Μποτίλια στο Πέλαγος

Μόγλης και τίγρης - β'

2012-01-27T11:46:00.001Z

νώ σας έχω ήδη δώσει μία νύξη (εκεί που έγραψα ότι ο τίγρης είναι "σαν τετράποδος Ηρώδης" - δηλαδή βασιλιάς του οποίου απειλείται ο θρόνος), την απάντηση στο αίνιγμα μας τη δίνει ένα άλλο αιλουροειδές, ερχόμενο από τα βάθη των αιώνων και τα βάθη της λαογραφίας και των παραδόσεων των λαών. Ετούτη εδώ η κυρία:

Η σφίγγα της Αιγύπτου, δίπλα στις πυραμίδες της Γκίζας!

Ναι, αλλά γιατί;

Διότι ένα μέρος του σώματός της είναι λιονταρίσιο. Δηλαδή, κομμάτι αιλουροειδούς!

Και λοιπόν;

Και λοιπόν... η σφίγγα έθετε στους περαστικούς ένα αίνιγμα, λέει ο μύθος - κι αν δεν απαντούσαν, τους σκότωνε: Ποιό όν περπατάει το πρωΐ στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο, και το βράδυ στα τρία;
...Γιά να λύσει επιτυχώς το αίνιγμα πρώτος ο Οιδίπους, και η σφίγγα ν' αυτοκτονήσει ευθύς μετά. Ο άνθρωπος είναι, που μπουσουλάει ως μωρό, περπατάει ως παιδί κι ενήλικας, και στηρίζεται στο μπαστούνι του γιά να περπατήσει, ως γέρος.

Γιατί, όμως, συνδέουμε τον μύθο του Οιδίποδα (στην Ελλάδα) με τη Σφίγγα της Αιγύπτου; Διότι όντως ...συνδέονται!

Η Σφίγξ των πυραμίδων θεωρείται πως αναπαριστά το πρόσωπο του ενδοξώτερου φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου, του Ραμσή Β'. Ωστόσο, θεωρείται βέβαιο πως το πρόσωπο παλιότερα δεν παρίστανε τον Ραμσή, αλλά επανασκαλίστηκε στα χρόνια του Ραμσή - γι' αυτό και είναι δυσανάλογα μικρότερο απ' ό,τι επιβάλλει το υπόλοιπο σώμα. Τί παρίστανε; το πρόσωπο μιάς γυναίκας, όπως οι αντίστοιχες σφίγγες στην Ελλάδα.

Όπως αυτή:

Ή αυτή εδώ:

Η οποία είναι και πιό σωστή συμβολιστικώς. Έχει εμπρός πόδια ταύρου (αν βλέπω καλά - πάντως, έτσι οφείλει να είναι συμβολιστικώς), πίσω λιονταριού, κεφάλι γυναίκας, φτερά αετού και ουρά λιονταριού, η οποία σχηματικώς μπορεί να δείχνει και το φίδι.

Εάν, όπως λένε μερικοί Αρχαιολόγοι, η Σφίγξ της Αιγύπτου είναι αρχαιότερη των πυραμίδων κατά μερικές χιλιετίες (και τούτο, επειδή στο σώμα της βρέθηκαν ίχνη διάβρωσης από νερό - δείγμα ότι το άγαλμα υπήρχε τότε, που η Σαχάρα είχε βλάστηση, λίμνες, και βροχές), τότε ούτε οι Ελληνικές σφίγγες πάνε πίσω! Εντάξει, όχι από το 12,000 πΧ, αλλά σίγουρα παλιότερη των κλασικών Ελληνικών σφιγγών (όπως των Ναξίων στο μουσείο Δελφών) είναι ετούτη:

(Πρόκειται γιά κόσμημα -χρυσή πλάκα- της μυκηναϊκής εποχής, από την Ιαλυσσό της Ρόδου.) Η οποία δείχνει ότι και στην Ελλάδα η ιστορία της σφίγγας είναι παλιά υπόθεση, κι ο συμβολισμός της γνωστός από τότε.

Δεν είναι μόνο που η Αίγυπτος συνδέεται με την Ελλάδα ποικιλοτρόπως, ούτε πως και οι δύο λαοί διαθέτουν ...Θήβας. Είναι πως, πράγματι, ο μύθος της σφίγγας είναι αρκετά παλιός και κοινός στους δύο λαούς. Με τη διαφορά πως οι Έλληνες μίλησαν ξεκάθαρα και γιά τον συμβολισμό της σφίγγας. Δεν άφησαν το ερώτημα ("-Τ' είν' τούτο;") μετέωρο, να πλανάται ανά τους αιώνες.
Ούτε ισχύει πως οι Έλληνες δανείστηκαν τη σφίγγα και τον συμβολισμό της από τους Αιγύπτιους. Αν ίσχυε, αν δηλαδή οι Έλληνες δεν θεωρούσαν τη σφίγγα δική τους πολιτιστική κληρονομιά, τότε δεν θα υπήρχαν αφιερώματα με σφίγγες ούτε στους Δελφούς, ούτε στην Ακρόπολη των Αθηνών (εδώ κι εδώ).

Όμως, ο τίγρης του Μόγλη είναι ...τίγρης! Άντε να κάνουμε μιά παραχώρηση, γενικώτερα είναι αιλουροειδές. Ενώ η σφίγγα είναι ...βιολογικό πείραμα! Πού κολλάει, λοιπόν, ο Σέρη Κχάν με τη σφίγγα;

Ίσως σας βοηθήσει να βρείτε την απάντηση η νεώτερη απεικόνιση της σφίγγας: οι τέσσερεις Ευαγγελιστές! Αυτή ακριβώς είναι η μεταχριστιανική απεικόνιση της σφίγγας, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο.
Στους βυζαντινού ρυθμού ναούς, κάθε Ευαγγελιστής βρίσκεται ζωγραφισμένος ακριβώς στη σύνδεση ενός εκ των τεσσάρων πεσσών της εκκλησίας με τον τρούλλο. Ο Ματθαίος, με ζώο τον ταύρο, εμπρός (δηλ. κοντά στο ιερό) και αριστερά, δηλαδή βορειοανατολικά. Ο Μάρκος, με ζώο το λιοντάρι, όπως μπαίνουμε στην εκκλησία και αριστερά μας, δηλ. βορειοδυτικά. Ο Λουκάς, με "ζώο" τον αετό, όπως μπαίνουμε δεξιά, δηλαδή νοτιοδυτικά, και ο Ιωάννης, με "ζώο" τον πετεινό (ή δίπλα στον μαθητή του Πρόχορο), δίπλα στο ιερό και δεξιά μας, δηλαδή νοτιοανατολικά.
Σε κάποιες εκκλησίες δεν ισχύει αυτό. Οι Ευαγγελιστές απεικονίζονται ...όπως τους θυμήθηκε ο αγιογράφος! Όμως, αυτό ακριβώς που σας παρέθεσα, είναι το μόνο σωστό. Και συμβολιστικώς, και από πλευράς πραγματικών στοιχείων. (Θα πούμε γι' αυτά στην επόμενη συνέχεια.)

Συγνώμη που δεν βρήκα να παραθέσω φωτογραφίες της προκοπής - ευκρινείς, κτλ. (Δυστυχώς, δεν έχω ούτε δικές μου στο αρχείο μου.) Πάντως, αρχίζετε τώρα να μπαίνετε στο νόημα;

(Μία αξιόλογη αναφορά, ότι οι τέσσερεις Ευαγγελιστές οφείλουν τα συμβολιστικά ζώα τους σε προφητεία του Ιεζεκιήλ -σας είπα, είναι παλιά δουλειά το αίνιγμα της σφίγγας!-, βρίσκεται εδώ. Αλλά ούτε τα τοτεμικά ζώα αποδίδονται ορθώς στους Ευαγγελιστές, ούτε η επιχειρούμενη -κατά τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα- ερμηνεία είναι η σωστή.)

Μόγλης και τίγρης - α'

2012-01-27T07:41:00.000Z

χι, δεν διαβάζετε λάθος! Όντως αυτή την ανάρτηση τη γράφει ο Εργοδότης Δημοσίων Έργων. Μ' αυτό το αρθράκι εγκαινιάζεται το δεύτερο μέρος της συνεργασίας μου με τον οικοδεσπότη, στο δικό του "γήπεδο" αυτή τη φορά.

Ανάμεσα, λοιπόν, στις σημαντικώτατες αναρτήσεις του οικοδεσπότη γιά το μάτριξ, θά 'θελα να προσθέσω δυό λόγια, ως σχολιασμό, στο γιατί ο Μόγλης ("Mowgly" στο πρωτότυπο, προφ. Μάουγκλυ) θέλει να σκοτώσει τον τίγρη Σέρη Κχάν (Shere Khan). Το θεωρώ σημαντικό, επειδή -κατά τη γνωμούλα μου- θα ξεκαθαρίσει καλύτερα το "τί θέλει να πει το ποιητή".

Σίγουρα όλοι-ες σας κάπου έχετε συναντήσει την ιστορία του Μόγλη, είτε ως παιδιά, είτε ως ...γονείς, είτε ως απλοί άσχετοι. Ο γράφων την είχε ακουστά από μικρός, αλλά τσινούσε αγρίως στην ιδέα να εξυμνείται -έστω και σε παραμύθι- ένας φορέας βαρβαρότητας. Σα να γράφεται ραψωδία γιά τα καμώματα ενός νεάντερταλ, ένα πράγμα! Επίσης, απορούσε τα μέγιστα με το γεγονός ότι οι πρόσκοποι τον είχαν αυτόν τον μύθο περί πολλού - σε σημείο, μάλιστα,που στις προσκοπικές "αγέλες" υιοθετούσαν ανέκαθεν τους χαρακτήρες του βιβλίου του Κίπλινγκ ως ένα πρώϊμο "διά ζώσης" role playing game. ("Παιχνίδι ρόλων", όπως στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όπου ο ένας πιτσιρικάς γίνεται -δηλ. υποδύεται τον σχετικό ρόλο- πολέμαρχος, ο άλλος μάγος, ο άλλος ξωτικό, κτλ.)
Τώρα τελευταία, ως μπαμπάς δύο υπέροχων ζιζανίων, έχω δει καναδυό φορές τον μύθο του Μόγλη σε ντιβιντιά (ανευρεθέντα σε πακέτα δώρων σε περιοδικά με θέμα το παιδί) παρέα με τα βλαστάρια μου. Τα οποία απλώς γελάνε με τα καρτούνς, και γράφουν τους συμβολισμούς του Κίπλινγκ εκεί που ...βάζουμε πούδρα στα μωρά. :-)

Ο Μόγλης σε ταινία του Ντίσνεϋ. Παραλογισμός σκέτος!

Διότι τον απεικονίζουν να κάνει ...υγιεινή διατροφή,

αντί να σπάει κόκκαλα με τα δόντια του!

(Λυκάκι, δεν είπαμε; τρώνε πεπόνια τα λυκάκια; από πότε; )

Πάντως, ο μύθος του Μόγλη δεν είναι ένας. Όπως μας πληροφορεί το άρθρο της Γουϊκιπήντια (στο οποίο σας παρέπεμψα πιό πάνω), πρόκειται γιά πολλούς μύθους, δημοσιευμένους σε σειρά βιβλίων. Η κεντρική ιδέα, όμως, παραμένει σταθερή: εξιστορούνται το μεγάλωμα και τα κατορθώματα ενός παιδιού, που χάθηκε στη ζούγκλα της Ινδίας. Προσέξτε, όμως: λευκού παιδιού! Και, προφανώς, αγγλικής καταγωγής, διότι στις αρχές του 20ου αιώνα μόνον οι Άγγλοι είχαν πολλά πάρε-δώσε με την Ινδία, και αρκετοί τους ζούσαν εκεί οικογενειακώς.
Κορυφαία πράξη στο δράμα αποτελεί το κυνηγητό που εξαπολύει ο Μόγλης εναντίον ενός αρσενικού τίγρη, του Σέρη Κχάν -και ο συνακόλουθος φόνος του τίγρη. Υποτίθεται ότι ο τίγρης αυτός, στην αρχή της ιστορίας, ζήτησε -ωσάν τετράποδος Ηρώδης- από τους λύκους (που βρήκαν στη ζούγκλα τον Μόγλη και τον "υιοθέτησαν") να του παραδώσουν το μωρό Μόγλη, γιά να το φάει. Αλλά οι λύκοι αρνήθηκαν και το μωρό επέζησε. Ο τίγρης, όμως, μας άφησε χρόνους!

Όλοι, φίλα προσκείμενοι στον μύθο του Μόγλη και μη, συμφωνούμε σ' ένα πράγμα: ότι σχεδόν τα πάντα εκεί μέσα είναι συμβολικά.

Μερικούς απ' αυτούς τους συμβολισμούς, τους καταλαβαίνουμε εύκολα - και επάνω στη γνωστή λαογραφική βάση του "τοτέμ": όλοι οι πρωτόγονοι λαοί έβλεπαν στο ζωϊκό βασίλειο προτερήματα, που είτε δεν τα είχαν, είτε τα είχαν, αλλά ήθελαν το ζώο ως ιδεατό υπόδειγμα, ώστε να διδάσκουν εύκολα (διά του παραδείγματος) στα παιδιά τους την απόκτηση της συγκεκριμένης ικανότητας. Πχ η πονηριά της αλεπούς, όπου -ξέρω 'γώ- τα μέλη της φυλής που έκαναν "κρυπτεία", γιά να κλέψουν κότες απ' τη γειτονική φυλή, ντυνόντουσαν με τομάρια αλεπούδων πριν ξεκινήσουν. Ή, ακόμη, έκαναν κάποια σχετική τοτεμική τελετή, γιά την ευόδωση της προσπάθειας.

Και ούτω καθ' εξής, όπως η όραση του γερακιού, η δύναμη του λιονταριού, κτλ.

Στον Μόγλη όλοι μιλάνε πχ γιά τη σοφία της αρκούδας Μπαλού (Baloo), τη φιλία του πάνθηρα Μπαγκήρα (Bagheera) με τον Μόγλη, και άλλα πολλά. Πλην όμως, κανείς δε λέει ποιός ο συμβολισμός του τίγρη! Γιατί, δηλαδή, έφταιγε τόσο πολύ ο τίγρης, που έπρεπε να σκοτωθεί; Επειδή ήθελε να φάει το μωρό; Σιγά! Λες και, αν δεν έτρωγε ο τίγρης τον Μόγλη, ο τελευταίος θα γλύτωνε από ένα σωρό θηρία και λοιπά ζωντανά της ζούγκλας, πχ απ' τις κόμπρες! Ή, μήπως, δεν είναι η φύση του τίγρη να τρώει κρέας; Δείξτε μου τίγρη φυτοφάγο, και θα πάω στη ζούγκλα της Ινδίας, να ζήσω σαν τον Μόγλη! LOL!!!

Σ' ένα ακόμη πιό κρυμμένο επίπεδο: γιατί ο τίγρης αντιπροσωπεύει τον κακό του μύθου; Γιατί το θαυμάσιο ζώο της φωτογραφίας πρέπει να είναι κάτι σαν τον διάολο γιά τους Άγγλους και τους προσκόπους αυτών; (...Που να τους φάει όλους, να ησυχάσουμε μία και καλή! LOL!!!)

ΛΑΜΠΡΑ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟ ΝΕΟΝ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΕΤΟΣ 2012 - ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΜΕΡΟΣ

2012-01-21T22:24:00.089Z

"Γουστάρω λεύτερη και πλούσια ζωή"
Διονύσης Σαββόπουλος

3. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑ

Πηγή της δυστυχίας είναι η άγνοια. Οι άνθρωποι αγνοούμε σε τι συνίσταται η δυστυχία και την θεωρούμε φυσιολογική κατάσταση. Η κατάντια αποτελεί μέσα στο Μάτριξ το αυτονόητο. Ο εγκλωβισμός της σκέψης μας σε έξωθεν υποβαλλόμενα σχήματα έχει ως συνέπεια να θεωρούμε ως φυσικό το παρά φύσιν.
Μια κριτική ματιά γύρω μας μπορεί να μας πείσει αμέσως, ότι αυτό το οποίον βιώνουμε, δεν έχει καμία σχέση με την ευδαιμονία. Στην ουσία οι ανθρώπινες κοινωνίες διαφεντεύονται από την πίεση, τα άγχη και τις φοβίες, τον εγωισμό, τις ολιγωρίες, την λαίμαργη ικανοποίηση των ενστίκτων, την επιφανειακή "καλοπέραση", το κυνήγι ενός ατομικού κύρους μέσα σε ένα; περιβάλλον στερούμενο ουσιαστικών αξιών . Όταν επιχειρούμε να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, αφήνουμε χώρο να αναπτυχθούν τα βεβιασμένα σύνδρομα του εγώ, τα οποία μας διέπουν. Δεν αναζητούμε την προσωπική και κοινωνική ευτυχία, μέσα σε πλαίσια αρμονίας βίου, αλλά μόνο παυσίπονα, ως είδος αποζημίωσης για την αστοχία πραγμάτωσης μιας ουσιαστικής ζωής, η οποία γλιστράει σαν νερό ανάμεσα από τα δάκτυλά μας, θεωρώντας ένα τύπο βίου, χαλαρό και πρόσχαρο, αλλά ταυτοχρόνως υπεύθυνο και δημιουργικό για το άτομο και το σύνολο, ως κάτι ανέφικτο, ως μια ιδανική κατάσταση, η οποία ξεφεύγει από τις δυνατότητες της πραγματικότητος.
Ο "ρεαλισμός" που μας διέπει, συνίσταται σε φτιασιδώματα της κακομοιριάς. Μπροστά στην δυστυχία στρέφουμε το βλέμμα αλλού, αποδεχόμενοι μύρια κακώς κείμενα ως αναπόφευκτα και αναπότρεπτα. Στην ουσία, για να μην θεωρήσουμε τον εαυτό μας κακομοίρη, δινόμαστε ψυχή τε και σώματι στην καλυμμένη από ένα δήθεν αξιοπρεπές επικάλυμμα κακομοιριά.
Για όλη την κατάντια διαθέτουμε πληθώρα δήθεν ερμηνειών. Ερμηνείες, οι οποίες είναι πλήρως προσαρμοσμένες στην λογική μας, δηλαδή στην λογική του Μάτριξ. Η προσαρμογή της υποταγής στον εξουσιασμό αποτελεί μαζοχισμό. Μόλις καταφέρουμε να αποκτήσουμε κάποιες αρμοδιότητες για τον εαυτό μας, επιχειρούμε να τις εφαρμόσουμε εξουσιάζοντας τους άλλους, εφόσον οι μόνες σχέσεις τις οποίες μπορούμε να διανοηθούμε, είναι σχέσεις εξουσίας. Η τραυματισμένη από τον εξουσιασμό προσωπικότητά μας επιζητεί αποκατάσταση μέσω της υποταγής άλλων. Αυτό εκδηλώνεται συχνά με πολύ εκλεπτισμένους τρόπους, οι οποίοι στοχεύουν στην "προστασία" ή στην "φροντίδα" των μελών τής οικογενείας μας, στην προστασία τής "τάξεως", στην διαφύλαξη τής "αποδοτικότητος" τού συστήματος για το "γενικό καλό" και πλείστα όσα επικαλύμματα για την επίτευξη κύρους μέσα σε ένα τραυματικό περιβάλλον. Η μαζοχιστική εμπειρία επιζητά την σαδιστική διέξοδο, όταν αυτό καθίσταται δυνατό. Με αυτόν τον τρόπο αυτοματοποιείται η αναπαραγωγή των εξουσιαστικών σχέσεων, καθιστάμενη ενδημικό στοιχείο του Μάτριξ.
Υπό αυτήν την έννοια, δεν αποτελεί ο εξουσιασμός αποτέλεσμα προκύπτον από σχέσεις οικονομικής εκμετάλλευσης, αλλά επί του προκειμένου πρόκειται περί του πλέον διαδεδομένου ψυχικού νοσήματος. Η ψυχανωμαλία του εξουσιασμού ποικίλει από τον βαθμό και τον τρόπο, με το οποίον ενέχεται εις έκαστος εις αυτόν. Πλην όμως περί αυτού δεν πρόκειται να υπάρξει η παραμικρή κλινική διάγνωση, όσο επιβάλλεται το Μάτριξ, ασχέτως εάν στις βαρύτατες μορφές του επέρχεται πλήρης αλλοτρίωση της προσωπικότητος, με οξεία συμπτώματα κλινικού τύπου.
Η αναπαραγωγή του εξουσιασμού δεν αποτελεί όμως το μόνον όφελος, το οποίον προσπορεύεται το Μάτριξ μέσω του σαδομαζοχιστικού μηχανισμού. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνει να καθιστά τα θύματά του θέσει συνενόχους, χωρίς αυτοί τα συνειδοποιούν αυτήν την διαδικασία. Τα θύματα μετατρέπονται ταυτοχρόνως σε μη ενσυνειδήτους θύτες, εξασφαλίζοντας στο Μάτριξ μια ισχυρή νομιμοποίηση. Ο αυταρχισμός καθίσταται κατ' αυτόν τον τρόπο μια ευρέως διαδομένη τάση. Αυτή η τάση βρήκε την πλέον τραγική της έκφραση στα πλαίσια των επαναστατικών και "επαναστατικών" κινημάτων, τα οποία μπορεί μεν να διακήρυξαν την αμφισβήτηση των εξουσιαστικών σχέσεων, η συφιλίδα ύβρις όμως του αυταρχισμού, διαχέουσα τα αγγεία νοοτροπιών και θεωριών του στελεχικού δυναμικού τους, οδήγησε σχεδόν πάντοτε στην επικράτηση καταστάσεων, οι οποίες αναπαρήγαν το Μάτριξ, ακόμη καλύτερα και από το παρελθόν.
Η οριζόντια διάδοση του αυταρχισμού και των συμπλεγμάτων στηρίζει την κάθετο δομή της ιεραρχίας, πακτώνοντας ένα πλέγμα, το οποίο καθίσταται αδιάρρηκτο, με μια μόνον δυνατότητα ξηλώματος του: Την αμφισβήτηση του ίδιου του Μάτριξ με την δημιουργία ρωγμής.

Η κοινωνική συνενοχή εκφράζεται με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο στα αποτελέσματα των κοινοβουλευτικών εκλογών. Και όταν σε καταστάσεις κρίσεων φυλλορροεί η δυνατότητα των κομμάτων να ενσωματώνουν τους πολίτες, τότε η κοινωνική αντίρρηση αδυνατεί να επεξεργαστεί ρεαλιστικές διεξόδους, πέραν των ορίων της διαμαρτυρίας, επειδή ακριβώς εξακολουθεί να υφίσταται ο εγκλωβισμός στο Μάτριξ. Το Μάτριξ γνωρίζει καλώς, έχοντας πλείστα όσα ιστορικά παραδείγματα στην διάθεσή του, ότι η όποια διαμαρτυρία υπόκειται στα δεδομένα της χρονικής καταπονήσεως. Έχει δηλαδή μοιραία ημερομηνία λήξεως, εφόσον αδυνατεί να προσφέρει διέξοδο ουσιαστικής ανατροπής.

Ακόμη όμως ευφυέστερος και αποδοτικότερος του αυταρχισμού, τον οποίον υποβάλει το Μάτριξ στους εντοιχισμένους σκλάβους του, είναι ο "αντιαυταρχισμός", το οποίον αυτό απεργάζεται και ελέγχει αμέσως ή εμμέσως.
Είναι επόμενον η βαθύτατη αλλοτρίωση, την οποία επενεργεί το Μάτριξ, με την μορφή εν τέλει μη συνειδητοποιημένης επιβολής - δεδομένου ότι τα πραγματικά κέντρα εξουσίας και οι βασικότεροι μηχανισμοί τους παραμένουν πλήρως κεκρυμμένοι ακόμη και για την συντριπτική πλειοψηφία των ερευνητών ή "συνωμοσιολόγων" - να δημιουργεί αντιδράσεις διαφυγής.
Δυστυχώς όμως, αυτές οι αντιδράσεις ουδέποτε - πλην ελαχίστων ιστορικών εξαιρέσεων - οδηγούν σε ουσιαστική αμφισβήτηση του Μάτριξ. Τουναντίον το Μάτριξ έχει βρει τρόπους εκμεταλλεύσεως των τάσεων διαφυγής, ούτως ώστε να εξάγει από αυτές επί πλέον οφέλη.
Προς αυτήν την κατεύθυνση έχει στήσει αυτό εκ των προτέρων μηχανισμούς και σκηνικά, ώστε να οδηγούν την κοινωνική αμφισβήτηση και διάθεση ρήξης, κυρίως των νέων ανθρώπων, σε στάση ρέμπελου, ματαιώνοντας τον συγκερασμό των αμφισβητιών σε εξεγερσιακές πρωτοβουλίες ουσιαστικής ρήξης προς το σύστημα.
Τεράστιοι μηχανισμοί επεξεργασίας και προώθησης μιας υποκουλτούρας - συχνά όμως με άψογη εφαρμογή των κατάλληλων εκφραστικών μέσων - επιχειρούν και επιτυγχάνουν να αποπροσανατολίσουν την αμφισβήτηση προς αντικοινωνικές επιλογές απόρριψης πάσης κοινωνικής τάξεως.
Το αντίστοιχο φαινόμενο εκδηλώθηκε ήδη στα τέλη της δεκαετίας του '50 με απαρχή το κίνημα των "μπήτνικς" στις ΗΠΑ. Στην πορεία ακολούθησαν πλείστα όσα κινήματα με στόχο τον αποπροσανατολισμό, τα οποία αναδείχθησαν σε διάφορες μόδες, γεμίζοντας ταυτοχρόνως χρήμα τα ταμεία του συστήματος.

Αυτό το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την λειτουργία του Μάτριξ, ένεκα λόγου, ο οποίος αντιστοιχεί στις ανθρωποθυσίες. Αυτοί οι οποίοι ωθήθηκαν να ακολουθήσουν κατά κανόνα αντικοινωνικές οδούς, κατέστησαν πολύ συχνά τα μεγαλύτερα θύματα του Μάτριξ, το οποίο τους ρούφηξε την ζωική ενέργεια από το αίμα τους, οδηγώντας τους πάρα πολλές φορές στον θάνατο με δόσεις. Καθότι το Μάτριξ, ως δοσάς του θανάτου και της αιμοποσίας, συντονίζει την μαφία με στόχο την προώθηση των ναρκωτικών.
Στην περίπτωση της ναρκωμανίας λειτουργεί πανομοιότυπος μηχανισμός με αυτόν των ανθρωποθυσιών. Δηλαδή λαμβάνει χώρα εκροή αίματος υπό ταυτόχρονο παρουσία κεραίας και φίλτρου. (Τον μηχανισμό αυτό ανέφερα ακροθιγώς στις αναρτήσεις "Με το Σκυλί του Μπάσκερβιλ Υπό το Φως της Ακροπόλεως"). Κατά την ανθρωποθυσία τον ρόλο κεραίας επιτελούν τα ξόανα, οι οβελίσκοι, οι λάκονες και τα μενχίρ. Στην περίπτωση των ναρκωτικών τον ρόλο κεραίας επιτελεί η βελόνα της σύριγγας. Τον ρόλο φίλτρου στην περίπτωση των ανθρωποθυσιών επιτελούν τα στρώματα της γης πάνω από τα καταβάσια, ενώ στην περίπτωση των ναρκωτικών τον ρόλο φίλτρου αποτελούν οι ρύποι στα νύχια των εξηρτημένων. Περισσότερα στοιχεία επ' αυτών θα κατατεθούν προσεχώς, όταν επιχειρηθεί η αποδόμηση του Μάτριξ.

(Με αφορμή την πρόσφατη αποποινικοποίηση της εμπορίας των σκληρών ναρκωτικών εκ μέρους των εγκληματικών στοιχείων του ελλαδικού κυνοβουλίου, οι οποίοι αποδεικνύονται ενεργούμενοι από τα ίδια κυκλώματα, τα οποία ελέγχουν τους μηχανισμούς "καλλι"έργειας και διακινήσεως του λευκού θανάτου, τονίζω, ότι στόχος της διακινήσεως ναρκωτικών δεν είναι κυρίως τα παράνομα οικονομικά οφέλη από την εμπορία και το ξεχαρβάλωμα των κοινωνιών μέσω της εξαρτήσεως.
Όπως έχω τονίσει και στο παρελθόν, το ισχυρότερο των ναρκωτικών είναι το ανθρώπινο αίμα, όταν αυτό περιέχει ορμόνες, οι οποίες παράγονται σε συνθήκες υπερεντάσεως από υπερβολική σεξουαλική δραστηριότητα ή βασανισμό (διμεθύλτριπταμίνη).
Με την ενέργεια του αίματος των εξαρτημένων τρέφονται αιθερομορφές, τις οποίες υπηρετούν μυητικές εταιρίες. Τα αντίστοιχα ιερατεία συνιστούν τον βηματοδότη του Μάτριξ).

Η κύρια ισχύς του Μάτριξ είναι η άγνοιά μας περί αυτού. Οπωσδήποτε αυτό διαθέτει κάποια ακόμη διαδικαστικά πλεονεκτήματα, σχετιζόμενα με τον λίαν πονηρό τρόπο, που είναι οργανωμένο.
Από την στιγμή όμως που συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή του, όχι μόνο υπό γενική, αφηρημένη και αόριστο μορφή, αλλά με τελείως απτό τρόπο, διαβλέποντας τους σκοπούς που αυτό επιχειρεί να εξυπηρετήσει, τότε αυτό γίνεται ευάλωτο.
Εάν υποθέσουμε, ότι μας κλείνουν μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με ένα σκύλο, ο οποίος προτίθεται να μας επιτεθεί, ενώ μπορεί να μας βλέπει, αποτελούμε για τον σκύλο σχετικά εύκολο στόχο. Μόλις όμως εισέλθει φως στο δωμάτιο, έχουμε περάσει όλα τα ευρισκόμενα στο δωμάτιο έπιπλα κολάρο στο σκύλο.

Όπως δύναται να καταδείξει η ιστορική μελέτη των κοινωνιών, οι υποδουλωμένοι στο Μάτριξ αγνοούσαν την ύπαρξή του. Προσεχώς θα αναφερθώ - με την βοήθεια του Υψίστου - στο Μάτριξ στα πλαίσια της κλασσικής Αρχαιότητος στην Ελλάδα, όπου θα επιχειρήσω να καταδείξω τις δομές και την λειτουργία του, επιχειρώντας την αποδόμησή του, με την δημιουργία ρωγμής.
Η ιστορική παρακολούθηση του Μάτριξ και το ξεσκέπασμα του σήμερα - κυρίως στην Ελλάδα, διότι εκεί βρίσκεται το κέντρο του, αλλά εκεί θα γίνει και ο τάφος του - αποσκοπεί να αναγνωρίσουμε τον αντίπαλό μας, ώστε να μπορέσουμε να τον αντιμετωπίσουμε.
Το ερώτημα, το οποίον αυτομάτως προκύπτει, είναι κατά πόσον είμεθα εις θέσιν να αντιμετωπίσουμε τον πραγματικό αντίπαλό μας , εφ' όσον τον αναγνωρίσουμε.

3. ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ

Συνοψίζοντας τα όσα έχουν γραφεί εδώ σχετικά με τους τρόπους επιβολής του Μάτριξ, αξίζει νομίζω να προβώ σε μια σύνδεση της οντολογικής αρχής της δυαρχίας, η οποία προπαγανδίζεται απροκάλυπτα και με οργανωμένη μέθοδο στα αποκρυφιστικά τάγματα, με τον μηχανισμό του σαδομαζοχιστικού συνδρόμου στην σφαίρα του ψυχισμού.

Στην αρχή της δυαρχίας έχω αναφερθεί αρκούντως διεξοδικά στις "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις". Η μανιχαϊκή αντίληψη μαύρου - άσπρου εγκλωβίζει την προσωπικότητα μέσα στα ένστικτα, με διλήμματα, τα οποία φαινομενικά έχουν απροσπέλαστο χαρακτήρα, οδηγώντας τους ανθρώπους σε συνεχείς συμβιβασμούς, οι οποίοι οικοδομούν την ψυχολογία της υποδούλωσης. Η δήθεν "ελεύθερη" επιλογή του τύπου "πράττω αυτό για να μην συμβεί εκείνο", αποτελεί τον συνηθέστερο τρόπο επιβολής εκβιασμών από το άρχον συγκρότημα, στην διαδικασία επιβολής του Μάτριξ.
Έκφραση αυτής της πρακτικής αποτελεί ο πρόσφατος εκβιασμός του λεγόμενου "PSI" στην βάση "αποφυγής της πτώχευσης". Μια παρακολούθηση της κριτικής αρθρογραφίας πείθει όμως, ότι πρόκειται περί ενός πλασματικού διλήμματος, με στόχο την πλήρη εκούσια εκπόρνευση της χώρας και του λαού. Οι μηχανισμοί προπαγάνδας στήνουν μονίμως ένα σκηνικό άγχους και τρόμου, μια ατμόσφαιρα εντονότατα αρνητικής σκέψης, με στόχο την επιβολή αμηχανίας στην κοινωνία. Το άτομο παρασκευάζεται ως πλήρες αδύναμο έναντι του συστήματος. Η μόνη δυνατότητα επιβιώσεως, η οποία του υποβάλλεται, είναι η εκούσια συνθλιβή του από το σύστημα. Με απειλή την εκ των πραγμάτων εξόντωση επιχειρείται η αποδοχή της χωματερής από τους πολίτες. Τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου, αποδεχόμενα πλήρως το πλαίσιο των πλασματικών εκβιασμών, προβάλλουν ως μόνη εναλλακτική εκδοχή την "καλύτερη" διαχείριση της σφαλιάρας, μέσω διαπραγματεύσεων με αυτούς που κραδαίνουν το μαστίγιο. Τα ψεύτικα νταηλίκια και οι βαρύγδουπες βερμπαλιστικές φανφάρες, έρχονται να καλύψουν μια πρακτική αποδοχής των εκβιασμών, με έκφραση υποτιθέμενης "διαφωνίας" στους αστερίσκους και τα ψιλά γράμματα των αντεθνικών συμφωνιών, καταδεικνύοντας, ότι οι ταγοί και οι μηχανισμοί που τους στηρίζουν αποσκοπούν στην αναπαραγωγή της κοινωνικής φάρμας.

Η επιλογή της όποιας εκδοχής ενός εκβιαστικού διλήμματος δεν εκδηλώνει ελεύθερη βούληση, αλλά τουναντίον κατάργηση της ελευθέρας της βουλήσεως, πρακτική την οποίαν εφαρμόζουν σχολαστικά τα λεγόμενα "φιλελεύθερα" καθεστώτα. Η περιθωριοποίηση της κοινωνίας και η συνθλιβή των ατόμων κάτω από τα στημένα εξουσιαστικά συγκροτήματα, προσδίδει σε τέτοιους είδους αναφορές στην ελευθερία ποιότητες προκλητικής ύβρεως. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ο αλητάμπουρας Μίλτον Φρήντμανν και η εχιδνοπαρέα της "σχολής του Σικάγου" ονόμασαν την διαδικασία καταλύσεως πάσης κοινωνικής νόρμας και σταθεράς "φιλελευθερισμό". Αυτή η πρόκληση αποτελεί ισχυρισμό, ότι η ελευθερία δεν αποτελεί αγαθό για τους ανθρώπους, αλλά αποκλειστικό προνόμιο των λεγόμενων "αγορών". Με αυτή την έννοια όμως εφτέλισαν και τον όρο "αγορά", καθότι η αγορά στηρίζεται στο δούναι και λαβείν και όχι στο "τα λεφτά σου ή την ζωή σου", κανόνα, ο οποίος αποτελεί την ουσία των εκβιαστικών διλημμάτων.
Αυτή η πρακτική αποσκοπεί να περάσει το μήνυμα, ότι ο άνθρωπος είναι ακατάλληλος για το δικαίωμα της ελευθερίας, στο οποίο είναι σκόπιμο να μην έχει αυτός πρόσβαση και ότι η υποταγή του στον εξουσιασμό συνιστά τον μόνο δυνατό τρόπο, ο οποιος εξασφαλίζει την "επιβίωσή" του. Μια "επιβίωση" η οποία πλησιάζει πολύ τα όρια του ζώου, και η οποία είναι όμως συμφώνως προς τους θιασώτες του "φιλελευθερισμού" προτιμότερη από την "αυτοεξόντωση, προς την οποία ρέπει δήθεν ο άνθρωπος, ως θύμα της "απερισκεψίας", "αδηφαγίας" και "ελλείψεως φρονίμου προγραμματισμού" που τον χαρακτηρίζουν, όταν αυτός βρεθεί εκτός της εξουσιαστικής φάρμας.

Απτή εφαρμογή του ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΣ αποτελεί η επιβολή της λεγόμενης "τρόικας" στην Ελλάδα. Τα "ανθρωποζώα", "φαύλα", "τεμπέλικα", "δέσμια μιας άφρονης βουλιμίας" και "αυτοκαταστροφικά", ως "ανάξια πάσης ελευθερίας", οφείλουν να υπόκεινται
στην "φιλάνθρωπο" αρμοστεία των φασιστικών στελεχών των "αγορών". Όπου κάτω από τον όρο "αγορά", στην φάση που ο κύκλος διακίνησης του χρήματος συνίσταται κατά 97% από την διακίνηση χρηματιστικών "παραγώγων", έχοντας περιορίσει δραματικά την πραγματική οικονομία, δεν νοείται η διακίνηση και ανταλλαγή προϊόντων, αλλά η πλήρης εξόντωση των παραγωγικών δομών των εθνών και η υποκατάστασή τους από το υπερεθνικό νταβατζιλίκι του επιβεβλημένου μέσω του πολιτικού ελέγχου των λυκανθρώπων δανεισμού, στα πλαίσια της "παγκοσμιοποίησης", ως μορφής απάνθρωπου διεθνούς φασισμού, ο οποίος οδηγεί στον εν τέλει στόχο του Μάτριξ, ο οποίος είναι η απροκάλυπτη επανόρθωση του Μολόχ, οι "μεγάλοι παλαιοί" της κρόνιας / χθόνιας λατρείας.
Η όλη προπαγανδιστική επιχείρηση να πεισθούν οι Έλληνες, ότι είναι "θέσει" πόρνες και ότι χρειάζονται για να επιβιώσουν νταβατζή, αποσκοπεί να πείσει στην συνέχεια, ότι αυτοί είναι "φύσει" πόρνες, απαξιώνοντας τον Ελληνισμό, ως τον εκ φύσεως και παραδόσεως κυματοθραύστη του Μάτριξ.

