ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΤΑΣΟ

Αυτό το τραγούδι στο αφιερώνω όχι σαν αντίο,
γιατί γνωρίζω ότι παραμένεις στο πόστο σου.
Μα μόνο για να σου σφίξω το χέρι.
Απόδειξες ότι ο Ελληνισμός μπορεί να έχη ηγέτες που αγωνίζονται και επιμένουν.
Και ότι με τέτοιους ηγέτες μπορεί να ανακόπτεται
το μαύρο χέρι των ισχυρών, που ανακατεύουν τους λαούς.
Έθεσες και ένα ζωτικό ερώτημα:
Θα μπορέση η συνοχή και η ετοιμότητα μας να κυοφορήση
ένα ηγέτη άξιο της υποθήκης
που μας βαραίνει;

ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ - ΟΤΙ ΠΑΡΕΤΕ ΕΝΑ ΤΑΛΛΗΡΟ

ΟΙΚΟΛΟΓΡΙΕΣ

Όλο θα και θα και θα...
σπάσε βρε παραμυθά!

Χρηστάκης


Ευχαριστώ πολύ τους φίλους, που κατά τη διάρκεια της σιωπής του Μπλογκ με δεδηλωμένη πίστη εξακολούθησαν να το επισκέπτονται.
Ο μεγάλος βιολιστής βιρτουόζος Γεχούντι Μενουχίν, γιατί υπάρχουν και πολλοί εβραίοι μπροστά στους οποίους υποκλίνομαι, είπε κάποτε ότι μουσική είναι η διαλεκτική αλληλουχία ήχου και σιωπής.
Όσο περισσότερο προχωρούμε, τόσο διεισδύουμε στη σιωπή. Αλλά όταν αφήνουμε τον ήχο μας να σπάη τη σιωπή των "αμνών", είναι και αυτό μια άσκηση προς τη σιωπή των αμνών, που ίσως αξίζει να εξασκή έλξη.

Το σημείωμα για την άκρα δεξιά που προηγήθηκε κόπηκε απότομα. Ο λόγος που συνέβη αυτό, είναι ότι η συγγραφή σημειωμάτων για μένα συχνά αποτελεί είδος ενδοσκόπησης. Μια από τις πιο ευχάριστες ασχολίες μου είναι να περιδιαβαίνω τα ιστολόγια, γνωστών και λιγότερο γνωστών. Συχνά σταματάω και χαζεύω και αυτό εδώ. Αποτέλεσμα είναι να αναρωτιέμαι μήπως είμαι κολλημένος ναρκισσιστής, ή μήπως τρέχει κάτι άλλο, που δεν μπορώ να το καταλάβω, μια και αυτά που παρατίθενται εδώ αποτελούν πονήματα του υποφαινομένου. Γιατί για μένα το γράψιμο, η ζωγραφική και το γρατζούνισμα της κιθάρας στάθηκε η μέθοδος, που εδώ και κάποιες δεκαετίες, απέφευγα τον καρδιοχειρουργό.
Στην ουσία το ωραιότερο ζητούμενο είναι όταν δεν υπάρχει ζητούμενο. Έτσι όπως τραβάει το βλέμμα μας μια φυσική ομορφιά και ξεχνάμε για μια στιγμή τη σκοπιμότητα και τη ματζιριά μας.
Εισερχόμενος λοιπόν στη σχεδία του αυτοσχέδιου και πιστεύοντας ότι πηδαλιοουχώ το θέμα προς το επιδιωκόμενο συμπέρασμα, με παρασύρει το ρεύμα σε κάποιες εσωτερικές περιοχές, που κάνω στάση για να τις δω. Και ενώ έχω πάρει είδηση, σε τι αρέσκεται πάνω κάτω η προσμονή του επισκέπτου, γίνομαι λιγάκι αυθαίρετος, κάνοντας το δικό μου. Εξάλλου πού βοηθάει η μάσκα στην διαδικασία επικοινωνίας;
Έτσι διαπίστωσα ότι το θέμα του προηγούμενου σημειώματος έχει ψωμί. Βάζοντας προσωρινά τελεία, ξαναπήρα στα χέρια μου βιβλία, που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρονάκια και ενώ είχα πάρει απόφαση να ασχοληθώ διεξοδικότερα με το Κυπριακό Ζήτημα, άρχισα να δουλεύω στον ξύπνιο και τον ύπνο μου το θέμα της ακροδεξιάς. Παράλληλα έκανα και μια ενδοσκόπηση: Πως είχα κατανοήσει τα ζητήματα αυτά, ποιά ερωτηματικά έμοιαζαν αναπάντητα και γιατί;
Ομολογώ ότι το αυτό το θέμα, που έχει πολλές και ενδιαφέρουσες πτυχές, με απασχόλησε έντονα στο παρελθόν. Έτσι αποφάσισα να του δώσω μια έκταση μεγαλύτερη απ΄ότι ένα ανηρτημένο σημείωμα σε ιστολόγιο. Σκοπεύω τα συμπεράσματά μου να τα δημοσιεύσω προσεχώς με μορφή αρχείου PDF σε σελίδα φιλοξενίας, όταν ολοκληρώσω το κείμενο. Την αντίστοιχη ηλεκτρονική διεύθυνση θα την κοινοποιήσω εδώ, για τους φίλους και τις φίλες που θα είχαν ενδιαφέρον να το διαβάσουν. Ξεκαθαρίζοντας ότι αυτή η εμμονή μου δεν έχει να κάνη σώνει και καλά με την όποια ιδιαίτερη ή αποκλειστική σπουδαιότητα του θέματος. Κίνητρό μου είναι η διαπίστωση ενός σοφού, που λέει ότι εάν καταλάβης σε βάθος τον καϋμό ενός μερμυγκιού, θα έχης καταλάβει το σύμπαν.

