Ο ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ - BEFORE THE END OF THE GAME

 

 

1. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΥ. ΚΑΘΩΣ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ  ΣΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ Ο ΕΠΙΗΡΩΣ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει μόλις περάσει το κατώφλι στο ζώδιο του Υδροχόου ο πλανήτης Κρόνος. Μετά από δυο ημέρες θα ακολουθήσει και η είσοδος του πλανήτη Δία. Καλωσορίζω λοιπόν τον καλό μας φίλο στην νέα περιοχή διέλευσης. Το βέβαιο είναι ότι το επόμενο διάστημα αποκλείεται να μονοτονήσουμε. Η ένταση που θα επιφέρει αυτή η πορεία θα προσφέρει ενεργειακά ερεθίσματα, που θα κληθούμε να αξιοποιήσουμε. Ποτέ κανένα κοσμικό δεδομένο δεν αποφαίνεται υπέρ ή κατά κάποιου. Εναπόκειται αποκλειστικά στον τρόπο που ο καθείς ανταποκρίνεται στα εκάστοτε ενεργειακά πλαίσια και διαχειρίζεται μέσα σε αυτά τις καταστάσεις. Αυθόρμητα ή συνειδητά. Ένα μαχαίρι στα χέρια ενός χειρούργου μπορεί να σώσει ζωές. Αντιθέτως ένα μαχαίρι στα χέρια ενός κακούργου μόνο συμφορές μπορεί να προξενήσει. Η τέλεια χρήση αυτού του οργάνου επιτελείται μέσα στα χέρια των Ηρώων, που έχουν κληθεί να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τα τέρατα. Όπως συνέβη στην περίπτωση του Περσέως, ο οποίος αποκεφάλισε την μέδουσα, όπως μας διδάσκει η Ελληνική μυθολογία. ΟΙ Ήρωες όμως, παρά την τεράστια προσφορά τους, έχουν κατά κανόνα τραγικό τέλος. Η μεγάλη νίκη συνοδεύτηκε στο τέλος από μια μεγάλη πικρία, που υποδεικνύει, ότι παρά την εξόντωση του τέρατος από τον ήρωα, το κακό εξακολουθεί να παραμονεύει. Η τερατοκτονία, μέσα από την παράδοση του μύθου εξακολουθεί να παραμένει μονίμως επίκαιρη. Τα τέρατα εξακολουθούν την υπόγεια αναπαραγωγή τους, αποτελώντας μόνιμη πρόκληση για το ηρωικό στοιχείο να επανέλθει και να δράσει εκ νέου. Ο Διαρκής Ήρως αποτελεί μια μόνιμη διαδικασία νεκρανάστασης, καθότι το τραγικό τέλος του Ήρωος δεν μπορεί να επενεργήσει στον θάνατό του. Ο Ήρως είναι Αθάνατος. Υπηρετών "με όλην την Δύναμιν της καρδίας του και όλην την δύναμιν της διανοίας του" το Πνεύμα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ψαλμός του Δαυίδ, ανέρχεται στον χώρο μεταξύ ανθρώπων και Θεών.

Αρκετές φορές έχει γίνει αναφορά, ότι ζούμε στην εποχή των τεράτων. Τα τέρατα δεν είναι κάποιες εξαμβλωματικές μορφές θηρίων. Δεν είναι μεμονωμένες οντότητες. Πρόκειται για μεγάλο συρφετό ανθρώπων, που ανέκαθεν εφαρμόζουν, παλαιότερα απροκάλυπτα και μετά τον περιορισμό που υπέστησαν κρυφίως, την λατρεία μιας θρησκείας, η οποία μεταλλάσσει στην πορεία του χρόνου την μορφή της, διατηρώντας όμως μονίμως τον πυρήνα της. Αυτός εστιάζεται στα τελετουργικά αίματος, στις ανθρωποθυσίες, κυρίως παιδιών. Αυτά τα κυκλώματα αποβλέπουν στην υποδούλωση της ανθρωπότητος και την εξάσκηση κρατικής κυριαρχίας. Γι αυτόν τον λόγο αποδόθηκε στις σκιές, που αυτοί υπηρετούν η προσωνυμία "άρχων του κόσμου τούτου". Αναπαράγοντας τον εγωισμό και προπορευόμενοι το χρυσίον, εξαγοράζουν συνειδήσεις και εφαρμόζουν βίαιη καταστολή προς πάντα αντιφρονούντα, με στόχο την αλλοτρίωση των ανθρώπων, με την εξόντωση της συνειδήσεως και του συναισθήματός τους, επιβάλλοντάς τους την αποκοπή από το Πνευματικό Φως. Με το που γεννάται ένας άνθρωπος, η λεχώνα μητέρα του απαγορεύεται να φύγει από το μαιευτήριο, εάν δεν προσάψει εις το νεογέννητο ένα συγκεκριμένο όνομα. Αυτομάτως τότε δημιουργείται μια περσόνα, λατινιστί μάσκα, βάσει της οποίας καταχωρείται ο άρτι αφιχθείς στα κατάστιχα των πολιτών του σκότους. Για να τον παραλάβουν στην συνέχεια οι μηχανισμοί ενσωμάτωσης στο Μάτριξ. Οι άνθρωποι υποπίπτουν στην αυταπάτη, ότι γινόμενοι πολίτες, αποκτούν πολιτικά δικαιώματα. Στην ουσία αποκτούν αριθμό μητρώου σκλάβου στα κεντρικά κατάστιχα των σατανολατρών, που τηρούνται στην Βενετία της Ιταλίας, όπου μετεφέρθει το κέντρο του ιμπέριουμ από την Ρώμη. Ο Philip Κ. Dick τελείωσε την αυτοβιογραφία του με την φράση: "THE IMPERIUM NEVER ENDS".

    Αλλά και ο Ήρως, ενώ κωδικοποιείται από την μυθολογία ως ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, ξεπερνάει ως ιστορικό δεδομένο τα όρια του ενός ανθρώπου. Πρόκειται για μια ολόκληρη διαδικασία, που συμπεριλαμβάνει μια πνευματική ομοταξία ανθρώπων, η οποία σε κάποια συγκεκριμένη περίοδο και σε κάποιον γεωγραφικό χώρο απεργάστηκε την σύγκρουση με τα τέρατα. Αυτή η ομοταξία μπορεί να έδρασε στην περίοδο περισσότερων γενεών και να μην είχε μια μονοσήμαντη οργανωτική συγκρότηση. Πρόκειται για πνευματικές κινήσεις, οι οποίες αφού κυοφορηθούν, συγκροτούν δράση. Οι νίκες που επιτυγχάνουν είναι απτές και έχουν συγκεκριμένα θετικά αποτελέσματα. Πλην όμως, αυτοί οι θιασώτες της τερατοκτονίας, διαπνεόμενοι από ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση και ισχυρή αγωνιστικότητα, δεν ήταν δυνατόν να φθάσουν ως την τελική νίκη, την ολοκληρωτική εξουδετέρωση των τεράτων. Αυτό συνιστά και την τραγικότητα της πορείας τους. Αυτή δεν αφορά τα όποια παθήματα, κτυπήματα, κυρώσεις ή άλλες συνέπειες σε προσωπικό επίπεδο υπέστησαν αυτοί. Ο Ήρως έχει αφήσει πίσω του την φιλαυτία και η ύπαρξή του πάλλεται μόνον από το σκοπό. Η τραγικότητα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελεί μεμψιμοιρία, αυτολύπηση, ή μελέτη επί των επιδέσμων στα τραύματα, που εδέχθησαν οι Ήρωες. Τουναντίον σηματοδοτεί μια σκυτάλη, η οποία εγχειρίζεται στους επόμενους. Αποτελεί μια ομολογημένη ΕΠΙΤΑΓΗ και ΥΠΟΘΗΚΗ. Στην βάση, ότι καμία σκυταλοδρομία δεν συνιστά μια αέναη διαδικασία, αλλά στοχεύει στο τέρμα. Υπό αυτήν την έννοια το τραγικό στοιχείο δεν αποτελεί ανυπέρβλητο όριο του Ηρωισμού. Τουναντίον, ο τελικός στόχος και προορισμός του Ήρωος είναι η υπέρβαση της τραγικότητος, μέσω της τελικής επίτευξης των στόχων του, που είναι η δια παντός εξουδετέρωση των τεράτων.

   Ζούμε στην εποχή των τεράτων. Η ανθρωπότητα άγγιξε πριν λίγα χρόνια το χείλος του να υποστεί μια βίαιη επιβολή του Αρμαγαδώνα. Το απόστημα υπερχείλισε, αλλά δεν στάθηκε δυνατόν για τις δυνάμεις του σκότους να επιβάλουν στον ασθενή, τον οποίον εδώ και χιλιετίες κατατρώγουν, την κατάσταση αφασίας. Κάποιοι φρόντισαν άπαξ δια παντός να εξουδετερώσουν αυτόν τον κίνδυνο. Ως προς αυτό έχω αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις. Χωρίς όμως την δυνατότητα επιβολής του Αρμαγεδώνος το σύστημα παραμένει μετέωρο. Χάνει δηλαδή την βάση του, άρα παύει να ισορροπεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι παύει να υπάρχει. Είναι αυτονόητο, ότι η μανία ενός προσεχώς ξεγραμμένου τον σπρώχνει σε ένα μέγιστο βαθμό επιθετικότητας.  Έχοντας διαπιστώσει, ότι η επιβίωσή του βρίσκεται στο τέλος της, επιχειρεί να επιβάλλει το "γαία πυρί μειχθήτω", όπου μπορεί και στον βαθμό που μπορεί. Εξακολουθώντας να υπάρχει σε λανθάνουσα ισορροπία, σε κατάσταση δηλαδή, που ενώ έχει απωλέσει την στήριξή του, διατηρεί κατά τα άλλα ακόμη μια σχετική αρτιμέλεια, πριν εκδηλωθεί η πορεία για το τελικό γκρέμισμά του στο βόρβορο. Διαθέτοντας ακόμη πάρα πολλά στηρίγματα, αλλά κυρίως την τεχνογνωσία χιλιάδων ετών εξαπάτησης και εξανδραποδισμού των ανθρώπων, διαθέτει ακόμη την αδράνεια της μεγάλης μάζας, που δεν περιορίζεται μόνο στους θεσμούς και μηχανισμούς που αυτή ελέγχει. Αυτή η αδράνεια επεκτείνεται μέσα στον τρόπο σκέψης και στις καθημερινές συνήθειες, που θεωρούν αυτονόητες τα μπουλούκια των σκλάβων. Οπότε η απόσταση από την εκβαράθρωση μέχρι τον ενταφιασμό του τέρατος είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη πορεία, που απαιτεί μεγάλη προσοχή. Όχι διότι το τέλος αυτής της διαδικασίας δεν είναι ήδη προδιαγεγραμμένο. Αλλά διότι πρέπει να περιοριστεί κατά το δυνατόν η ζημιά που μπορεί αυτό να επιφέρει, έχοντας προγραμματίσει ο επιθανάτιος ρόγχος του να επιφέρει ένα είδος σεισμού, με τις μεγαλύτερες δυνατές καταστροφές. 

   Ο Ήρως που θα εξοντώσει τελειωτικά το θηρίο θα κλείσει και τον κύκλο της τραγικότητος. Άρα, θα αναδειχθεί ως έσχατος των Ηρώων, αναγόμενος σε Επιήρωα. Στην ουσία όμως θα βιώσει και αυτός την τραγικότητα. Όχι με την έννοια, ότι αυτή την φορά ο Ηρωισμός δεν θα φθάσει στο αίσιο τέλος του. Ο Επιήρως έχει σαφέστατη επίγνωση, ότι δεν είναι μια αυτόνομη και μεμονωμένη οντότητα. Αποτελεί τον έσχατο κρίκο μιας αλύσου Ηρωισμού, που διατρέχει την ιστορία της ανθρωπότητος επί χιλιετίες. Συνδέεται οργανικά και λειτουργικά με όσους προηγήθηκαν, βιώνει το δράμα τους και προχωράει επάνω στα βήματά τους επάνω στα στέρεα σημεία της ατραπού, που οι προηγούμενοι με την αυτοθυσία τους διαμόρφωσαν. Ο επιήρως δεν περιορίζεται μόνο στους επιφανείς μαχητές, που δεσπόζουν στην κορυφή αυτού του Αγώνα. Συμπεριλαμβάνει όσους μόχθησαν και έταξαν την ζωή και την δράση τους στον στόχο της τερατοκτονίας.  Εκατοντάδες χιλιάδες μάχιμοι, επώνυμοι και ανώνυμοι, στην πορεία περισσότερων δεκαετιών. Αυτοί δεν θα περάσουν τροπαιοφόροι μέσα από κάποιες αψίδες θριάμβου και δεν θα μεταφέρουν λάφυρα. Αρκετοί μετά το πέρας του πολέμου θα δαφνοστολιστούν. Κάποιοι από αυτούς, που έδρασαν παρασκηνιακά, θυσιάζοντας σιωπηρά το βαθύτερο είναι τους, θα παραμείνουν άγνωστοι, ή και ονειδισμένοι. Οι μαχητές μετά την νίκη πανηγυρίζουν. Οι στρατηλάτες όμως μετρούν τους νεκρούς τους και σιωπούν, αναλογιζόμενοι τι θα μπορούσαν να είχαν πράξει με καλύτερο τρόπο, για να περιορίσουν ακόμη περισσότερο τον ανθρώπινο πόνο. Μονάχα η "διαρκής επανάσταση φυτών και λουλουδιών", όπως έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης, θα ψάλλει το "Έξιον Εστίν" για κάποιους "ταπεινούς και καταφρονεμένους". Όμως ο Ηρωισμός δεν πάσχει από εύσημα. Προσβλέπει μόνον σε ένα: ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Αυτή η λέξη φέρει το τέλος (ως τέρμα αλλά τέλος που πρέπει να καταβληθεί) καθώς και το "τετέλεσθαι" μιας υπεράνθρωπης τελετουργίας για τον αποκαθαρισμό του βάθρου, που δικαιωματικά ανήκει στην έννοια και τον προορισμό του Ανθρώπου, ως κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του Θείου.