Η μόνη δυνατότητα έκφρασης της ελευθέρας βουλήσεως αποτελεί Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ των εκβιαστικών διλημμάτων, ως αρχή της διαλεκτικής και της τριαδικότητος. Αυτή δεν αποτελεί μόνο απαραίτητη άρνηση στον κλιμακούμενο υποβιβασμό του ανθρώπου, ο οποίος στοχεύει στην ζωοποίηση και μηχανοποίηση του, αλλά συνιστά και την οδό ανατάσεως και ανόδου, η οποία πορεύεται προς την υπό του ΠΥΘΑΓΟΡΑ αποκαλυφθείσα ΤΕΤΡΑΚΤΥΝ, την επιστροφή δηλαδή στην ΜΟΝΑΔΑ και την επανένωση των ΠΑΝΤΩΝ, μέσω της ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

Η υποταγή στην δυαρχία επιφέρει στον άνθρωπο τραυματικές εμπειρίες. Στην ουσία συνεπάγεται μια ενδόμυχη απαξίωση του ανθρώπου προς τον εαυτό του, έναντι του συστήματος, το οποίον αντιμετωπίζει όχι με αισθήματα εκτιμήσεως, αλλά δέους. Κατ' αυτό τον τρόπο, η εκδοχή της ελευθερίας δεν αποτελεί πόθο, αλλά φόβο. Η αυτονόμηση του ανθρώπου έναντι των άνωθεν επιβεβλημένων κανόνων αναπαραγωγής της ζωής συνιστά ένα δήθεν απροσπέλαστο όριο, το οποίον είναι δήθεν "ξένο" προς την ανθρώπινη φύση και συνιστά δήθεν "παράφρων επιλογή".
Η προσαρμογή, την οποία απαιτεί το σύστημα από τον άνθρωπο, δύναται να έχει τις ιδιότητες, οι οποίες χαρακτηρίζουν το ίδιο το σύστημα, το οποίον στερείται αρχών. Ενώ η ρήξη εξοβελίζεται, καθίσταται αποδεκτή η λαμογιά. Η σιδηρά επιφάνεια του συστήματος, η οποία πιέζει τον άνθρωπο στις παρυφές της υπάρξεως, εμφανίζει κάποια ελαστικά μέρη, μέσα στα οποία μπορεί ο άνθρωπος να "βολεύεται". Η κλήση του συστήματος προς τον άνθρωπο συνίσταται στο "προσαρμόσου!". "Απόφυγε το σίδερο και ψάξε για το καουτσούκ".
Σε αυτά τα πλαίσια δεν επιχειρείται μόνο η βίαιη προσαρμογή του ανθρώπου, αλλά επενεργείται και μια επί πλέον ελαχιστοποίησή του σε πλαίσια θλιβερής μικροπρέπειας.
Είναι επόμενο στα πλαίσια μιας τέτοιας κοινωνικής μπόχας να αναζητούν οι άνθρωποι καλυμμένα παυσίπονα.
Εφόσον η πραγματική χαρά δεν μπορεί να υπάρξει σε πλαίσια υποδουλώσεως, αναζητούνται τα υποκατάστατά της. Την φυσική απόλαυση υποκαθιστά η εκτόνωση. Η έλλειψη ουσιαστικού αυτοσεβασμού οδηγεί στην προσπάθεια να αποκτηθεί πλασματικό κύρος. Το όνειρο υποκαθιστά η ονείρωξη. Και τον πραγματικό προορισμό του ανθρώπου να ξεχυθεί και κοινωνήσει με το άπειρο, υποκαθιστά μια επίσκεψη στην Ντύσνεϋλαντ.
Έτσι, η ανάγκη να ενδυθούν τα ψυχολογικά κενά μανδύα υποτιθέμενης αξιοπρέπειας, τα επικαλύπτει με ξεριά κλαριά και φύλλα, στήνοντας την επόμενη παγίδα, η οποία εξασφαλίζει την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του Μάτριξ.
Ο εφτελισμός μας μάς οδηγεί να εφτελίσουμε άλλους και ο εξουσιασμός μας μάς οδηγεί να εξουσιάσουμε άλλους. Νομίζουμε ότι αποκτούμε αξία, όχι ανατρέποντας την εξουσία που μας αλλοτριώνει, αλλά υποδυόμενοι τους δικούς της ρόλους. Έτσι της εξασφαλίζουμε τις κάθετες δομές διεκπεραίωσης της ιεραρχίας της.
Όλα αυτά βεβαίως βαπτίζονται μέσα στο Μάτριξ επιλογές "αξιοπρεπείς", "φρόνιμες", "ατομικά συμφέρουσες" και "κοινωνικά χρήσιμες". Με αυτόν τον τρόπο το Μάτριξ στρεβλώνει βάναυσα όχι μόνο την μόνο την συμπεριφορά μας, αλλά και τις ψυχικές και νοητικές δομές μας. Η λογική του Μάτριξ συνίσταται στον εκούσιο βαυκαλισμό. Αυτός σύντομα μετατρέπεται σε μόνιμη πρακτική, η οποία κυριαρχεί στην σφαίρα του αυτονόητου.

Η δυαρχία σε επίπεδο οντολογίας εγκαθιδρύεται στην σφαίρα της ατομικής και κοινωνικής ψυχολογίας μέσω του σαδομαζοχιστικού συνδρόμου, το οποίο διέπει τις κοινωνίες μας πίσω από τα ευγενικά χαμόγελα, τις φιλοφρονήσεις, τις "βαθύτατες ψυχικές καλλιέργειες", το λουρί της μάνας και τα δυο αβγά τουρκίας.

4. ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΛΑΣΘΗΣΑΝ ΔΙΑ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ.

Στην ανάρτηση ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ έγινε αναφορά στον τρόπο, με τον οποίον επωάζονται τα επιχειρησιακά στελέχη του Μάτριξ μέσα οικογένειες - λυκοφωλιές, ήδη από βρεφική ηλικία, οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνουν τους γεννήτορές τους.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, τα δύσμοιρα θύματα, τα οποία με διαφόρους τρόπους αποσπώνται από την φυσική τους μητέρα, μεγαλώνουν χωρίς ίχνος αγάπης, υφιστάμενα ένα πολύπλευρο τραυματισμό της προσωπικότητός τους, ώστε στην συνέχεια με βάση την λειτουργική αρχή του σαδομαζοχισμού να μετατραπούν σε δημίους των κοινωνικών σχέσεων κάτω από την αυστηρή επίβλεψη των "πεφωτισμένων".
Βάσει αυτού του μηχανισμού το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι με ειδεχθή τρόπο χειραγωγημένο.
Το κείμενο της Svali, τον σύνδεσμο του οποίου έδωσα στην ανωτέρω αναφερθείσα ανάρτηση, η οποία χρημάτισε προγραμματίστρια των "πεφωτισμένων" και αυτομόλησε, κάνοντας αποκαλύψεις σχετικά με τον μηχανισμό των λυκανθρώπων, κάνει εκτενείς αναφορές στους τομείς, όπου διοχετεύονται οργανωμένα για να αναπτύξουν δραστηριότητα οι λυκάνθρωποι. Αυτοί οι τομείς δεν περιλαμβάνουν μόνον τομείς κλειδιά για την αναπαραγωγή του συστήματος, όπως κυβερνητικές θέσεις, θέσεις στην δημόσια εκπαίδευση και τα μαζικά μέσα, αλλά επεκτείνονται και στους βασικούς τομείς της εγκληματικότητος, όπως η προώθηση των ναρκωτικών, η παιδική πορνογραφία, το εμπόριο όπλων, οι εταιρίες μισθοφορικών στρατευμάτων, το εμπόριο ανθρώπων, αλλά και τελετουργικοί τομείς, σχετιζόμενοι με την χθόνια λατρεία, καθώς και τομείς αναπαραγωγής στελεχών, όπως προγραμματιστές, τιμωροί, τελετουργοί, μελετητές της συμπεριφοράς και κατάσκοποι.
Αριθμητικά πρόκειται για ένα σώμα, το οποίο συμπεριλαμβάνει λιγότερο από το 1% των μελών της κοινωνίας και το οποίο αποτελεί το επιχειρησιακό χέρι και την αιχμή του δόρατος στην διαδικασία της κοινωνικής υποδουλώσεως και αλλοτριώσεως.

Ενώ η διαδικασία σύστασης και οργάνωσης αυτού του απάνθρωπου και αντικοινωνικού δυναμικού παραμένει άγνωστη, καθώς και ότι αυτό το δυναμικό συνιστά ένα ενιαίο και αυστηρά οργανωμένο μηχανισμό, τα αποτελέσματα των παρεμβάσεών του είναι γνωστά σε όλους.
Γράφει χαρακτηριστικά σε ένα πρόσφατα δημοσιευμένο άρθρο στο tvxs.gr με τίτλο Η ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ ο Γιώργος Πίττας:

"...Και έχουμε τους πολίτες που χρωστάνε στις τράπεζες και το δημόσιο, και έχουμε τις χώρες που μαζί με τους πολίτες τους χρωστάνε στις ισχυρότερες χώρες, και έχουμε ακόμα πιο ισχυρότερες χώρες να χρωστάνε ακόμα πιο πολλά στον εαυτό τους και σε όλον τον κόσμο, αλλά ο κύκλος επιστρέφει όπως πάντα στους μικρούς κάθε είδους που πληρώνουν τον λογαριασμό.

Είπαμε. Άλφα, Βήτα, Γάμμα. Στο Γάμμα βέβαια, αν αφαιρέσεις ένα μ, εκτρέπεται η λέξη στο β ενικό προστακτικής ενεστώτα του ρήματος γαμώ. Το ζήτημα είναι Ποιος, ποιόν. Τίποτα άλλο.

Σε αυτό η γραμματική δεν βοηθά. Τα μαθηματικά, στα οποία ήμουν ανέκαθεν άθλιος όμως κάτι δείχνουν.

Μολύβι και χαρτί λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Το ετήσιο κόστος του παγκοσμίου εμπορίου όπλων.

Δύο τρισεκατομμύρια εκατόν πενήντα επτά δισεκατομμύρια και εκατόν εβδομήντα εκατομμύρια δολάρια.

Μετά:

Το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος σε ετήσια παγκόσμια κλίμακα.

Δύο τρισεκατομμύρια επτακόσια δισεκατομμύρια δολάρια και κάτι εκατομμύρια ψιλά.

Στη συνέχεια:

Παγκόσμια ετήσια φοροδιαφυγή προσδιορισμένη στο μεγάλο κεφάλαιο.

Τρία τρισεκατομμύρια και πλέον δολάρια σε ετήσια βάση.
Να διευκρινίσω εδώ, για να καταλάβουμε και εσείς και εγώ περί τίνος πρόκειται, πως ένα τρισεκατομμύριο είναι χίλια δισεκατομμύρια καθώς ένα δισεκατομμύρια είναι εκατό εκατομμύρια (ζαλίζομαι).

Παρακάτω:

Κρυφοί λογαριασμοί στις Ελβετικές τράπεζες.

Φέρονται να ξεπερνούν τα Δύο τρισεκατομμύρια διακόσια δισεκατομμύρια δολάρια.
Μόνο από την Ινδία, η κάθετα ανερχόμενη νέα οικονομική τάξη έχει καταθέσεις στην Ελβετία που είναι πάνω από ένα τρισεκατομμύριο τετρακόσια δισεκατομμύρια δολάρια.

Το εμπόριο ναρκωτικών, όσο μπορεί να υπολογισθεί χονδροειδώς με τις αποκλίσεις να «αδικούν» τα πραγματικά νούμερα:

Τετρακόσια δισεκατομμύρια δολάρια τουλάχιστον.

Το εμπόριο ανθρώπων, το γνωστό trafficking:

Πάνω από Σαράντα δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Αφήνω εδώ το μολύβι και το χαρτί, είχα σκεφτεί να κάνω μία άθροιση αλλά ομολογώ πως δεν μπορώ ήδη έχω αλληθωρίσει με αυτούς τους αριθμούς.

Αριθμοί που κάνουν εγκληματική προσβολή την ύπαρξη έστω και ενός (1) πενόμενου στον πλανήτη ολόκληρο. Αριθμοί που κάνουν εξωφρενική την περίπτωση να υπάρχει ένας (1) άνθρωπος χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, σε σχολείο, σε στέγαση, σε μεταφορές και πάει λέγοντας.

Για έναν μιλάω. Όχι για τις στρατιές των ανέστιων στη δύση, όχι για τις στρατιές των εξαθλιωμένων του τρίτου κόσμου, όχι για τους καθημερινούς αυτόχειρες της απελπισίας της ανεργίας και του εξευτελισμού.

Ο κος Παναγιώτης Σταυρινίδης, από το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, συζητώντας αυτούς τους αριθμούς αναρωτήθηκε προχτές σε μια κουβέντα που είχαμε: «Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και πώς να την αντιμετωπίσετε: Μείωση του μισθού των εργαζομένων και μείωση των συντάξεων. Γιατί μου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά;»

Σκεφτόμουν το ερώτημα του και τελικά ήρθε η σειρά μου να αναρωτηθώ.

Μήπως τελικά δεν υπάρχει διόλου κρίση;

Γιατί από ότι βλέπω, ο Γεώργιος ο Παπανδρέου ο λεγόμενος και Μικρός είχε δίκιο:

«Λεφτά, υπάρχουν» Και μάλιστα πάρα, μα πάρα πολλά. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς διπλά, θα συνειδητοποιήσει πως όχι μόνο υπάρχουν λεφτά, αλλά ακριβώς αυτά τα λεφτά, κυβερνάνε-αφού δεν τα πειράζει κανένας.

Αυτά τα λεφτά: Το εμπόριο όπλων, το εμπόριο ναρκωτικών, οι τεράστιοι παγκόσμιοι φοροφυγάδες, τα παγκόσμια πλυντήρια, το human trafficking, οι κρυφοί λογαριασμοί.

Αυτά τα λεφτά είναι στην ουσία και οι περίφημες Αγορές. Τα Markets. Χωρίς αυτά, δεν μπορούν να υπάρξουν, από εκεί προέρχονται τα κεφάλαια διακίνησης των Αγορών.

Όλοι μαζί, το εκπληκτικό 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, απέναντι στο 99%..."

Ας συνοψίσουμε λοιπόν τα χαρακτηριστικά του Μάτριξ, ως αντιπάλου του Ελληνισμού και της ανθρωπότητος στην διαδικασία της μέχρις εσχάτων συγκρούσεως, η οποία εκδηλώνεται στην σημερινή φάση:

1. Πρόκειται για ένα αντίπαλο πολύ έντεχνα κρυμμένο. Ένα αντίπαλο όμως, που όταν αποκαλυφθεί χάνει το βασικό του στρατηγικό πλεονέκτημα. Όπως έχω ήδη αναφέρει, πιστεύω, ότι η δημιουργία ρωγμής μπορεί να αποτελέσει το πρώτο πολύ σοβαρό βήμα στην αποκάλυψη του αντιπάλου.

2. Ο αντίπαλος αυτός επιτυγχάνει να ενσωματώνει το σύνολο των μελών της κοινωνίας με βάση μια διαδικασία γλιστρήματος σε συνενοχή, η οποία στηρίζεται σε σαδομαζοχιστικά σύνδρομα, επιτυγχάνοντας την εκούσια αναπαραγωγή του. Στην ουσία το Μάτριξ αποτελεί την πλέον διαδεδομένη μολυσματική κοινωνική νόσο. Το γεγονός αυτό καθιστά το ξεπέρασμα του Μάτριξ κάθε άλλο παρά εύκολο. Οι βαρύτατες ψυχικοί νόσοι, οι οποίοι ενδημούν για περίοδο χιλιετιών στις κοινωνίες δεν μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα και δια μαγείας. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, όσο αυτά φαίνονται εκ πρώτης όψεως: Ο Ζίγγκμουντ Φρόυντ κατέδειξε στην τέχνη της ψυχανάλυσης, ότι τα σύνδρομα και τα συμπλέγματα, τα οποία κυριαρχούν στην βάση του μηχανισμού της "απώθησης" (Verdrängung) δέχονται ένα καίριο κτύπημα, μόλις πάψουν να υφίστανται με καλυμμένο τρόπο, μόλις ανέλθουν δηλαδή από την σφαίρα του ασυνείδητου στο συνειδητό. Αυτή η διαδικασία συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους, για όσους αποτολμήσουν να ανασύρουν τα κοινωνικά συμπλέγματα στην επιφάνεια της συνειδήσεως. Όπως ανέλυσε ο Φρόυντ, ο ψυχαναλυόμενος αρχικά ερωτεύεται τον ψυχαναλυτή του, ένεκα της παροχής βοήθειας στην διαδικασία απελευθερώσεως από κάποια ψυχικά βάρη. Στην πορεία όμως εγείρεται η τάση στον ψυχαναλυόμενο να θανατώσει τον ψυχαναλυτή, διότι θεωρεί τα ψυχικά βάρη, από τα οποία καλείται να αποστασιοποιηθεί, ως τμήματα του εαυτού του, τα οποία απειλούνται με καταστροφή. Όμως από την στιγμή, κατά την οποία διαρραγεί το καθεστώς της "απωθήσεως", δεν μπορεί να υπάρξει εύκολα επιστροφή στο ψευδόμενο παρελθόν.

3. Η στελέχωση του σκληρού πυρήνα του αντιπάλου στηρίζεται στον λυκανθρωπισμό και είναι αριθμητικά περιορισμένη. Μια αφυπνισμένη ανθρωπότητα δύναται να αντιπαρατάξει υπερπολλαπλάσιες δυνάμεις.

Ανεξαρτήτως του πόσο τραυματισμένοι και αλλοτριωμένοι είναι οι εκ βρεφομαζώματος χειραγωγούμενοι λυκάνθρωποι, δεν σημαίνει ότι αυτοί παύουν να είναι άνθρωποι. Άνθρωποι, οι οποίοι έχουν υποστεί βαναυσότατο ψυχικό βιασμό, χωρίς την θέλησή τους. Στο βάθος της ψυχής τους, πέρα από τα σαδομαζοχιστικά σύνδρομα, ενδημεί η Θεία πνοή, ως πλάσματα, τα οποία επλάσθησαν με στόχο την σωτηρία και την άνοδο στο Θείο. Περιπτώσεις λυκανθρώπων, οι οποίοι αυτομόλησαν από τους "πεφωτισμένους" και ζήτησαν ψυχική βοήθεια σε κέντρα θεραπείας, έχει δείξει ότι αυτοί - όταν έχουν την ανάλογοι διάθεση - δύνανται να ξεπεράσουν τις βλάβες που έχουν υποστεί και να διαφύγουν της αγέλης. Το εκτελεστικό δυναμικό του αντιπάλου δεν έχει την ψυχική συνοχή, την οποία επιχειρούν να μας υποβάλουν με τα σιδερόφρακτα ες ες, υπόκειται στην ψυχολογία των διακυμάνσεων και ο προγραμματισμός του λειτουργεί απρόσκοπτα, μόνον εφ' όσον δεν εμφανίζεται ουσιαστικός, αποφασισμένος αντίπαλος.

Το βασικότερο των επιχειρημάτων όμως, το οποίον μπορεί να αντιταχθεί σε όλα τα ανωτέρω, είναι ότι οι "πεφωτισμένοι", ως εχθροί του Ελληνισμού και της ανθρωπότητος, είναι πάνοπλοι. Ότι εδώ και χιλιετίες συγκεντρώνουν, πολλαπλασιάζουν και ενισχύουν τα πυροβόλα τους εναντίον των Ελλήνων, ενώ ο Ελληνισμός, πέραν του φρονήματος και της αγωνιστικής του ετοιμότητος - αρετές τις οποίες ο Ελληνισμός είναι αδύνατον ουδέποτε να απολέσει - δεν διαθέτει τίποτε περισσότερον από τας γυμνάς χείρας του.

ΟΜΩΣ ΕΔΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟΝ ΣΗΜΕΙΟΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΧΡΗΖΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΑΦΕΣΤΑΤΗ ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΠΑΝΤΩΝ ΟΣΩΝ ΤΟΝ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΑΙ:

Οι "πεφωτισμένοι" δεν στηρίζουν την δύναμή τους κυρίως στην υπεροχή των πυροβόλων, διότι αυτή έχει εν τέλει συγκυριακό χαρακτήρα. Οι σιδερόφρακτες αυτοκρατορίες έρχονται και παρέρχονται, ασχέτως εάν στις γεωγραφικές βάσεις του Μάτριξ μπορούμε να εντοπίσουμε αναμφισβήτητη ιστορική συνέχεια. ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ ΑΝΩΤΑΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ.

Ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ΑΠΕΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΙΕΡΟΤΕΡΟΝ ΟΛΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ. ΤΟ ΙΕΡΟΤΕΡΟΝ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΝ.

ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑΝ ΟΠΟΙΟΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ, ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΟ ΔΡΑΜΑ.

ΑΛΛΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΝΗΚΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΥΣ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΙΑΚΥΡΗΞΕ Ο ΠΛΑΤΩΝ, ΟΤΙ Η ΓΝΩΣΙΣ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΑΡΕΤΟΥΣ.

Υπό αυτήν την έννοια αξίζει να δούμε βαθύτερα τι εστί ήρως και τι εστί ηρωισμός:

Ήρως δεν νείναι μόνον ο υπό γενναιότητος και διαθέσεως αυτοθυσίας υπέρ του κοινού καλού εμφορούμενος. ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΙΔΟΣ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑΣ:

Ο Περσεύς εξοντώνει την Μέδουσα μέσω της ασπίδος, την οποία του δίδει η Αθηνά. Ο Θησεύς εξοντώνει τον Μινώταυρο μέσω του νήματος που του δίδει η Αριάδνη. Ο Ηρακλής χρειάζεται τον δαυλό του Ιολάου για να κόψει τα κεφάλια της ύδρας, στο αίμα της οποίας βάφει τα βέλη του, για να εξοντώσει άλλα τέρατα. Και ο Οδυσσεύς φέρνει οίνο από τα πλοία, για να τυφλώσει τον Κύκλωπα.

ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΑΓΚΟΜΑΧΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΘΕΙ ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΟΥ ΕΔΡΑΖΕΤΑΙ Η ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΟΣ ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΨΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΟΓΟΝΟ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΜΑΣ.

ΟΜΩΣ Η ΧΑΡΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΩΝΩΝ ΕΠΙΧΕΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΧΕΕΤΑΙ ΑΕΝΑΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΥΣΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΓΝΩΣΙΝ ΩΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕ ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ.

ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ.

ΘΑ ΤΟΝ ΛΑΒΟΥΝ.

ΠΑΤΟΥΜΕΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΕΠΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΟΣΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ, ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ.

ΑΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΤΟΣ 2012.

ΛΑΜΠΡΑ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟ ΝΕΟΝ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΕΤΟΣ 2012 - ΠΡΩΤΟΝ ΜΕΡΟΣ

2012-01-14T20:48:00.083Z

1. ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΜΕΛΛΟΝ

Κατά την περίοδο της αποπερατώσεως του έτους και ενάρξεως του νέου προσπαθώ να βρίσκομαι στην Αγία Γη. Έτσι κατά την διάρκεια των προηγούμενων ημερών ευτύχησα να είμαι στην Ελλάδα. Είναι φυσικό μια τέτοια μετάβαση να ικανοποιεί στοιχειώδεις ανθρώπινες ανάγκες ιδιωτικής φύσεως του γράφοντος. Πέραν αυτών όμως υπάρχουν και άλλες ιδιαιτέρως πολύτιμες σκοπιμότητες, οι οποίες διέπουν αυτήν την περισσότερο ή λιγότερο σύντομη διαμονή στην Πατρίδα. Αφουγκραζόμενος την δόνηση, η οποία κυριαρχεί επί τόπου, αφήνομαι στην απέραντη αγάπη και φροντίδα της Πρόνοιας, η οποία ζωοδοτεί τον Τόπο, αντλώντας τεράστια ελπίδα, θαλπωρή, γνώση και πόνο.
Μόλις φθάσω εκεί ξεκινάει το ταξίδι στην αγκάλη της Μάνας Γης. Το διαψιλές επιχέεται αποκαλύπτοντας προκλήσεις, τις οποίες άγγιξα προηγουμένως στην σφαίρα του νου, οδηγώντας όμως και σε οδούς πέρα από αυτές. Οι οδοδείκτες συνιστούν νέες απτές πραγματικότητες. Έχοντας προχωρήσει στην κατεύθυνση, που αυτοί με οδήγησαν κατά την διάρκεια του παρελθόντος έτους, ανταμώνω τους νέους, πανέτοιμους, ακριβώς στο σημείο που είχα φθάσει προηγουμένως, στα πλαίσια μιας αναμενόμενης πλέον συναντήσεως. Η μόνη τεχνογνωσία, την οποία διαθέτω, είναι η αποδοχή της Χάριτος και η ετοιμότητα να αφήσω τις αισθήσεις και την διαίσθηση να λειτουργήσουν.

Έτσι, αντί να προβαίνω σε επισκόπηση πεπραγμένων του παρελθόντος, προτιμώ να αποδέχομαι τις νέες προκλήσεις, αφήνοντας το νέο έτος να διεισδύει μέσα μου, διεισδύοντας και εγώ σε αυτό, κρατώντας στα χέρια μου το πολύτιμο δώρημα, που κάθε φορά μου εγχειρίζεται.
Θεωρώ, ότι αυτά τα οποία κατάθεσα στο πρώτο κείμενο της προηγουμένης χρονιάς υπό τον τίτλο ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΟΝΙΜΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 2011 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ήταν πράγματι άξια μνείας. Επρόκειτο περί ενός αισιοδόξου κειμένου, το οποίον όμως αξιολογώ πλέον με βάση όσα έζησα, είδα, άκουσα, κατανόησα και αφουγκράστηκα κατά την πρόσφατη μετάβασή μου στην Ελλάδα, μάλλον ως μετριοπαθές.
Ισχυρίζομαι λοιπόν, ότι αυτό το οποίο προδιαγράφετο ως γόνιμο, υπήρξε πράγματι γόνιμο, με αποτέλεσμα να προδιαγράφεται η περαιτέρω εξέλιξή του λαμπρή.

Οι ως άνω διαπιστώσεις δεν επιχειρούν να προσπελάσουν - ή πολύ λιγότερο να αντικρούσουν - το σκληρό δεδομένο των εντόνως δυσαρέστων συνεπειών της παρούσης κρίσεως για την συντριπτική πλειοψηφία όσων ζουν στην Ελλάδα, όσον αφορά τις συνθήκες της καθημερινής επιβίωσης. Η κατάσταση προσλαμβάνει για πολλούς ζοφερές διαστάσεις, οι οποίες θα επιδεινωθούν βάναυσα με την επιβολή του νέου "μνημονίου" και είναι προφανές, ότι οδηγούμεθα σε μεγάλες προκλήσεις. Την επίθεση, η οποία θα εκδηλωθεί πολύ σύντομα σε βάρος της Ελλαδικής κοινωνίας, μπορούμε να συγκρίνουμε μόνο με σκηνές κινηματογραφικών ταινιών τρόμου.
Όμως, έχοντας επιβιώσει προσωπικά τα τελευταία τριάντα χρόνια σε συνθήκες διαρκούς κρίσεως, δεχόμενος επιθέσεις, όπως αυτές οι οποίες αποκτούν πλέον κοινωνικό χαρακτήρα, με στόχο την κοινωνική απαξίωσή μου, κατανόησα, ότι η κρίση δεν είναι είναι "και ευκαιρία", αλλά "μόνο ευκαιρία". Διότι αυτή αποτελεί την εκδήλωση συμπτωμάτων νόσου, η οποία προϋπήρχε. Και όσο νωρίτερα εκδηλωθούν τα συμπτώματα μιας νόσου, τόσο πιο έγκαιρα μπορεί αυτή να αντιμετωπιστεί. Η χειρότερη αφετηρία για την θεραπεία είναι μια έντονα καθυστερημένη διάγνωση.
Κατανοώ βεβαίως τον σκεπτικισμό, ο οποίος εν πολλοίς υφίσταται, σχετικά με τις επικίνδυνα οδυνηρές συνέπειες της νόσου, οι οποίες μπορούν να συνίστανται σε ακρωτηριασμούς, ανήκεστο βλάβη σημαντικών ζωτικών οργάνων, ή και θάνατο του ασθενούντος. Όμως πιστεύω ακράδαντα, ότι αυτές δεν θα ήταν λιγότερο επικίνδυνες, χωρίς την επιβολή της κρίσης. Αυτή η επιβολή, έστω κι αν αποκαλύπτει λίαν αιμοβόρα σχέδια καταστροφής του Ελληνισμού, τα ίδια σχέδια θα μπορούσαν να κλιμακωθούν και χωρίς την κρίση, με τρόπο λιγότερο κραυγαλέο, οδηγώντας μας σε εξίσου ολέθριες καταστάσεις.
Η αποδόμηση των πάντων έλαβε χώρα στην Ελλάδα σε συνθήκες πλασματικής ευμάρειας, με αποτέλεσμα να τύχει αυτή, δυστυχώς, ευρείας κοινωνικής αποδοχής, στα πλαίσια ενός άνευ προηγουμένου εφησυχασμού των μακαρίως καθευδόντων. Ας μην διαρρηγνύουμε επομένως τα ιμάτιά μας, τώρα, που στα πλαίσια έστω μια ύπουλης στρατηγικής του "σοκ", μας σερβίρουν τον λογαριασμό.

Θέλω να διαβεβαιώσω τις φίλες και τους φίλους αυτής της σελίδας, ότι όχι μόνο υπάρχει διέξοδος, αλλά και ότι:
1. Αυτήν θα την επιβάλλουμε.
2. Στην προκειμένη περίπτωση - και επ' αυτού θα ήθελα να υπογραμμίσω εκ νέου τα όσα τόνισε ο Νίκος Βεργίδης στο χωρίο από τους "Μιγάδες της Ελληνικής Ιστορίας", το οποίο παράθεσα στα πλαίσια της πρώτης αναρτήσεως του παρελθόντος έτους - ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν πρόκειται μόνον περί της διεξόδου από την κρίση. Φθάσαμε πλέον στην φάση κατά την οποίαν ο Ελληνισμός καλείται να αναμετρηθεί εκ νέου μια και καλή με τα τέρατα, γράφοντας την λαμπρότερη σελίδα της ιστορίας του. Διότι, αφ' ενός μεν η πρόκληση λαμβάνει ολοκληρωτικό χαρακτήρα: Στο προσεχές μέλλον θα επιβιώσει ή ο Ελληνισμός, ως απελευθερωτική πρωτοπορεία της Ανθρωπότητος, ή τα τέρατα. Η σχέση αυτή καθίσταται πλέον ασυμβίβαστος.
Αφ' ετέρου ο Ελληνισμός έχει ατσαλωθεί καταλλήλως, συσσωρεύοντας από συνεχείς αγώνες, νίκες αλλά κυρίως και ήττες, την απαραίτητη πείρα για την τελική νίκη. Σε αυτόν προσβλέπουν όλοι οι άλλοι λαοί και ο Ελληνισμός δεν θα τους διαψεύσει.

2. ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΘΕΡΜΕΣ ΜΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Πριν ευχαριστήσω θερμά από καρδιάς τις φίλες, τους φίλους, καθώς και τους τους φίλτατους συνεργάτες αυτής της σελίδας για την στήριξη που παρείχαν κατά την διάρκεια της περασμένης χρονιάς, θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές μου και από καρδιάς ευχαριστίες σε δύο πρόσωπα, για την ανεκτίμητη βοήθεια, την οποία παρείχαν κατά την διάρκεια του παρελθόντος έτους στον υποφαινόμενο και αυτήν την διαδικτυακή σελίδα:
Ο πρώτος είναι ο πρώην "πρωθυπουργός" Τζέφρυ (Γιώργος) Παπανδρέου, ο επιλεγόμενος και "Γκαπ".
Ο δεύτερος είναι ο νυν "πρωθυπουργός" Λουκάς (Luc-ας, Λύκος) Παπαδήμος.

Σχετικά με την τεράστια ευγνωμοσύνη, την οποία οφείλω στον πρώτο:

Αναπτύσσοντας την θεματολογία που με ενδιαφέρει κατά την προηγούμενη περίοδο, προσέκρουσα επάνω στην σημασία που υπέχει το Μάτριξ, ως μήτρα, δηλαδή καλούπι, το οποίο μας διαμορφώνει, παραμένοντας ως ένα πολύ μεγάλο βαθμό εκτός των ορίων της αντιλήψεώς μας. Θεωρώ ότι, έστω και εάν εκτιμούμε, ότι διαβλέπουμε επαρκώς τον ρόλο των μηχανισμών της κοινωνικής χειραγωγήσεως, όπως αυτόν της προπαγάνδας και των μαζικών μέσων, ότι διαθέτουμε επαρκή κοινωνικό προβληματισμό και ενημέρωση σχετικά με τα πολιτικά δρώμενα, ότι διαθέτουμε καλή διαφώτιση σχετικά με όσα ενεργούνται από την εξουσία με καλυμμένο τρόπο, ακόμη και εάν γνωρίζουμε την ύπαρξη του Μάτριξ σε αφηρημένη μορφή, ουσιαστικά αγνοούμε σε τι αυτό συνίσταται. Ο λεγόμενος "κοινωνικός μύθος" εδράζεται στο συλλογικό ασυνείδητο, το οποίο είναι πράγματι συλλογικό.
Συνήθως αναφερόμαστε στο συλλογικό ασυνείδητο (όποτε ευδοκιμήσουμε να μας απασχολήσει αυτό το ζήτημα) σαν να πρόκειται για κάτι το οποίο χαρακτηρίζει τον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά, ενώ αυτό έχει ενιαία χαρακτηριστικά για όλους. Στην ουσία όμως δεν πρόκειται για κάτι προσωπικό - ατομικό, το οποίον προσλαμβάνει ενιαία μορφή για όλους, ένεκα του συλλογικού χαρακτήρος του. Το συλλογικό ασυνείδητο δεν είναι κάτι το οποίον περιλαμβάνουμε έκαστος εξ ημών υπό συλλογική μορφή, αλλά κάτι στο οποίο συμμετέχουμε από κοινού. Κάτι, το οποίον υπερβαίνει τα ξεχωριστά, μεμονωμένα άτομα. Αυτό έχει ως συνέπεια, ότι αλλαγές οι οποίες επέρχονται σε αυτό, ισχύουν αυτομάτως για όλους.
Ο PhilipDick ισχυρίζεται στο "Εναλλακτικές Πραγματικότητες", ότι το συλλογικό ασυνείδητο υφίσταται με την μορφή πεδίου:
"Έχω την αίσθηση ότι ο Καρλ Γιούνγκ είχε δίκιο για τα ασυνείδητά μας, ότι σχηματίζουν μια και μοναδική οντότητα ή, όπως την ονόμαζε, "συλλογικό ασυνείδητο". Αυτή η εγκεφαλική οντότητα, η οποία στην κυριολεξία αποτελείται από δισεκατομμύρια "σταθμούς", που εκπέμπουν και δέχονται "κύματα", θα σχηματίσει ένα τεράστιο δίκτυο επικοινωνίας και πληροφόρησης, κάτι σαν την έννοια της νοόσφαιρας τους Teilhard. Αυτή είναι το ίδιο πραγματική με την ιονόσφαιρα ή την βιόσφαιρα. Πρόκειται για ένα στρώμα στην ατμόσφαιρα της Γης, που συντίθεται από ολογραφικές και πληροφοριακές προβολές σ' ένα ενοποιημένο και συνεχώς διαδικαστικό Σχήμα, οι πηγές του οποίου είναι οι πολύμορφοι δεξιοί εγκέφαλοί μας. Αυτό απαρτίζει μια απέραντη Διάνοια - έμφυτη μέσα μας".
Υπό αυτήν την έννοια δεν αποτελεί το συλλογικό ασυνείδητο μια νοητή περιοχή, η οποία βρίσκεται στην κατοχή ενός εκάστου, έστω σε λανθάνουσα μορφή, ως μη ελεγχόμενη από το συνειδητό, αλλά αυτό είναι που μας κατέχει μέσω της μετοχής μας σε αυτό, καθορίζοντας κάποιες από τις ψυχικές και εμμέσως κάποιες από τις νοητικές λειτουργίες μας. Είναι ευρέως γνωστή η περίπτωση της αποβίβασης των πρώτων Ισπανών "εξερευνητών" σε κάποια χώρα της Νοτίου Αμερικής: Όταν αυτοί αποβιβάστηκαν στην ακτή από τις καραβέλες με βάρκες, οι ιθαγενείς είδαν αυτούς και τις βάρκες, αλλά δεν μπόρεσαν να δουν τις καραβέλες, διότι αυτές δεν ήσαν προσβάσιμες από την συνείδησή τους, ως κάτι το τελείως ξένο και απόκοσμο προς αυτήν. Όταν έφθασε στην ακτή ο σαμάνος της φυλής, μπόρεσε να δει τις καραβέλες, διότι ήταν ασκημένος να επικοινωνεί με το παράξενο. Αυτή η αισθητηριακή καταγραφή του σαμάνου μετέβαλε το συλλογικό ασυνείδητο, με αποτέλεσμα αυτομάτως να μπορέσουν να δουν τις καραβέλες και οι υπόλοιποι ιθαγενείς.
Θεωρούμε, ότι ελέγχουμε πλήρως τις αντιληπτικές μας ικανότητες μέσω των αισθήσεων και ότι είμαστε σε θέση να τις ρυθμίζουμε, πιστεύοντας ότι η προσοχή, την οποία καταβάλουμε, είναι πάντοτε δεδομένη και τόσο οξεία, ώστε να μπορεί να προσλαμβάνει και να καταγράφει όλα τα έντονα συμβάντα, τα οποία λαμβάνουν χώρα με "προφανή" τρόπο ενώπιόν μας. Το βίντεο με τον τίτλο "Selective Attention Test" όμως, με τα παιδιά τα οποία ρίχνουν την μπάλα, το οποίο είχα περιλάβει στην ανάρτηση ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ - Β΄ΜΕΡΟΣ αποτελεί κλασσικό παράδειγμα για την απόδειξη, ότι αυτό δεν συμβαίνει. Η προσοχή δεν μπορεί να επεκτείνεται αυτομάτως σε αυτό, το οποίο είναι για μας λογικά απίθανο, αναπάντεχο ή παράξενο. Στην ουσία η προσοχή μας και η δυνατότητα τής αντίληψης που διαθέτουμε είναι δέσμια του αυτονόητου, όσο κι αν θεωρούμε τους εαυτούς μας παρατηρητικούς και προσεκτικούς, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες ως προς το μη αυτονόητο, που μας χαρακτηρίζουν ως είδος.

Επειδή το Μάτριξ, ως πρέσα η οποία διαμορφώνει σημαντικότατες νοητικές και ψυχικές δομές του είναι μας, δεν απευθύνεται μόνο σε συνειδητές λειτουργίες που διαθέτουμε, αλλά παρεμβαίνει στο ασυνείδητο και μορφώνει κυρίως το συλλογικό ασυνείδητο, είναι πάρα πολύ δύσκολο να γίνει αντιληπτό σε ατομικό - προσωπικό επίπεδο.
Έστω κι αν το "συλλογικό ασυνείδητο" λειτουργεί με σχετική αυτονομία υπέρ άνω ημών, μέσω της μετοχής μας σε αυτό το θεωρούμε ως κάτι πολύ δικό μας. Αυτή η αίσθηση είναι πολύ φυσιολογική, στο βαθμό που αυτό δια μορφώνει μεγάλες περιοχές της συνειδητής μας αντιλήψεως και του αυτοκαθορισμού μας. Η όλη του πονηρία και επικινδυνότητα στηρίζεται στην ψευδαίσθηση ότι αυτοκαθοριζόμαστε, ενώ είμαστε σε σημαντικότατο βαθμό ετεροκαθορισμένοι.
Αυτός ο ετεροκαθορισμός επεκτείνεται πολύ μακρύτερα αυτού, το οποίον ο Καρλ Μαρξ χαρακτήρισε "ψευδή συνείδηση", χωρίς όμως να πρόκειται για κάτι που είναι τελείως ξένο προς τον εν λόγω Μαρξιανό εντοπισμό. Και ο Μαρξ με την αντιδιαστολή της "τάξης καθ' εαυτήν" και της "τάξης για τον εαυτό της" αναφέρθηκε σε ένα συγκεκριμένο ετεροκαθορισμό, ο οποίος εν τέλει ισχύει. Ουδείς δύναται να αρνηθεί τον διαχωρισμό της κοινωνίας σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, οι οποίες προκύπτουν από την τελείως διαφορετική ένταξη των μελών μιας κοινωνίας στην παραγωγική διαδικασία. Ότι οι κοινωνικές τάξεις έχουν εκ των πραγμάτων διαφορετικά συμφέροντα, είναι επίσης αυτονόητο. Καθώς και ότι, η κυρίαρχη τάξη είναι αυτή, η οποία καθορίζει την ιδεολογία, η οποία κυριαρχεί εκ προοιμίου σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, αποτελεί επίσης απτή πραγματικότητα, την οποία κάποιοι καλοθεληταί επιχειρούν λόγω σκοπιμοτήτων να συγκαλύψουν. Το λεπτό σημείο όμως αφορά τον τρόπο, βάσει του οποίου συνίσταται η άρχουσα τάξη και τις αντιρρήσεις μου επί του προκειμένου, όσο αφορά την άποψη που προβάλει ο Μαρξισμός, έκφρασα σε πρόσφατο κείμενό μου (ΠΕΛΑΓΟΦΥΑΛΟΣ VS ΜΑΡΞ).