Βεβαίως ο τίτλος αυτού του σημειώματος δεν αφορά αυτά που προηγήθηκαν, αλλά αυτά που έπονται.

Υπάρχουν πολλές οικολόγριες. Πιο σωστά θα έπρεπε να λέμε "να οι κωλόγριες".
Έτσι αυθόρμητα θυμάμαι τον Στελάκη το Πατακό, το καθαρματάκι της χούντας, που μάζευε τα αποτσίγαρα στα πεζοδρόμια της Αθήνας, μπροστά στις στημένες δημοσιογραφικές κάμερες, για να δείξη πόσο παστρικά ήταν τα φερετράκια στην "Σπύρος Νάγος" στοά "τελειοποιήσεως" και δύο αυγά τουρκίας.
Ή τον Αντωνάκη Δροσογιάννη, τον πατερούλη της "κόκκινης προβιάς" στην Ελλάδα, όταν φορώντας την πράσινη λυκοπροβιά του Αντρίκου, χαστούκησε ένα οδηγό ταξί, γιατί πέταξε ένα αποτσίγαρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου στο δρόμο.
Ή μια κυράτσα που σφουγγάριζε ένα οίκο ανοχής. Μπένοντας μέσα με κοίταξε στα μάτια με ένα ευτυχισμένο χαμόγελο αναφωνώντας: "Η καθαριότης είναι μισή αρχοντιά..."
Η ένα γεροντοπαραλημένο θιασώτη του σεξουαλικού τουρισμού, που μου εκμυστηρεύτηκε από το διπλανό τραπέζι σε ταβέρνα του Βερολίνου: "Στην Ταϋλάνδη μας εκτιμούν γιατί αφήνουμε λεφτά και είμαστε καθαροί".
Πράγματι περισσότερο ρυπαρό από τη μόλυνση του περιβάλλοντος είναι το εμπόριο της οικολογίας. Στις μέρες μας αποτελεί όχι μόνο τη βάση του εμπορίου, αλλά και το πλέον χαμερπές πολιτικό πλασάρισμα.

Από που να ξεκινήσουμε και που να τελειώσουμε. Από κάποιους δήθεν γερμανούς, δήθεν οικολόγους; Που μιά λέγανε ότι γεννήθηκαν στην Τσεχοσλοβακία και ήρθανε στην Γερμανία το 56 κατά την αντισταλινική εξέγερση του Μπέλλα Κουν (Κοέν), μετά ισχυριζόντουσαν πάλι στην τηλεόραση ότι γεννήθηκαν στο Σβάρτσβαλντ, για να φαίνονται πιο γερμανοί, όταν ήτανε να γίνουνε υπουργοί εξωτερικών, για να στείλουνε τα γερμανικά βομβαρδιστικά να ισοπεδώσουνε τη Σερβία, προς όφελος της υπεραντλαντικής πολεμικής βιομηχανίας και της νέας τάξης. Καθηγητής στο Χάρβαρντ σήμερα ο κύριος, χωρίς να έχη απολυτήριο γυμνασίου. Όταν εμείς λειώναμε παντελόνια στα θρανία, ο κύριος πέταγε πέτρες στην αστυνομία της Φρανκφούρτης, με προφανείς τους ανομολόγητους σκοπούς. Να σε ποιά πανεπιστήμια στέλνουνε τα παιδιά τους για να πάρουνε τα πτυχία από χασαπόκολλα και μετά να το παίξουνε ελίτ στις νεοαποικίες.

