίτερη εντύπωση μού προκάλεσε εκείνο το επισόδειο τής σπονδυλωτής δραματουργίας πού τιτλοφορείται "Η Τελευταία Νανόχηνα". Ομολογουμένως αισθάνθηκα την όλη αφήγηση αυτού τού επισοδείου σαν γροθιά στο στομάχι. Η σκληρότητα τών δρώμενων ερχόταν σε πλήρη ρήξη με την άκρα ηρεμία και αρμονική διάταξη τού τοπίου, που εναγκάλιζε την ροή τών γεγονότων. Ακόμη περισσότερο κραυγαλέα ήταν η αντίφαση που δημιουργούσε στην προσληπτική μου διάθεση, η απόδοση τού συγκεκριμένου ρόλου από το Θανάση Βέγγο, που έμοιαζε να αναποδογυρίζει αυτά που εγώ θεωρούσα πάγιες εκφραστικές σταθερές τού Ελληνικού κινηματογράφου.



Η τελευταία νανόχηνα
Κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα ζει ένας ηλικιωμένος, ο Αντώνης, ο οποίος έχει συναισθηματικό δέσιμο με τα σπάνια πουλιά που ζουν στην περιοχή. Φιλοξενεί με χαρά τους ορνιθολόγους που επισκέπτονται την περιοχή για να δουν τα πουλιά. Η συμπεριφορά του όμως αλλάζει, όταν ένας ασυνείδητος σκοτώνει την τελευταία νανόχηνα.
Στη δεύτερη ιστορία, Η τελευταία νανόχηνα, ο γερο-φύλακας (Θανάσης Βέγγος) του βιότοπου στο Δέλτα του Έβρου που ξεναγεί τούς δύο ορνιθολόγους στην περιοχή, εκτελεί χωρίς δεύτερη σκέψη έναν λαθροκυνηγό που ευθύνεται για το φόνο της τελευταίας νανοχήνας.
Η σύγκρουση του θηροφύλακα με τον ασυνείδητο κυνηγό αναδεικνύει μια απροσμέτριτα δραματική διαδικασία. Είναι ίσως η πιο συμβολική και συνάμα ρεαλιστική απεικόνιση μιας βαθιάς σύγκρουσης ανάμεσα σε δυο τύπους ανθρώπων, ανάμεσα σε δυο τύπους ηθικής, με φόντο ένα περιβάλλον υποβλητικό και ταυτόχρονα θανάσιμο. Στο επεισόδιο αυτό ο Βούλγαρης θέτει επίσης το θεμελιώδες ερώτημα πάνω στην αξία της ζωής: της ζωής του ανθρώπου και της ζωής του ζώου, τελευταίου μάρτυρα του είδους του. 


  Επί δυο δεκαετίες αγκομαχούσε η παράσταση αυτού τού μεγάλου Έλληνα ηθοποιού στο πίσω μέρος τού κεφαλιού μου, που θεωρούσα ως κατ' εξοχήν ύψιστο κωμικό μίμο, να εντοπίσει τις συντεταγμένες αυτού τού απίθανα δραματικού ρόλου, μέχρι όταν προσφάτως αντίκρυσα την αβυσσαλέα ρυπαρότητα τού μπουγαδόνερου δίπλα στις Πρέσπες.
   Ένας προικισμένος καλλιτέχνης αποτελεί ιμάντα μεταφοράς δεδομένων από τα πεδία πληροφορίας στο συλλογικό ασυνείδητο, μέσω τής διαδικασίας, που στα πλαίσια τής πνευματικής δημιουργίας αποκαλούμε έμπνευση. Πρόκειται για μια άλλη αίσθηση, ως πτυχή τής αισθητικής, που ξεδιπλώνει με παρεμβατικό τρόπο μέσα στα κοινωνικά δρώμενα η δημιουργική φαντασία τού καλλιτέχνη. Ο δραματουργός οραματίζεται. Και ο μίμος ποδοπατά την θεατρική μάσκα τού γέλωτος, όταν κραυγάζει: Εδώ δεν είναι παίξε - γέλασε. Το κάλλος νεκρώνει, όταν η νέμεσις εκδηλώνεται ως αυτοδικία, σηματοδοτώντας το πλήρες αδιέξοδο τών θεσμών.
   Στην ερώτηση, πού αποσκοπούσε ο Παντελής Βούλγαρης με την δημιουργία αυτής τής ταινίας, είχε απαντήσει: "Προσπαθώ να κατανοήσω τον λαό μας". Αυτήν την τοποθέτηση είχα εκλάβει τότε ως μια θολή έκφραση φιλαρέσκειας, ενός δημιουργού, ο οποίος με χρήση τής υπερβολής στα εκφραστικά μέσα, επιχειρούσε να προκαλέσει ένα θεάμον κοινό, η ευαισθησία τού οποίου είχε υποστεί καλπάζουσα άμβλυνση. Την ιδέα τής θανατώσεως ενός ανθρώπου, επειδή αυτός σκότωσε ένα πτηνό, θεώρησα τότε ως τερατώδη διάσταση στην βαναυσότητα τών εκφραστικών μέσων. Είκοσι χρόνια μετά όμως αναγνωρίζω τον εν τέλει συμβολισμό τού επιμύθιου, ως βαθύτερη διάγνωση τού κινηματογραφιστού: Όταν ανοίξουν οι ασκοί τού Αιόλου, τότε σκαλώνει στα δάχτυλα τής εξέλιξης η άκρη τού νήματος τού πουλόβερ. Και τότε είναι να μην ξεκινήσει το τράβηγμα. Στο τέλος παραμένει ένας σωρός νήματος, που ονειρεύεται, ότι κάποτε τουλάχιστον ήταν κουβάρι.
   Δεν είναι λοιπόν μόνον ο Τζημ Μόρισον, που έκανε αναφορά στον βρυχηθμό τής πεταλούδας, ως ασυνείδητη αναφορά στο αντίστοιχο σχήμα τού Lorenz, που αναφέρεται σε κάποιον "παράξενο ελκυστή" τής μαθηματικής θεωρίας τού χάους. Μια προσεκτική ακρόαση τής στερνής πτήσης τής αγριόχηνας, οδηγεί στην πρόσληψη ενός κροταλίσματος, που ωθεί το μπουλούκι ενός θιάσου αντιποίησης αρχής στο βάραθρο.
   Και το πλέον μοιραίο δεδομένο: Μην αναζητήσετε τα πτερά της. Διότι δεν πρόκειται να τα συναντήσετε κάπου συνωστισμένα. Αυτοί που επιδείκνυαν μεις, κομπάζοντας σε βάρος τών υποδουλωμένων "αδυνάτων", θεωρούντες, ότι τα νήματα που τούς κινούν όπισθεν τών παρασκηνίων αποτελούνται από άθραυστο συρματόσχοινο, καλούνται να αντιμετωπίσουν πλέον ένα ακατάσχετο αντίπαλο, ο οποίος βρίσκεται ταυτοχρόνως παντού και πουθενά. Υποτιμώντες τις εγχώριες Ένοπλες Δυνάμεις και παραμερίζοντες τα εγχώρια Σώματα Ασφαλείας, ταμπουρωμένοι πίσω από την EUROGENTFOR και την SEEBRIG καλούνται πλέον μέσα σε συνθήκες καθιζήσεως τού σαθρού βάθρου τους να συνειδητοποιήσουν την στοιχειώδη αρχή τής μηχανικής: Ότι η ράβδος έχει δυο άκρες.


3. ΤΟ ΚΡΟΤΑΛΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΑΓΡΙΟΧΗΝΑΣ 

  Δεν τυγχάνω θιασώτης τής υλικής βίας. Προσβλέπω στην πνευματική υπεροχή και στην υπεροπλία, που αυτή προσδίδει. Η περιώνυμος ρήσις τού Μαρξ, ότι "το όπλο τής κριτικής δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κριτική τών όπλων" δεν συνιστά οδοδείκτη για τον υποφαινόμενο. Γνωρίζω, ότι η βία έλκει βία. Και όσο περισσότερο άδικα και ποταπά είναι τα ελατήρια αυτών που την επιλέγουν, τόσο σκληρότερη είναι και εφαρμοζόμενη Νέμεσις σε αυτούς. Είναι αυτονόητο, ότι δεν μπορώ να αρνηθώ σε κανένα το δικαίωμα τής καλώς νοουμένης αυτοάμυνας στην βάση τής ισοτιμίας τών εφαρμοζόμενων μέσων. Είτε πρόκειται για μεμονωμένο άτομο, είτε για κοινωνική ομάδα, είτε για σύνολο λαό. Στην ανατολή όμως κυριάρχησε η νοοτροπία και η πρακτική τής προτροπής "ΒΟΥ ΒΕΪ". Που σημαίνει επέτρεψε στο καλό να συμβεί. Επί τού προκειμένου δεν πρόκειται για κάποια παθητική άδεια προς το καλό, αλλά για ύψιστη εγρήγορση και αποφασιστική κινητοποίηση. Η προτροπή τών Ινδών σοφών: "Έχε υπομονή και θα δεις τα πτώματα τών αντιπάλων σου να πλέουν στον Γάγγη", ακούγεται να υπέχει μια παθητική καρτερία. Όμως το νόημά της είναι διαφορετικό. Στην ουσία συνιστά βεβαίωση για την επικράτηση και τον θρίαμβο τού Καλού. Και το καλό δεν μπορεί να είναι κάτι, το οποίον βρίσκεται πέραν ημών. Εάν εμείς δεν γίνουμε το καλό, σε μια διαδικασία μετουσιώσεως, αυτό δεν θα επικρατήσει. Όταν στο παρελθόν πρότεινα ως μάχιμο πρακτική αυτό που ονόμασα "Αταραξία", είχα ως πρότυπο τον μέγα στρατηλάτη Ιούλιο Καίσαρα και το περιώνυμο "VEDI - VIDI - VICI". Ο Ιούλιος Καίσαρ επέτυχε να νικήσει τις λεγαιώνες τού Πομπιήου στην εκστρατεία τής Ισπανίας, με την εφαρμογή ενός εξόχου στρατηγικού τεχνάσματος, χωρίς να δωθεί μάχη. Έτσι κατάφερε να επιβληθεί, αποφεύγοντας μια αιματηρή εμφύλια σύγκρουση. Μια σόφρων και μελετημένη στρατηγική, μπορεί να ελαχιστοποιήσει μια θερμή συγκρουσιακή διαδικασία. Τουναντίον, μια βίαιη σύγκρουση, η οποία στερείται σοβαρής στρατηγικής, έστω κι αν κερδηθεί σε επιχειρησιακό επίπεδο, μεσοπρόθεσμα παραμένει άκαρπη.

  Η συμβολισμός τής αγριόχηνας έχει τεράστια σημασία στην συγκρότηση ενός μαχητού και αξίζει όχι μόνον να μελετηθεί σε βάθος, αλλά να εσωματωθεί δημιουργικά στον πολεμικό του εξοπλισμό. Στην ουσία δεν είναι ο θηροφύλακας, που θέτει εκτός μάχης τον θηρευτή τής τελευταίας αγριόχηνας, αλλά η ίδια η αγριόχηνα. "The Wild Geese" είναι μια γνωστή πολεμική τανία με τους Ρότζερ Μουρ, Ρίτσαρντ Μπάρντον και Ρίτσαρντ Χάρρις, που καθιέρωσε στον κινηματογράφο την μάχιμο εκφορά αυτού τού συμβόλου.

  "Η Αγριόχηνα Χτυπάει τα Φτερά" αποτελεί την πέμπτη από τις δεκαοκτώ ασκήσεις τής Πολεμικής Τέχνης τού Ναού Σαολίν και αποσκοπεί στο βύθισμα τού "Τσι", τής ενέργειας, στο ανθρώπινο σώμα. Υπό αυτήν την έννοια, η συμβολική, την οποία δρομολογεί ο Βούλγαρης στο εν λόγω επισόδειο μόνον τυχαία δεν είναι. Το χάος που ανοίγεται αυτήν την στιγμή, όχι μόνον μπροστά στο θλιβερό τρίο τών Τσίπρα, Κοτζιά και Καμμένου, θα γιγαντώνενται με διαδικασσία χιονοστιβάδας ημέρα με την ημέρα. Και η υποπίεση που αυτό ασκεί, έλκει πλέον στα έγκατα σύνολο το δωτό πολιτικό κατεστημένο. Ειδικά ο Καμμένος αισθάνθηκε σε κάποια φάση τις ψιχάλες τών πολιτών στο σβέρκο. Θα έπρεπε κατά συνέπεια να είναι πιο προσεκτικός και λιγότερο προκλητικός. Από την εποχή, που οι Νεπαλέζοι μακέλεψαν τούς Έλληνες για λογαριασμό τών ναζί στο Δίστομο, έχουν αλλάξει κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες στην συναισθηματική σφαίρα. Ο βόμβος τής θύελλας που καταφθάνει εκφράζεται αρχικά με κάποιους κόκκους σκόνης. Εάν ήσαν στοιχειωδώς προνοητικοί, θα το είχαν αντιληφθεί. Αντι αυτού χύνουν με μανία λάδι στην φωτιά. Ούτε ψίλος στον κόρφο τους.



4. ΤΟ "ΠΡΟΒΛΗΜΑ" ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η "ΕΛΛΗΨΗ ΗΓΕΤΟΥ"  