Ο Μαρξ έχοντας ως κεντρική παραδοχή, ότι η οικονομία αποτελεί την βάση αναπαραγωγής του συστήματος, θεώρησε ότι η άρχουσα τάξη καθορίζεται από την ιδιοκτησία - κυριαρχία στα μέσα παραγωγής. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των παραγωγικών μέσων όμως προκύπτει, συμφώνως προς τις θεωρήσεις του γράφοντος, από τον ιερατικό έλεγχο των κοινωνιών. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι ο όρος "ιεραρχία" έχει σαφέστατα θρησκειολογική προέλευση, επεκτεινόμενος καθ' υπερβολήν σε άλλους τομείς. Τις κοινωνίες ανέκαθεν ήλεγχαν και εξακολουθούν να ελέγχουν ιερατεία, κάνοντας χρήση ειδικών γνώσεων, μη προσιτών στους μη μυημένους. Αυτό το οποίο σημαδεύει την εποχή των αστικών καθεστώτων, δεν είναι ο κατά τον Μαρξ λεγόμενος "φετιχισμός του εμπορεύματος", δηλαδή η συγκάλυψη των παραγωγικών σχέσεων και δομών καθώς και των αντίστοιχων κοινωνικών δεδομένων, που ενδημούν ως μη άμεσα αντιληπτά δεδομένα, σε ένα παραγόμενο προϊόν στα πλαίσια της κεφαλαιοκρατίας, την τελική μορφή του οποίου μόνο δυνάμεθα άνευ βαθυτέρας αναλύσεως να αντιληφθούμε. Το χαρακτηριστικό του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, ο οποίος αναπτύσσεται ιστορικά ταυτοχρόνως με το κίνημα του "Διαφωτισμού" είναι ο φετιχισμός της νοησιαρχίας. Έχοντας αναγάγει την λογική σκέψη, ως διαδικασία επεξεργασίας των αισθητηριακών προσλήψεων, σε υπέρτατη αρχή διαμορφώσεως της συνειδήσεως, στην ουσία ο λεγόμενος "Θετικισμός", ο "Διαφωτισμός" και "Νοησιαρχία" ευνούχησαν ακόμη και αυτό το οποίο διακήρυξαν ότι επιθυμούν να εκπροσωπούν, δηλαδή την λογική σκέψη. Οι περισσότεροι από τους εκπροσώπους αυτών των κινήσεων αντί να αποκαλύψουν μέσω συστηματικών ερευνών και μελετών τα ουσιαστικά δεδομένα, συνειδητά τα συγκάλυψαν. Προφασιζόμενοι αθεϊα και υλιστικές αντιλήψεις, ήσαν στις πλείστες των περιπτώσεων ταμπουρωμένοι πίσω από μασονικές στοές, όπου τελετουργούσαν και "απέδιδαν τιμές" στον "μεγάλο αχιτέκτονα του σύμπαντος".
Το νοητικό τους οικοδόμημα στερείται ουσιαστικής λογικής και επιστημονικότητος και το μόνο που επέτυχαν ήταν να αναπαράγουν με δουλικό τρόπο το Μάτριξ. Η ίδια η εξέλιξη της σύγχρονης φυσικής, άνευ της οποίας δεν θα καθίστατο δυνατή η σύγχρονη τεχνολογική πρόοδος, ως βάση επικυριαρχίας και αλλοτριώσεως εις βάρος της ανθρωπότητος, αναιρεί αναφανδόν τα νοητικά σχήματα, τα οποία αυτοί πρόβαλλαν.

Η πραγματική γνώση δεν σχετίζεται διόλου με το αμέσως προφανές, ή με παιδαριώδη λογικά σχήματα, τα οποία στηρίζονται σε μια εξωτερική και αβασάνιστη αισθητηριακή εξέταση και παρατήρηση των πραγμάτων, έστω κι αν αυτή περιλαμβάνει εργαστηριακού τύπου πειραματισμούς και επεξεργασία των πειραματικών αποτελεσμάτων μέσω της διανοίας, με στόχο να εντοπιστούν κάποιοι φυσικοί νόμοι, ώστε να αξιοποιηθούν αυτοί στην συνέχεια με την μέθοδο της εφαρμοσμένης τεχνολογίας.
Το πείραμα από την φύση του υπόκειται συγκεκριμένης καταστρώσεως, η οποία επηρεάζει αποφασιστικά τις ερευνητικές κατευθύνσεις. Αυτό δεν σημαίνει, ότι τα συμπεράσματα της έρευνας υπήρξαν διαχρονικά εσφαλμένα ή μη αποδοτικά. Τουναντίον οι τεχνολογικές εφαρμογές τους υπήρξαν θεαματικότατες. Όμως και στα πλαίσια της επιστημονικής ερεύνης υφίσταται με διαδοχή σε στελεχικό επίπεδο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα θρησκευτικά ιερατεία. Οι προηγούμενοι γνώστες του κλάδου εισάγουν και κατευθύνουν στους διαφόρους τομείς τους νεότερους και διαδόχους τους, μέσω μιας συγκεκριμένης επιλογής. Τοιουτοτρόπως αναπαράγονται οδοδείκτες στην έρευνα, οι οποίοι την οδηγούν σε κατευθύνσεις, τις οποίες επιθυμούν κάποιοι. Όποιος δεν συναινεί να φορέσει το φουρό προλαλησάντων, πολύ δύσκολα δύναται να διεισδύσει στις πίστες των ερευνητικών μπαλέτων. Τουναντίον επιστημονικές ιδιοφυΐες, οι οποίοι ακολουθούν ίδιους ερευνητικούς δρόμους έξωθεν των επιβεβλημένων θεσμοθετημένων στεγανών, κάποτε ανατρέπουν τα επιστημονικά δεδομένα της εποχής τους, όπως στην περίπτωση του Νίκολα Τέσλα.

Στην ουσία ανέκαθεν επεβλήθη ένα σύστημα ετεροκαθορισμού της συνειδήσεως, το οποίο παρεμβαίνει με βίαιο και συχνά έντεχνα συγκαλυμμένο τρόπο στην διαμόρφωση όχι μόνον των περιπλόκων συνειδησιακών "σταθερών" αλλά και αυτού ετούτου, το οποίο συνιστά το αυτονόητο.

Μια έξοχη παραβολή αυτής της κατάστασης έδωσε η κινηματογραφική ταινία "Η Φωλιά του Κούκου", το πρότυπο όνομα της οποίας ήταν "Το Πέταγμα Έξω Από την Φωλιά του Κούκου". Η ταινία αυτή γοήτευσε στην κυριολεξία όλους όσους την παρακολούθησαν. Νομίζω όμως ότι δεν έγιναν πάντοτε κατανοητά τα υπονοούμενα, τα οποία αυτή προβάλλει.
Στην ουσία πρόκειται για την απόδραση από ένα ίδρυμα ψυχικών νόσων μιας παρέας έγκλειστων σε αυτό. Οι δραπέτες το σκάνε για να κάνουν εκτός ιδρύματος την πλάκα τους, τουτέστιν χαβαλέ, στο περιβάλλον εκτός ιδρύματος. Για ποιον λόγο μπορεί να είναι συνταρακτικά διασκεδαστική μια τέτοια κεντρική ιδέα ενός σεναρίου, πέραν βεβαίως της αριστοτεχνικής σκηνοθεσίας και ηθοποιίας, τα οποία αναμφιβόλως είναι στοιχεία αυτής της ταινίας, αποτελούν όμως συνήθη χαρακτηριστικά της Χολλυγουντιανής φάμπρικας τών ονείρων:
Μήπως τελικά ο θεατής αναγνωρίζει ενδόμυχα στην ταινία κάτι από τον εαυτό του, καθώς η ταινία μπορεί να αποτελεί κατευθείαν προσωπική πρόκληση γι' αυτόν; Μήπως η ταινία πραγματώνει με διασκεδαστικό, "ακίνδυνο" και ανέξοδο τρόπο την ανταπόκριση σε μια πρόκληση, την οποία αντιμετωπίζουμε όλοι, ενώ αδυνατούμε να την πραγματώσουμε, όντες εγκλωβισμένοι στα νοητικά και ψυχικά μας στεγανά;
Ακούγοντας την λέξη κούκος, η φαντασία μας θέτει κυρίως το μηχανικό ισοδύναμο αυτού του πουλιού, το οποίο εγκλωβισμένο στην ξύλινη φωλιά του, εξέρχεται από αυτήν μέσω ελατηρίων για να λαλήσει την ώρα. Από την στιγμή που το κουκουνάρι της υποφύσεως κρεμάστηκε σε αλυσίδα, ώστε με το βάρος της να θέτει τον προκατασκευασμένο και προγραμματισμένο μηχανισμό του ωρολογίου, έγινε δέσμια του ωρολογοποιού.
Κούκο στην φύση είδαν οι λιγότεροι από εμάς και σχετικά σπανίως. Τουναντίον ο μηχανικός ξύλινος κούκος βρίσκεται στα πλαίσια των αισθητηριακών εμπειριών όλων.
Τελικά, πού βρίσκεται το τρελάδικο; Μέσα ή έξω από τα ιδρύματα, τα οποία υπερασπίζονται την τυπική λογική, περιθωριοποιώντας αυτούς, οι οποίοι υφίστανται την τρέλα, είτε διότι έσπασαν τα μπουλόνια τους, ως μη δυνάμενοι να υποστούν το εκτός τρελάδικων ψυχιατρείο, είτε ως συνειδητή επιλογή μη συμμορφώσεως προς τας υποδείξεις της "αυτονοήτου" "λογικής";
"Μα", θα αντιτάξει κάποιος, "ο μηχανικός κούκος κάνει καλά την δουλειά του. Δομεί τον χρόνο, είναι αξιόπιστος, ρυθμίζει την ζωή μας, εξασφαλίζει μια βασική προϋπόθεση της έγκαιρης ανταπόκρισης στην πρόκληση της επιβίωσης".
Όμως ο μηχανικός κούκος κινείται αποκλειστικά από τα βαρίδια και την ελκτική δύναμη της γης προς τα κάτω. Ποτέ δεν ευτύχησε να πετάξει, ποτέ δεν χάρηκε την εξισορρόπηση της βαρύτητος με την άνωση των πτερών, την μετάβαση εκτός των ορίων, την οποία επιτρέπει το ελατήριο, μέσω της ωστικής εμπειρίας, για την οποία πλάστηκε η φυσιολογία του.

Για το πέταγμα εκτός ορίων ελατηρίου δεν επαρκεί η μηχανική λογική του ωρολογοποιού. Δεν επαρκούν τα στεγανά του Μάτριξ, τα οποία μας προσδίδουν ολοένα εντονότερα τις ιδιότητες μηχανής, αναιρώντας στην ουσία βήμα προς βήμα όχι μόνο την ζωϊκή μας φύση.

Κατά την διάρκεια της πορείας της ανάπτυξης προβληματισμού σχετικά με το Μάτριξ ξεκίνησα να αντιμετωπίζω κάποια πράγματα από διαφορετική οπτική. Θα τολμούσα να ισχυριστώ, ότι ξεκίνησα να βλέπω. Αυτή η νέα όραση δεν αφορά τα πάντα, αλλά οπωσδήποτε κάποια στοιχειώδη πράγματα, τα οποία διέφευγαν ανέκαθεν της προσοχής μου, μπορούσα πλέον τα βλέπω. Τις περισσότερες φορές αυτά ήσαν στοιχειώδη. Ως εκ τούτου, ήταν η σημασία τους τεράστια. Όσο πιο στοιχειώδες είναι κάτι, τόσο βασικότερος είναι ο ρόλος του.
Η θέαση κάποιων ψηφίδων μοιραία δημιουργεί ένα παζλ. Αυτές βοηθούν στον εντοπισμό και άλλων. Μετά από την επίγνωση ενός σημαντικού τμήματος δημιουργούνται περιγράμματα και λειτουργικά σύνολα, τα οποία καθοδηγούν την έρευνα.
Πιστεύω, ότι ήδη βρίσκομαι σε θέση να επισκοπώ το περίγραμμα και ότι η αρχή της εικόνας έχει ήδη σχηματιστεί. Θεωρώ, ότι η περαιτέρω διαδικασία απαιτεί καταβολή εργασίας. Όμως όσοι διέπονται από ερευνητική διάθεση, θέτουν σε κίνηση ένα είδος συντονισμού προς τα κεκρυμμένα.
Στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου έκανα μια για μένα καταλυτικής υφής διαπίστωση: Το Μάτριξ δεν αποτελεί ένα όριο, ως διαχωριστικό τοιχίο ή πλέγμα, το οποίο καθιστά σε μας την πραγματικότητα μη προσβάσιμη. Η κατάσταση είναι πολύ σκληρότερη. Το Μάτριξ δεν παρεμβάλλεται μεταξύ ημών και της πραγματικότητος. Είμαστε στην κυριολεξία κτισμένοι μέσα στο Μάτριξ. Τα δομικά του στοιχεία παρεμβάλλονται μεταξύ των δικών μας.
Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι χρειαζόμαστε το Μάτριξ για να επιβιώσουμε, επειδή θα μπορούσε αυτό να επιτελεί κάποιο συνδετικό ρόλο μεταξύ των δομικών μας στοιχείων. Τουναντίον μόνο η απαλλαγή μας από αυτό θα μας επιτρέψει να υπάρξουμε πραγματικά.
Δεν υφίσταται χώρος και για τους δυο. Δεν υφίσταται ικανός χώρος και για το Μάτριξ και για την ύπαρξη. Το Μάτριξ για να λειτουργήσει παραμορφώνει την ύπαρξη, την ελαχιστοποιεί σε ένα αλλοτριωμένο ασθενές υπόλοιπο. Στην ουσία η ύπαρξη μέσα στο Μάτριξ αποτελεί μόνο μια θλιβερή σκιά του εαυτού της. Ο χώρος, μέσα στον οποίο της επιτρέπει να υπάρξει το Μάτριξ συνεπάγεται μια επίπεδα παραμορφωμένη συνθληβή της.
Ο απεγκλωβισμός αποτελεί ζωτική ανάγκη στοιχειώδους επιβιώσεως αυτού που επιβάλει η αλήθεια της φύσεως. Η απαλλαγή του ανθρώπου από το Μάτριξ θα λειτουργήσει ως απελευθερωτική ευλογία. Όμως τα πράγματα δεν είναι διόλου απλά:
Ο εντοιχισμός μας στο Μάτριξ συνεπάγεται, ότι η δημιουργία ρωγμής σε αυτό δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς ρωγμή στην παραμορφωμένη μας ύπαρξη. Η υφή αμφοτέρων είναι ενιαία περιπεπλεγμένη και τα στοιχεία του Μάτριξ δεν είναι δυνατόν να ξηλωθούν, χωρίς να θιγούν δικά μας τμήματα.

Μέσα από αυτήν την οπτική, η διαδικασία της δημιουργίας ρωγμής αποκτά όχι μόνο δραματικές, αλλά τραγικές διαστάσεις. Ιδιαίτερα εάν εξετάσουμε την πρώτη πρόταση της θεωρίας ρωγμών στο Μάτριξ, τον οποίον διατύπωσα σε παρελθούσα ανάρτηση:
Ο πρώτος νόμος συνίσταται στην διαπίστωση, ότι το Μάτριξ είναι αδύνατον να διαρραγεί στα συνδετικά τμήματα μεταξύ των στοιχείων του (δεδομένου ότι η καταβολή συνθλιπτικού χαρακτήρος ενέργειας στους συνδέσμους τους ενισχύει περισσότερο) αλλά θα πρέπει να συνθλιβούν κάποια από τα απλά και στοιχειώδη στοιχεία του. Δηλαδή μια ρωγμή στο Μάτριξ προϋποθέτει συνθλιβή κάποιων πολύ στοιχειωδών, πολύ βασικών τμημάτων μας.

Πιστεύω, ότι κάποιος άνθρωπος, οποίος διαθέτει την όποια καλώς νοούμενη ευαισθησία, αδυνατεί να πράξει κάτι ανάλογο. Απλά, διότι εγχείρηση με βαριοπούλα και κομπρεσέρ είναι αδιανόητος.
Ομολογώ, ότι έστω και εάν ήμουν εις θέσιν να δημιουργήσω την ρωγμή ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΤΟΛΜΑΓΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΠΟΤΕ ΥΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ. Υπογραμμίζω το "ΥΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ".
Διότι τέτοιου είδους παρεμβάσεις απαιτούν ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΟ ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΟ.

Ιδού λοιπόν ο λόγος, ένεκα του οποίου ευγνωμονώ των Τζέφρυ Παπανδρέου για την τεράστια βοήθεια, την οποία μου παρείχε κατά την διάρκεια του παρελθόντος έτους,η οποία σχετίζεται αμέσως με την δεύτερη πρόταση της θεωρίας ρωγμών, τον οποίον καταθέτω τώρα:

Η ρωγμή του Μάτριξ είναι δυνατόν να αποτολμηθεί λειτουργικώς μόνον κατά την διάρκεια βαθυτάτων κρίσεων.

Φίλε Γκαπ μου να είσαι καλά. Και εσύ και η αναισθησία σου.
Προσωπικά σε έχω ήδη συγχωρέσει, διότι η εκκόλαψις από τα στεγανά που εσύ βγήκες καθιστά σχεδόν αδύνατη την διαμόρφωση της όποιας προσωπικότητος. Εσύ από εμένα συγχωρείσαι. Οι κολαούζοι σου όμως όχι.

Μέσα σε συνθήκες, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα, όλα ρευστοποιούνται και αρχίζουν τα αυτονόητα να σείονται και να χοροπηδάνε. Τότε φθάνει η ώρα που εργοταξιακοί φουκαράδες όπως ο υποφαινόμενος, με την βαριοπούλα κρεμασμένη στον λαιμό, μπορούν να ενδύονται την ποδιά του χειρούργου, χωρίς να πηγαίνουν σε χορό μεταμφιεσμένων.

Σχετικά με την τεράστια ευγνωμοσύνη, την οποία οφείλω στον δεύτερο:

Καλέ μου λύκε:

Άντε να μιλήσει κάποιος, ότι το Μάτριξ το διαμορφώνει η λερναία ύδρα, σε νορμάλ συνθήκες, χωρίς να τον πάρουν με τις πέτρες.
Η τριμερής επιτροπή, στην οποία ανήκεις και το έμβλημά της, το οποίο βγήκε εντόνως στη δημοσιότητα, αφού έγινες "πρωθυπουργός", στάθηκε αφετηρία να μπορεί να γίνεται λόγος σε σοβαρή βάση για πολλά, μα πάρα πολλά πράγματα, ακαρντάση.

Και έχουμε να πούμε πολλά ακόμη.
Εδώ, ή στην κόλαση, όταν με το καλό συναντηθούμε.

Θα μου πεις, ότι οι λύκοι δεν έχουν αισθήματα.
Το κατανοώ.
Στην αντίθετη περίπτωση θα τους λυπόμουν περισσότερο από το θήραμά τους.

Όμως αυτό μετράει στην προκειμένη περίπτωση ελάχιστα.
Διότι οι λύκοι μπορεί να πίνουν αίμα ανθρώπων, οι άνθρωποι δεν πίνουν όμως αίμα λύκων.

Η τιμωρία του λύκου ήταν και είναι να γίνει αυτός σκυλάκι.
Μια μέρα θα σε ταΐζουμε στην αυλή μας φιστίκια, μεγάλε της πλάκας. Διότι το λιβάδι δεν είναι στέπα.
Και στο λιβάδι χορεύει Απέραντος ο Έρωτας. Ναι, αυτός που ακρωτηριάζει το Μάτριξ.
Όσο όμως επιβιώνει έστω και ένα μεμονωμένο μόριό Του, η ρωγμή θα νικήσει.
Διότι η Δημιουργία δεν έλαβε χώρα για τον θρίαμβο των σφαγείων.
Η Δημιουργία είναι μια απέραντη συνεχής Εορτή, την οποία τα δρώμενά σας αδυνατούν να ρυπάνουν.
ΔΙΟΤΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΕΝ ΡΥΠΑΙΝΕΤΑΙ. ΣΤΕΚΕΙ ΕΔΩ ΑΓΕΡΩΧΟΣ, ΙΕΡΟΣ, ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΝ.

ΚΑΛΑΝΤΑ 2011

2011-12-24T00:26:00.003Z

Είπα σήμερα λόγω της εορταστικής ημέρας να μην γράψω για το Μάτριξ.
Αυτό βεβαίως δεν το καταργεί. Όμως ακόμη περισσότερο δεν μπορεί να καταργηθεί η ελπίδα μας, ειδικά μια τέτοια ημέρα, ως "πραγμάτων βεβαίωσις μη ορομένων".

Τι να κάνω λοιπόν; Η παλιά μου τέχνη κόσκινο:
Μπορεί να ξεφύγει κάποιος που είναι κολλημένος;

ΚΑΛΑΝΔΑ - OPUS 23122011 - σε ξι φαλτσόρε

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΞΙΠΑΣΜΟΣ

2011-12-20T01:12:00.008Z

Αφού προειδοποίησα, το κάνω ανερυθρίαστα. Έγραψα, ότι η ιστορία με τον ξιπασμό θα τριτώσει. Μετά λοιπόν από την δημοσίευση φωτογραφίας μου δίπλα σε αυτήν του Λένιν και του Μαρξ υπολείπεται ο τρίτος και ειλικρινέστερος των επαναστατών, ο Τζων Λέννον.
Τα θέματα στα οποία αναφέρομαι βάρυναν και σκλήρηναν αρκετά τελευταία, έτσι σκέφτηκα ότι ένα μουσικό διάλειμμα θα ήταν καλό.

Το ασματάκι που ακολουθεί, γράφτηκε πριν 15 χρόνια, ένεκα πρακτικού λόγου, τουτέστιν για κάποια ερωτική εξομολόγηση, η οποία συνοδεύτηκε κατά τα συνήθη από χυλόπιτα. Έτσι εμπέδωσα αυτό που διακήρυξε ο μακαρίτης ο Ρασούλης , "Οι Κυβερνήσεις Πέφτουνε Μα η Αγάπη Μένει", στην δική μου έκδοση: Οι καψούρες περνούν μα οι μπαλάντες μένουν.
Με αυτήν την έννοια θα ενθάρρυνα χωρίς ενδοιασμούς κάθε νέο κανταδόρο να πράξει τα δέοντα υπέρ του Έρωτος, έστω κι αν δεν κερδίσει αριστείο τιμής, τουλάχιστον μέχρι να αλλάξει το καθεστώς.
Η φωτογραφία που δημοσιεύω, είναι από την εποχή που γράφτηκε το άσμα, ώστε να δένει με αυτό.

Λυπάμαι, που λόγω προβλημάτων της δουλειάς και κρυολογήματος δεν μπόρεσα να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες, οι οποίοι κατάθεσαν πρόσφατα πολύτιμα σχόλια.

Τώρα για το άσμα, τι να αναφέρω; Το αφήνω να ταξιδεύει στον αιθέρα, που λένε κι επιστήμονες.

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Οι εραστές είναι οι ζητιάνοι του σύμπαντος.
Ψάχνουν για δεκάρες ανάμεσα στ' άστρα
μα τι μόνο που βρίσκουν είναι ένα είδος φωτός.
Που δεν το τρώει κανείς
εκτός από τις ψυχές
ίσως έτσι γίνουν πιο χαριτωμένες.

Όταν κουνάς τα μάτια στον ρυθμό του έρωτα
σκέφτηκες ότι αλλάζεις
την λογική σου μ' ένα φιλί;
την σιγουριά μ' ένα χάδι;
την φτώχεια σου με την απουσία του εραστού;
την δοξαστή τροφή με το γυμνό εφαλτήριο του νέφους;

Θέλεις τον έρωτα και τον παλιό εαυτό σου.
Έτσι τον παρακολουθείς
χωρίς να τον αγγίζεις
στην αβρότητα του νου
χωρίς να τον αγγίζεις

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ

2011-12-18T00:20:00.053Z

6. ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΣΤΟΝ ΜΟΓΛΥ

Στην ουσία δεν υπάρχει καμία απόσταση από τον Εφιάλτη στην Μόγλυ. Πρόκειται περί του ιδίου όντος με διαφορετικό όνομα. Όταν τα αποκρυφιστικά κυκλώματα καθιερώνουν μύθους, αυτό γίνεται βάσει πολύ συγκεκριμένων στοχεύσεων. Ο "Μόγλυ" είναι η αναγωγή σε μύθο του συγχρόνου εκκολαπτόμενου λυκανθρώπου, στην "αγέλη" των "λυκόπουλων" εντός της "λέσχης", της οποίας προΐστανται οι "έφοροι". Όποιος οδηγήσει την ερευνά του στους όρους, οι οποίοι προαναφέρονται, μπορεί να διαπιστώσει πολλά, μα πάρα πολλά, σχετικά με την σύνδεση Εφιάλτη και Μόγλυ.
Πίσω από όλα αυτά καραδοκούν αρκετοί "Λύκιοι", "όσιοι και ιεροί", οι οποίοι συνδέονται πάντοτε με λατρεία τελετουργικών αίματος και κάποιο ειδικό φως, το επιλεγόμενο "λυκόφως".
Η μέχρι τώρα αναφορά μου στον "Εφιάλτη" περιορίστηκε στην ετοιμολογία του όρου. Ισχυρίστηκα ότι δεν πρόκειται περί συγκεκριμένων ιστορικών προσώπου ή προσώπων, όπως μεταδίδει η παράδοση για ευνόητους λόγους. Ο Εφιάλτης αποτελεί θεότητα, στην ουσία συμβολίζει μια συγκεκριμένη τελετουργική πρακτική. Πρόκειται για αυτόν, ο οποίος βρίσκεται επί του άλματος, για να μεταβεί σε μια "άλλη πραγματικότητα". Πρόκειται δηλαδή περί του τελετουργικώς παραισθησιαζομένου, περί του καταναλωτού μεθύλτριπταμίνης, είτε αυτή προέρχεται από μανιτάρια, είτε παράγεται από σεξουαλικά όργια, είτε από αίμα, κυρίως ανθρώπου, το οποίο σε συνθήκες έντασης περιέχει και την καλύτερη ποιότητα, ήτοι την πλέον δραστική.
Η αναφορά σε "εφιάλτη" είναι παραπλανητική και έρχεται να καλύψει τον πραγματικούς δρώντες, οι οποίοι βάσει της ιστορικής εξελίξεως δεν είναι κυρίως άνδρας, αλλά γυναίκα.
Από την εποχή της μητριαρχίας τα ανώτατα ιερατικά αξιώματα φέρουν γυναίκες. Οι "Εκατόγχειρες" είναι οι πενήντα ιέρειες της "Μεγάλης Μητέρας" ή "Λευκής Θεάς", η οποία στην πορεία φέρει πολλά διαφορετικά ονόματα, π.χ. Εκάτη, Άρτεμις - και με βάση την σούπερ ελαστικότητα την οποία προσφέρουν τα κατά καιρούς θρησκευτικά σύμβολα - μπορεί να εμφανίζεται ακόμη και με τα ονόματα και τα χαρακτηριστικά της όποιας θηλυκής θεότητος, έστω και εάν η αφετηρία αυτής είναι τελείως συγκρουσιακού χαρακτήρα με την μητριαρχία, όπως η Αθηνά και η Ήρα.
Ο άντρας επιτελεί τον ρόλο του θυσιαζόμενου βασιλέως, όπως έχουν αναλύσει διεξοδικά οι εθνολόγοι και θρησκειολόγοι, στα πλαίσια της λεγόμενης "βλαστικής λατρείας". Όσοι επιθυμούν να ενημερωθούν διεξοδικά με τα σχετικά έργα, μπορούν να ανατρέξουν στον "Χρυσό Κλώνο" του Τζωρτζ Φρέυζερ, ή στο "The Mothers" (New York 1927) του R. Briffault. Πολύ κατατοπιστικές επ' αυτών των θεμάτων είναι επίσης οι μελέτες του Παναγή Λεκατσά: "Έρως. Ερμηνεία μιας Μορφής της Προϊστορικής και Ορφικοδιονυσιακής Θρησκείας", Εκδόσεις ΔΙΦΡΟΣ, Αθήνα 1963, "Η ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ και η σύγκρουσή της με την Ελληνική Πατραρχία", Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, Αθήνα 1970 και "Διόνυσος".
Ο άντρας, ως ιερέας, είναι ομοφυλόφιλος, ή ευνουχισμένος, όπως γινόταν με τους ιερείς της Κυβέλης, ώστε να προσομοιάζει στην "Μεγάλη Θεά". Ο "Μαιναδισμός" αφορά κυρίως γυναίκες μύστες, ή γυνακωτούς μύστες. Την ομοφυλοφιλία, ως τελετουργική πρακτική αποκρύφου "γνώσεως", πλάσαραν πλείστοι όσοι θιασώτες τους είδους, με γνωστότερο τον Αλάϊστερ Κρόουλυ. Αυτές οι πρακτικές εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται κατά κανόνα από όλα τα εξέχοντα μέλη της εξουσίας, τα οποία συμμετέχουν σε αποκρυφιστικές εταιρείες. Αποκαλούνται "αριστερή ατραπός", είναι πολύ παλαιές και εκκινούν από τα βάθη της προϊστορίας.
Εξ Ίσου ομοφυλοφιλικός είναι και ο γυναικείος τελετουργικός προσανατολισμός στα πλαίσια της βλαστικής λατρείας. Οι αντίστοιχες θεότητες έχουν ένα απροκάλυπτο λεσβιακό προσανατολισμό και όταν έρχονται σε επαφή με άρρενες εραστές, κατόπιν τους σκοτώνουν.
Είναι λογικό, ότι όταν η ανθρώπινη ζωή προκύπτει από αγνό έρωτα μεταξύ των δυο φίλων, αντιμετωπίζεται ως καρπός αυτού του έρωτος και χαίρει αγάπης και προστασίας. Δεν είναι δυνατόν δι' αυτής της οδού να δημιουργείται ζωή, με στόχο την ανθρωποθυσία. Αυτά τα τελετουργικά επιβάλλουν την διαστροφή ως κοινωνική πρακτική και μάλιστα "ιερή" (Για μια φορά ακόμη θα τονίσω, ότι με τα γραφόμενα εδώ στρέφομαι αποκλειστικά εναντίον της τελετουργικής ομοφυλοφιλίας και των κοινωνικών της προεκτάσεων. Οι ιδιωτικές πρακτικές, οι οποίες ανάγονται σε ορμονική ιδιοσύσταση προσώπων, δεν με απασχολούν και τις σέβομαι πλήρως ως ανήκουσες στην ιδιωτική σφαίρα, εφ' όσον δεν επιχειρούν να επιβληθούν κοινωνικά καθ' οιονδήποτε τρόπο. Θεωρώ τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανθρώπων αυστηρά ιδιωτική τους υπόθεση και καταδικάζω την όποια εξωτερική επιβολή, ή προσπάθεια έμμεσης χειραγωγήσεως προς κάποια επιλογή, ως αντιβαίνουσα ενάντια στην ελευθερία του ανθρώπου και τα ανθρώπινα δικαιώματα).
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι η προπαγάνδα περί μαγισσών και γυναικείου αποκρυφισμού, η οποία προωθείται μαζικά στην εποχή μας από κυκλώματα της εξουσίας και του κράτους, προπαγανδίζει απροκάλυπτα ταυτοχρόνως και την γυναικεία ομοφυλοφιλία. Η γερουσιάστρια για θέματα οικογενείας του κόμματος των πράσινων σκουληκιών στο ομοσπονδιακό κρατίδιο του Βερολίνου κατά την διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του '90, είχε δηλώσει ανοικτά ότι είναι ομοφυλόφιλη και ότι "οι άνδρες είναι καθάρματα".

Είναι αυτονόητο, ότι ο πλέον αποδοτικός τρόπος της δημιουργίας λυκανθρώπων, οι οποίοι επωμίζονται στην πορεία την διεκπεραίωση του προγράμματος των "πεφωτισμένων" είναι να εκκολάπτονται αυτοί σε "οικογένειες" λυκανθρώπων. Την αντίστοιχη διαδικασία κωδικοποιεί σε μύθο το "Βιβλίο της Ζούγκλας" του Ρ. Κίππλινγκ. Πρόκειται στην ουσία, μέσω της εκκολαύσεως παιδιών σε "οικογένειες" λυκανθρώπων, για την διαμόρφωση εκείνου του καταστροφικού στρατού, ο οποίος επωμίζεται την επιβολή της ζούγκλας στην σχέση των ανθρώπων, την βάναυση δηλαδή επιβολή του δίκαιου του ισχυροτέρου, με στόχο την καταστροφή του ανθρώπινου πολιτισμού και την επιστροφή της λερναίας ύδρας, τουτέστιν των "μαινάδων". Η μανία κατά συνέπεια, με την οποία ξεσκίζεται στην κυριολεξία η ανθρωπότητα είναι και "ιερή" (εδώ τραβάμε τις τρίχες μας).
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι τόσο οι "διαφωτιστές" του μασονισμού, όπως ο αλητάμπουρας Ζαν Ζακ Ρουσσώ - ο οποίος υπήρξε μέλος του "τάγματος των πεφωτισμένων της βαυαρίας" - καθώς και οι αλιτήριοι της επιλεγόμενης "σχολής της φρανκφούρτης" όπως ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, έκαναν με έμφαση λόγο για "φυσικό δίκαιο", στρεφόμενοι απροκάλυπτα ενάντια στον πολιτισμό, τον οποίον θεώρησαν κορσέ στην ψυχή της ανθρωπότητος. Η θεωρία της μετατροπής της ανθρώπινης κοινωνίας σε ζούγκλα διοχετεύθηκε έντεχνα και σκόπιμα από τους "πεφωτισμένους" στα κινήματα κοινωνικής χειραφετήσεως, με στόχο να μετατραπούν αυτά σε αιχμή του δόρατος ενάντια στις κοινωνικές αξίες και παραδοσιακές αρχές. Αφού με μανία στράφηκαν εναντίον τους ως δήθεν "παρωχημένες", προσπάθησαν και προσπαθούν με λύσσα να επιβάλουν το κοινωνικό μπαχανάλιο, το οποίο αποτελεί την τελετουργική τους υφή.
Μαζική ήταν η παρέμβαση των πεφωτισμένων στο νεολαιίστικο κίνημα του 68. Στον κόπανο Δανιήλ Κοέν Μπεντίτ, ανάθεσαν στην συνέχεια να συγγράψει βιβλίο υπέρ της παιδεραστίας (περί του θέματος αυτού έχω κάνει ειδική ανάρτηση). Αυτός μαζί με το συνλυκόπουλό του Γιόσκα Φίσερ ετάχθησαν ανοικτά υπέρ των πολέμων του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν, τους οποίους και συνπατρονάρισαν, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εξουδετέρωση, απαξίωση και μεγάλη αποδυνάμωση του προοδευτικού κινήματος στην Γερμανία.
Το ίδιο σκοτεινότατος είναι ο ρόλος του λεγόμενου "αντιαυταρχικού κινήματος", το οποίο αναπτύχθηκε μετά τον Μάϊο του 68 στο Βερολίνο. Οι πεφωτισμένοι φρόντισαν να τραυματιστεί βαρέως στο κεφάλι ο Ρούντι Ντούτσκε, ο οποίος ήταν αγωνιστής με επαναστατική σκέψη και επεξεργαζόταν με δημιουργικό τρόπο πολιτικές - κοινωνικές στοχεύσεις, για να αναδείξουν τον αλήτη Φριτζ Τόυφελ (Φρειδερίκο Διάβολο) μέσα στις κομμούνες - κοινόβια της χασισοποτείας και του ομαδικού σεξουαλικού εκμαυλισμού, πρακτικές οι οποίες προέρχονται ακριβώς από τις τελετουργίες της χθόνιας λατρείας.
Δεν είναι τυχαίο, ότι ακριβώς ο Φρίτζ Διάβολος και το περί αυτόν κύκλωμα εξέδιδε εκείνη την εποχή και ένα περιοδικό μαγείας, με τίτλο "Unicorn" (Μονόκερως) το οποίο πρόβαλλε κυρίως θέματα μαγείας μέσω σεξουαλικών πρακτικών.

Δεν είναι όμως μόνο η αριστερά παράταξη μέσα στην οποία οι πεφωτισμένοι επιχείρησαν να διοχετεύσουν το δηλητήριο της ζουγκλοποίησης της κοινωνίας. Το ίδιο επιχείρησαν και με την λεγόμενο συντηρητικό χώρο, οποίος κατ' επίφαση συμφώνως προς τα λεγόμενά του, υποτίθεται ότι ήθελε να καταστεί δήθεν θεματοφύλακας αρχών και αξιών.
Κατ' αρχήν έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για την οργανική σχέση του Αλάιστερ Κρόουλυ με τον "εθνικοσοσιαλίσμό", ο οποίος αποτελεί πρότυπο και ίνδαλμα της απανταχού ακροδεξιάς. Περί αυτού του θέματος σκοπεύω να προβώ προσεχώς σε αναλυτικές αναρτήσεις. Εν πρώτοις μπορώ να αναφέρω τα εξής χαρακτηριστικά:
Ανάλογο σύμβολο προς τον "ήλιο του μεσονυκτίου" της χθόνιας λατρείας είχε προωθήσει η αποκρυφιστική οργάνωση των "εθνικοσοσιαλίστών" "Ahnenerbe" (Κληρονομιά των Προγόνων) η οποία είχε αναλάβει την αναβίωση του λεγόμενου "νεοπαγανισμού" στην χιτλερική Γερμανία, το σύμβολο της λεγόμενης "Schwarze Sonne" (Μαύρος Ήλιος) τον οποίον είχε και ως έμβλημα (Δεν είναι επίσης τυχαίο, ότι ο Ήλιος στην γερμανική γλώσσα είναι θηλικού γένους - die Sonne - ενώ η σελήνη αρσενικού γένους - der Mond, δεδομένου ότι η χθόνια λατρεία εδράζεται στην Μητριαρχία και εκφράζεται μέσω της Μεγάλης Μητέρας ως θεότητος. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός, ότι οι προκαθήμενοι αυτής της οργανώσεως ήταν γυναίκες - ιέρειες. Η οργάνωση αυτή εξακολουθεί και σήμερα να υπάρχει με την επωνυμία "Cosa Nostra", δεδομένου ότι υπήρχε ισχυρή οργάνωση των SS στο Μιλάνο της Ιταλίας. Οι ιέρειες της οργανώσεως αυτής έκοβαν πολύ κοντά τα μαλλιά τους, πρακτική η οποία σχετίζεται με τις ιδιότητες του οξειδίου του πυριτίου και την συσκευή της λεγόμενης "Ντουλάπας", η οποία τελειοποιήθηκε στην συνέχεια με την συσκευή "Κώδων" - die Glocke - στην έδρα των SS στο κάστρο του Βέβελσμπουργκ - κάστρο στην περιοχή παραδοσιακών "παγανιστικών" πρακτικών, τουτέστιν πρακτικών χθόνιας λατρείας, ουδόλως σχετιζομένης με την λατρεία των ολυμπίων, Wewel - Βαβέλ).
Η αντίληψη, ότι από το κύκλωμα των "εθνικοσοσιαλιστών" ηγετών ήταν μόνο ο αρχηγός των SA Ernst Röhm ομοφυλόφιλος δεν αληθεύει. Όλη η ηγεσία συμπεριλαμβανομένων των Χίτλερ, Χίμμλερ, Γκέμπελς ήταν τελετουργικοί ομοφυλόφιλοι και οπιομανείς.
Δεν είναι τυχαίο επίσης, ότι πριν μερικά χρόνια πέθανε από AIDS ο αρχηγός των γερμανών νεοναζιστών Kühnen.
Χαρακτηριστικό είναι επίσης, ότι η ονοματοδοσία της κυριότερης και ισχυρότερης ακροδεξιάς οργανώσεως στην Ελλάδα προέρχεται από το όνομα της οργανώσεως του Αλάιστερ Κρόουλυ (Έρποντος - ερπετό, to crowl) "Golden Down" - "Χρυσή Αυγή" (Ιδέ και αναφορά του γράφοντος στην λεγόμενη "Πεντάλφα" 5Α - κατ' ουσίαν "Πεντέλη" 5Λ και τον συσχετισμό της με τον πλανήτη Αφροδίτη, ή "πρωινό αστέρα").