Ας πάμε και στο άλλο ταλέντο, στο ιδρυτικό στέλεχος των οικολόγων του Βερολίνου, τον αντικαθεστωτικό δικηγόρο, που "υπεράσπιζε" και τις πιο ακραίες περιπτώσεις. Που όταν έγινε υπουργός εσωτερικών, πέρασε τόσο αυταρχικούς νόμους, που αναγκάστηκε ο συνάδελφός του ακροδεξιός χριστιανοσοσιαλιστής της Βαυαρίας, αισθανόμενος ότι του φεύγει η ακροδεξιά πελατεία να ορίεται: "Μη σας παρασύρει, αυτός μας μιμείται. Εμείς είμαστε το πρωτότυπο!"

Ή να πάμε στην οικολόγα γερουσιάστρια του Βερολίνου υπεύθυνη στη δεκαετία του 80 για θέματα οικογενείας, που διακήρυξε μέσα σε λεσβιακό μπάρ "εκδικηθείτε τους άντρες, είναι καθάρματα".

Ή να πάμε στην πλειάδα των μη κυβερνητικών οργανώσεων που έφτιαξε ο Ροκφέλλερ στον ΟΗΕ για να προωθήση τα συμφέροντά του σε βάρος των ανταγωνιστών του.

Μας ξεκούφαναν με την υποτιθέμενη τρύπα του όζοντος. Μόλις αλλάξανε όλα τα ψυγεία και δεν υπήρχε άλλη λαμαρίνα να πουλήσουν, ξαφνικά μας είπαν ότι η τρύπα έκλεισε.

Να πάμε και στα καθ΄ ημάς. Επικεφαλής των "οικολογικών" οργανώσεων ο κ. Καράς. Το πρωτοπαλήκαρο της Μπίλντερμπεργκ. Εφοπλιστής ή γκουρού; Επικεφαλής και στην ομάδα προώθησης των βιβλίων "ιστορίας" για αγρίους του Σόρος (Δώστε μου και καμιά ενέσα από τα σκόπια, κι ας μου την πουλήσει ο UCK.)
Αυτό είναι κουλτούρα. Αποβλακώστε με. Αλλά δε μου φτάνει. Κάντε με και εθελοντή. Εθελοντικός κρετινισμός, γουστάρω οικολογία.

Διαβάζω σε κάτι κατά τα άλλα συμπαθή ιστολόγια να πλέκουν το εγκώμιο του νεώτερου γόνου της "Αγίας Οικογένειας" ως του μεγίστου μέλλοντος αρχιοικολόγου της Ελλάδος. Δε μας φτάνανε οι άλλοι της φαμελιάς να και ο έλληνας Αλ Γκορ. Ο μίμος του πετρελαιά, που με οικολογικές προφάσεις έχει ταράξει στα πρόστιμα τους ανταγωνιστές του (και εσύ τον μιζάρεις θες δε θες φίλε καταναλωτή).
Σήμερα αν θέλης να δημιουργήσης πολιτικό προφίλ στον οποιδήποτε άσχετο πιτσιρικά, βάλτον να λέη φανφάρες για οικολογία. Βάλτον να μοιράζη λαμπτήρες πυρακτώσεως στο δρόμο, αφού ψηφίσει όλα τα αντιδασικά νομοσχέδια, που προωθεί ο πατέρας του μια ζωή.

Την εποχή του διαφωτισμού ο Ντιντερό και οι εγκυκλοπαιδιστές μαθαίνανε τον κόσμο
γράμματα κόντρα στις διώξεις των ιεροεξεταστών.
Σήμερα αν θέλης να κάνης διαφωτισμό φουσκώνεις έγχρωμα προφυλακτικά με γεύση πατάτας γιαχνί στην Ομόνοια. Διαφωτίζεις για το AIDS.
H αντίπερα όχθη όμως, που δεν πάσχει από υπογεννητικότητα, κατεννόησε, ότι αυτά λειτουργούν πιο αποτελεσματικά όταν τους κόψεις, αφού τα φορέσεις, την άκρη που περισσεύει.