  Στο ιστολόγιο τού φίλου Διοδότου διάβασα την αναδημοσίευση ενός κειμένου τού Θύμιου Παπανικολάου από το "Ρεσάλτο" σχετικά με τα μειονεκτήματα, που προέρχονται από την έλλειψη ενός οργανωμένου φορέα, ο οποίος θα μπορούσε να τεθεί επικεφαλής στην διαδικασία αποδόμησης τού ελλαδικού κατεστημένου, στην φάση που αυτό δέχεται έντονη αμφισβήτηση από την συντριπτική πλειοψηφία τού κοινωνικού σώματος, που κορυφώνεται με την συμφωνία για το Μεκεδονικό. Αυτό το δεδομένο αποτιμάται από τον Θύμιο Παπανικολάου ως η σημαντικότερη αδυναμία τής τρέχουσας φάσεως και ως απώλεια μιας τεράστιας ευκαιρίας. Ο Διόδοτος δέχθηκε έντονη κριτική στα σχόλια αυτής τής ανάρτησης, επειδή αναδημοσίευσε το κείμενο ενός ιστολόγου αριστερής κατευθύνσεως, βάσει τής επιχειρηματολογίας, ότι ενώ το κείμενο έχει πατριωτική εκφορά, ο κειμενογράφος δεν διέπεται από ειλικρίνεια, διότι είναι αριστερός, επιδιώκοντας έταιρες στοχεύσεις από αυτές τού καλώς νοούμενου πατριωτισμού.
  Τόσο το κείμενο τού Θύμιου, όσο και η κριτική που αυτός υπέστη στα σχόλια, είναι ενδεικτικές για τις αγκυλώσεις που κυριαρχούν στην μέση αντίληψη. Το "Ρεσάλτο" ξεκίνησε ως περιοδικό έντυπο με τεκμηριωμένη και μαχητική πατριωτική εκφορά αρκετά πριν καθιερωθεί το διαδίκτυο και - κατά την γνώμη μου - συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην πατριωτική μεταστροφή τής Ελλαδικής κοινωνίας. Ότι ο Θέμιος Παπανικολάου είναι αριστερός, αποτελεί προτέρημα και όχι μειονέκτημα. Όχι διότι οι αριστεροί είναι καλύτεροι τών δεξιών, αλλά διότι ένας αριστερός εκ τών πραγμάτων έχει καλύτερη πρόσβαση σε ανθρώπους που συμπαθούν, ή ανήκουν ιδεολογικά στην αριστερά. Ειδικά στην φάση, που η νεοταξική αληταμπουρία προωθούσε την στρατηγική τής μετατροπής τού αριστερού χώρου σε Δούρειο Ίππο τού εθνομηδενισμού στην Ελλάδα, παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες καταξιωμένων αριστερών - όπως ο Γιώργος Καραμπελιάς - στον χώρο τών εντύπων με σαφή πατριωτικό προσανατολισμό, επέτυχαν να ανοίξουν αυτήν την προοπτική σε ένα ζωντανό τμήμα τής νεολαίας, εντάσσοντας στο σύνολο φάσμα ως συνεργάτες / συνοδηπόρους σημαντικούς διανοούμενους και από άλλους χώρους με διαφορετικό ιδεολογικό προβληματισμό, όπως ο Θεόδωρος Ζιάγκας. Αυτή η διαδικασία ήταν απολύτως φυσιολογική, διότι στην δεκαετία τού '70 η αριστερά ήταν αυτή που πρόβαλε τα συνθήματα για εθνική ανεξαρτησία και κατάργηση τών ξένων βάσεων στην Ελλάδα, όταν η δεξιά πιπίλιζε τα "ανήκομεν εις την Δύσιν" και οι μειωδότες κήνσορές της εφάρμοζαν την πολιτική τού "Η Κύπρος κείται μακράν". Οι νεότεροι βεβαίως δεν έχουν ζήσει αυτά τα γεγονότα και εύκολα παρασύρονται σήμερα - σε φάση που (ευτυχώς) η αριστερά έχει αυτοκαταργηθεί - από τα σύνδρομα ανθρώπων, οι οποίοι μένονται ένεκα παραταξιακών αγκυλώσεων. Αυτή η διαπίστωση δεν αναιρεί το γεγονός, ότι στο θέμα τής Μακεδονίας το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος στήριξε εθνοπροδοτικές θέσεις. Αυτές όμως οι επιλογές ανάγονται σε τελείως διαφορετικές διεργασίες, από αυτές που προβάλλουν τα ακραιφνή αντικομμουνιστικά ιστολόγια. Η εμβάθυνση επί τού θέματος δεν είναι τής στιγμής. Όμως για λόγους αποδώσεως τής προηκούσης τιμής δεν μπορώ να μην αναφέρω εδώ το όνομα τού Νίκου Βεργίδη, ο οποίος πρόσφερε την ζωή του (χωρίς να είναι ο μόνος) για να προβάλλει σημαντικά διαφωτιστικά δεδομένα σχετικά. Και όταν ανφέρομαι στην αριστερά, δεν εννοώ τίς ηγεσίες κομμάτων ή οργανώσεων, οι οποίες ήταν όλες ανεξαιρέτως για φάπες, αλλά την πληθώρα μεσαίων και κατώτερων στελεχών, που με αυταπάρνηση και αναμφισβήτητο προσωπικό κόστος προώθησαν πατριωτικές - κοινωνικές στοχεύσεις. Αυτή η διαπίστωση δεν διέπεται από συμπλεγματισμό τού γράφοντος, έναντι τών όποιων κατώτερων τών χρονικών στιγμών ηγεσιών, δεδομένου, ότι το πεπρωμένο και οι οι επιλογές μου με οδήγησαν να φέρω τσάρκες σε αρκετά κλιμάκια και φόρα. Ούτε και έχω τον παραμικρό ενδοιασμό σήμερα, να δηλώσω, ότι υποκλείνομαι ενώπιον πατριωτικών οργανώσεων, οι οποίες ανήκουν στην άκρα δεξιά - όχι όμως ενώπιον συστημικών μαγαζιών, όπως η λεγόμενη "χρυσή αυγή", οι καρατζαφέρηδες και οι πλεύρηδες. Με την πλεοψηφία τών στοχεύσεων υγειών οργανώσεων τής άκρας δεξιάς, ταυτίζομαι, έστω κι αν διαφοροποιούμαι έναντι αφελών στερεότυπων, όπως ο φυλετισμός και ο άνευ όρων αντικομμουνισμός. Παρ' όλο, που η δραστηριότητα αυτών τών οργανώσεων χαρακτηρίζεται από σοβαρές παραλήψεις, όπως η αποκατάσταση τής υστεροφημίας στην εθνική - λαϊκή συνείδηση τού Νίκου Σαμψών, ενός σημαντικού Έλληνα με τεράστια προσφορά στούς Κυπριακούς Αγώνες.
   Το πρόβλημα με τον Θύμιο εν τέλει δεν είναι ότι αυτός είναι αριστέρος. Η πατρίδα μάς χρειάζεται όλους και όσοι σκάπτουν χαντάκια από παραταξιακή προκατάληψη κάθε άλλο παρά ωφελούν. Το πρόβλημα είναι, ότι ο Θύμιος είναι ακόμη κολημμένος σε στερεότυπα, που ξεπεράστηκαν από την ζωή και ενώ είναι πλέον νεκρά, κάποιοι εμμένουν να τα αφήνουν άταφα. Μπαρούφες τού είδους "κόμμα νέου τύπου", "δικτατορία τού προλεταριάτου" (δηλαδή δικτατορία τού κομμουνιστικού κόμματος, ήτοι δικτατορία τού γενικού γραμματέως αυτού τού κόμματος) "προλεταριακή πρωτοπορεία" και τα συναφή συνιστούν πολιτικό φολκλόρ, που ακόμη και τα μουσεία θα τα έριχναν στα μπάζα, για να μην πιάνουν χρήσιμο χώρο ασκόπως.
    Αυτό δεν σημαίνει, ότι από την αριστερή ιδεολογία, πετιώνται τα πάντα στον κάλαθο τών αχρήστων. Κατ' μουσίαν ο Μαρξισμός συνιστά ένα δωτό κακέκτυπο αντίγραφο τού καπιταλισμού, με φρούδο άρωμα υποτιθεμένης κοινωνικής δικαιωσύνης, στο βαθμό που στηρίχθηκε στις ίδιες υλιστικές αξίες με αυτόν και εφήρμοσε τον ίδιο και χειρότερο κρατικό πατερναλισμό. Αυτοί που μένονται ως αντικομουνισταί, προσποιούνται ότι ανακάλυψαν τον τροχό, ενώ οι βασικότεροι διανοούμενοι τού μαρξιστικού χώρου, τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του, ήδη από το 1948, όταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης διακήρυξε: "Θα πρέπει να αποφασίσουμε εάν θα είμαστε μαρξιστές ή επαναστάτες".
    Ο Μαρξισμός μπορεί να πέθανε. Όμως κατάφερε να επιβιώσει - και να είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρος από οποιαδήποτε άλλη εποχή - ο κεντικός του στόχος, που είναι η κοινωνική ανατροπή. Σε χώρες βεβαίως που η κοινωνία υφίστανται καθεστωτικό αξανδραποδισμό και όχι σε χώρες που ευημερούν, όπως η σημερινή Ρωσία. Έχω πλήρη κατανόηση για την μεταστροφή τού Γεωργίου Γιωργαλά, ο οποίος στάθηκε διανοούμενος σημαντικού εύρους, από αποφασισμένο στέλεχος τής αριστεράς σε ακραιφνή αντικομμουνιστή. Όμως, παρά την μεγάλη εκτίμηση που θρέφω στην προσφορά του, κατ' ουσίαν τον συμπονώ. Διότι, ενώ ακολούθησε πάντοτε την φωνή τής καρδιάς του με άκρα συνέπεια, δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει με ορθρό τρόπο την σφαγή τών εργατών στην Ουγγαρία το 1956 από το Σοβιετικό καθεστώς. Η ερμηνεία και η αποτίμηση τού Σταλινικού φαινομένου συνιστά ένα από τούς πλέον δύσβατους ιστορικούς γρίφους. Το πρόβλημα με τον Γιωργαλά είναι ότι πέρασε από την πίστη στα μαρξιστικά στερεότυπα στην πίστη τών αντίπερα στερεοτύπων, χωρίς να μπορέσει να διεισδύσει στο ιστορικό βάθος τών διεργασιών. Η κριτική αυτή μπορεί να γίνεται εύκολα ίσως από κάποιον άνθρωπο, που είναι νεώτερος από αυτόν και έχει ζυμωθεί με βιώματα και πληροφορίες πιο πρόσφατες. Ο άνθρωπος συνιστά ένα δράμα τής εποχής του. Και η μαρτυρία που καταθέτει, είναι άμεσα συνυφασμένη με αυτό το δράμα. Γι αυτόν τον λόγο είναι πολύ προτιμότερη από το να επικρίνουμε, να απορρίπτουμε, ή να δαιμονοποιούμε, η επίγνωση, ότι οφείλουμε να σκύβουμε επάνω από τα καθέκαστα με στόχο να τα μελετήσουμε, για να τα ερμηνεύσουμε. Αποδίδοντας τον δέοντα σεβασμό σε όσους μόχθησαν γι αυτό, το οποίον θεώρησαν ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο, ασχέτως τι χρώμα είχε το μετερίζι που επέλεξαν.
   Αναμφιβόλως η αναγκαιότητα τής κοινωνικής ανατροπής χρειάζεται πλέον την έδραση σε μια νέα επαναστατική θεωρία. Ενώ ο μαρξισμός απέτυχε πλήρως στην δομή τών ερμηνειών και τών στοχεύσεων που επέλεξε (και δυσττυχώς καθιέρωσε) - διαδικασία αναμενόμη ως προϊόν ιλλουμινιστικής, αντικοινωνικής συνομωσίας - η μέθοδος που χρησιμοποίησε στην συγκρότηση τού οργάνου ήταν - κατά την γνώμη μου - αριστοτεχνική. Διότι εδράζετο τόσο επί φιλοσοφικής βάσεως (ως "διαλεκτικός υλισμός") όσο και επιστημολογικής / κοινονιολογικής βάσεως (ως "επιστημονικός σοσιαλισμός"). Μπορεί και τα δυο αυτά μπαστούνια τής μαρξιστικής θεωρίας να είναι σαθρά. Οι βράχοι όμως που επελέχθησαν να στηθούν αυτά, είναι στέρεοι. Κατά συνέπεια, ενώ το επερχόμενο θεωρητικό οικοδόμημα δεν μπορεί παρά να στηθεί νέο εκ θεμελίων, η επιλογή τού δομικού χώρου δεν μπορεί παρά να είναι ο γρανίτης.

   Τα περί επαναστατικού φορέως, που αναφέρει ο Θύμιος, είναι κατά την γνώμη μου παρωχημένα στερεότυπα. Αυτό δεν σημαίνει, ότι απορρίπτω γενικώς την αναγκαιότητα των οργανωμένων δομών, απολυτοποιώντας τον αυθορμητισμό. Όμως, τόσο το οργανωμένο, όσο και το αυτόνομο, χρειάζονται στην εποχή μας νέο προσδιορισμό. Ειδικά στην εποχή τού διαδικτύου, που τα λεγόμενα "μέσα κοινωνικής δικτυώσεως" χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τα νεοταξικά επιτελεία στην διαξαγωγή τών λεγόμενων "έγχρωμων επαναστάσεων", όπως το σεπτεμβριανό μπάχαλο τού Σόρος με εφαρμή την σχεδιασμένη από τα ίδια κυκλώματα δολοφονία τού Γρηγορόπουλου, μέσω εισαγμένων επαγγελματιών εκτελεστών, το ζήτημα τών οργανωτικών δομών συνιστά μια τελείως νέα προβληματική.
   Αυτό που χρειάζεται μια κοινωνία για να συγκροτηθεί και να λειτουργήσει δημιουργικά, δεν είναι η "πρωτοπορεία" κάποιας κοινωνικής τάξεως, ή μια κάθετα οργανωμένη μάζωξη σιδηράς πειθαρχίας στην βάση κάποιου συγκεντρωτισμού, αλλά μια ισχυρή πνευματική ηγεσία. Για μια τέτοιου είδους πνευματική ηγεσία το ομογάλακτο τών ιδεών συνιστά πνευματικό θάνατο. Ο τρόπος που μπορεί αυτή να επιδρά δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με διοικητικού τύπου επιβολές, μηχανάκια τής πλειψηφίας, "δημοκρατικές διαδικασίες" συνεδριακών εμποροπανηγύρεων και τοιαύτα. Μια πνευματική ηγεσία δεν χρειάζεται να είναι καν ενιαία. Συντονισμένη καλείται να είναι μονον κάποια ιδιαίτερα βαρύνουσα πύκνωσή της, η οποία δέον να αποτελείται από πρόσωπα που έχουν ενδυθεί σημαντικά ιερατικά καθήκοντα σε προηγούμενες ενσαρκώσεις και έχουν συνεργασθεί σε παρελθόν γίγνεσθαι. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζονται μακροσκελείς προσυνεννοήσεις, εμπεριστατωμένες επιχειρηματολογίες και ενδελεχείς αναλύσεις. Ίσως να είναι περιττό και ένα αμοιβαίο κοίταγμα στα μάτια, δεδομένου ότι η σχέση αυτή είναι εκ προοιμίου οργανική και πριμοδοτείται από υπεράνθρωπο επιτελικό κέντρο.
   Οι μέχρι τώρα εξελίξεις θεωρώ, ότι επιτρέπουν να διαφαίνεται και ο επερχόμενος ηγέτης, καθώς και η αναπληρώτριά του, δεδομένου ότι οι ρόλοι διανέμονται ως ειναι φυσικόν μεταξύ τών φύλων. Ο ηγέτης δεν είναι αναγκαίον να είναι μέλος τής πυκνώσεως, αλλά, έχων το απαραίτητο δώρημα, λειτουργεί ως οργανικός παρακείμενος, εντεταλμένος με πρωταγωνιστικό ρόλο στα εξωτερικά γυρίσματα.
   "Το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη". Ήδη η ζωή έχει καθιερώσει τον Μεγάλο Παρεμβαίνονται. Αυτός βρίσκεται παντού και πουθενά. ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ. Ψυχή του η ψυχή τού Ελληνικού Λαού. 


5. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

  Εκτιμώ ότι ο μεγάλος χαμένος τού προσυμφώνου για το Μακεδονικό πρόκειται να είναι ο Χρήστος Παπουτσής. Το μακέλεμα από την SEEBRIG επικαιροποιεί το μακέλεμα τών Αγανακτισμένων επί υπουργείας του στο "δημοσίας τάξεως(!)" από την EUROGENTFOR. Γνωρίζω, ότι θα προβάλlει αυτός το επιχείρημα ενώπιον τού εισαγγελέως, ότι άλλοι κινούσαν τα νήματα όπισθεν αυτού. Σε αυτήν την περίπτωση ισχύει όμως το "Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνσιν εκ τού ταμείου".


21 Απριλίου, 2018

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΠΤΗΣΕΩΣ 522 ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ HELIOS

"Μετά από λίγο καιρό δεν θα μιλάει κανείς πια γι' αυτά.
Είμαστε ένας λαός που ξεχνάει γρήγορα".

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης



Μετά από υπόδειξη τού αγαπητού κυρίου Διηνεκή καταργώ κατ' αρχήν την παρούσα ανάρτηση, διατηρώ όμως τα σχόλια, διότι δεν επιτρέπεται να καταργήσω σχόλια χωρίς την σύμφωνη γνώμη αυτών που τα έκαναν.
Ο λόγος τής κατάργησης ανάγεται στην διάθεση υπευθυνότητας, η οποία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση στην διαδικασία χειρισμού πολύ σοβαρών θεμάτων, όπως η πτώση τού αεροπλάνου τής HELIOS.
Κάποια από τα βασικά συμπεράσματα που εξήγα σε αυτήν την ανάρτηση, φαίνεται να αντιφάασκουν σε κάποιους σχολιασμούς σε αναρτήσεις άλλων ιστολογίων εκείνης τής περιόδου, σε συνδυσμό με παραπομπή σε φωτογραφικό υλικό σε ένα από αυτά, που αρμόζει να ληφθούν σοβαρά υπ' όψει.
Ο λόγος τής κατάργησης τής ανάρτησης ανάγεται αποκλειστικά στην διάθεσή μου να δρώ με ακριβοδίκαια κριτήρια. Η κριτική που γίνεται στα σχόλια, ότι "εκτίθεμαι" δεν με απασχολεί, δεδομένου ότι τα ελατήρια τής γραφής μου δεν έχουν προσωπική αφετηρία. Έπαινοι ή ονειδισμός ένεκα όσων γράφω, με αφήνουν απαθή. Ουδέποτε επεζήτησα εύσχημα από πάσα δραστηριότητά μου, ή κατέφυγα σε αυτοεπαίνους. Τα γραφόμενα μου αφήνω να τα κρίνουν οι αναγνώστες, θέτοντας το πρόσωπό τού γράφοντος κατά μέρος. Αυτός είναι και ο λόγος που κάνω χρήση διαδικτυακής επωνυμίας, ώστε η έμφαση να αποδίδεται αποκλειστικά στα γραφόμενα και όχι στον γράφοντα. Η αποκάλυψη τής προσωπικής ταυτότητάς μου έγινε αποκλειστικά για λόγους ειλικρίνειας και διότι δεν έχω ανάγκη να επιδιώκω την όποια πλασματική επικάλυψη.
Όσα πράττω εμφορούνται από διάθεση ειλικρίνειας απέναντι στην αλήθεια. Άρα δεν διακρίνω κίνδυνο να εκτεθώ. Φυσικά μπορεί να κάνω κάποια λάθη. Όμως παραμένω πάντοτε ανοικτός και επιδιώκω την κριτική, γι αυτό είναι τα σχόλια τελείως ελεύθερα σε αυτήν την σελίδα, χωρίς να προηγείται έλεγχος.
Είμαι ανά πάσα στιγμή διατεθειμένος να παραδεχθώ λάθη και ατέλειες, όχι μόνον για λόγους στοιχειώδους αξιοπιστίας, αλλά διότι το τελευταίο που με ενδιαφέρει είναι το όποιο γόητρο. Εισερχόμεθα σε μάχιμο αρένα διαφωτήσεως και το αναμενόμενο είναι κόστος και φθορά. Μετά την προηγούμενη ανάρτησή μου χάκαραν και έκαψαν τον υπολογιστή μου. Δόξα τω Θεώ, έχω εδώ άλλους οκτώ ματρακάδες, όπως αυτός που έκαψαν, για να συνεχίσω.