   Ζούμε ακόμη στην εποχή των τεράτων. Στην έσχατη φάση της, που υπερχειλίζει το πύον της καμπάλ. Όμως γλαφυρά αναδύεται πλέον η ρήση των σοφών: "Όπου υπερεπλεόνασεν η αμαρτία, υπερπερίσσευσε και η Χάρις". Ο δρόμος που υπολείπεται είναι ακόμη δύσβατος και έντονα συγκρουσιακός. Όμως οι Ήρωες ευτύχησαν πάντοτε της συνδρομής κάποιας Θεότητος. Ως συνειδητοί πλοηγοί του αγώνα συνυπολογίζουν πάντοτε τις συγκυρίες, είτε αυτές είναι κοσμικές, είτε είναι άλλου είδους. Όμως γνωρίζουν ότι, "Όπου βούλεται ο Θεός καταργείται πάσα φύσεως τάξις". Και ότι αυτός που τελικά θα νικήσει είναι το Πνεύμα, ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ζωής μας.

   Στην επόμενη φάση η σύγκρουση κορυφώνεται και τα γεγονότα θα εκτυλίσσονται με ταχύτητα χιονοστιβάδας. Όμως οι Αντιδυνάμεις δεν είναι μόνες τους. Έχουν στο πλευρό τους χιλιάδες μαχητές, που ξεμοντάρουν το βασικότερο στήριγμα του συστήματος, που είναι ο οχετός των μαζικών μέσων. Όλων αυτών των μηχανισμών, που επενεργούν στην πλύση εγκεφάλου σε εκατομμύρια ανθρώπους. Χωρίς την αντιστροφή του κλίματος που επικρατεί, χωρίς το ξεσκέπασμα των πολύμορφων μηχανισμών αλλοτρίωσης, που στηρίζονται σε πακτωλούς χρημάτων, δεν είναι δυνατόν να τελεσφορήσει η προσπάθεια ανατροπής του βαθέως κράτους. Και ένα πολύ βασικό μια τέτοια ανατροπή να έχει την νομιμοποίηση στην συνείδηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας, μια υπόθεση, που βρίσκεται ακόμη σε πορεία οικοδόμησης. Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ στηρίζεται σε κάθε κύτταρο του επερχόμενου Επιήρωος, που πλέον βρίσκεται σε επέλαση.

2. ΜΩΡΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

   Ο Ήρωας του παρελθόντος, που με πολλαπλές κινήσεις απύθμενης μωρίας φρόντισαν οι ίδιες οι δυνάμεις του σκότους να επικαιροποιήσουν, είναι ο Περσέας, σε συνδυασμό με τον αποκεφαλισμό της μέδουσας.

Με αφορμή το εξώφυλλο της έκδοσης της 4.2.2017 του περιοδικού DER SPIEGEL έκανα μια ανάρτηση στις 6.2.2017, με την οποία έθεσα μια ανάλογη προβληματική. Η ανάρτηση αυτή έγινε λίγες εβδομάδες μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ. Παρόλο που στο σύντομο αυτό διάστημα δεν ήταν δυνατόν να καταθέσει αυτός δείγμα γραφής, σε βαθμό που θα μπορούσε να γίνει μια αξιολόγηση των προθέσεων και των επικείμενων επιλογών του, η αποτίμηση που επιχειρήθηκε στα πλαίσια αυτής της ανάρτησης ορθά εντόπιζε τον βασικό άξονα, που καθόριζε την ανάδειξή του στην προεδρία, δηλαδή το εσωτερικό νοικοκύρεμα της χώρας, που η αρμαγεδωνική πολιτική των ομπάμα / κλίντον είχε οδηγήσει σε πλήρη διάλυση. Στην ανάρτηση αυτή έγινε επίσης σχετικά εκτενής αναφορά στην πολιτική της Διοίκησης Πούτιν (και προκατόχων) που με μια άκρως ευφυή διεργασία ανέτρεψαν ολοσχερώς τον κίνδυνο διεξαγωγής ενός Γ'ΠΠ. Όμως, ελλείψει περισσότερων δεδομένων, δεν στάθηκε δυνατόν να γίνει μια ορθή αποτίμηση της Διοίκησης Τραμπ, όσον αφορά τις επιλογές της στην εξωτερική πολιτική, οι οποίες εκδηλώθηκαν βήμα προς βήμα στην συνέχεια. Η έλλειψη μιας ολοκληρωμένης εικόνας με οδήγησε τότε στην έκφραση ενός σκεπτικισμού, αναφορικά με τον συνολικό ρόλο και τον χαρακτήρα αυτής της διοίκησης. Αυτή ξεδίπλωσε τις επιλογές στην εξωτερική πολιτική με αργό και πολύ προσεκτικό τρόπο. Όπως αποκάλυψε η συνέχεια της διαδικασίας και όπως ανέπτυξα σε μια από τις προηγούμενες αναρτήσεις, η ανάληψη της προεδρίας ήταν προϊόν συμβιβασμού μεταξύ της καμπάλ και των Αντιδυνάμεων. Αυτή βρισκόμενη σε πλήρες αδιέξοδο, ήταν επόμενο να υποχωρήσει, με στόχο να κερδίσει χρόνο, ώστε να επεξεργαστεί ένα σχέδιο Β για την επιβολή του κεντρικού στόχου που ακολουθεί, ο οποίος επικεντρώνεται στην πλήρη καταστροφή του υπάρχοντος πολιτισμού και στην καταβαράθρωση της ανθρωπότητος σε συνθήκες πρωτογονισμού. Ήταν επόμενο να εφαρμόσουν οι Αντιδυνάμεις κατά την αρχική φάση της προεδρίας μια πολύ προσεκτική πολιτική, που δεν αποκάλυπτε τις εν τέλει στοχεύσεις τους. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια υπερίσχυσαν οι έντονες δηλώσεις του Τραμπ υπέρ του Ισραήλ με ταυτόχρονη έξαρση των απειλών εναντίον του Ιράν. Στην πορεία όμως κατέστη κατανοητό, ότι οι συγκεκριμένες διακηρύξεις της Προεδρίας αποτελούσαν ένα τακτικό ελιγμό. Η πολιτική που ακολουθήθηκε, έχει οικοδομήσει πολύ σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση ειρήνευσης στην Μέση Ανατολή, ωθώντας το Ισραήλ να συνάψει και αναπτύξει σχέσεις με πληθώρα αραβικών χωρών. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε η διοίκηση Τραμπ να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια των αρμαγεδωνιστών - σιωνιστών (Αναφορικά με αυτό το ζήτημα έχω προαναγγείλει μια ανάρτηση). Όμως η απόσταση μέχρι την πλήρη εξουδετέρωση των αρμαγεδωνιστών δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, διαδικασία που εκτιμώ ότι θα προτάξει ο Πρόεδρος Τραμπ κατά την διάρκεια της δεύτερης προεδρίας του, όταν έχοντας ξεριζώσει το βαθύ κράτος στο εσωτερικό και επιφέρει πολύ βασικά κτυπήματα στα στηρίγματά του εκτός των ΗΠΑ, θα έχει τελείως άλλες δυνατότητες να επιταχύνει την επίτευξη των σχεδίων του σε περιοχές που διέπονται από άκρα επικινδυνότητα.

   Μέ  αυτά τα δεδομένα, ενώ ορθά συνδύασα τότε το εικονιζόμενο εδώ εξώφυλλο του Σπήγγελ με τον μύθο του Περσέα και τον αποκεφαλισμό της μέδουσας, δεν ερμήνευσα ορθά τις προθέσεις των συντακτών που το πρόβαλλαν. Η μέχρι τότε πολιτική των ΗΠΑ είχε επιφέρει μια ενδόμυχη απέχθεια σε βάρος της σε πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Και ενώ πέτυχε η πολιτική Τραμπ να αντιστρέψει αυτήν την απέχθεια, μετατρέποντας  πληθώρα ανθρώπων από πολέμιους της κρατικής πολιτικής των ΗΠΑ σήμερα πλέον σε αποφασισμένους και στρατευμένους υποστηρικτές της, υπάρχουν ακόμη λίαν σοβαροί και αρκούντως προβληματισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι διατηρούν έντονες επιφυλάξεις. Η λανθασμένη ερμηνεία που έδωσα τότε στο υπό εξέταση εξώφυλλο, ήταν ότι οι συντάκτες αποσκοπούσαν να αντιστρέψουν συνειδητά τον μύθο του Περσέως, προβάλλοντας την μέδουσα στον Τραμπ και τον Περσέα στους Πέρσες, που ήσαν οι αποκεφαλιζόμενοι στην παράσταση, στα πλαίσια της προετοιμασίας επιθετικών ενεργειών σε βάρος του Ιράν. Οι εξελίξεις όμως στην πορεία αποκάλυψαν, ότι τέτοιου είδους ενέργειες δεν αποτελούσαν στον παραμικρό βαθμό σκοπιμότητα της διοίκησης Τραμπ, γεγονός, που αποκλείεται να αγνοούσαν τότε οι ιθύνοντες της Καμπάλ. Αυτοί είχαν τότε περικυκλωμένο τον Πρόεδρο με νεροκουβαλητές της πολιτικής τους, όπως ο τότε επικεφαλής του State Department Τίλλερσον της Exxon, o καθίκαρος των Νέοκονς, Μπόλτον, ενώ τα γουρουνόσκυλα Κίσσιγκερ και Ολμπράιτ εξακολουθούσαν να συμμετέχουν στα επιτελεία του Πενταγώνου.

  Υπό το πρίσμα των σημερινών δεδομένων είναι προφανές, ότι πρέπει να αποδοθεί άλλη σκοπιμότητα στο εξώφυλλο, στα πλαίσια μιας τελείως διαφορετικής ερμηνείας, από αυτήν, που πρόβαλλα τότε. Ως εκ των πραγμάτων προκύπτει, ότι στις προθέσεις των κατασκευαστών της εικόνας του εξωφύλλου, δεν εντασσόταν καθόλου μια αναφορά στον μύθο του Περσέως, έστω και εάν αθέλητα έθεσαν με αυτόν τον τρόπο σε κίνηση την αναφορά σε ένα μύθο, ο οποίος με τον συγκεκριμένο τρόπο που de facto προβλήθηκε, στρεφόταν έντονα εναντίον τους. Όπως λέγεται: "Το έξυπνο πουλί από την μύτη πιάνεται", ή άλλως πως: "Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι". (Και επ' αυτού ως υποκείμενο του ρηματικού τύπου "απολέσαι" δεν είναι το Θείον, αλλά όσοι επιλέγουν την οδό της απωλείας).

 

 