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ

Η ουσιαστική συζήτηση όσο αφορά την άκρα δεξιά στην Ελλάδα αποφεύγεται. Αυτή αντιμετωπίζεται κατά κανόνα με περιφρονητική απαξίωση. Θεωρείται φαινόμενο των άκρων, με αποτέλεσμα να της προσδίδεται περιθωριακή σημασία.
Ακόμη, ίσως γιατί οι συγκεκριμένες θεωρήσεις της προκαλούν σε πολλούς κάποια απέχθεια, οι αναστολές απέναντι στη συγκεκριμένη ενασχόληση μαζί της ενισχύονται.
Θεωρώ μια τέτοια αντιμετώπιση - μιας έστω ασθενούς αριθμητικά τάσης του πολιτικού φάσματος - εσφαλμένη για τρεις λόγους:

Ο πρώτος είναι λόγος αρχής. Τα κριτήρια ενασχόλησης με τα φαινόμενα του πολιτικού φάσματος στο σύνολό τους δεν αρμόζει να είναι κατά βάση ποσοτικά. Τα πολιτικά δρώμενα δεν ακολουθούν τους νόμους της στατιστικής. Παροιμιώδης είναι η διατύπωση του Τσόρτσιλ, ότι στην πολιτική "υπάρχουν ψέματα, μεγάλα ψέματα και στατιστικές".
Ειδικά η απολυτοποίηση της αριθμητικής θεώρησης των πολιτικών δεδομένων, αποβαίνει παραπλανητικά σχηματική, όσο αφορά την έννοια της Δημοκρατίας. (Προσεχώς θα ασχοληθώ με μια παρουσίαση της οριοθέτησης αυτής της έννοιας, κατά τη φάση της ιστορικής της συγκρότησης, όπως αυτή επιχειρείται από τον Αριστοτέλη στα "Πολιτικά").
Ουδεμία είναι η σχέση της δημοκρατίας με τα όποια αριθμητικά δεδομένα. Η αναγωγή της λαϊκής θέλησης σε στατιστικά μεγέθη, όπως επιχειρείται ολοένα και περισσότερο από την πρακτική της διεξαγωγής και της έντονης προβολής δημοσκοπήσεων στην τρέχουσα φάση, τσεκουρώνει την πολιτική στα στενά όρια της επικοινωνιολογίας.
Η δημοκρατία δεν αποτελεί το μέτρο των διαθέσεων της εκάστοτε κοινής γνώμης, αλλά είναι το αποτέλεσμα (ή μη) της πολιτικής ωριμότητας του κοινωνικού συνόλου.

Ο δεύτερος λόγος, που θεωρώ επιβεβλημένη την κριτική ενασχόληση με την άκρα δεξιά, είναι ότι αυτή τη θεωρώ μόνο κατ΄επίφαση ακραία επιλογή. Φρονώ ότι η ακροδεξιά επιλογή ανάγεται σε ένα ποταπό μέσο όρο και σε τελείως συμβατικές προαιρέσεις. Διέπεται σχεδόν από όλα τα σύνδρομα, που ένας από τους εξαίρετους αναλυτές της φασιστικής ψυχολογίας, ο Βίλχελμ Ράιχ κατέγραψε στο "Άκου Ανθρωπάκο", χωρίς να επιχειρώ να κατονομάσω τον κάθε άνθρωπο ακροδεξιών αντιλήψεων φασίστα. Μια τέτοια υπεραπλούστευση δεν είναι μόνο αυθαίρετη, αλλά και αντιπαραγωγική, αν θέλουμε να διεισδύσουμε αναλυτικά στο φαινόμενο της άκρας δεξιάς. Οπωσδήποτε χώροι που περικλείουν ολόκληρα φάσματα της πολιτικής διαστρωμάτωσης δεν μπορεί να είναι ενιαίοι. Χαρακτηρίζονται όμως από κάποιες κοινές σταθερές. Αυτές επιθυμώ να εντοπίσω και να χειριστώ, σύμφωνα πάντοτε με γνώμονα τις δικές μου αντιλήψεις.
Βεβαίως μπορεί ο Ράιχ να μην έγραψε το σύντομο σύγγραμμα που αναφέρθηκε με αφορμή την επικράτηση του Εθνικοσοσιαλισμού στην Γερμανία, αλλά να καταγράφη σε αυτό την απογοήτευση του απέναντι σ΄ εκείνο που θεωρείτο ο φιλελεύθερος αντίποδας του Ναζισμού, δηλαδή τη μεταπολεμική Αμερική. Η ψυχική μικρότητα και ολιγωρία, που αποδίδει όμως ο συγγραφέας της "Μαζικής Ψυχολογίας Του Φασισμού" στον καθημερινό άνθρωπο-πολίτη του υπερατλαντικού "δημοκρατικού" ινδάλματος της μεταπολεμικής περιόδου, τον φέρνει αυτόν - από πλευράς ψυχικής συγκρότησης του χαρακτήρα, ως βάση για τις κοινωνικές επιλογές - πολύ κοντά στον κοινωνικό τύπο ανθρώπου της "Μαζικής Ψυχολογίας". Χωρίς να παύουν να ισχύουν οι ιδιαιτερότητες στη συγκρότηση της φασιστικής νοοτροπίας, αυτές αποτελούν μόνο συγκεκριμένες εκφάνσεις ενός βαθύτερου κοινού υποστρώματος, που στιγματίζει το μαζάνθρωπο σε όλα τα καθεστώτα της εποχής. Μιας εποχής που βρίσκεται χρονικά πολύ κοντά στη σημερινή, μα που για λόγους συστηματικής ακριβολογίας δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε πλέον ως σύγχρονη.