Στα σχόλια έθεσα ένα ερώτημα στον αγαπητό κύριο Διηνεκή, το οποίο μέχρι στιγμής παραμένει αναπάντητο. Αυτό δεν σημαίνει, ότι η αντιρρητική του μπορεί να μην ισχύει. Αντιθέτως θέλω να εκφράσσω τις ευχαριστείες μου σε αυτόν, που κατά τις πολύ μικρές πρωινές ώρες, που άλλοι ησυχάζουν, αυτός παρέμεινε ενεργός, για να με διαφυλάξει και εμένα, αλλά πρωτίστως την διοχέτευση απόψεων, που μπορεί να μην ισχύουν, στην δημοσιότητα, ματαιώνοντας πιθανά ατοπήματα.

Φυσικά έχω κρατήσει αντίγραφο τής ανάρτησης και είμαι ανά πάσα στιγμή διατεθεικμένος να την παρουσιάσω εκ νέου στο σύνολό της ή μερικώς, όταν αυτό απαιτηθεί από την δεοντολογία τής όποιας καλώς νοούμενης κριτικής.

Φρονώ, ότι έχω υποχρέωση να εμμείνω στο παρόν θέμα στην σημερινή φάση με έμφαση, αλλά και σε άλλα από αυτά, που η επίσημη εκδοχή σχετικά και οι αντίστοιχες έρευνες θεωρούν "ατυχήματα".. Διακρίνω από την μέχρι τώρα διεξαγωγή τής έρευνάς μου, ότι υπάρχουν σχετικά με αυτό το θέμα αναπάντητα ερωτήματα ζωτικής σημασίας και εμμένω στην συνέχιση τών ερευνών μου. Σχετικά με την κριτική που έγινε, ότι δεν γνωρίζω επαρκώς το θέμα που χειρίστηκα, φρονώ ότι αυτό ισχύει για κάθε καλοθελητή, που αποτολμά να ερευνά γεγονότα, ενώ αυτά σκεπάζονται από πέπλο συνομωσίας. Η αναζήτηση συνιστά διακινδύνευση. Δεν παύει όμως ποτέ αυτή να διέπεται από ένα σημαντικό προτέρημα: Θέτει εκ νέου επί τάπητος στην δημόσια συνείδηση και τον δημόσιο διάλογο ζητήματα, που οι κύκλοι τού σκότους επιθυμούν να ξεχασθούν με κάθε τρόπο. Σύμφωνα με το ρητό: Όσοι μιλούν υπεύθυνα, θέτουν ή λύνουν πρόβλημα.

Εφόσον καταλήξω στο μέλλον σε συμπεράσματα άξια λόγου, τα οποία είναι συνεκτικά και εξαντλούν τις εκδοχές που έχουν καταγραφεί, θα επανέλθω στην κατάθεση τών απόψεων μου επί τού θέματος.

15 Απριλίου, 2018

ΣΜΙΛΕΥΟΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ: "ΓΕΝΟΙΤΟ ΤΟ ΝΟΜΕΝ ΕΣΤ ΟΜΕΝ"`

EYXOMAI ΚΑΙ ΕΓΚΑΛΩ:

ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΕΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΝΕΜΕΣΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΥΣΙΑΣΘΕΝΤΟΣ ΠΙΛΟΤΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΤΩΝ ΦΟΝΙΑΔΩΝ ΤΟΥ.

NOMEN  EST OMEN:
ΜΠΑΛΤΑΣ ΔΩΡΟ




Φρονώ, ότι ο κύριος Α. Τσολάκης τα εξηγεί ξεκάθαρα στην αρχή τού κάτωθι βίντεο:



Από αρκετούς φίλους και συναγωνιστές εκφράστηκε η επιθυμία - ευχή:
"Να μην υπάρξουν άλλοι Έλληνες πιλότοι, που θα θανατωθούν πάνω από το Αιγαίο"

Φρονώ, ότι για να γίνει η επιθυμία τους πράξη αρμόζει και επιβάλλεται:

1. Να προσπαθήσουμε να ξεσκεπάσουμε τούς δολοφόνους.
2. Να ενστερνιστούμε τις ιδέες και το θάρρος και να συνεχίσουμε τον αγώνα τού Γιώργου Μπαλταδώρου.


1. ΤΟ ΒΑΡΥ ΠΕΠΛΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Επειδή είναι προφανές, ότι οι "αρμόδιες" επιτροπές διελεύκανσης θα επιχειρήσουν τον αποπροσανατολισμό τής κοινής γνώμης, όπως συνέβη με αντίστοιχα συμβάντα στο παρελθόν, ορθώς ανέλαβαν έντιμοι διαφωτιστές στο διαδίκτυο να διεισδύσουν στα αίτια τής πτώσεως τού αεροπλάνου κατά την 12.04.2018 και να ενημερώσουν σχετικά με τα συμπεράσματα και τις εκτιμήσεις τους την κοινή γνώμη. Παρόλο που οι εκτιμήσεις τους διίστανται, θεωρώ, ότι άπαντες αυτοί είναι αξιέπαινοι. Καθ' ότι τιμητές τής αλήθειας δεν είναι οι κάθε λογής ειδικοί, παρ' όλο που λόγω αρμοδιότητος ωφείλουν αυτοί να υπηρετούν με πλήρη ειλικρίνεια το καθήκον που επωμίζονται - χωρίς να το πράττουν αυτό ως υποταγμένοι σε αλλότριες σκοπιμότητες - αλλά αυτοί, που με το παρρησία εκτίθενται στο κόστος να την υπηρετούν την επικράτησή της.

Προσωπικά είμαι δεδηλωμένος αντίπαλος τής ιδεολογικής μονοκουλτούρας. Η κατ' αποκλειστικότητα εμμονή σε μια και μόνο άποψη - όποια και εάν είναι αυτή - οδηγεί σε πνευματικό μαρασμό. Άλλη είναι η οπτική τής πραγματικότητος που μπορεί να προσλαμβένει ένα πτηνό, άλλη αυτή που μπορεί να προσλαμβάνει ένα έντομο και άλλη αυτή που μπορεί να προσλαμβάνει ένας σκύλος. Όλες οι προσλήψεις, αντίστοιχα με την θέση και τις αισθητηριακές δυνατότητες ενός παρατηρητού, εμπεριέχουν κάποια διαπίστωση τής πραγματικότητος, που έχει όμως μερικό χαρακτήρα. Η σύνθεση τών καλής προαιρέσως προσλήψεων και αντιλήψεων είναι αυτή που μπορεί να αποδώσει μια σφαιρική άποψη.
Καταθέτοντας εδώ την άποψή μου, το πράττω  με συνείδηση τών ορίων, που με διέπουν. Προσπαθώ όμως κατά κανόνα να οριοθετώ συγκεκριμένα και χωρίς περιστροφές την βάση, από την οποία επιχειρώ την εκάστοτε επισκόπηση δεδομένων και καταστάσεων. Αναφορικά με την επιλογή τής όποιας αναλυτικής αφετηρίας μπορεί να ασκώ κριτική. Όμως χωρίς να συγχέω τις προθέσεις άλλων καλοθελητών, με τούς οποίους θεωρώ, ότι αποτελούμε μέλη ενός και τού αυτού διαγνωστικού σώματος, θεωρώντας καθοριστικής σημασίας τον ιμάντα που συνδέει τις κοινές μας προθέσεις. Το υπ' αριθμόν ένα συνειδησιακό οργανο που δώθηκε ως δώρημα στούς ανθρώπους είναι η καρδιά. Αυτή είναι που λειτουργικά μας εντάσσει όλους στην ίδια δέσμη ανατροπής τού ψεύδους, τόσο στην θεωρία όσο και στην πράξη.

Όταν αναφέρομαι σε εικασίες, δεν έχω λόγο να το κρύψω. Όταν αναφέρομαι σε ενδείξεις, επίσης. Όταν αναφέρομαι σε βεβαιότητες βάσει πειστηρίων - πάντοτε κατά την γνώμη μου και μόνον - ωφείλω να το αναφέρω. Κάθε άλλη πρακτική, δεν μπορεί να είναι υπεύθυνη.
Θεωρώ, ότι τα υπάρχοντα πειστήρια, σχετικά με όσα ακολουθούν, είναι επαρκή, ώστε να εγείρω σχετικά με αυτά αίτημα βεβαιότητος. Ακολούθως τα καταθέτω στην κρίση σας.

Θεωρώ στοιχειώδη την αναλυτική αρχή, να μην εξετάζονται τα εκάστοτε δεδομένα μεμονωμένα, αλλά να επιχειρείται πάντοτε η ένταξή τους στα γενικότερα πλαίσια τής φάσεως, που αυτά εγκύπτουν. Δεύτερη στοιχειώδης αρχή στην εξέταση συγκεκριμένων δεδομένων αρμόζει να είναι ο παραλληλισμός και η σύγκρισή τους με άλλα παρόμοια, ώστε να εντοπιστούν οι δυνατές ποιότητες, που μπορεί να τα διέπουν από κοινού. 
Οι λόγοι τής καταρρίψεως τού αεροσκάφους τού Γιώργου Μπαλταδώρου αρμόζει να αναζητηθούν βάσει τής πρώτης αρχής - προσέγγιση Α.
Μέσω τής δεύτερης αρχής - προσέγγιση Β. - καθίσταται δυνατός ο τρόπος κατάρριψης τού αεροσκάφους και δολοφονίας τού πιλότου. 



2. ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΛΗΘΩΡΑ ΤΑΓΩΝ

Α.
Στην περίπτωση τής καταρρίψεως τού αεροσκάφους τού Γιώργου Μπαλταδώρου, θεωρώ κατά σειράν ιεραρχήσεως, ότι η συγκυρία στην παρούσα φάση χαρακτηρίζεται από τα εξής δεδομένα:
1. Ο πόλεμος στην Συρία. Συνέπειες αυτού τού πολέμου είναι η απώλεια για την Δύση τών πετρελαιοπηγών τής Συρίας και η ήττα που καταγράφεται εκεί τού ΝΑΤΟ και τών δυο διεκπεραιωτών του στην περιοχή, που είναι οι τζιχαντιστές και η φιλοδυτική ηγεσία τού Κουρδικού κινήματος εθνικής αποκαταστάσεως (Αίτημα το οποίο θεωρώ καθ' όλα δίκαιο, αλλά καναλιζαρισμένο σε λάθος στρατηγική, η οποία επιβαίνει άκρως επιζήμια για το Κουρδικό έθνος).
Άλλη συνέπεια αυτού τού πολέμου είναι η ματαίωση τού αγωγού διέλευσης καταριανού πετρελαίου μέσω τής Συρίας. Επίσης σημαντική συνέπεια αυτού τού πολέμου είναι η επαμφοτερίζουσα στάση τής ηγεσίας τής Τουρκίας, η οποία αποστασιούμενη μερικώς από το ΝΑΤΟ, σύναψε λυκοφιλία με την Ρωσία, επιχειρώντας ένα χορό πάνω σε τεντωμένο σχοινί.
2. Η απόφαση τού ΝΑΤΟ να αντληθούν τα πετρελαϊκά αποθέματα τού Αιγαίου και ίσως τού Κρητικού πελάγους, στα οποία επί δεκαετίες είχε επιβληθεί σφράγισμα, ως αποθέματα β΄τάξεως. Σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα τού πολέμου στην Συρία, το επικείμενο ενεργεικό στράγγιγμα τής Σαουδικής Αραβίας και την συνεχούμενη αποστασιοποίηση τού πετρελαιοπαραγωγού Ιράκ από την δύση, καθίσταται προφανής ο κίνδυνος ενεργεικής ασφυξίας τών δυτικών δυνάμεων, η οποία επέρχεται εάν δεν αντληθούν τα ενεργειακά αποθέματα τού Αιγαίου.
3. Η επιβεβλημένη από την αποστασιοποίηση τής Τουρκίας μεταφορά τών στρατιωτικών - επιθετικών υποδομών τού ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και η μετατροπή τής πατρίδας μας σε κεντρικό θέρετρο στρατηγικής στηριξής του στην περιοχή. Με δεύτερο στρατηγικό στήριγμα το σιωνιστικό κρατίδιο. Αυτό μέρα με την ημέρα περικυκλώνεται περισσότερο, όχι μόνον από τούς παραδοσιακούς του αντιπάλους, αλλά διακατέχεται και από την τάση να ωθεί κάποιες επαμφοτερίζοντες προς αυτό δυνάμεις, όπως η Τουρκία, στον στρατόπεδο τών αντιπάλων του, μέσω μιας αμετροεπούς επιθετικότητος προς πάσα κατεύθυνση.
4. Η αυξανόμενη επιθετικότητα τής τουρκίας εναντίον τής Ελλάδος. Αυτή πατρονάρεται σκοπίμως και από τούς Ρώσους στην μείζωνα περιοχή, στην οποία εντάσσεται και η Κυπριακή ΑΟΖ, με στόχο την παρακόλληση στην άντληση τών πετρελαϊκών αποθεμάτων τού Αιγαίου, όπως και στην κατασκευή τού αγωγού EAST MED. Η αυξανόμενη ένταση στις σχέση Ελλάδος - Τουρκίας εξυπηρετεί δυστυχώς όλες τις δυνάμεις, που παρεμβαίνουν στην περιοχή:
- Το ΝΑΤΟ, ως υποτιθέμενο σύμμαχο και εγγυητή τής άμυνας τής Ελλάδος ένεκα τής πολύπλευρης  τουρκικής επιθετικότητος, που αυτή υφίσταται, με στόχο την μεταφορά τών πολεμικών υποδομών από το Ιντσιρλίκ στην Ελλάδα και την επέκτασή τους με ακόμη περισσότερες πολεμικές εγκαταστάσεις.
- Το σιωνιστικό κρατίδιο, που επιχειρεί ισχυρή πρόσδεση τής Ελλάδος στην πολεμική του επιχειρησιακή δομή, ενώ αυτό απομονώνεται και περικυκλώνεται, ευρισκόμενο σε καλπάζουσα φυματίωση.
- Την Ρωσία, για λόγους παρεμπόδισης άντλησης τών πετρελαϊκών αποθεμάτων τού Αιγαίου και κατασκευής τού EAST MED.
- Την κυβέρνηση τής Τουρκίας, η οποία πιασμένη κυριολεκτικά από τα μαλλιά της, δεν αναγνωρίζει άλλη διέξοδο στα τα διογκούμενα αδιέξοδά της πέραν τής καλλιέργειας έξαρσης στο εσωτερικό μέσω φιλοπολεμικού κλίματος, αλλά και λόγω τών πάγιων κεμαλικών, μετακεμαλικών και νεοοθωμανικών ονειρώξεων.
- Την κυβέρνηση τής Ελλάδος, η οποία ευρισκόμενη σε πλήρη πτώχευση τής εσωτερικής της νομιμοποίησης απέναντι στην συντριπτική πλεοψηφία τής κοινωνίας, δεν έχει άλλη δυνατότητα επιβίωσης από το φόβητρο τών εξωτερικών κινδύνων. Τα ψεύτικα δάκρυα περί απελευθερώσεως τών ομήρων και οι πασχαλινοί δεκάρικοι τού κάθε τσίπρα δεν πείθουν κανένα, στο βαθμό που η ομηρεία θρέφει την ένταση και το καθεστώς εξωτερικών απειλών.


3. ΟΤΑΝ Ο ΚΑΦΕΤΖΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΕΙ ΕΝΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΛΟΗΓΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΙΛΟΤΟΙ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΝΤΑΛΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ Η ΘΕΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ

Β.
Η εξέταση τής κατάρριψης τού εν λόγω αεροσκάφους θεωρώ, ότι πρέπει να γίνει σε συνδυασμό με την κατάρριψη τού αεροσκάφους τών Κυπριακών αερογραμμών HELIOS τής πτήσεως 522 στις 14 Αυγούστου τού 2005, καθώς και με την κατάρριψη τού αεροσκάφους τού Κωνσταντίνου Ηλιάκη στις 23 Μαΐου 2006 στα ανοιχτά τής Καρπάθου.