Στον ίδιο και χειρότερο βαθμό είναι διαβρωμένη από την χθόνια λατρεία και η μετριοπαθής δεξιά, όσο κι αν αυτή επιμένει να διαφοροποιείται δήθεν λεκτικά από το ιλλουμινιστικό "Πα""σο""κ":
Έχω συχνά δηλώσει, ότι αντιμάχομαι καταστάσεις και θεσμούς και όχι συγκεκριμένα πρόσωπα. Η κριτική σε συνανθρώπους μας μπορεί να γίνεται πολύ εύκολα και αβασάνιστα, χωρίς όμως να γνωρίζουμε, τι θα πράτταμε εμείς, εάν τύχαινε να βρεθούμε στην θέση τους. Είχα την ευτυχία να μην εκκολαφθώ από λυκανθρώπους, αλλά να γεννηθώ και να μεγαλώσω μέσα σε μια φυσιολογική (όσο μπορεί να ισχύει αυτός ο όρος) μέση οικογένεια. Ο μακαρίτης ο πατέρας μου έκανε μια δύσκολη δουλειά, ώστε να μπορέσει να παρέχει όχι μόνο τα απαραίτητα, αλλά ότι του ήταν δυνατόν, στην οικογένειά μας. Έτσι τον ευχαριστώ από καρδιάς εκεί που βρίσκεται, χωρίς να ονειδίζω άλλους, οι οποίοι στάθηκαν λιγότεροι τυχεροί από εμένα. Στην λαϊκή συνοικία που μεγάλωσα, έγινα φίλος με ανθρώπους, οι οποίοι υφίσταντο στερήσεις και όχι πάντοτε την πρέπουσα συμπεριφορά από τους δικούς τους. Η ζωή το έφερε να νταλαβεριστώ και με τα υψηλότερα κλιμάκια της κοινωνίας. Έγινα και παραμένω πολύ καλός φίλος και με τέκνα κάποιων υψηλόβαθμων μασόνων. Κάποια από αυτά τα πρόσωπα εξακολουθώ να εκτιμώ ιδιαιτέρως και πάντοτε αποφεύγω να γενικεύω. Οι προσεγγίσεις έχουν μονίμως αποκλειστικά αφηρημένη στόχευση και ειλικρινά ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, από τον οποιονδήποτε, τον οποίον τα γραφόμενά μου τύχει να θίξουν, χωρίς να υπάρχει πρόθεση ή αιτία.
Έτσι, ενώ τα στοιχεία, τα οποία βρίσκονται στην διάθεση της δημοσιότητος είναι αρκετά, ώστε να καταγγείλουμε την διπλοπρόσωπη ηθική πολλών εξεχόντων μελών της συντηρητικής παρατάξεως, οι οποίοι ενώ εκοκορεύοντο περί "εθνικοφροσύνης" και πρόβαλαν το φρούδο σλόγκαν "πατρίς - θρησκεία - οικογένεια", ήσαν πράκτορες ξένων δυνάμεων ή/και μασόνοι, ή/και δεδηλωμένοι ομοφυλόφιλοι, σε κάποιες δε περιπτώσεις έφεραν και γυναικεία προσωνυμία, δεν θα ασχοληθώ με αυτά συγκεκριμένα.
Δεν μπορώ όμως να αποφύγω τον πειρασμό, να καταδικάσω ενώπιον της δημοσίας συνειδήσεως ελλαδίτη πρωθυπουργό, ο ποίος έβαλε στην φυλακή ανθρώπους ένεκα της ποινικοποιήσεως της ομοφυλοφιλίας, βάσει του τότε ισχύοντος νόμου, ενώ ο ίδιος διεξήγαγε με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα Πιουριφόυ και κάποια εξέχουσα κυρία της βασιλικής αυλής ομαδικό σεξ, όπως μαρτυρεί ο Γιάννης Κάτρης στο βιβλίο του "Η Γέννηση του Νεοφασισμού στην Ελλάδα". Το γεγονός , ότι στην συνέχεια η εν λόγω κυρία αποβίωσε σε σχολή "γιόγκα" στην Ινδία, αποτελεί ένδειξη, ότι το προκείμενο μπαχανάλιο είχε τελετουργικό χαρακτήρα.
Το κατάφωρο κτύπημα, το οποίο εδέχθησαν οι συντηρητικές αξίες και αρχές δεν προέρχεται κυρίως, ή έστω μόνο, από τον φαρισαϊσμό της διπλής "αστικής" ηθικής, την οποία κατακεραύνωσε ιδιαίτερα εύστοχα ο Leo Kofler στο έργο του "Σταλινισμός και Γραφειοκρατεία" (Stalinismus und Bürokratie). Την χειρότερη εξουθένωση των παραδοσιακών αρχών και αξιών προήγαγε η συντηρητική παράταξη με τον αρτηριοσκληρωτικό, απάνθρωπο, κενόδοξο, αυταρχικό και φαλλοκρατικό τρόπο, με τον οποίον πρόβαλλε και "εφάρμοσε" (στην ουσία ευτέλισε) αυτές τις αρχές και αξίες, προετοιμάζοντας ενεργά την κατάρριψή τους από του ενεργούμενους των πεφωτισμένων "πα""σο""κ"ιστές και "αριστερούς", αλλά προσφάτως και αρκετούς "συντηρητικούς" μπαχαλάκηδες.
Με αυτήν την κριτική δεν προβάλλω αξίωση να κρατηθούν οι ομοφυλόφιλοι μακρόθεν της πολιτικής, ή οποιονδήποτε άλλων ασχολιών και λειτουργημάτων. Κάθε κοινωνική έκφανση δικαιούται να απεικονίζει αυτά που υπάρχουν και δρουν σε μια κοινωνία. Η ομοφυλοφιλία όμως δεν παύει να αποτελεί ιδιαίτερη επιλογή και η απόπειρα επιβολής της ως καθιερωμένης κοινωνικής πρακτικής με τα τσίρκα των γάμων μεταξύ ομοφυλόφιλων, την εξίσωση της οικογένειας με την ομόφυλη σχέση, το δικαίωμα να υιοθετούν οι ομοφυλόφιλοι παιδιά, αποτελεί κυναιδισμό, προερχόμενο από τα χθόνια ιερατεία και τις τελετουργίες τους.

Δυστυχώς όμως ανάλογες πρακτικές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΕΕΣ, ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΕΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ. ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ, Η ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΙΜΟΠΟΣΙΑ, Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΘΑΝΑΤΩΣΗ ΒΡΕΦΩΝ, Η ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΧΝΟΤΑΤΑ ΧΑΙΡΟΥΝ ΒΑΘΕΙΑΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΚΟΥΠΙΔΟΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ.

Το σενάριο που πλάσαρε ο Κίππλινγκ δεν είναι καθόλου καινούριο, μέσα στην διάρκεια της ιστορίας. Αποτελεί αντιγραφή του μύθου ιδρύσεως της Ρώμης, από τους Ρώμο και Ρωμύλο, τους οποίους ανέθρεψε λύκαινα. Φυσικά αυτές οι ιστορίες, όχι μόνο φθάνουν μέχρι το απώτερο παρελθόν, αλλά βρήκαν και συνέχεια, την οποία ούτε καν φαντάζεται ο μέσος νους.

7. ΜΟΓΛΥ - ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΧΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

Στους συνδέσμους, τους οποίους παράθεσα στην προηγούμενη ανάρτηση, αποκαλύπτει με αναλυτικό τρόπο η "Svaly", η οποία είναι πρώην στέλεχος των "πεφωτισμένων", τον τρόπο, με τον οποίον αυτοί λειτουργούν.
Είναι φυσικό να τίθεται το ερώτημα κατά πόσο τα δυο αυτά κείμενα, στα οποία παράπεμψα, είναι γνήσια, ή αποτελούν προσπάθεια κάποιων, ίσως και των ίδιων των "πεφωτισμένων", ή κυκλωμάτων προσκειμένων σε αυτούς, να αποπροσανατολίσουν. Ειδικά οι "πεφωτισμένοι" - εφ' όσον δεχθούμε ότι υπάρχουν - πρέπει μάλλον να είναι ειδήμονες στην παραπληροφόρηση.
Νομίζω, ότι αυτά τα κείμενα, στην περίπτωση που οι ενδιαφερόμενοι είναι γνώστες της αγγλικής ή της γερμανικής γλώσσας, αξίζει να διαβαστούν.
Η πιστοποίηση της γνησιότητος ενός κειμένου μπορεί να γίνει με περισσότερους τρόπους, χωρίς όμως να μπορεί να υπάρξει 100% βεβαιότητα περί αυτής. Στην ουσία όμως δεν είναι η γνησιότητα ενός κειμένου, η οποία καθιστά αυτό χρήσιμο ή μη, αλλά οι ίδιες οι αναφορές, που αυτό περιέχει. Κάποιες φορές, στην προσπάθειά τους να περάσουν κάποιοι ένα μήνυμα, το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, είναι υποχρεωμένοι να το πλαισιώσουν με εκατό αλήθειες, ώστε να γίνει αυτό αποδεκτό ως πραγματικότης. Αυτές οι εκατό αλήθειες όμως, οι οποίες πλαισιώνουν το μοναδικό, κεντρικό ψέμα, μπορεί να μην είναι με άλλο τρόπο προσβάσιμες, παρά μόνο μέσω αποκαλύψεων κυκλωμάτων, τα οποία διαθέτουν είτε πρόσβαση σε αυτές εκ των έσω, είτε άριστους μηχανισμούς κατασκοπίας.
Κάτι ανάλογο νομίζω ότι ισχύει στην περίπτωση των λεγόμενων "Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών", τα οποία θεωρώ πόνημα της τσαρικής αστυνομίας "Οχράνα". Μου είναι δύσκολο να πιστέψω, ότι στο πρώτο συνέδριο των Σιωνιστών, το οποίο έλαβε χώρα στην Βασιλεία της Ελβετίας το 1896, υπό την προεδρεία του Τέοντορ Χερτζλ, κωδικοποίησαν κάποιοι σιωνιστές τους στόχους τους με το εν λόγω κείμενο. Καίτοι δεν θεωρώ το συγκεκριμένο κείμενο γνήσιο, παρόλα αυτά πιστεύω ότι πρόκειται γα μια ιδιαίτερα επιτυχημένη και άκρως χρησιμότατη παραχάραξη, άνευ της οποίας δεν θα είμαστε εις θέσιν να κατανοήσουμε τα σημαντικά ζητήματα, τα οποία αφορούν τον σιωνισμό. Αναμφιβόλως οι σιωνισταί βρίσκονται σε θέσεις - κλειδιά, όπως ακριβώς περίγραψε με εξαιρετική προνοητικότητα το εν λόγω κείμενο, όσο αφορά την ιδιοκτησία των μαζικών μέσων, του τραπεζικού κεφαλαίου, της εκπορνεύσεως των κοινωνιών, του εμπορίου ναρκωτικών, του εκμιλιταρισμού της οικονομίας και της συνεχούς προκλήσεως πολεμικών συρράξεων. Αλλά και αρκετών άλλων πράξεων, οι οποίες έχουν σαφή αντικοινωνικό προσανατολισμό και αποσκοπούν στον έλεγχο των κοινωνιών δια της διαβρώσεως ιθυνόντων, πολιτών, δομών κάθε είδους και θεσμών.
Αυτό όμως, το οποίο δεν μπορώ να αποδεχθώ, είναι ότι οι απόγονοι πέντε τζομπαναρέων, είναι αυτοί, οι οποίοι καθορίζουν το λεγόμενο "master plan". Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, αυτό είναι εις θέσιν να το κάνουν μόνο κυκλώματα, τα οποία ομιλούν ελληνικά, είναι δηλαδή εις θέσιν να χειρίζονται τα ανώτατα μαθηματικά, τα οποία βεβαίως δεν διδάσκονται στα συμβατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Οι σιωνιστές αποτελούν ένα από τα βασικότερα - ίσως και το βασικότερο - στοιχείο διεκπεραίωσης του master plan. Κάποιοι, οι οποίοι είναι πολύ περισσότερο εξελιγμένοι από αυτούς και οι οποίοι διαθέτουν ανώτερη τεχνογνωσία από αυτήν των σιωνιστών, κρύβονται έντεχνα από πίσω τους.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι το Ελλαδικό κράτος έχει με ελάχιστες εξαιρέσεις τα τελευταία χρόνια σιωνιστές πρωθυπουργούς. Στο Μάτριξ όμως οφείλουμε να ερμηνεύουμε με ακριβώς αντίθετο τρόπο την επιφάνεια των φαινομένων.
Έχοντας ζήσει ζαμάνια στο εξωτερικό και έχοντας νταλαβεριστεί με κόσμο από πάρα πολλές φυλές, κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι η Ελληνική Γλώσσα αποτελεί με απόσταση από τις άλλες γλώσσες, την πλέον αποδοτική ως βάση της δημιουργικής σκέψεως.Μια γλώσσα είναι μόνο ισχυρότερη της Ελληνικής: Η αφηρημένη και αύλη, αυτή η οποία κινείται πέρα από λεκτικά σχήματα, βάσει της δημιουργικής δυνάμεως τού νοός.
Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως, ότι πας ομιλών την Ελληνικήν είναι και ευφυής. Η γλώσσα αποκτά αξία ως βάση της νοήσεως, μόνον όταν αυτή συνδυάζεται με αρκετά άλλα.

Κατ' αρχήν πιστεύω, ότι τα κείμενα της "Svaly" ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Εάν συγκριθεί το περιεχόμενό τους με όσα συμβαίνουν, αυτά πείθουν για την γνησιότητά τους. Αυτήν θα επιχειρήσω στις προσεχείς αναρτήσεις να την τεκμηριώσω και δια της ιστορικής μεθόδου.

Ο ισχυρισμός της "Svaly", ότι οι "πεφωτισμένοι" προέρχονται από τα αποκρυφιστικά κυκλώματα δια μέσω των αιώνων, είναι προφανείς. Θα πρόσθετα, ότι αυτά τα κυκλώματα είναι αυτά τα οποία εφαρμόζουν χθόνια - κρόνεια λατρεία.
Οι ενδιαφέρουσες αναφορές του κειμένου συνίστανται στην παρουσία των οργανώσεων των "πεφωτισμένων" σε όλες τις χώρες. Το πλέον ενδιαφέρον όλων όσων αναφέρει είναι η αναπαραγωγή τους, μέσω "οικογενειών", κυρίως τεχνητών. Οι "πεφωτισμένοι" εισέρχονται από βρεφική ηλικία στο κύκλωμα. Πρόκειται για ένα σατανικό σύστημα χειραγώγησης ανθρώπων, το οποίο δεν τους αφήνει κανένα περιθώριο να αμυνθούν.
Οι οργανωτές απευθύνονται σε γυναίκες με στόχο την κύηση και παράδοση σε αυτούς βρέφους έναντι υλικής αμοιβής , ή άλλου οφέλους. Στην γυναίκα αυτή ανακοινώνουν, ότι το παιδί της θυσιάστηκε, ώστε αυτή να μην ενδιαφερθεί στο μέλλον, τι απέγινε αυτό.
Τα βρέφη παραδίδονται σε οικογένειες της οργανώσεως για να τα αναθρέψουν.
Η ανατροφή γίνεται όχι μόνο χωρίς ίχνος αγάπης, αλλά με την δημιουργία σκόπιμων και οργανωμένων τραυματισμών. Αποτελεί γνωστό συμπέρασμα της ψυχολογίας, ότι άτομα τα οποία έχουν τραυματικές εμπειρίες, αναπτύσσουν τάσσεις αντιπάθειας και επιθετικότητος έναντι του εξωτερικού περιβάλλοντος.
Αποτελεί διαπίστωση της εγκληματολογίας, ότι αυτοί οι οποίοι εγκληματούν, είναι άτομα, τα οποία στερήθηκαν την έκφραση μητρικής αγάπης και κακοποιήθηκαν κατά την παιδική και νεανική ηλικία.
Για την κακοποίηση των εκκολαπτόμενων "πεφωτισμένων" υπάρχει ένας πολύ εξελιγμένος και άριστα μελετημένος τρόπος και μηχανισμός.

Συνεχίζεται...

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΩΝ - ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

2011-12-15T23:06:00.024Z

5. ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ

Έχω αναφέρει στο παρελθόν, ότι θεωρώ πως η βάση του γίγνεσθαι εδράζεται στην οντολογία. Η βάση της αλλοτριώσεως του ανθρώπου συνίσταται στην διαρχική θεώρηση του βίου. Η απελευθέρωση από την αλλοτρίωση συντελείται δια της υπερβάσεως, δηλαδή την τριαδικότητα, ή τρίτη επιλογή, η οποία ευρίσκεται πέραν του καλού ή κακού, ωφέλιμου ή μη, ευχάριστου ή δυσάρεστου, ως αδιαπραγμάτευτη ΣΤΑΣΗ ΑΡΧΩΝ. Αυτή δεν προάγεται από κανόνες ηθικής, αλλά από αυτό που αισθάνεται και πράττει ο άνθρωπος ο αυτονόητο, ως μόνη δυνατή επιλογή, συμφώνως προς το ήθος και την ιδιοσυγκρασία του. Το αυτονόητο δεν συνιστά νοητό σχήμα έμπροσθεν διλημμάτων, αλλά μετουσιώνει την εσωτερική δόνηση κάθε υλικού, νοητού, ή αισθητού μορίου σε κρούση προς την πραγματικότητα. Η κρούση δεν είναι σύγκρουση. Όταν κρούουμε μια θύρα, δεν αποσκοπούμε να την παραβιάσουμε, ή να την σπάσουμε. Τουναντίον η κρούση αποτελεί αίτημα - ή κλήση - η θύρα να ανοιχθεί εκουσίως. Η κρούση αποτελεί κλήση έναντι της προκλήσεως. Καλώ σημαίνει ρηματοποιώ το καλό. Διότι οι θύρες ανοιγόμενες συνδέουν και κοινωνούν χώρους μεταξύ τους. Όταν όμως αυτές παραβιάζονται, τότε η κοινωνία θρυμματίζεται δια της επιβολής. Υπέρβαση τοιουτοτρόπως σημαίνει αναζήτηση κοινωνίας, ξεπέρασμα του ατομικού περιβλήματος, υπερσκελισμό του εγώ, έκσταση προς το κοινωνείν.

Το οντολογικό επίπεδο, ως βάσις, υπόκειται των υπολοίπων. Τα λοιπά επίπεδα δηλαδή εδράζονται επ' αυτού και το συγκεκριμενοποιούν, εκφράζοντάς το στην σφαίρα, που αυτά εκδηλώνονται. Η σφαίρα της πρακτικής αποσκοπεί σε κάποια αποτελέσματα. Γι' αυτό τον λόγο δομείται λειτουργικά, ώστε αυτά να επιτευχθούν. Αυτό, που μπορεί να λειτουργεί, είναι το όργανο. Η πρακτική κατά συνέπεια στην κατεύθυνση της επίτευξης κάποιων συγκεκριμένων στόχων, προϋποθέτει την λήψη οργανωτικών μέτρων, την σύσταση δηλαδή οργανωμένης δομής.
Στην βάση της λειτουργικότητας υπάρχει η οργανωτική δομή. Το κατ' εξοχήν κριτήριο στην συγκρότησή της αποτελεί η αποδοτικότητα. Αποδοτικότητα σημαίνει την πιο επιτυχή επίτευξη του στόχου με την μικρότερη δυνατή δαπάνη. Οι δαπάνες περιορίζονται όταν ελαχιστοποιούνται οι τριβές και όταν η έξωθεν προσφερόμενη ενέργεια θέτει σε κίνηση ιδιοδομή, η οποία αφ' εαυτού πλέον επιδιώκει την επίτευξη του στόχου. Η ελαχιστοποίηση των τριβών προϋποθέτει δεκτικότητα. Και η συγκρότηση λειτουργικής ιδιοδομής, προς επίτευξη δηλαδή στόχων, μέσω έξωθεν παρεμβάσεως λέγεται προγραμματισμός.
Σε ποια περίπτωση υπάρχει εξαιρετική δεκτικότητα σε προγραμματισμό; Αυτό συμβαίνει όταν ο οργανισμός (ή λειτουργικό σύνολο οργάνων) βρίσκεται υπό καθεστώς διαμορφώσεως, ένεκα της φύσεώς του και επί πλέον αυτός έχει μονωθεί (αποκοπεί) από άλλες παρεμβάσεις μη επιθυμητού προγραμματισμού. Είναι ευνόητο τοιουτοτρόπως, ότι στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται περί βρέφους, νηπίου ή παιδιού, διαφυλασσομένου εντός οικογενειακών πλαισίων.

Ως εκ τούτου είναι προφανές, ότι το Μάτριξ δεν μπορούσε παρά να καταφύγει στην συγκρότηση οικογένειας ειδικού τύπου, όσο αφορά την σύσταση μηχανισμών προαγωγής των διεκπεραιωτών του.
Εμείς, όταν μιλάμε περί οικογενείας, εβρισκόμενοι υπό άμεσο επιρροή του περιβάλλοντος και της εποχής που ζούμε, εννοούμε ένα πολύ περιορισμένο και ειδικό τύπο οικογένειας, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν επικαλύπτει όλες τις βασικές πτυχές του όρου.
Παραβλέπουμε και προσπερνούμε τις στοιχειώδεις ιστορικές συνιστώσες, ο οποίες διήπον στο παρελθόν - ακόμη και το άμεσο - αυτό το κοινωνικό φαινόμενο, τις σκοπιμότητες οι οποίες συχνά βρίσκονται πίσω από αυτό και σκεπτόμαστε τελείως προσκολλημένοι σε κάποια στερεότυπα, τα οποία προκύπτουν από τις γρήγορες, συνήθεις εντυπώσεις μας. Όταν αναφερόμαστε στην έννοια της οικογένειας, ειδικά στον Ευρωπαϊκό νότο, εννοούμε κυρίως μια φαμελιά, η σόι, αποτελούμενο από περισσότερους συγγενείς, οι οποίοι προέρχονται από τον δεσμό του γάμου. Και θεωρούμε ότι ο γάμος προκύπτει, όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα, οι οποίοι βρίσκονται σε μια κατάλληλη πάνω - κάτω ηλικία, γνωρίζονται, δημιουργείται συμπάθεια ή έρως, νταλαβερίζονται αμοιβαίως και κάποια στιγμή παντρεύονται τέλος πάντων, ώστε να πιούνε και τα συμπεθέρια κανένα κρασί, που τα έχει φάει η ανία μπροστά στην τηλεόραση.
Παραβλέπουμε - ή αγνοούμε - όμως ότι:
- Η προηγούμενη γενιά εχρχόταν σε κοινωνία γάμου κυρίως μέσω συνοικιεσίων.
- Τα μεγάλα συμφέροντα συχνότατα παντρεύουν τα παιδιά τους μεταξύ τους, με στόχο να ενώσουν κεφάλαια και επιχειρήσεις.
- Οι "γαλαζοαίματοι" παντρεύονται μεταξύ τους, για να μην ξεθωριάσουν τα μπλε αιμοσφαίρια.
- Κάποιοι "έξυπνοι" και "έξυπνες" παντρεύονται υπερήλικες, με στόχο να τους κληρονομήσουν, όταν αυτοί πεθάνουν.
- Κάποιοι προικοθήρες παντρεύονται πολυκατοικίες και όχι άνθρωπο.
- Στις πρωτόγονες κοινωνίες - ακόμη και μέχρι πρόσφατα - ο τρόπος οργάνωσης της οικογένειας ήταν μητριαρχικός. Τα παιδιά γνώριζαν μόνο την μητέρα τους, η γενετήσια επαφή γινόταν αποκλειστικά με πρόσωπα άλλης γκρούπας (εξωγαμικό σύστημα).
Ακόμη και κατά την κλασσική περίοδο στην Λυκία (υπογραμμίζω το Λυκία) αναγραφόταν στους τάφους μόνο το όνομα της μητέρας.
Μέχρι πρόσφατα, αρκετοί Κρητικοί αποκαλούσαν την Κρήτη "μητρίδα" και όχι πατρίδα (ιδέ Παναγή Λεκατσά "Η Μητριαρχία", Εκδόσεις Καστανιώτη).
Επ' αυτού βεβαίως υπάρχουν κι άλλες μορφές οικογένειας από ιστορικής πλευράς, τις οποίες προσπερνά η προσοχή μας, παρόλο που είναι λίγο - πολύ γνωστές και έχουν επιτελέσει ρόλο κλειδί στην διαμόρφωση του Μάτριξ. Σε αυτές θα αναφερθώ στο επόμενο κεφάλαιο.

Πίσω από τον γάμο βρίσκονται συχνά, λοιπόν, τελείως διαφορετικές σκοπιμότητες από την συνένωση ανθρώπων ένεκα συμπάθειας, έρωτος, την ανάγκη να αποκτήσουμε ένα μόνιμο σύντροφο, ή να τεκνοποιήσουμε.

Ένας ειδικός τύπος οικογενείας, την οποία συγκροτεί βάσει σκοπιμότητος η οργάνωση των "πεφωτισμένων" (illuminati) είναι εκείνος ο τύπος οικογένειας, τον οποίον θα αποκαλώ στο εξής "οικογένεια - Μάτριξ".

Πριν υπεισέλθω όμως στο θέμα θέλω να κάνω μια αναφορά στο ΠΑΙΔΙ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ "ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ":
Ο μασόνος Ρούντγουαρντ Κίππλινγκ παρουσίασε την ιστορία του παιδιού, το οποίον μεγάλωσε σε οικογένεια λύκων. Δεν είναι τυχαίο, ότι στον τεκτονισμό υπάρχει η τελετουργία της εισόδου του υιού του τέκτονος στην στοά, η οποία ονομάζεται "Ορκωμοσία Λυκιδέως", δηλαδή ορκωμοσία του μικρού λύκου (άρα ο πατέρας του είναι ο μεγάλος λύκος).
Σε προηγούμενη ανάρτηση ανέλυσα σε μια πρώτη προσέγγιση με ποιο τρόπο συνδέεται ο λύκος με το "φως" (lux) των "πεφωτισμένων". Η ανάλυση αυτή θα εμβαθυνθεί, όταν γίνει διεισδυτική αναφορά στα μυστήρια της χθόνιας λατρείας και τον λεγόμενο "Ήλιο του Μεσονυκτίου".
Ο πρωταγωνιστής της διηγήσεως του Κίππλινγκ, ονομασθείς υπό αυτού "Μόγλυ" είχε προσαρμοστεί πλήρως στα δεδομένα των λύκων, έχοντας γίνει άνθρωπος με συμπεριφορά λύκου.
Τον οργανωμένο και τεχνητό σχηματισμό οικογένειας λυκανθρώπων, με στόχο την αναπαραγωγή νέων λυκανθρώπων υπό την επίβλεψη των πεφωτισμένων αποκαλώ "οικογένεια - Μάτριξ". Αυτή είναι και η εν τέλει σκοπιμότητα του Μάτριξ - Μήτρας, δηλαδή ΚΑΛΟΥΠΙ - ΠΡΕΣΣΑΣ: Η αναπαραγωγή του συστήματος των λυκανθρώπων.

Ο μύθος του "Μόγλυ" υπέχει κεντρικό ρόλο και στα "Λυκόπουλα", ως προθάλαμο του "Προσκοπισμού", τον οποίον ίδρυσε ο μασόνος Μπάντεν Πάουελ, με σύμβολο τα κέρατα του "Μπαφομέθ" - Βαφομήτης: Βαφή Μήτης, τουτέστιν "πνευματικό βάπτισμα", τελετουργικό χθόνιας-κρόνειας λατρείας.
Εφιστώ την προσοχή σας στους όρους "αγέλη", "λέσχη" και "έφορος", των οποίων κάνει χρήση ο "προσκοπισμός" και οι οποίοι σχετίζονται με την κλασσική Ελλάδα, εκεί ακριβώς όπου αναπτύχθηκε το μακρύ χέρι των "πεφωτισμένων" στα Ελλαδικά πλαίσια της εποχής και επ' αυτού θα αναφερθώ διεξοδικά στα επόμενα κεφάλαια.

Στην συνέχεια παραθέτω δυο συνδέσμους σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας των "πεφωτισμένων". Ο πρώτος είναι στα γερμανικά και είναι πιο συστηματικά διατυπωμένος. Ο δεύτερος είναι στα Αγγλικά και είναι επίσης ιδιαίτερα διαφωτιστικός:

http://denkmalnach.org/download/Svali_die_Illuminaten.pdf

http://denkmalnach.org/download/Breaking_Free_of_Cult_Programming.pdf

Πριν αναπτύξω τις απόψεις μου σχετικά με την οικογένεια-Μάτριξ, σας καλώ να διαβάσετε, εάν θέλετε και μπορείτε, ένα από τα κείμενα, στα οποία παραπέμπουν αυτές οι διευθύνσεις.

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΩΝ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2011-12-13T20:46:00.058Z

2. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΡΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Αναμφιβόλως η κατάσταση την οποία διανύουμε είναι οριακή και καθίσταται με γοργότατους ρυθμούς "οριακότερη". Τι σηματοδοτεί όμως το εν λόγω όριο, από που αγόμεθα και πού πρόκειται να μεταβούμε;
Το οριακόν της καταστάσεως είναι πολλαχόθεν διαπιστωμένο. Είναι επόμενο κατά συνέπεια να επιχειρηθούν από πλείστους όσους ερμηνείες, από αρκετούς δε προς την κατεύθυνση της εκπονήσεως προτάσεων για το ξεπέρασμα του αδιεξόδου. Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας θα συνθηκολογήσει νοητικά μπροστά στο προδιαγραφόμενο αδιέξοδο και θα υποκύψει στην μοιρολατρία σαν να πρόκειται για τέλος εποχής. Μιας εποχής, την οποία δεν μπήκε στον κόπο να ερμηνεύσει και πολύ λιγότερο δεν μπήκε σε διακινδύνευση να να αλλάξει, στην βάση της προσωπικής ανάληψης ευθύνης. Στις πλείστες όσες των περιπτώσεων, η πορεία ήταν συνοδοιπορία με το κοπάδι. Οι στοχεύσεις, είτε αυτές αφορούσαν την συντήρηση, είτε την αλλαγή, είτε την δήθεν ανατροπή δεδομένων, δεν είχαν ποτέ προσωπικό χαρακτήρα, αλλά στάθηκαν μονίμως ταμπουρωμένες πίσω από την ψυχολογία της γκρούπας. Οχυρωμένοι πίσω από στερεότυπα ψευδεπίγραφων συλλογικοτήτων, όπου τα κουμάντα και τις ευθύνες επωμίζονταν κάποια αρχηγικά επιτελεία, με αιχμή αλλοτρίωσης ένα φρούδο και δοτό ηγέτη.
Την αναζήτηση αντικατέστησαν οι έτοιμες "ιδεολογίες", την δημιουργική σκέψη το αναμάσημα "θέσεων", τις οποίες επεξεργάσθησαν υποτιθέμενες αυθεντίες, την προσωπική ανάληψη ευθύνης βάσει ιδίων εκτιμήσεων και ερεύνης η νοητική επίκυψη έμπροσθεν της γραμμής. "Εγώ υποστηρίζω τον Α, που είναι μάγκας, εσύ υποστηρίζεις τον Β, ο τάδε τον δείνα", το φαινόμενο που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε μονολεκτικά "οπαδισμό". Και όποτε ακολουθούσαμε τον "εαυτό" μας, αυτό γινόταν στην βάση του πλήρους ατομισμού και της ακοινώνητης αδιαφορίας. "Εγώ να περνάω καλά και η φαμελιά μου και όσο αφορά τα υπόλοιπα ουδείς μπορεί να τα αλλάξει". Στην ουσία ο ιντιβιντουαλισμός μας μπορούσε να ξεκινάει και να τελειώνει μπροστά από την μύτη μας.

Η προτροπή του Φρειδερίκου Νίτσε "Γίνε ο εαυτός σου", ουδέποτε πέρασε από το μυαλό μας. "Αφού είμαι ο εαυτός μου, γιατί να γίνω κάτι άλλο"; Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας η πιθανότητα να έχουμε αλλοτριωθεί. "Πως είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο, από την στιγμή που διαθέτουμε κρίση. Κι αν δεν εμπιστευθούμε την κρίση μας θα τρελαθούμε". Εθισμένοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε αρνητικά, δηλαδή απορρίπτοντας το άλλο, το οποίο ήταν "κακό" - ή ορθότερα "το κακό" - είτε αυτό ήταν ο καπιταλισμός, είτε η αριστερά, είτε το Πασόκ, είτε η δεξιά, είτε η ακροδεξιά, είτε οι μπαχαλάκηδες, είτε η φτώχεια, είτε η έλλειψη αναγνώρισης, είτε η "νέα τάξη", είτε οι "συνωμοσιολόγοι", είτε οι χριστιανοί, είτε οι δωδεκαθεϊστές, είτε οι άθεοι, είτε οι "υπερπατριώτες", είτε οι "ευρωλιγούρηδες", είτε ο "νεοφιλελευθερισμός", είτε ο "σοσιαλισμός", υποκύψαμε πλήρως στα ψυχολογικά σύνδρομα, τα οποία διέπουν το στίγμα της εκάστοτε ομαδοποίησής μας. Και όταν κτυπάμε και αποκαλύπτουμε το "κακό", εκτονωνόμαστε. "Διότι αυτό είναι η πρέπουσα συμπεριφορά. Κτυπώντας το κακό αναδεικνύουμε το καλό και απολαμβάνουμε την ικανοποίηση της περιφρουρήσεως της αληθείας, της ορθής γραμμής, των αρχών(!) μας".
Στην ουσία σύνολη η κοινωνία προσομοιάζει με κοπάδια ελεφάντων διαφορετικού χρώματος. Όλα τα μέλη ενός κοπαδιού ακολουθούν έχοντας προσδέσει την προβοσκίδα τους στην ουρά του προηγούμενου. Τα κοπάδια φωνασκούν αμοιβαίως εξαπολύοντας καταγγελίες το ένα σε βάρος του άλλου. Όλως παραδόξως όμως, αυτά ακολουθούν παράλληλες πορείες, οι οποίες καταλήγουν όλες στον ίδιο γκρεμό.
Οι ελέφαντες κατά την διάρκεια της "ενδόξου" πορείας ουρούν, αποπατούν και εκσπερματώνουν, με στόχο την εκτόνωση. Όποιος θεωρεί, ότι οι ελέφαντες αυτού του είδους είναι φυτοφάγοι, σφάλει. Οι ελέφαντες θρέφονται με τους πιο αδύναμους ελέφαντες. Και όλοι οι ελέφαντες συμφωνούν στις πλέον σημαντικές διαπιστώσεις: Το ανώτερο είδος που εποίησε η φύση είναι ο ελέφας. Και το ανώτερο είδος ελεφάντων είναι οι ελέφαντες αυτής της χώρας.
Το μόνο ζήτημα επί του οποίου διαφωνούν οι ελέφαντες, αφορά την αξιολόγηση των διαφορετικών ομάδων ελεφάντων. Διότι κάθε ομάδα θεωρεί τον εαυτό της ως την άριστη και τις υπόλοιπες φαύλες.

Η ελεφαντίαση ως σύνδρομο διακατέχει σε υπέρτατο βαθμό τους "ηγέτες" των κοπαδιών. Σε κάποιους υπερχειλίζει την ιδιοσυγκρασία τους, μετατρέποντάς τους και εξωτερικά σε υβρίδια μεταξύ ανθρώπου και ελέφαντα. Όταν ανοίγουν το στόμα τους εξέρχονται οχετοί ρυπαρού λίπους. Κάποιοι όμως των ηγετών, προσπαθούν απεγνωσμένα να καλύψουν την καλπάζουσα ελεφαντίαση, προσποιούμενοι τους "ευαίσθητους". Η ασφυκτιούσα όμως εσωτερική παχυδερμία τους τούς καθιστά αποκρουστικούς. Το ομολογημένο και απροκάλυπτο παχύδερμο μπορεί να βρει την φυσική του θέση τόσο στην ζούγκλα, όσο και στο τσίρκο. Ο ελέφας - αντιλόπη όμως συνιστά τερατογένεση και εστία κοινωνικού υβριδισμού.

- Εάν νομίζουμε, ότι οι ομάδες καρβουνιάρηδων από το Μενίδι, που ξεκίνησαν για τον λιθοβολισμό του Δικαιόπολη, φθάνοντας στο χείλος του γκρεμού, θα ανακαλύψουν αυτομάτως την λύση των αδιεξόδων, τα οποία ΕΠΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΤΩΝ επισυσσωρεύθηκαν, ματαιοπονούμε οικτρά.
- Εάν εκτιμούμε, ότι το όριο στο οποίο έχουμε φθάσει, συνεπάγεται τέλος και αδιέξοδο για το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ σύστημα (και όχι για την πρόσοψη από το μαγαζί, που αυτό έστησε) πλανόμεθα οικτρά.
- ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΦΑΣΗ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΪΑ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ.
- Και εάν πιστεύουμε, ότι την δυνατή και ρεαλιστική διέξοδο θα την δώσουν κάποιοι από τους διάφορους ελέφαντες, επειδή διαθέτουν την ευστροφία να φορούν ωραίο φουρό, μάλλον "πάμε για βρούβες".