Αντίθετα με την ακροδεξιά επιλογή, που, όπως θεωρώ, διέπεται από συμβατικές παρορμήσεις που ανταποκρίνονται σε κάποιον εύκολο μέσο όρο, πάντοτε υποστήριξα ως επιδιωκόμενο όριο μια ακραία συμπεριφορά. Όχι με την έννοια της πλήρους απόρριψης των κοινωνικών συμβάσεων, ή ως άκρατο αντικομφορμισμό. Όλη η ζωή εξ άλλου στηρίζεται σε συγκεκριμένους συμβιβασμούς. Πολύ περισσότερο δε, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, οι εύστοχοι, αναγκαίοι συμβιβασμοί διέπουν την πρακτική της νεωτεριστικής και ακόμη εντονότερα της επαναστατικής πρακτικής, στην προοπτική της συγκρότησης εκείνων των συνεργασιών, ή συμμαχιών, που μπορούν να καταστούν ικανές να στρέψουν τον άξονα στην πορεία των εξελίξεων.
Προσωπικά αντιμετώπισα το συμβιβασμό πάντοτε ως δημιουργική πρόκληση. Διότι πιστεύω στη δυναμική εξέλιξη των ανθρώπων, αντιμετωπίζοντας τους συνανθρώπους μου ως ανθρώπους και τον εαυτό μου όχι ως υπεράνθρωπο. Είναι νομίζω πραγματικό επίτευγμα η παραγωγική συνεργασία με αντιπάλους, όταν δε θίγονται οι αρχές και εξυπηρετείται η βασική στόχευση.

Για μένα η επιταγή της ακραίας συμπεριφοράς εστιάζεται στην αρετή. Αυτή είναι μια ακραία υπόθεση, που δεν εξυπηρετείται από τους μέσους όρους. Απαιτεί αναμφίβολα πολλά, ενώ συχνά δεν προσφέρει τίποτε περισσότερο από μια ήσυχη συνείδηση, ότι βάλαμε όλα τα δυνατά μας. Όποτε όμως η ανθρωπότητα δημιούργησε πραγματικά, αυτό το πέτυχε ξεπερνώντας τον εαυτό της. Ή για να το εκφράσουμε με τους πλατωνικούς όρους: Δημιουργός του Πλούτου είναι η Αρετή. Πρόκειται βέβαια για τον ουσιαστικό, τον πραγματικό πλούτο και όχι την επισυσσώρευση κλοπιμαίων από εκμεταλλευτική δραστηριότητα, εκπόρνευση συνειδήσεων, διαπλοκή ή ευνοιοκρατικό παραγκωνισμό.