Εάν ασχοληθούμε με το αεροσκάφος τής πτήσεως 522, έστω και χοντρικά, έστω και επιδερμικά, τι συμπέρασμα βγαίνει; Σκοτωθήκανε δεκάδες άνθρωποι, δεν ειπώθηκε από επίσημοι αρχή τίποτε άξιο λόγου, τα καταπιήκαμε, το χωνέψαμε - τελείωσε, σαν μην τρέχει τίποτε. Μετά αναρωτιόμαστε, για ποιο λόγο πέφτουν τα μαχητικά κατά δεκάδες, σαν είναι μυίγες που ζαλιστήκανε. Πρώτα από όλα: Οι αξιωματικοί τής αεροπορίας τι κάνουν για όλα αυτά; ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΙΠΤΑΜΕΝΟΙ, ΠΟΥ ΡΙΣΚΑΡΟΥΝΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΝΕ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΑΧΕΣ "ΑΘΑΝΑΤΟΣ", ΕΝΩ ΤΟ ΣΤΗΜΕΝΟ ΔΟΚΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΟ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΒΛΕΠΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΥΤΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΗΣΕΙ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ; Με το αεροσκάφος τής πτήσεως 522 συμβήκανε σημεία και τέρατα, βγαίνει ο Ακριβός Τσολάκης, ειδικός εμπειρογνώμων για αεροπορικά ατυχήματα και τα λέει με το νι και με το σίγμα - ακούστε το βίντεο τα τρία πρώτα λεπτά, εάν δεν προτίθεσθε να δαπανήσετε περισσότερο χρόνο - πράγματα που τα ξέρει στο φινάλε και η "κουτσή Μαρία" και εμείς θάβουμε το κεφάλι ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ μέσα στην άμμο, εγκλωβισμένοι μέσα στις αγκυλώσεις μας. Το αεροπλάνο γύριζε κανα μισάωρο πέρα - δώθε στην Αττική, τύποις ακυβέρνητο, με ένα φροντιστή στο τιμόνι, από αυτούς που σρβίρουν καφέδες, κάνοντας σινιάλα με το χέρι στούς πιλότους τών πολεμικών αεροπλάνων, που πέταγαν γύρω του ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΕΝΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΜΠΟΡΕΪ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΕΛΕΓΧΟΥ, ΠΟΣΩΣ ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΑΠΟ ΤΑ ΤΖΟΫΣΤΙΚ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟ ΤΕΞΑΣ.
Είχε τεράστια τύχη ο Κώστας Καραμανλής, επειδή οι πιλότοι τής πολεμικής αεροπορίας απέφυγαν να εκτελέσουν την διαταγή που πήραν για κατάρριψη τού αεροσκάφους, εάν αυτό έπεφτε σε κατωκημένη περιοχή. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος, που οργανώθηκε αυτό το μαζικό έγκλημα. Σε μια τέτοια περίπτωση ο Καραμανλής θα έπερνε πόδι πολύ πριν γκρεμιστεί ο Ζαχόπουλος, πολύ πριν μπουν οι εμπρησμοί στην Ηλεία και πολύ πριν οι ορδές τού Σόρος μετατρέψουν το κέντρο τής Αθήνας σε μπάζα. Τότε θα ερχόταν μια ώρα πιο γρήγορα το ψυχανώμαλο τού μέθυσου, για να στρώσει με τον Στρως Καν το νταμάρι του μνημονείου.
Έγινε ευραίως γνωστό, ότι ενώ διεξάγετο ο πρώτος πόλεμος τού κόλπου, κατά την διάρκεια τής μάχης, που ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε ονομάσει "μητέρα όλων τών μαχών", τα άρματα τού Ιράκ εξοντώθηκαν πολύ πριν αποκτήσουν την όποια επαφή σκόπευσης με τα άρματα τής "συμμαχίας τών πρόθυμων" κατσαπλιάδων. Βγήκαν τότε τα επίσημα μαζικά μέσα και ανέφεραν, ότι οι εντολές πυρός και η σκόπευση γινόντουσαν από τα κεντρικά ηλεκτρονικού πολέμου στο τέξας. Κούναγε τότε περιχαρής ο Σβάρτσκοπφ τα προγούλια του μπροστά στις κάμερες, διακηρύσσοντας, ότι τα δεδομένα αυτής τής σύγκρουσης θα διδάσκονται πλέον για χρόνια στις στρατιωτικές ακαδημίες. Ενώ ο Ντικ Τσένυ κόμπαζε: "We won because we have a better software!".  Τότε κανείς δεν έκανε λόγο για ναυτίες και βέρντιγκο στα χαρακώματα τής ερήμου, όταν οι μπολντόζες τών ΗΠΑ έθαβαν ζωντανούς τούς Ιρακινούς στρατιώτες, για να μην ξοδεύσουν σφαίρες.
Τραβάς δυο ριπές λέιζερ στούς πιλότους και αφήνεις μετά τον καφετζή να προσγειώσει ένα αεροπλάνο, τού οποίου έχει αφαιρεθεί κάθε έλεγχος πλοήγησης

Ας δούμε στην συνέχεια ΜΟΝΟ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ, ΑΛΛΑ ΕΞΟΧΩΣ ΣΑΡΔΑΝΑΠΑΛΑ τής καταρρίψεως τού Κώστα Ηλιάκη. Για να μην αναρτούμε μόνον τις φωτογραφίες του και αναλωνόμαστε μόνον σε επετειακούς διθυράμβους.
ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΔΙΟΤΙ Ο ΗΛΙΑΚΗΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΘΕ ΙΠΤΑΜΕΝΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΙΛΟΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ.
Μεταφέρω από δημοσίευμα στον ημερήσιο τύπο τής εποχής:

"Στις 23 Μαΐου 2006, κατά την διάρκεια αερομαχίας με τουρκικά μαχητικά στα ανοιχτά τής Καρπάθου, έχασε τη ζωή του ο 36 ετών σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης.
Επισήμως ο θάνατός του αποδόθηκε σε "ατύχημα" που προήλθε από ανθρώπινο λάθος" τού Τούρκου πιλότου, με τον οποίον ενεπλάκη  σε αερομαχία, ο οποίος αν και έπεσε σε διεθνή χωρικά ύδατα, εντός τού FIR Αθηνών, τελικά τον περισυνέλεξαν Τούρκοι και επέστρεψε στην χώρα του.
Όταν συναντήθηκαν οι δυο σχηματισμοί στον αέρα και ξεκίνησε η καταδίωξή τους ο Ηλιάκης δέχθηκε ξαφνικά επίθεση από το ένα τουρκικό μαχητικό.
Ο Τούρκος χειριστής Χαλί Ιμπραήμ Οσκεμπίρ, χτυπώντας με το δεξί φτερό τού RF-4 την καλύπτρα τού αεροσκάφους τού Ηλιακη, το οδήγησε σε κάθετη και ανεξέλεγκτη πτώση, οδηγώντας τον στον θάνατο.
Μετά την σύγκρουση που είχε  ως αποτέλεσμα τον θάνατο τού Ηλιάκη , ο Τούρκος πιλότος έπεσε στην θάλασσα και διασώθηκε από δεξαμενόπλοιο που έπλεε στην περιοχή".

Ρε ζωντόβολα τι είναι οι αερομαχίες; Μπιλιάρδο η ποδόσφαιρο για να παίζουν κουτουλιές τα αεροπλάνα μεταξύ τους;
Στην προκειμένη περίπτωση καθίσταται προφανές. ότι είναι αδύνατο να ήθελε ο τούρκος πιλότος να επιτεθεί με σύγκρουση στο Ελληνικό αεροπλάνο, εκτός εάν ήθελε να αυτοκτονήσει. Οι αερομαχίες διαξάγονται με προειδοποιήσεις και στην έσχατη ανάγκη με πτροειδοποιητικά πυρά στην αντίθετη κατεύθυνση, από αυτή που ακολουθεί ο παραλήπτης τής προειδοποίησης.
Είναι προφανές, ότι το θύμα έξωθεν υφαρπαγής τής πλήγησης τού αεροσκάφους ήταν αρχικά ο τούρκος πιλότος. Άσχετα εάν αυτός μέσα στον πανικό μπόρεσε να καταλάβει τι είχε συμβεί. Ο θάνατος τού Ηλιάκη, σαν αποτέλεσμα τής σύγκρουσης, θα μπορούσε να μην ήταν ο μοναδικός στην περίπτωση. Εκτός και εάν οι τούρκοι πιλότοι μπερδεύουν τις συγκρούσεις στον αέρα με τις σφαλιάρες που τρώνε από τούς αξιωματικούς τους, με τις οποίες πονάει η γκλάβα τους και όχι η χερούκλα που φιλάνε γονατιστοί τα μεμέτια, ως θείο σκεύος.
Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι σαν να κουτουλάει κέποιος μια διερχόμενη με φόρα νταλίκα, για να φοβίσει τον οδηγό.

Τέτοια "ανθρώπινα λάθη", που διατείνονται οι "ειδικοί", δεν συμβαίνουν ούτε από γριές, όταν οδηγούν πατήνια, όχι από έμπειρους μάχιμους πιλότους με πείρα εκατοντάδων ωρών πτήσεως, που θέτουν κατ' επανάληψη την ζωή τους σε ζώνες υψηλών κινδύνων.


4. ΠΟΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΛΑΘΟΣ; ΠΟΙΑ VERTIGO; 

Ο καιρός την ώρα τής πτώσεως τού Mirage 2000 ήταν πολύ καλός. Η θάλασσα ήταν τελείως ήρεμη. Ναι, υπήρχε κάποια ομίχλη, η οποία όμως δεν εμπόδιζε την ορατότητα μεταξύ τών δύο αεροπλάνων.

Δεν είμαι ειδικός στο θέμα πλοηγήσεως πολεμικών αεροπλάνων. Είναι όμως εκατοντάδες άλλοι. Και κάποιοι από αυτούς σχολίασαν στο διαδίκτυο. Θεωρώ, ότι τα αναγκαία συμπεράσματα μπορούν να διεξαχθούν αβίαστα από τα σχόλια που καταθέτω:

- Το να μην έχει δώσει "σήμα" ο χειριστής τού Mirage ένα μόνο πράγμα σημαίνει: ΑΙΦΝΙΔΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, όπως ο καθένας μπορεί να το αποκωδικοποιήσει..

- Το mirage έχει FWB (Fly by Wire) και αυτόματο πιλότο Thomson - Brandt, περίπου σαν AIRBUS, Πρακτικά μπορεί να προσγειωθεί μόνο του, εάν συνυπολογίσουμε και το FWB, ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΛΑΘΟΣ.
Το FWB παρέχει πτήση μέσω υπολογιστή, που στνδέει και ενδιάμεσο υπολογιστή, για τον έλεγχο τού πρώτου.

Σχετικά με άλλες εκδοχές που έχουν αναφερθεί:

- Το GPS λειτουργεί με σύγκριση των σημάτων από τουλάχιστον τρεις δορυφόρους και triangulation, δεν μπορεί ισχυρότερο εχθρικό σήμα να το κάνει να δείχνει συνεχώς μικρότερο υψόμετρο πχ. γιατί θα αποτύγχανε ο υπολογισμός και δεν θα ανανεώνονταν η θέση, θα κολλούσε στην τελευταία θέση όπου λειτουργούσε κανονικά, κάτι που θα φαινόταν στον πιλότο και αυτός ΔΕΝ θα στηριζόταν τυφλά στο GPS.

Θεωρώ, ότι η υφαρπαγή τής πλοήγησης τού αεροσκάφους από τον Γιώργο Μπαλταδώρο καθίσταται προφανής. Και αυτήν την τεχνολογία κατέχουν οι ΗΠΑ.

Τις συνέπειες τού ηλεκτρονικού πολέμου γνωρίζω από προσωπική εμπειρία, πολύ πριν το 2005, 2006, ή 2018, όταν συμμετείχα στην εθελοντική πυρόσβεση στις αρχές τής δεκαετίες τού '90 στην μεγάλη πυρκαγιά τής Πεντέλης. Σε άλλη ανάρτηση έχω περιγράψει τα στοιχεία, βάσει των οποίων ο εμπρησμός τών δασών γινόταν εμφανέστατα από δορυφόρο, προφανώς τών "συμμάχων".


4. ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΧΑΣΑΠΗΔΕΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ

Και να που βγαίνει ο ανθρωποχασάπης τής Ουκρανίας να προ-φυτεύσει θερμό επισόδειο με εαροπλάνο ή σκάφος θαλάσσης μεταξύ Ελλάδος και τουρκίας, λίγες ημέρες πριν την δολοφονία τού Γιώργου Μπαλταδώρου.
Και παρακιολουθεί τα συμβάντα μέσα από τον θάλαμο επιχειρήσεων τού υπουργείου άμυνας μαζί με τον υπουργό.

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΧΩΡΑ.

ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ: ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΣ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ.

ΕΡΩΤΩ:

QUI BONO?


ΘΕΛΕΤΕ ΕΞΥΠΝΟΙ ΝΑ ΛΙΑΝΙΣΕΤΕ ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΜΑΣ;
ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ
ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΓΓΙΞΕΤΕ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΙΡΩΣ ΕΞΥΠΝΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ. ΕΜΕΙΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΧΩΜΑ ΜΑΣ ΕΝΩ ΕΣΕΙΣ ΕΠΙΤΙΘΕΣΘΕ.
ΚΑΙ ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ


ΠΑΡΑΤΗΣΕ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ ΠΕΤΑΞΕ
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΛΚΑΝΙΑ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΞΕ - ΓΕΛΑΣΕ

Είναι αυτονόητο ότι οι Έλληνες πατριώτες οφείλουν να αγωνισθούν - όμως με σκόπιμο και αποτελεσματικό τρόπο - με στόχο την πλήρη διάλυση τού τουρκικού κράτους - εκτρώματος. Ταυτοχρόνως υποχρεούμεθα να μην παραδούμε, ότι η ένταση η οποία καλλιεργείται μεταξύ Ελλάδος και τουρκίας - αναμφίβολα με πρώτο θιασώτη την τουρκική ηλιθιότητα και μεγαλομανία - αλλά και από το ΝΑΤΟ και το σιωνιστικό κρατίδιο, προάγει εξίσου ένα αντιτουρκικό μένος αλλά και το φόβητρο μιας πολιτικής αναμέτρησης με την Τουρκία στην Ελλαδική κοινωνία. Αυτό το κλίμα είναι απαραίτητο για την μεταφορά τών νατοϊκών εγκαταστάσεων από το Ιντσιρλίκ στην Ελλάδα και την μετατροπή της σε προκεχωρημένο επιθετικό πεδίο εναντίον τών χωρών τής Μέσης Ανατολής. Ένα από τα κύρια όπλα τού νατο είναι ο ψυχολογικός πόλεμος. Και αυτός εφαρμόζεται με κλιμακούμανη ένταση σε βάρος τής Ελλάδος, από την ημέρα που ιδρύθηκε αυτή η „συμμαχία“.

Σχετικά με την πρόσφατη πτώση τού αεροσκάφους γράφει ο Γιώργος Αδαλής,
θέτοντας επί τάπητος κάποιες στοιχειώδης πλευρές τού ζητήματος, που περνούν κατά την γνώμη μου ξώφαλτσα δίπλα στις ιαχές „Αθάνατος“ και τον κατακλυσμό τών οθονών από γαλανόλευκη μελάνη:
Θα πείτε ότι „για την μη καθαρή έξοδο στις αγορές τον Αύγουστο αλλά και για τα επί πλέον οικονομικά μέτρα σε βάρος τών ελλήνων φταίει τώρα η Τουρκική Προκλητικότητα που μας αναγκάζει να δαπανήσουμε δις τάχα μου για στρατιωτικές δαπάνες“.


5. ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΓΝΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Ή ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΘΑ ΟΤΙ ΑΓΝΟΟΥΜΕ

1) Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υποστεί πτώση 125 αεροσκάφη τής πολεμικής αεροπορίας. Επί τού προκειμένου δεν μπορούμε να παραδούμε, ότι δεν πρόκειται για μόνον για ένα στόλο αεροσκαφών, αλλά για στόλους. Τούς οποίους έχει πληρώσει μια από οικονομικής πλευράς καρκινοβατούσα κοινωνία πανάκριβα. Εάν αναλογισθούμε, ότι σε σημερινές τιμές κοστίζει ένα αεροσκάφος από Γαλλία 40.000.000 και από Αμερική 150.000.000 δολάρια, μπορούμε ίσως να κατανοήσουμε, γιατί με την πτώση τών 125 αεροσκαφών τρίβουν τα χέρια τους από χαρά, αυτοί που ξεσκονίζουν τα βιβλία παραγγελιών των εξοπλιστικών εταιρειών τών χωρών τών „συμμάχων“ μας. Εταιρείες που είναι κράτος εν κράτει μαζί με τα όπισθεν αυτών τραπεζικά συγκροτήματα σε αυτές τις χώρες. Πέραν ότι με την „μυστηριώδη“ πτώση τής πλειοψηφίας αυτών τών αερισκαφών απαλάγησαν οι „σύμμαχοί“ μας από κάποιοα „ενοχλητικά“ για αυτούς πολιτικά στελέχη, όπως ο υφυπουργός εξωτερικών Κρανιδιώτης και κάποιοι ανώτεροις ιεράρχες.
Δεν είναι τυχαίο, ότι εχθές ακριβώς δήλωσαν οι δυτικοί μας „σύμμαχοι“, παρόλο που η τουρκία έχει αποστασιοποιηθεί έντονα από το νατο, ότι η ελληνοτουρκική διένεξη δεν τούς ενδιαφέρει, δεν τούς αφορά και ότι αυτή αποτελεί εσωτερική διένεξη. Καθίσταται προφανές, ότι οι έννοια τής συμμαχίας είναι για αυτούς σαπουνόφουσκα, όταν πρόκειται να αρμέξουν οιμκονομικά, να φτωχοποιήσουν και μεσοπρόθεσμα να διαλύσουν μια χώρα, επιβάλλοντας της τήν πώληση ιπταμένων φερέτρων μεταξύ πολλών άλλων.