Η πάγια προπαγάνδα της καμπάλ σε βάρος του προέδρου Τραμπ, επικεντρώνεται σε καταγγελίες, ότι αυτός είναι δήθεν υπερόπτης, αρτηριοσκληρωτικός, ένας πωρωμένος εγωμανής, που προσπαθεί να περικόψει το φιλελεύθερο πνεύμα που διαποτίζει τις ΗΠΑ, αμφισβητίας του "δημοκρατικού φιλελευθερισμού" και ως συντηρητικός πουριτανιστής προσπαθεί μονίμως να γυρίσει την κοινωνία προς τα πίσω, αναβιώνοντας τα ήθη ενός ξεπερασμένου πατερναλιστικού παρελθόντος, τελείως ξένου προς τα δεδομένα μιας "ανοικτής κοινωνίας" και προς το "American way of life". Συγχέοντας σκόπιμα το ιδανικό της Ελευθερίας με την κατάντια της ελευθεριότητας, δηλαδή το μπάχαλο της αποδόμησης όλων των κοινωνικών ηθών, στηριζόμενη στην προπαγάνδα, που ανέπτυξε ο αρχισατανιστής αλάιστερ κρόουλυ, όπως έδωσε την περιγραφή της στο λεγόμενο "βιβλίο του νόμου", με ανώτερη αξία το λεγόμενο "θέλημα", τουτέστιν την "ανώτατη αρχή" "tho what you will". Σφάξε, ρήμαξε, ξέσκισε ότι βρεις μπροστά σου, ικανοποίησε τα πλέον αρπακτικά και χαμερπή ένστικτα, αρκεί εσύ να αισθάνεσαι ότι σαλτάροντας "την βρίσκεις". Αναμφίβολα στο παρελθόν η ηθική που ακολούθησε ο πουριτανισμός, ήταν μια διπλή ηθική, η οποία εκφράζεται με τον πλέον φανερό τρόπο στους παιδοβιασμούς, που ανέκαθεν εφαρμόζει η παπική εκκλησία, δίπλα στον τεράστιο οικονομικό πλούτο που έχει μαζέψει εκμεταλλευόμενη τους φουκουράδες και τις τεράστιες μονάδες παραγωγής όπλων, που της ανήκουν, επιβάλλοντας το αιματοκύλισμα των λαών, ώστε να αδειάσουν οι αποθήκες, για να ξαναγεμίσουν με το νέο αποτέλεσμα της παραγωγής, που θα τρέξουν να καπαρώσουν εγκαίρως οι υπερχρεωμένες στο χρηματιστικό κατεστημένο κρατικές κυβερνήσεις. Ο πουριτανισμός υπήρξε καθ' όλην την διάρκεια της ιστορίας το λευκό γιλεκάκι, που φορούσαν πάνω από την συφιλιδική φανέλα τους οι υποκριτές του εξουσιασμού, με στόχο να απαξιώσουν στην ουσία τις πραγματικές παραδοσιακές αξίες, επί των οποίων εδράζεται πάσα καλώς νοούμενη κοινωνική οργάνωση και ζωή. Ώστε, μετά την απαξίωση των σαθρών αξιών, να θέσουν σε κίνηση τα ίδια κυκλώματα, που έστησαν την διπλοπροσωπία του πουριτανισμού, το κίνημα της συστηματικού ξεχαρβαλώματος της κοινωνίας, με την έκκληση των ηθών, την διάδοση των ναρκωτικών, την προσπάθεια του ξεχερσώματος των εθνών και της οικογένειας, την κατάργηση των δυο φύλων με το ελτζιμπιτάδικο καραναβάλι, εξαπολύοντας τις ορδές των χουλιγκανιστών με κύριο σύνθημα και μοναδικό στόχο την καταστροφή των πάντων. Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας πάντοτε οι "ανθρωπιστές" τύπου σόρος, που με πακτωλό χρημάτων από το εμπόριο ναρκωτικών και την χρηματιστηριακή κερδοσκοπία του καζινοκαπιταλισμού, χρηματοδοτούν κάθε είδος εγκληματικών και αντικοινωνικών στοιχείων, διαφθείροντας, ότι πολυτιμότερο διαθέτει μια κοινωνία, που θα μπορούσε να τεθεί επικεφαλής στην υπηρεσία των στοχεύσεων μιας υγειούς Πνευματικής Ηγεσίας, τουτέστιν την ανήσυχη νεολαία. Διοχετεύοντας μέσα στο ευαίσθητο ανατρεπτικό νεύρο των νέων το δηλητήριο του μηδενισμού και το ξέφρενο μένος, οι χαφιέδες αληταμπουράδες του χρηματιστικού κατεστημένου, και οι αντικοινωνικοί αχθοφόροι τους, με αιχμή του δόρατος τα εκφυλισμένα μαζικά μέσα και την βιομηχανία υποκουλτούρας, χρηματίζοντας τις συνειδήσεις μιας νεολαίας, που προηγουμένως φτωχοποίησαν και την αποστέρησαν από κάθε προοπτική για μια αξιοπρεπή επιβίωση. Μετέτρεψαν ένα διόλου μικρό ποσοστό των νέων ανθρώπων σε μπάζα του κοινωνικού κανιβαλισμού. Το βασικό βιβλίο του Κarl Ρopper, που ήταν ο ακαδημαϊκός μέντορας του σόρος είναι ένας λίβελος ενάντια στον Πλατωνισμό και τους φιλοσόφους της ουσίας. (Σημαντικό πόνημα για την κατανόηση αυτής της φιλοσοφικής κατεύθυνσης είναι το βιβλίο του Χρήστου Γιανναρά "Χάιντεγκερ και Αεροπαγίτης"). Στον αντίποδα της κροουλικής προπαγάνδας περί θελήματος βρίσκεται η πρακτική των ασκητών στα πλαίσια της "υπακοής". Οι ασκητές παραμερίζουν συνειδητά το ίδιον θέλημα, υπακούοντας στους Γέροντες. Αυτοί η πρακτική αποτελεί την πραγματοποίηση της διδασκαλίας των Μυστικών Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αναφορικά με την "διά της ετερονομίας αυτονομία". Αυτή στηρίζεται στο συμπέρασμα, ότι όταν ο άνθρωπος παραμερίζει το ίδιο θέλημα για να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην εκπλήρωση του Θείου Σχεδίου, τότε συναντά τον πραγματικό του εαυτό και γίνεται αληθώς αυτόνομος. Δηλαδή μέσω της ετερονομίας, ως προσαρμογής στις Θείες Επιταγές, αυτονομείται.

   Μέσα από αυτήν την οπτική καθίσταται προφανές, ότι ο συγκεκριμένος εικονισμός στο Σπήγκελ αποσκοπούσε να δείξει με τον συμβολικό αποκεφαλισμό του αγάλματος της ελευθερίας, ότι ο Τραμπ θα εξουδετέρωνε τις ελευθερίες του Αμερικανικού τρόπου ζωής. Πλην όμως, οι εν λόγω "φωστήρες" της προπαγάνδας δεν κατανόησαν εγκαίρως, ότι με τον συγκεκριμένο συμβολισμό έθεταν σε κίνηση τον μύθο του Περσέως, πετροβολώντας τελικά οι ίδιοι το κεφάλι τους. Διότι ο Πρόεδρος Τραμπ είχε κλειθεί από τις αντιδυνάμεις να αποκεφαλίσει ως νέος Περσεύς την μέδουσα του βαθέως κράτους. Είναι όχι μόνον απορίας άξιον, αλλά και ενδεικτικό για την άνευ προηγουμένου ηλιθιότητα, που χαρακτηρίζει τα κρόνεια ιερατεία, λόγω της βαθιάς πώρωσης που τα διακατέχει, πώς αυτοί, που έχουν αναχθεί σε φανατικούς θιασώτες των τελετουργιών και της εκμετάλλευσης συμβόλων με στόχο την επιβολή ενός είδους κοινωνικής μηχανικής, που στοχεύει στην χειραγώγηση της νόησης των μαζανθρώπων μέσω μιας ακατάσχετης υποβολής, υπέπεσαν σε μια τόσο στοιχειώδη γκάφα. Προφανώς, απορροφημένοι μέσα στα σατανολατρικά βιβλία, την νοοτροπία και την πρακτική των εξιλασμού των δήθεν "πανίσχυρων" δαιμονικών "δυνάμεων", ούτε μελέτησαν επαρκώς και πολύ περισσότερο ούτε κατανόησαν σε βάθος εκείνες τις πηγές γνώσεων, που κληροδοτήθηκαν ως κωδικοποιημένοι οδοδείκτες στην κατεύθυνση της χειραφέτησης και απελευθέρωσης της ανθρωπότητος από την Σοφία των αιώνων και πρωτίστως από το Ελληνικό Πνεύμα. Όταν κατανόησαν, ότι με το γκολ, που είχαν βάλει οι ίδιοι στο τέρμα τους, είχαν ξεσκίσει οι ίδιοι τα δίχτυα τους, έριξαν τα πόδια στην πλάτη, για να περισώσουν τα ασυμμάζευτα.

 

Έτσι, φρόντισαν στα πλαίσια της "μαγείας των πόλεων", στην οποία αναφέρθηκα στην πρώτη ανάρτηση για το εξώφυλλο του περιοδικού Σπήγγελ, να τοποθετήσουν στην λεωφόρο, που βρίσκεται το Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης, ένα γλυπτό, που παριστά τον αποκεφαλισμό του Περσέως από την μέδουσα. Όμως το πουλάκι είχε ήδη πετάξει. Η κεφαλή του λεγόμενου "αγάλματος της ελευθερίας" είχε πάρει ήδη με δική τους πρωτοβουλία την πορεία προς την χωματερή των πεδίων πληροφορίας. Αυτό το υποτιθέμενο "άγαλμα", δεν έχει την παραμικρή σχέση με την έννοια του "αγάλλομαι", ως αίσθημα του βρέφους, αλλά και της μητέρας, όταν αυτή του παρέχει μέσω του θηλασμού το μητρικό γάλα. Επίσης αυτό αποτελεί απροκάλυπτη παράσταση του "εωσφόρου" και δωρήθηκε στον ιδρυτή της Αμερικανικής ανεξαρτησίας Τζωρτζ Ουάσινγκτον, ο οποίος ήταν μασόνος 33ου βαθμού, από τα στελέχη της γαλλικής επανάστασης. Η εωσφορική κεφαλή αυτής της παραστάσεως είναι ανδρική, συμπεριλαμβανομένης της απαραίτητης θηλυπρέπειας, στα πλαίσια της "θεότητος" του ανδρογύνου, που λατρεύουν οι ελευθεροτέκτονες. Φυσικά, όταν ραγίσει το γυαλί, ειδικά από απροσεξία, δύσκολα στοκάρεται κατόπιν. Ειδικά στην περίπτωση που ο Πρόεδρος Τραμπ, ως προϊστάμενος ενός εκπληκτικού επιτελείου, όχι μόνον ανόρθωσε τις ΗΠΑ στο εξωτερικό, αλλά έθεσε ένα πολύ γερό θεμέλιο, επάνω στο στέρεο έδαφος, που διαμόρφωσε προηγουμένως η Διοίκηση Πούτιν, για την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας ειρήνης. Σε αυτήν την προοπτική ο Πρόεδρος Τραμπ δεν αναδεικνύεται μόνον ως επελαύνων σύγχρονος Περσεύς, αλλά προΐσταται ενός παγκοσμίου κινήματος, το οποίον ημέρα με την ημέρα ενσαρκώνει τον επερχόμενο Επιήρωα. Αυτόν, που θα απαλλάξει την ανθρωπότητα από τα τέρατα της καμπάλ για πάντα, ανοίγοντας την οδό για την εξέλιξη της ανθρωπότητος σε μια οδό αντάξια του Θείου προορισμού της. Καταργώντας δηλαδή την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, παρέχοντας την δυνατότητα πλέον να προάγει η ανθρωπότητα Ήρωες όχι από ανάγκη, αλλά τομώντας την έννοια της Ελευθερίας.

 

 

Επειδή όμως ο πνιγμένος πιάνεται μόνιμα από τα μαλλιά, για να καλύψουν οι πανηλίθιοι κρετίνοι της καμπάλ το φιάσκο με το εξώφυλλο της έκδοσης του περιοδικού του Φεβρουρίου 2016, έπεσαν σε μια ακόμη μαγαλύτερη γκάφα, καθορίζοντας το εξώφυλλο της έκδοσης της 7ης Νοεμβρίου, πριν μερικές εβδομάδες. Για να περισώσουν την συμβολική λειτουργικότητα του τέρατος, που οι ίδιοι αποκεφάλισαν, παρίσταναν στο εξώφυλλο αυτό τον μπιντέ να τοποθετεί την κομμένη κεφαλή εκ νέου στο αποκεφαλισμένο άγαλμα. Όμως πάνω από το κεφάλι του μπιντέ ανέγραψαν το βασικό σύνθημα της διοίκησης Τραμπ "Make America Great Again", προφανώς για να το διαστρεβλώσουν. Στην ουσία απεικόνισαν για μια ακόμη φορά το αποκεφαλισμένο τέρας χωρίς λαιμό στην περιοχή της υποτιθέμενης συγκολλήσεως, υπερκειμένου όμως του βασικού συνθήματος, που είναι και μια από τις βασικές στοχεύσεις του Προέδρου Τραμπ. Με αυτόν τον τρόπο υπογράμμισαν και οι ίδιοι την αναγκαιότητα να εξέλθουν οι ΗΠΑ από τα αδιέξοδα, που αυτοί της επέβαλλαν. Και για μια τέτοιου είδους επαναλαμβανόμενη γκάφα κρίνονται από τον γράφοντα ως καθόλα άξιοι για ένα τεράστιο εγκώμιο της μωρίας τους.

   Ενώ όμως η καμπάλ βαυκαλιζόταν με γλυπτά και με κόβε ράβε κεφάλια επάνω στον ακέφαλο ακατονόμαστο, ο Τραμπ και το επιτελείο του, ως πραγματικοί 5 D σκακιστές πέρναγαν στην εφαρμογή ενός ευφυέστατου τελετουργικού δρώμενου, ώστε να σφραγίσουν τον αποκεφαλισμό του τέρατος στα πεδία πληροφορίας.

 

 

 

 

 Η ροή του κόκκινου υγρού που έτρεχε στο πρόσωπο του Ρούντι Τζουλιάνι μόνο βαφή μαλλιών δεν ήταν. Αυτό έλειπε ένας κατά συνήθεια βαψομαλλιάς με εκατοντάδες δημόσιες εμφανίσεις, να μην είναι σε θέση να γνωρίζει τον τρόπο που συμπερεφέρεται το προϊόν στην πρώτη ψιλή βροχούλα. Ασχολούμαι με τα τελετουργικά και τα δρώμενα σε πορεία δεκαετιών. Όμως μια τέτοια ανάπαράσταση του αποκεφαλισμού της μέδουσας, ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ.

  Μέγιστε Ροδόλφε, τι να σου πρωτοπροσφέρουμε; Το όσκαρ ηθοποιίας για το έτος 2020, ή το Βραβείο χειρισμού των συμβόλων; Η Πάουελ έκανε λόγο, ενδεδυμένη δορά λοεπαρδάλεως, ότι θα απελευθέρωνε το τέρας, όμως ταυτοχρόνως το πιο ευφυές τέρας, που γνώρισα μέχρι σήμερα, είχε ήδη βγεί για βοσκή στα πεδία πληροφοριών. (Όμως αγαπητέ Ρούντι τελείως μεταξύ μας: Ας μην είχατε παραλάβει την Ελληνική Θεατρική Παράδοση και τότε θα βλέπαμε τι είδους μίμους θα βγάζατε οι Ιταλογενείς).

‘Έστιν οὖν Τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστου τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν

Στις τρέχουσες εξελίξεις θα αναφερθώ πολύ σύντομα λίαν προσεχώς, για να περιορισθεί η έκταση αττής τηνς ανάρτηση σε αναγνώσιμο μέγεθος.

Ευχαριστώ θερμά τον φίλο ΚΩΣΤΑ - ΤΑΥΡΟΣ για την συμμετοχή του στην συγγραφή αυτού του κειμένου με επίβλεψη διορθώσεων, φραστικών και γλωσσικών.

Σe αυτήν την ανάρτηση έκανα χρήση φωτογραφιών και κάποιων ιδεών από την σημαντική ιστοσελίδα  https://secretsun.blogspot.com/

 

WATERMARKGATE 8 - Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΡΑΜΠ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗ

 Ο Ντόναλντ Τραμπ φαινόταν πάντοτε να χάνει, ενώ στο τέλος πάντοτε νικούσε...                                                                       Dr. Jerome Corsi

1. ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ

   Στις 10 Δεκεμβρίου απεύθυνε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ από το μπαλκόνι του Λευκού Οίκου ένα Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα παρουσία της συζύγου του. Σε ένα από τους βασικούς ιστοχώρους που τον στηρίζουν και διαφαίνεται να τον διαχειρίζονται πρόσωπα του επικοινωνιακού επιτελείου που καλουπώνει το βάθρο του, έγινε μια ανάρτηση μιας Χριστουγεννιάτικης προσευχής. Αυτή αποτελείτο αποκλειστικά από ένα χωρίο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, που αναφέρεται στην Γέννηση.