Τόλμη, αυταπάρνηση, ανιδιοτέλεια, κριτική σκέψη, διαρκής προσπάθεια καλλιέργειας, κοινωνική εγρήγορση, και το κυριότερο συγκρότηση υπεύθυνης κριτικής προσωπικής άποψης, που πρέπει να επιτελείται και να προβάλλεται πέρα από συγκεκριμένους δεσμούς, με ανοιχτό πνεύμα και αυτοκριτική ετοιμότητα, που αν καταστή αναγκαίο μπορεί να προσλάβη διαστάσεις πλήρους αυτοαναιρέσεως. Να ποιές είναι οι αρετές των έντιμων πολιτών. Αναμφίβολα ακραίες. Αλλά οι μόνες που αποτελούν εγγύηση για μια ευνομούμενη πολιτεία. Ιδιότητες ξένες προς τους οπαδούς και τα μέλη της άκρας δεξιάς, όπου επικρατούν άλλες ακρότητες, όπως η ακραία βερμπαλιστική φρασεολογία, ο φανατισμός, ο ρατσισμός, η εθνολαγνεία, η διαστροφή της ιστορίας, ο ψευτοπαλληκαρισμός, η ψυχολογία της γκρούππας, ο τυπολατρικός ψευτοσυντιρητισμός, ο φετιχισμός της κρατικής βίας. Στην ουσία πρόκειται για το πνεύμα νηπιαγωγείου κάποιων ψεύτικων τσαμπουκάδων, όσο αφορά τους οπαδούς και το ψάρεμα στα βρώμικα νερά των κοινωνικών συμπλεγμάτων, όσο αφορά τους ιθύνοντες. Και ευχαρίστως να τα δούμε αυτά στη συνέχεια αναλυτικά αγαπητοί φίλοι. Εξάλλου ο παρεχόμενος χώρος για σχόλια και παράθεση αντιρρήσεων είναι εκ προοιμίου απεριόριστος...

Ο τρίτος λόγος που θεωρώ εξέχουσας σημασίας την ενασχόληση με την άκρα δεξιά, αφορά όπως και ο προηγούμενος, την οριοθέτηση της, από πλευράς πολιτικού στίγματος στο σύνολο του πολιτικού φάσματος. Διότι, επαναλαμβάνω θεωρώ παραπλανητική την εμμονή στην απόδοση του ακραίου στίγματος. Και αυτό διότι θεωρώ αποφασιστικής σημασίας την αλληλουχία των μερών στη συνθετική διαδικασία της λειτουργίας του συστήματος, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΠΟΡΡΙΠΤΩ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ. Πιστεύω δηλαδή ότι τα μέρη του πολιτικού φάσματος συνθέτουν οργανικά το σύνολο του ισχύοντος πολιτικού συστήματος, όπου οι αμοιβαίες αλληλοαμφισβητήσεις και συγκρούσεις τους πραγματώνουν το σύστημα, επιβάλλοντας τον κοινωνικό μύθο. Ή, για να κατονομάσουμε διαφορετικά αυτή τη διαδικασία, τα κόμματα αποτελούν διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος, αλληλοσυμπληρούμενα. Διότι το νόμισμα για να έχη πέραση απαιτούνται δύο πλευρές. Όπως λέει ο Νίκος Καββαδίας σε κάποιο ποίημα τρία πράγματα είδε σ΄αυτό τον κόσμο να μοιάζουν τόσο: Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των δυτικών, των καραβιών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες και τα σπίτια των πορνών. Παρ΄όλες την τεράστιες εξωτερικές διαφορές τους, υπάρχει κάτι που και τα τρία βαθιά τα ενώνει. Και στα τρία λείπει η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.

O ΔΗΜΙΟΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Ο δήμιος και ο στρατοδίκης θα καούν σαν λαμπάδες στην τράπεζα της αναστάσεως.
Οδυσσέας Ελύτης, στο "Άξιον Εστί"

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΩΡΑΙΟΙ

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εκτελεστή κάποιος.
Ο δήμιος καλύπτει το πρόσωπο του, όμως όλοι το γνωρίζουν,
παρ΄όλο που έχει πολλά πρόσωπα.
Το συνηθέστρερο είναι αυτό της εξουσίας.
Το καλοπισμένο, το δήθεν αξιοπρεπές, με την υποκριτική αγιότητα.
Αυτή η εξουσία που ισχυρίζονται ότι εμείς επιλέξαμε,
αναμφίβολα όμως, αυτή που ανεχόμαστε ή και συνδράμουμε.
Η συνενοχή μας είναι δεδομένη.
Η χειρότερη κρεμάλα είναι αυτή που θα στηθή για τον δήμιο και τον εντολοδότη.
Σ΄αυτή την περίπτωση δεν θα δείξουν συμπόνια ούτε τα σκουλίκια.
Εμείς τότε θα σφυρίζουμε αδιάφορα,
μετά θα συγχαρούμε το γιό του,
που κληρονόμησε το χατζάρι, το τσεκούρι, την κρεμάλα,
την ηλεκτρική καρέκλα,
το παγωμένο πάτωμα του κελιού.
Για να υπηρετή τη χρηστή κοινωνία μας.
Εμείς
οι ωραίοι
αρουραίοι.