2) Ενώ οι πολυεθνικές τών κατασκευαστών και οι μεσάζοντές τους στην Ελλάδα καταβροχθίζουν δισεκατομμύρια, οι ιπτάμενοι, που διακινδυνεύουν καθημερινά την ζωή τους, αλλά και οι στρατιωτικοί γενικότερα „αμοίβονται“ με μισθούς πείνας. Αυτό το δεδομένο βρήκε ιδιαίτερη προβολή στην δημοσιότητα μετά τον θάνατο τού Γιώργου Μπαλταδώρου. Με αυτήν την αφορμή βγήκαν στελέχη τών ενόπλων δυνάμεων, να δηλώσουν ότι „το κάνουν για την πατρίδα“. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν δικαιούμεθα να παραβλέψουμε το εξής δεδομένο. Οι πλειψηφία τών στελεχών τών ενόπλων δυνάμεων εισήχθη στις στρατιωτικές σχολές πριν την επιβολή τού μνημομονείου. Τα τελευταία χρόνια πριν την επιβολή τού μνημονίου αποτελούσαν οι σχολές τού στρατού και τών σωμάτων ασφαλείας την πλέον επιθυμητή  επιλογή από όλες τις υπόλοιπες σχολές ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης. Για ποιο λόγο όμως έπαψαν οι νέοι να στρέφονται προς την ιατρική, τα μηχανιλίκια και την δικηγορεία; Ήταν τελικά ο πατριωτισμός, ή η βέβαιη εξασφάλιση απασχόλησης και ο ικανοποιητικός μισθός μετά τις σπουδές, που τούς ώθησε εκεί; Νά γιατί σήμερα οι στρατιωτικοί κάθονται στούς ίδιους καναπέδες με τούς πολίτες, έχοντας βάλλει το δάχτυλο στο στόμα, μπροστά στα αίσχη που κλιμακώνονται, ενώ
- Η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή
- Τής απαγορεύεται να αναπτύξει την όποια οικονομία
- Κατακλύζεται από αλλογενείς, ενώ οι ημεδαποί επιλέγουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες την εκούσια προσφυγιά
- Το κράτος διαλύει την κοινωνία προωθώντας συστηματικά την διάδοση τής πρέζας, την έκκληση τών ηθών, την διάλυση τής οικογένειας και τον ευνουχισμό παιδιών και εφήβων.

Κατά συνέπεια οι ιαχές και οι μπογιές στις οθόνες είναι παρηγοριά στον άρρωστο, που έχουν σαν μόνον στόχο να καλύψουν την κοινωνική μας ανεπάρκεια και την εθνική μας ολιγωρία. ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΧΩΡΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΙΑΥΤΗ.
Με ποιο στρατό σε δέκα χρόνια θα μπορεί να αμυνθεί το έθνος, όταν οι μισοί νέοι είναι πρεζάκηδες, οι άλλοι μισοί είναι έγχρωμοι και οι τρίτοι μισοί φοράνε ροζ στριγγάκι με ευνουχισμένα αχαμνά;
Αυτά δεν τα βλέπουν οι ένοπλες δυνάμεις;

3) Το Εθνος διασπάται συστηματικά από εθνίκια τής πλάκας και αλητάμπουρες αριστερούς. Αμφότεροι προωθούν μέσα από υποτιθέμενο ενδιαφέρον για εθνικά και κοινωνικά θέματα ακραιφνώς παραταξιακή προπαγάνδα και διασπαστική αγκύλωση. Τόσο η κομμουνιστική, όσο και η αντικομμουνιστική προπαγάνδα αποτελούν σαπίλα στην προοπτική συσπειρώσεως τού Εθνους και τής Κοινωνίας και οφείλουμε να απομονώσουμε τούς φορείς τους.

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΦΡΟΝΗΣΗ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΝΕΞΟΔΕΣ ΙΑΧΕΣ, ΦΘΗΝΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΜΕΛΑΝΙΑ ΟΘΟΝΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΓΚΥΛΩΣΕΙΣ.
ΑΜΑ ΛΑΧΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΑΤΟΪΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΖΙΧΑΝΤΙΑ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.
ΟΜΩΣ Η ΘΥΣΙΑ ΕΝΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ, ΕΝΩ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΜΙΑΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΟΝΟΝ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΛΙΚΙΑ. ΟΧΙ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗ, ΑΛΛΑ ΓΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΟΝΕΙΡΩΞΗ ΟΤΙ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ.

ΠΥΚΝΩΣΤΕ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

  

24 Μαρτίου, 2018

ΑΡΧΑΪΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ



4. ΟΤΑΝ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΑΒΛΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΙΕΝΤΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΔΑΝΕΖΗ

  Όπως εντόπισα προηγουμένως, μεταξύ σαμανισμού και Πλατωνισμού  υπάρχει σημαντική διαφορά στην ποιότητα τών συμβόλων, τα οποία δρομολογούνται με στόχον την παρέμβαση στα πεδία πληροφορίας και την δημουργικήν τους αξιοποίησιν εντός αυτών. Αυτά τα πεδία όμως ομοιάζουν να διαθέτουν μιαν ιδιότυπον ευελιξίαν και προσαρμοστικότητα, όσον αφορά την αποδοχήν τών συμβόλων κατά την λειτουργείαν των. Καθοριστικόν δεν φαίνεται να μην είναι εν τέλει κυρίως έκαστον συγκεκριμένον σύμβολον καθ' εαυτόν, ως σκαλοπάτι στην διαδικασίαν αναβάσεως προς την θύραν τών πεδίων πληροφορίας, αλλά πρωτίστως η ποιότης και η προσωπικότης αυτού, ο οποίος το θέτει εις κίνησιν. Βεβαίως τα συγκεκριμένα σύμβολα διαθέτουν εις τα εν λόγω πλαίσια μιαν ιδιοδυναμικήν, η οποία δεν είναι ενιαία δι' όλα, αναλόγως προς την ενέργειαν δια τής οποίας έχουν φορτισθεί. Απαραίρτητος προϋπόθεσις δια τον χειρισμόν τους είναι στα πλαίσια τού σαμανισμού (και όχι μόνον) η ιδιοσύστασις τής προσωπικότητος τού σαμάνου (ή άλλου) η οποία διαμορφώνεται εν πρώτοις δια τής σαμανιστικής μυήσεως. Αλλά και στον Πλατωνισμό λειτουργεί η επιταγή, "ότι η γνώσις επιφυλάσσεται δια τούς εναρέτους". Επί τού προκειμένου, το γνωσιολογικόν πρόθεμα ως επιταγή, το οποίον δομείται στα πλαίσια τής Πλατωνικής Φιλοσοφίας, είναι ριζικά διαφορετικό από τα γνωσιολογικά δεδομένα τής δύσεως, τα οποία επικεντρώνονται εις την νοησιαρχίαν και τον πειραματικόν εμπειρισμόν. Αυτά λειτουργούν αποκλειστικώς επί βάσεως στηριζομένης εξ ολοκλήρου εις αντικειμενικάς βάσεις και πέραν τών όποιων βαθύτερων αξιών. Αφήνουν δηλαδή το υποκείμενον πλήρως εκτός προβληματικής. Δι' αυτά επαρκεί το υποκείμενον να διαθέτει ασκημένην κρίσιν, μόρφωσιν και την κατάλληλον τεχνογνωσίαν, ώστε αυτό να δυνηθεί να δυεισδύσει εις την σφαίραν τών γνωστικών δεδομένων. Η σκοπιμότις, η οποία βρίσκεται όπισθεν τής γνωστικής του αναζητήσεως, ουδένα ρόλον εκπληρεί, δια την δύσιν. Η ανθρωπότης έννοιωσε για τα καλά την φρικαλεότητα στο πετσί της, αυτού, που μόνον ως "επιστημονικό" αμοραλισμό, μπορούμε να ονομάσουμε. Την προσκόμιση νέας γνώσεως δηλαδή πέραν τής αρετής και τών επιταγών τού ήθους. Ο γνωστός ψυχολόγος ένεκα τών παρεμβάσεών του στα πλαίσια τής κοινωνικής ψυχολογίας, ευρισκόμενος ακριβώς μέσα εις την χώραν, η οποία υποτίθεται,  ότι κατείχε επί δεκαετίας το επιστημονικόν προβάδισμα,  Έριχ Φρομμ είχε διαπιστάσει, ότι "ο άνθρωπος τής σύγχρονης εποχής είναι διανοητικός γίγαντας, αλλά πνευματικός νάνος". Άφηναν μακρυά μαλλιά οι δήθεν επιστήμονες τού Χάρβαρντ για να το παίξουνε χίπηδες, αλλά κατόπιν πρόστρεχαν στα εργαστήρια τού Λος Αλάμος, ώστε να συμβάλλουν στην τελειοποίηση τών πυρηνικών όπλων ανερυθρίαστα, με στόχον να απολάβουν το παραδάκι και την αναγνώρισιν όχι μόνο τής επιστημονικής κοινότητος.

 Αυτό, που στόν Πλάτωνα αναφέρεται ως αρετή, προσλαμβάνει - προφανώς για λόγους σκοπιμότητος - στούς Μυστικούς Πατέρες τής ορθοδόξου εκκλησίας τών μέσων χρόνων, οι οποίοι διαχέονται από Πλατωνική εκφορά, μια άλλη ονομασία. Ο Άγιος Μάξιμος Ομολογητής αναφέρεται στην "απάθεια", ως βασική προϋπόθεση τού Φωτισμού. Όλοι, όσοι επιδιώκουν κάποια σοφία, η οποία δεν μπορεί να παρά να κείται εκτός τών ορίων τής συμβατικής λογικής, διαπερνά την πρακτική τους ως χρυσούν νήμα μια ενιαία διαπίστωσις γνωσιολογικής υφής, η οποία συνοψίζεται στο ρητόν "Δεν είναι η γνώσις το φώς, αλλά το Φως η Γνώσις". Άκρως ευστόχως διαπιστώνει ο Χρήστος Γιανναράς, ότι επί τού προκειμένου ενεργεί κάποια αγαπητική σχέση, η οποία στην Καθ' Ημάς Ανατολήν ονομάσθη Σχέσις Γεροντική. Είναι ο Γέρων αυτός ο οποίος θα μυήσει τον Νεώτερον, αφενός εις την προετοιμασίαν δισ την εναπόκτησιν τής αρετής, αυτό που Χρήστος ονομάζει "Ασκητικόν Επίτευγμα", αφετέρου θα τον οδηγήσει εις την οδόν εναποκτήσεως τής γνώσεως δια τοις μετανοίας, τήν πορείαν δηληδή τού νοός εις την ατραπόν τής Φωτήσεως. Όλες οι περιοχές, οι οποίες ανέδειξαν αξιόλογον πνευτικότητα, καλλιέργησαν αυτήν την σχέσιν. Σε άλλες περιοχές από την δικήν μας, όπως στην Ρωσίαν, λειτούργησαν οι Στάρετς με τούς μαθητάς των, ενώ στην ινδία έδρασαν οι Γκουρού με τούς μαθητάς των. Επειδή έτυχε επί διάστημα ολίγων ημερών να βρεθώ εις το ανώτατον μυητικόν τέμενος χώρας τής Άπω Ανατολής, το οποίον επισκέφθην όχι από ίδιαν προαίρεσιν ή άλλου είδους αναζήτησιν, αλλά ξεναγούμενος υπό στενών φίλων, οι οποίοι ήθελον να μού δείξουν τα αξιοθέατα τής μείζονος περιοχής, ευτύχησα να γευθώ την ακαταμάχητον ερωτικήν έλξιν, η οποία κεραυνοβόλως δρα μεταξύ μυούντος και μυουμένου. Εισελθών εις το τέμενος, παρατήρησα, ότι τα σκαλίσματα τής εκ γρανίτου μικράς παγόδας μετά την είσοδον, ήσαν εντονότερα εις την κορυφήν. Έχων επισκεφθεί και άλλα τεμένη κατά την περίοδον εκείνων τών ημερών και έχων παρατηρήσει και άλλας παγόδας εις την είσοδον αυτών, κατενόησα από το ύψος τής εμφάσεως τών σκαλισμάτων, ότι ευρισκόμουν εις τον ανώτατον ιερόν μυητικόν χώρον αυτής τής χώρας. Κάθε τι εξ άλλου, ότι προσελάμβανε  προσοχή μου, όχι μόνον δια τών γνωστών πέντε αισθήσεων, αλλά μέσω ενός συναισθήματος, διαπνέετο από μια άνευ προηγουμένου δύναμιν και χάριν. Τόσον τα δένδρα και τα φυτά, όσο και μεγάλα ανηρτημένα τύμπανα, τον θεσπαίσιον ήχον τον οποίων προσελάμβανα, χωρίς αυτά να κρούονται, μού υπάβαλλον μια ξεχωριστήν αίσθησιν. Γνωρίζων, ότι επί τού μεγάλου βράχου εκάθητο πάντοτε ο ανώτατος Δεσπόζων τού χώρου εισερχόμασον εις ενορατικήν διαδικασίαν, είχα τον ξιπασμόν καίτι τουρίστας, δεδομένου ότι το τέμενος είχε παύσει εδώ και καιρό να λειτουργεί ως μονή, παραμένον απλώς ανοικτόν ως αξιοθέατον δια διαφόρους επισκέπτας, να καθήσω επ' αυτού και να κλεισω τούς οφθαλμούς μου δι ολίγα δευτερόλεπτα. Όταν τούς άνοιξα είδα να με πλησιάζει μια ευγενεστάτη μορφή, ενδεδυμένη μοναστικόν χιτώνα. Καθώς εσυναντήθησαν τα βλέμματά μας ησθάνθην αυτά να οξυγονοκολούνται εν είσει ως σιδερόβεργας, ενώ μια ακαμάχητος έλξις κυριαρχούσε εμού. Αυτή η έλξις φτρονώ ότι είναι και το κύριον συστατικόν τού Έρωτος.  Ο μαναχός αυτός με καλωσώρισε μετά ευγενεστάτης φιλοφρονήσεως και μού ζήτησε να με οδηγήσει εις το Άβατον τών Χιλίων Βουδών τού τεμένους.
  Αντίστοιχον  εμπειρίαν - διαφορετικής υφής όμως τής προηγουμένης - είχα και με κάποιον Χότζα εντός ισλαμικού τεμένους, ευρισκομένου δίπλα εις τον αρχαίον ναόν τής Αρτέμιδος εις την  Έφεσον, όπου ευρέθην πάλιν, όχι από ιδίαν προαίρεσιν, αλλά συνοδεύων φίλους, κατά την διαρκειαν τουριστικής εκδρομής. Αντικρύζων το εν λόγω τζαμί, εκυριεύθην υπό βαθυτάτης μελαγχολίας, διότι κατά την οικοδόμησίν του είχον ενσωματώσει εις αυτό οι τούρκοι κίονες και άλλα μαρμάρινα στοιχεία από τούς πέριξ ευρισκομένους γκρεμισθέντας Ελληνικούς αρχαίους ναούς με τον πλέον αυθαίρετον από αρχιτεκτονικής σκοπιάς και ακαλαίσθητον τρόπον. Η θλίψις αυτή ενισχύετο και από το γεγονός, ότι εκ τών δυο γιαγιάδων μου κατάγομαι από την περιοχήν τής Σμύρνης, οπότε καθ' όλην την διάρκειαν αυτού τού ταξειδίου, είχε επικαιροποιηθεί εντός μου ο καϋμός από τις χαμένες πατρίδες, αντικρίζων πλείστες όσες ασχημωνίες από τον βανδαλισμών τών τούρκων εις βάρος τών Ελληνικών μνημείων. Χαρακτηριστικώς εις το αρχαιολογικόν μουσείον τής Εφέσου επωλούντο έναντι μικρού ποσού τμήματα τών αγιογραφιών από τούς χριστιανικούς ναούς τής περιοχής.
Μετ' όλιγων λεπτών μετά την είσοδον μου εις τζαμί, με πλησίασε ο επικεφαλής Χότζας και προσφωνόντας με ως ευγενέστατον και σεβαστον επισκέπτην, με ερώτησε εάν ήμουν μωαμεθανός. Αντερώτησα περί τής αιτίας τού εκδηλωθέντος ενδιαφέροντός του. Μού απήντησε, ότι ήμουν ο μόνος από την πληθώρα τών επισκεπτών εντός τού τεμένους, ο οποίος έβγαλε τα υποδήματά του πριν εισέλθει. Τού απήντησα, ότι σέβομαι την πνευματικότητα και την αίσθησιν περί τού ιερού κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως θρησκείας και προελεύσεως, χωρίς να είμαι μωαμεθανός. Εισερχόμενος εις ένα χώρον προσευχής και ιεροπραξίας, τού είπα ότι έδειξα τον δέντα σχεβασμόν, παρότι αυτοί ως θρησκευτική κοινότις εβεβήλωσαν με την ενσωμάτωσιν εις το κτήριον τού ναού κιόνων από άλλους συλληθέντας ναούς ετέρου λατρείας, οι οποία ανήκει εις τούς προγόνους μου. Ο χότζας κοκκίνησε από ντροπή και δήλωσε ενώπιόν μου, ότι ζητά συγγνώμη εκ μέρους τών προγόνων του δια την βεβήλωσιν η οποία διεπράχθη. Επί πλέον μού είπε, ότι υποκλείνεται ενώπιον τής πνευματικότητος, την οποίαν εκπροσωπώ και με παρακάλεσε ως δείγμα συγγνώμης, να μού εκδώσει δίπλωμα, το οποίον και έχω ανηρτημένον εις τον εδώ χώρο. Θεωρώ, ότι εις τέτοιου είδους περιπτώσεις, η αυθόρμητος έλξις μεταξύ ανθρώπων, ό οποίοι φρονούν, ότι υπηρετούν κάποιο είδος πνευματικότητος, έκαστος κατά τον εικότα τρόπον, και η διάθεσις ειλικρινίας, δύνατναι να υπερσκελίζουν το μένος και να επενεργούν προσωπική αμοιβαίαν συμπάθειαν, πέραν τών ιστορικών εγκλημάτων.