Έχω γράψει και στο παρελθόν, ότι Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΣ ΒΑΔΙΖΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΘΑΛΠΤΟΥΝ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.
Η ανθρωπότης αγνοεί το σύστημα και τον ενδημούντα μηχανισμό, ο οποίος το αναπαράγει. Αγνοεί τις αιτιάσεις, τις δομές, τις στοχεύσεις της βάναυσης ΑΝΩΘΕΝ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ ΤΗΣ.
Οι επίδοξοι "διαφωτιστές" της ματαιοπονούν, στο βαθμό που δεν θέτουν ως στόχο να ΝΑ ΔΙΑΡΡΑΓΕΙ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ, ΗΤΟΙ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΑΥΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, έστω κι αν εμφορούνται από τις πλέον έντιμες, ανιδιοτελείς και φιλότιμες προθέσεις.
- Είτε ως γυρολόγοι πωλήσεως βιβλίων από τηλεοπτικά κανάλια, που περιέχουν τερατολογίες και το λουρί της μάνας.
- Είτε ως πολιτικοί-κομματάρχες, οι οποίοι προτείνουν "αναδιαπραγματεύσεις" και βαζελίνες, ώστε να πονέσει δήθεν λιγότερο ο επιθανάτιος απαγχονισμός της κοινωνίας (ως ο Αντώνμης Σαμαράς).
- Είτε ως διαφωτιστές οικονομολόγοι, οι οποίοι θέτουν το κέντρο του προβλήματος στην οικονομία, και σε τελευταία ανάλυση στην λογιστική της οικονομικής υποδούλωσης, μεταφέροντας παρωχημένα μοντέλα δήθεν κοινωνικής ανατροπής από το μοιραίο παρελθόν (ως ο Δημήτρης Καζάκης).
- Είτε παραφιλολογούντες περί "αμέσου δημοκρατίας" και διαφόρων άλλων υποτιθέμενων πολιτειακών μοντέλων, χωρίς να είναι σε θέση να κάνουν κριτική στον ουσιαστικό πυρήνα της εξουσίας, περιοριζόμενοι στην συμπτωματολογία (διάφορα ιστολόγια, "κάτω πλατεία").
- Είτε ως κριτικοί αναλυτές, ακόμη κι αν αυτοί είναι ιδιαίτερα ικανοί στην διεξαγωγή κριτικής, στο ποσοστό όμως που αυτή η κριτική περιορίζεται σε επί μέρους εκφάνσεις ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Αποτέλεσμα είναι αυτοί να αδυνατούν να διαμορφώσουν οργανωτικές προτάσεις για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων με στόχο την δημιουργία ρεαλιστικής προοπτικής (ΕΑΜ Β - Υδροχόος).
- Είτε ως κριτικοί αναλυτές των γεωπολιτικών δεδομένων, έστω κι αν η κριτική την οποία εξασκούν είναι ιδιαίτερα επιτυχής και ορθή, στο ποσοστό που αυτή ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ (ΟΕΑ - Ελλην vs Χάος).
- Είτε ως ικανότατοι διανοητές, οι οποίοι όμως περιορίζονται στην επιφάνεια των πραγμάτων, προσκολλημένοι σε δόγματα (Χρήστος Γιανναράς).
- Είτε ως φιλότιμοι, παραδοσιακοί αγωνιστές των παραδοσιακών χώρων (Άρδην, Ρεσάλτο).

Με εξαίρεση όλα τα κόμματα, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ και για τα οποία αποτελεί αυταπάτη και ματαιοπονία να αναμένει κάποιος κάτι θετικό από αυτά, καθώς και τους σαλτιμπάνγκους της εμπορευματοποιημένης "διαφώτισης", οι υπόλοιποι, οι οποίοι αναφέρθησαν, έχουν αναμφιβόλως προσφέρει και εξακολουθούν να προσφέρουν με φιλότιμο και ανιδιοτελή τρόπο στον ένα ή άλλο βαθμό στο ζητούμενο της κοινωνικής χειραφετήσεως. Δεν αποσκοπώ να αμφισβητήσω την προσφορά τους και αισθάνομαι και προσωπικά ευγνώμων έναντι όλων αυτών. Αναμφίβολα η δράση τους περιέχει σημαντικά θετικά στοιχεία, ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ, διότι δεν φωτίζει το ζητούμενο του αντιπάλου.
ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝ ΤΕΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Οι διαπιστώσεις, οι οποίες προηγούνται, είναι αναμφιβόλως ιδιαίτερα σκληρές απέναντι σε πρόσωπα και πράγματα. Αποτελούν καταγραφή δεδομένων συμφώνως προς την κριτική ικανότητα - ή ανικανότητα - του γράφοντος και δεν αποτολμούν να προσδιορίσουν τον μελλοντικό ρόλο κανενός, ειδικά προσώπων και πρωτοβουλιών, τα οποία έχουν ήδη σημαντική προσφορά. Ειδικά η προσφορά αποτελεί το καλύτερο προηγούμενο στην πορεία της ιδιοδυναμικής της εξέλιξης ενός εκάστου, ώστε αυτός να μετουσιωθεί ανταποκρινόμενος στις ουσιαστικές προκλήσεις.
Ζούμε σε μια πλουτώνια εποχή. Μια εποχή η οποία θα θραύσει όλες τις δομές σε όλα τα επίπεδα. Βρισκόμαστε προ της προκλήσεως, ή να μετουσιωθούμε, ή να πάψουμε να υπάρχουμε. Η μετουσίωση όμως σημαίνει ΘΑΝΑΤΟ του παλαιού, ώστε ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ ΤΟ ΝΕΟ. Αυτό σημαίνει μια υπέρμετρη αυστηρότητα με τον εαυτό μας, διότι ουδείς μπορεί εύκολα να αποχωριστεί τμήματα του εαυτού του, καταστάσεις και δεδομένα με τα οποία θεωρεί ότι είναι συνδεδεμένος αναπόσπαστα.

Η ώρα της επιγνώσεως θα επέλθει συντόμως, είτε το επιθυμούμε, είτε όχι.
Αυτό θα γίνει είτε δια της άνωθεν επιβολής, η οποία θα κομματιάσει όλες τις αυταπάτες μας, αφήνοντας πίσωθε ερείπια, είτε αυτοβούλως, με στόχο τον αποκαθαρισμό του πεδίου, ώστε να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε το νέο.
Ζούμε σε μια καλύβα, την οποία σύντομα θα γκρεμίσει είτε η θύελλα των "πεφωτισμένων", είτε ο σεισμός του εσωτερικού μας σθένους. Η επιλογή εναπόκειται σε εμάς.

Δεν αποσκοπώ να αποκρύψω από τους επισκέπτες και τις επισκέπτριες αυτής της σελίδας, αρκετούς φίλους και αρκετές φίλες μου, ότι αποσκοπώ στην συνέχεια να επιχειρήσω να αμφισβητήσω και να ανατρέψω πρόσωπα και πράγματα, τα οποία θεωρούνται κατά κανόνα όχι μόνο αυτονόητα, αλλά "ιερά και όσια".
Η διαδικασία της σύγκρουσης με το Μάτριξ διαρκεί στην περίπτωσή μου περισσότερες δεκαετίες και πολύ συχνά υπήρξε τραυματική. Όχι κυρίως ένεκα κυρώσεων, τις οποίες μπορεί να υπέστην, κυρώσεις τις οποίες υφίστανται εξ άλλου πλείστοι όσοι άλλοι άνθρωποι. Αλλά ένεκα της άχρηστης κρούστας, η οποία έπεφτε από επάνω μου, κρούστα την οποία δεν ήθελα να αποχωριστώ.
Δεν είναι η κρούστα αυτή που μας κάνει ευαίσθητους. Βλέποντας όμως ένα - ένα αυτά τα κομμάτια να φεύγουν, φοβόμαστε, ότι στο τέλος θα μείνουμε στο μηδέν. Απέχω αρκετά από αυτό και δεν διαθέτω την εμπειρία του, ώστε να μπορώ να αναφερθώ σε αυτήν. Όμως συν τω χρόνω έχω λιγοστέψει αρκετά. Και είμαι αποφασισμένος να προχωρήσω.
Παλιά ήμουν "κάποιος". Τώρα διαπιστώνω είμαι σχεδόν τίποτε. Δεν με ενδιαφέρει όμως αυτό. Το μόνο που αποσκοπώ είναι να λειτουργήσω. Όχι ως φορέας κάποιου προορισμού, ή ως διεκπεραιωτής κάποιου έργου. Ποθώ μόνο το απλό και το αυτονόητο, όπως το αντιλαμβάνομαι, το οποίο μπορεί να αγγίζει το τίποτε. Σε αυτό όμως μάλλον θα επιμείνω, έστω κι αν αυτό χαρακτηριστεί βίτσιο.
Πιστεύω, ότι οι αναφορές μου στην συνέχεια δεν αποτελούν μόνο νοητικές επεξεργασίες και σχήματα. Προσπάθησα να εργαστώ ταυτοχρόνως με τον εγκέφαλο και τους πόρους, αισθανόμενος ότι το Μάτριξ έχει καταγραφεί σε κάθε μόριό μου.
Επιμένω στην ρωγμή. Δεν ψάχνω την ρωγμή. Θέλω να είμαι η ρωγμή. Θέλω όλη η ύπαρξη να είναι η ρωγμή. Διότι στην απάτη αυτό που πραγματικά υπάρχει είναι μόνο η ρωγμή.

3. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΙΟ ΟΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΙ ΚΑΙ Η ΡΩΓΜΗ

Η διαπίστωση του Μάτριξ είναι παλιά. Όσο κι αν αυτό ήταν καλυμμένο πίσω από τα αυτονόητα, κάποιοι το κατήγγειλαν από πολύ παλαιά.
Στην ουσία αγνοούμε την ιστορία μας. Οι εντυπώσεις μας σχετικά με το παρελθόν προέρχονται κυρίως από την εκπαίδευση και στην συνέχεια από κάποια ιστοριογραφία, η οποία έχει καθιερωθεί. Ελάχιστα συμβάλουν σε αυτές κάποια ιστορικά μελετήματα. Στην ουσία πρόκειται ΓΙΑ ΕΤΟΙΜΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ.
Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα έχει ξεκάθαρα κρατική στόχευση, δηλαδή την παρασκευή υπηκόων. Στόχος του η πλήρης διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, χωρίς αυτό να συνεπάγεται, ότι ο κάθε εκπαιδευτικός υπάλληλος επωμίζεται σώνει και καλά τον στόχο του ιδεολογικού χαφιεδισμού. Η κατάσταση καλουπώνεται με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε αυτή από ένα σημείο και πέρα να λειτουργεί αυτομάτως. Το κύριο όπλο του συστήματος είναι η καθιέρωση ενδημούντων μηχανισμών, οι οποίοι το αναπαράγουν έσωθεν, χωρίς άνωθεν παρέμβαση. Το φαινόμενο έχει χαρακτηρισθεί από τον Kant ως "Immanenz". Ο όρος αυτός προέρχεται από το in, που σημαίνει μέσα - εντός και manus, που σημαίνει χέρι. Η εξωτερική παρέμβαση διαρκεί μέχρι να συγκροτηθεί ο λεγόμενος "κοινωνικός μύθος", το σύστημα της κοινώς αποδεκτής ως αυτονόητης απάτης. Στην συνέχεια "έχει μπει το νερό στο αυλάκι".
Η διαπίστωση του Siegmund Freud, όσο αφορά την υπεροχή της βρεφικής, νηπιακής και παιδικής ηλικίας στην διαμόρφωση των ψυχικών δομών και νοοτροπιών, αποτελεί νομίζω ένα κατανοητότατο κοινό τόπο και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη τεκμηρίωση. Πρωταρχικό ρόλο παίζει προς αυτήν την κατεύθυνση η οικογένεια. Το τρόπο με τον οποίον αξιοποιεί αυτό το δεδομένο το σύστημα, θα προσεγγίσω στο επόμενο κεφάλαιο, όταν γίνει αναφορά στην οργανωτική δομή των "πεφωτισμένων" (illuminati). Κατ' ουσίαν, η κοινή γνώμη αγνοεί στην συντριπτική πλειοψηφία τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας αυτής της οργανώσεως, παρ' όλο ότι αυτά τα στοιχεία είναι πλέον καθ' όλα προσβάσιμα στην δημοσιότητα. ΕΑΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑΣ αυτής της οργάνωσης, μετά μπορούμε βάσει αυτών να την παρακολουθήσουμε και από ιστορικής σκοπιάς. ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ του "Τάγματος των Πεφωτισμένων της Βαυαρίας", η οποία ιδρύθηκε στα μέσα του 18ου αιώνος και τα όσα γράφουν σχετικά με την προέλευση των "πεφωτισμένων" από το τάγμα του Αδάμ Βάισχάουπτ τα διάφορα εγχειρίδια "συνωμοσιολογίας" είναι τελείως ανακριβή και λανθασμένα.

Η αποκοπή ενός λαού από την γνώση της ιστορίας του συνεπάγεται την πνευματική του υποδούλωση. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξουθενωθεί η γνώση της ιστορίας ενός λαού (Σκοπίμως δεν χρησιμοποιώ τον όρο "έθνος", πριν προβώ σε συγκεκριμένη ΙΣΤΟΡΙΚΗ αντιδιαστολή των Ελλήνων από τους ελληνοφώνους). Δυο βασικοί τρόποι είναι να εκμηδενιστεί, ή να εξιδανικευτεί αυτή η ιστορία. Και οι δυο αυτοί τρόποι στρεβλώνουν βάναυσα την ιστορική πραγματικότητα, καθιερώνοντας στερεότυπα, τα οποία την εγκλωβίζουν μέσα σε ιδεολογικά σύνδρομα. Τόσο το σύμπλεγμα ανωτερότητος, όσο και το σύμπλεγμα κατωτερότητος αποτελούν αρρωστημένες καταστάσεις, οι οποίες απομακρύνουν την συνείδηση από την ρεαλιστική πρόσληψη της πραγματικότητος. Εννοείται ότι στην περίπτωση της στρέβλωσης της ιστορικής συνειδήσεως των Ελλήνων η εξιδανίκευση αποτελεί τον πλέον κατάλληλο τρόπο.
Αυτό δεν σημαίνει, ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός και το Ελληνικό Πνεύμα δεν μεγαλούργησαν πράγματι. Όμως η κατ' αποκοπή αναφορά σε "ένδοξους προγόνους", χωρίς συγκεκριμένες αναφορές, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να συσκοτίζει. Διότι δεν είναι δυνατόν την καταδίκη του Σωκράτους σε θάνατο από την Αθηναϊκή Δημοκρατία και μάλιστα από δικαστικό σώμα αποτελούμενο από εκατοντάδες κληρωτούς δικαστές, τους εμφύλιους σπαραγμούς των πόλεων μεταξύ "ολιγαρχικών" και "δημοκρατικών", τον αλληλοσπαραγμό της Ελλάδος με τον Πελοποννησιακό πόλεμο, ο οποίος κατέστρεψε τα πάντα και έγινε αφορμή μεγάλης παρακμής, να τα χειριζόμαστε στα γρήγορα με διαπιστώσεις του τύπου "Η διχόνοια αποτελεί την μεγάλη αδυναμία της φυλής". Πριν εξετάσουμε ποιος, με ποιον και για ποιο λόγο συγκρούστηκε. Και τα περί "ηγεμονικών τάσεων τόσο της Αθήνας, όσο και της Σπάρτης", οι οποίες οδήγησαν στον εμφύλιο σπαραγμό, αποτελούν παραμύθια της Χαλιμάς. Διότι είτε έχουμε με ένα πολιτισμένο χώρο να κάνουμε, είτε έχουμε να κάνουμε με στυγνές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως οι σύγχρονοι βρικόλακες του ΝΑΤΟ.
Ούτε και τις ανθρωποθυσίες στην κλασσική Αθήνα δικαιούμαστε να περάσουμε στο ντούκου, για να μην αναφερθώ ακόμη σε ανθρωποθυσίες αλλού, πράγμα που θα κάνω λεπτομερώς στην συνέχεια.
Ή ήτανε κοκόρια οι "ένδοξοι" προγονοί μας και αλληλοσφαζόντουσαν για χαβαλέ, οπότε μόνο "ένδοξοι" δεν μπορεί να ήσαν, είτε υπήρχαν σοβαρότατες αιτίες για τις συγκρούσεις, οι οποίες συνέβησαν, άρα δεν μπορεί να ήσαν όλοι "ένδοξοι". Κάποιοι μεταξύ αυτών ήταν κόπανοι και αποσκοπούσαν να βιάζουν τους άλλους.
Σε αυτά θα αναφερθώ σε προσεχή κεφάλαια. Η αναφορά εδώ γίνεται για να τονιστεί, ότι η μελέτη της ιστορίας ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΞΕΝΟΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΝΤΥΛΟΦΟΡΟΥΣ "ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΟΥΣ", ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ. Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον όσο αφορά την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, έχουμε μια πολύ σημαντική εκδοτική στροφή. Όμως παρόλο τον εκδοτικό στην κυριολεξία οργασμό, ο οποίος έχει λάβει χώρα, ελάχιστα έχουν μελετηθεί τα αντίστοιχα έργα και ακόμη λιγότερο η μελέτη τους έγινε με κριτικό και ερευνητικό πνεύμα. Και επ ' αυτού δεν μπορεί να ευσταθεί καμία δικαιολογία. Έφτασαν τα βιβλία αυτά να πωλούνται ενσωματωμένα μέσα στις ημερήσιες εφημερίδες έναντι ευτελούς αντιτίμου. Θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος το επιχείρημα, ότι για να μπορέσει να βρει κανείς κάποιος άκρη με τις πηγές, υποχρεούται κατ' αρχήν να προμηθευθεί πληθώρα πολύ ακριβών βιβλίων. Αυτό όμως δεν ισχύει και το ζήτημα εναπόκειται αποκλειστικά στην ετοιμότητά μας να έλθουμε σε επαφή με τις πηγές της ιστορίας μας.

Εάν λάβουμε υπ' όψει την καταδίκη σε θάνατο του Σωκράτους, με βάση την κατηγορία περί "διαφθοράς των νέων" και "εισαγωγής κενών δαιμονίων" αυτή βρωμάει από χιλιόμετρα μακρυά αντεκδίκηση σε βάρους του με πρωτοβουλία των αχθοφόρων του Μάτριξ, για ρωγμές, τις οποίες αυτός επιχείρησε.
Τελικά δεν είναι καθόλου εύκολο να κατανοήσουμε τις βασικές διδαχές τους Σωκράτους, εκτός εάν λάβουμε υπ' όψει μας το Μάτριξ. Αρκετά πράγματα από αυτά που αυτούς διακήρυξε, χωρίς να παύουν να έχουν ισχύ ιδωμένα καθ' εαυτά, αποκτούν άλλη αξία και νοηματοδότηση μέσα από την προβληματική του Μάτριξ.
Εάν διαβάσουμε προσεκτικά την Πλατωνική "Απολογία", θα δούμε ότι στην ακροαματική διαδικασία έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο η ρήση του Σωκράτους "εν οίδα, ότι ουδέν οίδα".
Τελικά πού ενοχλεί την πόλη και τους πολίτες η διακήρυξη του Σωκράτη ότι είναι βλάκας; Δεν έχει ο καθένας μας το δικαίωμα στην άγνοια, στην βλακεία, στην κουταμάρα;
Μήπως όμως με αυτήν την ρήση ο Σωκράτης δεν εννοούσε ότι είναι ο ίδιος βλαξ, αλλά μιλούσε στο όνομα της κοινωνίας; Μήπως εννοούσε ότι το κοινωνικό σύνολο δεν χαμπαρίζει τι παιχνίδια παίζονται πίσω από την πλάτη του; Μήπως εννοούσε το Μάτριξ, περί του οποίου έκανε στην συνέχεια με "σεμνότερο" τρόπο αναφορά μέσω του μύθου περί "σπηλαίου" ο μαθητής του Πλάτων;
Στο θέμα της πλήρους Σωκρατικής άγνοιας, γίνεται κατά την ακροαματική διαδικασία συγκεκριμένη αναφορά στο Μαντείο των Δελφών. Η Πυθία ισχυρίζεται ότι "Ο Σωκράτης είναι ο εξυπνότερος όλων των ανθρώπων". Μια τέτοια διακήρυξη αμφισβητεί και αντιφάσκει κατάφωρα με την διακήρυξη περί πλήρους αγνοίας του Σωκράτη. Ο Σωκράτης με την εμμονή του στην άγνοια περιέρχεται ουσιαστικά στα όρια να προβαίνει σε ύβρη σε βάρος του Μαντείου. Μοιραία γεννάται το ερώτημα σε ποια σχέση βρισκόταν το ιερατείο του ομοφυλόφιλου λυκοθεού Απόλλωνος, ο οποίος έκανε τους εραστές του κομματάκια, με το Μάτριξ;
Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχείο της Σωκρατικής διδασκαλίας συνίσταται στο "Ουδείς εκών κακός" και στο "Διδακτέον εστί την αρετήν".
Αυτές οι δυο ρήσεις βρίσκονται σε άμεσο συσχετισμό, διότι αφορούν δυο αντιδιαστελλόμενες έννοιες, την κακία και την αρετή. Και από τις δυο αυτές έννοιες αφαιρείται από τις ρήσεις η ατομική προαίρεση και κατά συνέπεια η ατομική ευθύνη. Από την στιγμή που κανείς δεν είναι εκουσίως κακός, δεν μπορεί να έχει ατομική ευθύνη. Άρα η κακία δεν έχει αφετηρία το άτομο. Από το άτομο απλώς προάγεται ΕΝΩ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΕΞΩΘΕΝ. Άρα υφίστανται κοινωνικοί μηχανισμοί και δομές, οι οποίοι αναπαράγουν και προωθούν την κακία. Αυτό όμως τότε μπορεί να συμβαίνει μόνο εκ συστήματος.
Σε τι όμως συνίστανται αυτοί οι μηχανισμοί; Πού είναι αυτοί, που βρίσκονται, που εδράζονται;
Είναι προφανές ότι ουδείς μπορεί να αποκριθεί το δίχως άλλο σε αυτά τα ερωτήματα.
Άρα αυτοί οι μηχανισμοί είναι κεκαλυμμένοι.
Τι υπάρχει όμως χωρίς να φαίνεται;

Εκεί όμως όπου η διδασκαλία του Σωκράτη αποτελεί καρφί εναντίον του πυρήνα του Μάτριξ, είναι η διδασκαλία του περί έρωτος. Διότι ακριβώς ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ, ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ.

Διότι ο Έρως είναι η βασικότερη τριαδική ροπή, η οποία οδηγεί τους ανθρώπους στην υπέρβαση της δυαρχίας, του εγωισμού και στην απόρριψη του ατομικού περιβλήματος, στην κατεύθυνση της ταύτισης και κοινωνίας με τον συνάνθρωπο.

Όταν αποχώρησε ο μεγάλος διδάσκαλος Τζατζόπουλος από την ηγεσία της τεκτονικής στοάς (ιδέ και λαγούμι) το "ίδρυμα" τού δώρησε ένα ειδωλίδιο ερμαφρόδυτου; Τι συμβολίζει ο ερμαφρόδυτος;
Έχω τονίσει επανειλημμένα, ότι δεν αντίκειμαι στην ομοφυλοφιλία, στο βαθμό που αυτή προέρχεται από την φυσική συγκρότηση των ορμονών του ατόμου. Σε τέτοιες περιπτώσεις το φαινόμενο είναι φυσιολογικότατο, πλήρως αποδεκτό, εμπίπτει στην σφαίρα των προσωπικών επιλογών και δεν αρμόζει να αφορά τρίτους. Η ομοφυλοφιλία μπορεί να προέρχεται επίσης από ψυχολογικά αίτια, ή αίτια στερήσεως, οπότε πάλι σε αυτές τις περιπτώσεις παρεμβαίνει το πεπρωμένο, άρα δεν μου πέφτει λόγος. Φρονώ όμως, ότι η αναγωγή της ομοφυλοφιλίας σε επικρατούν ευρέως διαδομένο κοινωνικό σπορ, έχει τελετουργική αφετηρία. Και επί του προκειμένου έγκειται ένα τεράστιας σημασίας θρησκειολογικού χαρακτήρος ζήτημα.
Οι δε θρησκειολογικές συνιστώσες αυτού του ζητήματος είναι δυο:
- Αφ' ενός μεν η παραγωγή διμεθύλτριπταμίνης (η οποία είναι και το ισχυρότερο ναρκωτικό, πέρα της παραισθησιογόνου επενέργειάς της) ώστε να ανοίξουν "πύλες πρόσληψης".
- Από την ομοφυλοφιλία δεν μπορεί να δημιουργηθεί ζωή. Τουτέστιν όταν παράγεται ζωή αποκλειστικά για τελετουργική χρήση.
Και δεν θα μπορέσω να αποφύγω να ξεφορτωθώ εδώ και τον νταλκά, ότι σε αρκετές θρησκειολογικές περιπτώσεις η ομοφυλοφιλία πλασάρεται ως "παρθενία", ως στην περίπτωση της "θεάς" Αρτέμιδος, με την οποία θα ασχοληθώ σε προσεχές κεφάλαιο, διότι έπεφτε και μαστίγωμα μέχρι θανάτου - Άρτεμις Ορθία - (καθότι πυρήνας του Μάτριξ είναι η σούπερ ανωμαλία, ως θανάτωσις του Έρωτος).

Ένα ιστορικό ερώτημα, το οποίο περνάει "στο ντούκου" (όπως στο χαρτοπαίγνιο της πόκας, όταν δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί) στην Ελλάδα των δεκάδων χιλιάδων φιλολόγων, ιστορικών, αρχαιολόγων και αρχαιολατρών :
Ποιοι ήταν αυτοί που ξέσκισαν τα ιμάτια τους για να καταδικαστεί ένας πτωχότατος άνθρωπος που δίδασκε την αρετή, επηρεάζοντας εκατοντάδες εκλεγμένους δικαστές, σε θάνατο; Τι ήταν αυτό, το οποίο τους ενόχλησε τόσο βάναυσα σε μια φιλοσοφική διδασκαλία;
Όταν οι μαστροποί και οι παραχαράκτες, οι δημαγωγοί και οι λωποδύτες όχι μόνο κυκλοφορούσαν ανεμπόδιστοι, αλλά συχνά έχαιραν κοινωνικής καταξιώσεως και αίγλης, ποιο ήταν το "φοβερό έγκλημα", το οποίο διέπραξε ένα στην ουσία κακόμοιρο γεροντάκι με τις συζητήσεις του στην αγορά, ένας άνθρωπος, ο οποίος έθετε την σχολαστική τήρηση των νόμων υπεράνω όλων, αυτός που απέρριψε την προσφορά των φίλων του να δραπετεύσει, για να αποφύγει το κώνειο;
Ποιοι ήταν αυτοί, τα μπατζάκια των οποίων πήραν στην κυριολεξία φωτιά από τα "εν οίδα ότι ουδέν οίδα", "ουδείς εκών κακός", "διδακτέον εστί την αρετήν", καθώς και με την απόδοση χαρακτηρισμών από τον Σωκράτη στον στον Έρωτα όπως: "σωτήρ άριστος, ξυμπάντων τε θεών και ανθρώπων κόσμος, ηγεμών κάλλιστος και άριστος", "ως είη Έρως μέγας θεός" (Πλάτωνος "Συμπόσιον").

Τι εννοούσε το τμήμα της κατηγορίας σε βάρος του επί ποινή θανάτου, που ισχυριζόταν ότι, "τά μετέωρα καί τά ὑπό τής γής καί θεούς μή νομίζειν καί τόν ἣττω λόγον κρείττω ποιεῖν";
Ποιες ήταν εκείνες οι "θεότητες", τις οποίες αμφισβήτησε ο Σωκράτης; Με ποιο τρόπο αυτές ενέχοντο (και εξακολουθούν και σήμερα να ενέχονται) στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της τότε εποχής;
Διατί αυτός κατήγγειλε τους ποιητές, οι οποίοι συγκρούστηκαν μαζί του, ότι "ου σοφία ποιοίεν α ποιοιεν, αλλά φύσι τινί και ενθουσιάζοντες, ώσπερ οι θεομάντεις και οι χρησμωδοί" ισχυριζόμενος ότι ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΛΕΝΕ "ίσασιν ουδέν ων λέγουσι" (Πλάτωνος, "Απολογία Σωκράτους, VII) . Που αποσκοπούσε η έμμεση απαξίωση της χρησμοδοσίας από τον Σωκράτη;

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΩΝ

2011-12-04T22:49:00.018Z

1. ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Θεωρώ, ότι ο σύγχρονος Μινώταυρος δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτόν της Μινωικής εποχής.
Αυτό, το οποίο έχει αλλάξει όμως, είναι ο Λαβύρινθος. Αυτός αφορά πλέον την πληροφορία. Την πρόσληψη, την ταξινόμηση, την αξιολόγηση και την δημιουργική της επεξεργασία.

Στην πρόσφατη εκπομπή του Ευάγγελου Μπεξή "Μυστικά Περάσματα" συζητήθηκε το θέμα της καθημερινής ζωής στην αρχαία Ελλάδα (http://etinarcadia-ego.blogspot.com/2011/12/blog-post.html ). Το πρώτο ερώτημα, το οποίο απασχόλησε αυτήν την συζήτηση, ήταν κατά πόσο υπάρχουν αρκετά στοιχεία προσβάσιμα στην διάθεσή μας, τα οποία μπορούν να επαρκούν, ώστε να διαμορφώσουμε κάποια άποψη περί αυτής.
Θεωρώ ότι, παρά το γεγονός της οργανωμένης αποκρύψεως - ή και καταστροφής - σημαντικού μέρους των αρχαίων πηγών, τα στοιχεία που βρίσκονται στην διάθεσή μας είναι υπεραρκετά, ούτως ώστε να καθίσταται καθ' όλα δυνατή η εξαγωγή συμπερασμάτων για την Ελλάδα της κλασσικής περιόδου. Πιστεύω επίσης, ότι - παρόλο ότι αυτό έχει σύνθετες και ιδιαίτερα δύσκολες προϋποθέσεις - είμαστε σήμερα σε θέση να κατανοήσουμε καλύτερα εκείνη την εποχή, από τους ίδιους τους ανθρώπους, οι οποίοι την έζησαν άμεσα. Έστω κι αν αυτοί ήσαν ογκόλιθοι του Πνεύματος, όπως οι φιλόσοφοι, ή οι ποιηταί.
Υπό αυτήν την έννοια δεν διστάζω να αντιστρέψω το βασικό συμπέρασμα του μεγάλου εθνολόγου Claude Levi Strauss, αναφορικά με την δυνατότητα της κατανοήσεως αρχαίων εποχών, ή πρωτόγονων κοινωνιών, έστω κι αν αυτές ανήκουν σε σχετικά πρόσφατες, ή ακόμη και σχεδόν σύγχρονες εποχές. Αυτός ο διανοητής υποστήριξε, ότι είναι αδύνατον για κάποιον, ο οποίος έχει ζήσει σε μια σύγχρονη ανεπτυγμένη κοινωνία, να κατανοήσει τον τρόπο σκέψης των πρωτογόνων φυλών.
Στην προκειμένη περίπτωση πιστεύω ακριβώς το αντίθετο: Ένας συστηματικός και διεισδυτικός ερευνητής, ο οποίος διαθέτει το κατάλληλο γνωσιολογικό υπόβαθρο και αναπτύσσει με υπομονή και επιμονή την μελέτη του, όχι απλά σε ακαδημαϊκή βάση, αλλά ως ζήτημα ζωής και θανάτου, δύναται να κατανοήσει τον ψυχισμό και τον τρόπο σκέψης των πρωτογόνων, πολύ καλύτερα από τους ίδιους. Και αυτή η ικανότητα είναι για τον ακόλουθο λόγο ζωτικής σημασίας:
Όλοι εξακολουθούμε να φέρουμε εντός μας, ισχυρότατα κατάλοιπα της ψυχολογίας των πρωτογόνων. Ο κανιβαλισμός δεν ξεπεράστηκε, ούτε όταν η σιδηρά εργαλειομηχανή έθεσε στο μουσείο το πέτρινο σφυρί, ούτε όταν οι βόμβες ναπάλμ αντικατέστησαν το τόξο και τα ξύλινα βέλη. Αποτελεί νομίζω πλέον κοινό τόπο η διαπίστωση, ότι η γραβάτα και το i-phone δεν στάθηκαν αρκετά για να απαλλάξουν την ανθρωπομάζα από την κυριαρχία του λεγόμενου "ερπετικού" τμήματος του εγκεφάλου, με βάση το οποίο λειτουργούσαν κάποιοι απώτεροι πρόγονοί μας, οι οποίοι φορώντας γουναρικά καραδοκούσαν το διερχόμενο θύμα τους σκαρφαλωμένοι στα κλαριά ενός δένδρου.

Όσο αφορά την κοινωνική εξέλιξη, έχει επικρατήσει μια λανθασμένη αντίληψη, η οποία ανάγεται στην μαρξιστική θεωρία. Συμφώνως προς αυτή, η εξέλιξη των κοινωνιών δεν είναι γραμμικής μορφής, αλλά στηρίζεται σε άλματα. Η ποσοτική λεγόμενη επισυσσώρευση αλλαγών οδηγεί σε ποιοτικά άλματα, τα οποία καθιερώνουν ριζικά διαφορετικά οικονομικά συστήματα, τα οποία με την σειρά τους δομούν ριζικά διαφορετικές κοινωνικές συνειδήσεις.
Στην ουσία οι ιδεολογικοί αντίπαλοι τού Μαρξισμού, οι οποίοι ανήκαν στον συντηρητικό χώρο, υπήρξαν και αυτοί οπαδοί του θετικισμού και του νομιναλισμού - όπως π.χ. ο Κάρλ Πόπερ - και υπό αυτήν την έννοια στάθηκαν περισσότερο πιστοί μαρξιστές από τον ίδιο τον Μαρξ.
Θεωρώ, ότι τα κενά, το οποία καταγράφησαν στην δόμηση των βασικών ερμηνευτικών οργάνων στις κοινωνικές "επιστήμες", δεν ανάγονται σε νοητικές αδυναμίες, αλλά αποτελούν οργανωμένες προσπάθειες αποπροσανατολισμού και ευνουχισμού του τρόπου σκέπτεσθαι. Οπωσδήποτε υπάρχει μια γνώση, η οποία δεν καθίσταται κοινωνικά προσβάσιμη, αλλά μεταδίδεται με σχολαστική εχεμύθεια κατά αποκλειστικότητα σε εκείνο το τμήμα της ελίτ, το οποία απεργάζεται την λεγόμενη κοινωνική μηχανική.
Την απόπειρα καταγραφής αναλόγου γνώσεως (ίσως όχι σώνει και καλά εκ του μακρόθεν, όσο αφορά τα "γνωστικά" κέντρα επεξεργασίας και διαφυλάξεως κεκρυμμένης τεχνογνωσίας) αποτελούν νομίζω, τα λεγόμενα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών", τα οποία θεωρώ ψευδεπίγραφα. Αναμφιβόλως αυτά περιέχουν πολύ σημαντικά στοιχεία, τα οποία ανταποκρίνονται σε καλυμμένες μεθόδους εξασκήσεως της εξουσίας. Όμως, αποτελεί πάγια μέθοδο συσκοτίσεως από την πλευρά των εξουσιαστικών κυκλωμάτων, να αποκαλύπτουν οι ίδιοι κάποια ψιχία πραγματικής γνώσεως, προκειμένου να στηρίξουν μια ψευδή κοσμοθεώρηση.

Η ως άνω διαπίστωση, δεν μπορεί να συνεπάγεται βεβαίως, ότι όλο το γνωσιολογικό υλικό, το οποίο περιέχεται στα ράφια των βιβλίων στις βιβλιοθήκες, τα οποία αφορούν τις ανθρωπιστικές επιστήμες, είναι άνευ αξίας και ότι η καλύτερη χρήση αυτών των πονημάτων είναι η θερμάστρα καυσόξυλου, ή οι κάδοι ανακυκλώσεων. Τουναντίον, το υλικό, το οποίο έχει συγκεντρωθεί στην πορεία των αιώνων, έχει τεράστια αξία στην προοπτική να βρει ο άνθρωπος μια άκρη, σχετικά με το τεράστιο πρόβλημα του κοινωνικού ταλανισμού, που τον καταδυναστεύει.
Όμως όλα αυτά τα έργα αφορούν μεμονωμένες ψηφίδες του παζλ. Και οπωσδήποτε δεν είναι όλα χρήσιμα. Το ζητούμενο μοιάζει με την πρόκληση ενός παζλ, του οποίου μεγάλο ποσοστό των επί μέρους ψηφίδων υπάρχει ήδη. Αυτό όμως βρίσκεται ανακατωμένο με υπερπολλαπλάσιο αριθμό ψηφίδων, οι οποίες είναι άχρηστες, ή κατασκευάστηκαν σκόπιμα για να μπερδέψουν. Και ο συνολικός όγκος των ψηφίδων είναι τόσο μεγάλος, που δεν επαρκεί η ανθρώπινη ζωή για να γίνει κάποια διεξοδική ταξινόμηση, έστω κι αν υποτεθεί, ότι ο σύγχρονος Θησέας μέσα στον Λαβύρινθο, δεν αντιμετωπίζει κανένα βιωτικό και κανένα προσωπικό πρόβλημα, ούτως ώστε να μπορέσει να αφιερωθεί πλήρως στην έρευνα.

Επιστρέφοντας στον Μύθο λοιπόν, φρονώ, ότι και ο σύγχρονος Θησέας δεν θα μπορέσει να εκπληρώσει την αποστολή του χωρίς εκ νέου τον Μίτο της Αριάδνης.
Ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος μοιάζει με λαβύρινθο. Εάν δεν εντοπίσουμε πρώτα εκεί τον Μινώταυρο και εάν δεν τον εξοντώσουμε εκεί, δεν θα μπορέσουμε να τον αντιμετωπίσουμε πουθενά αλλού.

Συνεχίζεται...

ΚΑΛΕΣΑΤΕ 322 - 523. Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ

2011-11-28T20:02:00.059Z

1. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΤΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟ

Φτάσαμε πλέον σε ένα σημείο, που μας πετάνε τις μπιέλες. Το σημείο πριν το λεγόμενο "αμήν", τον Άμον Ρα ή "αμνό", το κριάρι, το οποίο συμβολίζει τον ήλιο και το οποίον δηλώνει το πέρας μιας τελετουργίας, ως αναφορά στον Φωτοδότη, ο οποίος συμβολίζει ταυτοχρόνως και την αρχή πάσης αναπαραγωγής της ζωής. Εάν η ηλιακή ενέργεια δεν γίνει χλωροφύλλη, παύει η αναπαραγωγή παντός φυτικού ή ζωικού οργανισμού πάνω στον πλανήτη γη, πέραν της αξίας που έχουν οι ακτίνες του ηλίου καθ' εαυτές για κάθε ζωντανό οργανισμό.

Χιλιάδες άνθρωποι κοιμούνται πλέον στους δρόμους, χιλιάδες άνθρωποι στερούνται τροφής, κατά δεκάδες παραδίδουν τα παιδιά στα ιδρύματα, διότι αδυνατούν να προμηθευτούν τα στοιχειώδη προς το ζειν.
Αφού επέβαλαν πραξικοπηματικά ως κρατικούς ηγέτες δούλους της λερναίας ύδρας, εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν με υπέρμετρο άγχος και αβεβαιότητα το μέλλον.
Τραβάνε τραμπάλα τα νεύρα του πληθυσμού με τους μπακαλιάρους, τους οποίους παρουσιάζουν ως υποτιθέμενους πολιτικούς, μια μας λένε ότι θα μας δώσουν την δόση μας, μια μας λένε ότι πρέπει με τις κωλοτούμπες να γυρίζουμε γρηγορότερα από τους ανεμιστήρες για μας την δώσουν, μια φεύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, μια δεν φεύγει, μια φεύγει από το Ευρώ, μια θα χρειαστούμε βρακοζώνη γιατί από τον υποσιτισμό θα μας πέσουν τα πανταλόνια, μια θα χρειαστούμε το λουρί της μάνας, μια το εθνικό νόμισμα είναι αυτό που θα μας σώσει, μια η συνεργασία με το χασαπιό του Ισραήλ πρόκειται λέει να είναι η σωτηρία μας και μεις τραβάμε τα μαλλιά μας.