ΜποΣτοΠελ

Άλλη μια γυναικούλα, εξαρτημένη από τα ναρκωτικά, ξεψύχησε από cold turky, το σύνδρομο του ψυχρού θανάτου, ριγμένη από τους δήμιους της στο παγωμένο πάτωμα ενός κελιού του "νέου Παρθενώνα", σχεδόν αναίσθητη, χωρίς σκεπάσματα. Μεταφέρουμε από το http://kratοumenoi.ath.cx:

Νεκρη βρεθηκε η 38ρονη Αννα Πετριδη τα ξημερωματα του σαββατου 5.15

αφου ηταν ηδη 4 μερες στην απομoνωση.Η πετριδη ειχε συλληφθει πριν μια εβδομαδα για χρηση τοξικων ουσιων και οδηγηθηκε στις Γυναικειες Φυλακες Κορυδαλλου.Την εριξαν στην παγωμενη απομoνωση της φυλακης με ενα στρωμα στο τσιμεντο.Ουτε καν κρεβατι.Ειχε δυο παιδια και ο αντρας της ειναι και αυτος κρατουμενος στις φυλακες κορυδαλλου,και αυτος για ναρκωτικα.Ο Ιατροδικαστης διεγνωσε αναροφηση ενω φωτογραφιες παρθηκαν απο το αψυχο σωμα της κοπελας ενω βρισκοταν νεκρη μεσα στην απομoνωση, να τονισουμε οτι για αρκετες ω΄νρες το πτωμα παρεμενε πεσμενο μεσα στο κελι, ενω και που τη βρηκαν νεκρη, παλι το σωμα της κοπελας παρεμενε στην απομoνωση χωρις να ερθει καποιος να το εξετασει.

Μια ακόμη εν ψυχρώ δολοφονία. Άν είναι δυνατόν οι δεσμοφύλακες των φυλακών Κορυδαλού να μη γνωρίζουν για τη βεβαιότητα του ψυχρού θανάτου κατά τη διάρκεια του στερητικού συνδρόμου, έχοντας να κάνουνε καθημερινά με εξαρτημένα άτομα.

Με αυτό τον τρόπο δολοφονήθηκαν από την αστυνομία της Νέας Υόρκης οι μεγάλοι καλλιτέχνες Τσάρλυ Πάρκερ και η Μπίλη Χόλλυντέυ. Το ρατσιστικό κατεστημένο δεν μπορούσε να ανεχθή, ότι οι μαύροι είχαν κυριαρχίσει στη μουσική σκηνή.

Εν τέλει υπεύθυνος για το θάνατο της κρατούμενης είναι, ως υπουργός δικαιωσύνης, ο κ. Χατζηγάκης. Ωφείλει να ενδιαφερθή για το γεγονός και να προωθήση διεξαγωγή έρευνας. Διαφορετικά η επανάλληψη παρόμοιου περιστατικού θα τον βαρύνη προσωπικά. Δεν μας έχουν συνειθήσει οι υπουργοί όμως σε πρακτική της επιβεβλημένης ευαισθησίας στα κακώς κείμενα των τομέων που χειρίζονται.

Και ο υπουργός άμυνας κ. Μεϊμαράκης θα έπρεπε να είχε ενδιαφερθεί για δύο αυτοκτονίες στρατιωτών, που συνέβησαν πρόσφατα μετά από άλλη, σε μονάδα περιώνυμη για την κάκιστη διαβίωση και μη προσήκουσα ματαχείρηση των στρατευμένων. Δυστυχώς όμως και αυτός δίνει την εικώνα ότι ενδιαφέρεται κύρια για τα εσωκομματικά παιχνίδια και τα παχιά λόγια.

Η κοινωνία μας χαρακτηρίζεται σε πολλά σημαντικά θέματα από απάθεια. Ειδικά όσο αφορά τις περιφερειακές ομάδες εθιστήκαμε να τις αντιμετωπίζουμε, ως σιωπηρά πλειοψηφία, με απαξίωση. Αυτή η τάση ενισχύεται και από αυτούς που διακατέχονται από την ψυχολογία της γκρούπας, και τα κόμπλεξ επιθετικότητας, με επικεφαλής τα φασισταριά. Τα φρόκαλα προηγούνται, οι μαζάνθρωποι ακολουθούμε.