  Το ίδιον όμως ερωτικόν πρόταγμα τής Γεροντικής Σχέσεως προτάσει και ο Πλάτων εις τον Διάλογον Αλκιβιάδης Α΄, όπου ο Σωκράτης λέγει εις τον Αλκιβιάδη:
"Θέλεις να ηγηθείς τής πόλεως. Άρα πρέπει να γίνεις εραστής μου, δια να σού ανοίξω τον οφθαλμόν".
  Ενώ η ερωτική κλήσις τού Σωκράτους προς τον Αλκιβιάδη αφορά εμφανέστατα το άνοιγμα αυτού, το οποίον ονομάζομεν "τρίτο μάτι", μεταφράζει ο πλέον υποτιθέμενος δόκιμος στα περί Πλάτονος γερμανός λόγιος Schleiermacher: "Θέλεις να ηγηθείς τής πόλεως, άρα πρέπει να πάμε μαζί στο κρεβάτι".
  Διαπιστώνουμε δηλαδή, ότι η γνώσις, χωριζομένη αξιακών συνιστωσών, δεν προάγει καν ούτε την νοητικήν κρίσιν εις την οποίαν αυτή αποβλέπει, απολήγουσα εις ευνουχισμόν πάσης λογικής.
  Βεβαίως το ζήτημα εις τού έρωτος εις την Πλατωνικήν Φιλοσοφίαν κατέχει δεσπόζουσα θέση, δεδομένου ότι ο Πλατωνισμός ως πλήρως και αρτίως δομημένον μυητικόν σύστημα, δεν μπορεί παρά να εμμένει διεξοδικώς εις αυτό, το οποίον συνιστά την μυητικήν βάσιν.
  Τουναντίον, όσο αφορά την δυτικήν εκδοχήν τής μυήσεως, την οποίαν παρακολουθούμε να καταγράφεται με ιδιαίτερα γλαφυρόν τρόπον εις την κινηματογραφικήν τριλογία "Μάτριξ" η σχέσις μεταξύ τού μυούντος Μορφέως και τού μυουμένου Νέο, δεν χαρακτηρίζεται από την κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική εκφορά, αλλά εδράζεται εις την παγίαν δυτικότροπον εκφοράν τής πειθούς, μέσω τής καταδείξεως δεδομένων. Ο δυτικός άνθρωπος είναι μονομερώς προσαρτημένος προς την ύλην. Τοιοτοτρόπως και ο βασικός συμβολισμός τής αποκτήσεως βαθυτέρας γνώσεως έχει ανάλογον χαρακτήρα. Ο Μορφεύς καλεί τον Νέο να επιλέξει ανάμεσα σε δυο χάπια. Το ερυθρόν, το οποίον συμβολίζει την δύναμιν και το κυανούν, το οποίο συμβολίζει την προσαρμοργήν.

  Μια άλλη ενδιαφέρουσα σχέση μυούντος και μυουμένου, αλλά και διδικασία μυήσεως, παρουσιάζει με τα βιβλία του ο Carlos Castaneda, μέσω αναφορών εις σαμανιστικόν περιβάλλον, το οποίον αφορά τούς ινδιάνους Yaqui τού Μεξικό. Ο Καστανιέντα απευθύνεται βασικώς εις αναγνωστικον κοινόν ευρισκόμενον εις την δύσιν. Έστω κι αν έχει φοιτήσει εθνολογία σε πανεπιστήμιο τών ΗΠΑ, η όλη του ιδιοσυγκρασία επιτρέπει να διαφαίνεται, ότι αυτός βρίσκεται από φυλετικής σκοπιάς - και άρα πολιτισμικής παραδώσεως - κοντά στο θέμα που πραγματεύεται.
  Νομίζω, ότι οι μέθοδοι και οι συμβολισμοί, τούς οποίους δρομολογεί ο Καστανιέντα, είναι ιδιαίτερα εύστοχοι, εάν συνυπολογισθεί η ψυχολογία ών αναγνωστών, που αυτός απευθύνεται. Γνωρίζοντας την προσκόλληση τού δυτικού ανθρώπου εις την ύλην, προβαίνει και αυτός στα πρώτα του όμως βιβλία σε τρόπο, ο οποίος ειναι εύληπτος από δυτικούς ανθρώπους. Αρχικά, ο ινδιάνος σαμάνος δίνει στον μυούμενο κατά το πρώτο στάδιο τής μυήσεως κάποιο ψυχότροπο μανιτάρι, το peyote. Η δυτική νεολαία τής εποχής ψάχνει την δυνατότητα να ανοίξει ξεχωριστές θύρες προσλήψεως στην ψυχεδέλεια τών ψυχότροπων και εγκεφαλοαλλοιωτικών ουσιών, τις οποίες προωθούν βάσει συγκεκριμένων προγραμμάτων οι μυστικές υπηρεσίες τών ΗΠΑ και γενικότερα το σύστημα, μέσω τών μηχανισμών σατανολατρείας, τών οποίων αυτό κινεί τα τα νήματα. Οι παροτρύνσεις κατακριμνύσεως τών παραδοσιακών αξιών από την πλευράν τών "αμφισβητιών" και τών "εξεγερμένων", τις οποίες έχει αποδυναμώσει προηγουμένως ευαίσθητα ο πουριτανισμός, με την μετροπή τους σε εξωτερική τυποπολατρεία χωρίς αξιακό βάθος, καταδεικνύουν, ότι τόσο οι υποτιθέμενοι "επαναστάτες", όσο και οι δήθεν "συντηρητικοί" αποτελούν τις δυο όψεις τού ιδίου συστηματικού νομίσματος, το οποίον αποβλέπει εις εν εν τέλει εξουθένωση τών κοινωνιών. Ιδιαίτερη έμφαση δίδουν αυτοί οι μηχανισμοί, εις την άνευ προσκωμάτων βερμπαλιστικήν προώθησιν τού εωσφορισμού, όπου το σύμβολον τού εξεγερμένου δεν είναι αυτός που αποσκοπεί να "ποιήσει τα πάντα νέα", στρεφόμενος κατά πάντων τών υπηρετών τού άρχοντος τού κόσμου τούτου, αλλά αυτός, ο οποίος διαιρεί και επιφέρει χάσματα επί δυαρχικής βάσεως, με υποτιθέμενη αντιπατερναλιστική εκφορά.
  Εντός αυτών τών πλαισίων ο Καστανιέντα θα καταδείξει ένα άλλο υπόδειγμα στην συνέχεια τών βιβλίων του, το οποίον κατά την εκτίμησίν μου έχει επηρεάσει έντονα τις μετέπειτα εξελίξεις με θετικόν τρόπον, καθιερώντας κάποιον πρώτυπον πνευματικού "πολεμιστού". Ο ινδιάνος Σαμάνος Δον Χουάν στις διηγήσεις τού Καστανέντα λέει στον μυούμενο, ότι ο μόνος λόγος που τού έκρινε σκόπιμον την χρήσιν ψυχότροπων μανιταριών κατά την πρώιμων διάρκεοαν τών συνευρέσεών τους, στόχευε να πάψει αυτός να είναι προσκολλημένος σε σκληρές και αμετακίνητες αυταπάτες. Τού εξήγησε, ότι η αφύπνησις τής συνειδήσεως συνιστά αγώνα τού ανθρώπου, ο οποίος προσβλέπει εις την ποιοτικήν αναβάθμισιν τής συμπεριφοράς και τής δράσεώς του. Με αυτόν τον τρόπον τίθεται επί τάπητος μέσω αυτού τού συγγραφέως - ο οποίος χαίρει σημαντικής επηροής εις τον σύγχρονον άνθρωπον και είναι αγαπητός από μη ευκαταφρόνητο τμήμα τής νεολαίας  κατά την διάρκειαν τών δεκαετιών '80 και '90 - η αξιακή βάσις τής γνωστικής διαδικασίας.

  "Οι πολεμιστές προετοιμάζονται για συνειδοποιούν. Η πλήρης συνείδησή τους έρχεται μόνο όταν δεν έχει μείνει πια εγωϊσμός μέσα τους...
   Το να είσαι άψογος σημαίνει να έχεις ελεύθερη ενέργεια, σημαίνει ότι έχεις ξοφορτωθεί πια τις λογικές απόψεις και τούς λογικούς φόβους...
    Το να είσαι άψογος σημαίνει την καλύτερη χρήση τής ενεργειακής σου στάθμης. Απαιτεί λιτότητα, περίσκεψη, απλότητα, αθωότητα και πάνω απ' όλα έλλειψη αυταρέσκειας.
   Η σιωπηλή γνώση στον πολεμιστή είναι θέμα βίωσης και όχι λογικής....
   Όταν νιώθει κάποιος σημαντικός γίνεται βαρύς, αδέξιος, ματαιόδοξος. Για να γίνει όμως άνθρωπος τής Γνώσης πρέπει να είναι ελαφρύς και ρευστός....
   Για να γίνεις πολεμιστής πρέπει να είσαι καθαρός σαν κρύσταλλος....
   Ο Πολεμιστής αντιμετωπίζει τον κόσμο σαν μυστήριο και αυτά που κάνουν οι άνθρωποι σαν παντοτινή τρέλα....
  Μαγεία είναι η εφαρμογή τής σκέψης κάποιου σε κάποιο βασικό σημείο. Μαγεία σημαίνει παρέμβαση....
  Η ιδέα τού θανάτου είναι η μόνη που δίνει το μέτρο τού πνεύματος ενός πολεμιστή....
  Η επίγνωση τού θανάτου οδηγεί ένα πολεμιστή να αποσπαστεί από τη ζωή και ταυτόχρονα να την ποθεί σιωπηλά.
  Ο πολεμιστής αισθάνεται κάθε μάχη σαν την τελευταία του...."

  Ο Καστανιέντα επιχειρεί επίσης να βοηθήσει τούς αναγνώστες του να υπερσκελίσουν την στείραν νοησιαρχίαν, εξαίρων τις δυνάμεις τού ναγουάλ τών ινδιάνων "μάγων", εκείνες δηλαδή τις ψυχικές δυνάμεις, τις οποίες τα ψυχικά μας στεγανά αφήνουν αναξιοποίητες και οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν μέσω τής αφυπνήσεως τής συνειδήσεως: Ο ινδιάνος σαμάνος θα αποκαλύψει εις τον μυούμενον, ότι η πνευματική υπόστασις τού ανθρώπου συνίσταται εκ δυο μερών. Το "τονάλ" και το "ναγουάλ", όπου το τονάλ αφορά την νόησιν και το ναγουάλ την διαίσθησιν, την φαντασίαν και ολόκληρον την περιοχήν τού ψυχικού βάθους. Συμφώνως προς τις διδαχές τού Δον Χουάν οι άνθρωποι είναι φωτεινά όντα, περιβαλλόμενα από ένα ενεργειακό "κουκούλι", οι απόρροιες τού οπίου επεκτείνονται προς το σύνολον τής συμπαντικής υπάρξεως.

  "Όταν οι λευκοί κατέλαβαν το Μεξικό διέλυσαν την τοπική κοινωνία, μάς τα πήραν όλα. Το μόνο που παρέμεινε απροσπέλαστο για αυτούς και δεν μπόρεσαν ούτε να μάς αποσπάσουν, ούτε να μας νοθεύσουν ήταν το ναγουάλ. Αυτό κινητοποιούν οι μάγοι στον αγώνα και τις παρεμβάσεις τους".
 


  Η αναφορά επί τού συγκεκριμένου θέματος αποσκοπεί εις την κατανόησιν τού τρόπου με το οποίον η ηγεσία τών Ρώσων πατριωτών επέτυχε μέσω τής αξιοποιήσεως τής συνόλου παραδόσεως αυτού τού λαού, η οποία εδράζεται εις την δυτικήν επηροήν, το Ελληνικόν Πνεύμα και τον σαμανισμόν, να επιτύχει μια γενικοτέραν ποιοτικήν υπεροχήν έναντι τής δύσεως, η οποία κατεγράφη προσφάτως ως υπεροχή τής οπλικής τεχνολογίας τών Ρώσων, και η οποία σε συνδυασμό με σοφές στρατηγικές επιλογές οδήγησεν εις την ματαίωσιν τού Αρμαγεδώνος υπό την μορφήν παγκοσμίου συρράξεως. Αυτή η κατανόησις δεν αποβλέπει εις την εξαγωγήν θεωρητικού χαρακτήρος συμπερασμάτων, αλλά εις την πρακτικήν αξιοποίησιν τής παρεμβάσεως εις τα πεδία πληροφορίας από πλευράς τού κοινωνικού - εθνικού κινήματος. Παρέμβασιν, την οποίαν χειρίζονται από συστηματικής πλευράς - κατά την άποψιν τού γράφοντος - με τελείως διαφορετικούς τρόπους, όσο αφορά την μέθοδον και την ισχύν, τόσον ο σαμανισμός, όσον και ο Πλατωνισμός. Πάντοτε με την κατά το δυνατόν ενσωμάτωσιν εις τα πλαίσια τής προβληματικής τών επιγνώσεων τής συγχρόνου επιστήμης.  Ένα επιλέον βασικότατο ζωτικής σημασίας ζητούμενον πέραν αυτού, στο οποίον καλούμεθα να δώσουμε απαντήσεις, έγγειται εις την διερεύνησιν τού ιδιαιτέρου ρόλου, ο οποίος επιμερίζεται στον Ελληνισμόν κατά την πορείαν τής απελευθερώσεως τής ανθρωπότητος.
  Ο Πλατωνισμός σήμερα θεωρείται εν πολλοίς ως ένα αφηρημένον φιλοσοφικόν σύστημα, αναφερόμενον εις απροσδιορίστους σφαίρας ιδεών και μεταφυσικών - ηθικών προταγμάτων. Τουναντίον - κατά την άποψιν τού γράφοντος - αυτός συνιστά λίαν συγκεκριμένον οδηγόν προς δράσιν και μάλιστα χαρακτηριζόμενος από ισχυροτάτην σοφίαν και αποτελεσματικότητα. Ο Πλατωνισμός είναι πράξις. Αυτή η προοπτική και η πρακτική αποτέλεσαν μόνιμον στόχευσιν όσων διαμόρφωσαν, ή συνδιαμόρφωσαν, αυτήν την φιλοσοφίαν, οι οποία συνιστά την ενιαίαν μυστικήν παράδοσιν τών Ελλήνων, ευρισκομένη εις τον αντίποδα τών στοχεύσεων και τής πρακτικής τών αποκρυφιστών και εις μόνιμον διαπάλη μετ' αυτών, μέχρις τής οριστικής της επικρατήσεως και τής κατισχύσεως. Αυτή η κατίσχυσις δεν θα σημλάνει απλώς την καθιέρωσιν ενός νέου υποδείγματος εις επίπεδον κοσμοθεωρίας, αλλά θα επιτύχει την απελευθέρωσιν τού ανθρώπου από τα δεσμά τού Μάτριξ. Επίσης, θα εισάγει εις την βελτίωσιν τού ανθρώπου, εντός πλαισίων επαναπροσδιορισμού του. Υπό αυτήν την προοπτικήν το ζητούμενον τής σωτηρείας δεν αφορά κάποιον απροσδιόριστον μεταφυσικόν επέκεινα, αλλά δέον να αποτελεί ζωτικήν στόχευσιν στο εδώ και τώρα.  