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, 2ο Κεφάλαιο, 10-14: 

Καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ ἄγγελος· μὴ φοβεῖσθε· ἰδοὺ γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυίδ. Καὶ τοῦτο ὑμῖν τὸ σημεῖον· εὑρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ.

Καὶ ἐξαίφνης ἐγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ ΠΛΗΘΟΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ οὐρανίου αἰνούντων τὸν Θεὸν καὶ λεγόντων· δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.

   Η αναγγελία της Γεννήσεως από τον άγγελο στους ποιμένες είναι αγγελία χαράς. Είναι όμως και προτροπή να μη φοβούνται. Αποτελεί όμως ταυτοχρόνως και αίνο στρατιωτικής επελάσεως. Πρόκειται για ένα χαρμόσυνο μάχιμο εμβατήριο, κατά την ώρα, που οι πολλοί θεωρούν κρίσιμη και επικίνδυνη, ενώ αυτή είναι η χαρμόσυνη ώρα της γεννήσεως του νέου, που διχοτομεί το μέλλον από το παρελθόν, ανοίγοντας την θύρα της σωτηρίας. Ένα εμβατήριο που ψάλλουν μάχιμες επουράνιες δυνάμεις.

   Κάθε άνθρωπος συνδέεται με το Θείον και είναι φορέας μια αποστολής, που ο ίδιος έχει επιλέξει. Πολλοί θαυμαστές του Προέδρου Τραμπ θεωρούν, ότι αυτός είναι χαρισματικός ηγέτης και είναι εμφανές, ότι αποτελεί φορέα μιας υψηλής αποστολής. Έχοντας αποκαταστήσει το τέλος των εξωτερικών παρεμβάσεων  μιας χώρας, που είχε στο παρελθόν μια έντονη τάση βίαιης παρέμβασης στα εσωτερικά άλλων χωρών και έχοντας νοικοκυρέψει την διαλυμένη κατάσταση στο εσωτερικό των ΗΠΑ με την εφαρμογή πλήθους φιλολαϊκών μέτρων, στην σύντομη διάρκεια μιας τετραετούς θητείας, κατέβαλε και το μεγαλύτερο τέρας της διαδικασίας επιβολής οικονομικού εξανδραποδισμού της ανθρωπότητος, μέσω της διαρκούς υπερχρέωσης των κοινωνιών, κρατικοποιώντας την FED. Ξεσκεπάζοντας, αλλά και καταπολεμώντας στην πράξη,  τα τελετουργικά αίματος, τις παιδοκτονίες και τους παιδοβιασμούς από τα σατανολατρικά ιερατεία και τους κεκαλυμένους καθημερινούς βρικόλακες που τα ακολουθούν, έδωσε ένα άνευ προηγουμένου κτύπημα στο Μάτριξ, υποσχόμενος να το γκρεμίσει στην συνέχεια πλήρως και για πάντα. Αυτοί οι τεράστιοι άθλοι οδήγησαν στο να αποκτήσει την τεράστια αγάπη της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, που τον αντάμειψε στις πρόσφατες εκλογές με το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων, που έχει λάβει χώρα στην διάρκεια όλων των προεδρικών εκλογών. Πρόκειται  λοιπόν για ένα επιτελείο με επικεφαλής ένα Πρόεδρο, που είναι αποφασισμένοι μαχητές ενάντιων των δυνάμεων, που εδώ και χιλιετίες καταδυνάστευαν την ανθρωπότητα. Με στόχο να φέρουν στην ζωή ένα νέο, χαρμόσυνο κόσμο, ακριβώς ως επίγεια προβολή της επουράνιας στρατιάς, την οποία αναφέρει η ευαγγελική περικοπή της Γεννήσεως. Και δεν είναι τυχαίο, ότι ο αγώνας για να ανατραπούν τα σχέδια ανακοπής αυτού του αγώνα από τις δυνάμεις που υπηρετούν την πιο απάνθρωπη καταστροφή, κορυφώνεται την περίοδο των Χριστουγέννων. Οι Δυνάμεις Τραμπ πασχίζουν στην τρέχουσα φάση, που ξεκινούν οι πόνοι του τοκετού, δηλαδή οι δονήσεις της αγαλλιάσεως των Ουρανών και της Φύσεως όλης, να πραγματοποιήσουν το όραμα της απελευθερώσεως της ανθρωπότητος, ως αγαλίαση των επί γης κοινωνιών. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΡΑΜΠΙΚΑ. Αυτή την φορά η Γέννηση θα είναι διπλή, όταν ο Ουρανός αγκαλιάσει την Γη και το υπερβατικό όραμα αγκαλιάσει την απτή πραγματικότητα. ΝΑΙ, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.  Έχοντας μεταναστεύσει εδώ και δεκαετίες με την φυγή στην Αίγυπτο οι Δυνάμεις της κοινωνικής ανατροπής, διαφυλώντας την σπορά του Θείου οράματος από τα αρπακτικά νύχια των βρεφοκτόνων, κυοφόρησαν την σωτηρία χιλιάδων παιδιών που έσωσαν από τα τούνελ της ειδεχθούς παραγωγής αδρενοχρώματος. Ως την ζεστή αναπνοή των ζώων, δέχονται όλες αυτές οι τυραννισμένες υπάρξεις πλέον μέσα στις φάτνες των πλωτών νοσοκομείων του στρατού των ΗΠΑ την φροντίδα των νοσοκόμων.

   Με αυτήν την Ευαγγελική περικοπή, κατανόησα, ότι αυτόν τον Χριστό και αυτόν τον Άγγελο προσδοκώ και ασπάζομαι, όποια κι αν είναι τα πιστεύω μου. Τον Χριστό Μαχητή και Σωτήρα. Διότι χωρίς μάχη δεν υπάρχει σωτηρία. Θυμάμαι μια παράσταση του χαράκτη Β. Τάσσου, που με είχε εντυπωσιάσει, όταν την είδα. Ήταν μια χαλκογραφία με τίτλο "Ο Άγγελος με το Πολυβόλο". Μια σκληρή παράσταση, που διέπνεε άκρα τρυφερότητα. Όπως λέει μια παλιά μπαλάντα: "Portraid in white and Black". Η αγιογραφία ξεκινάει αρχικά με τον προπλασμό σκοτεινών χρωμάτων. Στην συνέχεια η απεικόνιση των μορφών και των πραγμάτων γίνεται με πιο φωτεινά χρώματα. Στο τέλος γίνονται τα σαρκώματα και πτυχώσεις με λαμπερά χρώματα. Διότι, όπως γράφει ο Φώτης Κόντογλου στο βιβλίο του περί αγιογραφίας, "Ότι υπάρχει, υπάρχει διότι συμμετέχει στο φώς". Υπάρχει όμως και η άκρα αισθητική. Όταν κάθε τι σκοτεινό μετατρέπεται σε ολόμαυρο, όπως το ασκητικό ράσο και κάθε τι φωτεινό γίνεται ολόλευκο, όπως το φως της καντήλας του Λαμπαδάριου. Διότι το μόνον που υπάρχει αληθώς είναι το Όλον. Όλα τα "άλλα" είναι εκφάνσεις και αναλαμπές του Ενός, σε διαδικασία περιπλανήσεως και πορεία επιστροφής.

   Ποτέ δεν αμφέβαλα, ότι οι γυναίκες αποτελούν το ισχυρό φύλο. Ο ρόλος των γυναικών μπορεί να είναι συνήθως σχετικά αθόρυβος, αλλά είναι ταυτοχρόνως καθοριστικός. Αυτή διαμορφώνει την ψυχοσύνθεση των παιδιών στην πρώιμη παιδική ηλικία με βάση το συναίσθημα. Και αυτό το δεδομένο είναι καταχωρημένο στο ασυνείδητο κάθε άνδρα, γνωρίζοντας ενδόμυχα, ότι η βάση του ασυνείδητου αποτελεί ένα αρχιτεκτόνημα θύλειων δυνάμεων. Μια ισχυρή γυναίκα είναι αυτή, που μπορεί να στηρίξει το ισχυρό όραμα ενός άνδρα. Ο Πρόεδρος ανέφερε τρεις φορές στο Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του τη λέξη Melania. Μία φορά στο μέσο περίπου του μηνύματος, αναφερόμενος στις δυο χιλιετίες από την Γέννηση του Χριστού. Και δυο φορές προς το τέλος αναφερόμενος στην "First Lady". Δεν γνωρίζω, κατά πόσο αυτό ήταν σύμπτωση, που ανήλθε αυτόματα από το ασυνείδητο, ή σκόπιμη αναφορά σε κάποιον που τον εμψυχώνει. Πρόσεξα όμως μερικές στιγμές τα μάτια της, που μου θύμισαν μια άλλη εικόνα:

 

2. Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΟΜΟΣΜΟΠΟΝΔΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΟΝΟΝ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΡΑΜΠ ΓΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ

   Αρκετοί φίλοι θεώρησαν, ότι μετά την απόρριψη της ένστασης του Τέξας, που υποστηρίχθηκε από 17 ακόμη πολιτείες, από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ "SCOTUS" (Supreme Court Of The US.) ήταν μια καθοριστική ήττα για τον αγώνα με χρήση νομικών πλαισίων, που βρίσκονται στην διάθεση των Δυνάμεων του Προέδρου για ανατροπή της καλπονοθείας. Οπότε τα μόνα μέσα που υποτίθεται ότι υπάρχουν πλέον προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η επιβολή της συνταγματικής νομιμότητος μέσω της παρέμβασης στρατιωτικών δυνάμεων. Αυτή η εκτίμηση, παρόλο που αποτέλεσε σημαντική αιτία να προκύψει μια μεγάλη απογοήτευση, αλλά και οργή, όσο αφορά την υπόθαλψη που δέχεται η επικύρωση του νόμιμου εκλογικού αποτελέσματος βάσει των έγκυρων ψήφων, είναι τελείως λαθεμένη και βρίσκεται πέραν της πραγματικότητος. Οι Δυνάμεις του Προέδρου έπραξαν σχετικά λίγα στην κατεύθυνση μιας ουσιαστικής ενημέρωσης σχετικά με την μεγάλη πληθώρα μέτρων - τόσο νομικής, όσο και θεσμικής υφής - που βρίσκονται στην διάθεσή τους για να ανατρέψουν την εκλογική νοθεία και να αποκαταστήσουν την νομιμότητα. Το επιχείρημα που χρησιμοποίησαν για την σχετική σιωπή, που εφάρμοσαν (και εφαρμόζουν προς ώρας) είναι, ότι δεν θέλουν να παρουσιάσουν τα επιχειρήματα και τα μέτρα, που έχουν ακόμη στην διάθεσή τους, ώστε να μην ενημερωθούν σχετικά οι αντίπαλοι. Κατά την γνώμη μου, αυτή η δικαιολογία δεν στέκει. Ο αντίπαλος γνωρίζει πολύ καλά τι ακριβώς τον περιμένει και ποιος είναι ο καταιγισμός νομικών και θεσμικών συνεπειών, που πρόκειται να δεχθεί, οδηγούμενος σε πλήρη ήττα, αφού οι νόμιμοι κάτοχοι της εκλογικής νίκης τον ταράξουν στην κυριολεξία στην νομιμότητα. Εάν πράγματι είχαν εξαντληθεί με την απόρριψη της ένστασης του Τέξας από το SCOTUS (μην διαβάζετε "σκότος", το δικαστήριο αυτό είναι πολύ εντάξει παρά την απόρριψη της ένστασης) και η μόνη διέξοδος που απόμενε στις Δυνάμεις του Προέδρου ήταν η επιβολή στρατιωτικής βίας, βάσει του Προεδρικού Διατάγματος της 12ης Σεπτεμβρίου 2018, ενώ οι δυνάμεις της καλπονοθείας ήταν ήδη νομικά εξασφαλισμένες, δεν θα προέβαιναν σε άσκηση έντονης βίας με μαχαιρώματα και πυροβολισμούς σε βάρος της μεγαλειώδους λαϊκής συγκεντρώσεως εχθές στην Ουάσιγκτον 100.000 αποφασισμένων υποστηρικτών των Δυνάμεων Τραμπ. Το μόνο που θα πετύχαιναν με την επιβολή ωμής και παρανόμου βίας, εφόσον πραγματικά είχαν κατοχυρώσει την νομιμοποίηση της καλπονοθείας, θα ήταν μια πράξη τμηματικής απαξίωσης αυτής της νομιμοποίησης, που θα παρείχε επιχειρήματα στον Πρόεδρο να θέσει σε εφαρμογή το Προεδρικό Διάταγμα για παρέμβαση του στρατού. Ο λόγος, λόγω του οποίου οι ΔΠΤ (Δυνάμεις του Προέδρου Τραμπ) δεν αναφέρονται στην πληθώρα βημάτων, που βρίσκονται στην διάθεσή τους, είναι ακριβώς, ότι επιθυμούν να αξιοποιήσουν την οργή στην κοινωνική βάση, που αναπτύσσεται, για δυο λόγους: Αφ' ενός μεν προγραμματίζουν μια εκ βάθρων ανατροπή των διεφθαρμένων θεσμών και ολοκληρωτική πάταξη του βαθέους κράτους, από την άλλη μεριά γνωρίζουν, ότι η σύγκρουση για την επιβολή της νομιμότητας πρόκειται να είναι σφοδρή και θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια, από αυτήν που εικάζουν αρκετοί. Αυτό ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ότι οι ΔΠΤ προγραμματίζουν εκ των προτέρων εφαρμογή φυσικής βίας, μέσω του στρατού, ή των υποστηρικτών τους. Γνωρίζουν καλώς, ότι τα νομικά / θεσμικά βήματα που τους παρέχονται από την ισχύουσα νομοθεσία και τους ήδη υπάρχοντες συσχετισμούς στα ανώτατα θεσμικά είναι επαρκέστατοι, για να οδογήσουν το νεοταξικό θηρίο στον βόρβορο. Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να δρομολογηθεί από την καμπάλ μετά την ολοκλήρωση της θεσμικής ήττας, που κλιμακώνεται. Οπότε σε μια τέτοια περίπτωση ισχύει το "ηθελέ τα και επαθέ τα".