Τα δύο παιδιά που μένουν πίσω έκθετα ποιός θα τα φρντίσει;

Αφήνουμε τους έμπορους να δρουν ανενόχλητοι. Ή μήπως δεν υπάρχουν κράτη που η διακίνηση ναρκωτικών είναι αδιανόητη; Με το αίμα των παιδιών μας χρηματοδοτούνται ο UCK, το "ίδρυμα" του Σόρος στα σκόπια, οι γκρίζοι λύκοι.

Οι αμαρτίες μας μάς την έχουν στημένη στην επόμενη στροφή. ΜΕΤΑ ΘΑ ΚΛΑΙΜΕ

EYXEΣ ΓΙΑ ΑΝΑΡΡΩΣΗ

Αχ της αγάπης μαχαιριά...
Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας


Πέραν των αστεϊσμών στις αναρτήσεις που έπονται, θέλω να εκφράσω τις ευχές μου στο Χρήστο Ζαχόπουλο για ταχεία ανάρρωση.

Πρέπει ίσως να επαναλλάβω ότι ο άνθρωπος δεν έπραξε τίποτε περισσότερο, από αυτό που κάνουμε οι περισσότεροι νύχτα-μέρα, έστω και αν δεν είμαστε γραμματείς υπουργείων. Υπό αυτή την έννοια, παρόλο που δεν προίσταμαι υπαλλήλων, θέλω να προειδοποιήσω έμμεσα και κάθε κυρία που θα επιθυμούσε να την προσλάβω.

Με τις κάμερες και τους δορυφόρους παρακολούθησης που μας περιβάλουν, φοβάμαι ότι κάποια μέρα θα δώ σε κάποια σεξ ιστοσελίδα αναπάντεχα τον εαυτό μου. Εύχομαι με παρέα.

Κατά τα άλλα θέλω να καθησυχάσω τους κρατούντας, ότι κατά τη διάρκεια των ερωτικών μου περιπτύξεων δεν τους σχολιάζω. Κατά συνέπεια οιοδήποτε ροζ DVD στο οποίο πρωταγωνιστεί ο υποφαινόμενος, ουδέποτε θα τους φέρη στη δύσκολη θέση να επικαλεστούν το δημοσιογραφικό απόρρητο.

Και κάποια ερωτήματα: Μήπως είναι καιρός να αποπολιτικοποιήσουμε την ερωτική δραστηριότητα και να ασχοληθούμε με τα εν τέλη πολιτικά ζητήματα;
Μήπως είναι καιρός να κατανοήσουν οι πολιτικοί, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, ότι δεν έχει νόημα να υποδυόμαστε, όπως τόνισε με το αίμα του, στην επιστολή του πριν τη απόπειρα ο Χρήστος Ζαχόπουλος, τα μέλη της "κοινωνίας των αγγέλων";

Μήπως η δική μας διπλοπρόσωπη, πουριτανική ηθική είναι αυτή που θρέφει τις απάνθρωπες ορέξεις των εκβιαστών; Μήπως φοβόμαστε το ερωτικό μας ένστικτο, διότι αποφεύγουμε να το εξαγνίσουμε;

Και μια παρότρηνση στους αλητάμπουρες: Αδέρφια πλησιάζει η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Να μην ξεχάσουμε να δωρήσουμε στη σύζηγό μας ένα λουλουδάκι και να της εκφράσουμε την πραγματική μας αγάπη. Για τις ερωμένες δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Εκεί η τρυφερότητα μας είναι εξασφλισμένη, καθάρματα.

Και ακόμη ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στην Πέρσα, της σύζηγο του Χρήστου. Απέδειξε ότι αγαπάει τον άντρα της και του συμπαρίσταται όπως πρέπει.

Και μια ευχή στην Εύα Τσέκου: Εύχομαι να αποφυλακιστής και να απαλλαγής άμεσα. Ίσως στο μεταξύ να κατανόησες μάτια μου, ότι ακόμη και χωρίς διορισμό το νταβαντούρι μετράει πάνω από όλα.

Περισσότερο από τις πιστές γυναίκες εκτιμώ αυτούς που είναι πιστοί φίλοι. Γι΄αυτό υποκλείνομαι μπροστά στο Σπύρο Κλαδά. Σπύρο προχώρα και όλη η φαμελιά σε στηρίζει. Σε βλέπω και ανοίγει η καρδιά μου, μπαγάσα.