Όλοι αυτοί οι τζάμπα μάγκες, οι οποίοι επωάστηκαν στα θερμοκήπια του συστήματος, ως δήθεν ταγοί και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να φάνε την σουπίτσα που τους έδινε η μαμά τους, για να τους πει μπράβο η γειτόνισσα και ο φασίστας ο θειός τους, να κρατάνε μια ζωή την κουτάλα και να το παίζουν ηγέτες των "κάφρων" για λογαριασμό των ξένων κέντρων, αυτοί, που με το brain drain προσφυγοποίησαν χιλιάδες ικανούς ανθρώπους, που με το "η μετανάστευσις είναι ευλογία δια τον τόπον", οδήγησαν σε εκπατρισμό εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους γενιές και γενιές, έρχονται να εφαρμόσουν και τον θλιβερό επίλογο στην ολοκληρωτική διάλυση της χώρας, μέσα στο φρικιαστικό σενάριο αποπληθυσμού με την καταστροφή των τροφών μέσω του κώδικος τροφών "Codex Alimentarius", με την πληθυσμιακή αλλοτρίωση μέσω των αλλοδαπών και την οργανωμένη λιμοκτονία των γηγενών.
Έχουν το θράσος να διακηρύσσουν τα μόμολα της δήθεν "προωθήσεως των Ελληνικών γραμμάτων", τα δήθεν μετανοήσαντα ακροδεξιά στοιχεία με τα ρόπαλα ανά χείρας, που ξάφνου ενεδύθησαν γραβάτες και έγιναν "σοβαροί", δια στόματος του αρχηγού τους, του πλέουν αντιπαθούς βερμπαλιστού από τότε που βγήκε το χαζοκούτι, ότι "χαίρονται ιδιαίτερα που ο κ. Παπαδήμος ανήκει στην τριμερή".
Έρχονται να ζητήσουν την υποστήριξή μας, για να μπορέσουν να "αναδιαπραγματευτούν" το μνημόνιο, την αντισυνταγματική συνθήκη στην ουσία εξόντωσης του Ελληνικού λαού.
Αυτοί οι "κύριοι" που ζούνε μέσα στην χλιδή με τα χρήματα του Ελληνικού λαού, εργάστηκαν μια μέρα στην ζωή τους; Και όταν ερωτώ εργάστηκαν δεν εννοώ την προώθηση σιονιστικών συμφερόντων σε δικηγορικά γραφεία, ούτε την προαγωγή μοντέλων.

Δυστυχώς όμως ο λαός στέλνει αυτά τα βουβάλια στην βουλή ΜΙΑ ΖΩΗ, αλλά πλέον έφτασε ο κόμπος στο χτένι.

Το γνωρίζαμε εδώ και τουλάχιστον εικοσιπέντε χρόνια, ότι το σύστημα θα "έσπαγε" ηθελημένα, επιβάλλοντας ένα πολύ άψογα οργανωμένο και ελεγχόμενο χάος, με στόχο την επιβολή της "νέας τάξης", την επάνοδο των "μεγάλων παλαιών". Το σύστημα είχε προγραμματίσει να περάσει από την καλυμμένη λατρεία του Κρόνου, στην ανοικτή και απροκάλυπτη λατρεία του Κρόνου.

Ο ίδιος ο Κρόνος δεν φταίει πουθενά. Διέπει την αρχή της συντηρήσεως, άνευ της οποίας ουδέν δύναται να υπάρξει. Διέπει και την αρχή του θανάτου, άνευ της οποίας ουδέν δύναται να αναγεννηθεί. Ένα εκ των βασικών του συμβόλων είναι η νεκροκεφαλή με τα οστά.
Ουδέν κακόν με το εν λόγω σύμβολο.
Ουδέν κακόν, όχι όμως όταν το εν λόγω σύμβολο συνοδεύεται από τον αριθμό 322, όπως πράττει η στοά "Scull and Bones", "Στοά του κρανίου και των οστών 322", στην οποία ανήκουν οι ελληνόφωνος οικογένεια George Bush και άλλοι ελληνόφωνοι. Το συμβολικό περιεχόμενο του αριθμού 322 θα αποσυμβολίσω στην συνέχεια, για να κατανοήσουμε περί τινος πρόκειται, εφόσον έχω υποσχεθεί στα πλαίσια αυτής της σελίδος πλήρη αποκάλυψη των μυστηρίων.
Διότι δεν αποδέχομαι άρρητα. Ο Ιησούς Χριστός διακήρυξε: "Είρηκα τοις πάσι".
Μας κάλεσε να ανοίξουμε την αυλαία.
Δεν τυχαίνει να συγκαταλέγομαι μεταξύ των πιστών του. Αλλά τουλάχιστον ενώπιον των βασικών του Εντολών υποκλίνομαι, άλλο εάν πιστεύω, ότι έφτασε η ώρα να προχωρήσει η ανθρωπότητα και ένα βήμα πιο μπροστά.

Οι πρώτοι, οι οποίοι έκαναν ασπίδα την νεκροκεφαλή με τα οστά επί του στήθους, ως έμβλημα τάφου, αλλά με το σύμβολον της Αναστάσεως επ' αυτού, ήσαν οι Μεγαλόσχημοι μοναχοί. Αυτοί, οι οποίοι έθεσαν ως κύριο στόχο του βίου την νέκρωση του σαρκικού φρονήματος. Όχι της σαρκός, καθότι η σαρξ είναι πλήρως αγιασμένη και άνευ αυτής ζωή δεν υφίσταται. ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ.

Όταν ψάλει ο Νιόνιος:
"Ζήτω η Ελλάς και κάθε τι μοναχικό στον κόσμο αυτό..."
δεν εννοεί κυρίως πέντε γερόντια που ασκητεύουν στα μοναστήρια.
"Η πιο μεγάλη, αλλά και η πιο σημαντική έρημος, ΕΙΝΑΙ Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΗΜΟΣ", διακήρυξε ο ιδρυτής του Χριστιανικού ασκητισμού Αγιαντώνης.
Πραγματικοί ασκητές είναι και όλοι αυτοί, οι οποίοι επέλεξαν την οδό της εσωτερικής μοναξιάς, την άρνηση να αφομοιωθούν στο πλήθος, την ρήξη με τον άρχοντα του κόσμου τούτου. Αυτοί που εμμένουν στις αρχές της ειρήνης και της δικαιοσύνης, οι διψώντες και πεινώντες την Αλήθεια. Οι διωκόμενοι υπέρ βωμών και εστιών. Αυτοί, που όχι μόνο θα χορτασθούν από τον Ήλιον της Δικαιοσύνης, αλλά αποτέλεσαν, αποτελούν και θα αποτελούν το φύραμα μιας άρτιας Κοινωνίας Ανθρώπων και Λόγου, για να χορτάσει η οικουμένη Χάρη, Θαύμα και Αληθή Ζωή.

2. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΩΣ ΣΚΑΛΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ήδη φθάσαμε λοιπόν στην αρχή του τέλους.
Ενώ στην Ελλάδα - ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ - οργιάζουν οι φήμες για διάλυση της Ευρωζώνης και του Ευρώ, οι ειδήμονες, οι οποίοι κατά κανόνα δεν πέφτουν έξω, κάνουν πλέον λόγο για πτώχευση μεγάλων τραπεζών των ΗΠΑ μέσα στον Ιανουάριο. Αυτό σημαίνει υπερπληθωρισμό, αν όχι καταστροφή του χρήματος. Τουτέστιν ΦΟΒΕΡΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ΠΟΣΙΜΟΥ ΥΔΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (Προετοιμαστείτε και αποθηκέψτε).
Ο Αδόλφος Χίτλερ αποδεικνύεται ως πρόβα τζενεράλε για τον αντίχρηστο και τον ανοιχτό φασισμό του μολόχ.

Επειδή αυτά ήταν από χρόνια γνωστά, δεν ήθελα να κουράσω τους επισκέπτες με προσεγγίσεις περί των οικονομικών, της λογιστικής δηλαδή μαγγανείας, η οποία εφαρμόζεται για να επιβληθεί με δήθεν σοβαροφάνεια ένα προγραμματισμένο διεθνές μπανκρότ.

Και επειδή η οικονομία αποτελεί το μέσον και όχι τον σκοπό - που δεν είναι και αυτός οικονομικός - φρονώ εν αντιθέσει προς πληθώρα κοινωνικών διαφωτιστών και ακτιβιστών, ότι το πρόβλημα ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΕΤΑΙ ΜΕ ΑΠΛΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
Τέτοιες αλλαγές - ή ορθότερα "αλλαγές" - γνωρίσαμε μπόλικες στην ιστορική διαδικασία, οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση ανακύκλωσαν το πρόβλημα, εάν δεν τον διόγκωσαν υπερμέτρως, όπως στην περίπτωση της "ερυθράς" (και δυο αβγά τουρκίας) Κίνας.
Όλοι αυτοί οι οποίοι ευαγγελίζονται τις (κάργα θολές) μελλοντικές "πολιτικοκοινωνικές" ανατροπές, αποφεύγουν να μπουν στον κόπο να αναλύσουν με διεξοδικό και εμπεριστατωμένο τρόπο τις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις, οι οποίες έλαβαν χώρα στην Ρωσία και την Κίνα, τα δυο μεγάλα αυτά πεδία πολιτικού και κοινωνικού πειραματισμού, κατά την διάρκεια του περασμένου αιώνος.
Εάν υπήρχαν χρονικά περιθώρια μέχρι την μεγάλη τελική σύγκρουση, θα εγκατέλειπα τα εγκόσμια, για να πάω να ζήσω με μια νερόσουπα, ώστε να μπορέσω να χειριστώ κατά τα προσεχή χρόνια αυτήν την θεματολογία. Όμως εδώ που φτάσαμε, δεν υπάρχουν περιθώρια άλλα, από το να επικεντρώσουμε τις προσπάθειες μας αποκλειστικά στα κεντρικά ζητήματα, ώστε να δομηθούν κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις για το μέλλον.

Έχω γράψει αρκετές φορές, ότι η σύγκρουση ήταν, είναι και θα είναι πνευματική. Αυτό δεν το εννοώ σε καμία περίπτωση ηθικηστικά. Το ζητούμενο έχει δυο συνιστώσες, μια ηθική και μια γνωσιολογική, οι οποίες συδέονται άμεσα μεταξύ των, κατά το υπό του Πλάτωνος γραφθέν ότι "Η γνώσις διαφυλάσσεται δια τους εναρέτους".
Στο ζήτημα ήθους δεν θα υπεισέλθω, διότι φρονώ ότι η Ελλάς διαθέτει υπεράφθνο και κατά συνέπεια διακατέχομαι από υπεραισιοδοξία επ' αυτού.
Στο ζήτημα της γνώσεως, έχω ήδη τοποθετηθεί, εξαίρων την καταλυτική σημασία, την οποία αποδίδω στην επίτευξη ρωγμής στο Μάτριξ. Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος, ότι το διαψιλές της φωτίσεως εφορμά πλέον εις τους εργάτες της διεξόδου από τα αδιέξοδα.
Επ' αυτού συνιστώ εγκάρδια και τις δυο πρόσφατες αναρτήσεις του ΕργΔημΕργ, στις οποίες πραγματεύεται το ζήτημα του πυροδότου.

Ένας μεγάλος Έλλην σύγχρονος διαφωτιστής, ο οποίος μας παρέχει σημαντικότατα γνωσιολογικά εφόδια, είναι ο Ιπποκράτης Δάκογλου. Αυτός με την έκδοση μιας τετράτομης πραγματείας περί του Κώδικος του Πυθαγόρα, όχι μόνο μας παρουσίασε αυτήν την διδασκαλία, αλλά έδωσε πλείστες όσες πολύτιμες ερμηνείες. Εμείς καλούμεθα να μελετήσουμε, αλλά και να αναπτύξουμε και να εφαρμόσουμε δημιουργικά, όσα ο Ιπποκράτης Δάκογλου, με την πρωτοποριακή του εργασία "Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ και η αποκτυπτογράφησι της διδασκαλίας του" (Εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ) μας κατέστησε προσιτά.
Οπωσδήποτε σε κάποιους φίλους και φίλες τα βιβλία αυτά είναι γνωστά και ο μόνος τρόπος να έλθει κάποιος σε επαφή με αυτό είναι να το προμηθευθεί και να το μελετήσει.
Εδώ θα αναφέρω το κεντρικό θέμα της εν λόγω πραγματείας, που είναι η γέννεση, η ανάπτυξη, ο θάνατος και η επαναγέννεση των πάντων, είτε αυτά ανήκουν στον μικρόκοσμο, τον μεσόκοσμο ή τον μακρόκοσμο. Χαρακτηριστική είναι η ρήση που αποδίδεται στον Πυθαγόρα "Ως άνω έτσι και κάτω".
Όλη η ως άνω διαδικασία συντελείται κατά τον Πυθαγόρα με φάση τον αριθμό Χρυσό Αριθμό "Φ", ο οποίος αποτελεί τον λόγο της λεγόμενης "Χρυσής Τομής". Η Χρυσή Τομή ορίζεται ως η τομή ενός τμήματος ΑΓ μέσω ενός ενδιάμεσου σημείου Β κατά τρόπον ώστε ΑΒ/ΒΓ = ΒΓ/ΑΓ. Ο Χρυσός Αριθμός είναι ο Φ = 1,61803 = τετραγωνική ρίζα του 5 συν 1 διά 2. Βασική ιδιότητα του Χρυσού αριθμού είναι: Φ² = 1 + Φ.

Ο Πυθαγόρας με βάση των Χρυσό Αριθμό κατόρθωσε να υπολογίσει με εκπληκτική ακρίβεια την απόσταση των πλανητών από τον ήλιο.
Ο Δάκογλου κατέγραψε τους από τον Πυθαγόρα διδαχθέντες νόμους συνθέσεως και αποσυνθέσεως του σύμπαντος, οι οποίοι εφόσον αφορούν γραμμικά φαινόμενα εξαρτώνται από τον Φ, επιφανειακά φαινόμενα από το τετράγωνο του Φ και ογκομετρικά φαινόμενα από τον Φ εις τον κύβο.
Επί πλέον τα συστήματα επεκτείνονται μέχρι της ολοκληρώσεως τους σε δώδεκα φάσεις, όπου το αρχικό βήμα επεκτείνεται στην επόμενη φάση πολλαπλασιαζόμενο με τον Φ.
Ο Δάκογλου υποστήριξε πριν ανακαλυφθούν πλανήτες πέραν του Πλούτονος, ότι οι Πλανήτες δεν είναι εννέα, αλλά δώδεκα. Οι ανακαλύψεις της NASA στην συνέχεια δικαίωσαν την θεωρία, που αυτός παρουσίασε.

Πέραν αυτού ο Δάκογλου παρουσίασε την Διεύρυνση των νόμων της δημιουργίας σε τριαδικές φάσεις, όπου από την πρώτη δημιουργική φάση προκύπτει ο αριθμός Κ, ο οποίος καλείται ΚΟΣΜΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και είναι η παγκόσμια σταθερά της τριαδικής δημιουργίας του σύμπαντος. Για τον Κ ισχύει:
Κ = 1 + Φ + Φ² = 5, 236
Η δεκάτη τρίτη δημιουργική φάση συντελείται σύμφωνα με τα έργα του Δάκογλου με:
Φ εις την 12η + Φ εις την 13η + Φ εις την 14η = Κ επί Φ εις 12η

Στο βίντεο που ακολουθεί ο Δάκογλου αποκαλύπτει επίσης, ότι ο Κ αντιστοιχεί και στην συχνότητα του αιθέρα.

Έρχομαι τώρα στην δική μου ερμηνεία του αριθμού 322 με βάση αυτά που παραθέτει ο Δάκογλου στο εν λόγο έργο:

Με ποιο τρόπο συνδέεται το 322 με την διαδικασία θανάτου (αποσύνθεση) που συμβολίζουν το κρανίο με τα οστά;
Συμφώνως προς τον Πυθαγόρα ένα σύστημα ολοκληρώνεται στο δέκατο τρίτο βήμα, το οποίο συνίσταται, εφόσον το πρώτο βήμα αποτελεί την μονάδα, στον Φ εις την 12η. Αυτός ο αριθμός είναι ο 322.
Εκεί το εν λόγω σύστημα, αφού ολοκληρωθεί εισέρχεται στην αποσύνθεση και πεθαίνει.
Εκεί, στο θάνατο και την συντήρηση του θανάτου, επιχειρεί το εωσφορικό ιερατείο να εγκλωβίσει την εξέλιξη της υπάρξεως, κάνοντας χρήση αυτού του συμβόλου, στην βάση του νόμου του συντονισμού και της επαγωγής.

Εξέλιξη, αναγέννηση στο επόμενο στάδιο έχουμε με το Φ εις την 13η = 523

ΤΟ 523 ΛΟΙΠΟΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΑΙ

Την έλευση σε ένα πραγματικά νέο, πραγματικά δίκαιο, πραγματικά ελεύθερο κόσμο.

Ο ΕργΔημΕργ απέδειξε σε πρόσφατη σειρά αναρτήσεων, ότι οι βασικοί Χριστιανικοί ναοί της Θεσσαλονίκης ανεγέρθησαν γύρω από τον κεντρικό ναό της Ροτόντας ακριβώς με τις αναλογίες των αποστάσεων των πλανητών του ηλιακού συστήματος.
Εάν λάβουμε υπ' όψει μας ότι η Ροτόντα ανεγέρθει επί των ερειπίων αρχαίου ναού, ο οποίος ήτο αφιερωμένος στα καβείρια μυστήρια, όπως και οι περισσότεροι ναοί χτίστηκαν επάνω στα ερείπια αρχαίων ναών, μπορούμε να κατανοήσουμε, ότι οι εν λόγω μαθηματικές σχέσεις είναι σε θέση να θέτουν σε κίνηση ενέργειες και ενεργειακούς νόμους, ανεξαρτήτως ποιος τις εφαρμόζει. Και ο χειρούργος και ο δολοφόνος κρατούν μαχαίρι. Ο πρώτος για να σώσει ζωές, ο δεύτερος για να τις αφαιρέσει.

Είναι όμως πράγματι τα σύμβολα ουδέτερα; Βρίσκονται στην πλήρη διάθεση όποιου δύναται να τα χειρίζεται, ως γνώστης των ιδιοτήτων τους, ανεξαρτήτως εάν αυτός αποσκοπεί σε κατάχρηση τους, ή καλώς νοούμενη χρήση;
Είναι η γνώση των συμβόλων σε όλους προσβάσιμη, ανεξαρτήτως διαθέσεων και σκοπών;
Ο Θείος Πλάτων απαντά αρνητικά σε αυτό το ερώτημα.
Περί του τρόπου όμως, που τα ιερά σύμβολα και ο αριθμός "το ιερότερον πάντων", ως Αυτός έφα, βρίσκονται κυρίως στην διάθεση του αγώνος των Ελλήνων και όχι των αντιπάλων της ανθρωπότητος, προσεχώς.

ΠΕΛΑΓΟΦΥΑΛΟΣ VS ΜΑΡΞ

2011-11-28T19:02:00.011Z

Φωτογραφία του Καρόλου Μαρξ προ 250 ετών

Φωτογραφία του Πελαγοφύαλου προ 25 ετών πλησίον παραστάσεως του Παντοκράτορος, φιλοτεχνηθείσης παρ' αυτού

Ως έχων την αμετροέπεια να αναρτήσω φωτογραφία μου δίπλα σε αυτήν του Λένιν ( http://bostopel.blogspot.com/2011/06/blog-post.html ) πράττω το ίδιο και με αυτήν του Μαρξ. Προειδοποιώ όσους ενοχλούνται από τέτοιου είδους ξιπασμούς, ότι το κακό πρόκειται να τριτώσει προσεχώς με φωτογραφία του Τζων Λέννον.

Προ δυο εβδομάδων περίπου σχολίασα σε κάποια ανάρτηση του Antinews.gr με θέμα τον Μαρξ, τον Παπαδήμο και τους τεχνοκράτες ( http://www.antinews.gr/2011/11/20/134449/ ). Συρραφή των εκεί σχολίων μου αναρτώ και εδώ για λόγους συστηματοποιήσεως:

"Το 1948 δήλωσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ότι “θα πρέπει να επιλέξουμε εάν θα παραμείνουμε μαρξιστές ή επαναστάτες”.

Ο Μαρξισμός ως θεωρία έχει καθολικό χαρακτήρα, υπό την έννοια ότι επιχειρεί να δώσει ερμηνείες και να προτείνει διεξόδους στα βασικά προβλήματα της ανθρωπότητος στο στάδιο της εποχής που αυτός έζησε και ορθώς χαρακτηρίστηκε ως στάδιο της κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης. Μια θεωρία, η οποία προβάλει αίτημα καθολικότητος, οφείλει να διαμορφώσει ένα δικό της αναλυτικό όργανο. Για να έχει καθολικό χαρακτήρα αυτή, οφείλει να επιχειρήσει την ανατροπή των προηγούμενων καθολικών θεωριών, αλλιώς αποτελεί απλή προέκταση ή εξειδίκευση κάποιας των προηγούμενων. Αυτό συνεπάγεται εκπόνηση και εφαρμογή νέου αναλυτικού οργάνου.
Ως εκ τούτου, η έδραση μιας νέας καθολικού χαρακτήρος θεωρίας βρίσκεται στην φιλοσοφία – και δη στην οντολογία – και όχι στην επιστήμη. Από πλευράς δεοντολογίας λοιπόν, ορθώς χαρακτήρισε ο Μαρξ το όργανό του ως “διαλεκτικό υλισμό”, ως καθαρά εδραζόμενο στην φιλοσοφία και συνακολούθως ανέπτυξε τον “επιστημονικό σοσιαλισμό”, επιχειρώντας (τουλάχιστον τύποις) να αναπτύξει και να προσαρμόσει τα επιστημονικά επιτεύγματα της εποχής του στην κατεύθυνση μιας οικονομικής και πολιτικής θεωρίας.
Αντιστοίχως εφορμά ο Μαρξ στην οικοδόμηση της θεωρίας του με μια διδακτορική διατριβή με θέμα “Η Διαφορά της Δημοκρίτειας από την Επικούρεια Φιλοσοφία”, προσπαθώντας να αντλήσει και να επεξεργαστεί υλικό από την βάση της γνώσεως, την οποία συνιστά ο Ελληνικός Λόγος. Δεν είναι τυχαίο επίσης, ότι τις πρώτες του επαφές στο Βερολίνο συμμετέχει ενεργά στον κύκλο των “Νεοχεγκελιανών”, οι οποίοι διαμορφώνουν μεν πολιτική προβληματική, ασχολούνται όμως σε βάθος με την φιλοσοφία.
Κατά συνέπεια, πριν αποτιμήσουμε την επιστημονική πλευρά στην θεωρία του Μαρξ (ή ορθότερα των Μαρξ / Ένγκελς) οφείλουμε να ασχοληθούμε σοβαρά με το φιλοσοφικό του οικοδόμημα.
Βεβαίως, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Μαρξ απόφυγε να διαμορφώσει αμιγή ιστορικά πονήματα (όπως πχ. ο Λένιν με το “Μαρξισμός και Εμπειριοκριτικισμός). Εκκινώντας αυτός από την αρχή ότι “Ζητούμενο είναι να αλλάξουμε τον κόσμο και όχι να τον ερμηνεύσουμε”, προσπάθησε να διαχύσει τις φιλοσοφικές του αρχές μέσα στο γενικότερο έργο του. Εξαίρεση αποτελεί “Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το Τέλος της Γερμανικής Φιλοσοφίας”, με το οποίο θα διαφοροποιηθεί ριζικά έναντι των λοιπών Νεοχεγκελιανών στην βάση μιας υλιστικής θεωρήσεως.
Η χαρακτηριστική διαπίστωσή του, ότι “ο Χέγγελ έστησε την διαλεκτική με το κεφάλι προς τα κάτω “, αποτελεί προσπάθεια απορρίψεως της Χεγγελιανής μεταφυσικής (η οποία είναι για τον γράφοντα και γελοία και αποτελεί πηγή του ναζισμού).
Η αρχή της διαλεκτικής ανάγεται ως γνωστόν στον Σωκράτη και τα Πλατωνικά συγγράμματα. Θα περίμενε κανείς, ότι η αρχή “θέση-αντίθεση-σύνθεση” συνιστά μια τριαδική αρχή στα πλαίσια της μαρξιστικής οντολογίας. Αντιθέτως όμως ο Μαρξ είναι βαθύτατα δυαρχικός και Μανιχαϊστής. Τα συμπεράσματά του στηρίζονται στην αρχή “άσπρο-μαύρο”. Καλό και κακό, συμφέροντα των αστών και συμφέροντα της εργατικής τάξης, αντίθεση του παλαιού με το νέο κλπ. Δεν είναι τυχαίο ότι όλη οντολογία του Μαρξισμού είναι κολλημένη στην λεγόμενη “πάλη των αντιθέτων”, τις “κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις” και την πάλη των τάξεων. Ακόμη και ο στόχος του σοσιαλισμού ως επιδιωκόμενη “σύνθεση” λειτουργεί υπέρ του ενός: Της “δικτατορίας του προλεταριάτου”. Τα περί “μαρασμού του κράτους” αποτελούν απώτερο στόχο, τα οποία μετέτρεψε και σε λατομείο ανθρώπινων ψυχών στην συνέχεια ο Στάλιν, με τον λεγόμενο “μηχανιστικό υλισμό”, όπως του αποδώθηκε, με τον ισχυρισμό ότι “πρώτα αλλάζει η οικονομική βάση τους συστήματος και μετά δημιουργείται η σοσιαλιστική συνείδηση” (ιδέ και “Προβλήματα της Οικοδόμησης του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ).

Που στηρίζεται η “επιστημονικότητα” της Μαρξιστικής θεωρίας;
- Στο πρόσχημα, ότι αυτή έχει υλιστικό χαρακτήρα και ότι όλα τα άλλα συνιστούν μεταφυσική, δηλαδή αντιεπιστημονικά μπαρμπούτσαλα; Τότε πού μένουν τα συμπεράσματα της σύγχρονης θεωρητικής φυσικής, πέραν ότι από την φύση της μια τέτοια οπτική συνιστά ανερμάτιστη αφέλεια;
- Στην μελέτη της προηγηθείσης χρονικώς του Μαρξ της αγγλικής οικονομικής θεωρίας (Ρικάρντο κλπ.); Τότε πρόκειται για οικονομική και όχι καθολική θεωρία.
- Στις μελέτες εκείνων των προϋποθέσεων, οι οποίες οδηγούν στα συμπεράσματα, τα οποία εκτίθενται συμπυκνωμένα στο “Μισθός, Τιμή και Κέρδος” σχετικά με την “πρωταρχική συσσώρευση”, την εξέλιξη των μέσων παραγωγής και τα δεδομένων ιδιοκτησίας τους, καθώς και την δημιουργία “υπερπροϊόντος”; Εδώ θα συμφωνήσω, ότι το ζήτημα υπέχει κάποιας σοβαρότητος.
Αυτά πραγματεύθηκε ο Ένγκελς (ο οποίος συμπλήρωνε με έμφαση την θεωρητική δουλειά του Μαρξ – Ας αναφερθεί και η συμβολή του στην φιλοσοφία με το “Antidüring”) κυρίως στο “Καταγωγή της Οικογένειας της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους”.
Στην ουσία ο Μαρξ τον όρο “επιστημονικός σοσιαλισμός” επιχείρησε να καθιερώσει σε αντίθεση με αυτό που ο ίδιος όρισε ως “ουτοπικό σοσιαλισμό”. Εκμεταλλευόμενος το δέος της ανερχόμενης επιστημονικής έρευνας, προσπάθησε να προσδώσει τελεολογικό χαρακτήρα στην θεωρία του, προσόν το οποίον διέθεταν μόνο οι θρησκείες – τις οποίες ο Μαρξ θεωρητικώς αντιπάλευε – επικαλούμενες το Θείον κατά βούληση, η κάθε μια για τον εαυτό της.
Η “Καταγωγή της Οικογένειας” είναι ένα έργο τελικά, νομίζω, αρκετά ξεπερασμένο από επιστημονικής πλευράς. Αυτό το έργο στηρίχθηκε κυρίως στο “Μητρικό Δίκαιο” του Bachofen, ένα πόνημα, το οποίο δεν εκφράζεται διόλου κολακευτικά για τον Ελληνικό Πολιτισμό. Θα έλεγα, ότι ρέπει προς την υπεράσπιση της παλαιάς κοινωνίας των Μητέρων, με νοσταλγικό μεν, αλλά μονοσήμαντο τρόπο και εν τέλει στο “φυσικό δίκαιο” του καραμασόνου Ρουσώ. Αντιλήψεις, οι οποίες θα υποστηριχθούν κατά κόρον στην συνέχεια και από τον Μαρκούζε στο “Έρως και Πολιτισμός”, ο οποίος αρνείται τελικά την αξία του πολιτισμού και κατά προέκταση πάσα προσφορά της επιστήμης, δεδομένου ότι αυτή συμβάλει αποφασιστικά στην δημιουργία του.
Τα έργα, τα οποία μας διέθεσε στην συνέχεια η εθνολογία και η θρησκειολογία, όπως το “Αρχαία Κοινωνία” του Μόργκαν και κυρίως ο “Χρυσός Κλώνος” του Τζωρτζ Φρέυζερ, είναι πολύ αποκαλυπτικότερα και αντικειμενικότερα από το “Μητρικό Δίκαιο”.
Εδώ βεβαίως υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα:
Η επιστήμη της θρησκειολογίας ΔΕΝ ξεκαθαρίζει μέχρι σήμερα επαρκώς τα πράγματα. Όχι διότι λείπει το προς αξιολόγηση υλικό, το οποίο είναι πολύ παλαιό. Εάν ισχύει η δική μου υπόθεση, ότι η εξουσία βρίσκεται σε χείρες (κρυπτόμενων ιερατείων) τότε υφίσταται άμεση και προφανής περί αυτού σκοπιμότις.
Νομίζω, ότι οι οπαδοί του Μαρξισμού, θα πρέπει να ξεπεράσουν την αγκύλωση, την οποία επέφερε η επανειλημμένη προφανής αποτυχία της Μαρξιστικής θεωρίας, με την διάλυση και τον εκφυλισμό του υπάρχοντος σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Εδώ, για λόγους νοητικής συνέπειας και πολιτικής ειλικρίνειας, οφείλουμε να θέσουμε χωρίς περιστροφές και με όλες τις διαθέσεις διαλεύκανσης το ερώτημα:
Μήπως τελικά ο Μαρξισμός δεν ήταν τόσο “επιστημονικός” όσο ισχυριζόταν;
Πως εξηγούνται οι μόνιμες αποτυχίες στην πράξη, όσων ο Μαρξισμός θεωρούσε νομοτέλειες;
Με αυτά τα ερωτήματα δεν δηλώνω, ότι παύω να πιστεύω σε μια αυτοδιαχειριζόμενη κομμουνιστική κοινωνία στο μέλλον, ή σταματάω να αγωνίζομαι για την επίτευξή της. Όμως αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με τις μεθόδους και ούτε να έχει την μορφή, που προτείνει ο Μαρξισμός. Από δικτατορίες και από ανεκπλήρωτα κινήματα μπουχτίσαμε.

Στο επίπεδο της κοινωνικής αναλύσεως οφείλουμε να θέσουμε το ερώτημα:
Υφίσταται η πάλη των τάξεων; Είναι η κοινωνία διασπασμένη σε διαφορετικά, ανταγωνιστικά συμφέροντα; Έχει τελικά η ταξική πάλη τέτοιο χαρακτήρα, ώστε να καθιστά αναπόφευκτο – έστω μακροπρόθεσμα – την ανατροπή του συστήματος; Πως εκτιμούμε την δημιουργία της λεγόμενης “εργατικής αριστοκρατίας” και την πολιτική της “συνεργασίας των τάξεων”, γόνος της οποίας είναι η λεγόμενη “κοινωνική πολιτική” και το “κοινωνικό κράτος”;
Επί πλέον:
Πως εκτιμούμε το δεδομένο των οικονομικών κρίσεων; Αποτελούν αυτές ενδογενές – και κατά συνέπεια αναπόφευκτο – στοιχείο του συστήματος, το οποίον μέσω της διαδικασίας της λεγόμενης “συνεχούς εξαθλίωσης της εργατικής τάξης” οδηγεί στο αναπόφευκτο της ανατροπής του;
Πως συνδέεται η σύγχρονη “χρηματοπιστωτική κρίση” με την μαρξιστική θεωρία περί κρίσεων;
Ας μου επιτραπεί η παρατήρηση, ότι για να απαντηθούν τα ως άνω ερωτήματα, απαιτούνται περισσότερες πραγματείες, οι οποίες συν τοις άλλοις αφορούν περισσότερους τομείς (και πέραν της οικονομίας). Πάρα πολλά έργα όμως, τα οποία είναι και ιδιαίτερα χρήσιμα έχουν γραφεί ήδη σχετικώς και βρίσκονται στην διάθεση κάθε καλοθελητού να ερευνήσει σε βάθος.
Οπωσδήποτε, δεν τυγχάνω ειδικός επί παντός επιστητού. Πλην όμως, υποχρεούμαι ως κοινωνικός ακτιβιστής να κάνω χρήση τεκμηριωμένου λόγου με ουσιαστικά επιχειρήματα.
Θα προσπαθήσω λοιπόν να δώσω κάποια σύντομη απάντηση μόνο στον πυρήνα των ερωτημάτων που προηγούνται, συμφώνως προς τις εκτιμήσεις και θεωρήσεις μου:
Αναμφιβόλως οι κοινωνικές τάξεις αποτελούν πολύ απτό δεδομένο. Εκ των πραγμάτων επίσης υπάρχουν αντικρουόμενα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία εν πολλοίς διέπονται από νόμους, τους οποίους με έξοχη μαεστρία εντοπίζει ο Μαρξ στα έργα του, όπως:
- Η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και της παραγωγής
- Η μεταφορά αξίας με βάση την οργανική σύνθεση του κεφαλαίου
- Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους.
Όσο αφορά την οικονομική σκέψη του Μαρξ καθεαυτή, πρόκειται για μια φοβερά προικισμένη και ιδιοφυή διάνοια, μπροστά στην οποία οφείλουμε να υποκλιθούμε.
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΣΥΝΑΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ:
Εξ όλων αυτών όμως ΔΕΝ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΤΟ (ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΟΤΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΞΑΣΚΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ. Τουναντίον ισχύει ακριβώς το αντίστροφο: Δεν είναι η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, αυτό που συνιστά ως αποτέλεσμα την κρατική εξουσία, αλλά Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΜΕ ΥΠΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.
Για να καταστεί κατανοητό αυτό το ζήτημα, απαιτείται πέραν το όποιων διακηρύξεων περί “ελαύθερου ανταγωνισμού”, παραμύθιασμα το οποίον ποτέ δεν υπήρξε, μελέτη της ιστορίας, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟ ΤΡΟΠΟ.
ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΤΙ Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ.
Η πρωτόγονη κοινωνία, η βαρβαρότητα, η δουλοκτητική κοινωνία, η φεουδαρχική κοινωνία ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΞ. Παραγκωνίζονται της μελέτης όλα αυτά τα στάδια με τον γενικό αφορισμό “προκαπιταλιστικοί τρόποι παραγωγής”".

ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΡΒΙΛ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2011-11-24T15:29:00.028Z

Για να γίνει πιο ευανάγνωστο, αλλά και πιο εύχρηστε το κείμενο, το χώρισα σε δυο μέρη:

4. ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΡΕΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΦΑΡΜΕΣ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ

"Εγώ πάντως δεν πιστεύω, ότι έκαναν τέτοια πράγματα οι πρόγονοί μας", είπε ο Μπάμπης. "Ανθρωποθυσίες εάν γινόντουσαν, γινόντουσαν πολύ παλιά, στην προϊστορική εποχή και πού σπάνια, από κάποιους βλαμμένους, που ήτανε κολλημένοι και πιστεύανε, ότι ο θεός θα τους βοηθούσε, εάν σκότωναν κάποιο. Κι αν γινόταν κάτι τέτοιο, δεν έγινε ποτέ σε αυτό το μέρος που βρισκόμαστε".
Ο Ιάκωβος γέλασε. "Δεν γνωρίζεις ούτε στο ελάχιστο όχι μόνο τους προγόνους μας" του απήντησε, "αλλά δεν χαμπαριάζεις τίποτα ούτε για την σύχγρονη εποχή, ούτε και για καμία άλλη, όσο αφορά αυτά τα ζητήματα. Δεν έχεις ακούσει για τους νέους, που έστελναν οι Αθηναίοι βορρά στον Μινώταυρο;" ρώτησε. "Τι νομίζεις, ότι ήταν ο Μινώταυρος, κάποιο τέρας; Όταν γίνεται λόγος στην Μυθολογία για τέρατα, πρόκειται για κάποιες λατρείες αίματος. Εάν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τον Ελληνισμό αυτός είναι ο Ηρωισμός. Οι ΄Ηρωες πολέμησαν αυτές τις λατρείες της μητριαρχίας και τις περιόρισαν. Μπορεί να μην κατόρθωσαν να τις εξοντώσουν, αλλά τις ώθησαν στην μυστικότητα. Δεν μπορούσαν πια να περνάνε φανερά τον κοσμάκη από τελετουργικό λεπίδι. Το στέγαστρα όπως αυτό εδώ πήραν τέλος. Τα ιερατεία μπήκαν κάτω από την γη, στα λεγόμενα ¨καταβάσια¨.
Η λέξη Ήρως και Ηρακλής προέρχονται από την Ήρα. Την θεά, η οποία ήταν πλέον υποταγμένη στην ανδρική θεότητα, στον Δία. Οι άνθρωποι δεν ήταν πια υποχρεωμένοι να κάνουν ανθρωποθυσίες για να καρπίσει η γη, όπως γινόταν στην ¨χρυσή¨ εποχή του Κρόνου, όπου οι άνθρωποι δεν ήταν απαραίτητο να εργάζονται και τα έπαιρναν όλα έτοιμα από την φύση, όπως περιγράφει ο Ησίοδος. Με το Προμηθαϊκό Πνεύμα, την εξέλιξη δηλαδή του δημιουργικού νοός κατασκεύασαν εργαλεία και ανέπτυξαν την καλλιέργεια. Έτσι έγιναν σχετικά ανεξάρτητοι από την φύση. Δεν ήταν πλέον αναγκασμένοι να μετακινούνται προς αναζήτηση τροφής. Εγκαταστάθηκαν μόνιμα σε καταυλισμούς. Αυτοί εξελίχθηκαν σε χωριά, σε κώμες και στην συνέχεια σε πόλεις. Από τις πόλεις ξεπήδησε ο πολιτισμός και όχι από τους λαούς της στέπας στα τσαντίρια, που φόραγαν μέχρι πρότινος γουναρικά. Και το κυριότερο δεν ήταν "αναγκαίοι" πια οι εξιλασμοί των χθονίων για να καρπίσει η γη.
"Αυτό που λες για την Ήρα, μπορώ να το καταλάβω", είπε ο Μπάμπης. "Όμως πως εξηγείς το όνομα που της δώσανε;" ρώτησε ο Μπάμπης.
Ο Ιάκωβος αναφώνησε, εκφράζοντας ένα βαθύ εσωτερικό, ο οποίος έμοιαζε να έρχεται από μακρυά: "Άχ!" και συνέχισε: "Φιλαράκι, πληγές που ανοίγεις!".
"Τότε τα ονόματα και οι όροι, που σχετιζόντουσαν με την θρησκεία είχαν κάποιο νόημα. Απέδιδαν έννοιες, οι οποίες βρίσκονταν κοντά στην ζωή των ανθρώπων, ήσαν κατανοητές και ως εκ τούτου, στην περίπτωση της λατρείας των Θεοτήτων του Ηρωισμού, δηλαδή την λατρεία των Ολύμπιων, μετέδιδαν νοήματα, διαπαιδαγωγούσαν ψυχικά. Με την καθιέρωση του Χριστιανισμού περάσαμε στην λατρεία των αγίων Λαυρέντηδων, στον Τάκη και τον Ρούλη και έχασαν τα ονόματα την μυθολογική και την ιστορική τους προέλευση. Αυτό μας οδήγησε στο να χάσουμε τη σειρά και να μπερδευτούμε. Μας μιλάνε για ειδωλολατρεία, αναφερόμενοι ταυτοχρόνως ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΘΟΝΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΟΥΣ. Έριξαν στον ντορβά ταυτοχρόνως και το θύμα και τον θύτη, τους αποκάλεσαν κακούς και μας ξέκοψαν τελείως από αυτούς. Το πράγμα αυτό βρωμάει, βρωμάει πολύ, σας λέω. Τελικά τι εννοούν με είδωλο; Το ξόανο του Απόλλωνα και της Άρτεμης, τα οποία είναι κεραίες για ανθρωποθυσία, ή το άγαλμα του Ηρακλή, το οποίο είναι αποτέλεσμα αρμονίας και κάλους, μέτρου και αισθητικής ευαισθησίας, για να αγάλλονται, δηλαδή να αισθάνονται την ευχαρίστηση του μητρικού γάλακτος, αυτοί που τα αντικρίζουν και να εμπνέονται από τον ηρωισμό; Κακίσαμε τα αγάλματα των ηρώων, τα πετάξαμε κάτω από τα βάθρα τους, τα περιφρονήσαμε σαν αποτέλεσμα μιας παιδαριώδους θρησκείας, η οποία δεν είχε δήθεν καμία σχέση με τα αληθινά Θεία. Σαν αποτέλεσμα ήλθαν οι ξένοι και τα έκλεψαν, ώστε να μας στερήσουν την Θεία παρουσία τους, ώστε να στραβωθούμε τελείως. Σήμερα βγαίνουν κάτι δήθεν υπουργοί δήθεν πολιτισμού της πλάκας και φωνάζουν "να γυρίσουν τα αγάλματα στον τόπο τους", χωρίς να πιστεύουν σε αυτά, συμπλήρωσε ο Ιάκωβος.
"Δηλαδή είσαι και συ αρχαιόθρησκος;" ρώτησε ο Μπάμπης.
"Δεν είναι το πρόβλημα να μπερδεύουμε τον κοσμάκη με τα ταμπέλες, αλλά να εξηγούμε δημιουργικά την ουσία, ώστε να βγάλουμε συμπεράσματα για την πορεία μας στο μέλλον. Το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργούμε γκρούπες και να φανατίζουμε την κοινωνία, φέρνοντας τους μισούς από δω και τους άλλους μισούς από κει, χωρίς να γνωρίζουν τελικά και οι δυο που βρίσκονται και που ανήκουν", απάντησε ο Ιάκωβος.
"Δηλαδή, αφού δεν είσαι ούτε χριστιανός, ούτε αρχαιόθρησκος, τότε τι είσαι ρε φίλε;" παρατήρησε με φανερή προκλητική διάθεση ο Μπάμπης, όχι για να προσβάλει τον συνομιλητή μας, αλλά για να τον προκαλέσει να μας παραθέσει ακόμη περισσότερα σχετικά με τον τρόπο που θεωρούσε αυτά τα πράγματα.
"Αγαπητέ φίλε, οι θρησκείες είναι κάτι σαν τα βαγόνια", συνέχισε ο Ιάκωβος. "Μέσα σε αυτά χωράνε όλοι, αρκεί να προσποιούνται, ότι είναι νόμιμοι επιβάτες. Μέσα στον χριστιανισμό μπήκαν και οι δυο και χώρεσαν. Γι αυτό ο χριστιανισμός, τουλάχιστον στην Ανατολική Εκκλησία, και δεν εννοώ την σκουριά του Πάπα και των Προτεσταντών, διεξαγόταν πάντοτε ένας εσωτερικός πόλεμος, ο οποίος έπαιρνε συχνά διαστάσεις φυσικών εξοντώσεων. Πατριάρχης δεν ήταν αυτός, ο οποίος διέταξε να κόψουν την γλώσσα και τα χέρια, στον Άγιο Μάξιμο Ομολογητή; Διάβασε τα γραπτά του Αγίου αυτού και τα γραπτά του Πλάτωνα, ή των Πυθαγορίων και σύγκρινε. Άλλο θέμα είναι τώρα, από πού και ποιο λόγο ιδρύθηκε ο Χριστιανισμός. Και εκεί γίνεται χαμός, με τις διαφορετικές τάσεις και αντικρουόμενους σκοπούς ή και σκοπιμότητες. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά προς ώρας, γιατί δεν σου είπα ακόμα, από που πιστεύω ότι προέρχεται το όνομα της Ήρας".