    Εκτός από την ισχνότατη ενημέρωση από την πλευρά των ΔΠΤ σχετικά με την απόρριψη της καταγγελίας, υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα αναφορικά με την προσπάθεια να βγάλουμε μια άκρη σχετικά και να κατανοήσουμε τις εξελίξεις. Τα έλάχιστα βίντεο που υπάρχουν αναπτύσσοντας την συγκεκριμένη προβληματική, δεν υπάρχουν υπότιτλοι, ενώ η προφορά των ομιλητών είναι δύσκολα κατανοητή. Όσο αφορά τα ελάχιστα σχετικά κείμενα, που βρίσκονται σε ιστοσελίδες, που υποστηρίζουν τον Πρόεδρο, είναι πολύ σύντομα και απευθύνονται σε πολίτες των ΗΠΑ, που διαθέτουν κάποια στοιχειώδη γνώση των νομικών δεδομένων, που αυτά αναφέρονται. Λόγω αυτών των δυσκολιών εκτιμώ, ότι προς ώρας υπάρχει ένα σημαντικό κενό ενημέρωσης αναφορικά με αυτό το θέμα, τόσο στις ΗΠΑ, όσο και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Τα στοιχεία όμως που παρέχουν σαφή εικόνα των εξελίξεων και του περιεχομένου των διεργασιών υπάρχουν, αλλά πρέπει να ιχνηλατηθούν και να υποστούν διήλυση, για να εξαχθεί το χρήσιμο ίζημα, μέσα από σωρό μη σημαντικών αναφορών.

    Ο κυριότερος και εν τέλει ίσως ο μόνος αναλυτής αυτών των δεδομένων είναι ο Dr. Jerome Corsi. Αυτός δεν είναι νομικός, αλλά είναι κάτι πολύ σημαντικότερο, που του παρέχει την δυνατότητα να προβαίνει όχι μόνο σε πάρα πολύ βαθυστόχαστη ανάλυση των δεδομένων, που αφορούν το SCOTUS, αλλά έχει προβεί και ο ίδιος σε δυο καταγγελίες της καλπονοθείας σε αυτό. Ο Dr. Corsi είναι πολιτικός επιστήμων με διδακτορική διατριβή στο συνταγματικό δίκαιο των ΗΠΑ. Θα τον χαρακτήριζα ως τον σπουδαιότερο συνταγματολόγο του κοινωνικού κινήματος στην Αμερική. Έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα του κατά την διάρκεια των πρόσφατων ημερών έξι βιντεοσκοπίσεις. Για δυο από αυτές έχω παραθέσει συνδέσμους και σχολιασμούς στο ιστολόγιο "Διόδοτος". Επειδή όμως θεωρώ, ότι η βιντεοσκόπηση που ξεκαθαρίζει ενημερωτικά τα δεδομένα με συμπυκνωμένο τρόπο είναι τελευταία, δεν θα ασχοληθώ με τις προηγούμενες και θα παραθέσω στην συνέχεια μόνον αυτό το βίντεο, αποδίδοντας προηγουμένως γραπτά τα βασικά στοιχεία, που αυτό περιέχει. Οπωσδήποτε θα χρειατούν και κάποιες άλλες αναφορές στην συνέχεια, ώστε αφενός μεν να κατανοηθεί η δικαστική απόρριψη της ένστασης του Τέξας (την οποία εγώ εκτιμώ, ότι είναι από νομικής πλευράς ορθή και αναπόφευκτη) αφετέρου να σκιαγραφηθούν τα πλείστα όσα μέτρα, που έχει ακόμη στην διάθεση του ο Πρόεδρος, κάποια εκ των οποίων θα αποτελέσουν και επιλογές των ΔΤΠ στο επόμενο μέλλον. Εκ προοιμίου εδώ ακολουθεί ο σύνδεσμος για το κανάλι του Dr. Corsi στο you tube για φίλους και φίλες, που επιθυμούν μια ακόμη εκενέστερη ενημέρωση:

 https://www.youtube.com/user/jrlcorsi

   Πριν υπεισέλθω όμως στην παράθεση της διαδκασίας της απόρριψης της ένστασης του Τέξας, θα αναφερθώ σύντομα στην αιτία, που η καμπάλ στο τέλος την πάτησε με την καλπονοθεία, παρά ότι είχε στήσει το όλο σκηνικό με σατανικό τρόπο και ήταν απόλύτως βέβαιη εκ των προτέρων ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΟΜΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ. Όπως όμως λένε οι Αμερικάνοι, "Man proposes God disposes". Όταν εξυφάνθηκε η συνωμοσία της απάτης, η καμπάλ διέθτε την πλειοψηφία στο SCOTUS. Το καθίκι, ο δικαστής John Rogers, ενώ ήταν διορισμένος από τους ρεπουμπλικάνους και συγκεκριμένα από το γουρουνόσκυλο Τζωρτζ Μπους, ψήφιζε μόνιμα υπέρ των προτάσεων των "δημοκρατικών". Έτσι απορρίφθηκαν όλες οι ενστάσεις ενάντια στο κλείσιμο των χώρων εκκλησιασμού, που επιβλήθηκαν με πρόφαση την πανπηδημία. Μετά όμως τον θάνατο της κωλόγριας δικαστού Origine, τοποθέτησε ο τραμπ στην θέση την Barret, οπότε άλλαξαν οι συσχετισμοί. Μετά την τοποθέτησή της έγκρινε τον δικαστήριο την προσφυγή της Νέας Υόρκης ενάντια στο κλείσιμο των χώρων εκκλησιασμού. Αλλά ας μην παρεξήγουμε την σύμπλευση των φιλορεμπουπλικανών δικαστών με την απόρριψη της καταγγελίας του Τέξας. Αυτή έπρεπε να γίνει, διότι όπως ανέφερα και θα εξηγήσω στην συνέχεια, είχε δυστυχώς κάποιο νομικό αγκάθι.

   Όπως πολύ εμπεριστατωμένα έχει εξηγήσει στα βίντεό του ο Dr. Corsi, οι δικαστικές αποφάσεις ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΑ ΣΤΑ ΝΟΜΙΚΩΣ ΤΥΠΙΚΑ ΙΣΧΥΟΝΤΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ. Εάν κάποιος πχ. κάνει μια καταγγελία στο Ανώταο Δικαστήριο ενάντια στην καλπονοθεία, αυτό θα την απορρίψει αμέσως, χωρίς να την εξετάσει. Με την δικαιολογία, ότι το θέμα αυτό δεν το αφορά στο ελάχιστο. Οι εκλογές διεξάνται στις επί μέρους πολιτείες ξεχωριστά. Άρα παρατυπίες, που συμβαίνουν κατά την διεξαγωγή τους, αφορούν τα δικαστήρια, πρωτοβάθμια και ανώτερα των επί μέρους πολιτειών. Το SCOTUS μπορεί να εκδικάσει μόνον υποθέσεις, που αφορούν την παραβίαση του συντάγματος.

   Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η καταγγελία του Τέξας ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΗΝ ΚΑΛΠΟΝΟΘΕΙΑ. Μια πολιτεία έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στο ΑΔ. (Ανώτατο Δικαστήριο, SCOTUS) εφόσον αυτή έχει αδικηθεί επί συνταγματικής βάσεως από άλλη πολιτεία και μάλιστα να προσφύγει με την διαδικασία του "επείγοντος". Το περιεχόμενο της καταγγελίας του Τέξας κατευθυνόταν ενάντια στις κυβερνήσεις και τα κοονοβούλια πολιτειών, που ενσωμάτωσαν στα εκλογικά εποτελέσματα, με παράνομο και μη θεσμοθετημένο δια νόμου τρόπο, τις επιστολικές ψήφους, που παρέλαβαν τα εκλογικά τμήματα μετά στην διάρκεια τριών ημερών μετά τις εκλογές. Στην βάση, ότι αυτή η καταμέτρηση αποτέλεσε αντισυνταγματικό, μη ισότιμο χειρισμό έναντι των υπόλοιπων πολιτειών. Το SCOTUS απέρριψε να ασχοληθεί καν με αυτήν την καταγγελία, BY STAND, λόγω θέσεως (δηλαδή υπό μιαν έννοια λόγω καθορισμού του ρόλου) που επιτελούν οι καταγγελόμενες κυβερνήσεις και τα διοικητικά όργανα (κοινοβούλια) όχι μόνων των υπο καταγγελία πολιτειών, αλλά όλων των πολιτειών. Διότι , δεν αποτελεί καθήκον και αρμοδιότητα αυτών των οργάνων, η νομοθέτηση ρυθμίσεως σχετικά με την εκλογική διαδικασία, βάσει της ισχύουσας νομθεσίας. Αυτό είναι καθηκων ΤΩΝ LEGISLATORS, δηληδή του οργάνου, που εποπτεύει σε κάθε πολιτεία την διεξαγωγή των εκλογών, το εκλογικό αποτέλεσμα και καθορίζει τους ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ (ECLECTORS) δηλαδή επικυρώνει την νομιμότητα και νομότυπη διεξαγωγή των εκλογών. Αυτό το όργανο διαθέτει και το δικαίωμα να νομοθετεί σχετικά. ΚΑΘΗΚΟΝ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΑΝ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΙ ΕΠΙΚΥΡΩΤΕΣ (LEGISLATORS) ΑΡΑ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ, ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΞΑΣ. Γι αυτόν τον λόγο δεν ήταν δυνατόν από την Μπάρετ, ή τον οποιοδήποτε δικαστή να αποφασίσει υπέρ του να προχωρήσει το δικαστήριο σε συγκεκριμένη εκδίκαση της καταγγελίας.

   Υπάρχουν κάποιο (πολύ λίγοι) σχολιαστές σε προσκείμενα στον Πρόεδρο Σάιτς, που επιχειρηματολογούν, ότι εάν η καταγγελία του Τέξας στόχευε εναντίον των επικυρωτών, δεν μπορούσε παρά να δεχθεί το δικαστήριο να εξετάσει την συγκεκριμένη καταγγελία. Επίσης αυτοί επιχειρηματολογούν, ότι αυτό θα συμβεί στο επόμενο μέλλον. Πλην όμως ΑΣΧΕΤΑ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΚΥΡΩΤΕΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ, εάν εισέλθετε στο σάιτ του SCOTUS (είπαμε, όχι σκότους) θα διαπιστώσετε, ΟΤΙ ΠΕΡΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΤΕΞΑΣ, ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΕΙΓΟΝΤΟΣ (ώστε μια σχετική διακαστική απόφαση να προλάβει χρονικά την επιλογή των εκλεκτόρων από τους επικυρωτές στις 13 Δεκεμβρίου) ΕΚΚΡΕΜΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΔΕΚΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΕΠΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΒΑΣΕΩΣ, ενώ αναμένονται ακόμη αρκετές άλλες. Επί πλέον υπάρχει το δικαίωμα να γίνει στο ΣΔ. προσφυγήενάντια σε αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων συγκεκριμένων πολιτειών. Οπότε το ΣΔ. είναι σε τέτοια περίπτωση υποχρεωμένο να ασχοληθεί και με την ουσία της διαδικασίας τυης καλπονοθείας. Άρα προς το παρόν, είναι ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΓΙΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΕΛΑ.

SCOTUS Blog, The Supreme Court Of the United States

https://www.scotusblog.com/case-files/petitions-were-watching/

    Ο Dr. Corsi επισημαίνει, ότι γενικά το SCOTUS αποφεύγει να αποφανθεί  αυτόβουλα σε τεράστιας σημασίας ζητήματα. Προτιμάει να ασχολείται σε δευτεροβάθμια, ή τριτοβάθμια θεσμική βάση με καταγγελίες αποφάσεων κατώτερων δικαστηρίων, για να εντοπίσει σε αυτές συνταγματικές ατέλειες, ή παραβιάσεις. Οπότε, σε μια τέτοια πορεία, το όλο θέμα μπορεί εξελιχθεί μαλακά και χωρίς καταγραφή στους εθνικούς σεισμογράφους. Επίσης ισχυρίζεται, ότι η πρακτική των επικυρωτών δεν μπορεί να θεωρείται εκ των προτέρων δδεδομένη. Επειδή, ναι μεν φοβώνται τις συνέπειες των αντιδράσεων στις πολιτείες που ανήκουν, αλλά φοβώνται επίσης και αποφάσεις υπέρ μιας καλπονοθείας, για την υποίαν υπάρχουν χιλιάδες τεκμήρια στα χέρια νομικών.

   Βεβαίως, το πρόβλημα είναι τι γίνεται κάτω από την χρονική πίεση, που υπάρχει, κάτω από το δεδομένο ότι στις 6 Ιανουαρίου θα κληθεί το Κογκρέσσο να παραλάβει την απόφαση των εκλογέων για τον νέο πρόδρο, εγκαινιάζοντας την θητεία του. Όπως όμως αναλύει ο Dr. Corsi υπάρχουν ακόμη δεκάδες ύφαλοι, που θα πρέπει να ο μπιντές να παρακάμψει μέχρι εκεί. Διότι εάν ποινικοποιηθεί για τα πλείστα όσα ποινικά αδικήματά του, μέχρι να εκδικασθούν αυτές οι υποθέσεις, παύει να είναι υποψήφιος για την προεδρία. Οπότε, βάσει της νομοθεσίας γίνεται μέχρι την εκδίκαση προσωρινός πρόεδρος ο Mike Pence. Εάν παρακολουθήσετε την συνέντευξη του Rudi Giuliani στο Πολεμικό Στρατηγείο Warroom του Στέφανο Μπάνον, θα διαπιστώσεται, ότι συζητούν πολύ συγκεκριμένα και γι αυτό.