  Ένα ερώτημα το οποίον προκύπτει εξ όσων κατατέθησαν προηγουμένως, είναι κατά πόσον ο "επιστημονικός" αμοραλισμός δύναται να προάγει ουσιαστικήν γνώσιν. Ως εντόπισεν η αρχαία σοφία "Επιστήμη χωριζομένη αρετής πανουργία φαίνεται".


5. "ΘΕΑΙΤΗΤΟΣ". ΤΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥ    


Ένα μονοπάτι που σου λέει η καρδιά σου να ακολουθήσει είναι εκείνο στο οποίο νιώθουμε να στρεφόμαστε εντός μας, δίχως κόπο, σαν να απαντάμε το κάλεσμα που έρχεται από τα βάθη του εσώτερου εαυτού μας και μας οδηγεί προς την σωστή κατεύθυνση. Για να το διασχίσουμε είναι σημαντικό να χάσουμε δύο πράγματα: τον Φόβο και την Φιλοδοξία. Ο Φόβος είναι η αυταπάτη του λάθους, και τίποτε στο Σύμπαν δεν συμβαίνει κατά λάθος. Η Φιλοδοξία από την άλλη μεριά είναι η αναγνώριση του κόσμου που μπορεί μονάχα να κάνει τον κόσμο να μας υποδεχθεί ως σκλάβους.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.awakengr.com/karlos-kastanenta-o-polemistis-ton-dyo-kosmon/


συνεχίζεται...

21 Μαρτίου, 2018

ΑΡΧΑΪΚΗΣ TEXNHΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

3. Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ - ΟΤΑΝ Ο ΣΑΜΑΝΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΜΠΟΛΙΒΑΡ







  Πριν εισέλθω εις τα ζητήματα, την αξιοποίησιν τών οποίων θεωρώ λίαν ποσοδοφόρα εις την προοπτικήν τού χειρισμού τών επερχομένων ρήξεων και τα οποία συνιστούν κοινόν τόπον καρδίας τόσο τού σαμανισμού, όσο και τού Πλατωνισμού, υπό το φως κάποιων σημαντικών εξελίξεων τής συγχρόνου θεωρητικής φυσικής - ως η εργαλειομηχανή ενός μπετατζή δύναται να ζημώνει, κατά τα επαγγελματικά δεδομένα τού υποφαινομένου - θα επιχειρήσω να οριοθετήσω και εννοιολογικώς αυτόν τον κοινόν τόπον. Επίσης απαιτείται, ώστε να καταστούν ευκρινή τα κοινά δεδομένα, να εντοπισθούν και αι ειδοποιαί διαφοραί. Καθ' οτι, ναι μεν συμφώνως προς τις απόψεις τού γράφοντος,  αμφότεροι οι οδοί αυτοί προσβλέπουν προς την αξιοποίησιν τών αυτών φυσικών νομοτελειών, πλην όμως, εκδηλωνόμενοι σε τελείως διαφορετικούς γεωγραφικούς χώρους και ιστορικές εποχές, εντάσσονται σε τελείως διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια και διαμορφώνουν κοινωνικές ιδιοσυγκρασίες, οι οποίες διέπονται από σημαντικές ποιοτικές διαφορές.
  Αυτή η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στην συγκριτική αξιολόγηση τών δύο συστημάτων. Οι επιλογές τού Πνέυματος αναφορικώς προς τις μεθόδους, τις οποίοες καλούνται να ακολουθήσουν οι εκάστοτε θεράποντές του, είναι προφανές, ότι αποσκοπούν στην κατά το δυνατόν καλύτερη εξυπηρέτηση τών ιδιαίτερων αναγκών εκάστου κοινωνικού μορφώματος, εντός τού οποίου αυτοί καλούνται να λειτουργήσουν κα να αποδώσουν. Κατά συνέπεια, αμφότεροι είναι οι καταλληλότατοι δυνατοί σε σχέση με το συγκεκριμένο περιβάλλον. Ενδιαφέρον είναι, ότι στα πλαίσια περιοχών, οι οποίες επεκτείνονται σε μεγάλα γεωγραφικά όρια, είναι επόμενον οι διαφορετικές μέθοδοι αυτοί σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική φάση να συναντώνται αμοιβαίως και να συνθέτουν πολύ πρωτότυπους συγκερασμούς. Επειδή και οι δυο μέθοδοι προσβλέπουν εις την πνευματικήν ανάτασιν, τέτοιου είδους συγκερασμοί - όπως συνέβη προσφάτως στα πλαίσια τής Ρωσικής επικρατείας - συνδράμουν πολλαπλασιαστικώς εις την διαμόρφωσιν τής δυναμικότητος τού ενιαίου αποτελέσματος. Τοιουτοτρόπως, ενώ η στόχευσις εκάστου τών συμβαλλομένων προσβλέπει εις την μετουσίωσιν τής ζωής από τα πλαίσια τής καθημερινότητος στο βασίλειον τού θαυμαστού με διαφορετικόν τρόπον, ο συνδυασμός των επιφέρει άλματα, τα οποία αφήνουν έκθαμβη την μέσην αντίληψιν.  

  Στα πλαίσια τής προσπάθειας να διεισδύσουμε εις την νοητικήν δόμησιν τής λειτουργικότητος αυτών δυο συστημάτων, αξίζει να κατευθύνουμε την προσοχήν μας εις ένα από τα κύρια δεδομένα τού τρόπου λειτουργίας τού ανθρωπίνου εγκεφάλου. Είναι λίαν ευρέως γνωστόν, ότι η δεξιά και η αριστερή πλευρά τού εγκεφάλου επιτελούν βασικώς τελείως διαφορετικέςλειτουργίες. Τι δεξιό τμήμα, συνδεόμενον μέσω τού νευρικού συστήμτος με την αριστερήν περιοχήν τού σώματος επιτελεί διεργασίες, σχετιζόμενος με την φαντασίαν και την εικονιστικήν αντιληπτικότητα. Ως εκ τούτου, λειτουργεί με βάση την οργάνωσιν απεικονήσεων. Το αριστερό τμήμα τού εγκεφάλου,  συνδεόμενον με την δεξιά περιοχή τού σώματος, επιτελεί λογικές διεργασίες, οι οποίες στηρίζονται σε συνειρμούς, τουτέστιν στην διαδοχή παραστάσεων. Γι αυτόν τον λόγον θεωρείται, ότι σε αυτήν την περιοχήν τού εγκεγάλου εδράζονται τα κέντρα τής νοήσεως. Εν πολλοίς, η πρόσληψις κάποιας εικόνος επενεργεί συναισθηματικά αποτελέσματα. Ένεκα αυτού, θεωρείται γενικώς, ότι στην δεξιά πλευρά τού εγκεφάλου εδράζεται ο συναισθηματισμός. Αυτή όμως η γενικώς ορθή αρχή, αναφορικώς με την λειτουργικότητα τών πλευρών τού εγκεφάλου, εφόσον απολυτοποιηθεί - ως κάθε τι εξ άλλου - παραποιεί τον εν τέλει τρόπο τής λειτουργίας του. Ο εικονισμός δεν σημαίνει αυτομάτως συναίσθημα, ούτε ο συνειρμός συνεπάγεται αυτομάτως λογική διαδοχή. Εάν π.χ. αναλογισθούμε, ποια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει ένας ιατρός έμπροσθεν τής θέας τής γλώσσης ενός ασθενούς, αυτά κάθε άλλο παρά συναισθηματικού χαρακτήρος - σε πρώτη γραμμή - μπορεί να είναι. Αλλά και οι συνειρμοί ενός ψυχικώς τραυματισθέντος δοθείσης περιστάσεως, δύνανται να οδηγήσουν σε συναισθηματικές εξάρσεις. Είτε από τα δεξιά πάμε, είτε από τα αριστερά, το μυαλουδάκι κάνει την δουλίτσα του με πολύ λειτουργικό τρόπο, τόσο νοητικώς, όσο και συναισθηματικώς, ως η δίστομος ρομφαία τού Αρχαγγέλου. Κάποιος, εάν είναι αφελής παραμένει στην επιφάνεια τών πραγμάτων, ενώ κάποιος ο οποίος διαθέτει κρίσιν εισχωρεί σε βάθος, ανεξαρτήτως τού τύπου τού ερεθίσματος. Αυτό το δεδομένο απέδωσε ο Καρλ Μαρξ στα πλαίσια τής πολτικής οικονομίας, αναλύοντας αυτό που αποκάλεσε "φετιχισμό τού εμπορεύματος". Ο κοινός παρατηρητής αντιλαμβάνεται με την θέαν ενός παραχθέντος προϊόντος απλώς ένα συγκεκρένον αντικείμενον,  βάσει τών εξωτερικών του ιδιοτήτων, ή τών αναγκών, που η χρήση τού συγκεκριμένου προϊόντος μπορεί να ικανοποιεί. Κάποιος όμως, ο οποίος έχει εντρυφήσει στην πολιτική οικονομία και διαθέτει ταυτοχρόνως κοινωνική ευαισθησία και πολιτική κρίση, διαβλέπει μέσα στο συγκεκριμένο προϊόν την πληθώρα τών παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων και το σύμπλεγμα εξουσίας, με τις οποίς συνδέεται η παραγωγή τού συγκεκριμένου προϊόντος, καθώς ακόμη τις συνέπειες, που μπορεί να επιφέρει, η στις οποίες στοχεύει η κατανάλωσίς του. Την πλέον όμως χειροπιαστή και αποδεδειγμένη νοητική ισοδυναμία, εικονισμού και διαδοχής, έχουν εντοπίσει τα μαθηματικά με την έννοια τού "ισομορφισμού". Αυτή αφορά την ταυτολογία, η οποία υφίσταται μεταξύ αλγεβρικών και γραφικών παραστάσεων. Η αλγεβρική παράστασις συνιστά διαδοχήν (μαθηματικών) συμβόλων, ενώ η γραφική παράστασις συνιστά (μαθηματικόν) εικονισμόν.

  Οι σαμάνοι, ως γνωστόν, διαβιούν εντός ενός αμειγώς φυσικού περιμβάλλοντος, εντός συνθηκών, οι οποίες χαρακτηρίζονται από άμεσον επαφήν με την φύσιν. Οι ανθρώπινες παρεμβάσεις επ' αυτής αναφορικώς προς τις συνθήκες παραγωγής αγαθών, διαμορφώσεως τών οικιστικών δεδομένων, τών συγκοινωνιακών μέσων κλπ. είναι ιδιαιτέρως απλές και περιορίζονται στα στοιχειώδη. Είναι τοιοτοτρόπως επόμενον, κατά την αφαιρετικήν διαδικασίαν, κατά την μετάβασιν δηλαδή από το συγκεκριμένον προς την έννοιαν, με στόχον τής θέσπισιν συστήματος συμβόλων, να προσανατολίζονται οι σαμάνοι προς τις φυσικές οντότητες, οι οποίες τούς περιβάλλουν. Η γη, ο ουρανός, ζώα και φυτά, τα οποία διαβιούν στο μείζον περιβάλλον τους συνιστούν την αφετηρία τών συμβολισμών τού σαμανιστικού συστήματος.Σε αυτό το σημείον αξίζει να σημειωθεί εκ προοιμίου, ότι τα σύμβολα είναι ο τρόπος μέσω τού οποίου ο άνθρωπος δύναται να παρεμβαίνει στα λεγόμενα πεδία πληροφορίας. Σε αυτήν την έννοιαν έχει εισχωρήσει προσφάτως η συγχρονος θεωρητική φυσική, η οποία έχει ακόμη μεγάλη πορεία να διανύσει, ώστε να διεισδύσει επερκώς θεωρητικώς, πειραματικώς και μέσω με τών μαθηματικών, εις αυτά, τα οποία εχειρίζοντο με εκπληκτική αποτελεσματικότητα πρακτικώς οι σαμάνοι και με λαμπρό στοχασμό, διορατικότητα αλλά και Φώτιση οι κλασικοί Ελληνες Φιλόσοφοι. Το σύμβολον μέσω τού οποίου ανφέρονται οι σαμάνοι στις χρονικές συνιστώσες είναι επίσης στοιχειώδες, ανάγων σε πλαίσια συμβολισμού τούς προγόνους. Αυτοί, πέραν τις συμβολικής λειτουργίας, αποτελούν ποιότητες, με τις οποίες οι σαμάνοι έρχονται σε επαφή στα πλαίσια εκστατικών διαδικασιών. Κατά βάσιν λοιπόν, ο τρόπος τής οργανώσεως τού σαμανιστικού συστήματος είναι εικονιστικός, εδράζεται δηλαδή και γονιμοποιεί την δεξιάν πλευράν τού εγκεφάλου.

  Μια ποιοτική μείζων διαφορά μεταξύ σαμανιστικού και κλασικού φιλοσοφικού συστήματος εντοπίζεται αρχικώς εις την βασικήν διαφοροποίησιν, η οποία  χαρακτηρίζει την διαμόρφωσιν τού περιβάλλοντος, εντός τού οποίου αναπτύσσεται τον Ελληνικόν Πνεύμα κατά την κλασικήν εποχήν. Το φυσικόν κάλος, καθώς και η έλξις και το δέος, την οποίαν η μητέρα φύσις δύναται να επενεργεί, αντικαθίστανται στην καθημερινήν πραγματικότητα τών αρχαίων πόλεων, από την έλξιν, το κάλος και το δέος, τα οποία δύνανται να προκαλούν σύνθετα ανθρώπινα επιτεύγματα εις την διαμόρφωσιν τού χώρου. Βεβαίως τα σύνθετα αυτά δημιουργήματα εξ ανθρωπίνων χειρών δεν χαρακτηρίζουν αποκλειστικώς τις πόλεις τού αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Όλος ο Μεσογειακός περίγυρος καθώς και αυτός της λεγομένης "καθ' ημάς ανατολής" ανέδειξε πολλούς και διαφόρους πολιτισμούς. Αυτοί άφησαν έως την εποχήν μας τα "δείγματα γραφής" τους, στην διαμόρφωση των χώρων τής ανθρωπιίνου διαβιώσεως, μέσω όσων σήμερα χαρακτηρίζονται ως μνημεία.
  Αυτά τα μνημεία όμως δεν αποκαλύπτουν μόνον άμεσες χρηστικές σκοπιμότητες, αυτών που τα ανέγειραν. Ταυτοχρόνως διαπνέονται και από αφηρημένες σταθερές, αναζητήσεις, και αξίες, οι οποίες διέπουν τον τρόπον, με τον οποίον αυτα διαμορφώθησαν, πέραν τών όποιων χρηστικών σκοπιμοτήτων. Η διαμόρφωσις τών αρχαίων Ελληνικών μνημείων επιτρέπουν να εκδηλώνονται κατ' αποκλειστικότητα έννοιες και επιδιώξεις, οι οποίες πουθενά αλλού ανά την υφήλιον δεν απαντώνται. Αυτή η διαπίστωσις δεν αποσκοπεί να μειώσει την αξίαν τών αριστουργηματικών επιτευγμάτων άλλων πολιτισμών, πέραν τού Ελληνικού. Αυτά αναμφιβόλλως υφίστανται. Πλην όμως, οι αξίες, τις οποίες αφήνουν να αναδύονται τα οικοδομήματα του αρχαίου Ελληνικού χώρου είναι με μοναδικόν τρόπον ιδιότυπες. Αρμονία και Χάρις μέσω τής Απλότητος. Αρμονία και Χάρις η οποία διέπεται με ιδιάζοντα και λεπτώς εκδηλωνόμενον τρόπον συγκεκριμέναι μαθηματικαί ιδιότητες και συσχετίσεις. Διδαχή και ωρίμανσις τού κοινωνικού συνόλου στα θεατρικά κτίσματα, ζύμωσις και επικοινωνία τών πολιτών, εντός πόλεων, όπου δεν δεσπόζουν τα αμυντικά έργα εις το κέντρον αυτών, αλλά η αρχαία αγορά. Αυτή η ρύθμιση στην διαμόρφωση τού δημόσιου χώρου διαφοροποιεί κατά κανόνα τις αποικίες από τις μητροπόλεις.
  Η μεγάλη διαφορά στην διαμόρφωση τού περιβάλλοντος μεταξυ τών χώρων, όπου ανεπτύχθη ο σαμανισμός και αυτών όπου άνθισε η κλασική φιλοσοφία προεικάζει μια ριζική διαφοροποίηση και στον τρόπον, με τον οποίον συγκροτήθηκε η μεθοδολογία αυτών τών συστημάτων. Η συμβολική, η οποία εμπεριέχεται στα γραπτά τού Πλάτωνος διαπνέεται από ένα άνευ προηγουμένου και αξεπεράστου εύρους και βάθους. Η αναφορά μου εστιάζεται ειδικώς στον Πλάτωνα, διότι αυτός προσπάθησε να συγκεφαλαιώσει με συστηματικό τρόπο τούς πτοηγούμενους φιλοσόφους και να συμπυκνώσει στα έργα του το μύνημά τους, καθώς και διότι η Ακαδημία την οποίαν αυτός συνέστησε, εστάθη στην πορεία ο κορμός εκπονήσεως τής φιλοσοφικής σκέψεως και πρακτικής.