Αισθανθήκαμε κουρασμένοι και πήγαμε να καθίσουμε στα παγκάκια, που εβρίσκοντο σε μικρή απόσταση μπροστά στον βράχο, καθώς ο φίλος μας συνέχισε να μας παρουσιάζει την άποψή του, αναφορικά με το ερώτημα που του τέθηκε:
"Στην κλασσική εποχή υπήρχε η έκφραση: ¨ήρα φέρω¨. Αυτό σημαίνει "προσφέρω κάτι που είναι αρεστό, χαρίζω το καλό, ευεργετώ¨. Αυτό δεν έκαναν εξ άλλου οι Ήρωες; Η λέξη ¨ήρα¨ είναι επίθετο σε πληθυντικό αριθμό. Όπως λέμε σήμερα ¨τα καλά¨. Προέρχεται από το ρήμα ¨αραρίσκω¨, από το οποίο προέρχονται πολλές άλλες λέξεις, που χρησιμοποιούμε και σήμερα. Από κει προέρχεται και το ρήμα "αρέσκω" και αποτελεί μια από τις σημασίες του αραρίσκω, που σημαίνει βασικά συνάπτω, αρμόζω. Η γυναίκα δηλαδή δεν γεννοβολούσε πια, για να γίνουν τα παιδιά βορρά του ιερατείου και των λοιπών λυκανθρώπων στις ανθρωποθυσίες. Αλλά για να αγαπάει τα τέκνα της, να τα φροντίζει και να τα οδηγεί στο καλό".

"Μέχρι πότε γινόντουσαν δηλαδή ανθρωποθυσίες;", ρώτησε ο Μπάμπης.
"Φίλε μου σου απάντησα ήδη. Αυτές δεν σταμάτησαν ποτέ. Τα χθόνια ιερατεία συνέχισαν μέχρι σήμερα να υπάρχουν, αλλάζοντας μορφή με ύπουλο τρόπο. Πήραν πολλές και διάφορες μορφές, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους κατά καιρούς. Κάποιες φορές δεν έκρυψαν, ότι είναι συνασπισμένα σε εταιρείες, στις οποίες ακολουθείται σιδηρά μυστικότητα, που διαφυλάσσεται με μυστικούς όρκους και αδυσώπητα αντίποινα, για όποιον τολμήσει να μιλήσει. Πολύ καλό επικάλυμμα ήταν και αυτό με την νοησιαρχία, τον υλισμό, τον ¨θετικισμό¨ και την προπαγάνδα της αθεΐας, που οι ίδιοι προώθησαν. Αφού δήθεν μόνο η ύλη υπήρχε, τρέχα γύρευε για χθόνιες λατρείες και εξουσίες ιερατείων. Οι λεγόμενοι "διαφωτιστές", από την μια έκαναν προπαγάνδα για αθεϊα, από την άλλη, ήσαν όλοι μέλη τεκτονικών στοών και λάτρευαν το φίδι, δηλαδή το κατ' εξοχήν χθόνιο σύμβολο, δηλαδή ήσαν βαθειά θρησκευόμενοι. Και εάν προσέξεις τι προπαγάνδιζαν, θα δεις ότι αυτό ήταν η χθόνια λατρεία. Ο αλητάμπουρας Ζαν Ζακ Ρουσσώ προπαγάνδιζε το "φυσικό δίκαιο" της πρωτόγονης εποχής. Καλούσε δηλαδή σε επιστροφή σε εκφυλισμένη μητριαρχία, αλλοτριωμένη βλαστική λατρεία και χθόνια τελετουργικά. Αυτός ήταν ο "χειραφετημένος πολίτης" που προπαγάνδιζε. Το ολοκληρωτικά υποδουλωμένο ανθρωπάριο στα ιερατεία του αίματος. Τα ίδια συνθήματα ενάντια στον πολιτισμό, που θεωρούσε δήθεν δυνάστευση των ανθρώπων, πλάσαρε και ο Χέρμπερτ Μαρκούζε , για παράδειγμα στο ¨΄Ερως και Πολιτισμός". Το πρόβλημά τους είναι ένα, με ποιο τρόπο θα περάσουμε ξανά στα όργια των ¨μαινάδων¨. Είναι ανέκαθεν ισχυρότατα τα επιτελεία των υποχθονίων, φίλε μου και ελέγχουν τους μηχανισμούς προπαγάνδας", συνέχισε ο Ιάκωβος.
"Γιατί όμως αποκαλείς ¨αλλοτριωμένη¨ την βλαστική λατρεία την εποχή του Ρουσσώ;" ρώτησε ο Μπάμπης.
"Άκου φίλε: Να πετάει κάποιος πρωτόγονος αίμα σε αυτούς που θεωρούσε δαίμονες για να καρπίσει η γη, πηγάζει από μια αδυναμία του μυαλού και των ικανοτήτων του και μια άνευ όρων υποταγή στην ανάγκη. Όταν πετάνε αίμα όμως σε τελετουργίες, αφού έχει ανακαλυφθεί το τρακτέρ και τα λιπάσματα, τότε παίζεται κάτι πολύ πιο βρώμικο" απάντησε ο Ιάκωβος. "Ξέρω ζητάς πειστήρια και αποδείξεις για τα χθόνια τελετουργικά σε κάθε χρονική φάση, σε κάθε εποχή, για να πειστείς. Γιατί ποτέ δεν άνοιξες τα μάτια σου, για να δεις αυτό που συμβαίνει γύρω μας, στις φάρμες παραγωγής ανθρώπινου κρέατος που ζούμε. Ποτέ δεν κάθισες να μελετήσεις πρώτα και κύρια αυτά που έγραψαν οι πρόγονοί μας, από την στιγμή που σου είπαν πήγαινε να ανάψεις κανένα κερί στην εκκλησία και έτσι θα σωθεί η ψυχή σου. Δεν κατανόησες δηλαδή, ότι η δημιουργική μελέτη αυτών των συγγραμμάτων - όσων δηλαδή στάθηκε δυνατόν να διασωθούν από το καταστροφικό μένος των υποχθονίων - αποτελεί για σένα και για όλους μας ζήτημα ζωής και θανάτου. Γιατί αυτά που διασώθηκαν αρκούν για να κατανοήσουμε το αιμοσταγές περιβάλλον της φάρμας".

"Πριν πάμε λοιπόν εδώ και τώρα εδώ δίπλα, για να σας δείξω κάποια πράγματα που φωνάζουν, θα σου φέρω μόνο ένα παράδειγμα για να κινήσω την προσοχή σου, ώστε να ψάξεις ο ίδιος: Αναφέρει στα ¨Μεσσηνιακά¨ ο Παυσανίας, ότι το 727 ο μεσσήνιος Αριστόδημος, κατά την διάρκεια του πρώτου Μεσσηνιακού Πολέμου έδωσε την κόρη του για ανθρωποθυσία, αφού του ζητήθηκε αυτό με χρησμό του Μαντείου των Δελφών. Ύστερα από έξι χρόνια αυτοκτόνησε επάνω στο μνήμα της κόρης του, γιατί η θυσία αποδείχθηκε ατελέσφορη. Κατάλαβες πως φρόντιζαν κάποιοι ¨άγιοι¨ να προμηθεύονται οι υποχθόνιοι την αιμοποσία;" συμπλήρωσε ο Ιάκωβος κοιτάζοντας με βλέμμα που δεν σήκωνε περιστροφές τον Μπάμπη.
"Δεν το περίμενα αυτό από το Μαντείο των Δελφών", παρατήρησε με αναστεναγμό ο Μπάμπης.
"Ψάξε, φίλε, ψάξε", απάντησε ο Ιάκωβος. "Και για να σου αποδείξω ΟΤΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΙΟΔΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ πάμε να σας δείξω και τα τελετουργικά όργανα των θυσιών, τα οποία δεν μπορεί να βρίσκονται πολύ μακρυά από δω", συμπλήρωσε ο Ιάκωβος, δείχνοντάς μας ένα κοντέινερ, που έμοιαζε να ανήκει στον δήμο, για να φυλάσσονται τα απαραίτητα για την περιποίηση του γύρω αλσυλλίου και βρισκόταν σε απόσταση πενήντα περίπου μέτρων.

5. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΡΒΙΛ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

Πλησιάζοντας το μεταλλικό κοντέινερ, το οποίο ήτο χρώματος πορτοκαλί, ύψους και πλάτους περίπου 2,30 και μήκους 4,5 μέτρων, φάνηκαν στις παρυφές του σωλήνες ποτίσματος τυλιγμένοι και κάποια ποτιστήρια. Ο Ιάκωβος μας είπε, ότι ήθελε να δει τον τρόπο με τον οποίον ήταν ασφαλισμένη η θύρα του.
"Είναι προφανές, ότι μέσα σε αυτό το κοντέινερ φυλάσσονται τα τελετουργικά αντικείμενα", είπε πλησιάζοντας σε απόσταση λίγων μέτρων.
"Ακόμη και εάν συμβαίνει αυτό, νομίζεις ότι η πόρτα του είναι ποτέ δυνατόν να ανοίγει εύκολα;" ρώτησε ο Μπάμπης.
"Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον" απάντησε ο Ιάκωβος.
Ενώ φθάσαμε πολύ κοντά στην πόρτα ακούσαμε ένα εκκωφαντικό θόρυβο από γαβγίσματα και ποδοβολητό σκύλων. Είμαστε εντός δευτερολέπτων περικυκλωμένοι από δεκαπέντε περίπου σκυλιά, τα οποία ήταν φανερό ότι θα χιμούσαν επάνω μας. Τα δυο ήταν τεραστίων διαστάσεων και επιδείκνυαν μια σε μένα πρωτοφανή αγριότητα. Το ένα εξ αυτών, που φαινόταν να ήταν ο επικεφαλής της ομάδος, ήταν το μεγαλύτερο και πιο επιθετικό σκυλί, που είχα δει ποτέ. Είχαν ανοίξει τα στόματά τους επιδεικνύοντας τα κοφτερά τους δόντια.
Ενστικτωδώς ξεκινήσαμε να τρέχουμε μακρυά από το σημείο αυτό, όσο γρηγορότερα μπορούσαμε κατατρομαγμένοι. Όταν απομακρυνθήκαμε περίπου εκατό μέτρα από το σημείο αυτό, οι σκύλοι σταμάτησαν να μας καταδιώκουν.
Συγκεντρωθήκαμε ξανά μαζί σε ένα σημείο, από το οποίο μπορούσαμε να βλέπουμε τον βράχο με την σπηλιά. Όλοι οι σκύλοι είχαν μαζευτεί μπροστά της και ούρλιαζαν. Η στάση τους μού θύμισε ακριβώς αυτό που έχω δει στις φωτογραφίες των λεόντων του ναού στην Δήλο.
Οι σκύλοι ήταν αυτοί, τους οποίους είχαμε δει να περιφέρονται προηγουμένως με τον "συνοδό" τους δεμένοι. Αυτός δεν φαινόταν πουθενά.
Ήταν προφανές, ότι οι σκύλοι ήσαν εκπαιδευμένοι να περιφρουρούν το τοπίο, από επίδοξους "περίεργους" όπως εμείς, η ακόμη και "καλοθελητές", οι οποίοι θα επιχειρούσαν να παραβιάσουν την σιδηρά είσοδο στο σπήλαιο.
"Είναι γνωστή η σφυρίχτρα υπερήχων για τους σκύλους" είπε ο Μπάμπης, καθώς απομακρυνόμαστε προς τι Θησείο.
"Όχι φίλε μου, είπε ο Μπάμπης, θα διαφωνήσω ξανά μαζί σου. Έχεις μήπως ακούσει κάτι για τους ¨γρύπες;¨" ρώτησε ο Ιάκωβος.
"Όχι", είπε ο Μπάμπης με ιδιαίτερα μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσει την εξήγηση.
"Οι γρύπες είναι μυθικά ζώα, τα οποία έχουν κεφάλι αετού και σώμα λέοντος. Τέτοιες παραστάσεις από πέτρα έφτιαχναν μπροστά στους αρχαίους ναούς. Όμως μόλις σήμερα κατάλαβα την πραγματική σημασία αυτών των παραστάσεων".
"Δηλαδή ρε φίλε, τι ήταν; Αγάλματα που είχαν τηλεπαθητική δύναμη;" ρώτησε ο Μπάμπης.
"Όχι φίλε μου, ήσαν πραγματικά θηρία, τα οποία είχαν εκπαιδεύσει οι ιερείς για να φυλάνε τους ναούς από ανεπιθύμητους εισβολείς", απάντησε ο Ιάκωβος. Για μια φορά ακόμη αποδεικνύεται, ότι το χειρότερο, το πιο ύπουλο θηρίο είμαστε οι άνθρωποι. Ένα θηρίο θα επιτεθεί από μόνο του, αποκλειστικά με στόχο να προστατέψει τον εαυτό του, τα παιδιά του, ή για να εξασφαλίσει τροφή. Ακόμη κι αν περιφρουρίσει την περιοχή, που έχει σημαδέψει σαν δική του. Μπορεί να σημαδεύουν τα όριά της τα θηρία με την κοπριά τους, αλλά αυτή είναι κάτι που εντάσσεται και λειτουργεί παραγωγικά μέσα στον φυσικό κύκλο, είναι πολύ πιο καθαρή και τίμια από τα δήθεν "ιερά" σύμβολα κάποιων πωρωμένων θρησκειών, που υποδουλώνουν την ανθρωπότητα. Φαντάσου σαράντα λιοντάρια, γιατί στην αρχαία εποχή ζούσαν και εδώ λιοντάρια, να είναι αφιονισμένα, υπνωτισμένα και εκπαιδευμένα από το ιερατείο. Χρειάζεται τουλάχιστον ένας μικρός στρατός εκατόν πενήντα πάνοπλων μαχητών, για να τα καταβάλει. Όταν τα θηρία ορμήξουν ξαφνικά από διάφορες κατευθύνσεις, οι πρώτοι που θα την βάψουν, είναι όσοι κρατάνε μεγάλες ασπίδες. Θα γίνουν πίτα από κάτω τους. Για να γίνει επίθεση σε ένα τέτοιο "ίδρυμα" του θανατά, δεν μπορούν να καλυφθούν οι επιτιθέμενοι ως προσκυνητές, ή άσχετοι. Σε περίπτωση επίθεσης βέβαια, στρατού που έρχεται από μακρυά, αυτός θα γίνει αντιληπτός από στην φρουρά της περιοχής. Όμως αυτή δεν μπορεί να στρατοπεδεύει και είναι οχυρωμένη δίπλα στο ναό. Αφού τους ιερείς και τον ναό υποτόθεται ότι τον προστατεύει ο θεός".
"Τι λε ρε μάγκα, τόσο μακρυά φτάνεις, με αυτή την ιστορία με τα σκυλιά;", ρώτησε έκπληκτος ο Μπάμπης.
"Δικέ μου, εγώ θα περίμενα εσύ να φτάσεις ακόμη μακρύτερα. Γιατί αυτό το συμβάν βοηθάει να κατανοήσουμε κι άλλα: Μήπως τώρα κατανοείς και το νόημα του μύθου του Ηρακλή με το λιοντάρι της Νεμέας; Πιστεύεις, ότι αυτό ήταν μόνο ένα τεράστιο λιοντάρι; Τότε δεν θα χρειαζόταν να το φορέσει γουναρικό στην πλάτη του ο Ηρακλής. Θα έφταναν δέκα γεωργοί της περιοχής με τα τσαπιά, για να του φτιάξουν άμα λάχει ταυτόχρονα και τον λάκκο. Γιατί στο φινάλε γουνάκι από λιοντάρι φοράει μόνο ο Ηρακλής. Εμείς φοράμε μόνο προβιές προβάτων. Μέχρι εκεί φτάνουμε. Όσο αφορά κάποια ιερατεία και ειδικά κάτι "κυρίες", που κρύβονται εδώ και χιλιετίες συχνά από πίσω, αυτές φοράνε γούνα αλεπούς. Γι' αυτό είπε και ο Άρης ¨ραντεβού στα γουναράδικα¨. Νομίζουν, ότι μια ζωή θα μπορούν να παραμένουν στο απυρόβλητο. Ας πάνε όμως μια βόλτα μέχρι τα γουναράδικα. Οι πιο έξυπνες αλεπούδες κρέμονται στις βιτρίνες".
"Εσύ δεν μιλάς καθόλου, ρε" είπε ο Μπάμπης απευθυνόμενος σε εμένα. "Τι λες για όλα αυτά;"
"Εγώ τώρα κατάλαβα την περίπτωση με το σκυλί του Μπάσκερβιλ στην ιστορία με τον Σέρλοκ Χολμς" απάντησα. "Τέτοια σκυλιά δεν βρίσκεις μόνο στις αγροικίες της Αγγλίας, αλλά και εδώ κάτω από την Ακρόπολη".
"Ρε μάγκα, ωραία ιδέα" είπε ο Μπάμπης. "Έχω αυτό το ντιβιντί στο σπίτι. Ερχόσαστε απόψε να το δούμε;" ρώτησε.

"Μήπως έχεις πάθει πλάκα με τίποτα ιέρειες;" ρώτησε ο Μπάμπης τον Ιάκωβο.
"Φίλε μου πείνασα" απάντησε ο Ιάκωβος. "Μελέτησε το ¨Λυκούργος - Νουμάς¨ από τους "Βίους Παράλληλους" του Πλούταρχου, όσο αφορά κάποιες ¨κυρίες¨. Πάμε τώρα να πάρουμε κανένα λεωφορείο".

6. ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΓΥΑΛΙΣΤΕΡΕΣ ΛΙΜΟΥΖΙΝΕΣ, ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΗΛΙΟΥ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ.

Στην συνέχεια πήγα στο σπίτι μου για φαγητό. Αφού έφαγα έψησα ένα καφέ, ενώ δεν ξεκόλλαγαν από το μυαλό μου τα συμβάντα της ημέρας, που είχαν προηγηθεί.
Σκεφτόμουν τα λόγια με τα οποία με αποχαιρέτησε ο Ιάκωβος:
"Αυτά που ζήσαμε σήμερα, συνέβησαν κυρίως για σένα. Εσύ είσαι εδώ αραιά. Δεν έχει πολλές ευκαιρίες η μάνα γη μας να σού κάνει αποκαλύψεις, γι αυτό η παράδοση ήταν προηγουμένως εντατική. Πόσο καιρό θα μείνεις ακόμη εδώ;"
"Ακόμη μια εβδομάδα" απάντησα.
"Φίλε, πάρε το βιβλίο του Κόναν Ντόυλ και διάβασε ξανά λίγο. Να περιμένεις τις επόμενες ημέρες την επόμενη αποκάλυψη της Γαίας. Και κοίταξε, γνωρίζεις ότι είμαι περίεργος και δεν θέλω να χάσω επεισόδια. Αν χωράω, όταν ξαναπάς βόλτα, τηλεφώνησέ μου να έλθω και γω μαζί".
"Εντάξει, Ιάκωβε" είπα. "Αφού χωρίς τις αναλύσεις σου, όλα αυτά θα περνούσαν ξυστά από δίπλα μου", συμπλήρωσα με χαμόγελο.
"Κόψε την πλάκα", απάντησε ο Ιάκωβος. "Είπαμε, η δόνηση φέρνει την κρούση".

Αποχαιρετώντας τον Ιάκωβο, πριν κλείσω καν την πόρτα, χτύπησε το τηλέφωνο:
"Είσαι για καφέ στον Διόνυσο;" με ρώτησε ένα αγαπημένο φιλαράκι.
"Άσε" του είπα, "βαλτός είσαι; Σήμερα συνέβηκαν πολύ παράξενα πράγματα εκεί".
Αφού διηγήθηκα τι είχε συμβεί, ενώ ο φίλος με άκουγε με προσοχή, μου είπε:
"Η ιστορία αυτή δεν έκλεισε ακόμα. Άκου τώρα και τον επίλογο: Ξέρεις, ότι πάω συχνά στον Διόνυσο για καφέ. Παλιά πηγαίναμε και μαζί στην καφετέρια πάρα κάτω που είναι τώρα κλειστή. Κάποιες φορές που έφευγα αργά βράδυ από το μέρος, έβλεπα κοντά στην καφετέρια αρκετές λιμουζίνες. Η περιοχή γύρω από την καφετέρια και την σπηλιά είχε αποκλειστεί από κάτι τύπους, που φόραγαν μαύρα κουστούμια και γυαλιά ηλίου. Έμοιαζαν να είναι κάτι ανάμεσα σε στημένους σεκιούριτυ και μπράβους".
"Υπό το φως της Ακροπόλεως, ρε μεγάλε;" τον ρώτησα.
"Δικέ μου, δεν θυμάσαι αυτά που είδαμε, όταν επισκεφθήκαμε νύχτα τον ιερό βράχο την προηγούμενη φορά που ήρθες;" μου απάντησε.
"Ξέρω, είναι η ιστορία ¨Το Μαγνητόφωνο στο Τσουκάλι. Μενού για Ανεπιθύμητους¨" του απάντησα.
"Άσε κάτι υπόλοιπο να το γράψει και ο Κόναν Ντόυλ μεθαύριο" μου είπε. "Όπως πας θα τού φας το ψωμί. Και άσε τα τσιμπούκια του Σέρλοκ Χολμς. Είπαμε: Το κάπνισμα κομμένο".

ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΡΒΙΛ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

2011-11-22T22:10:00.065Z

Πιστεύω, ότι η πρόκληση της ζωής συνίσταται στο κοπιώδες σκαρφάλωμα στις παρυφές ενός κοφτερού βράχου. Φτάνοντας επάνω θα δούμε εκείνο το τοπίο από ψηλά, που όσο είμαστε μέσα έμοιαζε θολό και ακατάσχετα άγριο. Η νέα οπτική θα αποκαλύψει την κρυστάλλινη αρμονία και το ηρεμούν κάλος αυτού του τοπίου. Τότε θα διαπιστώσουμε, ότι τα τέρατα που μας επιτέθηκαν μέσα σε αυτό, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από γόνοι της απάτης.

Πελαγοφίαλος

1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΩΣ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Νομίζω, ότι στην ζωή μου είχα και εξακολουθώ να έχω δυο προστάτες για τις περιπτώσεις που βρεθώ μπροστά σε μεγάλες δυσκολίες. Ο πρώτος είναι ο Θεός των φυτών και των ανθέων. Κάποτε που στριμώχθηκα άσχημα, με κίνδυνο να εξαναγκαστώ βίαια να εγκαταλείψω την χώρα που ζω, σκαρφίστηκα ένα τέχνασμα: Φρόντιζα τα φυτά και τα άνθη, τα οποία είχα στο μπαλκόνι μου με διπλή αγάπη. Σκέφθηκα, ότι ο Θεός των φυτών και ανθέων, ο οποίος μεριμνά για την επιβίωσή τους, θα οικονομούσε τα δέοντα ώστε να μην αποχωρισθούν αυτά τον φιλότιμο κηπουρό τους, εξακολουθώντας να βρίσκονται κάτω από την αδιάλειπτη φροντίδα του.
Ο δεύτερος προστάτης μου είναι ο Θεός των σκυλιών. Αυτό συντελέστηκε τυχαία, χωρίς συγκεκριμένη επιδίωξη από πλευράς μου, επειδή κάποτε βοήθησα ένα σκύλο.
Πριν από τριάντα και βάλε χρόνια είχα πάει για διακοπές σε ένα τουριστικό νησί. Στο νησί αυτό υπήρχε μια υπερπληθώρα σκύλων. Οι μόνιμοι κάτοικοι θεώρησαν, ότι η υπέρμετρη παρουσία των σκύλων θα είχε επιβλαβείς επιπτώσεις στην κίνηση τουριστών, η οποία αποτελούσε τον στυλοβάτη της οικονομίας εκεί. Έτσι επέβαλαν στους σκύλους "έλεγχο των γεννήσεων". Και επειδή εκείνη την εποχή οι μέθοδοι αντισύλληψης για σκύλους δεν τύχαινε να είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένοι, έπαιρναν τα νεογέννητα σκυλάκια από τα σκυλιά και τα παρέδιδαν στην ευθανασία με ιδιότυπες μεθόδους.
Εισερχόμενος λοιπόν στο προαύλιο της μελλοντικής μου διαμονής άκουσα ένα ιδιαίτερα πονεμένο θρήνο μικράς εντάσεως. Κινούμενος προς την κατεύθυνση ενός σκουριασμένου βαρελιού, είδα μέσα σε αυτό τρία σκυλάκια, σε κατάσταση αφορήτου ταλαιπωρίας. Εφαίνοντο φυλακισμένα εκεί, μέσο στο λιοπύρι, χωρίς νερό και φαγητό επί περισσότερες ημέρες. Έσπευσα λοιπόν, αφού τα τοποθέτησα κάτω από την σκιά ενός πεύκου, να προμηθευθώ γάλα και μπιμπερό, για να τα περιθάλψω.
Ενώ λοιπόν είχα και τα τρία καταταλαιπωρημένα νεογνά στα πόδια μου και τα τάιζα, είδα πίσω από το συρματόπλεγμα τους πυρώδεις οφθαλμούς μιας σκύλας, η οποία κούναγε εντόνως την ουρά της. Η χαρά της μητέρας που βρήκε εκ νέου τα τέκνα της ήτο απερίγραπτος. Έσπευσα στην συνέχεια στον κρεοπώλη και της έφερα κόκαλα.
Η ευγνωμοσύνη της μητρός ήτο καθ' όλη την διάρκεια της τριημέρου παραμονής μου σε εκείνο το μέρος διαχυτικοτάτη. Πριν αναχωρήσω, φρόντισα να μεταβούν μητέρα και τέκνα σε ασφαλές εκτός των οικισμών μέρος, όπου και τους προμήθευσα αρκετά τρόφιμα και νερό.
Κατά την αναχώρησή μου για την γειτονική πόλη στην νήσο, η οποία απέχει από εκεί 18 χιλιόμετρα, ήτο η νέα καλή μου φίλη απαρηγόρητος.
Μετά πάροδο τριημέρου και εκεί επιβιβάσθηκα στο σκάφος της επιστροφής. Προς μεγάλη μου έκπληξη είχε καταφθάσει στον λιμένα πριν από εμένα η καλή μου φίλη, για να με χαιρετήσει πλήρης ευγνωμοσύνης στην προβλήτα.
Από που είχε ενημερωθεί την ώρα της αναχωρήσεώς μου και πώς διήνυσε την μεγάλη αυτή απόσταση, αφήνοντας τα νεογνά μόνα;
Δεν το γνωρίζω. Βλέποντας όμως τα γαλανά κύματα και δεχόμενος την θαλάσσια αύρα στο μέτωπο κατά την διάρκεια του ταξιδίου της επιστροφής είχα κατά νου μια παράξενη αίσθηση: Στην συνέχεια θα έχαιρα της προστασίας του Θεού των σκύλων.
Δεχόμενος στο μέλλον που ακολούθησε προσεχώς στιβαρά την αρωγή της θείας αυτής οντότητος, ήμουν πλέον βέβαιος, ότι η καλή μου φίλη δεν εψεύδετο, όταν με τον δικό της μυστικό τρόπο μου ανακοίνωσε τον εν λόγω διακανονισμό, ως ανταπόδοση της φροντίδας μου.
Έτσι λοιπόν τυγχάνω φίλος των σκυλιών (πέραν ότι κατά την διάρκεια κάποιας ανεξελέγκτου καταστάσεως προξένησα βλάβες και σε κάποιο σκυλάδικο, το οποίο για κακή μου τύχη ήτο και ιδιοκτησία ενός πολύ καλού φίλου).
Σκύλο στο σπίτι μου δεν είχα την χαρά να έχω ποτέ, λόγω στενότητος χώρου. Ονειρεύομαι όμως την στιγμή, που οι συνθήκες διαβίωσης θα μου επιτρέψουν την συμβίωση με κάποιον κατοικίδιο φίλο, ή έστω την μόνιμη με φιλία με κάποιον αδέσποτο αλανιάρη.
Ονειρεύομαι εκείνη την σχέση ισοτιμίας, που θα πάψει να είναι αυτός το ζώο και εγώ ο άνθρωπος, αισθανόμενοι και οι δύο ως πλάσματα του ιδίου Θεού. Θα ήθελα να τον κοιτάξω τότε στα μάτια και να του πω: "Είσαστε κάποτε λύκοι, αλλά ήλθατε κοντά μας και γίνατε σκύλοι, αφήσατε την αγριότητα για να γίνουμε φίλοι".
Είμαι σίγουρος ότι θα με κοίταζε τότε στα μάτια και αυτός και θα μου απαντούσε:
"Γιατί δεν μπορείτε να εμπνευστείτε και σεις από την περίπτωσή μας; Εσείς πλαστήκατε σαν άνθρωποι, αλλά εξελιχθήκατε με τα τελετουργικά αιμοποσίας σε λύκους, σε λυκανθρώπους. Πήγατε να σας βυζάξουν λύκαινες μέσα στην πνευματική σας πώρωση, πριν ιδρύσετε αυτοκρατορίες της συμφοράς και της απανθρωπιάς".

Έτσι ζητώ συγγνώμη από τους καλούς μου φίλους τους σκύλους, επειδή η ακόλουθη αφήγηση κάνει αναφορά με αρνητικό τρόπο σε κάποιους από αυτούς.
Έχω δηλώσει παλαιότερα, ότι οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι δυο: Ο Πλάτων και ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ. Ως εκ τούτου δυο είναι και οι αγαπημένοι μου ήρωες: Ο Σωκράτης και ο Σέρλοκ Χολμς. Και ας μην νομισθεί, ότι οι δυο αυτοί δεν συσχετίζονται καθόλου. Τα γεγονότα, τα οποία εξιστορώ στην συνέχεια αποδεικνύουν το αντίθετο.
Αποτελεί επίσης τελείως λογική συνέπεια, ότι στα εν λόγω συμβάντα ενεπλάκην και εγώ, επειδή ακριβώς τιμώ και τις δυο αυτές εξέχουσες φυσιογνωμίες. Φυσικώ το λόγω, ίσως αντιπαρέλθουν κάποιοι με το επιχείρημα, ότι ο μεν πρώτος υπήρξε αναμφισβήτητα ιστορικό πρόσωπο, ενώ ο δεύτερος δεν ήτο παρά μια μυθιστορηματική φυσιογνωμία, η οποία προήχθει από την φαντασία ενός διηγηματογράφου αστυνομικών μυθοπλασιών. Πλην όμως και τα δυο αυτά πρόσωπα εισχώρησαν επάξια στην συνείδησή μου ως μυθικοί ήρωες, οι οποίοι προβαίνουν σε αποκάλυψη έσχατων αληθειών, ως προς αυτό που ονομάζουμε έγκλημα.
Η περίπτωση του του Σωκράτους καταδεικνύει, ότι παντού καραδοκεί το έγκλημα, ακόμη και στα πλαίσια της πλέον προωθημένης δημοκρατίας, στην οποία οι άρχοντες και οι δικαστές δεν εκλέγονται αλλά κληρώνονται, ως μια υποβόσκουσα, μονίμως υπαρκτή απειλή, έτοιμη να δαγκώσει ως όφις δηλητηριώδης και να εξοντώσει, ότι καλύτερο μπορεί να προάγει μια εποχή.
Ο Σέρλοκ Χολμς από την άλλη μεριά αναλύει και τεκμηριώνει τον τρόπο, που αυτή η εν δυνάμει μονίμως παρούσα αόρατος απειλή, η οποία απεργάζεται την εξόντωση αθώων όντων, με στόχο την ικανοποίηση ανόμων και ιδιοτελών στόχων, στηρίζεται σε μια στρεβλή, υποχθόνιο και με άκρα πονηρία κλιμακούμενη πρακτική, η οποία αφήνει να υποθέτουμε, ότι οι ένοχοι βρίσκονται τελείως αλλού από εκεί που αυτοί βρίσκονται.
Εάν ο Σωκράτης μας μαθαίνει να αναζητούμε βαθύτατες αιτιάσεις, ο Σέρλοκ Χολμς μας διαπαιδαγωγεί ως προς την δόλια πρακτική αυτών που μας εξαπατούν.
Ο πρώτος είναι ο ανώτατος διαφωτιστής περί της επιστήμης της αληθείας.
Ο δεύτερος είναι ο ανώτατος διαφωτιστής περί της επιστήμης του ψεύδους.

Κάποιες απόψεις μου για τον Σωκράτη, είχα την τιμή και την χαρά να παραθέσω σε αυτήν την σελίδα.
Για τον αγαπητό μου ήρωα Σέρλοκ Χολμς, το μόνο που έχω γράψει εδώ, είναι η τεράστια αξία που αποδίδω στο διήγημά του "Ο Όμιλος Των Κοκκινο- μάλληδων" (The Red Headed League).
Σε αυτήν την διήγηση, όπως εξ άλλου αποκαλύπτει ο τίτλος της, ενέχεται το άλλο τεράστιας σημασίας διήγημα του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με τίτλο "Το Σκυλί του Μπάσκερβιλ" .
Όποιος διαβάσει, ή ορθότερα μελετήσει αυτό το έργο, θα μπορέσει να διαπιστώσει το βαθύτατα ανθρώπινο και οικολογικό μήνυμα, που μεταφέρει ο Κόναν Ντόυλ με αυτό. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΚΥΛΟΙ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕ, ΑΛΛΑ Η ΚΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝΕΙ.
Όπως ακριβώς εξηγεί ο Ιερός Καβάσιλας στο έργο του "Περί Θείων Μυστηρίων" και ειδικά στο περί Αγίου Χρίσματος κεφάλαιο, ο άνθρωπος είναι αυτός, ο οποίος καλείται να δώσει νόημα στην δημιουργία και την βάλει να λειτουργήσει. Αποτελεί τον βασιλέα της κτίσεως επί του πλανήτου, γι αυτό δια του ιερού μυστηρίου του Χρίσματος, χρίεται βασιλεύς.

Θα σας παρακαλούσα να δείτε μέσα ακριβώς από αυτό τα πρίσμα τα γραφόμενα που ακολουθούν. Σε καμία περίπτωση δεν έχουν αυτά εν τέλει αιχμή εναντίον των σκύλων, αλλά καταγγέλλουν και επιχειρούν να αποκαλύψουν μόνο αυτούς, που εκτρέπουν και αλλοτριώνουν τα καθ' όλα αγαπητά από εμένα σκυλιά.
Έχοντας ζήσει και ο ίδιος σκυλίσια ζωή χρόνια και ζαμάνια στο κουρμπέτι, δεν μπορώ ποτέ να στραφώ εναντίον των καλών μου φίλων. Όσο αφορά την λαϊκή παροιμία "κακό σκυλί ψόφο δεν έχει" μόνο τα σκυλιά δεν αφορά. Ακολουθήστε με λοιπόν στην μετάβαση που έπεται, μαζί με τους φίλους μου Μπάμπη και Ιάκωβο, σε περιοχή ευρισκομένη πλησίον της Ακροπόλεως, ούτως ώστε να ρίξουμε μια μέρα των ημερών την φόλα σε αυτούς που πραγματικά εννοεί η παροιμία που αναφέρθηκε.

2. ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΑΚΩΒΟ ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΕΨΙΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ

Την πατρίδα επισκέπτομαι αραιά λόγω των μπελάδων της επιβίωσης, που μονίμως με καταδιώκουν. Ο χρόνος της παραμονής μου δεν ξεπερνά συνήθως τις δυο εβδομάδες και είναι πολύ στενός για να συναντήσω συγγενείς και φίλους. Έτσι συχνά αναγκάζομαι να συνβρεθώ ταυτοχρόνως με πρόσωπα, τα οποία είναι τελείως ετερόκλητα μεταξύ τους, λόγω ελλείψεως χρόνου.
Στα τέλη του Δεκεμβρίου του παρελθόντος έτους, το έφερε η περίσταση να συναντηθώ με τον Μπάμπη και τον Ιάκωβο, για να πάμε ένα περίπατο στην λεγόμενη "Φυλακή του Σωκράτη".
Ο Μπάμπης είναι ένας νεαρός συγγενής μου, ο οποίος έχει σπουδάσει μαθηματικά, αλλά εργάζεται στο βενζινοπωλείο του πατρός του και εξαδέλφου μου. Είναι ιδιαίτερα προικισμένος και με ανοικτό ορίζοντα. Δηλώνει "σπηλαιολόγος" και έχει επισκεφθεί διάφορα σπήλαια, τα οποία έχει "μελετήσει". Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται κυρίως στις σαύρες και τις νυκτερίδες, τις οποίες βρίσκει μέσα σε αυτά. Αφού προσπαθήσει να τις συλλάβει, τις τοποθετεί μέσα σε γυάλες, και τις επιδεικνύει με υπερηφάνεια στην μητέρα του, η οποία μονίμως τον καλεί "επί τέλους να σοβαρευτεί αναλόγως προς την ηλικία του".

Ο Ιάκωβος είναι παλαιός φίλος. Είναι πλέον συνταξιούχος και εργαζόταν ως ιδιωτικός υπάλληλος. Δεν έχει σπουδάσει΄κάτι συγκεκριμένο, αλλά υπήρξε πάντοτε ανήσυχο πνεύμα και ιδιαίτερα μελετηρός. Τυγχάνει συλλέκτης έργων τέχνης, παλαιών βιβλίων και δίσκων μουσικής. Έχει εμβαθύνει πολύ τις αναζητήσεις του στον τομέα της πολιτικής, της ιστορίας και της θρησκειολογίας. Είναι από τους λίγους ανθρώπους, που αποδίδουν ιδιαίτερη βαρύτητα στην θρησκειολογία.
Δεν είναι μόνο τα ενδιαφέροντα του Ιακώβου, που ασκούν μια αμοιβαία έλξη με τον γράφοντα, αλλά συμβάλει σε αυτό και ο ήρεμος και ευγενικός χαρακτήρας του. Αυτό που με έλκει ιδιαίτερα σε αυτόν είναι ότι αυτός μοιάζει να μην έχει κάποιο ζητούμενο. Η ανήσυχη και ερευνητική σκέψη του υψώνεται υπέρ άνω πραγμάτων και προσώπων. Οι συζητήσεις μαζί με αυτόν είναι πάντοτε ευχάριστες, διότι προβάλει τα επιχειρήματα και τις απόψεις του πάντοτε χωρίς εμμονή ορθότητος και αποκλειστικώς ως τροφή προβληματισμού. Το μόνο που μας χωρίζει, είναι, ότι αυτός προσπαθεί πάντοτε να είναι "καθώς πρέπει", προφανώς ένεκα της πολυετούς του εργασίας ως ιδιωτικός υπάλληλος, ενώ εγώ είμαι χάος - ελπίζω όχι κακώς νοούμενο - ένεκα της μόνιμης παρουσίας μου στα ρινγκ του ελεύθερου επαγγέλματος, όπου φεύγουν οι παντόφλες από όλες τις κατευθύνσεις βροχή, με αποτέλεσμα να είμαι υποχρεωμένος να κρατάω σκουπόξυλο για να προστατεύομαι.

Ο περίπατος και η επίσκεψη μας στην "Φυλακή του Σωκράτη" έγινε κατ΄επιθυμία του Μπάμπη, ο οποίος ήθελε να μου θέσει κάποιες ερωτήσεις σχετικά με δομικά στοιχεία αυτής της "κατασκευής", λόγω του ότι τυγχάνω πολιτικός μηχανικός. Ανάλογες ερωτήσεις μου είχε θέσει την προηγουμένη σχετικά με την λεγόμενη "Σπηλιά του Νταβέλη" στην Πεντέλη, επιδεικνύων μου κάποιες φωτογραφίες της εισόδου της.
Το ερώτημά του ήτο, κατά πόσον η κοπή του βράχου σε σχήμα ορθής γωνίας στο σημείο της εισόδου, ήτο αποτέλεσμα φυσικών δυνάμεων ή ανθρωπίνου παρεμβάσεως. Στο συγκεκριμένο ερώτημά του είχα επιφυλαχθεί να τότε απαντήσω, στην βάση του συλλογισμού, ότι η φύση δεν αποκλείεται να δημιουργήσει με την δράση της κάποιες διαμορφώσεις του εδάφους, οι οποίες να παρουσιάζουν γεωμετρική κανονικότητα. Η σκέψη αυτή αποδείχθηκε στην πορεία αφελής. Η κανονικότητα στην διαμόρφωση του φυσικού περιβάλλοντος αποτελεί σχεδόν πάντοτε αποτέλεσμα της ανθρώπινης παρέμβασης.

Ο φίλος μου Μπάμπης δεν μπόρεσε να παρατηρήσει καν αυτό το κοινό δεδομένο στα δυο σπήλαια. Μια έρευνα απέδειξε ότι το 80% των σημερινών ανθρώπων δεν είναι εις θέσιν να επεξεργαστούν νοητικά ούτε τις πληροφορίες, οι οποίες αφορούν τεράστιου εύρους κινδύνους για την ανθρωπότητα.
Ο βράχος, ο οποίος ονομάζεται "Φυλακή του Σωκράτη", αποτελείται από ένα μικρό λοφίσκο, ύψους λίγων μέτρων. Το ένα τεταρτιμόριο του λοφίσκου φαίνεται ότι είχε αφαιρεθεί, με τον πάγιο τρόπο που γινόταν αυτό στην περιοχή της εισόδου σπηλαίων κατά την αρχαιότητα, εκεί όπου εντός των σπηλαίων ετελείτο χθόνια λατρεία. Ο χώρος βρίσκεται στου Φιλοπάππου, λίγο πιο κάτω από από το καφέ - εστιατόριο Διόνυσος, στις βεράντες του οποίου αρκετές φορές καθόμουν κατά καιρούς, για να απολαύσω τον ρεμβασμό της Ακροπόλεως. Στο αριστερό μέρους του δρόμου προς την σπηλιά, λειτουργούσε παλαιότερα αναψυκτήριο τείχους - βιτρίνες και με βεράντες, στο οποίο επίσης έτυχε κάποιες φορές να βρεθώ με φίλους. Κατά την μετάβασή μας διαπίστωσα προς απορία μου ότι αυτό ήταν εκτός λειτουργίας.
Ως μηχανικός δομικών έργων, ειδικός σε αναπαλαιώσεις και μετατροπές κτισμάτων, παρατήρησα λόγω κατασκευαστικής πείρας κάποια στοιχεία του βράχου, τα οποία ήταν ευλόγως ερμηνεύσιμα:
Σε ύψος τεσσάρων μέτρων, στην βασική πρόσοψη της τομής, υπήρχαν εσκαμμένες τρύπες στον βράχο, υπό μορφή θυλάκων, διαστάσεων περίπου 15 χ 15 χ 15 εκατοστά. Εξήγησα στους δυο φίλους ότι αυτό το είδος των θυλάκων ονομάζουμε οι οικοδόμοι "φωλιές" και ότι αυτοί γίνονται ως σημεία στήριξης δικών. Οι αποστάσεις μεταξύ των, οι οποίες αριθμούσαν μήκος περίπου 1,30 μέτρα ήσαν οι τυπικές αποστάσεις δοκών στεγάστρου από ξύλο, το οποίο προφανώς κάποτε υπήρχε εκεί. Αυτές οι αποστάσεις είναι συνήθεις για στέγαστρο με σανίδωμα, το οποίον μπορεί να φέρει φορτία ανθρώπων. Το στέγαστρο χρησίμευε προφανώς ως εξέδρα.
"Πάνω σε αυτό επέβαιναν οι ιερείς, ώστε να καθίστανται αυτοί και οι ιεροπραξίες τους ορατοί, από το συγκεντρωμένο πλήθος των πιστών", πρόσθεσε ο Ιάκωβος.
Άνωθεν των θυλάκων αυτών σε απόσταση ενός μέτρου περίπου ευρίσκοντο άλλοι θύλακες, λίγο μικρότερων διαστάσεων. Αυτοί εκτείνοντο σε μια περιοχή η οποία ήτο η μισή σε μήκος σε σχέση με τους μεγαλύτερους από κάτω. Εξήγησα, ότι σε μια περιοχή της εξέδρας φαίνεται να υπήρχε κάποιο βάθρο.
"Πάνω στο βάθρο είναι προφανές ότι τοποθετείτο κυρίως το ξόανο της λατρευομένης θεότητος". παρατήρησε ο Ιάκωβος.
"Σε αυτό έχεις μάλλον δίκιο", διαπίστωσα στην συνέχεια εγώ. "Κοιτάξτε τα σκαλοπάτια που έχουν λαξευτεί από την κορυφή του βράχου μέχρι το ύψος που ήταν η εξέδρα, ώστε να κατέρχονται εκεί οι ιερείς από επάνω".
"Τα ξόανα κατασκευάζοντο άρχικώς από κορμό δένδρου" συνέχισε την διήγηση ο φίλος μου, τον οποίον ο Μπάμπης έβλεπε πλέον σαν αυτός να ήταν εξωγήινος. "Τα χαρακτηριστικά της θεότητος ήσαν στοιχειωδώς λαξευμένα επί του ξύλου, το οποίο διατηρούσε βασικά την μορφή κολόνας, η οποία κατέληγε σε αιχμή. Κλασσική περίπτωση κεραίας", πρόσθεσε, "γι' αυτό πιστεύω ότι ο όρος ξόανο προέρχεται από το ρήμα ξύω, επειδή αυτά δεν ήσαν κανονικά γλυπτά, αλλά λίγο μόνο ξυσμένα".
"Τι εννοείς λέγοντας κεραία;" ρώτησε ο Μπάμπης
"Όλοι είμαστε πομποί, αλλά κυρίως δέκτες κυμάτων και ακτινοβολιών", απάντησε ο Ιάκωβος."Όλες οι μακρόστενες κατασκευές, ανεξαρτήτως μεγέθους, που καταλήγουν σε αιχμή, λειτουργούν βάσει του νόμου των ακίδων: Εάν τοποθετήσουμε ένα ηλεκτρικό φορτίο επάνω σε μια σφαίρα, η οποία έχει μια ακίδα, τότε όλο το φορτίο θα συγκεντρωθεί στην ακίδα. Οι ακίδες συμπεριφέρονται ας συσσωρευτές φορτίων και ακτινοβολιών".
"Και ποια είναι η συνέπεια αυτού;" ξαναρώτησε ο Μπάμπης, με ένα τρόπο, ο οποίος δήλωνε ταυτοχρόνως κάποια ειρωνεία, αλλά στο βάθος μεγάλη περιέργεια.
"Γιατί νομίζεις ότι η χθόνια λατρεία τελείται μέσα στην γη;", τον ρώτησε ο Ιάκωβος. "Η γη σε κάποιο βάθος φιλτράρει την ακτινοβολία. Η ¨Αποκάλυψη¨ γράφει ότι έγινε πόλεμος εις τους ουρανούς μεταξύ τού Μιχαήλ και των αγγέλων αυτού και του Εωσφόρου και των αγγέλων αυτού. Και ότι ο Εωσφόρος ενικήθει και εβλήθει εις την γην, διότι ουκ έστι τόπος εν τω ουρανώ, που αυτός στείναι".
"Δηλαδή η κοσμική ακτινοβολία είναι αυτή που αποφεύγουν;" ρώτησε ο Μπάμπης.
Ο Ιάκωβος χαμογέλασε. Εγώ προχώρησα προς το μέρος των ανοιγμάτων στον βράχο για να κοιτάξω μέσα. Ο Ιάκωβος με ακολούθησε και ο Μπάμπης πλησίαζε πολύ αργά, πολύ προσεκτικά.

3. ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΜΠΗΚΑΝ ΟΙ ΜΠΑΡΕΣ;

Ο Βράχος είχε τρία ανοίγματα. Το δεξιό ήταν μια εσοχή σε σχήμα κανονικού κύβου με μήκος πλευράς περίπου 3,5 μέτρα. Ήταν εμφανέστατο ότι αυτή είχε λαξευτεί για κάποιον συγκεκριμένο λόγο στον βράχο.
Δίπλα της το άνοιγμα ήταν ακανόνιστο. Ήταν μικρότερο του προηγούμενου και οι επιφάνειες στο εσωτερικό δεν ήταν επίπεδες. Σε αυτές υπήρχαν δυο τρύπες με διάμετρο μεταξύ τριάντα εκατοστών και μισού μέτρου. Μια τρίτη τρύπα με ίδιο μέγεθος υπήρχε στο τοίχωμα μεταξύ του πρώτου και του μεσαίου ανοίγματος.
Το τρίτο άνοιγμα ήταν η είσοδος σε σήραγγα, από την οποία μόνο τα πρώτα μέτρα ήσαν ορατά, διότι στην συνέχεια ακολουθούσε στροφή. Η είσοδος του ανοίγματος ήταν ασφαλισμένη με χοντρές σιδερένιες μπάρες. Αυτές σχημάτιζαν πόρτα, η οποία ήταν κλειδωμένη με χοντρό λουκέτο.

"Το όλο παραμύθι, ότι εδώ ήταν φυλακισμένος ο Σωκράτης, διαδόθηκε μόνο για να δικαιολογήσουν το κλείσιμο της εισόδου με την σιδεριά" παρατήρησε ο Ιάκωβος. "Το όλο σύστημα των ανοιγμάτων είναι εύλογο", είπε.
"Καλά ρε φίλε, έχεις ξαναέλθει εδώ;" τον ρώτησε ο Μπάμπης.
"Δεν έτυχε", απάντησε με αινιγματικό χαμόγελο ο Ιάκωβος.
"Και όλα αυτά που μας λες τα σκέφτηκες τώρα;" ρώτησε με θαυμασμό που δεν κρυβόταν ο Μπάμπης.
'Έχουμε ακόμη να πούμε αρκετά" τόνισε ο Ιάκωβος, συνεχίζοντας τις ερμηνείες περί των ανοιγμάτων, λες και είχε καταφθάσει στην συνάντησή μας πριν από μισή ώρα μέσω ενός ταξειδιού από το απώτερο παρελθόν:

"Ο πρώτος χώρος, που έχει κανονικό σχήμα είναι προφανές ότι αποτελεί το μέρος όπου έμπαιναν τα δώρα και τα αφιερώματα στην θεότητα. Υποθέτω ότι αυτά αποτελούντο κυρίως από μελόπιτες".
"Γιατί μελόπιτες;" ρώτησε σαστισμένος ο Μπάμπης.
"Γιατί αυτές αρέσουν στα φίδια. Είναι προφανές ότι από τις τρύπες του βράχου έβγαιναν φίδια, τα οποία είχαν τοποθετήσει σε συνθήκες ναρκώσεως το ιερατείο της θεότητος. Όταν αυτά μύριζαν τις μελόπιτες έβγαιναν μέσα από τις τρύπες και περνώντας μέσα από την τρύπα του τοίχου στον διπλανό χώρο, πήγαιναν να φάνε τις μελόπιτες. Οι συγκεντρωμένοι νόμιζαν, ότι πρόκειται για τα φίδια που έστελνε η θεότητα μέσα από την γη για να παραλάβουν τα δώρα. Τα φίδια προξενούν πάντοτε δέος στους ανθρώπους. Φθηνά τεχνάσματα του ιερατείου για τον εντυπωσιασμό, την εξαπάτηση και ψυχολογική προπαρασκευή της πλέμπας" απάντησε ο Ιάκωβος.
"Γιατί όλο αυτό το αλισιβερίσι;" ρώτησε ο Μπάμπης.
"Τότε δεν υπήρχε ακόμη τηλεόραση, φίλε" είπε χαμογελώντας ο Ιάκωβος, συνεχίζοντας:
"Μέσα στην σύραγγα έπεφτε και το αίμα. Εκεί οδηγείτο το θύμα για να γίνει η ανθρωποθυσία, στεφανωμένο με άνθη με τον πιο μακάβριο τρόπο. Από έξω βάραγαν τα όργανα τον απαίσιο ήχο της θανάτωσης".
"Έλα ρε φίλε, σιγά μην γινόντουσαν τέτοια πράγματα τότε" έκφρασε την αντίρρησή του με διάθεση να επιμείνει στην αμφισβήτηση αυτής της μακάβριας άποψης.

"Εσύ τι λες για όλα αυτά;" με ρώτησε ο Μπάμπης, με την ελπίδα ότι απευθύνεται σε κάποιον, ο οποίος διατηρεί ψίγματα λογικής και θα έθετε αμφιβολίες έναντι των ισχυρισμών του Ιάκωβου.
Πριν όμως προλάβω να απαντήσω, απευθυνόμενος και στους δυο αναφώνησε με έκπληξη: "Κοιτάχτε εκεί ρε!"
Στο δρομάκι πάρα κάτω κάποιος έβγαζε στο σεργιάνι καμιά δεκαπενταριά σκυλιά διαφόρων ειδών και μεγεθών, τα οποία ήταν όλα δεμένα με μια αλυσίδα. Ο βηματισμός του είχε κάτι παράξενο, το οποίο μου θύμιζε γερμανούς τελωνειακούς, οι οποίοι προχωρούν σε διάδρομο τραίνου, όταν αυτό εισέλθει στα σύνορα της γερμανίας. Ο τύπος έκανε ότι δεν μας παρατήρησε και τα σκυλιά φάνηκαν να ακολουθούν κάποιον συνηθισμένο σε αυτά χαβά.

"Γι αυτό τι λες;" ρώτησε ο Μπάμπης τον Ιάκωβο.
"Έλα ρε φίλε, σε πάρκο βρισκόμαστε" του απάντησε αυτός.

Η συνέχεια στο β΄μέρος

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΠΟΨΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ "ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙ"

2011-11-21T19:10:00.030Z

Συμφωνώ με την συνεχή επανάληψη από τον κύριο Καρποδίνη στην σπουδαία εκπομπή του Ευάγγελου Μπεξή "ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ", ότι "δεν υπάρχουν ανεξήγητα φαινόμενα, αλλά μόνο σκοπίμως πλημμελώς εξηγημένα".
Η γνώση είναι δύναμη. Οι εξουσιαστές το γνωρίζουν και την κρατούν καλυμμένη. Μέχρι εμάς φθάνουν μόνο κάποια κωδικοποιημένα μηνύματα με την μορφή συμβόλων, τα οποία συχνά δομούν τους μύθους.
Επιχειρούμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, να αποκωδικοποιήσουμε τα σύμβολα, να ερμηνεύσουμε τους μύθους, εγκλωβισμένοι και οι ίδιοι στον κυρίαρχο κοινωνικό μύθο της εποχής μας, εκκινούντες από την θλιβερή εικόνα, την οποία στοιχειοθετούν οι φάρμες εκτροφής ανθρώπων, που ονομάζονται "κοινωνίες".
Με βάναυσα ακρωτηριασμένη την κριτική μας ικανότητα, μέσω μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας, η οποία στην κυριολεξία μας "μορφώνει". Τουτέστι μας παραμορφώνει ως ακατέργαστους και αδαείς, παραδομένους στην άγνοια, με την επιπρόσθετη αυταπάτη ότι είμαστε επαϊόντες, χειραφετημένοι και ελεύθεροι. ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΔΕΣΜΩΝ ΜΑΣ ΩΣ ΔΩΡΩΝ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑΣ.

Ένας ανώνυμος/η φίλος/η κατέθεσε ένα πολύτιμο σχόλιο, το οποίο νομίζω, ότι αξίζει αναπαραγωγής, ώστε να προβληθεί αυτό καλύτερα.
Προφανώς ο ανώνυμος φίλος σχετίζεται επαγγελματικώς με την συγκεκριμένη προβληματική και τον ευχαριστώ θερμά, για την καλή του διάθεση να μας μεταδώσει τα φώτα του, στο ζήτημα των κεραιών, που θέτει η φίλη mnk στα σχόλια τής προηγούμενης αναρτήσεως, με αφετηρία μια ερμηνεία της λέξεως "Λακεδαίμονες", που επιχείρησα προσφάτως σε σχολιασμό αναρτήσεως του ΕργΔημΕργ. Ένα πρωτοποριακό ιστολόγιο, που διακρίνεται για την προωθημένη και ριζοσπαστική οξύνοια της επεξεργασίας των θεμάτων, τα οποία πραγματεύεται και που θερμότατα συνιστώ:
http://ergdhmerg.blogspot.com/2011/11/17112011.html

Με το σχόλιό του ο ανώνυμος θέτει υπό αμφισβήτηση την βασική θέση, που πρόβαλα στην προηγούμενη ανάρτηση η οποία συνίσταται στο εξής:

- Το πλέον δραστικό παραισθησιογόνο και ναρκωτικό - όπως η αντίστοιχη πληροφορία παραδίδεται από την εθνολογία και την θρησκειολογία - είναι το ανθρώπινο αίμα, προ πάντων όταν αυτό περιέχει αδρεναλίνες, που προέρχονταιι από κατατρομοκράτηση και βασανιστήρια. Αυτό το αίμα αφ' ενός μεν διευρύνει τις αισθήσεις προς την πρόληψη συχνοτήτων μη προσβάσιμων από τα συμβατικά αισθητήρια, αφ' εταίρου παράγει ισχυρότατες ντοπαμίνες ευφορείας. Η υπέρμετρη μανία, η οποία είναι συνυφασμένη με τον Μαιναδισμό, καταδεικνύει την ψυχολογική κατάσταση αυτών που συμμετέχουν.

- Η διεύρυνση των αισθήσεων κατά την ανάλογο τελετουργική πρακτική φέρει σε επαφή τους δρώντες με οντότητες ή μορφές κάποιου ειδικού τύπου.

Ο ανώνυμος θεωρεί, ότι ισχύει μια απομυθοποίηση της όλης καταστάσεως, η οποία στηρίζεται αποκλειστικώς σε γνωστά στην σύστασή τους - αν και όχι πλήρως γνωστά στην δημοσιότητα και το ευρύ κοινό - υλικά και ενέργειες, όπως κάποιες συγκεκριμένες χημικές ουσίες και κάποια ενεργειακά πεδία, ηλεκτρομαγνητικής ή άλλης μορφής, τα οποία δύνανται να επενεργούν επί της ανθρωπίνου συμπεριφοράς, επηρεάζοντα τις ανθρώπινες ψυχικές λειτουργίες και την συμπεριφορά.
Η άποψη αυτή διατυπώνεται με όλη την δέουσα προσοχή μιας διάνοιας, η οποία είναι γενικώς ανοιχτή και σε άλλα ενδεχόμενα, χωρίς όμως - τουλάχιστον κατ' αρχήν - να υφίστανται κάποιες δυνατότητες διαπιστώσεων σε διαφορετικές κατευθύνσεις, οι οποίες θα επέτρεπαν και διαφορετικές ερμηνείες.
Η άποψη αυτή είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα και θεωρώ ότι αξίζει πάσης προσοχής.
Μετά την παράθεση του εν λόγω σχολίου και του κειμένου, που περιέχεται σε αυτό, θα εκθέσω την άποψή μου σχετικώς:

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Πολύ όμορφη η αναζήτηση και εγώ είμαι χρόνια στην μη συμβατική αναζήτηση αλλά τώρα τελευταία πέρα από τις όποιες πληροφορίες έχω ερευνήσει ιδίως στα μετά τα φυσικά δεν μπορώ να μην κάνω μια τολμηρή σκέψη και να 'ρίξω' την μαθηματική πιθανότητα να χρησιμοποιείται όλος αυτός ο αποκρυφισμός χιλιάδες χρόνια τώρα για να συντηρεί και να διαιωνίζει την εξουσία τους στον πλανήτη, ΔΙΧΩΣ ουσιαστικά την συνδρομή αρνητικών οντοτήτων άυλων ή μη αντιλαμβανόμενων από την αποκωδικοποίηση του περιορισμένου έυρους συχνοτήτων του ανθρωπίνου εγκεφάλου(εδώ μπαίνει και η επίφυση) και η mainstream πληροφόρηση και 'επιστημη' τα αποδέχεται πλήρως 'τα περί κεραίας'.http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=17.06.2008,id=1854616 .Ένα μικρό απόσπασμα.(Πειράματα που διεξάγονται σήμερα σε πολλά ερευνητικά κέντρα των ΗΠΑ και της Ευρώπης έδειξαν ότι το ΤΜΠ (Τεχνητό Μαγνητικό Πεδίο) χαμηλής συχνότητας και έντασης λειτουργεί ως χρονοδότης, γι' αυτό προχώρησαν στην εφαρμογή του Διακρανιακού Μαγνητικού Ερεθισμού (ΔΜΕ) (Transcranial Magnetic Stimulation) (TMS) σε ασθενείς που έχουν κατάθλιψη. Επ' ουδενί δεν καταρρίπτω συλήβδην τα όποια ανεξήγητα φαινόμενα ανά τις εποχές, αλλά ακριβώς επειδή τα έχω ερευνήσει διεξοδικός δεν μπορώ παρά να δηλώσω ξεκάθαρά ότι έχω περιέλθει σε 'αδιέξοδο' . Με την γνώση του πως λειτουργεί ο εγκέφαλος από αρχαιοτάτων χρόνων θα δύναται ο οποιοσδήποτε επιτήδειος με Emp ή ηχοβόληση με συγκεκριμένο λεξιλογιο να ελέγχει το ανά τον πλανήτη 'ποίμνιο'.
Ευχαριστώ για την υπομονή !

Νοέμβριος 21, 2011

Ιδού και ο σύνδεσμος, τον οποίον αναφέρει το σχόλιο:
http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=17.06.2008,id=1854616 .
το κείμενο του οποίου παραθέτω στην συνέχεια:

Η επίδραση των ενεργειακών μεταβολών στην εγκεφαλική λειτουργία

Επίφυση: οι... «κεραίες» του εγκεφάλου

Γράφει ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ Μ. ΔΕΡΠΑΠΑΣ, νευρολόγος-ψυχίατρος

Η χρονοβιολογία και η μαγνητοβιολογία, πρόσφατα, αποκάλυψαν την ικανότητα του Κεντρικού Νευρικού Σύστηματος ν' αντιλαμβάνεται τις ποσοτικές και περιοδικές μεταβολές των διαφόρων μορφών ενέργειας, που συντελούνται μέσα στο διαπλανητικό χώρο.

Ενας μικρός αδένας 175 χγρ., η επίφυση, ή το κωνάριο, ευρισκόμενος στο πίσω μέρος του εγκεφαλικού στελέχους, έξω από τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, έχει δύο βασικές ιδιότητες:

Η πρώτη ιδιότητα είναι να προσλαμβάνει και να καταγράφει μηνύματα των ενεργειακών μεταβολών του έξω κόσμου και η δεύτερη να τροποποιεί την εκκριτική δραστηριότητά του αναλόγως των αναγκών της λειτουργικής προσαρμογής στις νέες συνθήκες.

Για την καλύτερη κατανόηση του βιολογικού ρόλου που επιτελεί το κωνάριο, επιτρέψτε μου να το παρομοιάσω με μια κεραία που δέχεται με ιδιαίτερη ευαισθησία τις αλλαγές της έντασης, π.χ. του γεωμαγνητισμού ή του φωτός (τεχνητού ή ηλιακού).

Οταν τα μηνύματα που προσλαμβάνει το κωνάριο έχουν περιοδικό χαρακτήρα, π.χ. ανατολή ή δύση του ηλίου, τ' αποκαλούμε χρονοδότες (zeitgebers), γιατί στη δεδομένη χρονική στιγμή υφίσταται μετατροπή η εκκριτική δραστηριότητα του κωναρίου. Τη νύχτα (σκότος) εκκρίνει άφθονη μελατονίνη (εξωγενείς βιορυθμοί) και την ημέρα άφθονη σεροτονίνη (ενδογενείς-γενετικοί βιορυθμοί).

Εκτός από τους δύο βασικούς χρονοδότες, ανατολή και δύση του ηλίου (κιρκάδιος ρυθμός), υπάρχουν κι άλλοι χρονοδότες που οφείλονται σε περιοδικές μεταβολές του γεομαγνητικού πεδίου, του ηλεκτρικού φορτίου της ατμόσφαιρας, των βαρομετρικών πιέσεων, της θερμοκρασίας κ.ά.

Οι μετατροπές (αυξομειώσεις) στην εκκριτική δραστηριότητα του κωναρίου αποσκοπούν σε λειτουργική προσαρμογή στις μεταβαλλόμενες συνθήκες του περιβάλλοντος κόσμου, κάτι που ευοδώνεται με τη διαμεσολάβηση της μελατονίνης, η οποία προωθεί τα προσλαμβανόμενα μηνύματα διά της έσω δεσμίδος του προσθίου εγκεφάλου μέχρι τον υπερχιασματικό και τοξοειδή πυρήνα του υποθαλάμου.

Οταν τα μηνύματα φθάνουν στους δύο αυτούς πυρήνες προκαλούν μετάθεση της λειτουργικής φάσης στην περιοχή, από την πρώιμη στην όψιμη, γεγονός που επιφέρει συντονισμό και αποκαθιστά σε κανονικά επίπεδα την ισχύ συγχρονισμού των νευρωνικών συνάψεων, διεργασίες που τελικά οδηγούν στην εγκεφαλική ομοιόσταση. Μετάθεση της λειτουργικής φάσης επιτυγχάνεται ακόμη με τη χορήγηση λιθίου (Li) βαρέος ύδατος D2O, υπεροξειδίου του υδρογόνου Η2Ο2 και με το ηλεκτροσόκ.

Ομοιόσταση είναι η τάση του οργανισμού να διατηρεί σταθερά τα φυσιολογικά επίπεδα των στοιχείων του σώματος, π.χ. ισοζύγιο ύδατος και ηλεκτρολυτών, λευκώματα, αμινοξέα, χοληστερίνη, σάκχαρο κ.ά. με τη βοήθεια αυτόματων παλίνδρομων μηχανισμών βιοανάδρσης (biofeedback).

Οι πρόσφατες γνώσεις της χρονοβιολογίας τονίζουν τη σημασία που έχουν οι χρονοδότες και η δι' αυτών τροποποιούμενη εκκριτική δραστηριότητα του κωναρίου, της μελατονίνης, στους μηχανισμούς της λειτουργικής προσαρμογής, όταν αλλάζουν οι συνθήκες του περιβάλλοντος με τελικό στόχο να διατηρήσουν την ομοιόσταση.

Πειράματα που διεξάγονται σήμερα σε πολλά ερευνητικά κέντρα των ΗΠΑ και της Ευρώπης έδειξαν ότι το ΤΜΠ (Τεχνητό Μαγνητικό Πεδίο) χαμηλής συχνότητας και έντασης λειτουργεί ως χρονοδότης, γι' αυτό προχώρησαν στην εφαρμογή του Διακρανιακού Μαγνητικού Ερεθισμού (ΔΜΕ) (Transcranial Magnetic Stimulation) (TMS) σε ασθενείς που έχουν κατάθλιψη και αρχόμενη άνοια αγγειακής αιτιολογίας (αρτηριοσκληρυντική άνοια) με σημαντική βελτίωση της κλινικής εικόνας από την ψυχική σφαίρα (αύξηση της καθημερινής δραστηριότητας, βελτίωση των γνωστικών λειτουργιών μνήμης και μάθησης) και από τη σωματική (βελτίωση της αντοχής στην κίνηση, της ισσοροπίας στη βάδιση και υποχώρηση της δυσκοιλιότητας, της ανορεξίας, δυσπεψίας κ.λπ.).

Ο Walter Paulus του Πανεπιστημίου του Gottingen της Γερμανίας και ο Eric Wasserman διευθύνων το Εθνικό Ινστιτούτο Νευρολογικών Διαταραχών στη Ν. Υόρκη των ΗΠΑ εφαρμόζουν ήδη από διετίας περίπου το ΔΜΕ (TMS) στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων.

Είναι εκπληκτική η διαπίστωση της μεγαλοφυούς αντίληψης του Ηράκλειτου, ο οποίος παρατηρώντας τα φαινόμενα της φύσεως μελετούσε την αρμονία της λειτουργικής σύνδεσης των φαινομένων.

Οι χρονοδότες, ως εκδηλώσεις των ενεργειακών μεταβολών της φύσης, διέπουν την εγκεφαλική λειτουργία, συνδυάζοντας αρμονικά τις εκδηλώσεις του ΚΝΣ με αυτές του εξωγήινου χώρου.

Πράγματι με το πολύτιμο αυτό σχόλιο ο/η ανώνυμος/η φίλος/η μας προκαλεί να βάλουμε επί τάπητος το πλέον ίσως σημαντικό ζήτημα για την συγκρότηση της προσωπικότητός μας:
Την χειραγώγηση των διανοητικών και ψυχικών μας λειτουργιών και δεδομένων από εξωτερικά κέντρα, τα οποία επεμβαίνουν με συστηματικό τρόπο επί αυτών.
Ταυτοχρόνως μας καλεί να προωθήσουμε την έρευνα και τον προβληματισμό μας σε συγκαλυμμένες μεθόδους, οι οποίες λαμβάνουν χώρα και σχετίζονται με τις δυνατότητες προσλήψεως της πραγματικότητος, που διαθέτουμε.

Δράττομαι λοιπόν αυτής της προκλήσεως, την οποία θεωρώ ιδιαζόντως δημιουργική, για να προχωρήσω κάποιους συλλογισμούς και να διατυπώσω κάποια συμπεράσματά μου σχετικώς, προσβλέποντας σε μια πρώτη συστηματοποίηση του εν λόγω θέματος:

1. Η ΨΥΧΟΤΡΟΝΙΚΗ ΩΣ ΤΟΜΕΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Δεν υπάρχει κοινωνικό σύστημα στην ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών, το οποίο να μην έκανε, ή να μην κάνει, χρήση μηχανισμών ενσωμάτωσης των μελών του σε αυτό.
Ανεξαρτήτως της υφής των, η αναπαραγωγή τών εκάστοτε συστημάτων στηρίχθηκε στην σκόπιμη διαμόρφωση της συνειδήσεως τών μελών των, ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσεως και ρόλου.
Η τάση νομιμοποίησης του συστήματος στην συνείδηση των πολιτών και η προσπάθεια έμμεσου ελέγχου των επιλογών τους, πάντοτε αποκτούσε μια ιδιοδυναμική, η οποία καθίστατο ίδιον του συστήματος και κεντρικός οργανικός πυρήνας του, με τάση να υπερυψωθεί άνωθεν των μηχανισμών αναπαραγωγής του και να ανεξαρτητοποιηθεί ως μια υπερκείμενη αρχή, η οποία προέκυπτε όχι από το σύστημα καθ' εαυτό, αλλά από μια αφηρημένη αναγκαιότητα, η οποία έμοιαζε να εδράζεται στην σφαίρα του αυτονόητου.
Αυτός είναι εξάλλου και ο νόμος της αδράνειας, συμφώνως προς τον οποίον παν σώμα τείνει στην διατήρηση της κινητικής του καταστάσεως, εφόσον δεν εξασκούνται δυνάμεις επί αυτού.
Ένας αντίστοιχος μηχανισμός εφαρμόζεται εξ άλλου κατά την λειτουργία των γεννητριών ηλεκτρικού ρεύματος: Μια μικρή τάσις ρεύματος εφαρμόζεται έξωθεν αρχικώς, ώστε να περιστρέψει τον ρότορα. Από την στιγμή που ξεκινήσει να περιστρέφεται αυτός, τότε παράγει ο ίδιος ρεύμα. Ιδιότης της γεννήτριας είναι ακριβώς να μπορεί να οδηγήσει μια μικρή εξωτερική τάση μικρής διάρκειας σε παραγωγή μεγάλης τάσης η οποία παραμένει.
Από την στιγμή λοιπόν, που εγκαθιδρυθεί μια ιδεολογία η τρόπος διαμόρφωσης αντιλήψεων, αποκτά μια ιδιοδυναμική αυτοαναπαραγωγής της, με αποτέλεσμα, αμφισβητήσεις που μπορεί να προκύψουν στον μέλλον, να προσκρούουν σε ισχυρές αντιδράσεις. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι νέα συστήματα τα οποία προκύπτουν από παλαιότερα, συνηθέστατα να μην είναι στο βάθος καθόλου νέα, αλλά απλά να αποτελούν απλή και ηθελημένη μετεξέλιξη των προηγούμενων, με στόχο την εύστοχη προσαρμογή τους σε νέες συνθήκες. Τελικό ζητούμενο είναι η συντήρηση του κεντρικού πυρήνα του συστήματος, ο οποίος έχει την εκπληκτική ικανότητα να επιβιώνει επί χιλιάδες ετών, αλλάζοντας μόνο την εξωτερική μορφή του. Αυτή η τέχνη της μακροπρόθεσμης επιβίωσης της ουσίας των συστημάτων στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό στην συνειδησιακή ανεξαρτοποίηση των νομιμοποιητικών προταγμάτων. Αυτή την διαδικασία ονομάζω "αρχή της ανεξαρτησίας του νομιμοποιητικού προτάγματος".

Θεωρώ ότι οι συστηματικοί διαχωρισμοί εν ήδει ταξινομήσεως, σχετικά με τους μηχανισμούς νομιμοποίησης είναι οι εξής:
- Εμφανείς μηχανισμοί
- Καλυμμένοι μηχανισμοί

Αναφορικά με τους εμφανείς μηχανισμούς, όπως η εκπαίδευση, ο τύπος, η προπαγάνδα κλπ. έχει γίνει στο παρελθόν και εξακολουθεί να γίνεται αρκετός λόγος πολλαχόθεν. Γι αυτόν τον λόγο δεν θα επιμείνω εδώ επ' αυτού.

Τους καλυμμένους μηχανισμούς νομιμοποίησης καταχωρώ στα εξής δυο ήδη:
- Ψυχοτρονικοί μηχανισμοί
- Μηχανισμοί αποκρυφισμού

Νομίζω ότι ο φίλος μας αναφέρεται βασικά στην πρώτη κατηγορία, τους ψυχοτρονικούς μηχανισμούς.
Η ύπαρξή τους είναι γνωστή και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
Όμως αυτή δεν αποκλείει εκ προοιμίου την ύπαρξη των αποκρυφιστικών μηχανισμών παρέμβασης.΄Και αυτοί είναι γνωστοί και περί αυτών υπάρχουν σημαντικές αναλύσεις. Ιδιαίτερο βάρος όμως έχουν οι προεκτάσεις τους.
Πολύ σημαντικό όμως είναι και ζήτημα της "αρχής της ανεξαρτησίας του νομιμοποιητικού προτάγματος", ως πολύ εξόχως βαρύνουσα ιδιότητα του συστήματος, η οποία είναι συνυφασμένη με την δομή του.

Νομίζω, ότι εάν αποσκοπούμε σε μια επαναπροσέγγιση και συστηματοποίηση των θεωρητικών σταθερών γενικότερα, στην κατεύθυνση ενός ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, το οποίο δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς την χειραφέτηση της διανοίας "μας", είμαστε υποχρεωμένοι να ασχοληθούμε με διεξοδικό τρόπο με αυτές τις κατηγορίες. Ζητώ λοιπόν την κατανόησή σας, ένεκα ότι δεν θα προβώ εδώ σε μια πρόχειρη μνεία αυτών, αλλά θα μεταθέσω την πραγματεία τους στο όχι πολύ μακρινό μάλλον, ώστε να προχωρήσω στην επόμενη ανάρτηση, η οποία προηγείται νοηματικώς αυτών θεμάτων.