    Εξ άλλου εάν δείτε την ομιλία του Στρατηγού Flynn στην χθεσινή μεγάλη συγκέντρωση στην Ουσιάγκτικτον, είναι προφανές, ότι κάθε άλλο παρά στενοχωρημένος αυτός φαίνετα. Φυσικά εξακολουθεί να επιμένει, ότι το θέμα της καλπονοθείας θα κριθεί από τον λαό και τον στρατό στους δρόμους. Αυτή είναι εξ άλλου και η αποστολή του. Προσωπικά εκτιμώ, ότι στα πλαίσια των ΔΠΤ υπάρχει καταμερισμός καθηκόντων, στα πλαίσια του οποίου έχει ακόμη η νομική ομάδα πολύ δρόμο μπροστά της.

   Αυτή η ανάλυση γράφτηκε χωρίς να προλάβω να ασχοληθώ με τις χθεσινοβραδυνές και σημερινές εξελίξεις. Προσπάθησα να δώσω στα πλαίσια της πληροφόρησης, που έχω στην διάθεσή μου, μια κατα το δυνατόν εμπεριστατωμένη καταγραφή των ζητημάτων, με τα οποία αυτη καταγίνεται. Όμως κάθε άποψη είναι μερική και υποκειμενική. Γι αυτό σας προτρέπω να μην επαρκείσθε σε ότι ο καθένας προβάλλει (συμπεριλαμβανομένου και του υποφαινόμενου). Μόνον η συνεχής αναζήτηση και ο διάλογος μπορουν να μας οδηγήσεισουν σε πιο σφαιρικές αντιλήψεις. Εγώ όμως είμαι για ένα πεπεισμένος:

Ο ΘΕΟΣ ΝΙΚΑΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ

ΠΡΟΕΔΡΕ, ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΩΝ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΦΑΣΗ - ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

 

1. ΟΙ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

   Εκτιμώ ότι η τρέχουσα χρονική περίοδος εισάγει την ανθρωπότητα σε ένα τελείως νέο κόσμο, που προβάλλει ριζικά διαφορετικός από τον προηγούμενο. Κάθε νέο δημιούργημα συνδέεται πάντοτε με τους πόνους της γέννας, που το καθιστά πραγματικότητα. Αυτή η διαδικασία είναι δύσκολο να καταστεί κατανοητή στον Ευρωπαϊκό χώρο, ενώ στις ΗΠΑ όχι μόνον δεν συναντάει δυσκολίες αναφορικά με την πραγματοποίησή της, έχοντας καταστεί πλήρως κατανοητή και αποδεκτή από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, αλλά αυτοί θεωρούν σε σημαντικό ποσοστό, ότι αποτελούν το δυναμικό υποκείμενο αυτής της ριζικής αλλαγής. Πριν πραγματοποιηθεί ένα πρόγραμμα, είναι αναγκαίο να κυοφορηθεί και να εκπονηθεί στην σφαίρα των σχεδιασμών. Σχεδόν πάντοτε το υποκείμενο που προωθεί ένα πρόγραμμα, αποτελείται από μια ομάδα, που είναι εξ ορισμού μια κοινωνική μειοψηφία, δεδομένου, ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας, ενώ αρέσκεται να έχει σε όλα άποψη, αποφεύγει να συμμετέχει στον όποιο προγραμματισμό, διότι αυτό συνεπάγεται ανάληψη προσωπικής ευθύνης. Η κοινωνική μάζα επιλέγει να συνοδοιπορεί παθητικά. Κατά κανόνα, αυτό συμβαίνει είτε μέσω φανατισμού, είτε με την προσκόλληση στον εξωτερικό τύπο (στο κέλυφος) κάποιων δογμάτων. Αυτοί οι δυο τρόποι ανταποκρίνονται στην ψυχολογία της γκρούπας, η οποία αποσκοπεί στην συγκάλυψη της προσωπικής ευθύνης πίσω από το μπουλούκι, παρέχοντας μια επισφαλή βεβαιότητα.

   Στην περίπτωση ριζοσπαστικών ανατροπών καθίσταται απαραίτητα τα οράματα. Αυτά είναι προβολές, στο μέλλον, που απέχουν πολύ από την ισχύουσα πραγματικότητα. Αποτελούν μια σύζευξη, ένα πάντρεμα ρεαλισμού και ουτοπίας. Άρα προϋποθέτουν την σύζευξη, το πάντρεμα ρεαλισμού και ουτοπίας. Η Ευρώπη, όπως και κάθε μητροπολιτικός χώρος υπήρξε ανέκαθεν μια μείζονα περιοχή, που ήταν αναπαυμένη στις δάφνες της. Δηλαδή μια νωθρή ήπειρος. Έχοντας προάγει σημαντικά φιλοσοφικά, επιστημονικά, τεχνολογικά και οικονομικά επιτεύγματα, θεώρησε τον εαυτό της μέτρο και υπόδειγμα, για ότι άλλο υπήρχε. Θεώρησε, ότι οι υπόλοιποι οφείλουν να την υπηρετούν. Από τις αποικίες εισήγαγε πρώτες ύλες και εξήγαγε ιεραποστόλους, δηλαδή ιδεολογικά μοντέλα και υπανάπτυξη. Κάθε γηγενής πολιτισμός θεωρήθηκε μάου – μάου, δηλαδή αγέλη ανθρωποφάγων, ή οκνηροί ιθαγενείς, που προσκυνούσαν τις διερχόμενες αγελάδες. Τα τελευταία διακόσια χρόνια δεν αποτόλμησε καμία ριζοσπαστική αλλαγή. Τα ελάχιστα άνωθεν επιβεβλημένα προνουντσιαμέντα, που ονόμασε φιλάρεσκα “επαναστάσεις”, άλλαζαν τα ενδύματα της εξουσίας, προσαρμόζοντας την εκμετάλλευση στα νέα δεδομένα. Το όλο φιλοσοφικό “υπόβαθρο”, που προήγε ο “διαφωτισμός”, αποτελείται από φληναφήματα σκοτεινών φυσιογνωμιών, που αναδύθηκαν από ελευθεροτεκτονικές στοές. Ο Ζαν Ζακ Ρουσώ έπεισε τον κάθε μέσο ευρωπαίο κάφρο, ότι είναι “εχέφρων πολίτης” (responsible citizen, mündiger Bürger) αφόσον στηρίζεται σε μια ευνουχισμένη από πάσα άλλη ψυχική και πνευματική διεργασία “λογική”, με βασικό καθήκον να εξάγει σε όλη την υπόλοιπη υφήλιο το δικό του εξουσιαστικό μοντέλο, με την μορφή του αγγλοσαξονικού κοινοβουλευτισμού.

    Τελείως διαφορετικά από τον εγωκεντρικό συντηρητισμό και την εξουσιομανία των μητροπόλεων κινήθηκαν οι αποικίες. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα του πολεοδομικού σχεδιασμού τους, πιστοποιούν το πνεύμα αναζήτησης της ελευθερίας, όσων αισθάνθηκαν ότι δεν τους χώραγε ο τόπος και αναζήτησαν μέσω της αποδημίας, όχι μόνον νέους τόπους, αλλά και νέους τρόπους. Ενώ στον κέντρο των μητροπόλεων δεσπόζουν ανάκτορα ή οχυρά, που εξασφαλίζουν την διαιώνιση της εξουσίας, στα κέντρα των αποικιών της αρχαιότητος βρίσκεται πάντοτε η αγορά, ως τόπος κυρίως συναντήσεων και διαλόγου. Οι απόδημοι δεν φόρτωναν στο δισάκι τους μόνον τα λιγοστά τους υπάρχοντα, αλλά το γέμιζαν κυρίως με τα όνειρά τους. Η Ευρώπη ως γηραιά ήπειρος αξίωνε τον σεβασμό, που αρμόζει στην ωριμότητα και σε κάποιον, που έχει ήδη προσφέρει. Όταν όμως η γριά καταντάει κωλόγρια, τότε πάει και όποιος σεβασμός περίπατο. Μέσα από αυτά τα σπάργανα γεννήθηκε η Αμερική, ο Νέος Κόσμος.

   Η Αμερική γεννήθηκε με το όραμα της Ελευθερίας. Όμως όλους αυτούς τους ανθρώπους, που οδήγησε η στέρηση στον ξενιτεμό, με το όραμα μιας καλύτερης ζωής, ακολούθησαν, ως ήταν φυσικό και τα γνωστά τρωκτικά. Το καταπιεσμένους καθολικούς της Αγγλίας και της Ιρλανδίας πήραν κατά πόδας τα ρατσιστικά κακεντρεχή προτεσταντικά τομάρια. Τον κυνηγημένο από τον αντισημιτισμό στα γκέτο φτωχοεβραίο πήραν από πίσω οι καμπαλιστές δουλέμποροι, τον λιμοκτονούντα Σικελό και Έλληνα αγρότη πήρε από πίσω η μαφία των λιμανιών της μεσογείου. Και πριν όλων των άλλων, όλους αυτούς ακολούθησαν στην νέα γη, οι τοποτηρητές σατράπηδες του βρετανικού στέμματος, μετατρέποντας σε τακτικό στρατό τα αντικοινωνικά αποβράσματα, που αναζητούσαν νέες περιοχές για να λυμαίνονται. Και προ όλων των άλλων κακοδαιμονιών μεταφέρθηκε το συνέδριο των αρχιραβίνων από υο Λονδίνο στην Νέα Υόρκη. Έχοντας στα σεντούκια της Βενετίας όλο τον παγκόσμιο πλούτο, το είχαν μεταφέρει στο Λονδίνο, ιδρύοντας τους μεγάλους τραπεζικούς οίκους, που χρηματοδοτώντας ηγεμόνες και κυβερνήσεις είχαν μετατρέψει σε εξαρτημένους από αυτούς οφειλέτες. Η απόσταση Από το Λονδίνο, την Φρανκφούρτη και το Παρίσι ως την Νέα Υόρκη δεν ήταν πλέον για τους ρότσιλντ περισσότερο από δυο τσιγάρα δρόμο.

    Δυστυχώς, το Αμερικανικό Όραμα δεν ευοδώθηκε. Γρήγορα η νέα ήπειρος μετετράπη σε πεδίο βάναυσης εξόντωσης των γηγενών, υπερεκμετάλλευσης των ξεριζομένων σκλάβων, σε χώρο φυλετικών διακρίσεων, εργατικών συνδικάτων που έλεγχε η μαφία, θέρετρο κυριαρχίας των καρτέλ ναρκωτικών, πεδίο δράσης της κουκ λουξ κλαν, χρηματιστικό κέντρο της παγκόσμιας υπερεκμετάλλευσης, κέντρο των γερακιών της παγκόσμιας πολεμικής βιομηχανίας, κέντρο “ηγετών” που έκαναν βουτιές στα φέρετρα της skull and bones, θέρετρο ανθρωποθυσιών στο μολώχ της bohemian groove, κέντρο απαγωγής παιδιών και κατανάλωσης αδρενοχρώματος, κέντρο του σιωνιστικού λόμπυ, κέντρο ανάπτυξις της παγκόσμιας διαφθοράς εμάντσων και ελτζιμπιντάδων, κέντρο επιβολής ενός διεφθαρμένου κράτους και απόλυτης μιντιακής δικτατορίας. Αλλά και κέντρο, που μόνιμα επιχείρησε να εξάγει δια της πλέον ακραίας βίας “τις αξίες του ελευθέρου κόσμου”, δολοφονώντας κάθε Πρόεδρο και Γερουσιαστή, που τόλμησε να επιχειρήσει να περιορίσει την κατρακύλα. Όμως, παρ' όλα αυτά ο Μπουκόφσκυ διακύρηξε κάπου με την ευαισθησία του πλέον λυρικού αλήτη: “Δεν μπορώ να μην αγαπάω το Χάρλεμ της σύφιλης και της ηρωίνης”. Γιατί όμως παρέμεινε αυτή η εμμονή, αυτή η προσκόλληση, αυτή η αγάπη ενός άκρατα περιθωριακού, στην Αμερικανική Πραγματικότητα, παρά τον βάναυσο εκφυλισμό της; Διότι οι επικυρίαρχοι, που έγιναν τσιμπούρι επάνω στην πλάτη του μετανάστη, παρότι κομμάτιασαν το Αμερικανικό Όραμα στην ψυχή του, ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΙΖΩΣΟΥΝ. Το κάθε βλαχαδερό στην Αμερικανική ζούγκλα δεν έβαλε ποτέ, ούτε στιγμή κάτω. Γουστάρει να φοράει κασκέτα και να κραδαίνει την σημαία των ΗΠΑ, περιμένοντας τον από μηχανής θεό που αποκαταστήσει το Αμερικανικό Όραμα. Στην Αμερική, όποιος δεν φοράει καπέλο, δεν είναι τίποτε. Φοράς λευκό; Φτουράς. Φοράς μαύρο; You are fired!

    Τι έχει Ευρώπη, που θα μπορούσε να αντιπαραβάλει στο “We shall overcome“ των μαύρων, στο “I have a dream“ του Martin Luther King, στο “Make America great again“ του Ντόναλντ Τραμπ; Δεν αρνούμαι, ότι και η Ευρώπη ανέπτυξε το δικό της αμφισβητησιακό οικοδόμημα. Όμως το Chanson είναι η ομολογία αμφισβήτησης ενός μοναχικού μποέμ, ενός ιντιβιντουαλίστα, ενώ τα σπιρίτσουαλ και το μπλουζ βγήκαν από τον συλλογικό πόνο των μαύρων στις φυτείες και το protest song εκφράζει το όνειρο της αποκατάστασης του οράματος της πατρίδας: “This is my land, this is your land...“.