   Δεν είναι όμως δυνατόν να προσεγγίσουμε την λειτουργικότητα τής Πλατωνικής μεθόδου, εάν δεν λάβουμε υπ' όψει μας κάποια βασικά χαρακτηριστικά τής Ελληνικής Γλώσσης, η οποία αποτελεί το όργανο με το οποίον αυτή οικοδομήθηκε.
  Ο μακαρίτης Κορνήλιος Καστοριάδης στον πυρήνα τού ωρίμου έργου του "Οι Δρόμοι τού Λαβύρινθου" δίδει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάλυση τής διαπιστώσεως, ότι ο τρόπος με τον οποίον σκεπτόμεθα καθορίζεται από την γλώσσαν. Σε παρελθούσα ανάρτηση με τίτλο "Ελληνες εναντίον Illuminati" είχα επιχειρήσει με στόχον την εμβάθυνσιν εις την γλωσσικήν συγκρότησιν τών δύο αυτών όρων κάποια ανάλυση μερικών συστατικών στοιχείων τής Ελληνικής Γλώσσης, τα οποία παραθέτω και εδώ εκ νέου. Έγραφα κοιπόν στην ενλόγω ανάρτηση:

.................................................................................................................................................................

 "Στην συνέχεια θα προσπαθήσω να υπεισέλθω κατ' αρχήν σε κάποια από τα γράμματα των δυο όρων αυτά καθ' εαυτά, επειδή θεωρώ, ότι τα δυο αυτά αλφάβητα υπέχουν καθοριστικό χαρακτήρα στην λεκτική σύνθεση των δυο αυτών ΑΝΤΙΔΙΑΜΕΤΡΙΚΩΝ όρων, καθόσον και οι δυο αυτές αλφάβητοι, η ελληνική και η λατινική, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ ΑΝΤΙΔΙΑΜΕΤΡΙΚΕΣ και βρίσκονται σε μόνιμη αμοιβαία διαμάχη, με στόχο την αμοιβαία εξόντωση των νοημάτων και των φορέων τους, που αυτές δομούν, μέχρις εσχάτων.

Υπό αυτήν την έννοια θα ήθελα να εστιάσουμε την προσοχή μας στην σύγκριση του ελληνικού Λ προς το λατινικό L και στην συνέχεια του Ελληνικού ΟΥ προς το λατινικό U, αφού προηγηθεί μια αναφορά στο Ελληνικό γράμμα Έψιλον, το οποίον δεν είναι το λατινικό Ε αλλά το:. .../
.. ./ ../
<----- span="">
..\
... \
... . \

Θα ήθελα επίσης να παρακαλέσω, αυτά τα οποία ακολουθούν να αντιμετωπισθούν κριτικά, διότι αποτελούν μόνον σκέ(ά)ψεις και ερμηνείες του γράφοντος και όχι κάποιων ειδικών γλωσσολόγων.
Με αυτήν την ευκαιρία αξίζει όμως να υπογραμμισθεί, ότι ο κλάδος της σημειολογίας προήλθε από την γλωσσολογία.

Ενώ το Ε είναι ένα γράμμα στατικό, το οποίο στέκεται, αποτελούμενο από τέσσερις γραμμές, το Έψιλον είναι δυναμικό, περιέχον ορμή και αποτελείται από τρεις, προσομοιάζον την ακμή βέλους. Το Έψιλον δηλαδή υποδηλώνει εκ της συμβολικής του μορφής, στόχευση, πορεία, εξέλιξη και εντελέχεια και μάλιστα με ορμητικό τρόπο. Αυτή η ιδιότητα έχει χαθεί με την μετατροπή σε Ε, το οποίον στέκει κομφορμιστικά στις γραμμές του γραπτού λόγου. Έστω κι αν ακόμη αποδώσουμε το Έψιλον με μια καμπύλη (ημικύκλιο) και μία οριζόντιο γραμμή η ιδιότης της ορμής παραμένει. ....


Στον όρο "Έλλην" του Έψιλον έπεται το γράμμα Λ.
Αναφορικώς με το Λάμδα έχουν γραφεί αρκετά ήδη στο παρελθόν πολλαχόθεν, τα οποία θεωρώ ότι είναι λίαν κατατοπιστικά. Αυτό το γράμμα είναι ίσως το μόνον της Ελληνικής αλφαβήτου (δίπλα ως ένα βαθμό στο "εν Δελφείς Ε") περί του οποίου έγιναν πολλαπλώς εύστοχες απόπειρες εμβάθυνσης, ερμηνειών, λειτουργικών αποσυμβολισμών, αλλά και συγκεκριμένης πρακτικής αξιοποίησης.
Το Λ αποτελεί ακίδα, υποκείμενο στον φυσικό νόμο των ακίδων. Είναι δηλαδή ενεργειακό σύμβολο το οποίον έλκει και συσσωρεύει πάσα ακτινοβολία, ηλεκτρομαγνητικό κύμα, κοσμικό σήμα και τα τοιαύτα. Εξ ου και οι οβελίσκοι, τα μενχίρ, οι κάθε είδους αιχμηρές στήλες, ΞΟΑΝΑ ΘΕΩΤΗΤΩΝ κλπ., που χρησιμοποιούνται σε διαφόρους λατρευτικούς χώρους.....


Το Λ υπάρχει ΜΟΝΟ στο Ελληνικό Αλφάβητο και ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ τους Έλληνες δια της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ.

Το λατινικό αλφάβητο, όχι μόνο εξάπλωσε κάτω το Λ, εξουδετερώνον τις ενεργειακές αρετές του δια του L, αλλά και το αναποδογύρισε τελείως δια του V, νομίζοντας ότι επέτυχε έτσι μια Victory της συμφοράς εις βάρος της Θείας και Αγερώχου Ελληνικής Γλώσσης.

Ακόμη χειρότερη αλλοτρίωση της μετατροπής του Λ σε L υπέχει η μετατροπή της διφθόγγου ΟΥ σε U από τους συνωμότας του λατινικού αλφαβήτου.
Δια να κατανοήσουμε την δίφθογγο ΟΥ, πρέπει προηγουμένως να κατανοήσουμε το γράμμα Ύψιλον, το οποίον είναι Υ-ψιλον ή άλλως ψίλωσις του Ι-ώτα. "Ψιλός" σημαίνει λεπτός.

Αφορμή για να κάνω σκέψεις ως προς το σύμβολο Υ έλαβα προ αρκετών ετών, ενώ εμελέταγα το έργον "Μετά τα Φυσικά" του Αριστοτέλους.
Ο Αριστοτέλης στο τέλος ακριβώς του πρώτου κεφαλαίου αυτού του έργου απευθύνει προτροπή στους αναγνώστες να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τι σημαίνει η λέξις ΦΥΣΙΣ, χωρίς όμως ούτε να να έχει προηγηθεί και ούτε να έπεται κάποια πραγματεία, ή σχετική αναφορά στον όρο, η οποία θα μπορούσε να παρέχει κάποια στοιχεία, στα οποία θα μπορούσαν οι αναγνώστες να στρέψουν την προσοχή τους. Με αυτά τα δεδομένα θεώρησα αρχικώς, ότι αυτή η προτροπή είναι προφανώς υπεράνω των δυνατοτήτων μου. Στην συνέχεια σκέφθηκα όμως, ότι δεν μπορεί ο διδάσκαλος να ομιλεί στον βρόντο, απευθυνόμενος πέραν του κοινού καλής θελήσεως νου, τον οποίον πίστευα ότι διαθέτω. Έτσι επικαλέστηκα την Χάριν του και ευθύς στην συνέχεια, όχι μόνον ήμουν πλήρως πεποιθήσεως περί της επιτυχούς εκβάσεως της προσπάθειάς μου, αλλά είχα και αυτό εμπροσθέν μου, το οποίο θεωρώ ως την ζητουμένη ερμηνεία του όρου "Φύσις", η οποία ανάγεται στην ερμηνεία της ακολουθίας των συγκεκριμένων γραμμάτων ως συμβόλων, τα οποία συγκροτούν τον όρο.
Για λόγους οικονομίας χώρου θα παραμείνω εδώ στην ερμηνεία του Ύψιλον.
Το Υ συμβολίζει τον πολλαπλασιασμό μίσχου φυτού ή κλάδου δένδρου.Το βασικό Ι είναι το Ι-ώτα, ως δίχρονον φωνήεν. Για να μετατραπεί σε μακρόν τοποθετείται ένα ακόμη Ι δίπλα στο Ι και ενούνται τα δυο δια μιας οριζοντίου γραμμής εις το μέσον σχηματίζοντα το Η.
Με το Ύ-ψιλον συμβαίνει ακριβώς το αντίθετον. Δια να σχηματισθεί πρέπει να διχοτομηθεί το Ι-ώτα. Αυτό συμβαίνει στο επάνω ήμισυ. Το Υ είναι Ι, το οποίον κάτω παραμένει Ι και άνω διχοτομείται, σχηματίζον δυο λεπτότερα ημίσεα, τουτέστι δυο "ψιλά". Όπως ακριβώς αναπτύσσονται τα κλαριά. Αυτή η θεμελιώδης φυσική διαδικασία έχει ενσωματωθεί παραστατικώς στον όρο "ΦΥΣΙΣ", όπου τα υπόλοιπα γράμματα περιγράφουν τον τρόπο, με τον οποίον αυτή η διαδικασία συντελείται. Η ΦΥΣΙΣ δηλαδή διέπει το ΦΥΕΣΘΑΙ. (Δεν είναι τυχαίο επίσης, ότι και ο λατινικός όρος NATURA ανάγεται στο nescere, που σημαίνει γεννώ).

Υπό αυτήν την λογικήν η δίφθογγος ΟΥ δεν έχει φωνητικόν χαρακτήρα, ως πχ. η δίφθογγος ΑΕ στα λατινικά, η η δίφθογγος Ö (OE) ή Ä (AE) στα γερμανικά, όπου ο προφερόμενος ήχος βρίσκεται μεταξύ των δυο φθόγγων.
Του ΟΥ έχει συμβολικόν και όχι φωνητικόν χαρακτήρα.
Το Ο-μικρον ως κύκλος συμβολίζει το όλον, το πλήρες, δηλαδη την ενότητα, το ΕΝ.
Τον Υ-ψιλον αποτελεί συμβολισμόν διχοτομήσεως, όπου όμως το όλον ενυπάρχει στα δυο προκύπτοντα ήμισυ, τόσον ως προηγούμενον, όσο και ως επόμενον, καθόσον τα ήμισυ στην πορεία αναπτύσσονται σε πλήρη, ώστε να διχοτομηθούν και αυτά εκ νέου στην πορεία της αναπτύξεως. ΤΟ Υ-ΨΙΛΟΝ ΔΙΧΟΤΟΜΕΙ ΕΙΣ ΔΥΟ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΗΜΙΣΥ. ΔΕΝ ΣΧΙΖΕΙ - ΔΕΝ ΤΕΛΕΙ ΣΧΙΣΜΑ - ΔΕΝ ΕΠΕΝΕΡΓΕΙ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ - ΔΕΝ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΥΑΡΧΙΑ. ΔΕΝ ΣΧΙΖΕΙ ΤΟ Ο ΣΕ ΔΥΟ U, ως πράτουν οι λατίνοι δυαρχισταί, μολωχισταί, LUKάνθρωποι, λυκάνθρωποι, οι γαλουχημένοι της λύκαινας του Ρώμου και Ρωμύλου.


..........................................................................................................................

  Από αυτά που κατατίθενται στην προαναφερθείσα ανάρτηση διαφαίνεται, ότι τα γράμματα τού Ελληνικού Αλφαβήτου δεν αποτελούν αφηρημένα σύμβολα, αλλά είναι συγκεκριμένοι εικονισμοί. Ως τέτοιοι ενεργοποιούν την δεξιάν πλευράν τού εγκεφάλου. Δεν λειτουργούν όμως τα γράμματα κατά την τελικήν συγκρότησιν τής γλώσσης ως απλοί μεμονωμένοι εικονισμοί, όπως εις την περίπτωσιν τής γραμμικής γραφής Β΄, αλλά συντίθενται σε συστοιχίες λέξεων, όπου το νόημα συνάγεται με διαδοχή επί σειραϊκής βάσεως. Τουτέστιν ενεργοποιούν ταυτοχρόνως και την αριστεράν πλευράν τού εγκεφάλου. Η Ελληνική Γλώσσα συνιστά μια εκ τών πολύ σπανίων γλωσσικών περιπτώσεων, όπου αυτή δρα τόσο εικονιστικώς όσι και σειραϊκώς, θέτουσα εις κίνησιν το δυναμικόν αμφοτέρων τών πλευρών τού εγκεφάλου. Τουναντίον οι δυτικοί μέσω τής χρήσεως τού λατινικού αλφαβήτου, το οποίον έχει ευνουχίσει την εικονιστικήν υπόστασιν τών γραμμάτων, ενεργοποιεί μόνον την αριστεράν πλευράν τού εγκεφάλου, με αποτέλεσμα όλο το δυτικό πολιτιστικό οικοδόμημα να εκδηλώνεται κατά βάσιν με τρόπον μονόπλευρον και ανισοβαρή. Το αποτέλεσμα είναι η προσκόλληση στην νοησιαρχία, η οποία δεν υφίσταται την εξισορρόπισιν τής φαντασίας. Αυτήν την ουσιαστικήν δομικήν αδυναμίαν ομολογούν και  οι πλέον προωθημένοι θιασώτες / δέσμιοι τής δυτικής σκέψεως, όπως έπραξε ο Albert Einstein με την ρήσιν του: "Με την λογική μπορεί κάποιος να φθάσει πολύ μακρυά. Με την φαντασία όμως φθάνει παντού".
  Δεν είναι κατά την γνώμην μου διόλου τυχαίον, ότι αυτοί που έκαναν τις στοιχειώδης οριοθετήσεις στην κβαντομηχανική, η οποία διασπά εν τέλει τα δυτικά καρτεσιανά δεσμά, ο Werner Heisenberg, ο οποίος ανακάλυψε την αρχή τής απροσδιοριστίας και ο Erwin Schrödinger, ο οποίος διατύπωσε την κυμματοσυνάρτησιν των ηλεκτρονίων, ήσαν αμφότεροι γόνοι καθηγητών τής Ελληνικής γλώσσης και είχαν διατρίψει εντόνως - και ένεκα τής οικογενείας των - εις την Ελληνική Γλώσσαν.  Ο πατέρας τού Heisenberg ήτο καθηγητής Ελληνική Φιλολογίας. Ο ίδιος είχε εντρύψει λίαν εντόνως εις τα Πλατωνικά συγγράμματα και μονίμως συσχέτιζεν με αυτά τις ανακαλύψεις τής κβαντικής φυσικής. Ο πατέρας τού Schrödinger ήταν καθηγητής βυζαντινών σπουδών. Ο Schrödinger έγραψε και βιβλίο για την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία. Εκτιμώ, ότι η επαφή αυτών τών δύο με την Ελληνικήν Γλώσσαν τούς  παρείχε την δυνατότητα να ξεπεράσουν το φράγμα τής Αιτιοκρατίας. Κατά την γνώμην μου, το επίτευγμα τής οπτικής πέραν τών ορίων τού Ντετερμινισμού, οφείλεται κυρίως εις την ενεργοποίησιν τού εγκεφάλου μέσω τής Ελληνικής Γλώσσης, έστω και εάν αυτοί, οι οποίοι το προήγαν ήσαν Γερμανοί. Το μέγα προτέρημα τών Γερμανών έγγυται εις την εκτίμησιν, την οποίαν αυτοί είχαν προς την κλασικήν παιδείαν. Αυτήν την ισοπέδωσαν οι πράκτορες τών ΗΠΑ μεταπολεμικώς, μέσω τής λεγομένης "επαναδιαπαιδαγωγήσεως". Έζησα γερμανό καθηγητή σε γυμνάσιο να λέει, ότι είναι Ελληνιστής (Gräzist) και να βουρκώνουν οι οφθαλμοί του από υπερηφάνεια. Διότι υπάρχει και η άλλη Γερμανία, έστω και εάν είναι μειοψηφία. Από αυτο το φύτρο αναδύθηκε και ο ελάχιστα γνωστός, αλλά τεραστίας σημασίας επιστήμων Burkhardt Heim, ο οποίος διαμόρφωσε την θεωρίαν τού "Υπερχώρου", και η οποία με συνεκτικόν τρόπον εισήγαγεν την έννοιαν τής πληροφορίας, ως καθοριστικόν δεδομένον έναντι τής ύλης και τής ενεργείας. Σε αυτήν θα αναφερθώ στην συνέχεια τού κειμένου, φρονών, ότι ο εύστοχος χειρισμός της θα ισχυροποιήσει μελλοντικώς το οπλοστάσιον τών δυνάμεων τής κοινωνικής ανατροπής.



Η συνέχεια τού θέματος στην επόμενη ανάρτηση