    Η Ευρώπη είναι πλέον μια ήπειρος με μόνιμη στυτική δυσλειτουργία. Ενώ η Αμερική είναι ανέκαθεν μια Ήπειρος σε μόνιμη στύση. Και το ελλαδικό κρατίδιο σέρνεται πίσω από την ευρωπαϊκή αποχαύνωση. Επιμένει, ότι παραμένει Ελληνικό, επαιρόμενο για Ιχώρ και γονίδια, παραβλέποντας την βασικότερη αρχή της κληρονομικότητας. Η συνείδηση και μόνον η συνείδηση είναι αυτή που μπορεί να ενεργοποιήσει το όποιο κληρονομικό δώρημα. Εντύπωση μου προκαλεί η απαισιοδοξία ειδικά ανθρώπων που επιμένουν και πρόβαλαν με έμφαση την προάσπιση θρησκευτικού δόγματος. Τι αξία όμως μπορεί να έχει το όποιο θρησκευτικό δόγμα χωρίς την Πίστη; Και τι αξία μπορεί να έχει η Πίστη, χωρίς την Πίστη στο Θαύμα; Όπως χαρακτηριστικά διακήρυξε ο Ηράκλειτος: “ΕΑΝ ΜΗ ΕΛΠΗΤΑΙ ΑΝΕΛΠΙΣΤΟΝ, ΟΥΚ ΕΞΕΥΡΗΣΕΙ”, εάν δεν ελπίσουμε το ανέλπιστον, δεν θα το δραστηριοποιήσουμε ποτέ. Το ίδιο χαρακτηριστική είναι έλλειψη προοπτικής, από αυτούς που διακατέχονται από βεβαιότητες. Εάν κατανόησα κάτι μέχρι σήμερα, από την συμμετοχή μου σε χώρους όπου συζητούν άνθρωποι, είναι ότι πίσω από την έκφραση απόλυτης βεβαιότητας κρύβεται ανασφάλεια.

    Φυσικά παντού υπάρχει η αναλαμπή της φωτεινής εξέλιξης και της ελπίδας. Στην Ευρώπη αναπτύσσεται σε όλους τους χώρους ένα ισχυρό κοινωνικό κίνημα ενάντια στα μέτρα της απάτης, που ονομάστηκε “πανδημία”. Ένα κίνημα που βαθμηδόν αναπτύσσεται ραγδαία. Και στην Ελλάδα εμφανίζονται συνεχώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι, που εκδηλώνουν άκρα αποφασιστικότητα, αποκαλύπτοντας το ισχυρό σθένος που διαθέτουν. Όμως δεν μπορούμε να παραδούμε, ότι ακόμη, αυτή που στηρίζουν το κίνημα της “Μεγάλης Αφύπνισης” είναι ακόμη μια μειοψηφία. Διόλου ευκαταφρόνητη μεν, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το συντριπτικό ποσοστό στις ΗΠΑ, που στηρίζει αυτόν τον αγώνα.

    Οι Δυνάμεις που στηρίζουν τον Πρόεδρο Τραμπ είναι καλοί γνώστες αυτής της κατάστασης. Γνωρίζουν επίσης, ότι εάν αυτός ο αγώνας περιορισθεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ, δεν μπορεί να έχει προοπτική. Η καμπάλ είναι μια παγκόσμια λέπρα. Κάθε περιορισμός της θεραπείας στα συμπτώματα, θα την οδηγήσει σε ακόμη πιο επιθετική εκδήλωση. Πρέπει να ξεριζωθούν οι ατίες, που αναπαράγουν το βαθύ κράτος σε παγκόσμια κλίμακα. Κι αυτό συνεπάγεται ολοσχερή πάταξη της σατανολατρείας.

    Γι αυτό το λόγο το Επιτελείο των Αντιδυνάμεων στις ΗΠΑ εφαρμόζει μια διπλή τακτική. Στο εσωτερικό δεν προωθεί μόνον ξεσκέπασμα της καλπονοθείας. Εστιάζεται κυρίως στο να καταδείξει το βάθος και το εύρος των δυνάμεων που την προώθησαν, ΑΠΑΞΙΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΝΟΣ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΜΙΑ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΑΛΑ ΚΑΡΤ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΟΤΕ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕ ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΣΚΛΗΡΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΤΑΡΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕ ΜΕΓΙΣΤΗ ΥΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ, ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΙΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ.

    Στο εσωτερικό έχει ο Πρόεδρος την πλειοψηφία με το μέρος του, οπότε αυτό που πρέπει να καταδείξει είναι ο βαθμός της διάβρωσης που έχει επέλθει, ώστε να καταστεί κατανοητή και αποδεκτή η δέσμη ριζοσπαστικών μέτρων, που θα εφαρμοστεί. Στο εξωτερικό τουναντίον, ενώ επικρατεί η ίδια ένταση της δυσφημιστικής καμπάνιας σε βάρος του, όπως εντός των ΗΠΑ από τα μαζικά μέσα του συρμού, δεν μπορεί να υπάρξει άμεση εικόνα από τα οφέλη, που έχει επενεργήσει η πολιτική του κατά την περίοδο της περασμένης τετραετίας. Κάποιοι πιο ενημερωμένοι από τον μέσο όρο άνθρωποι, μπορούν να γνωρίζουν σε θεωρητική βάση κάποια από τα θετικά επιτεύγματα αυτής της πολιτικής, όμως δεν μπορούν να έχουν άμεση εμπειρία των ωφελειών της. Δεν μπόρεσαν να δουν κάποιον μακροχρόνια άνεργο από τον κύκλο γνωριμιών τους να αποκαθίσταται με εργασία, ούτε κάποιον πεινασμένο να χορταίνει ψωμί, ούτε κάποιο απόμερο δρομάκι στην περιοχή τους να απαλλάσσεται από τους εμπόρους ναρκωτικών. Έτσι ενώ η πολιτική του Τραμπ δέχεται τον ίδιο καταιγισμό λάσπης, όπως στις ΗΠΑ, αδυνατεί να παρουσιάσει απτό δείγμα γραφής στην κοινή γνώμη. Όλοι βεβαίως γνωρίζουν, ότι κατά την διάρκεια της θητείας του αναπτύχθηκε μια άνευ όρων φιλειρηνική πρακτική, που στρέφεται άμεσα ενάντια στα συμφέροντα του επιθετικού οικονομικού συμπλέγματος παραγωγής και εμπορίας όπλων, και ενάντια σε στα κυκλώματα, που επιδιώκουν βίαιη επιβολή. Όμως από την άλλη μεριά δεν είναι εις θέσιν να κατανοήσουν ζωτικούς συμβιβασμούς, οι οποίοι κρίθηκαν αναπόφευκτοι, λόγω των δυσμενών εσωτερικών και διεθνών συσχετισμών δύναμης. Λόγου χάριν, πλείστοι όσοι καλοθελητές στην Ευρώπη, δεν μπορούν να αξιολογήσουν με ορθό τρόπο, τους λόγους, ένεκα των οποίων δεν έφτασαν σε άνοιγμα δίκης οι 140.000 σφραγισμένοι φάκελοι, που έχουν κατατεθεί σε δικαστήρια και περιέχουν καταγγελίες ενάντια στο βαθύ κράτος. Όπως έδειξαν όμως οι εκδικάσεις μηνύσεων ενάντια στην καλπονοθεία πρόσφατα, που απορρίφθηκαν συνοπτικά από ανώτατα δικαστήρια περισσότερων πολιτειών, το δικαστικό σώμα είναι σε πολύ μεγάλο ποσοστό ακραία διαβρωμάνο. Ακόμη και ο γενικός εισαγγελέας William Barr, που σουλατσάριζε μόνιμα δίπλα στον Πρόεδρο Τραμπ, αποδείχθηκε λαγός του βαθέως κράτους, δηλώνοντας προκλητικά, ότι δεν διέκρινε την παραμικρή παρατυπία στην διεξαγωγή των πρόσφατων προεδρικών αλλαγών. Άλλο μεγάλο ζήτημα, που προσκρούει στην στενή νοοτροπία πολλών, είναι η λανθασμένη αξιολόγηση, ότι ο Τραμπ κρατάει ως βασικό επιχείρημα το οπτικοακουστικό υλικό που κατέχει σε βάρος των παιδοβιαστών και παιδικτόνων, για να το παρουσιάσει στην δημοσιότητα, όταν κορυφωθεί η σφοδρή σύγκρουση που επίκειται. Εξ ίσου έντονα ερωτηματικά προκαλεί στην μέση αντίληψη η πολιτική του Προέδρου απέναντι στο Ισραήλ. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ασχολήθηκαν διόλου με τους τεράστιους κινδύνους, που ελλοχεύουν για την ανθρωπότητα στα κυκλώματα του σιωνιστικού κρατιδίου, ώστε να μπουν στον κόπο να αξιολογήσουν τον ευφυή τρόπο, με τον οποίον εξουδετερώνει βήμα προς βήμα ο Τραμπ μια άκρως λεπτή, εκρηκτική για την παγκόσμια ειρήνη απειλή. (Γι' αυτό το θέμα έχω προαναγγείλει ειδική μια ανάρτηση). Εγκλωβισμένη μέσα σε αυτά τα πλαίσια περιορισμένης οπτικής, υφίσταται η κοινή γνώμη τον μονομερή καταιγισμό των μαζικών μέσων, χωρίς να εισέρχεται στην βάσανο της ίδιας έρευνας, αποδεχόμενη τα προπαγανδιστικά στερεότυπα. Οπότε είναι τελείως φυσικό, οι Δυνάμεις Τραμπ, να εφαρμόζουν στο εξωτερικό μια διαφορετική πολιτική διαφώτισης, από ότι στο εσωτερικό. Ενώ στο εσωτερικό επιδιώκουν το ξεσκέπασμα της καμπάλ σε βάθος, έχοντας με το μέρος τους την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, στο εξωτερικό επιδιώκουν ΤΗΝ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΚΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ. Με ποια μέθοδο όμως επιδιώκεται αυτή η μεταστροφή;

   Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον οι πολίτες στην Ευρώπη στην πλειοψηφία τους ακολουθούν μια πρακτική επιδερμικής προσέγγισης των εξελίξεων, που εξαντλείται στην επιπόλαιη πρόσληψη της  επιφάνειας των εξελίξεων, δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα μεταστροφής, από μια προσγείωση στα πραγματικά δεδομένα, η οποία δυστυχώς δεν μπορεί παρά να είναι ανώμαλη. Όπως κάποιες φορές έχει διαπιστωθεί στο παρελθόν: "Οι μάζες πρέπει να πεισθούν από την ίδια τους την πείρα". Όποιος δεν έχει διάθεση να βάλει κάτω την κρίση του, ώστε να μπορέσει να αξιολογήσει σφαιρικά τα δεδομένα, είναι υποχρέωμένος δυστυχώς να κατανοήσει δεχόμενος τους ραπιασμούς (ή επί το επιστημονικότερον, το σκατόξυλο) της καμπάλ. Και επί του προκειμένου αυτή είναι κάτω από την πόρωση, την μανία και την απόγνωση που την διακρίνει σε αυτήν την περίοδο, ο καλύτερος δάσκαλος. Με βάση την πάγια διαπίστωση, ότι οι εγκληματίες πλέκουν οι ίδιοι το σκοινί, με το οποίον θα τους κρεμάσουν οι κοινωνίες. 

   Όλοι οι προβληματισμένοι και προϊδεασμένοι εχέφρονες άνθρωποι, είτε υποστηρίζσουν την Διοίκηση Τραμπ, είτε κρατούν απεναντί της ουδέτερη στάση, εκτιμώντας ότι δεν μπορουν να την αξιολογήσουν, πριν δημοσιοποιηθούν επαρκή στοιχεία, είτε την θεωρούν "μια από τα ίδια" με την καμπάλ, εκτιμώντας ότι πρόκειται για ένα ακόμη εξουσιαστικό τέχνασμα, από το οποίο οι κοινωνίες δεν μπορούν να αναμένουν ουδέν καλόν και άρα μόνον η κινητοποίηση των δυνάμεων της κοινωνίας που ανήκουν σε αυτόβουλη προοπτική μπορεί να προδφέρει κάποια διέξοδο, ΑΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΞΑΠΑΝΤΕΣ ΟΛΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΟΝΤΑΙ ΕΝΕΚΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥΣ. Υπάρχουν στο διαδίκτυο πολλοί ιστολόγοι, οι οποίοι μπορούν να χαρακτηριστούννάνετα πραγματικοί αστέρες της εναλλακτικής ενημέρωσης, που ενώ διεξάγουν πολύ σημαντικό αγώνα στα μέτρα ενάντια στην υποτιθένη "πανδημία", κρατούν απέναντι στην διοίκηση Τραμπ ουδέτερη, ή και εχθρική στάση. Για ποιο λόγο όμως συμβαίνει αυτό; Μια ορθή αξιολόγηση και σε βάθος εκτίμηση της Διοίκησης Τραμπ προϋποθέτει ένα αυξημένο πολιτικό κριτήριο. Αυτό όμως δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε μια συγκεκριμένη μακρά θητεία σε σε μάχιμους οργανισμούς με οργανωμένο τρόπο, που απεργάζονται ανατροπές των κατεστημένων στο παρελθόν. Αυτή η εμπειρία μπορεί να προέρχεται τόσο από την τωρινή τους ενσάρκωση, ή από ενσαρκώσεις τους στο παρελθόν, εφόσον εκτιμούμε με ορθό τρόπο τον εντοπισμό του Πλάτωνος, ότι η γνώση είναι ενθύμηση. Όπως διαπιστώνει ο Αριστοτέλης, η γνώση μπορεί να προέρχεται από την μνήμη (ενεστώσα ενσάρκωση) ή από ανάμνηση (παρελθούσα ενσάρκωση). Η ΑΠΕΙΛΗ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΠΑΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΜΟΛΙΑΣΜΟΙ ΜΕ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΚΑΙ ΑΠΤΗ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑΣ, ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΥΠΟΒΑΘΡΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΔΩΡΗΜΑΤΟΣ  Ή ΙΚΑΝΟΤΗΤΟΣ. Όταν διαπιστώνουμε, ότι απειλείται άμεσα η ζωή μας, μας έχει πάρει το νερό από τα πόδια και τρέχουμε ολοταχώς.

   Εδώ υφίσταται ένας πολύ διαπιστώσιμος κίνδυνος, για τον αγώνα απελευθέρωσης, που διεξάγουν οι Αντιδυνέμεις για την απελευθέρωση της σύνολης ανθρωπότητος από τα δεσμά των σατανιστών. Αυτός διαγράφεται έντονα σε κοινωνίες, που πάσχουν έντονα από ιδεοληψίες και προσκόληση σε στερεότυπα, όπως η Γερμανική κοινωνία, την οποία σπουδάζω απάνω στο πετσί μου σε μια πορεία, που διαρκεί 48 έτη. Μπορεί δηλαδή οι Αντιδυνάμεις να χύσουν το αίμα τους για να βοηθήσουν την Γερμανία να απελευθερωθεί από τα δεσμά του παλαιοκομουνιστικού συστήματος των επιπλευσάντων στάζι, του οποίου ηγείται η μέρκελ και να αρχίσει μεγάλο ποσοστό των γερμανών (που δεν διακρίνονται στην πλειοψηφία τους ούτε για την νοητική τους ευλυγησία, ούτε για τις κοινωνικές τους ευαισθησίες) να διαμαρτύρονται φωνασκούντες: "Καταστρέψατε την γυναίκα, που εμείς είχαμε ψηφίσει και στην οποία οφείλουμε την ευημερία μας. Αυτή η γυναίκα μας παρείχε την ευκαιρία να επιβάλουμε με βάση την φυλετική μας υπεροχή συνθήκες καλύτερης ζωής, από ότι όλοι υπόλοιποι στον ευρωπαϊκό μας περίγυρο". Εκατομμύρια γυαλιστεροί κουβάδες, παρκαρισμένοι δίπλα στα πεζοδρόμια, πλείστοι όσοι μάρκας "τζιπάκι" με ανάρτηση και δεν συμμαζώνεται, αρκετούς από τους οποίους οδηγούν κυράτσες με μπούρκα η φερετζέ, ή πρώην τζιχάντια, που έχιυν "ενσωματωθεί" στην  γερμανική κοινωνία, αποτελούν ομολογία πίστεως στην θεότητα του καταναλωτισμού, εκπρόσωπος της οποίας επί γης είναι το πολιτικό κατεστημένο και οι δυνέμεις καταστολής στην γερμανία.

   Οπότε τι απομένει στην Διοίκηση Τραμπ, από να πει σιωπηρά "Μαγκάκια μου, εφόσον επιθυμείτε γκαραντίνα, εγκλεισμούς και τρομοκρατία εμβολίων, θα τους φάτε μέχρι να ξεράσετε. Θα φέτε τα λοκ ντάουν, το σπάσιμο των αλυσίδων εφοδιασμού των σούπερ μάρκετ και την έλλειψη τροφίμων, εφόσον δεν φροντίσατε να κάνετε αποθέματα, επαναυόμενοι στην καμπάλ, που νομίζεται ότι σας βυζαίνει". ΣΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΕΝΑ ΟΡΙΟ. ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΗ ΑΝΑΤΡΕΨΙΜΗ.  ΠΡΙΝ ΔΗΛΑΔΗ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΜΑΖΙΚΟΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ. Αυτό έλλειπε, να αμαρτήσει η Διοίκηση Τραμπ σε βάρος της ανθρωπότητος.  Γι' αυτό εξήγγειλε η εκπρόσωπος τύπου του Λευκού Οίκου κα. Ellis, ότι "η επανεκλογή Τραμπ θα σημάνει το τέλος της πανδημίας". Είπαμε: Όσοι επιθυμείτε νουθεσία για την μεταστροφή σας, είναι στην διάθεσή σας να την υποστείτε. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΠΑΡΕΚΕΙ. ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ ΥΒΡΙΔΙΟ ΚΑΙ Η ΥΒΡΙΣ, ΜΠΑΙΝΕΙ ΦΡΑΓΜΟΣ.

 

Το κείμενο θα συνεχιστεί στο δεύτερο μέρος με το κεφάλαιο: "Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ ΒΑΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΡΑΜΠ".

Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΞΕΨΥΧΗΣΕ Ο ΜΟΜΠΥ ΝΤΙΚ

 

Παρόλο που το παρόν ιστολόγιο επιλέγει μονίμως άλλο τύπο θεματολογίας, αυτή την φορά θα στραφεί προς την μυθιστοριογραφία.

Η προηγούμενη ανάρτηση δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Παρ' όλο που στοχεύει σε τοποθέτηση ερωτήσεων και αντιρρήσεων στα σχόλια, υπάρχει η στόχευση, αυτή να αποτελέσει μετά από κατάλληλη συμπλήρωση τον κορμό μιας θεωρητικής φύσεως πραγματείας, που με την συμπλήρωση άλλων κειμένων, που είτε υπάρχουν ήδη, είτε θα εκπονηθούν στο άμεσο μέλλον, θα αποτελέσει ένα εγχειρίδιο του θεωρητικού πλαισίου, στο οποίο στηρίχθηκε μέχρι τώρα η προβληματική αυτής της σελίδας. Αυτό, όταν ολοκληρωθεί, θα καταχωρηθεί προς κατέβασμα ατελώς στο Διαδίκτυο. Η ανάρτηση αυτή θα συμπληρώνεται συστηματικά (όχι όμως σε καθημερινή βάση). Όποτε συμπληρώνεται, θα γίνεται σχετική μνεία στην αρχή της εκάστοτε τρέχουσας ανάρτησης, ώστε μα μην ταλαιπωρούνται οι φίλες και οι φίλοι με άσκοπες μεταβάσεις στην οθόνη, στην περίπτωση που έχουν τον ενδιαφέρον να παρακολουθούν την πορεία των συμπληρώσεων.

Επειδή η παρακολούθηση θεωρητικών θεμάτων είναι εκ φύσεως κοπιώδης, αυτήν την φορά γίνεται στροφή σε μια λογοτεχνικής ατμόσφαιρας αναφορά, με στόχο την αυτονόητη χαλάρωση. Η στροφή αυτή όμως, δεν γίνεται κάτω από την γενική πρακτική "η τέχνη για την τέχνη", αλλά υπηρετεί την σκοπιμότητα  "η τέχνη για την ζωή". Σκοπεύει να μεταδώσει μια εικόνα, σχετικά με τον τρόπο, που η λογοτεχνία, με τα σύμβολα που θέτει σε κίνηση, ακόμη κι αν αυτή έχει πλαστεί με την καλόπιστη πρόθεση του δημιουργού της να προβληματίσει σε γόνιμη κατεύθυνση το ασυνείδητο, ή και το κριτήριο, των αναγνωστών, κάποιες φορές γίνεται αντικείμενο στρεβλής χρήσης από αντικοινωνικές δυνάμεις. Με στόχο, προδίδοντας σκόπιμα το πνεύμα του συγγραφέα, να υποβάλλουν αυτές μηνύματα, τελείως αντίρροπα προς τις προθέσεις του έργου. Μέσα από αυτήν την οπτική, επιχειρεί αυτή η ανάρτηση να συμβάλλει στην βάση ενός συγκεκριμένου παραδείγματος, στην περιγραφή αυτών, που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη ανάρτηση για τα σύμβολα.

Επειδή όμως τα γεγονότα της επικαιρότητας τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα προς ώρας, για να ανταποκριθώ και εγώ στο ζητούμενο της τρέχουσας ενημέρωσης σχετικά, παραπέμπω στην κάτωθι ανάρτηση του ισολογίου "Διόδοτος", όπου έχω καταθέσει σειρά σχολίων αναφορικά με την διαδικασία ένστασης ενάντια στην καλπονοθεία από το νομικό επιτελείο του Ππροέδρου Τραμπ στο Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Βεβαίως, θεωρώ πρόσφορη γενικά την παρακολούθηση αυτού του ιστολογίου, όχι μόνον επειδή παρέχει καλή τακτική ενημέρωση με συχνές αναρτήσεις, αλλά και διότι με τον ΚΩΣΤΑ ΤΑΥΡΟΣ τραβάμε το συρματόσκοινο της εναλλακτικής ενημέρωσης ο ένας δίπλα στον άλλον εδώ και αρκετά χρόνια. Το ίδιο ισχύει βεβαίως και για το ιστολόγιο του Εργοδότη Δημοσίων Έργων, που παράλληλα με την δική του σελίδα, ως συνεργάτης εδώ στο παρελθόν, ήταν ο πρώτος, που ξεσκέπασε στο διαδίκτυο σε ανύποπτο χρόνο και με πολύ αποκαλυπτικό τρόπο, τον ύπουλο ρόλο των ΜΚΟ και των άνωθεν υποκινούμενων "έγχρωμων" διαμαρτυριών με την πρωτοποριακή αναφορά του με δέσμη αναρτήσεων στο φαινόμενο "Κακόφεμεν". 

https://diodotos-k-t.blogspot.com/2020/11/blog-post_94.html

1. ΕΝΑ ΚΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΜΕΝΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ

Το εξαίσιο μυθιστόρημα του Herman Melville "Μόμπυ Ντικ" είναι πασίγνωστο. Εγώ το γνώρισα για πρώτη φορά, όταν ήμουν σε πρώιμη παιδική ηλικία από τα "Κλασσικά Εικονογραφημένα". Μερικά χρόνια αργότερα μου δώρισαν το βιβλίο. Αυτή η μυθιστορηματική εξιστόρηση πέραν από την σωρεία των εκδόσεων έτυχε και πολλαπλών μεταφορών στο κινηματογράφο. Το ανυποχώρητο κυνηγητό ενός τεράστιου κύτους από ένα φαλαινοθηρικό, με το παράξενο πλήρωμά του, που είχε επικεφαλής ένα ανυποχώρητο πλοίαρχο με ξύλινο πόδι, ως προσθήκη για το πόδι που είχε χάσει σε μάχη με αυτήν την φάλαινα, σαγήνευε πάντοτε την προσοχή όχι μόνον των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων. Ο τελικός θρίαμβος του κύτους, οδήγησε στον βυθό το πλοίο που το καταδίωκε μαζί με το πλήρωμά του. Ο μόνος καμακιστής που σώθηκε, πιασμένος σε ένα ξύλο που επέπλεε, δηλώνει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου: "Σώθηκα μόνον για να σας διηγηθώ αυτήν την περιπέτεια". Πράγματι, το φινάλε, που διαμόρφωσε ο Μέλβιλ στο μυθιστόρημα είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργο, μια και διαφαίνεται, ότι αυτό δεν αποτελεί στιλιστικό εφεύρημα, αλλά είναι προφανώς το επιμύθιο του όλου έργου. "ΠΡΟΣΕΞΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΥΤΟΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΖΕΙ. ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΙΚΗΤΟ, ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ ΟΣΟΥΣ ΤΟ ΚΑΤΑΔΙΩΚΟΥΝ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ".

 Δεν υπάρχει αμφιβολία, όπως έχει τονισθεί από πολλούς με διάφορες αφορμές, ότι ζούμε στην εποχή των τεράτων. Ιδιαίτερα γλαφυρή γίνεται αυτή η διαπίστωση μετά την αναγγελία της Sidney Powell "I will release the kraken!". Τι σόι πράγματα είναι όλα αυτές οι τερατώδεις μορφές; Το τεράστιο χταπόδι kraken προβάλλει μέσα από τις θάλασσες της Νορβηγίας. Το ίδιο και ο Μόμπυ Ντικ, που περιφέρεται στα επικίνδυνα νερά της Νοτίου Αμερικής. Το υγρό στοιχείο ανέκαθεν συμβολίζει την ανθρώπινη ψυχή. Πρόκειται μήπως για μια απειλή, που στείνει ενέδρα κρυμμένη μέσα στο ασυνείδητο; Ο πατέρας της μυθιστορηματικής  και διηγηματογραφικής τερατολογίας H.P. Lovekraft θα αφήσει μέσα στα βιβλία του για την "Κτούλχου" να παρελάσουν διαφόρων μορφών τέρατα, ετερόκλητης εμφάνισης, με κύριο συστατικό μέλη που θυμίζουν χταπόδι. Τα πλοκάμια επεκτείνονται προς όλες τις κατευθύνσεις, επενεργώντας τον κίνδυνο αόρατων απειλών. Οι θιασώτες του τρομακτικού, κυρίως οπαδοί αποκρυφιστικών κατευθύνσεων, θεωρούν τον Lovekraft πατέρα της ατμόσφαιρας, μέσα στην οποία αυτοί αρέσκονται να αναπαράγουν τις ονειρώδεις προβολές τους, προσπαθώντας να ανοίξουν τις πύλες της πραγματικότητος προς κάποιους παράλληλους κόσμους του μη άμεσα επιστητού. Θεωρούν, ότι τα πονήματα του Lovekraft παρέχουν το υπόστρωμα, επάνω στο οποίο αυτοί αρέσκονται να πορεύονται, και ότι αυτός επικυρώνει τις επιλογές τους. Μήπως όμως ο Lovekraft επιχείρησε να προειδοποιήσει, σχετικά με περιοχές του μη επιστητού, που επενεργούν τρόμο, όλους τους άλλους, εκτός από τους θιασώτες της λεγόμενης "αριστερής ατραπού", δηλαδή της οδού, που υπόσχεται την άσκηση εξουσίας επί κάποιων "πνευμάτων";

υπό κατασκευή...

(Η ανάρτηση θα συνεχιστεί αύριο).